تعداد رو به افزایش و موانع موجوده در مقابل شبکه های تلویزیونی در افغانستان
شش سال قبل، تلویزیون در افغانستان منع شده بود، و یگانه دستگاه فعال مطبوعاتی، دستگاه رادیو بود که توسط طالبان اداره میشد. درآن وقت، تقری
پس ازسرنگونی طالبان در سال 2002 که آزادی مطبوعات اعلان گردید ، تا کنون سی وپنج دستگاه رادیو در سراسر افغانستان تاسیس گردیده است  . ولی با وجود آغاز خوبنشرات آزاد رادیو و تلویزیون ، اکنون این شبکه‌ها به مشکلات و موانع مواجههستند : موانعی ، چون ایجاد شبکه‌های مطبوعاتی به طرفداری از جنگ سالاران ، افزایش عدم امنیت برای خبرنگاران ، و بی‌میلی حکومت از پشتیبانی مطبوعاتآزاد  . با دست داشتن چندین جناح مثل قوای نظامی بین‌المللی ، حکومات خارجی ، رهبران سیاسی حکومت ، و جنگ سالاران ، مطبوعات به سرعت انکشاف نموده وارزش آن بیشتر از بیست و دو ملیون پول است  . با دایرشدن انتخابات در سال 2009 در افغانستان تعداد استیشن‌های تلویزیونی تقریبا دو چندگردیده ، یعنی از دوازده چینل به بیست چینل بلند خواهد رفت  . نگرانی روزافزون در این است که اکثریت شبکه‌های نشراتی در افغانستان ، چنانکه در عراق صورت گرفت ، با تمام شدن پول ، مسدود گردند  . و در حالیکه در مدت شش سال گذشته ، یکتعداد از ادارت کوشیده‌اند رهنمائی‌ها و تعلیمات درست را برای خبر نگاران عرضهدارند ، کشور هنوز‌داری یک شبکه خبرنگاری درستی نیست  . منتقدین میگویند ، دست داشتن جوامع بین‌المللی در مطبوعات افغانستان بیشتر روی مسایلیتوجه دارد که بدرد مردم افغانستان نمی‌خورد  . دانش کروخیل ، یکیاز ژورنالیست‌های مربوط روزنامه پژواک می‌گوید : " افغانستان قوانین خوبمطبوعاتی دارد ، ولی تطبیق نمی‌گردد  .  مشکلات فعلی اینستکه خبرنگاران نمی‌توانند نظریات خود را در مورد کسی به سادگی ابراز دارند  .  زیرا جنگ سالاران به قدرت هستند و همواره مشکل خلق مینمایند  . "