گروگان امریکایی: طالبان بر من تجاوز جنسی کردند
خانم کولمن می گوید که طالبان مرتبط با شبکۀحقانی بر وی تجاوز جنسی کرده اند و در زمان اسارت هم در پاکستان و هم در افغانستان نگهداری شده اند.
کیتلان کولمن ، زن 31 ساله امریکایی که ده روز قبل یکجا با همسر کانادایی و سه طفلش از اسارت شبکه حقانی در پاکستان رها گردیدند می‌گوید ؛ به خاطر غلط ثابت کردن اظهارات در مورد چگونگی اسارت و روز رهایی خانواده اش ، " سکوتش " را می‌شکند  . خانم کولمن در نخستین مصاحبه اش پس از رهایی ، به روزنامه ستار کانادایی ، ادعا‌های پاکستان و ایالات متحده را در مورد محل حضور خودش و خانواده اش " دور از حقیقت " خواند  . این زن امریکایی گفت : " پاکستان می‌گوید که آنان هیچگاه در آن کشور نبوده‌اند  .  امریکا می‌گوید که همیشه در پاکستان بوده‌اند ؛ مسوولیت پاکستان‌بود  .  اما هیچکدام آن گفته‌ها حقیقت ندارد  . " این زن امریکایی نخواست که در باره تمام جهات اسارت شان صحبت کند اما گفت که مطمین است در افغانستان و پاکستان نگهداری می‌شدند  . خانم کولمن ، ادعا‌های اسلام آباد و واشنگتن را " نادرست " خواند که گویا به تاریخ 11 اکتوبر پس از آنکه از مرز به پاکستان عبور می‌کردند ، از اسارت نجات داده شدند  .  او گفت " ما آن روز از مرز داخل پاکستان نمی‌شدیم  .  در آن منطقه داخل پاکستان ، بیش از یک سال‌بود که نگهداری می‌شدیم  . " کولمن یکجا با همسرش جاشوا بویل در اکتوبر 2012 در افغانستان اختطاف شدند  .  آنان پنج سال در اسارت طالبان مرتبط با شبکه حقانی قرار داشتند و در 12 اکتوبر 2017 به شکل چشمگیری توسط نیرو‌های پاکستانی آزاد گردیدند  .  خانم کولمن زمانیکه اختطاف شد ، حامله‌بود  . خانم کولمن می‌گوید که در 2014 و 2015 ، او همراه با خانواده اش بار‌ها به محلات مختلف نقل مکان شده‌اند  .  به گفته وی ، این همان زمانی‌بود که با سقط اجباری مواجه شد و مورد تجاوز قرار گرفت  . خانم کولمن می‌گوید " در جریان این سال‌ها ، با استفاده از یک قلم که اختطاف‌کنندگان در مورد آن آگاهی نداشتند ، تلاش داشتیم از هر آنکه باشد طالب کمک شویم  .  آنان به این موضوع پی برده و ما را از هم جدا ساخته ، لت و کوب کرده و همان زمان‌بود که مورد حمله قرار گرفتم  . " جاشوا بویل کانادایی ، همسر کولمن ، نیز حینیکه در میدان هوایی تورنتو رسید به خبرنگاران گفت که همسرش توسط نگهبانان مورد تجاوز قرار گرفته و یکی از دخترانش را کشته‌اند  . گروه طالبان ، یک روز پس از این ادعا ، با نشر اعلامیه یی گفت که ادعای جاشوا بویل ، حقیقت ندارد و هدف آن ادعای " جعلی " را بدنام ساختن طالبان عنوان کرد  .  طالبان سقط طفل این زوج امریکایی کانادایی را " طبیعی " خوانده‌اند  . اما کیتلان کولمن روز دوشنبه به روزنامه ستار کانادایی گفت که " سقط اجباری طفلش "، یک اقدام تلافی جویانه به خاطر رد تلاش شبکه حقانی ، برای استخدام شوهرش به آن شبکه بوده است  . خانم کولمن گفت " آنان به خاطریکه بویل تقاضای پیوستن و همکاری با آنان را رد کرده‌بود ، بسیار خشمگین‌بودند  .  آنان او [ دخترم ] را با علاوه کردن مقدار زیاد ستروژن در غذا ، کشتند  . " بلندرفتن سویه ستروجن در بدن یک زن حامله به سقط جنین می‌انجامد  .  کولمن می‌گوید وقتی او و همسرش طفلش را که " شهید " نامیده‌اند ؛ از دست دادند ، اختطاف‌کنندگان به خاطر کاری که انجام داده‌بودند ، " افتخار " می‌کردند  . این زن امریکایی می‌گوید که بارداری دو فرزند دیگر شان را از اختطاف‌کنندگان مخفی نگهداشته و همسرش در روشنی چراغ دستی ، یک دختر و پسرش را ولادت داده و او خاموشانه درد را متحمل‌شده‌است  . نویسنده " ستار " می‌نگارد که حین صحبت ، کولمن بسیاری اوقات با یادآوری لحظات می‌خندید و --- در پاسخ به بسیاری سوالات می‌گفت " گفتنی ندارم  . " کولمن از زمانیکه دوباره به کانادا برگشته است حجاب به سر می‌کند اما ، در صحبت روز دوشنبه خود نخواست در باره اینکه تغیر آیین داده و مسلمان‌شده‌است یا خیر ، چیزی بگوید  . خانم کولمن می‌گوید که پس از اختطاف به زودی به پاکستان انتقال داده شدند و او شش ماه نخست اسارت را " دشوار ترین زمان " می‌خواند  . کولمن به ستار گفت " نخست ما را از افغانستان بیرون کردند ؛ چندین روز سفر با موتر‌بود  .  