رهایی طالبان از زندان راه نادرست رسیدن به صلح
جیفری درسلر از انستیتوت مطالعات جنگ در واشنگتن می گوید، ایالات متحده نباید آنعده طالبان را که در زندان گوانتانامو در توقیف به سر می برند، رها سازد.
یک تحقیق انستیتوت مطالعات جنگ در واشنگتن می‌گوید که ایالات متحده نباید این کار را انجام دهد  .  اما مذاکره باید به نحوی با مخالفین حکومت افغانستان صورت گیرد  . جیفری درسلر که خود در این تحقیق شامل می‌باشد می‌گوید بدون شک باید از یک نقطه مذاکرات صلح آغاز شود اما در قدم اول باید به نحوی به نظر برسد که طالبان آماده مذاکره و ملحق شدن با حکومت افغانستان‌اند که چنین وضیعتی به نظر نمی‌رسد و دوم از دیدگاه امنیت ملی ایالات متحده ارتباط طالبان با القاعده می‌تواند به امریکا صدمه رسانیده و القاعده برای طالبان در داخل افغانستان سهولیات فراهم کند  . جیفری این مسایل را مشکلات موجود در سر راه آغاز مذاکرات می‌داند که تا هنوز به کدام راه حلی نرسیده است و به نظر وی انتقال و رها‌سازی افراد بلند رتبه طالب از زندان اقدام موثری در آغاز مذاکرات صلح با طالبان پنداشته نمی‌شود  . طالبان با موقعیتی که دارند ظاهرا برای انجام جنگ که ختم نامعلومی دارد آماده‌اند  .  ولی آیا ایالات متحده می‌خواهد در همچو جنگی درگیر شود  ؟ جیفری درسلر از انستیتوت مطالعات جنگ واشنگتن می‌گوید با حضور نیرو‌های خارجی در سال 2011 در افغانستان طالبان از صحنه سیاسی ناپدید شدند  .  اما آهسته آهسته دوباره انسجام یافته و اکنون منحیث تهدیدی برای حکومت افغانستان محسوب می‌شود  .  جیفری دلیل انسجام دوباره آنان را خلای قدرت ، فساد اداری موجود در حکومت افغانستان ، جنگ عراق و در نهایت هم حمایت و پشتیبانی پاکستان از شورشگرایی ، ارسال دوباره آنان به افغانستان و استفاده از آن‌ها به حیث یک نیروی دست نشانده که تا هنوز هم ادامه دارد ، می‌داند  . از سوی دیده‌شده‌است که تعداد زیادی طالبان زندانی در گوانتانامو بعد از رهایی دوباره به صفوف طالبان پیوسته‌اند  .  جیفری می‌گوید ، اول باید به این نکته توجه صورت گیرد که چرا آنان به گوانتانامو فرستاده شدند  .  ولی هدف این نبوده است که آنان را برای جنگ آماده سازیم  .  بعضی از آن‌ها این کار را کرده‌اند  .  اما نباید در رهایی طالبان با دیدگاه ساده نگریسته شود  .  جیفری از ملا ذاکر یاد‌آوری می‌کند که منحیث یک عضو عادی طالبان رها شد ولی اکنون در شورای کویته حضور دارد  . اما بالاخره تا چه زمانی این افراد بدون محکمه و سرنوشت در زندان به سر ببرند  .  جیفری می‌گوید او می‌افزاید شاید ارسال آنان به یک محل سومی ، نگهداری آنان برای چهار ، پنج سال و تحت نظارت گرفتن آنان شاید موثر باشد  .  اما مفکوره ارسال آنان به قطر و اعتبار کردن بالای آن حکومت که گویا آنان دوباره به میدان جنگ بر نمی‌گردند ، احتمال خطری زیادی است که ما نباید آنرا بپذیریم  .