'آيندۀ افغانستان بدست زنان است'
آيندۀ افغانستان بدست زنان است - اين عنوان يک مقالۀ دلچسپ در روزنامۀ گاردين است.
این موسسه که روی هدف کمک به زنان و اطفالآسیب‌پذیر تاسیس شده‌بود ، امروز تشویق رول زنان در جامعه ، پشتیبانی از بازسازیافغانستان از اهداف ابتدائی آن بشمار میرود  . نویسند مینگارد اگر افغانستان آیندهای داشته باشد ، آنهم در دست مردمانی چون زکیه خواهد‌بود که گوشه‌ای از جامعه مدنیرا تشکیل مینمایند و اینها‌اند که در مقابل آزمونهائی چون جنگسالاران و متنفذینیکه هنوز هم صحنه سیاست دولتی آنکشور را دردست دارند ، ایستادگی کرده میتوانند  . زکیه میگویدما به صلح احتیاج داریم  .  بمهای امریکائی‌ها مشکلی را حل نمی‌کند  .  روزی خواهد آمدکه هردو جانب با هم نشسته و مذاکره خواهند نمود اما سوال درینجاست که برای انجاماین کار چند انسان بی‌گناه باید جانش را از دست بدهد  . در مقابلاین سوال که باید به طالبان در حکومت جائی داده شود یا خیر  ؟  زکیه بعد از یک توقفطولانی میگوید بلی این قیمتیست که جامعه افغانی باید بپردازد  .  آگر آن‌ها سلاح شانرابزمین بگذارند و قانون اساسی کشور را قبول نمایند ، چرا نی  ؟ باید گفت که انسانهایبه عین مفکوره جزئ حکومت فعلی‌اند  .  در حال حاضر چون تشنجات دوام دارد تمام جامعهما بطرف طالبان تمایل پیدا کرده و فاسد‌شده‌میرود  . زکیه و شبکههای متشکل از زنان افغان در تدویر قانون اساسی و قوانین مدنی کشور نقش بارزی داشتهاند و در حال حاضر آن‌ها در تلاش‌اند که قوانین لازمه برای پشتیبانی طبقه زن درافغانستان قبول گردد  . گرچه آواززنانی چون زکیه به ندرت شنیده می‌شود اما آن‌ها توانسته‌اند ندای زنان افغان را کهدر نهایت دشواری زندگی دارند ، به جاهای لازمه برسانند که این امید را به آیندهبیشتر میسازد  . عنوان مقالهامروزی روزنامه شیکاگو تریبیون چنین شروع می‌شود  .  کشوریکه از آسیب‌های طبیعی وانسانی صدمه فاحش دیده است با بیشتر شدن مبتلایان مرض ایدز که از نادانی و اعتیادمواد مخدر بوجود آمده ممکن است به یک ایپیدیمی مبدل گردد  . مرد لاغراندام با لباس محقر با صدای گرفته میگویدمن پیچکاری هیروئین را به سببی شروع نمودمکه رفقای نا اهلم بمن گفتند ترک نمودن این عمل از کشیدن آن آسانتر است  .  دوست اووفات نمود و این مرد جوان نیز بزودی خواهد مرد  . این شخصمعتاد 28 سال عمر دارد اما لاغری اندام و چمبلکی‌های رویش او را بمراتب مسن تر ازآنچه است ، نشان می‌دهد  .  این چهره ، چهره مرض ایدز در افغانستان است  .  کشور اسلامیسنتی نمیخواهد اعتراف نماید که این مرض کشور را با خطر مواجه نموده است  . این مرد کهدر ایران مهاجر بوده و بوطنش باز گشته است در ماه مارچ تشخیص مثبت‌شده‌و در حالحاضر مرض وجودش را محار نموده است  .  تقدیرو آینده او معلوم است چون در افغانستانایدز معالجه نمی‌شود  . او درحالیکه اشک چشمانش را پاک می‌کند میگوید زندگی هر روز در گذر است  .  بعضی روزها شکمشسیر است و بعضا هم گرسنه  .  جای خواب او در یک عمارتی که در قدیم مرکز کلتوری روسها‌بود و در اثر بمباردمانها به مخروبه بدل گردیده می‌باشد  . درین مرکز بیش یکهزارمعیادین مواد مخدر زندگی مینمایند  .  شخص مذکور ازینکه خانواده اش را در خجالتنماند ، اسم خود را معرفی نکرد  . درکشوریکهاز جنگها و بروز دوباره طالبان ضربه دیده و بیش‌ترین تلفات مادران در وقت ولادت درجهان را دارا بوده و از کمبود غذائی همچنان گرسنگی شدیدا رنج میبرد ، ایدز بلایدیگریست که دران تبارز نموده و دامنه آن وسعت مییابد  . حکومت افغانستان بطور رسمیموجودیت 435 مریض ایدز را معترف است در حالیکه شواهد نشان می‌دهد تعداد مبتلایاتبمرض ایدز در افغانستان به هزارها میرسد  .