การขี้อายมากเกินไป อาจกลายเป็นปัญหาใหญ่ ที่ส่งผลต่อการเข้าสังคมได้
เสียงหัวเราะ คือการแสดงอารมณ์ความรู้สึกแบบหนึ่งของมนุษย์ และเชื่อกันว่า การที่คนทั่วไปหัวเราะเวลา เห็นคนอื่นทำอะไรตลกๆ เปิ่นๆ เชยๆ ก็เป
อย่างไรก็ตามการที่คนบางคนกลัวที่จะถูกคนอื่นหัวเราะมากๆ อาจกลายเป็นปัญหาใหญ่ ที่ส่งผลต่อการเข้าสังคมของคนๆนั้นได้ หัวเราะวันละนิดจิตแจ่มใส แต่การทำอะไรแล้วถูกคนอื่นหัวเราะคงเป็นความรู้สึกที่ไม่ดีนักใช่ไหม มีคนขี้อายจำนวนไม่น้อย ที่มักจะหลีกเลี่ยงสถานการณ์ที่ต้องพบปะกับผู้คนจำนวนมาก เพราะกลัวว่าจะไปพูดหรือทำอะไร ที่ทำให้คนอื่นหัวเราะเยาะความรู้สึกเช่นนั้นจะว่าไปก็คงไม่แปลก แต่หากมากเกินไปจนถึงกับหวาดระแวง ไม่กล้าออกสังคมเพราะเกรงว่าตนเองจะเป็นเป้าหมายของการหัวเราะก็เป็นเรื่องน่าห่วงเช่นกันนักวิทยาศาสตร์เรียกอาการเช่นนั้นว่า โรคกลัวเสียงหัวเราะหรือ Gelotophobia ซึ่งมาจากภาษากรีก คือ Gelos ที่แปลว่าหัวเราะและPhobos ที่แปลว่าความกลัว อาจารย์ Victor Rubio ผู้เชี่ยวชาญด้านพฤติกรรมมนุษย์แห่งมหาวิทยาลัยกรุงมาดริด ชี้ว่าคนทั่วไปหัวเราะคนอื่น ด้วยหลายสาเหตุแตกต่างกัน เขาได้ร่วมกับนักวิจัยหลายประเทศ ศึกษาเรื่องโรคหวาดกลัวการหัวเราะว่าแตกต่างจากความอายตามปกติแค่ไหน และศึกษาว่าความกลัวหรือความอับอาย จากเสียงหัวเราะแตกต่างกันไปในแต่ละวัฒนธรรมอย่างไรคณะนักวิจัยจากมหาวิทยาลัยซูริค ในสวิสเซอร์แลนด์ได้รวบรวมข้อมูล จากแบบสอบที่แปลเป็น42 ภาษา จากกลุ่มตัวอย่างราว 23,000 คนใน 73 ประเทศและเปิดเผยผลการวิจัยดังกล่าวในวารสาร Humor ผลการวิจัยบอกว่า คนบางคนจะรู้สึกลังเลไม่แน่นอนเมื่อออกสังคม แต่จะเก็บซ่อนความรู้สึกไว้ หลายคนบอกว่า จะหลีกเลี่ยงสถานการณ์เดียวกับที่ตนเองเคยถูกหัวเราะเยาะมาก่อนและจำนวนมากเผยว่า ตนเองเกิดความกลัวในหลายๆ ระดับว่าจะกลายเป็นเหยื่อของเสียงหัวเราะ นักวิจัยระบุว่าความหวาดกลัวที่จะถูกหัวเราะเยาะ หรือล้อเลียนนั้นเป็นความรู้สึกปกติแต่จะแตกต่างกันไป แต่ละชาติแต่ละภาษา เช่น ชาวเติร์กเมนิสถาน และกัมพูชาค่อนข้างจะเก็บซ่อนความรู้สึกหวั่นไหวของตัวเองไว้เมื่ออยู่ท่ามกลางเสียงหัวเราะของคนรอบข้าง แต่ผู้คนในอิรัก อียิปต์และจอร์แดนที่รู้สึกว่าตัวเองเคยตกเป็นเหยื่อของเสียงหัวเราะ จะหลีกเลี่ยงสถานการณ์ที่คล้ายๆกัน สำหรับคนฟินแลนด์นั้น ดูเหมือนจะเป็นชนชาติที่ไม่ค่อยจะยินดียินร้าย กับเสียงหัวเราะรอบตัวเท่าไหร่คือมีเพียง 8.5% ของคนฟินแลนด์ ซึ่งเป็นสัดส่วนที่น้อยที่สุด ที่จะคิดว่าเสียงหัวเราะเหล่านั้นมีเป้าหมายมาที่ตนในขณะที่คนไทยเรานั้น รายงานระบุว่า ราว 80% มักจะเชื่อว่าตนเอง คือเป้าหมายสำคัญของเสียงหัวเราะของคนอื่นๆ