وضعیت خبرنگاران افغانستان در پاکستان: از گرفتاری روانی تا ازدواج غیابی
سودابه ناصری پس از سال‌ها کار و فعالیت رسانه‌یی، هم‌زمان با سقوط کابل به دست گروه طالبان ناگزیر به ترک کشورش شد. او یکی از ده‌ها ژورنالیستی‌است که چشم به راه پایان روزها و شب‌های بی‌سرنوشتی، در  اسلام آباد پاکستان، به سر می‌برد.
این ژورنالیست ، قبل از سقوط افغانستان به دست گروه طالبان برنامه‌های سیاسی تلویزیون ولسی‌جرگه را گردانندگی می‌کرد  .  باوجودیکه بانو ناصری ، زمزمه‌های سقوط را می‌شنید ، فکر می‌کرد که کابل هرگز سقوط نمی‌کند  . او که به گفته خودش در روز سقوط کابل برای انجام کاری به وزارت صنعت و تجارت رفته‌بود ، از طریق دوستانش اطلاع یافت که جنگ‌جویان طالبان به ساحه دارلامان کابل رسیده‌اند  .  او گفت : " پس از شنیدن این خبر حس کردم که مرگم فرارسیده است  ...  سقوط کابل‌ ، سقوط آرمان‌ها و آرزوهایم‌بود ، ناگزیر شدم برای حفظ جانم راه مهاجرت در پیش گیرم  . " حالا 11 ماه از زندگی بانو ناصری در اسلام آباد پاکستان می‌گذرد  .  این خبرنگار ادعا می‌کند که کشورهای جهان و نهادهای مدافع خبرنگاران آن‌ها را فراموش کرده‌اند و تا هنوز به پرونده‌های‌شان رسیدگی صورت نگرفته‌است  .  او زمانی که از مشکلات و آسیب‌های وارده بر زندگی‌اش صحبت می‌کرد ، گفت :" من حتا نتوانستم در مراسم ازدواجم شرکت کنم  . " بنابر سنت‌های اجتماعی افغانستان ، برگزاری با شکوه محفل عروسی برای هر عروس و داماد و خانواده‌ها مایه شادی و فخراست ، ولی این خبرنگار جوان می‌گوید به نسبت تهدیدهای امنیتی که متوجه او می‌باشد ، قادر نشد که در مراسم عروسی خودش اشتراک کند  . رنج مهاجرت و آوارگی موضوعی‌است که عموم پناهجویان افغانستان را به درجه‌های مختلف آزار می‌دهد ، ولی خبرنگاران‌ - گروهی که از آن‌ها به عنوان صدای مردم یاد می‌شود - اکنون در پاکستان از موهوم بودن سرنوشت ، مشکلات اقتصادی ، جواز اقامت و پاسپورت رنج می‌برند  . در حال حاضر ، در پهلوی سایر مهاجران تازه وارد به پاکستان ، گروهی از خبرنگاران رسانه‌های مختلف افغانستان در یکی از گوشه‌های شهراسلام آباد با زندگی پرمشقت ، اما آیندهٔ نامعلوم به سر می‌برند  . این گروه از خبرنگاران در یک اپارتمان کوچک که دارای یک اتاق و یک سالون می‌باشد ، با پرداخت هزینه گزاف60 هزار کلدار پاکستان که معادل نزدیک به 300 دالر امریکایی می‌شود در شرایط دشوار ، در گرمای 45 درجه‌ٔ سانتیگراد زیر بادپکه زندگی می‌کنند  . این خبر نگاران از بی‌توجهی نهادهای حامی خبرنگاران شکایت دارند ، اما می‌گویند که مشکلات آنان به بی‌تفاوتی نهادهای حامی خبرنگاران محدود نمی‌شود  .  جواز اقامت در پاکستان ، بهای بلند کرایهٔ مسکن ، عدم توانایی مالی برای تهیه مواد خوراکی مناسب و گرمی هوا را در نبود امکانات سرد‌کننده از مشکلات عمده و اساسی این خبرنگاران است  . عبدالله حمیم ، گزارشگر پیشین طلوع نیوز است  .  به گفته خودش ، مدت هشت و نیم سال در شرایط جنگی افغانستان در زون جنوب غرب کشور در میان " خون و دود و باورت " ولی با تعهد ، کار خبرنگاری کرد  .  اما حالا در اسلام آباد در یک اتاق کوچک و محقر با شش خبرنگار دیگر با زندگی پرمشقت در تقلا است  . این گزارشگر ادعا می‌کند که چندین بار در جریان تهیه‌ گزارش زخمی‌شده‌است و پس از سقوط کشور به دست طالبان ، تمام زمینه‌های زندگی را از دست داده‌ است  .  حمیم به صدای امریکا گفت که درحق او و کسانی که همانند او متعهدانه کار کرده‌اند ، جفا صورت گرفته است  . این گزارشگر می‌گوید " حتا فامیل‌های درجه چهار و درجه پنج مسوولین دفتر آن‌ها زیرنام خبرنگار شامل پروسه‌های تخلیه و اسکان مجدد شدند ، ولی برای خبرنگاران مثل من نه جای ماند و نه امتیاز  . " او علاوه می‌کند که خبرنگاران مانند وی به فراموشی سپرده شده‌اند  . عبدالله ولی‌زاده ، خبرنگار دیگری که شش سال سابقه کار رسانه‌ای را با شبکه‌های مختلف صوتی و تصویری افغانستان دارد ، تحولات پسین ناگزیرش کرد تا کشورش را ترک کند  .  