عشق از دیدگاه بیدل و مولوی
شاعران سروده های زیادی در بارۀ عشق دارند اما اینکه "عشق" برای آنان چه مفهومی را ارایه می کند، باید در سروده هایشان یافت. بیدل و مولانا نیز "عشق را درک کرده اند" اما شیوۀ بیان آنان متفاوت بوده است.
عشق احساس عمیق ، علاقه لطیف و یا جاذبه شدید است که محدودیتی در موجودات و مفاهیم ندارد و می‌تواند در حوزه‌های غیر قابل تصور ، ظهور کند  . اصطلاح " عشق "، در قرن سوم و چهارم هجری زبان زد شد و با گذشت زمان راه خود را در عرفان و تصوف نیز باز کرد  .  در عرفان " عشق " از مسایل بنیادی است ، چنانیکه با نظرانداز کردن عشق ، عرفان قابل فهم نیست  . اما دیدگاه مولانا جلال الدین محمد بلخی و ابوالمعانی بیدل ، در خصوص عشق چگونه بوده است  ؟ داکتر سیدحسن اخلاق ، نویسنده کتاب " از مولوی تا نیچه " می‌گوید که عشق از دید مولانا " سهل ممتنع " است  .  سهل به خاطریکه هر خواننده شعر مولانا " به این باور می‌رسد که رومی " از دید ، روح و تجربه شخصی او سخن رانده است  . " به باور آقای اخلاق ، مولانا عشق را به مثابه " اساس عالم ، مبدا عالم و جوهر انسان دانسته که وجود آدمی را دگرگون می‌کند  . " محمد عبدالعزیز مهجور ، بیدلشناس معروف افغان می‌گوید که ابوالمعانی بیدل عشق را " داغ محرومی و گل خود رو " عنوان می‌کند  .  اما در جایی هم به گفته آقای مجهور ، " بیدل به حال آنکس افسوس می‌خورد که عشقش آیین است  . " در بحث دوم " عشق از دیدگاه مولوی و بیدل " روی تعریف عاشق و معشوق ، عشق مجازی و حقیقی از دیدگاه این دو شاعر عارف صحبت‌شده‌است  . در این صحبت برعلاوه آقای اخلاق و استاد مهجور ، عبدالقادر آرزو نویسنده کتاب " اوقیانوس عشق " و اسما مهجور هم حضور داشتند  . این بحث ادامه دارد  ... قدیر مشرف خبرنگار ، تهیه‌کننده و مجری برنامه‌های رادیو آشنا صدای امریکا است  .