وضیعت زنان بيوه در هند
شهر (ورنداون) در شمال هند، از مقدس ترين شهر ها ی هندوان است. گفته میشود که  کرشنا، شهزادۀ فيلسوف هند باستان، دورۀ طفوليت خود را در اين
این زنان بیوه خانواده‌هایشان آنان را تنها گذاشته و یا هم از ترس اقارب حریص و ظالم خود ، به این شهر پناه آورده‌اند  .  در حدود 15 هزار زن بیوه امروز در این شهر ساکن‌اند و تعداد شان روز بروز بیشتر‌شده‌میرود  . بیشتر آنان با آواز خوانی ترانه‌های مذهبی ، در معابدی که بنام ( بهجن ) خوانده می‌شوند ، زندگی مینمایند  .  این بیوه‌ها در برابر شش ساعت کار روزمره ، مقدار کمی غذا دریافت میدارند که معادل به 15 سنت در روز می‌شود  . این زنان گدایی کرده و عموما پیران‌های سپید بر تن داشته و سر‌های شان تراشیده می‌باشد ، زیرا این رسم و رواج است  .  و قرار بعضی از گزارش‌ها ، تعدادی هم به خواهش خود و یا از روی مجبوریت ، به فحشا روی آورده‌اند - در حالیکه زنان هند در ساحه کاری به موفقیت‌های نایل گردیده‌اند  . و در کشوریکه رئیس جمهور آن یک خانم است ، بیوه‌های شهر ( ورنداون ) قربانی رسم و رواج‌های اند که منتقدین آنرا قدیمی ، و غیر منصفانه میخوانند  . ( اوشا ، راهی ) از گروه حمایت خدمات گیلد ، آخرین مطالعه در مورد این بیوه‌ها را برای صندوق حمایه از زنان ملل متحد ، یا ( یونیفم ) انجام داده است  .  وی میگوید تمام این زنان بیوه بخواسته‌های خود به شهر ( وراندون ) نیامده‌اند  . او میگوید : « در بسا موارد اقارب این زنان ، آنان را به اینجا آورده و تنها رها کرده‌اند ؛ و گفته‌اند که ما دوباره برخواهیم گشت که البته هیچوقت برنگشته‌اند  . » این مطالعه ( یونیفم ) واضح ساخت که بیشتر از بیوه‌های این شهر ، پیر و فقیر بوده و اندک دسترسی به خدمات صحی و یا تقاعدی دولتی دارند  .  از این زنان انتظار میرود تا با خدمت گزاری در راه خدا و صرفه‌جویی ، زندگی خود را گذاشتانده و با منتظر مرگ باشند  . بصورت عنعنوی ، هندو‌های طبقات بالایی ، حق ازدواج دوباره را ندارند ولی بیوه گی ، یک لکه ننگ برای اکثریت هندی‌ها است - خاصتا برای آنانیکه در دهات و در بین خانواده هایکه درس و تعلیم اندک دارند  . اصلاحات زمین که توسط بریتانوی‌ها آغاز شد ، زنان بیوه را قادر ساخت تا ملکیت شوهرانشان را بعد از مرگ آنان بمیراث ببرند ، که بعضی اوقات اقارب حریص آنان سعی به غصب آن مینمایند  . چون زنان را نحس میشمارند ، مردم به آنان مشاغل با آبرو را نمیدهند  .  فعالین میگویند معابد شهر ( ورندوان ) برای حمایت از این زنان ، کار زیادی انجام نمیدهند ، در حالیکه گفته می‌شود انان عاید زیادی دارند  . ( آشا راهی ) میگوید معابدی که زنان بیوه در آن پناه میگیرند باید برای کمک به آنان و اطفال بی‌بضاعت شان ، قدم‌های مثبتی بردارند  . او میگوید : « با پولیکه آنان میگیرند ، میتوانند برای اطفال این بیوه‌ها مکتب باز کنند  .  و اگر بتوانند تعلیمات مسلکی را ارائه نمایند ، بسیار خوب خواهد‌بود  . » دولت و گروه‌های حمایت برای صد‌ها زن سر پناه تهیه مینمایند  .  ولی این یک سهم کوچک برای نفوس بیشمار زنان بیوه است  . ( انیتا جاتق ) 37 ساله که شش سال را در ( ورنداون ) گذشتانده است میگوید : " بعد از مرگ شوهرش وی با رویه بسیار بد خانواده وی مواجه شد  . آنان میخواستند که وی با برادر شوهرش ازدواج نمایند که معتاد به شراب‌بود  .  به همین دلیل وی بسوی ( ورنداون ) فرار نمود زیرا شنیده‌بود که در این شهر کسی گرسنه نمی‌ماند  .  او سه طفل خود را هم بهمراه آورد  . " ( جاتق ) یکی از کسانی است که بندرت برایشان چانس رو میآورد  .  او با انجام کار‌های مختلف ، خیاطی و گل دوزی را آموخت  .  و از برکت خانه که توسط کنفرانس زنان آل اندیا به پیش میرود ، اطفال او به مکتب میروند  .  مسئول این خانه خانم ( کاملیش سینگ ) میگوید دیگر زنان بیوه ، گدایی را به آموختن یک کسب ، ترجیع میدهند  . او میگوید : « کمک مالی زیادی به ( ورنداون ) سرازیر می‌شود ، و اما بعضی از زنان به کار گدایی عادت کرده‌اند و بسیار مشکل است تا آنان را قناعت داد که به خانه‌های بروند که برایشان مسلک آموخته می‌شود  .  ولی آن زنانیکه هوشیار‌اند و به عزت و امنیت خود ارج میگذارند ، به میل خود به این خانه‌ها میروند  . " در این اواخر ، وزارت انکشاف زنان و اطفال در هند ، اعلام نمود که برنامه آموزش و تعلیم مجدد را برای 33 ملیون بیوه آغاز خواهد نمود و سعی خواهد شد تا آنان دوباره ازدواج نمایند  . ولی فعالین در این مورد محتاط‌اند ، آنان میگویند هند راه طولانی در پیش دارد تا این زنان که توسط جامعه مردود شده‌اند ، بتوانند برتاپه‌ای بیوه گی بر پیشانی شان فایق آیند  .