مشقت زندگی هزاره‌ های افغان در اندونیزیا
شماری زیاد از هزاره ها در اندونیزیا در بی سرنوشتی بسر می برند.
مفهوم زندگی در مهاجرت در بسیاری از جوامع با فقر ، فشار و سایر مشکلات مترادف است  . اما واقعیت زندگی بسیاری از پناهندگان ، بی‌حوصله گی و خستگی روزمره به خاطر بی‌سرنوشتی در یک کشور بیگانه می‌باشد  . هزاره‌های که برای یافتن یک محل امن به خاطر زندگی و فرار از خشونت‌ها از افغانستان فرار کرده و به اندونیزیا آمده‌اند ، حال با همچو حالتی مواجه می‌باشند  . هزاره‌های مقیم در جاوای غربی که بی‌سرنوشتی شان از ماه‌ها به سالها به درازا کشانیده‌شده‌است ، نه می‌توانند کار کنند ، نه می‌توانند به مکتب بروند و نه می‌توانند سفر کنند  . حکومت اندونیزیا مهاجرین را به رسمیت نمی‌شناسد و به همین علت به آنان توجه نمی‌کند  . این مهاجرین منتظر‌اند تا در فهرست طویل و نیمه کاره اداره مهاجرت ملل متحد برای اسکان مجدد به کشور‌های مانند آلمان و یا امریکا منتقل شوند  . شمار مهاجرین هزاره در شهرک کوچک « سیسروه » در نزدیکی بوگور زیاد است  .  صد‌ها تن از این مهاجرین برای فرار از خشونت در افغانستان ، پاکستان و ایران طی پنج سال اخیر از طریق هوا و بحر خود را به اندونیزیا رسانیده‌اند  . در ابتدا اندونیزیا به عنوان کشوری برای یک توقف کوتاه در مسیر رفتن به آسترالیا پنداشته میشد اما پس از سرکوبی پناهجویانی که از طریق بحر وارد آن کشور می‌شدند ، حال اندونیزیا مبدل به یک برزخ‌شده‌است  . هزاره‌ها به خاطر اقلیم بهتر سیسروه این شهرک را برای اقامت انتخاب کرده‌اند زیرا در دامنه کوه جاوا موقعیت داشته و هوای آن سرد تر و بیشتر قابل تحمل است  . در ضمن مهاجرین می‌توانند خانه‌های ارزان تر را به تناسب اپارتمان‌های کوچک در جاکارتا کرایه کنند  . هزاره‌های مهاجر در اندونیزیا بعد از انتظار طویل شان در سال 2014 یک مکتب موقت را برای آموزش اطفال شان ایجاد کردند که به نام مرکز آموزشی مهاجرین یا ( RLC ) یاد می‌شود  . یک صنف که در ابتدا به صورت غیر رسمی شروع به کار کرده‌بود ، حال به شش صنف برای اطفال و بزرگسالان توسعه یافته و شامل یک کتابخانه ، صنوف آموزش لسان انگلیسی و حتی یک لیگ فوتسال می‌باشد  . اسد شادان ، موسس این مرکز آموزشی می‌گوید که طی شش ماه 100 طفل در این مکتب شامل شد و حال شمار دانش آموزان به 200 طفل و شمار معلم‌ها به 16 نفر می‌رسد  . هر چند زبان مادری هزاره‌ها دری است اما اکثریت آنان به شمول کودکان انگلیسی فصیح صحبت می‌کنند  . این مکتب دو تیم فوتسال برای پسران و یک تیم فوتسال برای دختران دارد  .  در تیم دختران حدود 20 بازیکن شامل است که بین سنین 12 تا 20 می‌باشند  . مدیحه علی ، بازیکن 17 ساله این تیم که از شهر کویته پاکستان آمده است گفت : " جامعه ما در داخل کشورم بسیار محافظه کار‌بود به ویژه جامعه هزاره  .  دختران اجازه نداشتند فوتبال و یا کدام ورزش دیگر را بازی کنند  . " مدیحه که در مرکز آموزش مهاجرین ریاضی درس می‌دهد یک داستان از خاطرات و تجارب خود را هم نوشته کرده است  .  او می‌گوید ورزش فوتسال یک سرگرمی بسیار خوب برایش می‌باشد  . مدیحه گفت : " فوتسال را دوست دارم و این بازی برایم یک عشق است زیرا نه تنها برایم یک ورزش می‌باشد بلکه برای وقت گذرانی و فراموش کردن نگرانی‌ها و اضطراب هم بسیار خوب است  . " عاطفه ضمیری 17 سال عمر دارد و از افغانستان است  .  او به صدای امریکا گفت : " ما واقعا به این استراحت دماغی نیاز داریم و این ورزش احساسات و مغز ما را آرامش می‌بخشد  . " اسد شادان رهبری یک کمپاین سرمایه‌گذاری را برای تامین مصارف مرکز آموزش مهاجرین به راه انداخته است چون مهاجرین اجازه کار در اندونیزیا را ندارند تا مصارف مکتب را بپردازند  . تا حال مصارف این مکتب و برنامه‌های آموزشی آن توسط اعانه‌دهندگان تامین‌شده‌است  .  آقای شادان می‌گوید که حکومت اندونیزیا با آنان طوری رفتار می‌کند انگار که مهاجرین وجود ندارند  . آقای شادان در افغانستان برای یک نهاد پژوهشی آسترالیایی کار می‌کرد اما بعد از آن که طالبان او را به جاسوسی متهم نموده و والدین و خانمش را تهدید کردند ، در سال 2014 جاغوری را ترک کرد  . او از کابل به دهلی جدید ، بعد به مالیزیا و در نهایت به اندونیزیا رفت  .  شادان خانم حامله اش را در افغانستان رها کرده و با پسر دو ساله اش فقط از طریق دیدن عکس‌های او آشنا می‌باشد  . آقای شادان گفت که دلیل گشایش مرکز آموزشی این‌بود تا اطفال مهاجرین حد اقل یک لسان خارجی و مهارت‌های لازم را بیاموزند و وقت شان هدر نرود  . گزارش : رویترز برگردان : ژیلا سمیعی