نکات عمده بیانیه رئیس جمهور اوباما
من میخواهم امشب در مورد مساعی ما در افغانستان، هویت تعهد ما در آنجا، وسعت علاقۀ ما و استراتیژی ای که حکومت من برای تکمیل مؤفقانۀ آن کار
این باعث افتخار من است که در اینجا ، در اکادمی وست پوینت ، که یک عده زیاد مردان و زنان جهت مبارزه برای امنیت ما و بهترین‌های کشور ما ، آمادگی میگیرند  . برای مطرح نمودن این موضوعات ، این مهم است که بخاطر بیاوریم چرا امریکا و متحدین ما در افغانستان مجبور بجنگ شدند  .  ما خواستار این جنگ نشدیم  .  بتاریخ 11 سپتمبر سال 2001 نزده تن ، چهار طیاره را ربودند و برای قتل بیش از سه هزار نفر ازان استفاده کردند  . آن‌ها بر مراکز قوای نظامی و اقتصاد ما حمله نمودند  .  آن‌ها مردان ، زنان و کودکان بیگناه ما را بدون در نظر داشت عقیده ، نژاد و یا موقعیت به قتل رسانیدند  .  اگر بخاطر اعمال قهرمانانه سرنشینان یکی ازین طیارات نمیبود ، آن‌ها بر یکی از بزرگترین سمبول‌های دیموکراسی ما در واشنگتن نیز حمله نموده و یک عده بیشتر را بقتل میرسانیدند  . طوریکه میدانیم ، این افراد مربوط القاعده‌بودند ، یک گروه افراطی که اسلام ، یکی از بزرگترین مذاهب جهان را تحریف کرده‌اند ، تا قتل عام مردم بیگناه را توجیه نموده باشند  .  پایگاه عملیات القاعده در افغانستان‌بود ، جائی که طالبان ، یک جنبش ظالم ، مختنق و افراطی که کنترول آن کشور جنگ زده را بعد از اشغال شوروی و جنگ داخلی وبعد ازانکه توجه امریکا و دوستان آن منحرف گردید ، بدست گرفت و به القاعده پناه داده‌بود  . صرف چند روز بعد از 11 سپتمبر 2001 کانگرس استفاده از قوه را علیه القاعده و کسانی که به آن پناه داده‌بودند ، اجازه داد و این اجازه هنوز هم ادامه دارد  .  در رای‌گیری مجلس سنا 98 سناتور به آن رای دادند بدون اینکه کسی بمقابل آن رای بدهد  .  رای‌گیری در مجلس نمایندگان 420 بمقابل یک‌بود  .  ناتو برای اولین بار در تاریخ آن اتحادیه از فقره پنجم استفاده نمود و آن تعهدی است که میگوید حمله بر یک عضو آن ، حمله بر همه اعضاست  .  و شورای امنیت ملل متحد استفاده از همه اقدامات لازم را برای پاسخ به حملات 11 سپتمبر تصویب کرد  .  امریکا ، متحدین ما و جهان برای از بین بردن شبکه دهشت افگنی القاعده مثل یک مرجع عمل میکردند تا از امنیت دسته جمعی ما محافظت نمایند  . ما تحت پرچم اتحاد داخلی و مشروعیت بین‌المللی و صرف بعد ازانکه طالبان از تسلیمی اسامه بن لادن امتناع ورزید ، عساکر ما را به افغانستان اعزام نمودیم  .  ظرف چند ماه ، القاعده پراگنده شد و بسیاری از عمال آن بقتل رسید  .  طالبان از قدرت برانداخته و عقب زده شد  .  محلی که براه ده‌ها سال صرف ترس را دیده‌بود ، دلیلی برای امیدواری یافت  .  طی کنفرانسی که توسط ملل متحد دایر شده‌بود ، یک حکومت موقت تحت ریاست حامد کرزی تشکیل گردید  .  و یک قوه بین‌المللی مساعدت امنیتی یعنی آیسف تاسیس شد تا صلح پایداری را دران کشور جنگ زده بمیان آورد  . متعاقبا در اوائل سال 2003 ، تصمیم گرفته شد تا جنگ دومی را با عراق براه اندازیم  .  مباحثات روی جنگ عراق شهرت کافی دارد و لازم نیست تکرار کرد  .  کافیست بگوئیم که شش سال بعد عراق یک بخش عمده عساکر ما را مشغول ساخت و منابع ما ، دپلوماسی و توجه ملی ما را احتوا کرد و تصمیم جنگ عراق اختلافی را بین امریکا و یک قسمت زیاد جهان سبب گردید  . امروز بعد از مصارف فوق العاده ما جنگ عراق را بیک پایان مسولانه میرسانیم ما عساکر محارب خود را تا تابستان آینده و همه عساکر ما را تا ختم سال 2011 از عراق خارج خواهیم کرد  .  