A mund të shmanget lufta?
Tre psikologë politikë thonë se kuptimi i shkaqeve të luftës është mënyra më e mirë për shmangien dhe zgjidhjen e konflikteve
Gjatë gjithë historisë njerëzore luftrat kanë marrë jetë të panumërta, kanë kushtuar shumë dhe kanë shkatërruar qytete të mrekullueshme. Por me gjithë listën e gjatë të konflikteve nga kohët antike deri në ditët moderne, psikologët thonë se lufta nuk është e pashmagshme. Shumë kërkime janë përqëndruar në shkaqet e luftës dhe pasojat e saj. Por tre psikologë politikë të Universitetit Amherst në Masaçusets thonë se kuptimi i shkaqeve të luftës është mënyra më e mirë për shmangien dhe zgjidhjen e konflikteve. Bernhard Leidner, Linda Tropp dhe Brian Lickel paraqitën pikpamjet e tyre në një artikull të revistës American Psychologist. Leidner është autori i tij kryesor. Ai thotë studimet tregojnë se ata që “lavdërojnë në kulm vendet e tyre” , një lloj nacionalizmi ky, ka më shumë të ngjarë të zgjedhin dhunën, por ata që i shërbejnë vendit në një mënyrë më të mirë nuk tregojnë prirje të tilla. Por si mund të mësohet se dikush e “lavdëron në ekstrem” vendin e tij? Leidner thotë se për këtë duhen bërë disa pyetje, si këto. Autorët e studimit thonë se konflikti dhe dhuna u krijojnë mundësi njerëzve të plotësojnë “nevojat e tyre psikologjike për identitet, siguri dhe pushtet”. Veprimet jo të dhunshme kanë tërhequr shumë më pak vemendjen e medias. Studiuesi Leidner thotë se është me rëndësi për udhëheqësit politikë të shpjegojnë se mund të ketë mënyra të tjera për zgjidhjen e krizës, konflikti nga njera anë dhe diplomacia nga ana tjetër. Ai thotë se anketat tregojnë se diplomacia është më e preferuar se sa dhuna, kur pyetja i përfshin të dyja, në vend që pyetjes nëse favorizohet apo jo sulmi. Zoti Mandela ka thënë se “nëse do të bësh paqe me armikun, duhet të punosh me armikun. Atëhere ai bëhet partneri tënd”. Zoti Leidner e krahason këtë me retorikën në Shtetet e Bashkuara pas sulmeve terroriste të 11 shtatorit 2001. Ai thotë se ajo u bë më e ashpër ndaj myslimanëve amerikanë me kalimin e kohës. Leidner dhe bashkëautorët e studimit thonë se udhëheqësit duhet t’i vënë theksin mirëkuptimit me të tjerët. Ata shkruajnë se “janë të bindur se psikologjia mund dhe duhet ushtruar për nxitjen e paqes dhe jo luftës.