Fjalimi që ndryshoi Amerikën
Fjalimi "I Have a Dream" konsiderohet si një moment kulmor në lëvizjen e të drejtave të njeriut
50 vjet më parë, më 28 gusht, 1963 gjatë Marshimit në Uashington, Martin Luther King Jr mbajti një nga fjalimet më të rëndësishëm që kanë hyrë në historinë botërore. Në marshim morën pjesë rreth 250 mijë vetë. Ëndrra e të përndershmit King për një Amerikë ku mbretëron barazia e vërtetë, konsiderohet si një moment kulmor në lëvizjen e të drejtave të njeriut, një shprehje e vlerave dhe cilësive që amerikanë aspirojnë. Amerikanët marshuan atë ditë drejt monumentit të Lincolnit për të kërkuar të drejta civile, punë dhe liri. Një prej udhëheqësve të marshimit, i përndershmi Martin Luther King, Jr mbajti një fjalim që ka lënë gjurmë të pashlyera në histori. Peter Kuznick, Profesor Historie në Universitetin Amerikan thotë se marshimi ishte pika kulmore e një viti të trazuar për lëvizjen e të drejtave civile. Në vitin 1963, restorantet dhe çezmat e ujit të ndara veç për të bardhët dhe veç për zezakët, ishin diçka e zakonshme në pjesën më të madhe të jugut. Ishte koha kur policia e Birmingamit lëshoi qentë dhe pompat e ujit me presion ndaj protestuesve paqësorë. Andrew Young ishte një koleg dhe mik i dr. Kingut dhe luajti rolin e negociatorit gjatë fushatës së të drejtave civile. Ditën e Vitit të Ri 1863, Presidenti Abraham Lincoln shpalli zhdukjen e skllavërisë. Marshimi në Uashington shënonte 100 vjetorin e asaj ngjarjeje historike por edhe nxirrte në pah sesa punë mbetej ende për të bërë për garantimin e të drejtave civile. Demonstruesit kërkonin miratimin e projekt-ligjit të Presidentit John F. Kennedi për të drejtat civile. Pas marshimit u mbajt një takim i rëndësishëm në Shtëpinë e Bardhë me Presidentin Kennedy. Kjo sepse të dyja ngjarjet krijuan trysninë e nevojshme ndaj Kongresit për të miratuar ligjin për të Drejtat Civile dhe atë për të Drejtën e Votës respektivisht në vitet 1964 dhe 1965. Aveda King, mbesa e Martin Luther Kingut thotë se atmosfera ishte më shpresëdhënëse pas 28 gushtit, 1963. Dhe sot, fjalimi është një kujtesë nga koha kur vështirë të mendohej se një ditë do të kishte një afrikano-amerikan në Shtëpinë e Bardhë.