این خبرنگار ادعا می‌کند که از سوی گروه طالبان حدود سه ماه قبل بازداشت‌شده‌و مورد لت و کوب نیز قرار گرفته است  . ولی‌زاده به صدای امریکا می‌گوید که با توجه به وعده‌هایی که از سوی نهادهای حامی خبرنگاران دریافت کرده‌بود ، به پاکستان آمده و اکنون دراین کشور با شرایط دشوار زندگی می‌کند  . این خبرنگار درحالی که از بهای گران کرایهٔ خانه ، دشواری تمدید اقامت و مشکلات اقتصادی شکایت دارد ، عدم پاسخ‌گویی نهادهای جهانی حامی خبرنگاران را تاسف بار می‌خواند  . طاهر سدید ، خبرنگار دیگر ، مدعی است که 18 سال تجربه کار رسانه‌‌ای را با رسانه‌های متعدد افغانستان دارد  .  سدید نیز مانند سایر خبرنگاران در وضعیت نامطلوب بسر می‌برد  . سدید به صدای امریکا اظهار داشت که به رغم مشکلات اقتصادی ، بی‌سرنوشتی و مشکلات جواز اقامت ، بیش‌ترین خبرنگارانی که در پاکستان به سر می‌برند ، دچار " مشکلات روانی " نیز شده‌اند  .  این خبرنگار باور دارد که قضیه اوکراین سبب‌شده‌است که نهادها و کشورهای جهان ، افغانستان به ویژه خبرنگاران را از محراق توجه‌شان دور بگذراند  . شماری از خبرنگارانی که در اسلام آباد پاکستان در حالت بی‌‌سرنوشتی قرار دارند ، چندی قبل در یک اعتراض مدنی از حکومت کانادا خواستند که به مساله انتقال آن‌ها توجه کند  .  این خبرنگاران مدعی نیز شده‌بودند که شمار زیادی از شهروندان افغانستان زیرنام خبرنگار به کشورهای امریکا ، کانادا و کشورهای اروپایی برده شدند  .  اما صدای امریکا صحت و سقم این ادعا را از مراجع با اعتبار تایید نکرده است  . پس از سقوط افغانستان در 15 اگست 2021 ، صد‌ها فعال مدنی از جمله خبرنگاران مجبور به ترک کشورشان شدند  .  اما شماری از خبرنگاران هنوز هم در افغانستان به سر می‌برند و از ترس اقدام تلافی جویانهٔ طالبان یا در خفا زندگی می‌کنند و یا به یکی از کشور‌های همسایه پناه برده‌اند  . حالا بیش از 11 ماه از سقوط افغانستان به دست گروه طالبان می‌گذرد  .  در این مدت ، ده‌ها خبرنگار تهدید ، ‌ بازداشت و لت و کوب شده‌اند  . نهادی موسوم به " خانه آزادی بیان " به تاریخ 20 اپریل سال روان میلادی با نشر گزارشی گفت که در هشت ماه نخست ادارهٔ سرپرست بیش از 80 خبرنگار و کارمند رسانه‌ای بازداشت ، لت و کوب و تهدید شده‌اند  .  اما ادارهٔ طالبان از تمام رسانه‌ها و خبرنگاران خواسته است که باید در چوکات " قانون " فعالیت کنند ، ‌ قانونی که به گفتهٔ شماری از حامیان ژورنالستان ، نقل آن به دسترس هیچ رسانهٔ قرار داده‌نشده‌است  . در آخرین مورد خشونت علیه خبرنگاران ، مرکز خبرنگاران افغانستان با ابراز نگرانی از افزایش خشونت‌ها و تهدید‌ها علیه خبرنگاران افغان گفت که پس از مسلط شدن طالبان بر افغانستان ، کار رسانه‌ای در این کشور به شدت " دگرگون "‌شده‌است  . این مرکز به تاریخ23 جولای ( اول اسد ) در واکنش به " لت و کوب و تهدید " سلگی احساس ، گرداننده برنامه‌های رادیو دوست در ننگرهار توسط افراد مسلح ناشناس گفت که این کار اقدامی در راستای تشدید فشار‌ها بر رسانه‌ها و خبرنگاران افغانستان است  . قبل بر این ، انجمن ژورنالیستان آزاد و مرکز خبرنگاران افغانستان نیز در گزارشی گفته‌بودند که پس از حاکمیت طالبان بر افغانستان ، بیش از 578 رسانه تصویری ، صوتی ، چاپی و آنلاین از فعالیت باز مانده‌اند  . این نهادها دلیل اصلی توقف فعالیت این رسانه‌ها را مشکلات مالی بیان کرده و همچنان از بسته‌شدن 30 درصد رسانه‌های دیگر نیز هشدار داده‌بود  .