مغاره نشینان ولایت بامیان عید را چگونه تجلیل می کنند؟
ده ها خانواده فقیر ولایت بامیان که در داخل مغاره های دوره بودایی زندگی دارند، عید را با فقر و تنگ دستی تجلیل میکنند.
ده‌ها خانواده فقیر در ولایت بامیان که زندگی شبانه روزی شانرا در داخل مغاره‌های دوره بودایی درجوار مجسمه تخریب‌شده‌صلصال سپری می‌کنند می‌گویند آنان ازعید سعید فطر با فقر وتنگ دستی و بدون تهیه غذا و لباس‌های جدید برای اطفال شان تجلیل می‌کنند  . آنان با چهره فقیر ورنج زده می‌گویند درسیزده سال گذشته دولت هیچ توجهی نسبت به بهبودی زندگی وتهیه مسکن برای این خانواده انجام نداده است و حتی توان خرید یک کیلو شیرینی برای پذیرایی ازمهمانان شانرا هم در روز عید ندارند  . این مغاره نشینان می‌گویند آنان حتی نان خشک برای خوردن ندارند چه رسد به اینکه برای اطفال و اعضای خانواده خود غذا‌های رنگا رنگ ولباس‌های جدید تهیه نمایند  . مغاره‌های دوره بودای که در زمان تمدن وشکوه مندی ولایت بامیان ، محل عبادت راهبان وپیروان بودیزم بوده ؛ اکنون مکانی برای سپری کردن زندگی شبانه روزی بیش از 300 خانواده فقیرو بی‌سرپناه‌شده‌است  . امیرداد که بیشترازدوازده سال عمرش را درداخل یک مغاره تنگ وتاریک بدون کوچکترین امکانات اولیه زندگی سپری کرده است به رادیوآشنا صدای امریکا گفت :" عید می‌گیریم اما نه به آن شکوه مندی که درگذشته‌ها که وضعیت زندگی ما خوب‌بود تجلیل می‌کردیم ، بعضی ازخانواده‌های مغاره نشین که روغن وآرد دارند تنها تیکی سرخ تهیه می‌کنند وبعضی‌ها چای با شیرینی خالی برای مهمانان ، چیزی دیگری تهیه کرده نمی‌توانیم بخاطریکه توان خرید آنرا نداریم " . امیر داد علاوه می‌کند که درتمام ماه مبارک رمضان او با خانواده اش نان خشک خورده‌اند وتنها برای دو وقت غذا سبزی وگوشت استفاده کرده‌اند  . فاطمه یکی دیگر ازمغاره نشینان که مادر سه طفل است می‌گوید : شوهرش کارگرآزاد در روی بازار است او گاهی اوقات درطول یک هفته تنها سه صد افغانی درآمد دارد  . این زن مغاره نشین که ازناچاری فقر وتنگ دستی را پذیرفته است می‌گوید :" آمادگی برای عید نگرفتیم بخاطریکه اقتصاد ما ضعیف است وبرای اطفالم لباس تهیه نکردیم چون پول برای غذا نداریم " . درمدت کمتراز دو ساعت است که با چهار خانواده مهمان نواز مغاره نشین دیدار داشتم ، اما به دلیل فقر وتنگ دستی ، این خانواده‌ها ازمهمانان وهمسایه‌های خود تنها با یک بشقاب شیرینی ویک گیلاس چای کمرنگ پذیرایی می‌کنند  . گل بهار مادر دو طفل که حدود چهارسال قبل همراه با شوهر وفرزندانش بخاطر نداشتن سرپناه وضف درپرداخت کرایه خانه به یک این مغاره نشینان می‌گویند که دریک کیلیو متری مغاره‌های صلصال ، مقامهای حکومتی ، صد‌ها هزار افغانی را تنها خرج دسترخوان مهمانان شان می‌کنند اما آنان دربعضی اوقات توان خرید یک قرص نان خشک را هم ندارند  . بیشتراز 300 خانواده فقیر وبی سرپناه ازسالها به اینسو ، دراین مغاره‌ها زیست دارند  .  این درحالیست که مقامهای محلی بامیان سال‌ها پیش وعده تهیه مسکن برای این مغاره نشینان را داده‌بود اما وعده‌های این مقامات تا کنون عملی‌نشده‌است  . شماری از آنان با ابراز امیدواری ازمعلوم شدن نتیجه انتخابات ریاست جمهوری امسال می‌گویند که شاید رییس‌جمهور جدید آن‌ها را ازاین وضعیت رقت بار نجات دهند  . ظفر بامیانی فارغ التحصیل بامیان است  .