حدود ۴۰۰ نفر در شرق افغانستان به بیماری تب استخوان شکن مبتلا شده اند
در حالی که کمک‌های جهانی به بخش صحت در برخی موارد قطع و در بعضی بخش‌ها کاهش یافته است، وزارت صحت عامۀ حکومت طالبان از شناسایی صدها قضیه تب دینگی یا تب استخوان شکن در شرق این کشور خبر می‌دهد.
عبدالباری عمر ، معین وزارت صحت عامه حکومت طالبان می‌گوید که 400 مورد این بیماری در ولسوالی‌های نزدیک به تورخم در ننگرهار و بخش‌هایی از ولایت خوست شناسایی‌شده‌است  . آقای عمر افزود که برای جلوگیری از گسترش آن تیم‌های صحی در محل وارد اقدام شده‌اند  . معین وزارت صحت طالبان گفت :" در محلاتی که آنجا دندهای آب کثیف وجود دارد ، برای ازبین بردن آن و ایجاد محیط پاک ، توزیع پشه خانه به مردم محل ، آگاهی عامه در این بخش و توزیع یک مقدار داروی وقایوی عملا جریان دارد و تیم‌های ما در ساحه هستند و دست به کار‌اند " . متخصصان می‌گویند که عامل شیوع بیماری تب دینگی پشه‌ای موسوم به آیدس است  .  از نظر متخصصان این بیماری معمولا در مناطق گرمسیر و نیمه گرمسیر بیشتر شیوع می‌کند  . دینگی یا تب استخوان شکن با علایمی چون درد شدید مفاصل و عضلات توام است  .  در بعضی واقعات این درد به حدی شدید است که سبب کج و معوج شدن ساختمان‌های اندام‌ بیمار می‌شود  . این مرض ویروسی که از طریق گزیدن پشه به انسان سرایت می‌کند ، همواره با سردردی و تب شدید آغاز‌شده‌و سپس با درد شدید ، تهوع ، تورم یا پندیدگی غده‌های بدن دنبال می‌شود  . داکتر امید همکار ، استاد پوهنتون طب به صدای امریکا گفت که تب ، سردردی ، درد در پیشانی و پشت پلک‌ها ، درد مفاصل و عضلات ، حالت تهوع ، خستگی و بی‌خوابی از علایم تب دینگی است  . داکتر همکار افزود که " تداوی خاصی " برای این بیماری وجود ندارد و ما فقط " وقایه " می‌کنیم و درصورت مصاب شدن می‌توان از دواهای ضد درد و ویتامین‌ها برای بلند بردن قوه معافیت بدن استفاده کرد  . این استاد پوهنتون طب تاکید کرد که همانند بیماری کووید19 اگر بیماران مصاب به تب استخوان شکن قرنطین شوند ، وسایل و ظروف شان از سایر اعضای خانواده جدا شود ، می‌تواند در جلوگیری از شیوع آن کمک کند  . همچنان داکتر همکار گفت که از سفر به مناطقی که احتمال شیوع این بیماری وجود دارد ، خودداری شود و در صورت سفر به آن محلات افراد باید از ماسک ، دستکش و عینک استفاده کنند  . استفاده از هواکش و مواد دافع پشه ، پوشیدن لباس‌های آستین‌دار و پاچه دراز و جوراب ، بستن پشه خانه هنگام خواب و از بین بردن آب‌های ایستاده از دیگر نکات وقایوی برای جلوگیری از مبتلاشدن به تب دینگی است که متخصصان پیشنهاد می‌کنند  . در حدود 40 در صد جمعیت جهان در مناطقی زندگی می‌کنند که خطر ویروس دینگی در آن موجود است  . مسافرت‌ها به نقاط دور دست و شهره جهان باعث شد که در سال‌های 1960 تب دیگنی به نگرانی صحی جهانی مبدل شود ، زیرا از جزایر کارایب تا پورتوریکو ، امریکایی مرکزی و جنوبی ، جنوب شرق آسیا و جزایر اقیانوس آرام ، همه ساحات شایع این بیماری‌اند  .