این که ما این کار را می‌کنیم گواهی کرکتر زنان و مردان قوای نظامی ماست  .  از برکت شجاعت ثابت و پایداری آن‌ها ، ما برای عراقی‌ها فرصت تصمیم در مورد سرنوشت شان را فراهم کردیم و ما عراق را موفقانه بمردم آن کشور واگذار میشویم  . اما ما در حالیکه در عراق با مشقات زیاد دست آوردهای تاریخی داشتیم ، در افغانستان اوضاع رو بخرابی نهاد  .  رهبری القاعده بعد ازانکه در سال‌های 2001 و 2002 به پاکستان فرار کرد ، پناه گاه خود را درانجا بنا نمود  .  اگرچه مردم افغانستان یک حکومت مشروع را انتخاب کردند ، اما این حکومت را فساد اداری ، قاچاق مواد مخدر ، اقتصاد انکشاف نیافته و عدم موجودیت قوای امنیتی کافی مانع می‌شود  .  طی چند سال گذشته طالبان هدف مشترک خود را با القاعده نگه داشته است و آن برانداختن حکومت افغانستان است  .  طالبان تدریجا به اخذ کنترول بخش‌هایی از افغانستان را آغاز نموده و در عین زمان بطور فزاینده‌ای اعمال تباه‌کننده دهشت افگنی را علیه مردم پاکستان براه انداخته است  . مردم افغانستان برای ده‌ها سال خشونت را تحمل کردند ، آن‌ها با اشغال اتحاد شوروی و بعد جنگجویان خارجی القاعده مقابل شدند که از سر زمین افغانستان برای مقاصد شان استفاده نمودند ، لذا امشب میخواهم که مردم افغانستان بدانند ، امریکا در صدد خاتمه دادن به این دوران جنگ و رنج است  .  ما علاقمندی به اشغال کشور شما نداریم ، ما از مساعی حکومت افغانستان برای باز کردن باب مذاکره با آن طالبانیکه خشونت را ترک گویند و حقوق انسانی همشریان شان را احترام گذارند پشتیبانی می‌کنیم و ما در صدد شراکت با افغانستان بر اساس احترام متقابل برای تجرید آنانی خواهیم بود - تخریب کاری می‌کنند - برای استحکام آنانیکه اعمار مینمایند - تقویه تسریع روزیکه عساکر ما آنجارا ترک گویند - ایجاد دوستی پایداری که در آن امریکا شریک شما خواهدبود و هیچ گاهی شمارا تحت الحمایه قرار نخواهد داد ، کار خواهیم کرد  . سوم : ما با درک کامل این امر که پیروزی ما در افغانستان ارتباطی نا گسستنی به شراکت ما با پاکستان دارد ، اقدام مینمائیم  . ما برای جلوگیری از سرطان در افغانستان هستیم که بار دیگر در آن کشور سرایت می‌کند  . ولی ، عین این سرطان در منطقه سرحدی پاکستان ریشه دارد و به همین دلیل است که ما به ستراتیژی نیاز داریم که در هر دو جانب سرحد کار نماید  . در گذشته افرادی در پاکستان بوده‌اند که استدلال میکردند که مبارزه علیه افراطگرائی نبرد آن‌ها نیست و اینکه پاکستان با اقدام کمتر و یا مسامحه با آنانیکه از خشونت استفاده می‌کنند ، وضع بهتری خواهد داشت ، ولی در سال‌های اخیر با کشته شدن ، مردم بیگناه از کراچی تا اسلام آباد واضح گردید که این مردم پاکستان هستند که بیشتر در معرض خطر از جانب افراطگراها قرار دارند  . افکار عامه تغیر نمود ، اردوی پاکستان تهاجمی را در سوات و وزیرستان جنوبی براه انداخت و شکی نیست که ایالات متحده و پاکستان دشمن مشترکی دارند  . در گذشته ما هم اکثرا روابط خود را با پاکستان محدود تعریف میکردیم ، آنروز‌ها گذشته است ، برای پیشرفت ما به مشارکت با پاکستانی متعهد هستیم که مبطنیست بر منافع مشترک ، احترام متقابل و اعتماد متقابل  . ما ظرفیت پاکستان را استحکام خواهیم بخشید تا گروه‌های هدف قرار بدهد که کشور‌های مارا تهدید می‌کنند و این را واضح ساختیم که ما پناگاه مصون را برای دهشت