Kryeministri britanik Toni Bler 10 vjet në detyrë
Popullariteti që e shoqëroi zotin Bler gjatë mandatit të parë e të dytë, ka rënë ndjeshëm për shkak të luftës në Irak
Kryeministri britanik filloi nga detyra para 10 vjetësh dhe si udhëheqës i Partisë Laburiste të Britanisë krijoi një lidhje politike me demokratin më të lartë të Amerikës, presidentin Bill Klinton. Por kur një republikan me pikëpamje ideologjike më pak të pajtueshme me të mori presidencën në vitin 2001, zoti Blair i vazhdoi marrëdhëniet e mira me Shtëpinë e Bardhë. Ai gjeti një gjuhë të përbashkët mbi një numër çështjesh, kryesisht Irakun, me konservatorin Xhorxh W. Bush. Nga fitorja në zgjedhje ..... në një marrëveshje mbi Irlandën e Veriut. Lufta në Irak ... dhe shpërthimet në Londër..., janë këto disa nga momentet e personalitetit të kryeministrit Toni Blair gjatë 10 vjetëve në detyrë. Kur ai mori pushtetin në vitin 1997, burri familjar 43 vjeçar braktisi imazhin e mërzitshëm të britanikut të ftohtë. Ai kërkonte që t’i drejtoheshin me emër, ndërkohë që Partia Laburiste ishte dinamike, moderne dhe efikase me një qëndrim të ri në ekonomi, çështjet shoqërore dhe politikën e jashtme. Por vetëm disa muaj pasi mori detyrën e kryeministrit, Toni Blair u përball me krizën e parë politike, vdekjen e Princeshës Diana dhe qëndrimi tepër i ftohtë e i heshtur i familjes mbretërore. Atij iu desh të qartësonte gjendjen shpirtërore të vendit. Suksesi i tij i parë i madh erdhi në vitin 1998 me të ashtuquajturën Marrëveshje e së Premtes së Mirë, duke sjellë së bashku palët ndërluftuese të Irlandës së Veriut. Kjo marrëveshje ndihmoi në krijimin e kushteve për paqe, që ka transformuar provincën që prej atëhere. Por ishte kriza humanitare e Kosovës në vitin 1999 që e bëri Toni Blairin të dilte në skenën botërore si një lojtar i fuqishëm. Duke krahasuar përpjekjet për spastrim etnik të Sllobodan Millosheviçit me nazizmin, zoti Blair u shndëruar në një zë bindës, duke kërkuar mposhtjen e udhëheqësit serb. Zgjedhjet e vitit 2001 ishte thjeshtë një formalitet pasi zoti Blair fitoi me një shumicë dërmuese mandatin e dytë, por dashuria e elektoratit me të filloi të venitej. Kevin Meguajër, redaktor i çështjeve politike për gazetën e majtë Daily Mirror, thotë se ndryshimi ishte i pashmangshëm. Ishte 11 shtatori i vitit 2001, që sipas fjalëve të kryeministrit britanik, ‘ndryshoi çdo gjë’. Krah për krah presidentit Bush, kryeministri Blair formoi një koalicion për të konfrontuar al-Kaidën në Afganistan. Por hapi i tij i ardhshëm përçau si partinë e tij edhe gjithë vendin. Më 2003, ekzistonte një opozitë e fortë publike ndaj perspektivës së luftës në Irak. Megjithëse zoti Blair fitoi me vështirësi mbështetjen e politikanëve, publiku si edhe shtypi, nuk ishin aspak të bindur. Kryeministri u karakterizua si personi që i thoshte PO Amerikës, madje ai u portretizua si një kotele e Uashingtonit. Popullariteti i zotit Blair ra edhe më shumë me vazhdimin e luftës dhe kur armët e shkatërrimti në masë nuk u gjetën kurrë në Irak. Në vitin 2005, zoti Blair fitoi mandatin e tretë, por partia e tij u godit rëndë në anketat e opinionit publik. Më pas në korrik të atij viti ndodhën shpërthimet terroriste në Londër, mes pretendimeve se politika e jashtme britanike kishte nxitur këto sulme. Vitin e kaluar, u fol shumë rreth jetës në Britani pas largimit të kryeministrit Blair, gjë që asqë nuk mund të mendohej më parë. Ai tha se do të largohej nga detyra, por nuk pranoi të caktonte datën. Një luftë për pushtet filloi mes zotit Blair dhe anëtarit të kabinetit të tij, Gordon Braun. Britanikët kanë mendime të ndryshme rreth shërbimit të kryeministrit. thotë një britanik thotë një britanik tjetër. Askush nuk mund të thotë me siguri se si do të mbahet mënd në histori Toni Blair, por tani për tani trashëgimia e tij mbetet në hijen e rëndë të luftës në Irak. //ze//