هفتاد سالگی تجزیه هند و ایجاد پاکستان
تجزیه هند که منجر به ایجاد پاکستان شد، سبب کشته شدن صد ها هزار نفر گردید و میلیون ها انسان دیگر را مجبور به ترک خانه های شان کرد.
از تجزیه هند و ایجاد یک کشور جدید به نام پاکستان هفت دهه می‌گذرد روندی که منجر به یکی از بزرگترین مهاجرت انسان‌ها در تاریخ بشریت شد  . هندو‌ها و مسلمانان که صد‌ها سال در کنار هم زندگی می‌کردند ، یک شبه در برابر هم قرار گرفتند  . هفتاد سال پیش ، حدود 12 میلیون نفر در هند مجبور به ترک خانه‌های شان شدند  .  در این میان هندو‌های شامل‌بودند که مناطق شان را در پاکستان کنونی ترک کردند که مبادا زندگی شان در یک کشور اسلامی تازه تاسیس با مشکل روبرو گردد  .  مسلمانان نیز از ترس آزار و اذیت توسط هندو‌ها و به آرزوی مسکن گزیدن در یک کشور اسلامی به پاکستان مهاجرت کردند  . در چهاردهم اگست 1947 ، زمانیکه پاکستان اعلام استقلال کرد ، مسلمانان با به دوش کشیدن پرچم این کشور تازه تاسیس ، در شهر‌ها و روستا‌ها به جاده‌ها ریختند  . اما برای سوهندر نات چوپرا و خانواده هندوی او زمان آن فرا رسیده‌بود تا روستای آبایی شان را در منطقه‌ای که اکنون در غرب پاکستان موقعیت دارد ، ترک کنند  . چوپرا که اکنون 81 سال عمر دارد و هنگام تجزیه هند 12 سال داشت ، گفت : " زندگی در آن روستا ( پاکستان کنونی ) بسیار خوب‌بود و دلم برای آن تنگ می‌شود  ...  همواره تصویر روستایم در رویایم می‌آید  .  همین اکنون که با شما صحبت می‌کنم ، تصویر آن روستا و زندگی در آن در ذهنم تازه می‌شود  .  بنا این آسیب روانی همواره با من بوده است  . " چوپرا برای مدت زیاد در کمپ‌های مهاجرین زندگی می‌کرد تا اینکه در دهلی جدید به یک زندگی تازه آغاز نمود  . صحبت در مورد استقلال پاکستان ، شمیم الدین را نیز به یاد خاطرات تلخ اش می‌اندازد  .  او در سال 1950 مسیر طولانی را در روز‌های گرم با قطار آهن ، بس و پیاده با همسر جوان و یک فرزندش طی کرد تا خود را با خانواده اش از ایالت « اوتر پرادیش » هند به پاکستان برساند  . شمیم الدین 89 ساله اکنون در شهر کراچی پاکستان زندگی می‌کند و در مورد خاطرات اش گفت : " مهاجرت یک آزمون‌بود و آغاز زندگی در یک کشور جدید کار ساده نبود  .  تنها مردمان نسل من آزمون‌های کاریابی ، پیدا کردن خانه ، مشکلات اقتصادی و غیره مسایل را می‌دانند  ...  با این همه ، هیچ کس نمی‌گفت که چرا پاکستان ایجاد شد و یا پاکستان باید ایجاد نمی‌شد  .  در عوض ، مردم با یکدیگر کمک می‌کردند  . " تجزیه هند بر علاوه مجبور ساختن میلیون‌ها نفر به ترک خانه‌های شان ، هندو‌ها و مسلمانان را به جان یک دیگر انداخت که در نتیجه آن صد‌ها هزار نفر کشته شد  . اختری بیگم یکی از بازماندگان خشونت‌های تجزیه هند است  .  همسایگان هندوی وی برای مدت زیاد او را از ترس کشته شدن به دست تندروان هندو در خانه‌های خود پنهان کرده‌بودند  . او پس از تجزیه هند ، ده سال در شمال آن کشور زندگی کرد و سپس در اثر اصرار شوهرش به شهر لاهور پاکستان مهاجرت نمود  . اختری بیگم گفت شوهرش هرگز برای خانواده خود در پاکستان خانه‌ای اعمار نکرد و همواره می‌گفت : " یک روز دوباره به خانه خود در هند بر می‌گردیم  .  پس چرا در اینجا ( پاکستان ) خانه بسازم  . " این خانم کهن سال افزود هیچگاهی تصور نکرده‌بود که برگشت به " خانه اصلی " شان اینقدر دشوار باشد  . از مهاجرت اختری بیگم 88 ساله شش دهه می‌گذرد  .  او می‌گوید تنها یک رویا دارد و آن اینکه پاکستان و هند سر انجام روابط دوستانه و مسالمت‌آمیز داشته باشند ، و خشونت و جنگ بین دو کشور پایان یابد  .