چرا آلمان علاقمند تدویر کنفرانس ها برای افغانستان است؟
کشور آلمان اولین کنفرانس بن را در سال 2001، راه اندازی کرد. اینکه تا چه اندازه توافقات آن کنفرانس جامۀ عمل پوشید خود بحث جداگانۀ است. اما اکنون سوالی مطرح می شود که چرا باز هم آلمان در همچو موقعیت زمانی میزبانی کنفرانس افغانستان را عهده دار می شود.
افغانستان در جریان سه دهه جنگ تقریبا تمامی زیربنا‌های خود را به نوحی از دست داد  .  جنگ داخلی دهه هفتاد شمسی خود ضربه دیگری‌بود بر پیکر از قبل زخمی‌شده‌این کشور  . بعد از سقوط طالبان افغانستان قرار‌بود به آینده بنگرد که از هیچ‌گونه زیربنای برخوردار نبود  . در همان زمان ، کشور آلمان اولین کنفرانس بن را در سال 2001 ، راه‌اندازی کرد  .  اینکه تا چه اندازه توافقات آن کنفرانس جامه عمل پوشید خود بحث جداگانه است  .  اما اکنون سوالی مطرح می‌شود که چرا باز هم آلمان در همچو موقعیت زمانی میزبانی کنفرانس افغانستان را عهده‌دار می‌شود  . توماس روتیخ معاون شبکه تحلیل‌گران افغانستان به رادیو آشنا صدای امریکا گفت ، آلمان با سابقه تاریخی که با افغانستان داشته همواره تلاش ورزیده تا در مسایل این کشور ذیدخل باشد  . " ما اصلا بسیار خوشحال استیم که آلمان بار دوم این ابتکار را به دست گرفت که کنفرانس بین‌المللی بسیار بزرگی را راه‌اندازی می‌کند  .  من باید یک نکته را اضافه کنم که کمیت شمار هیات‌ها اشتراک‌کننده در کنفرانس آنقدر مهم نیست که نتایج به دست آمده از این کنفرانس از اهمیت زیادی برخوردار است  . " اما اجمل سهیل تحلیل‌گر مسایل سیاسی افغانستان دیدگاه دیگری دارد  .  او به این نظر است که آلمان با زیربنا‌های اقتصادی و مدنی که دارد می‌خواهد جایگاهش را در جامعه بین‌المللی تثبیت نماید  .  از طرف دیگر نه تنها در مسایل مربوط به افغانستان بلکه کشور‌های مانند فلسطین ، شرق میانه و یا کوریای شمالی بر علاوه سایر کشور‌ها شرکت فعال داشته باشد  .  وی میافزاید : " آنچه را که افغانها به این باور‌اند که دیدگاه ، نظرات و یا بالاخره تصمیم مجرد کشور آلمان بوده باشد که میزبانی چینین کنفرانس‌های را بکند ، من به این باور هستم که این‌گونه نبوده بلکه بیشتر به کشور‌های دست اولی مانند ایالات متحده امریکا و بریتانیا ارتباطه می‌گیرد  .  آن‌ها طراح اصلی این‌گونه کنفرانس‌ها اند اما آلمان چون درگیر جنگ نبوده و بیشتر در عرصه اقتصادی و بازسازی در افغانستان سهیم بوده است ، مسئولیت تدویر این کنفرانس را عهده دار‌شده‌است  .  " وی علاوه می‌کند که آلمان منحیث عضو فعال ناتو خواهان تامین روابط با افغانستان است  .  از سوی دیگر مسایل مانند دهشت افگنی ، مواد مخدر ، احیای جامعه مدنی و رشد اقتصادی افغانستان به نحوی به جامعه بین‌المللی ارتباط می‌گیرد ، و آلمان نیز می‌خواهد تا در پهلوی کشور‌های مانند امریکا و بریتانیا حضور داشته باشد  . توماس رودیخ در پاسخ به سوالی که آیا این کنفرانس در مقایسه با کنفرانس بن اول می‌تواند مثمر تر واقع شود  ؟  می‌گوید : " در حقیقت پیامد‌ها و نتایج کنفرانس بن اول مثبت‌بود  .  اما مشکلی که به میان آمد این‌بود که اکثریت فیصله‌های آن کنفرانس جامه عمل نپوشید  .  سیستم دموکراتیکی که انتظار میرفت در افغانستان احیا شود ، نشد  .  نهاد‌های دموکراتیک در افغانستان ساخته شدند ، بدون اینکه در راس آن افراد دموکرات قرار داشته باشند  .  اکنون وضیعت امنیتی خراب تر‌شده‌، و مشکل به نظر میرسد آن همه مسایلی که در ده سال گذشته حل نشد در سه سال آینده حل شود  . " وی معتقد است که با وجود این مسایل نباید نا امیدی را در دل‌ها راه داد  .  جامعه بین‌المللی و حکومت افغانستان در این مورد باید بسیار حساس باشند و نباید اشتباهات را که در گذشته مرتکب شدند ، دوباره انجام دهند  . خوب حالا آیا آلمان می‌تواند موثریت بیشتری در تطبیق فیصله‌های کنفرانس بن دوم داشته باشد  .  آقای اجمل سهیل به این نظر است که جامعه جهانی منجمله آلمان در همچو مسایل منتظر است تا ببینند واشنگتن چه می‌کند  . " من به این باور استم که واشنگتن اگر در خصوص ستراتیژی کلانش در خصوص منطقه تغییرات کلی را ایجاد نکند و هم رویکرد‌های تنش زدایی عمل نکند تا اینکه فرصت می‌دهند تا تنش‌ها ایجاد شود ، فکر نمی‌کنم که آلمان به تنهایی خود بتواند درآیند کنفرانس بن و یا کنفرانس‌ها دیگری را بالای افغانستان تطبیق بکند  . " از سوی دیگر اتحادیه اروپا علاقمندی نشان داده است که بعد از سال 2014 نیز در پهلوی افغانستان باقی بماند  .  آقای توماس ریدخ این اعلا میه را با دید مثبت می‌نگرد اما آقای سهیل می‌گوید که جهان غرب بعد از آنکه ایالات متحده اعلام کرد که به کمک‌های دراز مدتش بعد از سال 2014 ادامه می‌دهد ، کشور‌های غربی منجمله آلمان نیز تعهد سپردند که در این راستا افغان‌ها را ترک نمی‌کنند  . از سوی دیگر کشور‌های جدید در دنیا از لحاظ رشد اقتصادی عرض اندام نموده‌اند و اگر مسئله بحران موجود در افغانستان برای آن کشور‌ها گره گشا باشد ، پس باید کشور‌های جهان در حل مسایل افغانستان راه و چاره را دریابند ورنه باز هم این کشور دامنگیر مشکلات بیشتری خواهد شد که جامعه جهانی نیز از آن محفوظ نخواهد ماند  .