فساد اداری در افغانستان و وضیعت زندگی فقیر و غنی
موجودیت فساد اداری در افغانستان و همچنان تغیرات در زنده گی مردم در طبقه های مختلف - در مطلبی در  روزنامه واشنگتن پوست.
در مطلب روزنامه واشنگتن پوست به قلم پامله کانستبل آمده است کهرو بروی سرک و یک مناره مانند برج ایفل که با چراغ‌های نیون مزینشده ، تعداد خیمه‌های است که در آن در حدود 65 خانواده که اکثریت آن‌ها ازپاکستان برگشته با هوای سرحد زمستان پنجه نرم می‌کنند ، آرزو می‌کنند که هیچگاهیبه وطن شان دوباره بر نمیگشتند  . چنین وضعیت در هر کنار کابل بنظرمیرسد  .  اطفال با چهره‌های خشک‌شده‌در نزدیکی خانه‌های قصر مانند که از پولکمک کشور‌های خارجی و یا فساد اداری آباد‌شده‌، گدائی می‌کنند  . صد‌ها غریبکار در نزدیکی یک دفتر جدید التاسیس بخاطر روزمزد 25 افغانی در کارساختمانی با یکدیگر دست به گریبان می‌شوند  . عبدالغنی دهقان که 47 سال دارد وپدر 11 فرزند است میگوید حاصلات زمین بخاطر خشک سالی از بین رفته و بخاطرکار به کابل آمده است ، ولی باوجود اینکه روزانه در هوای سرد ایستاده می‌شود ، کسی او را کار نمیدهد  . او میگوید کسیکه شناخت داشته باشد ، استخدام می‌شود وفساد اداری در همه جا هویداست  .  او به تائید گفته‌های خود سوال می‌کند که پسچگونه این ساختمان‌های بلند اعمار می‌شود  !!؟ او با خشم علاوه نمود که هیچ کسیدر فکر بیچاره گان نسیت و همه آن‌ها را تمسخر می‌کنند  . امروز هفت سال بعد ازسرنگونی رژیم طالبان ، تاسیس حکومت ملکی با حمایه جامعه جهانی ، افغانستانیکی از فقیر ترین کشور‌های جهان باقی مانده است  . در افغانستان میزان بیکاری ، بی‌سوادی ، مرگ و میر اطفال و گرسنگی با فقیر ترین کشور‌های افریقای در یک سطحمیباشد  .  اکثریت خانه‌ها بدون برق ، حرارت و آب است  .  اکثریت اطفال در خانه وبدون کمک طبی تولد می‌شوند  . به اساس تازه ترین امار ملل متحد ، اکثریت نفوسفقیرتر می‌شوند  .  خشک سالی ، بلندی روز افزون قیم مواد غذائی ، بیکاری و روزمزدکم باعث‌شده‌که در حدود پنج میلیون افغان بیشتر از سال‌های اخیر برایکمک‌های عاجل ثبت نام نموده‌اند  . اکثریت خانواده‌ها 80 در صد در آمد شانرابخاط بدست آوردن مواد خوراکی مصرف می‌کنند  .  ولی هنوز هم باوجود این عقبمانده گی ، کیسه‌های ثروتمندان در کابل و شهر‌های دیگر پر تر‌شده‌است  . مامورین که معاش رسمی شان آنقدر بلند نیز نیست ، قصر‌های تخیلی شانرااعمار نموده‌اند ، و قوماندان‌های سابق که اصلا راه در آمد رسمی ندارند ، روی سرک‌های گل آلود کابل با موتر‌های مدرن ، آنعده بیوه‌ها را از خود دورمیسازند که در جاده‌ها گدائی می‌کنند  . به اثبات رسانیدن آن مشکل است ، اما درسراسر جهان چنین گمان میرود که بیشتر این ثروت از راه او میگوید فساد اداری درسطوح عالی موجود بوده و مردم خشمگین و مغشوش‌اند  . افغانستان همیشه فقیربوده است  .  مردم آن از سرسخترین مردم در جهان‌اند و جنگجویان در مبارزهعلیه نیرو‌های خارجی با چپلی و شال شهرت دارند  .  ولی تفاوت اکنون بینثروتمندان و طبقه فقیر است  . تفاوت بین مامورین عالی رتبه که با موتر هایفیشنی در همان سرکی راننده گی می‌کنند که مردم در آن با کراچی‌های با مرکباموال را انتقال میدهند  . این وضعیت مردم را خشمگین ساخته و همه علیه حکومتکرزی و حامیان بین‌المللی او برخاسته‌اند  .  طی چندین مصاحبه در ماه جاریباشنده گان شهر کابل شکایت نموده‌اند که بخاطر نفقه خانواده و گرم ساختنحرارت خانه‌های خود در مبارزه شدید قرار دارند و راه یافتن با وظایف کهمعاش آن به ساده گی تکافو نماید در اول شناخت و متعاقبا رشوه ضرورت داردو آن‌ها از داشتن هر دو عاجز‌اند  . عباد الله عبادی سخنگوی پروگرام غذائیجهان میگوید مردم اکنون تفاوت میان امیر و غریب را احساس می‌کنند  .  اومیگوید در گذشته سه طبقه ثروتمند ، متوسط ، و فقیر وجود داشت ، ولی اکنونطبقه متوسط نیز در جمع طبقه فقیر شامل می‌شود  . رئیس جمهور کرزی در محضر عاماعلام نمود که فساد اداری در حکومت او رشد کرده است ، ولی منتقدین میگوینداو نمیخواهد و یا شاید هم توانائی از بین بردن آنرا ندارد  . در چندین مورددر قانون اساسی افغانستان ذکر‌شده‌تا مسولین باید ارزش دارای‌های شانرااعلام نمایند ، ولی این کار ندرتا عملی می‌گردد  .  خشم ، خفگی و فقر مردم وسیلهبرای طالبان است که خود را بحیث بدیلی برای عدالت معرفی می‌کنند و میگویندکه در مناطق تحت اداره شان دزدان را مجازات مینمایند  . اکثریت افغان هاطرفدار آمدن دوباره طالبان نیستند ، تعداد زیاد مردم افغانستان پنج سالگذشته را منحیث یک حکومت بی‌رحم ولی مخلص بخاطر می‌آروند که مقامات دولتیزنده گی عادی داشت و مردم از شر مجرمین در امان‌بودند  . ذکیه که مادر هفتطفل است و در خیمه‌های نزدیک هوتل شام پاریس زنده گی می‌کند میگوید خانوادهاو از کمپ ماجرین در پاکستان اخراج‌شده‌به کابل عودت نمود  . دولت برای شانهیچ وظیفه و یا سرپناهی تدراک ندیده است  .  مالک هوتل شام پاریس نیز میگویداز سرمایه گزاری که نموده صد در صد پشیمان است  . حکومت بخاطر تشویق سکتورخصوصی هیچ کاری نکرده و او باید به رستورانت خود آب و برق خودش تدارکنماید  .  او در خاتمه گفت اگر حکومت او را به امکانات و سرمایه که در دستدارد کمک کرده نمیتواند پس آن بیچاره که یک دکان کوچک و یا هم هیچ ندارد ، چگونه بقای حیات نماید  .