Mbetjet plastike në Oqeane dhe pasojat tek mjedisi dhe kafshët e detit
Çdo ditë ne përdorim dhe pastaj hedhim miliarda qese dhe shishe plastike duke shkaktuar ndotjen e mjedisit
Marcus Eriksen në fakt nuk është duke peshkuar... ai është duke kapur mbetje plastike në mesin e Oqeanit Atlantik, mijëra kilometra larg brigjeve. Eriksen shkoi me një ekspeditë globale për të dokumentuar dhe publikuar grumbullimin përherë e më të madh të mbeturinave plastike në oqeane dhe për të studjuar ndikimin e tyre tek jeta e specieve te ujit dhe ajo njerëzore. Anna Cummins dhe bashkëshorti i saj Marcus Eriksen janë bashkëthemeluesit e Institutit 5 Gyres, një organizatë jo-fitimprurëse me bazë në Kaliforni që nxit kërkimet për ndotjen me materiale plastike të oqeaneve. Cummins thotë se në më pak se 100 vjet njerëzit I kanë zëvendësuar shumicën e produkteve të ripërdorshme dhe materialet natyrore me ato plastike, që përdoren vetëm përkohësisht; shumica e tyre përfundojnë në fushat e mbeturinave plastike, ose nëpër përrenj dhe lumenj. Shumë nga mbeturinat po ashtu shpëlahen në det dhe me kalimin e kohës hyjnë tek rrymat oqeaneve, duke udhëtuar me mijëra kilometra. Në udhëtimin e tyre në oqeanet e botës, Eriksen dhe Cummins kanë kontrolluar vetëm 20 centimetrat e parë në sipërfaqen e ujit me një rrjetë të imët. Qindra mostra nga mbeturinat që ata kanë grumbulluar janë duke u analizuar në një laborator të Kalifornisë. Disa objekte plastike në oqean qëndrojnë pa u shpërbërë për një kohë të gjatë, por shumë prej tyre ndahen në copëza. Kafshët gabimisht i hanë copëzat plastike, ose ushqejnë me to të vegjëlit e tyre. Qindra zogj deti, peshq dhe breshka ngordhin çdo vit nga konsumimi i mbetjeve plastike. Instituti 5-Gyres dhe partnerët e tyre studjues po dokumentojnë tani mënyrën se si objektet plastike hyjnë në rrjetin e ushqimit të Oqeanit dhe studjojnë ndikimin që ato mund të kenë tek shëndeti i njerëzve. Në kuadrin e përpjekjeve për ndërgjegjësimin e publikut për problemin e mbeturinave plastike, Marcus Eriksen me disa partnerë ndërtuan një anije me 15 mijë shishe plastike. Ata ia vunë emrin asaj JunkCraft, “Anija me mbetje” dhe në vitin 2008 anija u nis nga Kalifornia për në Hawai, duke udhëtuar pikërisht përmes rrjedhave të Paqësorit verior. Eriksen dhe Cummis pranojnë se pastrimi i deteve nga objektet plastike do të ishte diçka thuajse e pamundur, ngaqë oqeanet zenë dy të tretat e planetit. Mbetjet plasitke do të jenë me ne për një kohë të gjatë, thonë ata. Por ekzistojnë zgjidhje të tjera. Përveç riciklimit të më tepër objektetev plastike, bashkëshortët mbështetin idenë e përdorimit të materialeve të degradueshme dhe ri-dizenjimin e produkteve në mënyrë që ato të jenë plotësisht të riciklueshme. Ata po ashtu besojnë se njerëzit në të gjithë botën duhet të ndërgjegjësohen më tepër për mbetjet plastike dhe ndikimin e tyre të madh te mjedisi dhe shëndeti i njerëzve. Anna Cummins dhe Marcus Eriksen do të fillojnë së shpejti ekspeditën e tyre të fundit në oqean, këtë herë duke kaluar përmes Paqësorit jugor. Gjatë kthimit, të dy aktivistët kanë në plan t’ua tregojnë përfundimet e tyre komunitetit të shkencëtarëve dhe të botojnë një libër lidhur me eksperiencën e tyre në Oqean.