فشار روانی و گرسنگی دوامدار عوامل سرطان شش و کولون
یک تحقیق نشان می دهد که تقریباً ۹۵ درصد زنان یهودی که در جریان جنگ دوم جهانی، در کمپ های کار اجباری نگهداری شده بودند، با "توقف عادت ماهوار" مواجه شده اند.
یک تحقیق تازه که روز دوشنبه به نشر رسید نشان می‌دهد ، آنعده افرادیکه متحمل گرسنگی ، بردگی و سورفتار جسمانی و عاطفی شده‌اند ، با خطر ابتلا به سرطان به ویژه سرطان ریه ( شش‌ها ) و کولوریکتل یا ( کولون معقد ) مواجه می‌باشند  . این تحقیق‌کنندگان در 45 سال اخیر اسناد 152 هزار یهودی را تحت مطالعه قرار داده‌اند که از قتل عام نازی‌های آلمان در جنگ دوم جهانی زنده مانده و در جریان اسارت با گرسنگی و سورفتار جسمانی و عاطفی مواجه شده‌بودند  . آنان اسناد افرادی را که غرامت خسارات خود را به دست آورده‌بودند با افرادیکه درخواست پرداخت غرامت شان رد شده‌بود ، مقایسه کرده‌اند  . آنعده افرادیکه غرامت خسارات جنگی شان رد شده‌بود ، کسانی‌بودند که در جریان جنگ دستگیر شده‌بودند اما برای مدت کوتاه یا اصلا در محله یهودی نشین و یا کمپ کار اجباری نگهداری‌نشده‌و کسانی که با حد اقل معلولیت زنده مانده‌اند  . بیماری سرطان ، 22 درصد در نزد آنانی تشخیص‌شده‌که غرامت جنگی به دست آورده‌اند و 16 درصد هم در نزد کسانیکه غرامت حاصل نکرده‌اند  . بیش‌ترین تفاوت در بخش سرطان‌های کولون و شش قابل توجه‌بود  .  آنعده افرادیکه غرامت به دست آورده‌بودند در مقایسه با آنانیکه غرامت به دست نیاورده‌بودند ؛ پس از مشخص ساختن سن ، جنس و کشور اصلی شان ، 37 درصد بیشتر به خطر ابتلا به سرطان ریه و 12 درصد بیشتر به سرطان کولون معقد یا کولوریکتل مواجه‌بودند  . الکترا پاسکیت ، متخصص بیماری‌های سرطان در پوهنتون کولمبوس اوهایو می‌گوید " این مطالعه نشان می‌دهد که فشار‌های بیرونی و خارجی می‌تواند عامل ایجاد سرطان در بدن باشد  . " پاسکیت تاکید می‌ورزد که واقعا " فشار روانی می‌تواند عامل بیماری در زیر جلد شما باشد  . " این تحقیق همچنان دریافت که خطر ابتلا به سرطان نزد افرادیکه امروز زنده‌اند و در کشور‌های اشغال‌شده‌نازی‌های آلمان متولد شده‌اند ، در مقایسه با آنانیکه در سایر کشور‌ها تولد شده‌اند ، " بیشتر " می‌باشد  . داکتر سیگال سادیسکی ، مولف این تحقیق در اسراییل می‌گوید که زنده مانده‌ها از هالوکاست عوامل بی‌شمار بالقوه خطر ابتلا به سرطان را به شمول بیماری‌های ساری ، گرسنگی‌های شدید و درازمدت ، فشار‌های دماغی ، سواستفاده‌های جسمانی و ازدحام ، تجربه کرده‌اند  . این پژوهش عوال افزایش خطر ابتلا به سرطان را توضیح نداده است اما سادیسکی در باره دلیل افزایش سرطان شش در میان افرادیکه از قتل عام یهودیان زنده مانده و غرامت دریافت کرده‌اند می‌گوید " فکر می‌کنم خطر ابتلا به سرطان شش‌ها ، ناشی از عامل غیر مستقیم و ثانوی می‌باشد  . " این داکتر اسراییلی می‌گوید " فشار روانی ؛ ممکن افرادیکه از هالوکاست زنده مانده‌اند ، سگرت زیادتر کشیده باشند و عادات زندگی را که برای انسان‌ها مساعد و خوب نمی‌باشد ، تجربه کرده باشند  . " تحقیقات پیشین دریافته‌بود که فاقگی یا گرسنگی از ابتلا به سرطان کولون جلوگیری می‌کند  .  