١٥٠هزار خانواده بیجاشدۀ داخلی چشم براه کمک
چهارراهی قمبر در ناحیه پنجم شهر کابل، در نزدیکی مکان‌های مجلل و تفریحی، بیانگر تفاوت‌های فاحش زندگی است.
در این منطقه شماری از خیمه‌ها و خانه‌هایی که از گل و سنگ آباد‌شده‌با بام‌های پلاستیک پوش و ترپالی ، توجه هر رهگذری را به خود جلب می‌کند ، دراین خیمه‌ها صدها آرزو و امید نفس می‌کشد  .  این منطقه که به کمپ‌ بیجاشدگان شهرت دارد ، حدود 1٥00 فامیل را در خود جا داده است که از ولایات مختلف به دلیل ناامنی ، جنگ ، خشکسالی به اینجا پناه آورده‌اند  . این بیجاشد‌گان از اندک ترین امکانات و نیازمندی‌های یک زندگی شهری برخوردار نیستند  .  به آب صحی دسترسی ندارند ، شب‌ها کلبه‌های شان را با چراغ نفتی روشن می‌سازند و کودکان شان نیز از تعلیم بی‌بهره‌اند  . به گفته تعدادی از افراد ساکن در این محل ، از چندین سال به این طرف ، روزگار شان به همین منوال سپری‌شده‌است و هیچ نهادی نتوانسته است که وضعیت زندگی آنان را بهبود ببخشد  . رمضان که از ولسوالی اچین ننگرهار به کابل بیجا‌شده‌میگوید تا کنون دو بار کمک گرفته ؛ اما برای ساخت سرپناه کسی برای آنان کمک نکرده است " خانه ما را در روبرو ببین ، خانه این بیچاره افتید ، خانه خودم را ببین که نماینده هم استم ، یک ترپال خواستم کسی به من نداد " . نصیبه زنی که او هم از ولایت ننگرهار بیجا‌شده‌است ؛ از عدم کمک ‌رسانی دولت و نهادهای مددرسان شاکی است  .  او گفت که به دلیل گرمی هوا ، اطفال بیشتر مریض می‌شوند " زمانی که با گرفتن قرض مریض را تداوی می‌کنیم ؛ به دلیل نبود حفظ‌الصحه محیطی به صورت کامل بهبود نمی‌یابد  . " در سال روان ولایات کندز و بغلان ، شاهد جنگ‌های شدیدی‌بود و هزاران خانواده در این دو ولایت بیجا شده‌اند  . به گفته مسوولان محلی از آغاز امسال تاکنون در ولایت بغلان بیش از 7 هزار خانواده به اثر جنگ و ناامنی‌ها بیجا شده‌اند که بیشتر شان باشند‌گان دندغوری بوده‌اند  . شماری ازاین خانواده‌ها در تپه فرحت شهر پلخمری مرکز بغلان هنوز هم آواره‌اند ، نه سرپناهی دارند و نه به مراکز صحی ، تعلیمی دسترسی دارند  . بیشتر آنان خانه‌های شان را در جنگ‌های اخیر دندغوری از دست داده‌اند و به امید اینکه حکومت برای آنان سرپناه خواهد ساخت ، در این تپه که نه آب دارد و نه هم مکان مناسب برای زند‌گی است ، با مشکلات فراوان به سر می‌برند  . انور از دندغوری بغلان که به شهر پلخمری بیجا‌شده‌است ؛ به دلیل شدت جنگ فقط توانسته است که با یک پیراهن خانه‌اش را ترک گوید و متباقی اموالش را نتوانسته است از آتش جنگ بیرون کند " به کمک نیاز داریم ، به ترپال و خیمه ، در دشت استیم " . حاجی فقیر محمد 60 ساله یکی دیگر از بیجاشد ‌گان در بغلان است وی به صدای امریکا گفت " در عرب تپه استیم ، زندگی ؛ در به در خاک به سریم " . در ولایت هم‌جوار بغلان ، در کندز بیجاشدگان نیز زندگی خوشی ندارند  . حلیمه که در جنگ کندز اقارب نزدیک خود را از دست داده است ، حالا در حومه شهر کندز زندگی می‌کند  .  او می‌گوید " حالا شش ماه می‌شود که کرایه حویلی را داده نمی‌توانیم ، مریض مان را به شفاخانه برده نمی‌توانیم ، مجبور استم ، شوهرم ریش سفید است ، از پا مانده است " . با شروع فصل جنگ و شدت گرفتن درگیری‌ها میان نیروهای دولتی و مخالفین مسلح در ولایات مختلف ، هزاران خانواده از محلات شان بی‌جا شده‌اند  . سیدحسین عالمی بلخی وزیر امور مهاجرین و عودت‌کنند‌گان که امروز در مراسم روزبین المللی پناهندگان در کابل سخن میزد گفت در دو ماه اول سال روان شمسی ، ده هزار خانواده به دلیل جنگ از خانه‌های شان آواره شده‌اند  . آقای بلخی گفت " بیجاشده‌های داخلی ما هم متاسفانه در وضعیت بسیار حادی به سر می‌برند ، ضرورت به کمک دارند ، امکانات و منابع محدود است ، ما فعلا مجموعا 1٥0 هزار و 612 خانواده که بیشتر از 900 هزار نفر می‌شود ، بیجاشده داریم در سراسر کشور که لازم به کمک و کمک‌رسانی دارن " . مقامات وزارت امور مهاجرین و عودت‌کنند‌گان افغانستان می‌گویند که بر اساس پالیسی ملی بیجاشدگان داخلی تلاش می‌شود تا افغان‌هایی که به دلیل جنگ و خشکسالی از محلات شان بیجا شده‌اند ، مورد حمایت قرار گیرند  . به گفته مقامات وزارت امور مهاجرین ، در کوتاه مدت برای بیجاشد‌گان کمک‌های غذایی و البسه از سوی نهادهای مشخص به‌طور زنجیره ‌ای صورت می‌گیرد ؛ ولی در درازمدت تلاش می‌شود که بیجاشدگان داخلی در جوامع میزبان یا ولایات هم‌جوار شان مدغم گردند تا برای شان سرپناه ، زمینه اشتغال ، تعلیم و سایر امکانات فراهم شود  .