عدم دسترسی زنان به خدمات صحی در جنوب افغانستان
در ولایت پکتیکا در جنوب شرق افغانستان، بنابر رسوم و عنعنات محل و ممانعت مردان خانواده ها، زنان نمی توانند از خدمات لازم صحی بر خور دار
ران موریو و سمیع یوسفزی ، از اداره خبری ملل متحد ( ایرین ) گزارشی در مورد وضع صحی زنان در ولایت پکتیکا تهیه نموده‌اند  . اداره خبری ایرین ملل متحد در آغاز گزارش از شهرانه ولایت پکتیکا از پیر گل ، یکی از باشندگان ولایت نقل قول می‌کند که گفته است : " حتی اگر خانمم هم بمیرد ، من او را نزد داکتر مرد نخواهم برد ، زیرا چنین کار ، خلاف عنعنه ماست  . " در ولایت پکتیکا که حتی یک داکتر زن نهم موجود نیست ، طرز تفکر پیرگل ، طرز تفکر همگان است  .  نفوس زنان در آن ولایت بیش از 180 هزار تخمین‌شده‌است  . ننگیالی ، معاون اداره صحت عامه ولایت پکتیکا به نماینده ایرین گفته است که این یک مشکل بسیار جدیست  .  وی علاوه کرد که در تمام آن ولایت ، صرف چند نرس زن و قابله موجود است  . وزارت صحت عامه به کمک سازمانهای خیریه تعداد قابله‌ها را در افغانستان از 400 در سال 2001 به 2500 در سال 2008 رسانیده است ، اما هنوز هم این تعداد ، تعداد کافی نیستند  . یونسیف ، صندوق وجهی اطفال ملل متحد ، در گزارش سالانه 2009 در مورد وضع اطفال در جهان گفته است که برای بیش از 90 فیصد زنان حامله در افغانستان تخمینا ، 4هزار و546 قابله ضرورت است  . یونسف میگوید ، افغانستان بعد از کشور ( نیژر ) دومین وفیات زنان را در وقت حمل در جهان دارد ، و هر زن حامله افغان به خطرات یک اعشاریه هشت فیصد عوارض ناشی از وضع حمل ، مواجه می‌باشد  . دسترسی محدود به خدمات صحی ، آگاهی اندک در باره روشهای مصئون وضع حمل و کمبود کارمندان مجرب صحی ، سه عامل عمده مرگ و میر زنان در افغانستان است  . اداره اطفال ملل متحد میگوید ، همچنان عنعنات قوی و محافظه کارانه محلی افغانستان نیز کسب تعلیم و آگاهی زنان را در پکتیکا مانع‌شده‌است  . بنابر گزارش یونسیف ، رسوم و رواج‌های اجتماعی باعث می‌شود که بسیاری زنان باید با یک مرد اهل فامیل بیرون از منزل بروند  .  این کار باعث‌شده‌است وسیله دسترسی زنان به خدمات صحی محدود و مقید گردد  . در گزارش ارین از قول فیض الله کاکر ، معین وزارت صحت عامه تذکر داده‌شده‌است که میگوید ، مامورین وزارت صحت عامه افغانستان در کابل گفته‌اند که آن‌ها به گسترش خدمات اساسی صحی در سرتاسر کشور متعهد‌اند  .  اما نا امنی ، بزرگترین مشکل سر راه کارمندان صحی زن می‌شود  . کارمندان موسسات خیریه میگویند ، در مورد قابله‌های اماتور نیز در این گزارش تذکراتی رفته که هیچ کسی رقم قابل اعتبار وفیات اطفال و مادران حامله در ولایت پکتیکا را ندارد که این وفیات در نتیجه امراض و تکالیف قابل جلوگیری و قابل تداوی صورت می‌گیرد  . روزی خان ، باشنده محل میگوید ، وقتی کارمندان مجرب و حرفوی صحی موجود نباشد ، زنان برای خدمات صحی و تدوای به قابله‌های اماتور و ادویه گیاهی متوسل می‌شوند که همیشه زنان سالمند در یک قریه در جریان وضع حمل موجود می‌باشد  . بسیاری زنان بخاطر عدم موجودیت وسایل صحی و فقدان دسترسی به انتی بیوتیک‌ها ، از درد و رنج و عذاب و التهابات بعد از وضع حمل ، هراس دارند  . زنان و دختران جوان با داشتن سایر امراض درد و ناراحتی تا وقت بهبودی طبیعی شان هیچ راه دیگری غیر از تحمل درد چاره ندارند  . بعضی آن‌ها از دوا‌های گیاهی خانه ساخت استفاده می‌کنند ، در حالیکه سایرین ، به فروشندگان دوا‌های محلی مثل تریاک مراجعه کرده و از آن‌ها برای تسکین درد‌ها و ناراحتی استفاده می‌کنند  . در حالات بسیار وخیم و وقتیکه یک مریضی دوام میابد ، آنهایی که توان مالی دارند ، زن مریض را برای تداوی به کابل و یا پاکستان میبرند  .