اما فاقگی‌های درازمدت و عدم دسترسی به تمام ویتامین‌ها و مواد مغذی ، آنچنانیکه این افراد باآن مواجه بوده‌اند ، ممکن تاثیرات متفاوت داشته باشد  . " یک نظریه دیگر که می‌تواند بدیل افزایش میزان ابتلا به سرطان کولون باشد اینست که افراد زنده مانده از هالوکاست به خاطر مواجه شدن با فقدان مواد غذایی ، بعدا برایشان مقادیر زیاد مواد غذایی داده‌شده‌است  . یک تحقیق گذشته نیز افزایش خطر ابتلا به سرطان را به ویژه سرطان کولون معقد و سرطان شش‌ها را در میان یهودیانی دریافته‌بود که از هالوکاست جان سالم به در برده‌بودند  .  آن تحقیق همچنان از افزایش خطر سرطان سینه ( ثدیه ) در نزد زنان گزارش داده‌بود  . اما تحقیق تازه هیچ نوع افزایش خطر ایجاد سرطان سینه یا هم مربوط به زنان را در نزد افرادی زنده مانده از هالوکاست ، نشان نداده است  . یک تحقیق دیگر نشان داده است که تقریبا 95 درصد زنان یهودی که در جریان جنگ دوم جهانی ، در کمپ‌های کار اجباری نگهداری شده‌بودند ، با " توقف عادت ماهوار " مواجه شده‌اند  . مولف این تحقیق می‌نگارد " توقف قاعدگی یا عادت ماهوار ، ظاهرا مانع ابتلا زنان به سرطان سینه می‌شود  .  به درازا کشیدن عادت ماهوار در نزد زنان ، ظاهرا بیشتر به سرطان‌های مرتبط به هورمون‌ها مثل سرطان ثدیه می‌انجامد  . " در سرمقاله تحقیق خود ، داکتر پاسکیت و همکاران وی " خط موازی " را میان افرادیکه مشکلات هالوکاست را متحمل‌شده‌و امروز زنده‌اند و گروه‌های اقلیت‌های نژادی فقیر در ایالات متحده ترسیم کرده‌اند  . پاسکیت می‌گوید " هر دو گروه با فشار‌های روانی ، کمبود مواد غذایی ، ناامنی مسکن ، تبعیض و از دست دادن قدرت و نیرو ، یا دیروز مواجه بوده‌اند یا امروز با آن موجه‌اند  . " خانم پاسکیت می‌افزاید " امروز می‌توانیم در باره آنانی عمیقا فکر کنیم که در مناطق شهری و یا دورافتاده با مشکلات مسکن زندگی می‌کنند ، از مواد مخدر استفاده می‌نمایند ، بیکار‌اند و یا درآمد کمتر دارند ، در افزایش خشونت‌ها سهم می‌گیرند ، با کمبود مواد غذایی خوب و صحی مواجه‌اند و حتی آن افرادیکه ذریعه مشاغل بزرگ باعث آلودگی محیط زیست می‌شوند  . " پاسکیت تاکید کرد که به افرادی نیاز داریم تا به آن اجتماعات بروند و با افرادی که در آنجا زندگی می‌کنند کار کنند و ستراتیژی‌ها و راه حل‌های را شکل دهند که بتوانند آن افراد خود را کمک کنند  . "