تلفات ناشی از ماین‌ها در جهان در حال افزایش است - گزارش
تقریباً ۲۵ سال پس از امضای کنوانسیون منع ماین های ضد پرسونل توسط اکثر کشورهای جهان، شمار افرادی که توسط این سلاح کشنده، کشته یا معلول می شوند همچنان در حال افزایش است.
براساس گزارش سال 2021 نهاد نظارت از ماین‌ها که به تاریخ 10 نومبر منتشر شد ، در سال 2020 کم از کم 2492 نفر در اثر انفجار ماین‌ها جان‌هایشان را از دست داده و 4561 نفر زخمی شده‌اند  . مجموعه تلفات سال 2020 که به 7073 نفر می‌رسد ، افزایش قابل ملاحظه‌ای را در مقایسه با سال 2019 که در آن 5554 نفر کشته و زخمی شده‌بود ، نشان می‌دهد  . بر مبنای این گزارش ، سوریه با 2729 نفر تلفات در صدر جدول قرار دارد و کشورهای دیگر که بیش از 100 نفر تلفات داشته‌اند شامل افغانستان ، بورکینا فاسو ، کولمبیا ، عراق ، مالی ، نایجریا ، اوکراین و یمن می‌باشند  . بسیاری از افرادی که جان خود را از دست داده یا معلول می‌شوند ، دلیل آن ماین‌های است که سال‌ها و یا شاید دهه‌ها قبل تعبیه شده‌اند  . بر اساس گزارش نهاد نظارت از ماین‌ها ، حدود 5000 کیلومتر مربع زمین هنوز هم به پاکسازی از وجود ماین‌ها نیاز دارد که با درنظرداشت سرعت پاکسازی ماین‌ها در حال حاضر ، 34 سال را در بر خواهد گرفت و بیش از 18 میلیارد دالر هزینه خواهد برداشت  . استفاده نظامی ماین‌های ضد پرسونل برای ایجاد موانع دفاعی یا ممانعت از دسترسی به مناطق یا تاسیسات خاص مستلزم علامت‌گذاری است  .  عدم علامت‌گذاری این مناطق طبق کنوانسیون ژینو به عنوان جرایم جنگی تلقی می‌شود  . اما پس از پایان درگیری‌ها ، اکثرا این ماین‌ها باقی می‌مانند که تاثیر مخربی بر جمعیت محلی برای دهه‌های آینده دارد  . ماین‌ها می‌توانند سال‌ها و یا دهه‌ها در زیر زمین خفته بمانند و سبب کشتن و معلول کردن افراد ملکی و به ویژه کودکان شوند  .  از همین جهت درسال 1997 کنوانسیون اوتاوا تولید ، استفاده ، تجارت و نگهداری ماین‌ها را منع کرد  . در حالی که 164 کشور از جمله بریتانیا این کنوانسیون را امضا کرده است ، اما بسیاری از قدرت‌های نظامی بزرگ جهان ، به‌ویژه روسیه و چین هنوز این معاهده را امضا نکرده‌ و ادارهٔ دونالد ترمپ ، رییس‌جمهور پیشین امریکا نیز ایالات متحده را از این کنوانسیون بیرون کرد  . سایر کشورهای که این معاهده را امضا نکرده‌اند شامل کشورهای‌اند که کشتزارهای فعال ماین دارند ؛ از جمله سوریه ، مصر و میانمار  . براساس این گزارش بیش از نصف تلفات ناشی از ماین‌ها در سال 2021 را کودکان تشکیل می‌دهد  . یک تصور غلط رایج این است که اگر تولید ماین‌های ضد پرسونل متوقف شود و ذخایر آن نابود شود ، مشکل کاهش می‌باید  .  اما پاکسازی و بازسازی مناطق ماین گذاری‌شده‌بسیار دشوار بوده و نمی‌توان آنرا دست کم گرفت و تکمیل آن زمانگیر و پرهزینه است  . متاسفانه ، در مناطقی مانند افغانستان ، جایی که بیش‌ترین تلفات در 20 سال گذشته ثبت‌شده‌است ، تهدید ناشی از ماین‌های معیاری نیست ، بلکه از بم‌‌های خودساخته شدهٔ مدفون است که بدون علامت و با طیف وسیعی از تخنیک‌های انفجاردهنده از صفحات فشار گرفته تا ماشه‌هایی که در زیر اجسام مانند سنگ‌ها پنهان می‌شوند ، می‌باشد  .  که چنین بم‌ها کودکان را به دلیل ماهیت کنجکاو بودشان به آسانی آسیب می‌رسانند  . برنامه انکشافی ملل متحد با کمک موسسات خیریه مانند هلوترست با داوطلبان محلی برای پاکسازی این مناطق پس از خروج نیروهای نظامی همکاری می‌کند  .  این برنامه‌ای است که به تجهیزات تخصصی ، آموزش و زمان نیاز دارد  .  بخش کلیدی این برنامه آموزش زندگی در اطراف کشتزارهای ماین است  . افزون بر آن دولت‌ها و موسسات خیریه به کودکان محلی آموزش می‌دهند که چگونه تا پاکسازی مناطق شان از وجود ماین‌ها ، خود را مصوون نگهدارند  .  این می‌تواند تا حد زیادی تلفات را پس از درگیری‌ها کاهش دهد  . براساس گزارش نهاد نظارت از ماین‌ها در سال 2020 ، 146 کیلومتر مربع زمین از وجود ماین‌ها پاکسازی‌شده‌و بیش از 135 هزار حلقه ماین ضد پرسونل منهدم‌شده‌است  .