70 vjet nga hyrja në fuqi e Planit Marshall
Zyrtarë, diplomatë dhe akademikë vlerësuan kontributin e këtij plani për rindërtimin e Evropës dhe folën për mësimet e tij për ditët e sotme
Në 70 vjetorin e hyrjes në fuqi të Planit Marshall, diplomatë dhe akadamikë amerikanë dhe evropianë, vlerësuan kontributin e tij për rindërtimin e Evropës dhe folën për mësimet e tij për ditët e sotme. Më 3 prill 1948, Presidenti Harry Truman nënshkroi në ligj Programin për Rimëkëmbjen Evropiane, që jepte mbi 13 miliardë dollarë për rindërtimin e kontinentit. Plani ishte paraqitur disa muaj më herët nga Presidenti Truman. Programi njihet gjerësisht me emrin e gjeneralit George C. Marshall, që ishte në atë kohë Sekretar Shteti. Plani Marshall kishte si synim rindërtimin e një kontinenti që ishte rrënuar nga lufta dhe ishte në prag të urisë, pas gjashtë vjetësh luftë për përmbysjen e nazizmit. Ai e siguronte Evropën për mbështetjen amerikane, jo vetëm si akt altruizmi por për të frenuar përhapjen e komunizmit në atë kontinent. Në një diskutim për 70 vjetorin e nënshkrimit të tij në ligj nga Presidenti Truman organizuar Qendra Amerikane për Diplomacinë dhe Fondacioni “George C. Marshall”, Dan Hamilton, Profesor i Fondacionit për Planin Marshall Austriak, tha se marrëdhëniet mes Shteteve të Bashkuara dhe Evropës janë karakterizuar gjithmonë nga cikle angazhimi dhe tërheqjeje. Ai tha se suksesi i Planit Marshall tregoi se vetëm ndihma financiare ishte e pamjaftueshme, për të ruajtur interesat dhe vlerat e Amerikës. Por zoti Hamilton tha se nuk ishin paratë që e bënë Planin dhe trashëgimia e tij e vërtetë ishte ajo për një të ardhme më të mirë për Evropën”. Për studiuesin Benn Steil, autor i librit “Plani Marshall: Agimi i Luftës së Ftohtë”, 70 vjet nga inaugurimi i Planit Marshall, ndoshta trashëgimia e tij më e qëndrueshme është dëshira e pashtershme për ta përsëritur atë dhe se fakti që kjo nuk është realizuar, flet për rrethanat e pashembullta historike në kohën kur filloi Plani Marshall. Por zoti Hamilton tërhoqi vëmendjen se sot nuk duhet rënë në vetëkënaqësi, sepse Evropa nuk është ende e bashkuar, e lirë dhe në paqe, duke e vënë theksin tek zona e trazuar që shtrihet në Lindje dhe në Juglindje ku siç tha ai, njerëzit thjesht nuk e dinë se ku ta shohin të ardhmen e tyre, në një kohë kur bashkimi me perëndimin ishte i paqartë, pasi ai përballet me sfida të shumta. Ndërsa histriani Steil tha se ka një mësim më të gjerë historik: Zoti Steil, Drejtor i Ekonomisë Ndërkombëtare në Këshillin për Marrëdhëniet me Jashtë, e bëri këtë vëzhgim duke e vënë në kontekstin e e marrëdhënieve të mëpasshme të Shteteve të Bashkuara me ish-Bashkimin Sovjetik dhe Rusinë, që ai argumenton se pësuan goditje nga synimi për zgjerim i organizatave transatlantike, sidomos NATO-s drejt Lindjes. Në aktivitet foli edhe Ndihmës Sekretari Shtetit për Evropën dhe Euroazinë, Wes Mitchell, i cili tha se Shtetet e Bashkuara vazhdojnë të kontribuojnë në aleancën me Evropën, por theksoi se “aleatët tanë duhet të kenë vullnetin të bëjnë më shumë”. Ai tha se Amerika dhe Evropa duhet të tregohen të përgjegjshëm për të punuar së bashku për t’u përballur me sfidat e përbashkëta. Në Planin Marshall përfshiheshin Austria, Belgjika, Danimarka, Franca, Gjermania Perëndimore, Britania e Madhe, Greqia, Islanda, Italia, Luksemburgu, Holanda, Norvegjia, Suedia, Svicra dhe Turqia. Shpallja e strategjisë për rimëkëmbjen e Evropës u quajt si Doktrina Truman. Studiuesit theksuan se suksesi i Planit ishte falë efektit psikologjik që Amerika nuk do ta linte mënjanë Evropën por edhe falë objektivit të tij që të mos synonte hyrjen përsëri në luftë.