وضع و دید زنان در افغانستان و آرزوی عساکر امریکایی زن در آنکشور 
زنان عسکر در اردوی ايالات متحده به احتمال قوی آزاد ترين زنان در جهان اند که در پيشرفته ترين ارود جهان ميجنگند.
تعدادی از آن‌ها در میدان جنگ در افغانستان‌اند  .  هدف آن‌ها نه تنها پپشبرد جنگ بمقابل دهشت افگنی است ، بلکه نبرد علیه پیکار طالبان بمقابل حقوق زنان در افغانستان است - هر چند بعضی از زنان افغانستان میگویند ترجیح میدهند این جنگ را خود شان به تنهائی پیش ببرند  . باربرا اوسپینا در عکس العمل بمقابل حملات القاعده بر نیویارک و واشنگتن به تاریخ 11 سپتامبر شامل اردو شد  . این خانم 23 ساله که از خود یک طفل دارد میگوید به جنگ علیه دهشت فگنان متعهد است اما همچنان متعهد به جنگ به نفع حقوق زنان در افغانستان می‌باشد  . او میگوید : " مقایسه بین زنان ایالات متحده و زنان افغان شبیه به مقایسه بین روز و شب است  .  آخر الامر ما همه زن هستیم " اوسپینا میگوید هرچند قوای ایالات متحده طالبان را در سال 2001 از افغانستان خلع کرد ، ولی مفکوره و نظر طالبان در مورد زنان ، هنوز در روح و دماغ مردم افغانستان باقی است  .  او میگوید امید وار است بتواند در خلال اجرای وظیفه عسکری اش در افغانستان این وضع را تغییر بدهد  . او میگوید : " امید وارم وقتی ما در بعد از 14 ماه دیگر افغانستان را ترک دادیم وضع یک قدم نزدیکتر به هدف‌شده‌باشد  .  ما به این کشور برای خود نه بلکه برای مردم افغانستان آمده ایم ، زیرا این دقیقا چیزی است که آن‌ها می‌خواهند و این چیزی است که من می‌خواهم برای شان انجام بدهم " شرون کیلی ، پیلوت هلی کوپتر « اپاچی » عین اهداف را در افغانستان دارد  .  او معتقد است که طالبان باید شکست داده شوند  . او میگوید قوای امریکا می‌تواند به مردم افغان در برنده شدن در جنگ در جهت تامین حقوق و آزادی‌های اولیه و اساسی مردم کمک کند  . او میگوید : " برای من این کار بخاطر امریکا است و همچنان بخاطر چیز‌های دیگر است ، زیرا ما دارای آزادیها و حق انتخاب می‌باشیم و میخواهیم مردم در افغانستان نیز انرا در کشور شان داشته باشند  . " افغانستان همواره یک کشور تعاملی بوده که در آن مردان بر حیات زنان دست بالا داشته‌اند  .  اما زنان تحت نظام وحکمرائی طالبان بیشتر از گذشته دچار رنج بوده‌اند  . زنان و دختران در منازل شان قید گشتند و از رفتن به مکتب محروم شدند و تنها وقتی میتوانستند از خانه‌های شان خارج گردند که با یک مردی از خانواده شان همراهی می‌شدند و باید حتما چادری به تن میکردند  . وقتی طالبان سرکوب شدند ، کار‌های به نفع زنان صورت گرفت ؛ چنانچه امروز زنان در ادارات حکومتی صاحب کار‌شده‌و دختران قادر‌اند به مکتب بروند  . اما پروین از انجمن انقلابی زنان افغانستان میگوید که کار‌های کافی درین قسمت صورت نگرفته است  . او میگوید : " فکر میکنم اوضاع برای زنان افغان اکنون بدتر از پیش بوده و بمانند عهد طالبان‌شده‌است  .  جنگ جاری ، جنگ علیه طالبان و القاعده نه ، بلکه جنگ بمقابل مردم ماست  . ایالات متحده دهات افغانستان را بمباران می‌کند و کودکان را می‌کشد و وقتی مردم در باره سوال می‌کنند ، گفته می‌شود یک اشتباه‌شده‌است  .  به این دلیل طالبان روز بروز قوی‌شده‌می‌روند  . " یکتعداد فزاینده اهالی ملکی افغان از منازلشان فرار کرده و در داخل کشورشان متواری گشته‌اند  .  « میا امیرتونگا » که در اداره مهاجرین ملل متحد کار می‌کند میگوید : " اوضاع در دو سه سال اخیر بدتر‌شده‌و فی الواقع ما شاهد مردمان زیادی شدیم که از زادگاه‌هایشان فرار می‌کنند  . تعداد کثیر مردم در داخل آواره شده‌اند  .  و حقوق اولیه واساسی زنان چون حق تحصیل تحت حمله قرار گرفته است  . خانم ملالی جویا فعالیت‌گر سیاسی افغان میگوید که امریکاییان شاید دارای حسن نیت باشند ، اما « آزادی از طریق میله تفنگ بدست نمی‌آید " او میگوید : « آن‌ها فکر میکردند شاید این طیاره بم افگن " بی‌52 » باشد که دیموکراسی واقعی و امنیت را فراهم خوهاد ساخت  .  متاسفانه زنان ما امروز حقوقی ندارند حقوقی که اعطا نه ، بلکه متعلق و مربوط زنان باید باشد  . "