افگنانیکه موقعیت شان معلوم است و نیات شان واضح است ، تحمل نخواهیم کرد  . امریکا همچنان منابع قابل ملاحظه را برای پستیبانی از دیموکراسی و انکشاف پاکستان فراهم میسازد  . ما بزرگترین پشتیبان بین‌المللی برای آن پاکستانی‌هایی هستیم که در اثر جنگ بیجا شده‌اند ، و برای پیشرفت در این جهات مردم پاکستان باید بدانند که امریکا پشتیبان قوی امنیت و آسایش پاکستان برای مدت‌های طولانی بعد از آنکه تفنگ‌ها خاموش گردد ، باقی خواهد ماند ، تا آنکه استعداد بزرگ مردم آن شگوفان شود  . این‌ها سه عنصر اصلی ستراتیژی ماست : مساعی نظامی برای ایجاد شرایط برای انتقال ، یک افزایش ملکی که اقدامات مثبت را تقویه نماید ، و مشارکت موثر با پاکستان  . من درک میکنم که یک سلسله نگرانی‌های در مورد روش ما موجود است ، اجازه بدهید مختصرا به چند استدلال عمده که شنیده‌ام و آنرا بسیار جدی میگیرم ، اشاره نمایم  . نخست : آنانی هستند که استدلال می‌کنند ، افغانستان ویتنام دیگریست  . آن‌ها استدلال می‌کنند که این کشور با ثبات‌شده‌نمی‌تواند و بهتر است ما تلفات خود را متوقف بسازیم و به سرعت خارج شویم  . این استدلال متکی بر قرات نادرست از تاریخ است ، برخلاف ویتنام ، ما به یک بغاوت محبوبی با پایه‌های وسیع مواجه نیستیم ، و مهمتر از آن بر عکس ویتنام مردم امریکا مذبوهانه از افغانستان مورد حمله قرار گرفتند و بحیث هدف عین افراطیون قرار دارندکه از امتداد سرحد آن کشور دسیسه می‌کنند  . اگر این ساحه را حالا ترک بگویم ، و تنها بر مساعی علیه القاعده از فاصله دور اتکا کنیم ، توانائی خود را برای حفظ فشار بر القاعده به نحو قابل ملاحظه صدمه خواهیم زد و خطر غیر قابل قبول حملات بیشتر را بر سرزمین مان و متحدین ما ایجاد خواهیم کرد  . ثانیا ، هستند کسانیکه اعتراف می‌کنند ما نمیتوانیم افغانستان را در حالت موجود ترک نمائیم ، اما ابراز نظر مینمایند که با سطح موجودهعساکر باید به پیش برویم ، اما این اقدام وضع موجود را نگه خواهد داشت که ما در گیر آن هستیم ، و میگذارد که اوضاع در آنجا به آهستگی روبه وخامت برود و چنین امری آخرالمر هزینه زیادی بکار خواهد داشت و موجودیت مارا در افغانستان طولانی خواهد ساخت ، زیرا ما هیچگاهی قادر نخواهیم‌بود ، شرایطی را بوجود آوریم که برای تربیه قوای امنیتی افغانستان و سپردن مسولیت به آن‌ها لازمیست  . بلاخره هستند کسانیکه با تعین تقسیم اوقات برای انتقال مسولیت به افغانها مخالفت می‌کنند  .  در حقیقت برخی توسعه قابل ملاحظه و بی‌پایان جنگ مساعی محاربوی مارا تقاضا دارند ، چیزی که مارا به پروژه ملت‌سازی تا 10 سال متعهد میسازد ، من این مسیر را رد میکنم زیرا ، اهدافی را تعین مینماید که فراتر از آنچیزیست که ما میتوانیم ، ما مصارف معقول بدست آوریم ، و آنچه ما ضرورت داریم که بدست آوریم ، تامین منافع ماست ، مزید بر آن عدم موجودیت یک تقسیم اوقات برای امنیت مارا از هرگونه تعجیل در کار کردن با حکومت افغانستان باز میدارد ، باید واضح گردد که افغانها باید مسولیت امینت شانرا بدست بگیرند و امریکا علاقمندی به یک جنگ بی‌پایان در افغانستان ندارد ، به حیث رئیس جمهور از تعین اهدافی که فراتر از مسولیت ما باشد رد میکنم ، یعنی ابزار و منافع ما  . و من باید بر آزمون‌های که ملت ما با آن مواجه است ، تاکید نمایم ، من این تجمل تعهد به تنها یک امر را ندارم در حقیقت من به این کلمات رئیس جمهور آیزن هاور ، فکر میکنم که وقتی در مورد امنیت ملی ما گفته‌بود هر پیشنهاد باید در پرتو تعمق وسیع یعنی ضرورت به حفظ موازنه در برنامه‌های ملی نگریسته شود  . در سراسر این مدت تعداد عساکر ما در افغانستان یک مقدار کوچک تعداد عساکر ما در عراق‌بود  .  