Gazetarët dhe raportimi nga vendi i ngjarjes
trauma që përjetojnë gazetarët kur raportojnë nga vendi i ngjarjes mund të ketë ndikim të thellë për gjendjen e tyre emocionale
Sot, fotoreporteri Kian Amani po fillon jetën e re në Uashington, por verën e kaluar ai po raportonte për dhunën që shpërtheu në rrugët e Teheranit pas zgjedhjeve. Kiani thotë se ishte arrestuar tri herë nga forcat e sigurisë për shkak të fotografive që kishte bërë në demonstrata. Dhuna e vazhdueshme për të cilën raportonte i ka lënë pasoja. Kiani nuk është i vetmi. Specialistët thonë se nuk është e pazakontë që gazetarët të cilët raportojnë për ngjarje traumatike—si 11 shtatori, Haiti ose zgjedhjet në Iran—të përjetojnë nivele të larta të shqetësimit emocional dhe psikologjik—madje edhe shumë kohë pasi të ketë përfunduar rreziku. Në realitet, ata jo vetëm që shohin ngjarjet për të cilat raportojnë, por bëhen pjesë e tyre. Dr. Suzan Stafford është psikologe në Uashington. Ajo trajtoi disa gazetarë pas 11 shtatorit dhe uraganit Katrina dhe thotë se reporterët reagojnë nën stres njësoj si vetë njerëzit që janë pjesë e ngjarjeve që ata i mbulojnë. Studimet tregojnë se gati një e treta e korrespodentëve të luftës vuajnë nga Çrregullimi i Stresit Post-Traumatik. Ky është një lloj ankthi i rëndë që shkaktohet nga ngjarje traumatike. Simptomat mund të shkaktojnë rikujtimin e ngjarjes si dhe probleme me gjumë dhe kujtesë, si dhe mund të zgjasin me muaj ose edhe me vite. Në një studim me fotoreporterë, 98 përqind të të anketuarve njoftuan se kishin përjetuar ngjarje të cilat mjekët i quajnë traumatike. Një ndër gjashtë prej të anektuarve, ndërkaq, plotëson kriteret për t’u diagnostikuar me Stres Post-Traumatik. Majk Ualtër është veteran i gazetarisë, i cili raportoi për sulmet e 11 shtatorit në Pentagon dhe si pasojë ka vuajtur nga ankthi. Ai përshkroi krizën e tij emocionale në një film dokumentar për gazetarët të cilët vuajnë nga dhuna traumatike që kanë parë. Sot, Ualtër punon me qendrën DART, organizatë që ndihmon gazetarët të përballen me stresin emocional pas raportimit nga ngjarjet traumatike. Ai mendon se në përvjetorin e parë të protestave të dhunshme në Iran, shumë gazetarë atje po ripërjetonin stresin e krizës së zgjedhjeve të një viti më parë. Dr. Stafford thotë se njerëzit mund ta marrin veten shumë shpejt dhe se pacientët, përfshirë gazetarët, me ndihmën e familjes dhe shoqërisë, mund t’i kthehen një jete “normale”. Ajo nxit pacientët e saj të provojnë t’i kthehen rutinave të vjetra dhe të mendojnë pozitivisht për të ardhmen. Ajo thotë se pacientët duhet të pranojnë faktin se trauma ka ndodhur, por që gjëra tjera më të mira mund të ndodhin akoma.