زنان افغان به دلیل نداشتن مصوونیت قضایی آسیب پذیر شده اند - فعالان
مدافعین حقوق زن می‌گویند که پس از تسلط دوبارۀ طالبان در افغانستان، زنان به دلیل عدم موجوديت سيستم مصوونيت قضايى بيشتر از هر وقت ديگر آسیب‌پذیر شده اند.  
قانون منع خشونت علیه زنان ، در سال 1388 خورشیدی توسط حامد کرزی ، رییس‌جمهور پیشین افغانستان ، با صدور فرمان تقنینی توشیح شد که کم از کم یک چتر را برای حفاظت از حقوق زنان افغانستان ایجاد کرد  .  اما پارلمان افغانستان تا سقوط جمهوریت ، این قانون را تصویب نکرد  . عدم تصویب این قانون به نحوی موجودیت تبعیض جنسیتی را در ساختار جامعه سنتی افغانستان قابل لمس ساخته‌بود  . فرشته عباسی ، گزارشگر بخش افغانستان در دیده‌بان حقوق‌بشر گفت : " به اساس این قانون بخش‌های خاصی را در چوکات سارنوالی‌ها داشتیم که به قضایای منع خشونت رسیدگی می‌کرد  .  محاکم خاص منع خشونت را داشتیم که قضایا را فیصله می‌کرد  .  در چوکات وزارت داخله بخش‌های خاصی‌بود که به این قضایا رسیدگی می‌کردند  . " او علاوه کرد که سازمان‌ها و نهاد‌های مختلف دیگر نیز برای ظرفیت‌سازی در این بخش‌ها فعال‌بود و سعی می‌کردند این سیستم را زنده نگه دارند  . باوجود نافذ شدن برخی قوانین در رابطه به منع خشونت و آزاد و اذیت زنان در دوره جمهوریت ، آمار خشونت علیه زنان همچنان تکان‌دهنده باقی مانده‌بود  . فوزیه امینی ، قاضی محکمه مبارزه با خشونت علیه زنان در محکمه عالی حکومت قبلی که قضایای از این نوع را بررسی کرده است ، گفت : " در دورهٔ کاری من قضایای مختلفی را به بررسی گرفتم ؛ به‌طور مثال قتل‌ها و تجاوزات جنسی بر زنان ، خودکشی و خودسوزی زنان ، مجبور کردن زنان به فحشا متاسفانه همچنان ازدواج‌های قبل از وقت و ازدواج‌های اجباری و نگذاشتن دختران برای حصول حق اساسی مثل تعلیم و کار بوده است  . " در همان زمان نیز عدم درج جرم ‌پنداشتن خشونت علیه زنان در کود جزا ، نگرانی‌هایی را در زمینه‌ی مصوونیت قانونی زنان به‌ بارآورده‌بود  .  اما با گذشت یک سال از حاکمیت طالبان ، زنان بیشتر از هر زمان دیگر ، مصونیت را چه در چهار دیواری خانه و چه در اجتماع از دست داده‌اند  . صدای امریکا با زنی که تجربه خشونت خانوادگی را در زمان جمهوریت داشته صحبت کرده ؛ زنی که برای تامین مصوونیت ، هویت‌اش فاش‌نشده‌است  . او گفت : " من زمانی که صنف نهم‌بودم ازدواج کردم و از اوایل با شوهرم بخاطر ادامه تحصیل اختلاف داشتم  .  برای سال‌ها خشونت‌های جسمی و روحی را تحمل کردم تا اینکه یک روز با چاقو به جانم افتاد و چند مرتبه مرا به ضرب چاقو زخمی کرد  . " شوهر او بازداشت و از سوی محکمه مبارزه با خشونت علیه زنان به محبس هرات فرستاد شد  .  این خانم افزود : " بعد از امدن طالبان و آزادی زندانیان ، او نیز آزاد شد و من آواره شدم  . " او گفت که اکنون از ترس شوهرش ، با فرزندانش در جای دور افتاده‌ای زندگی می‌کند و وضعیت خوبی ندارد  . فوزیه امینی ، قاضی پیشین محکمه مبارزه با خشونت علیه زنان گفت : " کسانی که خشونت را بررسی کردند آن‌ها خودشان از حقوق اساسی شان محروم‌اند ، چه برسد به خانمی که در خانه زیر بار ظلم خانواده خود است  . " آمار دقیقی از میزان خشونت علیه زنان در ماه‌های اخیر در افغانستان وجود ندارد و در برخی موارد ، به گفته مدافعین حقوق زنان ، حکومت طالبان نیز در کتمان آن نقش داشته‌اند  . فرشته عباسی ، گزارشگر بخش افغانستان در دیده‌بان حقوق‌بشر گفت که از زمان روی کار آمدن طالبان یکی از نگرانی‌های جدی دیدبان حقوق‌بشر این است که زنان افغان امروز بدون هیچ سیستم حمایتی داخل افغانستان زندگی می‌کنند  . او اضافه کرد : " یازده ما گذشته این را به ما نشان داده که طالبان هیچ احترامی به حقوق‌بشر و حقوق زن در افغانستان ندارند و سلسه‌ای از قوانین محدود‌کننده به زنان صادر کردند که تمام این‌ها وضعیت را برای زنان همه روزه سخت تر می‌کند  . " حق اعتراض ، کار ، تحصیل و حضور در اجتماع ، در یک سال اخیر از زنان گرفته‌شده‌و برخی از زنان و دختران که برای اعاده حقوق اولیه شان در اوایل سلطه طالبان به جاده‌ها برآمدند ، در بسیاری موارد با رفتار تند طالبان و حتا بازداشت مواجه شدند  .