سرگذشت فاطمه؛ ازدواج، تجاوز، خشونت و اکنون هراس 
فاطمه (نام مستعار) دختری است که در هفت سالگی با مردی که هم‌سن پدرکلانش بود ازواج کرد، سپس به کرات مورد تجاوز جنسی و ضرب و شتم قرار گرفت و گرسنگی دید تا اینکه تلاش کرد به زندگی‌اش نقطهٔ پایان گذارد. 
او در حالی که گریه می‌کرد به فرانس‌پرس در مورد ضرب و شتمی را که خانوادهٔ شوهرش بر او در سن 10 سالگی روا داشتند حکایت کرد و این که چگونه سراش را با مخیی در دیوار کوبیدند ؛ خشونتی که نزدیک‌بود سبب مرگ‌اش شود  . فاطمه امروز 22 سال دارد و دریکی از خانه‌های امن در افغانستان روزگار را سپری می‌کند ، اما هراس دارد که اگر حکومت طالبان دروازه‌های خانه‌های امن را ببندند ، او یگانه محل زندگی‌اش را نیز از دست خواهد داد  . فاطمه پس از ازدواج از خانواده‌اش جدا شد و اکنون نمی‌داند که اعضای خانواده‌اش در کجا زیست دارند  .  یگانه افراد نزدیک به او اعضای خانواده‌ای شوهرش‌اند که می‌خواهند به دلیل بی‌آبرویی جانش را بگیرند  . میلیون‌ها نفر در افغانستان به دلیل سنت‌های کهنه ، فقر و بیسوادی شرنوشت مشابه با فاطمه دارند  . بر اساس معلومات ملل متحد ، 87 در صد زنان افغان خشونت فزیکی ، جنسی و روانی را تجربه کرده‌اند  . با وجود آنهم ، ‌ افغانستان با جمعیت 38 میلیونی ، فقط 24 خانهٔ امن داشت که پیش از تسلط طالبان از زنان مراقبت می‌کرد  .  تقریبا تمامی این خانه‌ها از سوی جامعهٔ بین‌المللی تمویل می‌شد ؛ خانه‌های که بسیاری از شهروندان افغانستان مخالف آن‌اند  . شماری از سازمان‌های غیردولتی خارجی پیش از بازگشت طالبان فعالیت‌های شان را سرعت بخشیدند  . رییس یکی از این سازمان‌ها به فرانس‌پرس گفت که در ولایات ناآرام ، پیش از خروج نیروهای بین‌المللی ، زنان را از خانه‌‌های امن بیرون کرد  . او افزود که شماری از این زنان به خانه‌های اقارب شان به این امیدواری رفتند که از آنان حفاظت خواهند کرد و برخی دیگری از آنان به خانه‌های امن در ولایات بزرگ فرستاده شدند  . رییس این سازمان که نخواست نامش یا نام سازمان‌اش در این گزارش ذکر شود گفت که " باید از صفر آغاز کرد " .  او افزود که در مورد چگونگی فعالیت‌های موسسه‌اش زیر رژیم جدید کار می‌کند  . با وجود آنکه طالبان تا اکنون مکاتب لیسه را به روی دختران باز نکرده‌اند و گزارش‌های در مورد ممانعت از مسافرت زنان بدون محرم نیز نشر‌شده‌است ، هبت الله آخندزاده ، ‌ رهبر این گروه چندی پیش فرمان داد که توافق زنان برای نکاح و ازدواج یک " امر الزامی " است  .  در این فرمان آمده است که " هیچ کسی نمی‌توانند زنان را با جبر و فشار به ازدواج مجبور کند  . " ذبیح الله مجاهد ، سخنگوی حکومت طالبان به عفو بین‌الملل گفته است که در اسلام خشونت علیه زنان و دختران هیچ جای ندارد و قضایای خشونت‌‌های خانوادگی به محاکم راجع خواهد شد و در آنجا به شکایات شان رسیدگی صورت خواهد گرفت  . با آنهم ، حکومت طالبان تا اکنون در مورد آیندهٔ خانه‌‌های امن تصمیم اتخاذ نکرده است  . کارمندان یکی از خانه‌های امن که فاطمه و 20 زن دیگر در آن زیست دارد ، ‌ گفته‌اند که جنگجویان و مقامات طالبان تا اکنون چندین بار از آن دیدن کرده‌اند  . یکی از کارمندان به نقل یک طالبان گفت که آنان اتاق‌ها را ارزیابی کردند و گفتند که " این جای امن برای زنان نیست ، جای آنان خانه‌های شان است " . محبوبه سراج ، مدافع حقوق زنان با اظهار نگرانی گفت بر علاوهٔ این وضعیت ، زنانی که اکنون با خشونت‌ مواجه‌اند در خانه‌های شان گیر مانده‌اند و جای برای رفتن ندارند  .