ستراتیژی جدید اوباما در مورد افغانستان
مصاحبهٌ سید ظفر هاشمی با آقای مارک سیدرا، کارشناس امور بین المللی در مرکز ابتکار حکومت داری در کانادا.
ابتدا افزایش قوا است که هفده هزار قوای امریکا اعزام می‌گردد ، که به گفته قوماندانان قوای آیسف و ناتو در منطقه به قلت قوا مواجهه هستند ، که این قوا در مناطق پر آشوب مرکزی و در جنوب مستقر خواهند گردید  .  همچنان یک پروگرام جدید دیگر بنام ( پروگرام محاظت مردم افغانستان ) است که وظیفه آن تلاش جهت تحریک و قدرت بخشیدن قوای دفاع از خود در سطح جامعه و تامین امنیت نفوس محل می‌باشد  . این یک پروژه جنجال بر انگیز است که در ولایت وردک عملی گردیده است ، و می‌تواند در مناطق دیگر افغانستان ، به خصوص مناطق پر آشوب موثر واقع گردد  . همچنان رئیس جمهور اوباما در صدد دریافت راه‌های حل سیاسی به طروق مختلف می‌باشد  .  یکی آن ، مذاکره با طالبان میانه رو است که می‌کوشد آن‌ها را از طالبان تندرو جدا سازد  .  و همچنان دخیل ساختن همسایه‌های افغانستان در منطقه می‌باشد ، مثل ایران و پاکستان  . در حال حاضر ما کدام توافق سیاسی را در مدت کوتاه با طالبان نخواهیم دید ، طالبان خود را با قدرت احساس مینمایند ، و مشوق‌های برای شان موجود نیست که مسالحه نمایند  .  از همین سبب فشار نظامی بر آن‌ها وارد می‌گردد ، به همین دلیل قوا افزایش داده می‌شود تا بر آن‌ها فشار وارد گردد ، و آن‌ها مجبور به مذاکره و مسالحه گردند  . و معقولیت در این است که با استفاده مشوق‌ها در مناطق مورد هدف ، ما میتوانیم طالبان میانه رو را از طالبان تندرو جدا سازیم  .  من مطمین نیستم که این موثر واقع می‌گردد ، ما باید ببینیم که پروگرام چگونه طرح ریزی‌شده‌، و چه نوع مشوق‌ها موجود است برای رسیدن به این هدف  . ولی آنچه واضح است اینست که باید یک عنصر سیاسی برای کوشش‌های باثبات‌سازی افغانستان موجود باشد ، زیرا تا کنون اکثرا ، طریق برخورد نظامی با طالبان و دهشت افگنی بوده است  . و واقعیت اینست که کدام توافق سیاسی نبوده است  .  موافقت‌نامه بن کدام توافق وسیع صلح نبود ، در واقع یک تحریری از برنامه کاری ، در مورد اعمار مجدد افغانستان‌بود که متحدین افغانستان در آن شامل‌بودند  . بنا اگر واقعا می‌خواین ثبات دومدار در منطقه ایجاد گردد باید گروه‌های مخالف مثل حزب اسلامی به رهبری حکمتیار و طالبان را در مسایل دخیل ساخت  . همچنان انکشافی دیگری را شاهد‌بودیم که عربستان سعودی میزبانی مذاکرات بین نماینده گان طالبان و حکومت کرزی را به عهده داشت ، که یک نشانه مثبت است و شاید نتیجه بدهد ، و بدون شک مذاکرات پشت پرده بین طالبان ، حکومت افغانستان و جامعه بین‌المللی صورت گرفته است  . در مجموع ، راه‌ها باز است ، که این یک قدم مثبت است ، و اکنون حکومت افغانستان باید چوکات کاری را معین بسازد ، یعنی باید دریابد که طالبان در کدام موارد حاضر به مذاکره هستند ، و با چه کسانی می‌خواهند مذاکره نمایند  . فکر میکنم یک قدم مثبت است که هلری کلنتن وزیر خارجه امریکا از ایران دعوت نموده تا در جلسات خاص در مورد افغانستان که در اواخر ماه مارچ صورت می‌گیرد ، اشتراک نماید  .  