Ervin Dervishi: ushtari amerikan nga Shqipëria që dha jetën në Irak - 2004-01-27
Kujtim Dervishi, i ati i ushtarit: "Dhimbja është e madhe, por jam krenar për tim bir".
Intervistë me të atin e Ervinit, Kujtim Dervishi. Zoti Dervishi, si e mësuat njoftimin për djalin tuaj? Njoftimi ishte shumë i dhimbshëm për mua. Në orën 8 të mëngjesit vjen një officer dhe më thotë “I am sorry!” - “Më vjen keq” - për atë që i ka ndodhur familjes tuaj. Na dha ngushëllimet. Për mua ishte shumë e fortë. Im bir iku krenar. Ai ishte një djalë i mrekullueshëm. Nuk ka fjalë për ta përshkuar atë lloj njeriu. Unë kam një plagë të madhe sot për tim bir, por jam krenar për atë që ai kontribuoi. Familja juaj erdhi në Amerikë në vitin 1999. Si vendosi Ervini të hynte në radhët e ushtrisë amerikane? Ervini, që kur erdhi këtu, tha: “Babë, unë dua të bëhem ushtarak”. Unë i thashë: “Si të kesh dëshirë”. Unë, me të thënë të drejtën, nuk mund t’ia prisja hovin tim biri, se mendova të mos ia prish jetën dhe ai të shihte jetën e vet. Sepse unë për ata fëmijë erdha këtu. Emigrova në Amerikë dhe mendova që im bir do të bëhej dikushi. Mirëpo, që në fillim, kur erdhëm në Amerikë, ai u interesua për polic. Mbas tre vjetësh, kur mbaroi shkollën e mesme më tha: “Babë, unë do të iki ushtar”. “Mirë, i thashë, por kujdes se ushtria ka edhe të papriturat e veta!” Im bir, gjithë kohën buzëqeshte. Gjithë kohën nuk prishte qejf me njerëzit. Unë u habita, këto ditë, pas asaj që më ndodhi, se sa shumë njerëz më kanë ardhur në shtëpi, të cilët nuk i njihja. Mund të them, diçka e papërshkrueshme për mua. Nuk kam ç’ka t’ju them për dhimbsurinë që më ka rënë, por megjithatë, jam krenar. Sa kohë kishte Ervini që shërbente në Irak? Ervini kishte nëntë muaj në Irak dhe unë nuk e pashë me sy. Një javë përpara unë fola në telefon me tim bir. I them: “Babë, si je?” “Jam mirë”, m’u përgjigj. Ai asnjëherë nuk më tha një llaf të keq, si si ia kalonte. Ndërsa, kur e ngacmoja e i flisja shumë, thoshte: “Babë, mos u mërzit. Jam shumë mirë. Ti pse më ngacmon? Pse kërkon diçka më tepër se sa mund të të jap?!” Tim biri iu prenë gishtat e këmbëve, katër muaj më parë se kishte 2 muaj me këpucë veshur, pa i hequr nga këmba, se ishte në front të luftës. Asgjë nuk më kallëzonte. Nuk më thoshte asnjë llaf të keq. Deri në momentin e fundit, kur pati kontakte me mua, nuk kam dëgjuar një llaf prej tij. Nuk kam dëgjuar një ankesë prej tij. Nuk e di se pse ishte kaq entuziast, kaq i gëzuar për aktivitetin që kishte ndërmarrë.