کودک افغان
هر صبح زمانی که اطفال به مکتب میروند، هزاران کودک افغان برای کار در سرک های کابل جهت کمک به خانواده های خود بیرون میایند.
تعداد زیادی از این اطفال کارگر ، سنین زیر پانزده سال دارند  .  این اطفال با فروش سبزیجات یا خریطه‌های پلاستیکی به امید خرید یک قرص نان برای خانواده‌های خود به سرک‌های مزدحم پایتخت میایند  . شعیب احمدی که دوازده سال دارد بعد از مرگ پدرش در جنگ ، موتر میشست و تکسی‌ها را برای مسافران متوقف میساخت  . او بزرگترین پسر خانواده خود است که باید برای تمویل مادر و دیگر برادران و خواهران خود کار کند  .  اما با پنجاه افغانی در روز که معادل با یک دالر امریکایست ، او فقط می‌تواند برای خانواده خود نان ( خشک ) بخرد  . شعیب میگوید در زندگی اش خوشحال نیست چرا که نمی‌تواند مثل اطفال عادی به مکتب برود و از زندگی اش با خانواده لذت ببرد  . بعد از ساعت‌ها کار در سرک ، شعیب با دستان و لباس‌های کثیف به صنوف موسیقی اشیانه میاید  .  اما چهره اش وقتی با هارمونی تمرین می‌کند روشن می‌گردد  . اشیانه ، به اطفال که در سرک کار می‌کنند صنوف موسیقی و تیاتر را تدارک دیده است ، که دلیل‌ان اولا برای سپری شدن اوقات شان به خوشی می‌باشد و در قدم دوم به این دلیل است که در طول رژیم طالبان موسیقی و سینما قدغن گشته‌بود  . شعیب یکی از 37 هزار کودک است که در صنوف اموزش کاردر سر تا سر افغانستان شرکت می‌کنند  . برای وی این مرکز منحیث محلی برای استراحت و لذت بردن از وقتش محسوب می‌شود  . یک نظر‌سنجی عامه توسط یونیسف ، سیو د چلدرن و وزارت امور اجتماعی پیدا نمود که حدود هشت هزار طفل در سنین چهارده سالگی و کوچکتر در سرک‌های کابل مصروف به کارند  . عبدل سمیع هاشمی مامور یونیسف برای حمایت از اطفال در کابل گفت که در وضعیت این اطفال نسبت به سال‌های گذشته بهبود یافته اما هنوز کار زیادی باید انجام گیرد تا زندگی برای انان بهتر شود  . او گفت : " اگر ما وضعیت را به سه یا چهار سال قبل مقایسه کنیم ، اصلاحات زیادی را خواهیم دید ، اما طوری که گفتم مسله بزرگ است و ما باید در این راه طولانی با یک دیگر ، موسسات دولتی و‌ان جی او‌ها و همچنین جامعه بین‌المللی کار کنیم تا قادر به بهبود زندگی این اطفال شویم  . " بعضی از اطفال مثل رحیم الله سیزده ساله میگویند انان نمی‌توانند به این مراکز اموزشی بروند چرا که برای بدست اوردن پول احتیاج زیادی دارند  .