SHBA: Kriza e Madhe e viteve '30 dhe gjendja e sotme e ekonomisë
Historiania Amity Shlaes paralajmëron se do të ishte gabim të përsëriteshin politikat qeveritare të asaj periudhe
Marrëveshjae Re u paraqit nga Presidenti Franklin Roosevelt mes viteve 1933 dhe 1938 përtë reformuar sistemin financiar amerikan dhe për të gjallëruar ekonominë gjatëperiudhës së Krizës së Madhe. Në librin e saj, Amity Shlaes thotë se kjopolitikë asnjëherë nuk pati sukses për të ndihmuar njeriun e harruar në fundine piramidës ekonomike. Ajo përpiqet në librin e saj të tregojë se aktivizmi iqeverisë federale – duke përdorur shpenzimet qeveritare dhe programet socialepër të rimëkëmbur ekonominë, nuk funksionoi. Gazetarjadhe ekspertja e Këshillit për Marrëdhëniet me Jashtë beson se asnjë zhvillim ivetëm ekonomik nuk i ka transformuar politikat amerikane më shumë sesaDepresioni i Madh. Që nga kriza e madhe e tregut të aksioneve në vitin 1929deri në hyrjen e Shteteve të Bashkuara në Luftën e Dytë Botërore, ekonomia evendit ngeci, me një nivel të papunësisë në gati 20 përqind. Fillimisht nënpolitikat e presidentit Herbert Hoover dhe më pas nën ato të FranklinRooseveltit, thotë zonja Shlaes, qeveria federale u bë gjithnjë e më ndërhyrëseduke u bërë më e madhe sesa vetë shtetet. Autorjaargumenton se gjatë viteve 1930, qeveria federale mendoi se pushteti i sajishte i nevojshëm për ta nxjerrë vendin nga depresioni, kështu që Rooseveltinjoftoi një Marrëveshje të Re për popullin amerikan. Ai shtoi subvencionet përfermerët, ndryshoi sistemin bankar dhe krijoi Administratën për RimëkëmbjesKombëtare e cila rregullonte shumë aspekte të biznesit derisa u shpalljokushtetuese në vitin 1935. Me krijimin e sistemit të Sigurimeve Shoqërore dheprogrameve që lidhen me të, Amity Shlaes thotë se presidenti Roosevelti zgjeroindikimin e qeverisë federale, shtoi personelin e saj dhe krijoi botën politikenë të cilën jetojmë tani. Ajo thotë se presidenti i ardhshëm amerikan nuk duhettë rivendosë të njëjtat mundësi ndërhyrjeje si Roosevelti në ekonominë etanishme të dobësuar. Në librin e saj The Forgotten Man, gazetarja Shlaesthotë se mendimi i tanishëm është se Marrëveshja e Re ishte modeli më i mirë qëkemi për atë çfarë mund të bëjë qeveria për shtresat e ulta të shoqërisë, si nëkohë krizash ashtu edhe në kohën e një stabiliteti ekonomik. Por ajo argumentonse si presidenti Hoover edhe Roosevelt mbivlerësuan vlerat e planifikimit,intensifikuan dhe i shtynë të njëjtat probleme që kërkonin ti ndreqnin. Ajothotë se politikat e Marrëveshjes së Re nuk duhet të modifikohen për tupërshtatur në ekonominë e sotme. Libri The Forgotten Man vë një theks të veçantë në ata që nuk përfituannga programet e Marrëveshjes së re dhe sesi atyre iu desh të paguanin për shpenzimete mëdha qeveritare. Amity Shlaes thotë se beson se realiteti më i rëndësishëmpër tu mbajtur mend nga brezi ynë është se pa politika të reja qeveritare,fëmijët tanë do të duhet të paguajnë çmimin.