سرما، تهدید جدی برای مغاره نشینان بامیان
با فرا رسیدن فصل سرما و بارش برف های زمستانی، وضعیت زندگی مغاره نشینان بامیان بیشتر از پیش دشوار می‌شود.
با فرارسیدن فصل سرما و بارش برف‌های زمستانی ، زندگی صدها خانواده مغاره‌ نشین در ولایت مرکزی بامیان دشوارتر از قبل می‌شود  . در اطراف مغاره‌های مجسمه‌های تخریب‌شده‌بودا در بامیان در حالی که مکان مناسب زندگی نیست ، نزدیک به 300 خانواده ؛ در مغاره‌های نمناک و سردی زندگی می‌کنند که فقر و تنگ‌دستی و فرار سیدن فصل سرما بیشتر حیات آنان‌ را تهدید می‌کند  . اکثریت خانواده‌های مغاره نشین می‌گویند که به‌ سختی قادر به تهیه دو وعده غذا می‌شوند ؛ اما بیشتر آنان توان تهیه مواد سوخت برای گرم‌کردن این مغاره‌های دل کوه را ندارند  . این مغاره نشینان می‌گویند که سرمای شدید بیشتر از همه حیات اطفال آنان را تهدید کرده و حتی برخی اوقات اطفال آنان قربانی سرما و امراض گونا‌گون می‌شوند  . عزیز یکی از مغاره نشینان بامیان می‌گوید ، نبود امکانات رهایشی در این مغاره‌ها زندگی را برای آنان دشوارتر ساخته است  . عزیز می‌گوید " شب‌ها به خاطر روشنایی خانه اریکین روشن می‌کنیم ، دود اریکین در بسیاری اوقات سبب بروز امراض تنفسی می‌شود و از اثر سرما اطفال و زنان اسهال خونی پیدا کرده ، بدن شان پندیده ، ما توان تداوی آنان را نداریم فقط چیزی که تهیه می‌توانیم پرستامول است که قیمت آن نسبتا پایین است " . بیشتر از همه اطفال این مغاره نشینان قربانی فقر و تنگ‌دستی شده‌اند  .  خانواده‌های مغاره نشین می‌گویند که به دلیل عدم دسترسی به نان و غذای سالم آنان مجبورند اطفال شان ‌را برای انجام کارهای شاقه بفرستند  . حسین پیرمردی که حدود 55 سال سن دارد و پدر سه فرزند خردسن است ، می‌گوید " به دلیل اقتصاد ضعیف وتنگ دستی بچه‌هایم را برای کارمی‌فرستم تا یک لقه نان پیدا کنند وفعلا از رفتن به مکتب بازمانده‌اند " . از سویی هم بخش اطفال دفتر کمیسیون مستقل حقوق‌بشر در ولایت بامیان می‌گویند که بیشتر از همه کودکان این مغاره نشینان دچار آسیب‌های جدی استند  . عبدالله شایگان مسوول بخش اطفال دفتر کمیسیون مستقل حقوق‌بشر در بامیان می‌گوید " این اطفال به دلیل فقر اقصادی خانواده‌های ‌شان و عدم توجه دولت از حقوق اقتصادی و اجتماعی شان کاملآ محروم‌اند و روز به ‌روز شمار این اطفال در بامیان در حال افزایش‌اند " . در همین حال شماری از این خانواده‌های مغاره نشین می‌گویند ؛ از بس که از دولت در زمینه توزیع سرپناه ، امکانات رهایشی و کمک وعده‌های رنگارنگ شنیده‌اند ، خسته شده‌اند  . این مغاره نشینان از دولت ، سرمایه‌گذاران ملی و نهادهای کمک‌کننده می‌خواهند تا در فصل سرما و زمستان به زندگی رقت‌بار آنان بیشتر توجه صورت گیرد  . گرچند اداره محلی بامیان و ریاست اطلاعات و فرهنگ این ولایت بارها وعده سپرده‌اند که به فرهنگ مغاره نشینی در این ولایت پایان خواه ند داد و در زمینه توزیع سرپناه اقدامات جدی انجام می‌دهند ؛ اما تاکنون اقدام موثر در این زمینه صورت نگرفته است  . عبدالرحمن احمدی مسوول مطبوعات و سخنگوی اداره محلی بامیان می‌گوید " نهادها و ادارات ذیربط در بامیان مکلف‌اند تا به وضعیت زندگی خانواده‌های مغاره نشین به‌ خصوص زنان و اطفال آنان توجه صورت گیرد " . نزدیک به 300 خانواده فقیر و بی‌بضاعت در مغاره جواز صلصال و شهمامه از 14 سال بدین‌سو زندگی می‌کنند  .  مغاره‌های که در دوران جنگ‌های داخلی سنگرهای جنگ‌جویان و ذخیره گاه‌های مهمات آنان‌بودند  . اداره محلی بامیان با نهادهای خیریه در14 سال اخیر تنها موفق به اسکان برای حدود 20 خانواده مغاره نشین‌شده‌است ؛ اما افزایش ناآرامی ، جنگ ، فقر و بیکاری ، به شمار این مغاره نشینان افزایش داده است  . ظفر بامیانی فارغ التحصیل بامیان است  .