دو زن سالخورده افغان در کابل عزم محکمی به سواد آموزی دارند
زنانی که در حدود ۵۰ سال سن دارند، اکنون تلاش دارند تا نوشتن و خواندن را بیاموزند. شفیقه موسوی و فاطمه دو تن از این زنان استند که روزانه با طی کردن یک ساعت راه، به مرکز سواد آموزی می‌روند.
شفیقه می‌گوید " زمانی که درس می‌خواندیم ، در زمان بچگی خود در جاغوری‌بودیم ، آنجا که جنگ‌ها شروع شد ، مکتب ما نزدیک ولسوالی‌بود ، مکتب ما سوخت ، آواره شدیم ، رفتیم ایران ، سی سال ایران ماندیم ، چهار سال است که دوباره برگشته ایم به وطن خود " . این زن سالخورده ، در یکی از پس‌کوچه‌های ناحیه سیزدهم شهر کابل خانه محقر و ساده دارد  . شفیقه را نه تنها بی‌سوادی رنج می‌دهد ؛ بلکه ناسازگاری‌های روزگار نیز بر پیکر وی آسیب زده است  .  یک پسرش در جریان جنگ‌های داخلی افغانستان مفقود شد و او اکنون تنها نان‌آور خانه است  . شفیقه موسوی می‌گوید که کوچه‌های پر گل و لای دشت برچی را با پیاده طی می‌کند و خودش را به مرکز سواد آموزی می‌رساند  . شفیقه می‌گوید " کسی که سواد نداشته باشد ، یکی از بدنه زندگیش کم است ، چون یک آدم بی‌سواد ، یک آدم خیلی ضعیف و مظلوم است ، اول خودم در هیچ جا نمی‌توانم مشکل خود را حل کنم ، اگر شفاخانه می‌روم و هر جای می‌روم ، چون سواد ندارم " . این مساله سبب‌شده‌که شفیقه دنبال خواندن و نوشتن بگیرد و اکنون حروف الفبا را آموخته و می‌گوید که اکنون لوحه‌ها را هجی کرده و سپس آن‌ها را می‌خواند  . از نظر این زن ، ریشه تمامی مشکلات خانوادگی ، در بی‌سوادی همسران است ؛ در حالی که مادران باسواد می‌توانند که نه تنها مشکل خود ؛ بلکه اعضای خانواده و فرزندان شان را نیز می‌توانند یاری برسانند  . شفیقه می‌گوید " درس خیلی برای خانواده خوب است که یک مادر خوب برای بچه‌هایش باشد که از جان خود شیرین تر دوست دارد ، یک همسر خوب برای شوهرش باشد ، این خانم‌هایی که سواد ندارد ، زندگی شان همیشه در مشکل است ، چون هیچ چیز را نمی‌فهمد با سرکشی کارهای خود را پیش می‌برد ، از آن سبب نزاع و فتنه در بین خانواده که هست ، از بی‌سوادی ما خانم‌ها است ، طرز زندگی را نمی‌فهمیم " . فاطمه نیز در کارهای روزمره ارزش سواد را دریافته است  .  او در بخش صنایع‌دستی و دست دوزی مهارت دارد و برای این که بتواند مشکلات اش را حل کند ؛ تصمیم به سوادآموزی گرفته است  . فاطمه می‌گوید " چیز دوختنی را برای دوکانداران می‌بردم و آن‌ها یادداشت می‌گرفتند ؛ من خودم سواد نداشتم که یادداشت می‌گرفتم ، به همین خاطر گفتم که سواد را بیاموزم خوب است " . این دو زن ، از سایر زنانی که سالخورده‌اند و سواد ندارند ؛ می‌خواهند که از فرصت استفاده کنند و به مراکز سوادآموزی بروند  . ناامنی ، رسوم ناپسند و فقر در برخی مناطق ، از عوامل اصلی بی‌سوادی زنان است  .  آمار وزارت معارف نشان می‌دهد که میزان بی‌سوادی در افغانستان بین 60 تا 65 در صد است و بخش بزرگ بی‌سوادان نیز زنان‌اند  . وزارت معارف ، پیش از این هر سال حدود 19هزار مرکز سوادآموزی را در سراسر افغانستان برای 400 هزار نفر که نزدیک به 230 تن شان را زنان تشکیل می‌دادند ، راه‌اندازی کرده است  . اما این وزارت طرحی را تدوین کرده است که سالانه حدود یک میلیون فرد بی‌سواد ، تحت پوشش مراکز سوادآموزی قرار خواهند گرفت  .