وقتی من عهده ریاست جمهوری اختیار کردم ، ما صرف 32 هزار عسکر در افغانستان داشتیم ، بمقایسه 160 هزار عسکر ما در عراق که در اوج جنگ‌بود  .  قوماندان‌ها در افغانستان مکررا خواستار عساکر بیشتر می‌شدند تا با طالبان که جهش تازه یافته‌بود برخورد نمایند ، اما این نیروهای اضافی برای شان نرسید  .  بهمین دلیل وقتی من کار خود را آغاز کردم ، تقاضای دیرینه برای عساکر اضافی را منظور کردم  .  من بعد از مشوره با متحدین ما ستراتیژئی را اعلام نمودم که ارتباط بین مساعی جنگ ما در افغانستان و پناه گاه افراطیون در پاکستان را اذعان کرد  .  من هدفی را تعیین کردم که خیلی مشخص اخلال ، از بین بردن و شکست القاعده و متحدین افراطی آن را تعیین کرده و تعهد نمود که به قوای نظامی ما و مساعی ملکی انسجام بیشتر بدهد  . ازان وقت تاکنون ما در قسمت بعضی از اهداف مهم پیشرفت‌هایی نموده ایم  .  رهبران عالیرتبه القاعده و طالبان کشته شده‌اند و ما فشار را بر القاعده در سراسر جهان بیشتر ساخته ایم  .  در پاکستان اردوی آن کشور به بزرگترین تهاجم خود طی سالها مشغول است  .  در افغانستان ما و متحدین ما طالبان از متوقف ساختن انتخابات مانع شدیم و اگرچه این انتخابات بخاطر تقلب لکه‌دار شد ولی حکومتی را بمیان آورد که مطابق به قانون اساسی و سایر قوانین افغانستان است  . با آنهم چالش‌های بزرگی باقی مانده است  .  افغانستان از دست نرفته ، ولی چندین سال بعقب رفته است  .  خطر فوری برای برانداختن حکومت وجود ندارد ، ولی طالبان جهش تحرک کسب کرده است  .  القاعده در افغانستان دوباره به تعداد قبل از حمله 11 سپتمبر ظهور ننموده ولی پناه گاه خود را در امتداد سرحد حفظ نموده است  .  و قوای ما منابع کافی برای تعلیم موثر قوای امنیتی افغانستان ندارد تا مردم را محفوظ سازند  .  جنرال مکرستل قوماندان جدید ما در افغانستان گزارش داده است که وضع امنیتی جدی تر ازان است که پیشگوئی میشد  .  خلاصه اینکه وضع موجود قابل دوام نیست  . شما بحیث محصلین اکادمی نظامی درین وقت خطرناک برای خدمت رضاکارانه آماده شدید  .  بعضی از شما در افغانستان خدمت نمودید  .  بسیاری دیگر بعدتر سوق داده خواهند شد  .  من منحیث قوماندان اعلی شما مکلف هستم برای تان ماموریت واضحی را که سزاوار خدمت شمتا باشد ، تعیین کنم  .  روی همین دلیل وقتی انتخابات در افغانستان تکمیل شد ، من بر ارزیابی دقیق استراتیژی ما اصرار ورزیدم  .  اجازه بدهید واضح حرف بزنم ، کسی هرگز تقاضا نکرده‌بود که قبل از سال 2010 عساکر سوق داده شوند ، پس در قسمت منابع لازم برای جنگ نه تاخیری صورت گرفته و نه رد‌شده‌است  .  در عوض ، این ارزیابی بمن اجازه داد تا سوالات مشکل را بکنم و با تیم امنیت ملی‌ام ، قوای نظامی ما و رهبری ملکی در افغانستان و متحدین و شرکای عمده ما ، طرق مختلف را جستجو نمایم  .  آنچه مطرح است ، من بمقابل مردم امریکا و عساکر ما مکلف هستم که ازان کمتر نکنم  . این ارزیابی اکنون تکمیل‌شده‌است  .  و من منحیث قوماندان اعلی تصمیم گرفتم که برای مصالح ملی ما لازم است که 30 هزار عسکر اضافی به افغانستان بفرستیم  .  بعد از 18 ماه عساکر ما به بازگشت بوطت آغاز خواهند کرد  .  