ما را به میران شاه در پاکستان بردند جاییکه برای بیش از یک سال ما را نگهداشتند  . " او می‌گوید که شوهرش بویل ، اندک بلدیتی با زبان فارسی داشت که کمک شان کرد بدانند کجا هستند  . این زن 31 ساله امریکایی می‌گوید " بسیار دشوار‌بود ، ما را جدا از هم نگهداشته‌بودند و اجازه نداشتیم پسر مان را ببینیم  . " این در حالیست که طالبان با نشر خبرنامه یی ادعا کرده‌بودند که جاشوا و همسرش ، کایتلن کولمن ، در زمان اسارت یکجا‌بودند و حتا چند دقیقه هم از یکدگیر جدا ساخته نشده‌اند  . به گفته کولمن ، پس از آن [ سقط اجباری ]، اختطاف‌کنندگان ، این زوج و فرزندان شان را به " شمال میران شاه " به منزل یک فردی به نام محمود منتقل کردند که " مرد مهربانی‌بود و پسر ما را به بیرون می‌برد و برای ما امکانات رفاهی فراهم کرده‌بود  . " اردوی پاکستان ادعا کرد که پس از گرفتن معلومات استخباراتی از سوی مقامات امریکایی ، آن زوج را حینیکه اختطاف‌کنندگان آنان را از افغانستان داخل پاکستان عبور می‌دادند ، در منطقه کورم ایجنسی پاکستان ، رها ساختند  . مقامات نظامی افغان ادعای اردوی پاکستان را رد کردند که گویا این زوج و فرزندان شان در افغانستان نگهداری می‌شد و یک روز قبل از رهایی ، وارد پاکستان شده‌اند  . مایک پومپیو ، رئیس اداره استخبارات مرکزی ایالات متحده ( سی آی‌ای ) نیز هفته گذشته گفت که این زوج امریکایی کانادایی ، توسط شبکهحقانی از افغانستان ربوده شده‌بودند و برای مدت پنج سال در داخل خاک پاکستان نگهداری می‌شدند  . این زن امریکایی در مورد محل‌بود و باش شان در افغانستان می‌گوید که پس از هر چند روز اختطاف‌کنندگان موقعیت آنان را تغیر می‌دادند و می‌گفتند که پس از " یک روز ، دو روز و یا یک هفته رها " می‌شوند  . کولمن از یک محل‌بود و باش شان به نام " سپین غر " یاد می‌کند و می‌گوید که درست در امتداد سرحد افغانستان با پاکستان‌بود  .  او از یک منزل که دارای وضعیت متوسط‌بود و مشکلات بزرگی نداشت سخن رانده می‌گوید که پس از آن  ...  " در یک منزل تنها برای یک یا دو روز نگهداری می‌شدیم و به خوبی معلوم می‌شد که آنان از چیزی دارند فرار می‌کنند  . " کایتلن کولمن می‌گوید که در ماه‌های اخیر اسارت ، آنان در " دارالموسی " زندگی کردند ؛ جاییکه به گفته خانم کولمن " آنان [ اختطاف‌کنندگان ] تمریناتی را انجام می‌دادند  . " کولمن می‌گوید که با همسر و فرزندانش از نومبر 2016 تا رهایی در همان " منزل موسی " نگهداری می‌شدند و فقط دو روز قبل از رهایی ، اختطاف‌کنندگان آنان را به " منزلی انتقال داد که شیشه‌های کلکین آن با گل پوشیده‌بود  . " کایتلن کولمن می‌گوید یازدهم اکتوبر آنان را مانند همیشه ، اختطاف‌کنندگان در داخل تولبکس موتر قرار دادند ؛ پس از کمی موتر رانی و تبادله آتش رها شدند  . کولمن روز آزادی اش را به خاطر آورده می‌گوید " نخستین هراس ما و اینکه چرا فریاد نزدیم و کمک نخواستیم این‌بود که شاید کدام گروه دیگر آدم ربایان تلاش دارد ما را اختطاف کند  .  ممکن است این گروه شبکه حقانی با گروه دیگری آن شکبه درگیر‌شده‌است  .  آنان فقط راهزنان‌اند  . " از جانب دیگر به گفته خانم کولمن " مدت زمان طولانی اسیر بوده و بر هر چه مظنون می‌باشید  .  تا همان لحظه فکر می‌کردم که هیچ چیز در باره آنان نمی‌دانم و نمی‌فهمم ما را کجا می‌برند  . " کایتلن از لحظات آزادی اش توسط نیرو‌های پاکستانی چیزی به خاطر ندارد و نمی‌فهمد چگونه عکس العملی انجام داده است ؛ اما می‌گوید " فکر می‌کنم ، بیشتر در حالت شوک قرار داشتم  . "