شهرک امریکایی - 'مثالی خوبی اشد مصیبت اقتصادی'
روزنامۀ نیویارک تایمز مینویسد، در حالیکه امریکائیان در مورد خرابی وضع اقتصادی در شگفت اند، یک شهر کوچک تولید کنندۀ فولاد پیام عجیب امید
شهرک بردک در چند کیلو متری شهر بزرگ و پر جمع و جوش پتسبرگ در کرانه دریای منن گهیلا ، ترکیبی از مغازه‌های مسدود ، خانه‌های در حال انهدام و میدان‌های کاملا خالیست  . ایالت پنسلوانیا آنرا از عصر ریاست جمهوری ریگن ، یعنی از تقریبا 30 سال قبل باینطرف ، یک شهر تنگدست و مضطرب و ورشکست صنف‌بندی کرده است  . اکثر ساکنین شهر ، شهر ترک کرده‌اند  .  نفوس شهر که در ختم جنگ جهانی دوم در تقریبا 60 سال قبل ، 18 هزار نفر‌بود ، به سه هزار کاهش یافته است  . بسیاری از کسانی که هنوز در شهر زندگی دارند ، بیکار‌اند  .  سال گذشته درین شهر ، قیم خانه‌ها 50٪ کاهش یافت  . جان فترمن ، رئیس بلدیه این شهر میگوید هرکس میپرسد : " پایان مصیبت در کجا واقع است  ؟  و من فکر میکنم ما آنرا درین شهر یافته ایم  . " آقای فترمن کوشش می‌کند ناداری در این شهر را یک دارائی و منبع عاید آن بسازد و آنرا لابراتوار راه حل برای امراضی که بسراغ هر شهری خواهد رفت ، میخواند  . او در سال 2005 بعد از انکه انتخاب شد بمصرف خود یک صفحه انترنتی باز کرد تا در مورد شهر بردک تبلیغات کند ، البته در صورتی که چاپ عکس‌های عمارات در حال انهدام را بتوان تبلیغات خواند  . او انکشاف مزارع شهری را در میدان‌های خالی تشویق می‌کند که دران جوانان منطقه را استخدام می‌کند و از حاصل کار شان برای ساکنین شهر مواد غذائی تهیه مینماید  .  او یک سازمان غیر انتفاعی تاسیس کرد تا یک تعداد از ساختمان‌ها را نجات بدهد  . در اعصار قدیم بردک یک قدرت مشهور صنعتی‌بود  .  اندرو کارنیگی ، مالک فابریکه‌های فولاد‌سازی اولین فابریکه فولاد‌سازی خود رادرین شهرک اعمار کرد که بنیاد یک امپراتوری صنعتی گردیدکه در راه اعمار امریکای عصری کمک کرد  . کارنیگی با پولی که انباشت در شهر بردک یک کتاب خانه ساخت ، که اولین از تقریبا 1500 کتابخانه ایست که کارنیگی در سراسر ایالات متحده اعمار نمود  . مهاجرین آمدند در فابریکه شامل کار شدند ، اتحادیه کارگری ساختند تا اطفال شان را قادر بسازند در آینده در فابریکه کار کنند و کتابخانه هم برای تعلیمات شان کمک کرد  . یکی از اولاد این شهر در سال 1941 کتابی نوشت و سرگذشت سه نسل فامیل خود را بیان کرد که چگونه از اروپای شرقی آمدند و امریکائیان کامل شدند  . امسال از روی کتاب دیگری در مورد این شهرک فلمی ساخته می‌شود بنام « راه »، که قسما درین شهر فلمبرداری‌شده‌است و یک داستان خیالی در مورد امریکای بعد از یک مصیبت بزرگ را نشان می‌دهد  . آقای فتر من که ماهانه صرف 150 دالر معاش دارد همچنان در محسنات شهر بردک میگوید که قیم خانه دران خیلی نازل است  . ایریک و شنن گوستافسن از شیکاگو به دعوت آقای فترمن لبیک گفتند و آمدند خانه‌ای را بقیمت 4750 دالر خریداری کردند و بزندگی آغاز نمودند  . مالک خانه هشدار داده‌بود که عمارت قبال زیست نیست و باید منهدم گردد  .  گوستافسن پول خانه را پرداخت و متوجه شد که در مشکلات عمارت مبالغه‌شده‌و بکار خود که گرفیک دیزاین است آغاز نمود  .  خانمش وظیفه عکاسی دارد  . جول رایس که اثاثیه میسازد ، یک موتر فروشی را بقمیت 70 هزار دالر خریداری کرد که ده فیصد ارزش یک دکان فرنیچر فروشی در شهر سابقه اش‌بود  . بردک برعکس سایر شهرهای فولاد‌سازی فابریکه فولاد‌سازی را از دست نداده است  .  فابریکه آنت هنوز هم یک هزار کارگر دارد  . اما آن‌ها دیگر درین شهر زندگی نمیکنند و مغازه‌های شهر نیز عقب این کارگران بحومه‌های سایر شهرها نقل مکان کرده است  . کسی که به شهر متعهد است فترمن ، رئیس بلدیه شهر است که یک فارغ التحصیل یونیورستی هارورد است و درین شهر سابقه زیادی هم ندارد و صرف در سال 2001 به آن نقل مکان کرده‌بود  . یکی از دست آوردهای آقای فترمن تشویق یک شرکت انرژی پاک‌بود تا نمایندگی در بردک باز کند  .  او میگوید وظیفه شهرها این است که شکل خود را نگه دارد و بردک شاید روزی از نقطه عطف بگذرد و راه بازگشت نداتشه باشد  .