Teknologjia 3-D në botën reale
Në Universitetin e Kalifornisë Jugore po projektohet një sistem telekonferencash 3-D që lejon ndërveprim midis pjesëmarrësve
Në filma apo dhe në lojëra kompjuterike, shumë njerëz pëlqejnë pamjet realiste të videove të realizuara në kompjuter, duke përfshirë imazhet tre-dimensionale, ose 3-D, gjithnjë e më të sofistikuara. Në Los Anxhelos, një ekip zhvilluesish të teknologjisë po punojnë për të bërë të mundur përdorimin e teknologjisë 3-D jo vetëm në fushën e argëtimit por edhe në ato të biznesit apo arsimit. Publiku i filmave e di që Superman-i nuk fluturon vërtet. Por në filmin Kthimi i Superman-it, apo “Superman Returns”, ka një tjetër iluzion. Personi që ne shohim të fluturojë nuk është njeri i vërtetë. Ai është një aktor virtual. Dhe hapi i parë në krijimin e këtë iluzioni dixhital është vendosja e një aktori të vërtetë në atë që quhet skena me drita. Aty, një kompjuter regjistron konturet e fytyrës së tij dhe mënyrën se si ato reflektojnë dritën. Paul Debevec punon në Institutin e Teknologjive Krijuese të Universitetit të Kalifornisë Jugore. Ai është pjesë e një ekipi pune që krijon imazhe të kompjuterizuara të njerëzve, objekteve dhe mjediseve të cilat duken dhe veprojnë si të vërteta. Zoti Debevec thotë se skena me drita lejon që në mënyrë dixhitale të krijohen versione të animuara të aktorëve, si alienët blu në filmin “Avatar”. Bota reale së shpejti mund të përdorë një teknologji të ngjashme të krijuar nga insitututi: një sistem telekonferencash 3-D që projekton imazhin video të një pjesëmarrësi në një dhomë ku mund të ndërveprojë me pjesëmarrës të tjerë. Ata mund të shohin imazhin 3-D pa syze të veçanta. Zoti Debevec beson se bota e biznesit do të fillojë të përdorë sistemet për telekonferencat me video 3-D brenda pesë viteve të ardhshme. Por publiku mund ta shohë gjeneratën e ardhshme të kësaj teknologjie pak shpejt më herët. Instituti po përdor skenën me drita dhe teknologjitë interaktive të pamjeve tre dimensionale për të regjistruar dhe për të shfaqur video me dëshmi të të mbijetuarve të Holokaustit për Fondacionin Shoah, gjithashtu pjesë e Universitetit të Kalifornisë Jugore. Imazhet 3D do të shfaqen në ekrane speciale të klasave apo muzeumeve, dhe do të programohen që të luhen si përgjigje ndaj pyetjeve specifike rreth Holokaustit nga studentët apo vizitorët. Kim Simon është drejtore e Fondacionit Shoah. Demonstrimi i një ndërveprimi midis një të mbijetuari të Holokaustit dhe studentëve mund të jetë i mundur brenda një viti. Në dhjetë vjet, mund të jemi në gjendje të luajmë video-lojëra 3-D pa syze të veçanta.