یکتعداد از علایق مشترک بین ایران و امریکا در مورد افغانستان موجود است  .  فکر می‌کنم به نفع هردو کشور است که ثبات در افغانستان ایجاد گردد  . ایران در مورد قاچاق مواد مخدر در امتداد سرحد خود مشکل دارد ، با رژیم طالبان روابط خوب نداشت ، و معلومدار می‌خواهد مشکل پناهنده گان خود را حل نمایند  .  ایران می‌تواند بر یک عده از گروه‌های ایرانی که با یک عده دیگر در افغانستان دست دارند ، فشار اوارد نماید  . در رابطه به پاکستان ، باید گفت که اگر بخواهیم امنیت بیشتر در افغانستان داشته باشیم ، باید مشکلات پاکستان را مورد غور دهیم  .  ما میبینیم که طالبان پاکستانی در منطقه قبایلی قوی شده‌اند ، و ما میبینیم که کنترول صوات را بدست گرفتند ، بنا حکومت پاکستان باید به فشار بر آن‌ها ادامه دهد ، و در عین زمان باید در ساحات انکشافی کمک نمایند و همچنان با گروه‌های مخالف ، سر مذاکره و گفت و شنود را آغاز نمایند  . من فکر میکنم که اکنون اکثریت ، این موضوع را درک نموده که جوامع بین‌المللی در قسمت اهداف شان در افغانستان واقع بین نبودند ، و فکر می‌کردند که در ظرف چند سال ، امنیت در افغانستان تامین می‌گردد  .  این کشوری است که از سه دهه جنگ بدر آمده ، بنا باید اولویت‌ها را در نظر گفت ، تقویه قوای امنیتی افغانستان باید در اولویت قرار داشته باشد ، که برای آن وقت و زمان ، و منابع مالی بکار است  . تا آنزمان موجودیت قوای امنیتی بین‌المللی ضروری است  .  امکان آن موجود نیست که در افغانستان در ظرف چند سال دموکراسی ایجاد گردد که بطور مثال در کشور سویس موجود است  .  برای ایجاد دموکراسی و امنیت در افغانستان سال‌ها بکار است ، شاید ده سال دیگر  .  بنا باید واقعبینانه عمل گردد  . باید شرایط آن میسر گردد تا بتوان خدمات اساسی اجتماعی را در کشور پیاده نمود و نهاد‌های دموکراتیک را در آنجا بنیاد گذاشت  . من فکر میکنم که اکثریت به این موافق هستند که پالیسی فعلی در افغانستان کارگر نیست و قوای ائتلاف و ناتو در جنگ در افغانستان موفق نیستند  .  بنا باید در طریقه طرالعمل باید تغیر وارد گردد ، و اولویت‌ها مد نظر گرفته شود ، و از اینرو اداره رئیس جمهور اوباما به این اصل موافق است  .  من فکر میکنم که سوال‌ها در زمینه موجود است که چگونه این کار انجام خواهد یافت ، آیا افزایش قوای نظامی ، پاسخ به حل مشکلات است  . آیا این قوای اضافی در مبارزه با دهشت افگنان دست بکار خواند شد ، و یا اینکه در تقویه قوای امنیتی افغانستان کمک خواهند نمود  .  فکر میکنم که مردم منتظر این هستند که بدانند ، هدف رئیس جمهور اوباما در مذاکره با طالبان و دخیل ساختن گروه‌های مخالف دیگر در مساله ، چه می‌باشد ، و همچنان مردم در خارج از ایالات متحده می‌خواهند بدانند که ‌تقاضای همکاری و دعوت کشور‌های منطقه در قسمت مذاکره روی مشکلات افغانستان از طرف امریکا ، چقدر موثر واقع خواهد گردید  .