ده سال پس از اسارت آستن، فامیل این خبرنگار هنوز هم امیدوار است
از زمان آغاز جنگ داخلی سوریه در سال ۲۰۱۱، شماری زیادی از خبرنگاران توسط گروه های افراطی و دولت سوریه هدف قرار گرفته که به گفته کمیتهٔ حفاظت از خبرنگاران، بستگان و همکاران این خبرنگاران بازداشت شده هیچ سر‌نخی از آنها بدست ندارند.
در سال 2012 ، سروان کجو ، خبرنگار صدای امریکا با آستن تایس ، روزنامه‌نگار مستقل امریکایی که برای تهیه گزارش قصد سفر به سوریه را داشت ، ملاقات کرد  .  چند ماه بعد ، تایس در یک پوستهٔ بازرسی در دمشق سوریه ناپدید شد و فراتر از ویدیوی کوتاهی که پنج هفته بعد به اشتراک گذاشته شد و تایس را با چشمان بسته و اسیر نشان می‌داد ، خانواده و دوستانش تاکنون چیزی بیشتری در بارهٔ او نشنیده‌اند  . خانواده او معتقدند که او زنده است و در اسارت به سر می‌برد و دهه گذشته را صرف تلاش برای بازگشت او کرده‌اند  . سروان ، خبر نگار صدای امریکا می‌گوید که چندی قبل از سفر آستن با او در واشنگتن آشنا شد و او درگیری در سوریه را از نزدیک دنبال می‌کرد و قصد داشت برای گزارش‌دهی به آنجا برود  .  سروان افزود که وقتی آستن در بارهٔ سوریه صحبت می‌کرد بسیار احساساتی شده‌بود  . آستن با انتقاد از سیستم گزارش‌دهی از سوریه گفت : " آن‌ها نمی‌دانند  .  آن‌ها این درگیری را در چارچوب قرار نمی‌دهند  .  آن‌ها به‌طور موثر صدای افرادی را که تحت تاثیر این جنگ قرار گرفته‌اند بیان نمی‌کنند  . " بر اساس جزییاتی از جمله محل پوست بازرسی که آستن در آن بازداشت شده‌بود و آی‌پی آدرس ویدیوی منتشر‌شده‌، خانواده و مقامات امریکایی معتقدند که آستن در سوریه نگهداری می‌شود  . هیچ گروه مسلح یا افراطی ادعای داشتن آستن را نکرده‌اند و در حالی که دولت بشارالاسد علنا اعتراف داشتن او را نکرده است ، اما کسانی که در دولت او با این قضیه آشنا‌اند مایل به ملاقات با مقامات درباره تلاش برای یافتن و بازگرداندن آستن بوده‌اند  . خانواده و حامیان آستن با این فرض که او هنوز زنده است به تلاش خود ادامه داده و اذعان می‌کنند که حمایت از آستن یک مبارزه است  . دبرا و مارک تایس ، والدین آستن در ده سال گذشته تلاش کرده‌اند و حتا در سال 2014مادر آستن 83 روز را در جستجوی پسرش در دمشق سپری کرد  . او حاضر نیست امید خود را از دست بدهد و حتی اکنون از تصمیم پسرش برای گزارش‌دهی از سوریه در چنین زمان خطرناکی حمایت می‌کند  . او گفت : " می‌دانید ، وقتی [ آستن ] گفت که می‌خواهم به سوریه برود ، قلبم تپید ، اما می‌دانستم که می‌خواهد برود  .  مه همواره تمام اطفالم را تشویق کرده‌ام که خودشان راه خود را انتخاب کنند اما این چیزی‌بود که من دوباره در مورد آن فکر کردم " . آستن که قبل از خبرنگاری در نیروی دریایی ایالات متحده خدمت کرده و به افغانستان و عراق اعزام شده‌بود ، در آنزمان 31 ساله‌بود  . مادرش گفت : " او به آنجا [ سوریه ] رفت تا داستان مردم عادی را که تحت تاثیر درگیری در سوریه قرار گرفته‌اند بازگو کند  .  " سروان می‌گوید که آستن معتقد‌بود که پوشش غرب از سوریه برای درک واقعیت وضعیت و کمک به مردم کافی نبود  . آستن از ماه می‌2012 الی بازداشتش درگیری سوریه را برای رسانه‌ها از جمله مک‌کلاجی و واشنگتن پست تحت پوشش قرار داد و جوایزی را نیز دریافت کرد که در غیابش اعطا شد  . اما علاقه آستن به گزارش‌دهی در زمان خطرناکی برای خبرنگاران در سوریه برابر شده‌بود  . نیروهای سوری در ماه فبروی 2012 ، ماری کول ون ، خبرنگار سندی تایمز بریتانیا و رمی اوکلک خبرنگار آزاد فرانسوی را کشتند و در ماه نوامبر جمیز فولی و جان کنتلی ربوده شدند  . سپس داعش جمیز فولی و چندین گروگان دیگر از جمله خبرنگاران و امدادرسانان امریکایی ، بریتانیوی و جاپانی را کشتند  .  سرنوشت جان کنتلی که مجبور شده‌بود در فلم‌های تبلغیاتی ظاهر شود مانند آستن نامعلوم است  . ایالات متحده همواره برای پیدا کردن و آزادی آستن تلاش کرده است  .  در سال 2020 دو مقام ارشد اداره دونالد ترمپ ، رییس‌جمهور پیشین امریکا به سوریه سفر کردند و در ماه می‌2022 راجر کارستنز ، فرستادهٔ ویژه جو بایدن ، رییس‌جمهور امریکا در امور گروگان‌ها با رییس استخبارات لبنان به عنوانی بخشی از تلاش‌ها برای از سرگیری مذاکرات با سوریه گفتگو کرد  . تلاش‌های ایالات متحده برای آزادی سایر امریکایی‌های بازداشت‌شده‌امید خانواده آستن را تجدید کرده است  . هنگامی که آن‌ها در ماه می‌با آقای بایدن ملاقات کردند ، رییس‌جمهور به آزادی ترور رید ، یک منسوب پیشین نیروی دریایی که پس از سه سال زندان در روسیه آزاد شده‌بود ، اشاره کرد  . دبرا تایس گفت : " چیزهایی که [ رییس‌جمهور بایدن ] گفت بسیار امیدوار کننده‌بود  .  اما آنچه آستن به آن نیاز دارد اقدام است  .  و این چیزی است که برای مدت طولانی صورت نگرفته است  . " خبر نگاران امریکایی و همکاران پیشین آستن نیز به خانواده او در تلاش‌هایشان پیوسته‌اند  . بل مک‌کارن ، مدیر اجرایی کلب ملی مطبوعات ، به زنده نگه داشتن این قضیه در رسانه‌ها تعهد کرده است  . او گفت : " ما او را در این 10 سال ندیده‌ایم یا از او نشنیده‌ایم  .  امید اندکی برای ادامه دادن وجود دارد ، بنابراین باید آن چیزها را توسعه دهیم  . " چهارده اگست دهمین سال از آخرین تماس آستن با خانواده‌اش می‌شود  .  مادرش امیدوار است که او دوباره با خانواده یکجا شود  . او گفت : " آستن وقتی به خانه بیآید ، انتخاب‌های زیادی خواهد داشت ، و من فقط می‌بینم که او چگونه مسیر خود را بازتعریف می‌کند  ...  من از او در هر کاری که تصمیم بگیرد حمایت خواهم کرد  . "