نداشتن سرپناه و بی‌کاری مشکل مشترک زنان در دورهٔ اعتیاد و پس از درمان
شماری از زنان معتاد در ولایت بدخشان پس از اینکه درمان شده‌اند، نداشتن سرپناه و بیکاری را از مشکلات مشترک دورهٔ اعتیاد و دورهٔ صحت‌یابی شمرده‌اند و خواستار توجه مسوولان برای فراهم کردن زمینه کار شده‌اند.
مژگان ، یک تن از زنان معتاد که نخواست نام مکمل‌اش را در گزارش بگیرد ، به صدای امریکا گفت که پس از ترک اعتیاد در خانهٔ یکی از بستگان‌اش زندگی می‌کند  .  او دو فرزند دارد و خودش سرپرست خانواده‌اش است  . او گفت که شوهراش نیز معتاد‌بود و در دورهٔ جمهوریت منحیث پولیس ایفای وظیفه می‌کرد ، اما پس از به قدرت رسیدن طالبان خانواده‌اش را ترک کرد  . مژگان گفت که چندی پیش خبر مرگ شوهرش را شنیده‌بود ، اما از این بیشتر معلومات ندارد  . او که حامله است ، با برشمردن مشکلات زندگی‌‌اش امیدوار است کاری پیدا کند تا مخارج زندگی خود و دو فرزندش را تامین کند  . مژگان تنها زنی نیست که در جستجوی کار و سرپناه است ، بی‌بی گل ، زنی دیگری که توانسته است ترک اعتیاد کند نیز در تلاش یافتن کار است  . بی‌بی گل 60 ساله که درشهر فیض‌آباد ، مرکز بدخشان زندگی می‌کند بیش از 16 سال معتاد‌بود و بیش از پنج بار تحت درمان قرار گرفت تا از چنگ مواد مخدر رهایی یافت  . او به صدای امریکا گفت :" اعتیادم از حد گذشته‌بود ، نمی‌توانستم بدون مواد مخدر زندگی کنم  .  بعد از آن متوجه شدم که اگر بیش از این مواد استعمال کنم  . " بی‌بی گل افزود که اگر مسوولان به او کمک کند و زمینه کار برایش فراهم شود ، تلاش خواهد کرد به زندگی سالم ادامه دهد و دوباره به سوی مواد مخدر نرود  . فقر ، بیکاری و خشونت‌های خانوادگی از جمله عوامل اساسی اعتیاد در زنان شمرده‌شده‌است ، اما نبود زمینهٔ اشتغال یکی از عوامل مهم و اساسی معتاد شدن دوبارهٔ افراد به مواد مخدر محسوب می‌شود  . مقامات حکومت طالبان در این اواخر گفته‌اند که در حدود پنج میلیون معتاد در افغانستان وجود دارد که یک میلیون آنرا زنان و کودکان تشکیل می‌دهند  .