การก่อสร้างกำลังเฟื่องฟูทั่วเขมร เพื่อดึงดูดการลงทุนจากต่างประเทศ
การก่อสร้างกำลังเฟื่องฟูทั่วเขมร ขณะที่รัฐบาลพยายามคงการขยายตัวทางเศรษฐกิจซึ่งอยู่ในอัตราที่สูงนั้นไว้ เพื่อดึงดูดการลงทุนจากต่างประเทศ
แต่ขณะที่มีการนำที่นาและที่ๆ เป็นป่ามาใช้ทำเป็นที่ตั้งของโรงงาน และสำหรับการทำเกษตรกรรมเพื่อการค้าขนาดใหญ่นั้น ชาวนาเขมรรายย่อยๆ กำลังเผชิญกับอนาคตที่ไม่แน่นอนมากขึ้นเรื่อยๆ ผู้สื่อข่าว วอยซ ออฟ อเมริกา เฮด้า เบรอน เสนอรายงานที่ โปรส ลาป บรรดาชาวนาที่มาชุมนุมกันอยู่นอกบริเวณตึกรัฐสภา ในกรุงพนมเปญกำลังเรียกร้องให้ทางการปล่อยตัวลูกหลานญาติพี่น้องที่โดนควบคุมตัวไว้ ฐานขัดขืนคำสั่งที่ให้ย้ายออกจากที่นาของพวกเขาในจังหวัดพระตะบอง สำหรับนักลงทุนนั้น จังหวัดพระตะบองซึ่งอยู่ห่างจากกรุงพนมเปญ ไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือเป็นระยะทางราว 300 กิโลเมตรนั้นเป็นบริเวณที่มีลู่ทางว่าจะทำธุรกิจได้ดี ถนนสายใหม่ๆช่วยเชื่อมจังหวัดพระตะบองกับประเทศไทยและเวียดนาม ซึ่งต่างก็เป็นประเทศที่เศรษฐกิจดี ขณะที่นักลงทุนมุ่งแสวงหาผลกำไร การพิพาทเกี่ยวกับเรื่องกรรมสิทธิ์ในที่ดินก็เกิดมากขึ้น กลุ่มสนับสนุนสิทธิ “Bridges Across Borders” หรือสะพานข้ามพรมแดน กะประมาณว่าชาวเขมรอย่างน้อยสองแสนห้าหมื่นราย โดนขับไล่ออกไปจากที่ทำกินของพวกเขานับตั้งแต่ปีพุทธศักราช 2546เป็นต้นมา หลายต่อหลายรายโดนเจ้าหน้าที่ท้องถิ่น และนักพัฒนาที่ดินขู่เข็ญและใช้ความรุนแรงถ้าพวกเขาขัดขืน คุณ เดวิด เพรด ผู้ก่อตั้งกลุ่มสะพานข้ามพรมแดนกล่าวไว้ตอนนี้ว่า “เรื่องที่เราพบเห็นก็คือการขัดแย้งเกี่ยวกับที่ดิน การพิพาทเกี่ยวกับที่ดิน การบังคับให้ออกไปจากที่ทำกิน การพลัดถิ่นและการต้องพลัดพรากจากที่ดินที่กำลังขยายวงออกไปอย่างน่าตกตะลึง อันเป็นผลสืบเนื่องจากโครงการพัฒนาขนาดใหญ่” ชาวบ้านเหล่านี้ไถนามาห้าปี แต่ยังไม่มีการออกโฉนดให้พวกเขา พวกเขารวมอยู่ในบรรดาชาวเขมร ผู้ต้องพลัดพรากจากถิ่นฐานในสมัยที่เขมรแดงปกครองประเทศและในช่วงที่เกิดสงคราม เมื่อพวกเขากลับมาบ้านก็พบว่า เขมรแดงทำลายบรรดาเอกสารเกี่ยวกับการถือครองที่ดินและรัฐบาล ก็กำลังพยายามฟื้นฟูระบบการออกเอกสารแสดงกรรมสิทธิ์ที่ดินอยู่ ผู้ใหญ่บ้านบอกว่าการยื่นคำร้องขอเอกสารดังกล่าว จะช่วยคุ้มครองพวกเขาให้รอดพ้นน้ำมือของพวกคอยฉกฉวยที่ดิน แต่เขายอมรับว่า เจ้าหน้าที่ท้องถิ่นสามารถเพิกถอนคำร้องดังกล่าวได้ ทั้งๆที่เศรษฐกิจของเขมรขยายตัว ผู้เชี่ยวชาญด้านการพัฒนาพากันกล่าวว่า สถาบันทางการเมืองยังอ่อนแอ และราษฎรตามหมู่บ้านมีทางแสวงหาความยุติธรรมเกี่ยวกับกรณีพิพาทที่ดินไม่กี่วิธี ด้วยเหตุนี้ราษฎรตามหมู่บ้านจึงรู้สึกงงงันทำอะไรไม่ถูก และพวกเขาทราบว่าในอีกไม่ช้านี้ รถแทร็กเตอร์เกลี่ยดินพร้อมด้วยทหารคุ้มกัน จะเดินทางมาและขับไล่พวกเขาออกจากที่ดินที่มีการให้คำมั่นสัญญาว่าจะยกให้พวกเขานั้น