Suksesi i partneritetit transatlantik kërkon një shtysë të re
Fundi i Luftës së Ftohtë shënoi edhe fundin e formës së njohur të marrëdhënieve amerikano-evropiane
Gjatë pjesës më të madhe të shekullit të 20 fokusi i marrëdhënieve evropiano-amerikane ishte stabilizimi i Evropës. Tani disa ekspertë thonë se ka nevojë të ketë një motivacion të ri për vazhdimin e suksesit të këtij partneriteti. Fundi i Luftës së Ftohtë pati edhe një domethënie tjetër: fundi i marrëdhënieve amerikano-evropiane ashtu siç i njohim ne, thotë Daniel Hamilton, drejtor i studimeve transatlantike në Universitetin Johns Hopkins. Pas shpërbërjes së Bashkimit Sovjetik, Evropa nuk ndjehej më e kërcënuar. Robert Hutchings i Universitetit Princeton thotë se edhe terrorizmi nuk perceptohej si një sfidë e madhe: Lufta në Irak shkaktoi një rënie të mbështetetje së publikut në Evropë për Presidentin Bush dhe në një valë anti-amerikanizmi. Zoti Hutchings thotë se lufta shihet si shkaku kryesor i pakënaqësisë midis Shteteve të Bashkuara dhe Evropës. Karen Donfild nga Fondacioni gjerman Marshall thotë se udhëheqësit amerikanë dhe evropianë kanë nxjerr mësime nga ndarja që solli lufta në Irak: Zonja Donfield thotë se hartimi i një politike të përbashkët amerikano-evropiane mbi sfidat bërthamore me Iranin tregon dëshirën për të lënë pas mosmarrëveshjet e shkuara. Daniel Hamilton, ish zyrtar i Departamentit të Shtetit, thotë se aleanca midis Shteteve të Bashkuara dhe Evropës në shekullin e 20 ka qënë një nga partneritetet më të efektshme në historinë e politikës botërore. E ardhmja e këtij partneriteti do të varet nga mënyra sesi të dyja palët do të zgjidhin sfidat e ardhshme globale. Zoti Hamilton thotë se Shtetet e Bashkuara dhe Bashkimi Evropian kanë rreziqe të përbashkëta në një numër të gjerë çështjesh globale gjeopolitike. Ai thotë se sukseset në të kaluarën nuk janë garanci për marrëdhënie të mira në të ardhmen në këtë botë të re. Partnerët duhet të gjejnë hallka të reja që t’i mbajnë ata të bashkuar.