Neizvjesna budućnost američkog programa istraživanja svemira
Dan po slijetanju shuttla Atlantis, čime je okončan 30-godišnji program, NASA je najavila da otpušta 1510 zaposlenih.
Kraj programa svemirskih orbitera takođe znači da Sjedinjene Države nemaju više način za slanje astronauta na Međunarodnu svemirsku stanicu, osim uz pomoć ruskih raketa i to po cijeni od 50 miliona dolara po osobi. Danas je posljednji radni dan za više od hiljadu radnika u Svemirskom centru Kennedy, čuje se sa televizora. Nakon više od pola vijeka područje centralne Floride suočeno je sa neizvjesnom budućnošću. Murphy Wardman je 37 godina radio u kompaniji General Dynamics na gradnji nekih od najsnažnijih raketa upotrijebljenih za slanje astronauta u orbitu, a kasnije i na mjesec. On otvoreno priznaje da je zabrinut: Wardman je jedan od nekolicine raketnih inženjera koji volontiraju u muzeju Svemirska kuća slavnih, u Titusville-u, nedaleko od čuvenog raketnog hangara Svemirskog centra Kennedy: On dodaje da je američki svemirski program krenuo pogrešnim putem početkom sedamdesetih, kada se odustalo od misija za istraživanje dalekog, ili kako se to u astronautici kaže, dubokog svemira: Wardman i mnoge njegove kolege podržavali su program Constellation, za uspostavljanje baza na mjesecu radi odlaska na Mars. Ali predsjednik Obama je otkazao taj program u zamjenu za program koji bi astronaute odveo na jedan asteroid, a zatim na Mars. Wardman misli da se to nikada neće desiti: Prema sadašnjim planovima, nove svemirske letjelice trebalo bi da razvijaju privatne kompanije. William Gerstenmaier je pomoćnik direktora NASE za svemirske operacije: Ali baš taj vremenski razmak zabrinjava Franklina Chang-Diaza, koji je sedam puta letio u svemir: Chang-Diaz je direktor raketne kompanije Ad Astra, u Hustonu, koja razvija plazma raketni motor primjenjiv za putovanja duboko u svemir: Murphy Wardman se takođe nada tome ali je i dalje sumnjičav: