مهاجرین افغان در اندونیزیا
در ماه گذشته صد ها تن از افغان های که در جستجوی پناهندگی در کشور های دیگر هستند، بشکل دسته جمعی وارد اندونیزیا گردیدند، به این امید که
اندونیزیا کنوانسیون بین‌المللی را در مورد پناهنده گان امضا ننموده است ، از این رو برای کسانیکه بدون اسناد داخل خاک اندونیزیا می‌گردند ، پناهندگی نمی‌دهد  .  این اشخاص در آنجا گیر مانده‌اند ، و منتظر هستند که آیا کشور دیگری برای شان پناه خواهد داد یا خیر  . سولین هونورین ، خبرنگار صدای امریکا ، از شهر ( پنکک پس ) که در 60 کیلومتری جاکارتا ، پایتخت اندونیزیا واقع است ، گزارشی فرستاده است  . یکی از جوانان پناه جو افغان علی نام دارد که سفر بسیار پر خطری را در پیش گرفت ، و به امید آینده روشن وارد اندونیزیا گردید ، علی شانزده سال عمر دارد  . او میگوید : " من تمام فامیلم را از دست دادم  .  تنها من باقی ماندم  .  دشمنانم می‌گویند که ترا می‌کشیم ، از اینرو من خود را مصون حس نمی‌نمایم  . " زندگی برای پناهندگان افغان در اندونیزیا بسیار مشکل است  .  حکومت اندونیزیا ، این پناهنده گان افغان را به مجرد رسیدن به آنکشور ، بنام مهاجرین غیر قانونی در مراکز توقیفی نگهمیدارد  . علی احدی ، میگوید چندین ماه است که در مرکز توقیفی ( کالیدرز ) در جاکارتا بسر می‌برد ، جایکه شرایط زیست بسیار مشکل است  .  برای عده بسیار محدود بازدید‌کنندگان اجازه بازدید از این مراکز توقیفی داده می‌شود  .  بناعا علی از طریق تیلفون در مورد عدم مصئونیت ، آلودگی ، غذای خراب ، و اذ دحام آنجا صحبت مینماید  . " در حدود 1300 پناهنده افغان در اندونیزیا زندانی هستند ، در یک جای که گنجایش 400 نفر را دارد  .  این‌ها تا زمانی در اینجا نگهداری می‌شوند که یک پروسه طویل المدت خانه پری اسناد برای پناهندگی را تکمیل نمایند و بعدا تحت اداره ملل متحد قرار می‌گیرند  . " مارو لو وان ، سخنگوی دفتر پناهندگی اندونیزیا می‌گوید : " مقامات محل از تعداد کثیری پناهندگانی که در اینجا آمده‌اند و دست و پاچه شده‌اند ، ولی وی میگوید که جامعه بین‌المللی باید در حل این مشکل بکوشد ، زیرا این پناهنده گان از خاک اندونیزیا بحیث ترانزیت استفاده مینمایند تا از اینجا به کشور‌های دیگر بروند  . " اکثریت پناهگزینان افغانی در کمتر از هژده ماه به اینسو داخل اندونیزیا گردیده‌اند  .  اکثر آن‌ها میگویند ، بخاطری کشور خود را ترک نمودند که چاره دیگری نداشتند  .  یا اینکه باید کشور را ترک مینمودند و یا اینکه به شکل از اشکال بلاخره کشته می‌شدند  . عبدالحکیم ، یکتن از قوم هزاره که به اندونیزیا آمده است  .  او شاید تا بسیار وقت فامیل خود را دیده نتواند ، اندونیزیا برایش پناهندگی نمی‌دهد ، وی منتظر است تا یک کشور سوم برایش پناهندگی بدهد  . علی رضا نوری ، یک جوان دیگر افغان ، در سال 2001 وارد اندونیزیا گردید ، در هفت سال گذشته وی هیچ عایدی نداشته است بجز از کمک ادارات ملل متحد  .  وی کار کرده نمی‌تواند و اجازه رفتن به جائی را ندارد  .  وی فقط تنها انتظار کشیده می‌تواند  .  ولی وی از آمدنش پشیمان نیست  . " من اینجا خود را مصون احساس مینمایم  .  وقتی در افغانستان‌بودم ، همیشه فکر می‌کردم که بر سر من چه اتفاق خواهد افتاد  .  در واقع در جریان این هفت سال من مایوس و نا امید بوده‌ام ، ولی من فقط سه چهار ماه قبل بحیث پناهنده قبول شدم  .  و این مرا امیدوار می‌سازد تا یک روزی به آسترالیا بروم و زندگی خود را آغاز نمایم  . وی میگوید نمی‌خواهد تصور نماید که زندگی وی در آسترالیا چگونه خواهد‌بود ، وی تحمل مایوس بودن دوباره را ندارد  .  شاید چند ماه دیگر را نیز در بر گیرد که وی سوار طیاره شود ، در جائی مسکن گزین گردد ، کار پیدا نماید ، و برای آینده خود پلان بسازد  .  وی 25 سال عمر دارد  .