SHBA: Fjalimi i inaugurimit të Presidentit Barak Obama
Presidenti u bëri thirrje amerikanëve të punojnë së bashku për të përballuar sfidat me të cilat ndeshet vendi, i përfshirë në  dy luftr
Bashkëatdhetarët emi! Qendrojsot para jush me respektin për detyrën që kemi përpara, mirënjohës për besiminqë më keni dhënë, i vetëdijshëm për sakrificat që kanë bërë paraardhësittanë. Falenderoj Presidentin Bush përshërbimin e tij ndaj vendit, si dhe për bujarinë dhe bashkëpunimin e tij gjatëgjithë këtij tanzicioni. 44amerikanë e kanë bërë këtë betim presidencial. Fjalimet janë mbajtur gjatëperiudhave të intensifikimit të begatisë dhe kohëve të paqes së qendrueshme.Megjithatë, hera herës,betimi është bërë edhe në kohë stuhish të ashpëra.Në këto momente, Amerika ka çarë përpara, jovetëm si rezultat i aftësive të atyre që kanë mbajtur këtë post të lartë, porsepse Ne Populli kemi patur besim në idealet e paraardhësve tanë dhe dokumentete themelimit tonë. Kështuka qënë. Kështu duhet të jetë për tëgjitha brezat e amerikanëve. Qëne jemi tani në mes të krizës, kjo është mjaft e qartë. Vendi ynë është në luftë kundër një rrjeti tëgjerë dhune dhe urrejtjeje. Ekonomiajonë është dobësuar së tepërmi, pasojë e etjes së pakontrolluar për fitime dhepapërgjegjësisë që kanë treguar disa, por gjithashtu edhe për shakak tëdështimit tonë kolektiv për të bërë zgjedhje të vështira dhe për ta përgatiturvendin për një epokë të re. Shumë njerëz kanë humbur shtëpitë dhe vendet e punës, shumë biznese janë mbyllur. Shërbimi ynë shëndetësor është shumë ikushtueshëm, shkollat tona kanë lënë shumë të zhgjënjyer, dhe çdo ditë sjell të dhëna tëmëtejshme se mënyrat si ne e përdorim energjinë, i shërbejnë forcimit tëkundërshtarëve tanë dhe kërcënojnë planetin tonë. Këtojanë tregues të krizës, sipas zërave dhe statistikave. Më pak e matshme, por jo më pak erëndësishme është humbja e besimit në mbarë vendin, një frikë ngacmuese serënia e Amerikës është e pashmangshme dhe se brezi ynë i ardhshëm duhet të ulëstandardin. Ju them sot se sfidat që kemi përballë janë reale.Ato janë serioze dhe të shumta.Ato nuk do të kapërcehen lehtë ose gjatë një harku të shkurtër kohor. Por, Amerikë duhet ta dish se ato do tëkapërcehen. Nejemi mbledhur sepse kemi zgjedhur shpresën ndaj frikës, bashkimin për njëqëllim ndaj konfliktit dhe grindjeve. Në këtëditë ne proklamojmë fundin e etjes së papërmbajtur për fitim dhe premtimevefalso, justifikimeve dhe demagogjisë së demoduar, që për një kohë shumë tëgjatë i kanë mbytur politikat tona. Nembetemi një vend i ri, por sipas fjalëve të Biblës, ka ardhur koha për të lënëmënjanë sjelljet fëminore. Ka ardhurkoha të riafirmojmë shpirtin tonë të fuqishëm, të zgjedhim atë çka është e mirë nga historia, të çojmë përpara atë dhuratë të çmuar, atë ide fisnike, të trashëguar ngabrezi në brezi: Premtimin e Zotit se të gjithë njerëzit janë krijuar tëbarabartë, të gjithë janë të lirë dhe të gjithë meritojnë shansin të jenëplotësisht të lumtur. Dukeriafirmuar madhështinë e vendit tonë, ne e kuptojmë se madhështia nuk ështëkurrë dhuratë. Ajo duhet fituar. Rrugëtimi ynë nuk ka qënë kurrë i lehtë dhe mekërkesa minimale. Nuk ka qënë rrugëtimii të dobëtit, i atyre që zgjedhin argëtimin ndaj punës, ose që përpiqen vetëm përkënaqësinë që jep pasuria dhe fama. Porkanë qënë ata që kanë marrë parasysh rreziqet, ata që kanë sakrifikuar, ata qëkanë krijuar – shpesh nga ata burra dhe gra që kanë punuar shumë dhe pa