این منابعی است که ما به آن نیاز داریم تا ابتکار را بدست خود بگیریم و در عین زمان ظرفیت افغان‌ها را اعمار کنیم تا ما رابر‌ای یک انتقال مسولانه قوای ما در افغانستان قادر سازد  . من این تصمیم را به آسانی اتخاذ نکردم  .  من دقیقا بخاطری با جنمگ عراق مخالف‌بودم که عقیده دارم که در قسمت استفاده از قوای نظامی باید خویشتن‌داری داشته باشیم و همیشه عواقب دراز مدت اعمال ما را مد نظر دارم  .  ما برای هست سال در جنگ بوده ایم ، که بهای آن چه از نقطه نظر جانی یا مالی گزاف بوده است  .  سالها مباحثه روی موضو عراق و دهشت افگنی اتحاد ما را در مورد موضوعات امنیت ملی از بین برد و برای این مساعی یک زمینه خیلی دو قطبی و حزبی را ایجاد کرد  .  و بدترین بحران از زمان پس روی عمیق اقتصادی سال‌های 1930 باینطرف مردم امریکا توجه را بر اعمار مجدد اقتصاد ما و یافتن شغل برای بیکاران معطوف ساخته که قابل فهم و درک است  . مهمتر از همه من میدانم که این فیصله نسبت بهر کسی دیگر از شما ، از قوای نظامی که همراه با فامیل‌های تان هم اکنون بیش‌ترین بار را بدوش دارید ، مطالبه می‌کند  .  من منحیث رئیس جمهور نامه تعزیت را بهر یک از فامیل‌های امریکائیانی امضا کرده‌ام که جان شان را درین جنگ‌ها از دست داده‌اند  .  من نامه‌های والدین و همسران کسانی را بجنگ سوق داده شده‌اند خوانده‌ام  .  من از عساکر شجاع مجروح در شفاخانه نظامی والتر رید دیدن کردم  .  من از تابوت‌های 18 امریکائی که در جنگ کشته شده‌اند در میدان هوائی نظامی دیدن نمودم من بهای جنگ را بچشم سر دیده‌ام  .  اگر من فکر نمیکردم که امنیت ایالات متحده و مصونیت مردم افغانستان در معرٰض خطر است به خوشی هدایت میدادم که فردا هر یک از عساکر ما بوطن بازگردند  . سی هزار عسکری را که من اعلام میکنم در بخش اول سال 2010 بسرعت ممکن اعزام خواهند شد ، تا شورشیان را هدف قرار داده بتوانند و مراکز عمده پرنفوس را امن سازند  .  این سوقیات قابلیت و ظرفیت ما را برای تعلیم و تربیه قوای امنیتی افغانستان و شراکت ما را با آن قوا افزایش خواهد داد تا ما بتوانیم یک تعداد بیشتر افغان‌ها را در جنگ دخیل سازیم  .  و آن‌ها در قسمت ایجاد شرایط برای انتقال مسولیت از ایالات متحده به افغان‌ها کمک حواهد کرد  . چون این یک مساعی بین‌المللی است ، من خواستار شده‌ام که متحدین ما نیز با ما در اعزام عساکر بیشتر بپیوندند  .  بعظی ازانها هم اکنون عساکر اضافی فراهم نموده‌اند و ما مطمئن هستیم که در روزها و هفته‌های آینده عساکر بیشتر تعهد خواهد شد  .  دوستان ما در افغانستان در پهلوی ما جنگیدند ، خون ریختند و جان‌های خود را فدا کردند  .  اکنون ، ما باید یکجا‌شده‌و این جنگ را بطور موفقانه‌ای به پایان برسانیم  .  زیرا آنچه کعروض بخطر است صرف آزمایش اعتبار ناتو نه بلکه امنیت متحدین ما و امنیت مشترک جهان است  . این عساکر اضافی امریکا و بین‌المللی ، مجموعا ، ما را قادر میسازد ، تا تسلیمی مسولیت را به عساکر افغانستان تشریع می‌کند و ما را قادر میسازد تا انتقال عساکر ما را از افغانستان در ماه جولای سال 2011 آغاز کنیم  .  طوری که ما در عراق انجام دادیم ، ما این انتقال مسولیت را با در نظر داشت شرایط در ساحه بمنصه اجرا قرار خواهیم داد  .  ما به دادن مشور و کمک به قوای امنیتی افغانستان ادامه خواهیم داد تا مطمئن شویم که آن‌ها در دراز مدت میتوانند پیروز گردند  .  اما این برای حکومت افغانستان ، و مهم تر ازان ، برای مردم افغانستان واضح خواهد‌بود که آن‌ها در نهایت امر مسول کشور خود شان هستند  .