اقلیتهای برما و هفت دهه انتظار دیموکراسی
اقلیتهای قومی برما انتخابات هفتۀ آینده را در آن کشور به مثابۀ روزنۀ برای رسیدن به آرمان های دیرین شان می نگرند.
در جریان هفت دهه گذشته ، روستاهای فرقه نژادی کارن به آتش کشیده‌شده‌، مردان کارن به‌دار آویختهو یا به گلوله بسته‌شده‌و زنان آن قبیله مورد تجاوز قرار گرفته‌اند  . نبرد اقلیت‌های قومی به شمول کارن بر ضد حکومت نظامی میانمار یا برما عامل اصلی رخدادهای 70 سال گذشته بوده است که مورخان آن را طولانی ترین شورشگری در تاریخ جهان خوانده‌اند  . ولایت کارن در جنوب و جنوب شرق برما " دارفور پنهان " خوانده‌شده‌است  .  جاییکه حدود 350 هزار نفر از خانه‌های شان رانده‌شده‌و به جنگل یا کمپ‌های مهاجران در تایلند پناه برده‌اند  . اکنون ، اکثر نجات یافته‌گان کارن چشم امید خود را به انتخابات تاریخ هشتم نومبر در میانمار دوخته‌اند که در آن حزب حاکم مورد حمایت قوای نظامی برما در برابر آن سان سوچی ، نماد دیموکراسی آن کشور و شماری از احزاب قومی رقابت می‌کنند  . فرقه نژادی کارن نگران است که پیروزی حزب نظامی متحد همبستگی و انکشاف بار دیگر عرصه را بر جمعیت 1.5 میلیونی کارن تنگ و دشوار سازد  . هون کیا مینت ، رئیس چندین روستای کارن گفت " اگر حزب نظامی به قدرت برسد ، ما در عین مسیر حرکت خواهیم کرد و گدا باقی خواهیم ماند  .  اگر این حزب ببازد ، کشور تغییر خواهد کرد ، این آخرین برهه سرنوشت ساز است " . اقلیتهای قومی به شمول کارن حدود 40 درصد جمعیت 52 میلیونی برما را تشکیل می‌دهند  .  برای آنان ، انتخابات بیشتر از گامی در مسیر حرکت برما در مسیر دیموکراسی بلکه ، روزنه یی برای نیل به آرزوهای دیرین اقلیت‌های سرکوب‌شده‌در آن کشور است  . اندکی پس از آنکه برما در سال 1948 استقلال خود را بریتانیا گرفت و اکثریت قومی برما قدرت را در دست گرفت ، فرقه قومی کارن بر ضد حکومت مرکزی به شورش برخاست  . نخستین قانون اساسی برما که در سال 1947 تدوین شد ، به پیمانه زیاد به اقلیت‌های آن کشور خود ارادیت داد  .  پس از کودتای نظامی 1962 در آن کشور ، همه مندرجات قانون اساسی برما زیرپا شد و همین‌بود که گروه‌های شورشی کچین ، شن ، کارن و سایر اقلیتها بر ضد حکومت قیام کردند  . پیمان‌های صلح چندین بار میان حکومت برما و اقلیتهای شورشی در دهه‌های 1970 و 1980 میلادی امضا شد ، اما همواره این پیمان‌ها نقض شد  . اکنون در آستانه انتخابات آن کشور به تاریخ 15 اکتوبر بار دیگر پیمان ملی آتش بس میان اکثر گروه‌های شورشی و حکومت امضا‌شده‌است ، اما اکثر اقلیت‌ها به پابندی حکومت به مواد این توافق بی‌باور‌اند  .  بی‌باوری‌ها پس از آن اوج گرفت که ارتش برما در جریان مذاکرات صلح ، چندین گروه شورشی مخالف حکومت را هدف قرار داد  . سازمان‌های بین‌المللی و ملل متحد در چند دهه گذشته موارد نقض حقوق‌بشر از سوی قوای نظامی برما و شماری از گروه‌های شورشی آن کشور را با جزئیات ثبت کرده است  .  حکومت نظامی برما تا حدی پذیرفته است که در جنگ با " سازمانهای دهشت افگن " اقدامات فراقانونی صورت گرفته است  . با وصف این همه سردرگمی ، در نهایت آرامش در بخش‌های این کشور به شمول ولایت کارن برگشته است  .  پس از پیروزی تین شین در انتخابات سال 2010 در برما و سپس ایجاد یک سلسله اصلاحات دیموکراتیک در آن کشور ، اقلیت‌های قومی کم کم نقش فعال سیاسی خود را اختیار کرده‌اند  . در میان 93 حزب ثبت و راجستر‌شده‌برای رقابت در انتخابات هفته آینده ، 59 حزب آن از اقلیت‌های قومی و دینی نمایندگی می‌کنند  .  یک سوم کرسی‌های پارلمان کنونی برما را نمایندگان مناطقی در اختیار دارند که اقلیت‌ها در آن ساکن‌اند  .  اما هنوز هم بزرگترین هدف این اقلیت‌ها بر آورده‌نشده‌است  . اقلیت‌ها می‌خواهند که از منابع طبیعی آن کشور به شمول چوب ، گاز طبیعی ، طلا و برق آبی سهم خود را داشته باشند که به گفته آنان اکنون این منابع در کیسه رژیم حاکم می‌ریزد  .  اقلیتها همچنان خواهان حکومت فدرالی‌اند تا به مناطق شان اندکی خودمختاری داده شود و به یکسان‌سازی قومی یا " برمایی‌سازی " اقلیت‌های قومی نقطه پایان گذاشته شود  . در آستانه انتخابات هم حزب متحد همبستگی و انکشاف و هم ائتلاف ملی برای دیموکراسی به رهبری آن سان سوچی وعده سپرده‌اند که در صورت پیروزی حقوق اقلیت‌ها را اعاده خواهند کرد  . آن سان سوچی با آنکه پشتیبانی گسترده اقلیتهای قومی را با خود دارد ، از سوی شماری از اقلیتها مورد انتقاد قرار گرفته است که به نگرانی‌های شان اولویت نمی‌دهد و نیز اینکه در سرتاسر کشور نامزدان برمایی حزب آن سان سوچی در برابر نامزدان اقلیت‌های قومی رقابت می‌کنند  .  به هر حال شماری از رهبران اقلیت‌های قومی به این باور‌اند که می‌توانند با حزب خانم سوچی حکومت ائتلافی را شکل دهند  .