u dukur, qëna kanë çuar përpara në rrugën e vështirë drejt begatisë dhe lirisë. Përne, ata n morën me vete sendet e tyre dhe udhëtuan përmes oqeanesh në kërkim të njëjete të re. Përne, ata iu drejtuan Perëndimit, kapërcyen vështirësi dhe punuan tokën efortë. Përne, ata luftuan dhe dhanë jetën, në vende si Konkordi, Getisburgu, Normandiadhe Khe Sahni. Këta burra dhe gra u përpoqën,sakrifikuan dhe punuan pa pushim derisa duart u zunë kallo, që ne të mund tëgëzonim një jetë më të mirë. Për ta, Amerika qëndronte mbi ambicjet tonapersonale, mbi origjinën tonë të ndryshme, mbi pasurinë apo grupimet. Në këto gjurmë ne vazhdojmë sot. Ne vazhdojmë te jemi vendi më i begatë dhemë i fuqishëm në botë. Punonjësit tanë nuk janë më pak produktivë tani sesapara se të fillonte kriza. Mendjet tonë nuk janë më pak krijuese, mallrat dheshërbimet tona janë po aq të nevojshme sa ç’ishin para një jave, një muaji, njëviti. Aftësitë tona nuk janë pakësuar. Por koha për të ndenjur pa vepruar, embrojtjes së interesave të ndryshme, e shtyrjes së vendimeve të pakëndshme kakaluar. Duke filluar që sot, duhet të ngrihemi, të lëmë mënjanë plogështinë dhetë fillojmë përsëri punën e rindërtimit të Amerikës. Sepse ngado t’i hedhim sytë ka punë për tëbërë. Gjendja e ekonomisë kërkon ndërhyrje të guximshme dhe energjike dhe ne dotë veprojmë jo vetëm për të hapur vende pune, por për të vënë themele të rejapër zhvillim. Do të ndërtojmë rrugët dhe urat, rrjetet elektrike dhe linjatdixhitale që mbështesin tregëtinë dhe na lidhin me njëri-tjetrin. Do tarikthejmë shkencën në vendin e merituar dhe do t’i hapim rrugën mrekullive tëteknologjisë për të rritur cilësinë e kujdesit shëndetësor dhe për t’ia uluratij koston. Ne do të përdorim energjinëdiellore, erën dhe tokën për makinat dhe fabrikat tona. Si edhe do t’itransformojmë shkollat dhe universitetet tona për të plotësuar kërkesat eepokës sonë të re. Ne mund t’i bëjmë të gjitha këto. Dhe do t’i bëjmë tëgjitha. Ka nga ata që i vënë në pikëpyetje ambicjettona, që thonë se sistemi ynë nuk i përballon dot kaq shumë plane të mëdha. Kujtesae tyre është e shkurtër. Sepse e kanë harruar atë që ka bërë ky vend; se çfarëmund të realizojnë burrat dhe gratë kur imagjinata përdoret për një qëllim tëpërbashkët dhe kur nevoja kthehet nëkurajo. Ajo që cinikët nuk ekuptojnë është se toka nën këmbët e tyre ka lëvizur, se argumentat e vjetrapolitike që na kanë konsumuar për një kohë kaq të gjatë nuk vlejnë më. Pyetjaqë shtrojmë sot është jo nëse qeveria jonë është shumë e madhe, apo shumë evogël, por a funksionon, nëse ndihmonfamiljet të gjejnë punë të mira, nëse siguron kujdes shëndetësor tëpërshtatshëm, nëse mundëson një pension me dinjitet. Nëse përgjigjia është po,duhet të bëjmë përpara, nëse përgjigja është jo, ato programe duhet tëeliminohen. Dhe ata që menaxhojnë paratë e publikut do të mbahen përgjegjës, tëshpenzojnë me kujdes, t’i ndryshojnë prirjet e gabuara dhe t’i bëjmë biznesettona hapur, sepse vetëm ashtu mund tërikthejmë besimin e vital mes njerëzve dhe qeverisë së tyre. Përsa ipërket mbrojtjes tonë të përbashkët, ne hedhim poshtë si të gabuar zgjedhjen messigurisë dhe idealeve tona.Themeluesite Kombit tonë, përballuan vështirësi që ne as mund t’i imagjinojmë, ata hartuannjë kartë për të garantuar sundimin e ligjit dhe të drejtat e njeriut, njëkartë që i ka rrënjët në gjakut e brezave.Ato ideale ende hedhin dritë mbi botën dhe ne nuk do të heqim dorë prejtyre, për