مینۀ یازده ساله، یازده سال در زندان
مینه یازده ساله است و یازده سال همرای مادرش در زندانی در ولایت ننگرهار بسر برده است. او زمانی در زندان تولد گردید که پدر، مادر و برادرش زندانی بودند.
پدرش در زندان جان باخت و خودش با دنیای بیرون از زندان آشنای ندارد  . مینه کوچک در یک مصاحبه با صدای امریکا گفت که " پدرم مردم را کشت و همرا ه با مادرم ، برادارم و کاکایم زندانی شد  .  پدر و برادرم در زندان جان باختند  .  مادرم هنوز هم در زندان زنده است  . " زمانی که مینه در بطن مادرش‌بود ، محکمه پدر ، برادر و کاکای مینه را به دلیل قتل 27 نفر به اعدام محکوم کرد ، اما شیرین گل ، مادر مینه را ، به دلیل حاملگی ، به اعدام محکوم نکرد  . مینه که از بدو تولد زندگی را در زندان سپری کرده به گفته خودش ، رویای بزرگ دارد " آرزوی بزرگ‌ام این است که همرای مادرم بیرون بروم و برادران و خواهرانم را بیبینم " . با وجود سلب آزادی این کودک ، مینه کوچک از حق تعیلم ، محروم‌نشده‌است  .  او در مرکز تعلیمی زندان جلال آباد ، درس می‌خواند و همراه با سایر کودکان که همرای مادر شان در زندان به سر می‌برند ، بازی و تفریح می‌کند  . مینه کوچک می‌گوید که در تمام طول زنده گی اش همواره قصه‌های مملو از وحشت و غم را شنیده است  . در جریان مصاحبه با صدای امریکا ، مینه همواره یک موضوع را تکرار می‌کرد و آن اینکه می‌خواهد از زندان رهایی یابد و آرزو‌های خود را جستجو کند  . " می‌خواهم با مادرم به خانه ما بروم ؛ درس بخوانم و داکتر شوم  . " با وجودیکه مینه همه عمر خود را در زندان سپری کرده است ، به لحاظ قانونی مجبور نیست در زندان بماند ، اما مادرش یگانه دلیلی است که او در زندان باقی مانده است  . شیرین گل ، مادر مینه در مورد اینکه چرا نمی‌خواهد دخترش از زندان بیرون شود می‌گوید که " قبل از اینکه مرا از دخترم جدا کند ، رئیس جمهور اشرف غنی اول باید مرا به‌دار بی‌آویزد بخاطریکه زندگی‌ام متکی به او است  .  بدون او حتی یک لحظه هم زندگی کرده نمی‌توانم " . خانم شیرین گل می‌گوید که دو پسرش زنده است ، اما در مدت که او زندانی‌شده‌است ، آنان هیچگاهی به دیدن او و خواهر کوچک شان نیامده‌اند  . مینه به دلیل جرم که هیچگاهی مرتکب‌نشده‌در زندان به سر می‌برد و آینده اش هم مشخص نیست که در نهایت سرنوشت او را به کجا خواهد کشاند  .