Pas një diagnoze kanceri, dy motra shohin përtej dramës personale dhe familjare 
Kur Noela Panariti Kokomani u diagnostikua, ajo dhe Roberta Panariti Nashi panë se mugonte një rreth mbështetës në komunitetin shqiptaro-amerikan dhe u hodhën në aksion
Marsi është muaji i ndërgjegjësimit për kancerin e zorrës së trashë. Një vit më parë, në mars 2019, Noela Panariti Kokomani u diagnostikua papritur dhe pa patur asnjë simptomë pikërisht me këtë lloj kanceri. Kur Noela dhe familja e saj vunë re se vështirësitë e përballimit të sëmundjes nuk kishin të bënin vetëm me aspektin klinik, motrës së saj Roberta Panariti Nashi, i lindi një ide. Kolegia Keida Kostreci ishte në Boston dhe foli me dy motrat për historinë e tyre që i frymëzoi të krijonin shoqatën “Albanians Fighting Cancer”, “Shqiptarët Luftojnë Kancerin”. Noela Panariti Kokomani u gjend e papërgatitur për lajmin që mori një vit më parë, pa pasur asnjë shqetësim më parë. Motra e saj Roberta tregon reagimin e saj, kur mori vesh lajmin. Të pakta janë situatat që vënë në provë një familje, si një sëmundje e rëndë dhe veçanërisht një diagnozë kanceri. 5-10 për qind e rasteve të kancerit të zorrës së trashë, janë të trashëgueshme dhe me diagnostikimin në moshë relativisht të re të Noelës, një nga këshillat e para të mjekëve ishte që të afërmit e tjerë të testoheshim. Brenda dy javësh, u planifikua operacioni i saj. Noela kujton se ditët e para kur nuk kishte ende informacion të mjaftueshëm ishin më të vështirat. Noela vetë prej 20 vjetësh punon në industrinë e sigurimeve shëndetësore dhe ishte e mirëinformuar mbi çështjet mjekësore, parandalimin dhe rëndësinë që i jepet parandalimit. Vështirësia tjetër ishte kur informonte të tjerët. Dy motrat thonë se sëmundjes as nuk i përmendej emri. Nga ky realitet Roberta mori shkas dhe ndërmori një mision për të parë përtej historisë familjare dhe për të bërë diçka për të ndihmuar komunitetin shqiptaro-amerikan. Kështu lindi shoqata “Albanians Fighting Cancer”, “Shqiptarët Luftojnë Kancerin”. Për rëndësinë e parandalimit, ato u nisën nga përvoja e Noelës, e cila e zbuloi që kishte kancer, në një kontroll rutinë pranë kufirit të moshës 50 vjeçare, kur rekomandohet të bëhet ky kontroll. Pas punës disa mujore për krijimin e shoqatës, një mbrëmje gala në Boston ku morën pjesë 300 vetë, të prekur nga kanceri, të mbijetuar, familjare dhe mjekë, ishte treguesi i domosdoshmërisë së saj. Një nga arsyet e themelimit të shoqatës ishte për qenë të hapur, për të folur për sëmundjen dhe për të mësuar nga përvoja e të tjerëve. Emal Lesha, sekretar i Shoqatës që po diplomohet në Fakultetin e Mjekësisë së Universitetit Tufts, thotë se probleme të tjera si depresioni nuk shërohen dot nga onkologu, prandaj mundësia për të folur ndihmon nga ana emocionale dhe mendore. “Kam qenë dëshmitare sesi diagnoza të tilla në pjesën më të madhe të rasteve janë perceptuar si tragjedi të fatit”, thotë Enkela Pançe, shefe e marketingut e shoqatës, e cila u angazhua nga përvojat e jetuara në familje dhe komunitet. Shoqata është e përkushtuar të ndihmojë edhe me infrastrukturën e e ndërlikuar të sigurimeve, sistemit shëndetësor dhe paaftësisë në punë. Një diagnozë kanceri, të bën të vlerësosh edhe gjëra që mund të duken të vogla, siç e vuri re vetë Noela. Gjatë gjithë bisedës me Noelën dhe Robertën, historia e tyre e kancerit gërshetohet shpesh me ndjesinë e imigrantit. Diagnoza i afroi edhe më shumë. Sot Noela dhe familjarët e saj kanë arsye për të marrë frymë të lehtësuar. Ajo nuk ka më kancer. Por ajo, Roberta dhe gjithë aktivistët e tjerë e shoqatës “Albanians Fighting Cancer”, vazhdojnë misionin për të ndihmuar të prekurit nga kjo sëmundje.