یکی از طرق امحای فقر در افغانستان - تحصیل دختران
نویسنده مقاله روزنامه واشنگتن پوست مینویسد یکی از چیز هایکه میتوان بحیث پیشرفت در راه امحای فقر از آن نام برد، تعلیم و تربیه دختران است.
واشنگتن پوست می‌نویسد ، آنروز‌های که طالبان ، دختران و زنان را از رفتن بمکتب و یا تدریس در مکاتب منع میکرند ، گذشته است  .  و حال رهبران آینده افغانستان میتوانند آزادانه به کسب تعلیم بپردازند  . نویسنده مقاله میگوید شاید به همین علت ، حمله تیزاب پاشی بر دختران مکتب در قندهار ، تکان دهنده‌بود  .  این دختران با یونیفورم‌های مکتب بجانب مکتب شان روان‌بودند که دو مرد مسلح به‌وسیله تفنگچه‌های آبی ، بر آنان تیزاب پاشیدند  . روزنامه واشنگتن پوست بعد به تفصیل از تعداد دخترانیکه سر و صورت شان زخمی‌شده‌و در شفاخانه‌ها بستر شدند ، یاد نموده و صحبت‌های یکی از این دختران مجروح را بچاپ رسانیده که از بستر بیماری خطاب بدشمنان میگوید " حتی اگر 100 بار دیگر هم بر من تیزاب بپاشید ، من بازهم به مکتب رفتن ادامه خواهم داد  . " روزنامه واشنگتن پوست ادامه می‌دهد که جهان باید در عقب این دختران بایستد  .  اگر برای مردم افغانستان زمینه مساعد گردد ، این کشور می‌تواند نسلی از افراد تحصیل یافته را به جامعه تقدیم کند  . نویسنده میگوید دوره تاریک طالبان بین سالهای 1996 تا 2001 ، موسسات خیریه و بشرخواهانه ( کایر ) را مجبور ساخت تا در منازل شخصی بتدریس دختران بپردازد  .  و حال همین نیرو‌های سیاه و تاریک بین دوباره میخواهند مانع دسترسی دختران به تعلیم و تربیه گردند  .  و آنچه در خطر قرار دارد جد و جهد مردمیست که در تلاش امحای فقر در این کشور جنگ زده‌اند  . واشنگتن پوست می‌نویسد : یک ثلث از اطفالی که در سراسر جهان ، از تعلیم و تربیه محروم‌اند ، دختران‌اند  .  در حالیکه هر یک سالیکه دختران بیشتر تعلیم می‌کنند به همین میزان سطح عایدات خود و خانواده شان بلند تر میرود  .  اطفال زنان تعلیم یافته ، 40 در صد چانس زنده ماندن را بعد از سن پنج سالگی دارند  . واشنگتن پوست می‌نویسد ، در بین دختران افغان ، هیچ کمبودی از علاقه بدرس و مکتب نمی‌بینیید ، دختران در آنکشور ، برای ساعت‌ها پیاده راه میروند تا بمکتب برسند  .  و آرزو‌هایشان داکتر شدن و یا انجنیر شدن است  . زمانیکه موسسه کایر 10 مرکز تعلیمی را در ولایات پروان و کاپیسا باز نمود نزدیک به 2000 دختر در آن نام نویسی نمودند  .  معلمین هم برای تدریس دوباره هیجان زده‌بودند  .  و والدین با علاقه مندی به منافع تعلیم و تربیه برای اطفال شان گوش می‌دادند  . واشنگتن پوست می‌نویسد ، بعضی‌ها شاید با این نوع تغیرات مبارزه کنند  .  نویسنده میگوید وقتی وی در افغانستان‌بود یک مکتب در نزدیکی وی به آتش کشیده شد  .  و اما نویسنده میگوید ما هم باید برای حق و حقوق این دختران مبارزه نمایم ، تا آنان بتوانند مصدر خدمت برای لاینده کشور شان گردند  . و این به معنی آنست که ما باید با پدران و مادران کار نموده و آنان را از مصئونیت اطفال شان مطمئن بسازیم  .  همچنان این مبارزه شامل تعلیم و تربیه دختران بیشتر است تا آنان خواندن و نوشتن را بیاموزند و طرز کار با تیزاب را البته نه برای خشونت افزایی بلکه برای آزمون‌های لابراتواری  . نویسنده این مقاله روزنامه واشنگتن پوست در اخیر می‌نویسد ، وقتی من دو سال قبل با دختران 16 17 ساله افغان صحبت نمودم ، چقدر جالب‌بود که میدیدم آنان در بخش دروس دلخواه شان بیولوژی ، فزیک و کیمیا را انتخاب نموده‌بودند  . آنان برای رسیدن به این آرزو‌های خود از دشواری‌های بیشماری خواهند گذشت ، ولی نویسنده میگوید در آنروز که من آن‌ها را دیدم مثل این‌بود که با دانشمندان آینده مقابل هستم  .  من امید و آرزو‌های بیشماری را در چهره‌های آنان مشاهده نمودم  .