چرا به کیلاش جایزۀ صلح نوبل داده شد؟
فعال هندی برندۀ جایزۀ نوبل در سه دهۀ گذشته جلو کار شاقۀ حدود ۸۰ هزار کودک را گرفته است.
کیلاش سیتیارتی ، مدافع حقوق کودکان در هند که همراه با ملاله یوسفزی یکجا برنده جایزه صلح نوبل امسال اعلان گردید ، طی سه دهه گذشته حدود 80 هزار کودک را انجام کار‌های شاقه در مقابل قرضه که بیشتر از آن به نام بردگی عصر نوین یاد می‌شود ، نجات داده است  . یکی از این کودکان منان انصاری است که اکنون 18 سال دارد و مصروف تحصیل در دانشگاه دهلی است  .  انصاری می‌خواهد داکتر شود  .  او خاطرات زمان کودکی اش را به یاد دارد ؛ انجام کار‌های شاقه در کنار والدین اش در یکی از قریه جات فقیر نشین در جهارکهند - یکی از فقیرترین ایالات هند است  . انصاری زمانیکه شش ساله‌بود از هشت صبح به حفاری در معدن آغاز می‌کرد و پس از نه ساعت کار طاقت‌فرسا مزدش فقط پنج تا ده سنت امریکایی‌بود  .  این کار در قریه یی که تمام باشندگان آن به شمول کودکان مشغول کار در معدن‌بودند ، غیر معمول نبود  . منان انصاری گفت : " برای حفاری باید در عمق زمین می‌رفتم  .  آن کار خطرناک‌بود و من از اینکه پایین نیافتم ، هراس داشتم  .  بسیار زیاد عرق می‌کردم ، شاید تاثیر کمبود آکسیجن‌بود  .  بعضی اوقات سنگ‌ها دستانم را زخمی می‌ساخت  . " زندگی منان انصاری زمانی دگرگون شد که فعالین جنبش نجات کودکان او را نجات داده و به یک مرکز توانبخشی انتقال دادند  .  بنیان‌گذار جنبش نجات کودکان کیلاش سیتیارتی ، برنده جایزه صلح نوبل است  . کیلاش سیتیارتی از بیشتر از 30 سال به اینسو مصروف نجات کودکان از انجام کار‌های شاقه در صنایع تولید قالین ، خشت و معادن می‌باشد  .  اما پیش از اینکه این فعال برنده جایزه صلح نوبل شود ، مردم در هند در مورد مبارزا او برای حقوق کودکان کمتر آشنا‌بود  .  حتا شماری از خبرنگاران جوان می‌گفتند که سیتیارتی کیست  ؟ این واکنش مردم هند تعجب آور نیست  .  هرچند سیتیارتی به گونه خستگی ناپذیر مصروف جلب توجه به کودکان کارگر‌بود ، اما تحمل اجتماعی به موضوع کودکان کارگر هنوز هم در هند به صورت گسترده دیده می‌شود  .  مردم در هند به این باور‌اند که خانواده‌های فقیر گزینه دیگر ندارند جز اینکه کودکان شان در بدل پول ناچیز کار کنند  . آقای سیتیارتی می‌گوید که والدین بسیاری از این کودکان بیکار‌اند و استخدام کودکان به خاطری ترجیح داده می‌شود که حقوق آنان اندک و ناچیز است و از همین روست که پدران و مادران بیکار می‌مانند  .  او می‌گوید که اگر جلو کار کودکان گرفته شود ، فرصت‌های کاری برای بزرگسالان ایجاد می‌شود  . سازمان سیتیارتی برای نجات کودکان کارگر مستقیما وارد عمل می‌شود  .  فعالین پس از جمع‌‌آوری معلومات به کمک ادارات تنفیذ قانون به محلات کار یورش برده و کودکان را نجات می‌دهند  .  این کار آسان نیست و در بسیاری موارد فعالین به شمول سیتیارتی لت و کوب و تهدید شده‌اند  . سومن کمار مهتوی 22 ساله یکی دیگر از کودکان نجات داده‌شده‌است  .  او اکنون طراح گرافیک بوده و حدود 250 دالر در ماه معاش دارد  .  مادرش 13 سال پیش مریض شد و برای تداوی از کارفرمای خود قرض گرفت و مجبور شد فرزندش را برای کار در خانا کارفرما رها کند  . سومن می‌گوید که همه روزه تمام پاک کاری و جاروب را در خانه کارفرما انجام می‌داد ، در غیر آن لت و کوب می‌شد  .  او می‌گوید که فرزندان کارفرما به مکتب می‌رفتند و همواره این پرسش در ذهنش‌بود که " چرا من نمی‌توانم به مکتب بروم  ؟ " سیتیارتی انتظار دارد که جایزه صلح نوبل سبب جلب توجه به مسئله کودکان کارگر‌شده‌و حکومت جدید در هند به این موضوع رسیدگی کند  .  سیتیارتی می‌گوید که صدراعظم کنونی هند در زمان کودکی اش چای فروش‌بود و اکنون مسوولیت دارد تا جلو بردگی و کار شاقه کودکان را بگیرد  .