تحقیق: نوشیدن چای گرم از ابتلا به گلوکوما جلوگیری می‌کند
تحقیق تازه نشان داده است، افرادیکه روزانه چای گرم می نوشند، ممکن با خطر کمتر ابتلا به اعراض گلوکوما یا تخریب عصب بینایی و نابینایی تدریجی مواجه گردند.
محققان امریکایی با بیان این مطلب می‌گویند که اشخاص شامل در تحقیق که چای سرد یا شیرگرم می‌نوشند ، در مقایسه با افرادیکه قهوه می‌نوشند ، 74 درصد کمتر به نابینایی تدریجی مبتلا گردیده‌اند  . داکتر‌ان کولمن از پوهنتون لاس انجلس به خبرگزاری رویترز گفت " گلوکوما می‌تواند به نابینایی بیانجامد و از آنجاییکه تداوی ندارد ، عالی خواهد‌بود اگر بتوان جلو آن را گرفت  . " سازمان جهانی صحت ، گلوکوما را دومین بزرگترین عامل نابینایی در سرتاسر جهان عنوان کرده تخمین می‌کنند که حدود 58 میلیون نفر را متاثر می‌سازد  . بنیاد تحقیقاتی بیماری گلوکوما اذعان می‌دارد که در میان آن بیماران ، بیش از سه میلیون امریکایی شامل است که نیمی از آنان از بیماری خود آگاهی دارند  . داکتر کولمن و همکاران وی در این تحقیق تازه نگاشته‌اند که برخلاف گذشته ، ارتباط افزایش خطر احتمالی نابینایی تدریجی را با نوشیدن قهوه یا هم نوشابه‌های کافین‌دار را رد می‌کنند  . تقریبا نیمی از اشتراک‌کنندگان تحقیق گفته‌اند که اکثرا قهوه می‌نوشیدند ، اما کمتر از 10 درصد آنان گفته‌اند که روزانه چای داغ نوشیده‌اند  .  یافته‌های این تحقیق نشان می‌دهد که هیچ ارتباطی میان قهوه ، چای سرد ، چای بدون کافین و یا استفاده از نوشابه‌های غیر الکلی با بیماری گلوکوما وجود ندارد  . حدود 1700 اشتراک‌کننده تحقیق در بین سال‌های 2005 تا 2006 ، بین سنین بیش از 40 سال ، پس از آزمایش به هیچ نوع بیماری چشم مبتلا نبودند  .  تنهاپنج درصد آنان که 82 نفر می‌شود ، به گلوکوما مبتلا‌بودند  . داکتر کولمن می‌گوید مردم به خاطر هراس ابتلا به گلوکوما ، نباید نوشیدن چای را ترک کنند ، بلکه به چای نوشی ادامه دهند  . از جانب دیگر ، آیدان هچ از پوهنتون تل ابیب اسراییل می‌گوید که استفاده از ویتامین سی ، ویتامین‌ای و زینک می‌تواند در بهبودی قوه دید کمک کند  .  سایر مطالعات نشان می‌دهد که موجودیت انتی اوکسیدانت‌ها در چای می‌تواند تاثیرات مشابهی ویتامین‌ها را ایجاد کند  . آیدان هچ تاکید می‌ورزد که ورزش ، خوردن مواد غذایی صحی و تلاش برای بهبود وضعیت صحی ، شیوه‌های است که بدون شک می‌تواند در زندگی موثر تمام شود  . داکتر احمد عارف از پوهنتون الینویس شیکاگوفکتور‌های محیط زیست را در خطرات احتمالی ایجاد گلوکوما ، موثر عنوان می‌کند  . آقای عارف می‌گوید که با افزایش نفوس " نیاز بیشتر به سایر فکتور‌های داریم که بتواند ما را به ویژه در بهبود صحت و فعالیت‌های جسمانی کمک کند " و تاکید دارد که به صورت عموم تمام اقدامات طبی و غیر طبی ، برای تداوی بیماری گلوکوم یا نابینایی تدریجی در آینده از اهمیت برخوردار است  . داکتر عارف می‌گوید " گلوکوم یک بیماری شدید و لاعلاج است به خاطری که اگر یکبار بینایی را از دست دادیم ، راه برای احیای مجدد آن در اختیار ما نیست  .  لذا تمام کاری را که می‌توانیم انجام دهیم ، همانا وقایه و جلوگیری به ابتلا به کوری تدریجی می‌باشد تا نگذاریم قوه بینایی بیمار ما بدتر شود و می‌خواهیم این کمک را به بیمار ما بکنیم  . "