Korpusi i Paqes shënon 50 vjetorin e themelimit
200 mijë vullnetarë kanë shërbyer në shumë vende të botës.
Në gusht 1962, Presidenti Kennedy përshëndeti vullnetarët e pare të Korpusit të Paqes. Ata do të niseshin me shërbim në Afrikë. Vullnetarët ishin kryesisht në të 20-tat, të sapodiplomuar dhe plot ideale. Por Barbara Joe, priti deri sa u bë 62 vjeç që të shërbente në Korpusin e Paqes. Para 11 vjetësh, Barbara shkoi në Honduras, ku shërbeu si punonjëse shëndetsie. Përvoja e ndihmoi atë të shëronte plagët e saj të së kaluarës. Barbara thotë se megjithëse puna në Honduras ishte plot sfida, përvoja ishte aq pozitive, sa që ajo vendosi të shërbejë edhe për një dy-vjeçar tjetër. Ajo shkroi një libër rreth përvojës së saj me titull "Shpresa dhe Triumfi", në fakt emrat e fshatrave, ku ajo shërbeu. Ajo thotë se vetëm 7 për qind e vullnetarëve të Korpusit të Paqes janë të moshës mbi 50 vjeçare, madje ajo shpreson që më shumë njerëz të kësaj moshe të shërbejnë në korpus. Emily Doerr ishte një vullnetare më tipike. Ajo shërbeu në Korpusin e Paqes pas kolegjit. Para 4 vjetësh, ajo shkoi në Mali, jetoi në një fshat, mësoi gjuhën dhe nisi të edukojë banorët rreth të ushqyerit. Ajo thotë se hyri në Korpusin e Paqes si idealiste, por në përfundim u bë më realiste. Emily thotë se përvoja e saj në Korpusin e Paqes ia bëri më të lehtë të gjente punë në fushën e zhvillimit ndërkombëtar. Tani ajo punon në projekte arsimi për Agjencinë e Zhvillimit Ndërkombëtar, organizatë qeveritare, që siguron ndihma humanitare për vende të tjera. Tani Barbara është përkthyese e gjuhës spanjolle në Uashington. Ajo shkon në Honduras thuajse çdo vit me një grup që dërgon furnizime mjeksore dhe operon fëmijët në komunitete të varfëra. Ajo është 73 vjeç dhe do të donte të shërbente përsëri si vullnetare e Korpusit të Paqes. Barbara dhe Emily thonë se Korpusi i Paqes ndryshoi jetën e tyre, madje ato shpresojnë të kenë ndryshuar jetën e të tjerëve.