تحقیقات کودک دوازده ساله برای دریافت تداوی سرطان
استیفن میگوید نخست میخواست روی مرض ملاریا تحقیق کند، اما بعد تصمیم گرفت تا پروژۀ عملی در مورد سرطان داشته باشد.
کودکان امروز ، رهبران آینده‌اند  .  ذهنیت دادن کودکان به کاوشگری و درک ارزش آن در کودکان ، ممکن زمینه معالجه یا وقایه بیماری‌هایی را فراهم آورد که امروز غیرقابل معالجه پنداشته می‌شوند  .  چه چیزی یک طفل دوازده ساله را الهام بخشید که درمورد تداوی سرطان مطالعه کند و در این راستا پروژه علمی را انتخاب کند  . استیفن لت 12 ساله ، مانند سایر کودکان امریکایی است  .  درتقسسیم اوقات روزانه او برعلاوه فعالیت‌های ورزشی ، درس‌های موسیقی و انجام کارهای خانگی شامل است ، اما علاقه بیشتر او فراتر از تینس و نواختن توله است  .  استفین در صنف اول ، در نمایش‌های علمی اشتراک می‌کرد  .  و در صنف شش این موضوع را جدی گرفت  . استیفن میگوید وقتی که به صنف ششم مکتب رسید ، روزی به پدرش گفت : " میخواهم پروژه علمی‌ام روی ملاریا باشد  . " پدرش به او گفت که کار روی این پروژه ، بسیار خطرناک خواهد‌بود  .  از این رو روی تحقیق پیرامون یک مرض دیگر فکر کرد و به مرض سرطان متوجه شد  . استیفن تلاش کرد در خانه اش به چیزی دست یابد که با استفاده از آن سرطان را با آن تشبیه کند  .  تحقیقات وی منجر به پیدا کردن ماده یی بنام پلانیرنی ، نوعی از کرم‌های پهن و‌ای جی سی جی شد که ماده ضد مکروب است و در چای سبز موجود است - موادی که ثابت‌شده‌است باعث کاهش رشد سلول‌های سرطانی می‌شود  . استیفن میگوید : " به دلیل این که پروژه اول بسیار به خوبی پیشرفت ، تصمیم گرفتم که سرطان واقعی را در کرم‌های پهن و تومورهای واقعی استفاده کنم  . " در پروژه دوم ، یک نوع ماده انتی اوکسیدانت یا تحمض‌کننده را در مواد تحقیقات خویش زرق کرد که باعث گردید تا تومور از رشد بازیابد  . کارهای استیفن توجه رسانه‌ها را جلب کرد ، اما استیفن فراگیری پروژه سوم خود را در نظر دارد  .  لیزلی لت ، پدر استیفن ، می‌گوید که این پروژه نیاز به یک لابراتوار مجهز و مسلکی دارد  . استفین و والدین اش به انستیتوت ملی سرطان در واشنگتن رفتند ، و داکتر استنلی لیپوویتز ، در این مرکز برایش فرصت آموزش و کار را فراهم کرد  . استیفن ، با مشوره داکتر لیپوویتز و شماری ازپژوهشگران ، با مفکوره‌های جدید برای توسعه تحقیقش - آمادگی برگزاری نمایش علمی را می‌گیرد  .