60 vjetori i operacionit për të shmangur katastrofën humanitare në Berlin
Ndihma amerikane mbajti të gjalla shpresat e popullatës në qytetin e shkatërruar nga bombardimet e Aleatëve
Në maj të vitit 1945, kur Berlini ishte shkatërruar, Gjermania naziste iu dorrëzua pa kushte forcave aleate. Fitimtarët që pushtuan qytetin, Shtetet e Bashkuara, Britania e Madhe, Bashkimi Sovjetik dhe Franca, e ndanë Gjermaninë në katër zona. Po këto fuqi ndanë në katër pjesë edhe Berlinin, që ishte në zonën e pushtuar nga sovjetikët. Secili nga aletatë ishte përgjegjës për administrimin e zonës së tij të Berlinit. Por duke patur parasysh gjendjen e qytetit menjëherë pas luftës, kjo nuk ishte e lehtë, thotë Andrei Cherny, autor i librit “The Candy Bombers: The Untold Story of the Berlin Airlift and America's Finest Hour”, “Bombarduesit që sollën karamele: Historia e pashkruar e operacionit të ndihmave në Berlin dhe ora vendimtare e Amerikës”. Aleatët filluan të dërgonin ngarkesa me ushqime, qymyr guri dhe mallra e artikuj të tjerë në Berlin me kamionë, trena dhe anije transporti. Megjithatë, uria dhe krimi ishin të zakonëshme dhe demokracitë perëndimore dukej se po humbisnin luftën ideologjike me komunistët. Më 25 qershor 1948, duke cituar vështirësitë teknike, sovjetikët mbyllën të gjitha rrugët, hekurudhat dhe lumenjtë që çonin nga Perëndimi në Berlin. Andre Cherny thotë se Aleatët e panë se ishin krijuar kushtet për një konflikt të armatosur me forcat sovjetike, por e dinin se kishin opcione të tjera për t’iu përgjegjur bllokadës së Berlinit. Por brenda disa muajsh situata ndryshoi ndjeshëm. Aleatët arritën t’i shtonin ngarkesat nga rreth 90 ton në ditë që ishte në fillim të operacionit ajror në 5 mijë ton në ditë. Atëhere, Helga Johnson ishte një berlineze 12-vjeçare. Megjithatë, shumë nga aviatorët e Aleatëve që çuan ndihma në Berlin ishin ende të zëmëruar me popullin gjerman. Por e gjithë kjo ndjenjë ndryshoi për aviatorin amerikan Gail Halvorsen, kur ai takoi për herë të parë punëtorët gjermanë që hipën në aeroplanin e tij në aeroportin Templehof të Berlinit për të shkarkuar ushqimet. Por ajo që i la më shumë mbresë aviatorit Halvorsen ishte biseda që pati me disa fëmijë gjermanë më 17 korrik, të cilët kishin shkuar në aeroport për të parë aeroplanët që zbrisnin dhe pastaj shkarkoheshin. Asnjë prej tyre nuk i kërkoi atij karamele apo para si në vende të tjera, kujton Halvorsen. Pasi një nga fëmijët që flisnin më shumë i u drejtua atij me këto fjalë: “Ne mund të jetojmë me racione, por nëse humbasim lrinë, nuk do ta fitojmë kurrë më atë”, Halvorsen vendosi t’i jepte fëmijës që përkthente dy peta çamçakiz. Shumica e tyre kishin lindur gjatë luftës, thotë Halvorsen, dhe nuk ishin trajtuar kurrë kështu. Halvorsen u premtoi fëmijëve se do t’u sillte më shumë çamçakiz dhe karamele e biskota ditën tjetër. Ai dhe shokët e tij filluan të hishin për ditë karamele të mbështjella me parashutë. Numri i fëmijëve u shtua. Por hedhja e karameleve ishte e ndaluar dhe Halvorson pati probleme serioze kur u përhap fjala për këtë aktivitet. Por kur lajmi për bombarduesit që hidhnin karamele u përhap në Shtetet e Bashkuara, mijëra fëmijë amerikanë filluan t’u dërgonin karamele fëmijëve gjermanë dhe fabrikat amerikane të sheqerkave filluan të dhuronin embëlsira. Ndoshta si rezultat i operacionit ajror të Aleatëve, sovjetikët i dhanë fund bllokadës së Berlinit në maj të vitit 1949, 11 muaj pas fillimit të saj. Por suksesi i këtij operacioni nuk ishte thjesht furnizimi me ushqime, karburant apo 18 tonët e ëmbëlsirave të mbështjella që bombarduesit hodhën me parashutë. Siç i tha një 60 vjeçar Halvorsen-it, i cili kur ishte fëmijë kishte marrë një çokollatë, “me rëndësi ishte se populli amerikan e dinte se ne ishim në vështirësi dhe dikush u preokupua për ne”. //iç//