përfitime të çastit.Prandajpër gjithë njerëzit e dhe qeverisë që po na ndjekin sot, nga kryeqytetet më tëmëdha e deri tek fshati i vogël ku lindi babai im, ta dinë se Amerika ështëmikja e çdo vendi dhe çdo burri, gruaje dhe fëmije, që përpiqen për një ardhmenë paqe dhe me dinjitet, dhe ne jemi gati për të udhëhequr edhe një herë. Mos harronise brezat e mëparshëm u përballën me fashizmin dhe komunizmin, jo vetëm meraketa dhe tanke, por me aleanca dhe bindje të qëndrueshme. Ata e kuptuan sevetëm pushteti nuk mund të na mbrojë dhe as na jep të drejta të bëjmë si të duam. Ata e dinin se fuqia jonë shtohetpërmes përdorimit të kujdesshëm, siguria jonë buron nga drejtësia e kauzëssonë, forca e shembullit tonë, modestia dhe përmbajtja. Ne jemi ata që mbajë mbishpatulla këtë trashëgimi.Të udhëhequredhe një herë nga këto parime, ne do t’i përballojmë kërcënimet e reja qëkërkojnë përpjekje më të mëdha, madje edhe bashkëpunim dhe mirëkuptim më tëmadh mes vendeve. Ne do të fillojmë mepërgjegjshmëri t’ia lëmë Irakun popullit të tij dhe të forcojmë paqen e arriturme sakrica të mëdha në Afganistan.Memiq të vjetër dhe ish armiq, ne do të punojmë pa u lodhur për të pakësuarrrezikun bërthamor dhe do të përpiqemi për të ngushtuar spektrin e ngrohjesglobale.Ne nuk do të kërkojmë falje për mënyrën tonë të jetesës,as nuk do të heqim dorë ngambrojtja jonë, dhe për ata që kërkojnë të çojnë përpara qëllimet e tyre dukembjellë terror dhe duke vrarë njerëz të pafajshëm, ne u themi se shpirti ynëështë i fortë dhe nuk mund të thyhet, ju nuk mund të fitoni ndaj nesh, ne dot’ju mundim. Ne e dimë se mozaiku itrashëgimisë tonë është forcë dhe jo dobësi.Ne jemi një vend të krishterësh dhe myslimanësh, hebrejsh dhe hindush, sidhe vend jo besimtarësh. Ne jemi formuar ngaçdo gjuhë dhe kulturë që vjen nga çdo skaj i botës dhe sepse ne kemi ndjerëshijen e hidhur të luftës civile dhe ndarjes racore, dhe kemi dalë nga aikapitull i errë më të fortë dhe më tëbashkuar, ne besojmë se urrjetjet evjetra një ditë do të shuhen, se ndarjet fisnore shpejt do të zhduken, dhendërkoqë që bota po zvogëlohet, njerëzimi ynë i përbashkët do të rishfaqet dheAmerika duhet të luajë rolin e saj për nxitjen e një epoke të re paqeje. Botës myslimane i themise ne kërkojmë një rrugë të re përpara, bazuar në interesat e përbashkëta dhe respektin reciprok.Atyre udhëheqësve të botës që kërkojnë konflikt apo fajësojnë perëndimin përmangësitë e shoqërive të tyre, u themi se populli juaj do t’ju gjykojë përçfarë do të ndërtoni dhe jo për çfarë do të shkatërroni.Atyre që mbahen në pushtet përmes korrupsionit dhe mashtrimit, nëpërmjet shtypjes së disidencës, u themi se taniqë ju jeni në anën e gabuar të historisë, ne do t’jua zgjasim dorën, në qoftëse ju jeni të gatshëm të zgjasni dorën të parët. Ndaj vendeve të varfëratë botës, ne angazhohemi të punojmë sëbashku për lulëzimin e fermave tuaja, përujë të pijshëm, për të ushqyer njerëzit dhe mendjet e uritura. Dhe atyre vendeve si i yni që gëzojnë relativisht shumë, ne u themi se nuk mund të jemi indiferentë ndaj vuajtjeve përtej kufijve tanë dhe asdo të vazhdojmë të konsumojmë burimet e botës pa marrë parasysh efektet. Botaka ndryshuar dhe ne duhet të ndryshojmë bashkë me të. Ndërkohë që po nisimrrugën që kemi përpara, ne kujtojmë me mirënjohje ata amerikanë të guximshëm qëpikërisht në këto momente patrullojnë në shkretëtirat dhe malet e largëta.Ata kanë diçka për të na thënë sot, po ashtusi heronjtë që prehen për jetë në kodrën e Arlingtonit. Ne i nderojmë ata jo vetëm si ruajtës së lirisë sonë, por sepse ata mishërojnë shpirtin e shërbimit, vullnetin për të gjeturdiçka më të madhe se vetja. Madje, nëkëtë moment, një moment që do të përcaktojë një brez, është pikërisht ky shpirtqë duhet të jetojë tek të gjithë ne. Sepse sado që mund dheduhet të bëjë qeveria, në fund të fundit vendi mbështetet tek besimi dhevendosmëria e popullit amerikan. Ajo që na bën t’i kapërcejmë orët tona më tëvështira, është mirësia për të marrë në shtëpi një njeri të panjohur passhkatërrimit të digave, altruizmi i punëtorëve që pranojnë të pakësojnë orët etyre të punës, për të mos lejuar shokët e tyre të humbin punën. Është guximi izjarrfikësve për të hyrë në një korridor të mbushur me tym, por edhe dëshira enjë prindi për të rritur me dashuri një fëmijë, që në fund të funditpërcaktojnë fatin tonë. Sfidat tona mund të jenëtë reja. Mjetet që ne përdorim për t’i përballuar ato mund të jenë të reja. Porvlerat nga të cilat varet suksesi ynë, puna dhe ndershmëria, kurajoja dhedrejtësia, toleranca dhe kureshtja, besnikëria dhe patriotizmi, të gjitha këtokanë qenë me ne gjithmonë. Këto janë të vërteta. Kanë qenë forca që ka nxiturpërparimin tone gjatë gjithë histories. Ajo që duhet, është kthimi tek këto tëvërteta.Ajo që kërkohet prej nesh,është një epokë e re përgjegjësish, që çdo amerikan të kuptojë se kemi detyrimendaj vetvetes, ndaj vendit dhe ndaj botës, që ne nuk i pranojmë me ngurrim por i marrim përsipër me kënaqësi, të bindur se nuk asgjë nuk e kënaq më shumëshpirtin, asgjë nuk i jep më shumë formë karakterit, sesa përmbushja pa rezervae një misioni të vështirë. Ky është çmimi dhepremtimi i të qenit qytetar. Ky është burimi i besimittonë – vetëdija se Zoti na bën thirrje t’i japim formë një fati të pasigurt. Ky është kuptimi i lirisëdhe i kredos sonë – që i bën burrat dhe gratë dhe fëmijët e të gjitha racavedhe të gjitha besimeve të mblidhen në këtë festë të mrekullueshme dhe pse njëburrë, babait të të cilit më pak se 60 vjet më parë mund t’i ishte mohuarshërbimi në restorant, qëndron sot para jush për të bërë betimin më të shenjtë. Pra le ta shënojmë këtëditë duke kujtuar se cilët jemi dhe sa përpara kemi ecur. Në vitin editëlindjes së Amerikës, në muajin më të ftohtë, një grup i vogël patriotësh umblodh rreth zjarrit që përpëlitej në brigjet e një lumi të akullt. Kryeqytetiishte i braktisur. Armiku po përparonte. Bora ishte mbushur me njolla gjaku. Nëmomentin kur rezultati i revolucionit tone ishte më shumë se kurrë në dyshim,babai i kombit tone porositi që këto fjalë të lexoheshin para njerëzve. “Ta marrë vesh bota e ardhshme ... që në zemërtë dimrit, kur të vetmet që mund të mbijetonin ishin shpresa dhe virtyti,qyteti dhe vendi të alarmuar nga një rrezik i përbashkët, u mblodhën së bashkupër t’i bërë ballë”. Amerikë! Përballërreziqeve tona të përbashkëta, në këtë dimër të vështirë, le t’i kujtojmë këtofjalë që nuk njohin kohë. Me shpresë dhe virtyt, le t’u bëjmë ballë edhe njëherë me guxim rrymave të acarta dhe t’i kapërcejmë çfarëdo stuhish që do narrahin. Le të rrëfejnë fëmijët e fëmijëve tanë se kur ne u vumë në provë, nenuk pranuam që ky udhëtim të ndërpritej, se ne nuk kthyem kurrizin dhe as nuk uzmbrapsëm; dhe me sytë nga horizonti dhe me mirësinë e zotit mbi ne, ne e çuampërpara këtë dhuratë të madhe të lirisë dhe ia pasuam të paprekur brezave të ardhshëm. //iç//