واشنگتن پوست: ستراتیژی جدید برای افغانستان مستحق پشتیبانی است
واشنگتن پوست در شماره ١١ دسمبر از قول ستیڤن هدلی مشاور سابق امنیت ملی ایالات متحده مینویسد استراتیژی اوباما در مورد  افغانستان مستحق کم
رئیس جمهور اوباما استراتیژی را که در مورد افغانستان و پاکستان انتخاب نمود ، مستحق پشتیبانی هر دو حزب می‌باشد  .  پیروزی این استراتیژی برای امنیت کشور ما و متحدین ما بسیار اهمیت دارد  . رئیس جمهور اوباما و تیم امنیت ملی اش گفته‌اند که کدام تاریخ موثق اخراج عساکر موجود نیست  . هلری کلنتن وزیر خارجه امریکا به روز یکشنبه بصورت واضح گفت ما در مورد کدام استراتیژی اخراج و یا ضرب العجل فوری صحبت نمی‌نمائیم  . رابرت گیتس وزیر دفاع امریکا گفت سپردن مسولیت امنیتی به عساکر افغان بصورت تدریجی ، و آنهم مربوط به شرایط و اوضاع خواهد‌بود که منطقه به منطقه و ولایت به ولایت صورت خواهد گرفت ، به همان شکلی که ما در عراق دیدیم  .  این تصمیم توسط قوماندانان ما در افغانستان گرفته خواهد شد نه در واشنگتن  . ولی سوال اینست که چرا بعد از هشت سال ما هنوز هم باید به افغانستان قوا بفرستیم  . هدف امریکا همیشه این بوده است تا مردم افغانستان را در قسمت اعمار تاسیسات و نهاد‌های حکومتی ، اقتصادی و امنیتی که برای آینده کشور خود ضرورت دارند ، کمک نماید  .  از اواخر سال 2001 تا سال 2006 این استراتیژی موفق بوده است  . از نظر سیاسی ، کنفرانس بن به رهبری ملل متحد در دسمبر 2001 یک حکومت موقت را شکل داد  .  در جنوری 2004 رئیس جمهور خود را انتخاب نمودند  . از نظر اقتصادی ، جوامع بین‌المللی ده‌ها ملیون دالر را کمک نمودند  .  اقتصاد افغانستان ده در صد افزایش یافت ، و پروژه‌های بسیار خوب سرک‌سازی ، راه را برای انتقال اموال و تجارت هموار ساخت  . در مورد امنیت ، شورای امنیت ملل متحد یک قوای نظامی بین‌المللی را در دسمبر سال 2001 موظف ساخت تا تحت قوماندانی ناتو در سراسر افغانستان توسعه یابد و خدمت نماید  .  قوای نظامی و پولیس افغان استخدام شد ، تمرین داده شد ، و مجهز گردید  . ولی در سال 2006 اوضاع رو به خرابی گذاشت  .  حملات انتحاری آغاز گردید ، فساد اداری افزایش یافت ، تولید مواد مخدر بیشتر شد ، و حکومت مرکزی در قسمت ایجاد حکومت‌های موثر در ولایات ناکام شد  .  تعداد قوای امنیتی به اندازه کافی نبود که جلو خشونت‌های رو به افزایش را بگیرد  . در سال 2006 پاکستان با نظریات خوب ولی معاملات که بعدا موجب ناراحتی‌های بیشتر گردید ، وارد میدان گردید به این معنی که قبایل محلی را وادار بسازد تا از حکومت مرکزی کابل پشتیبانی نماید  .  قرار‌بود که این قبایل در بدل کمک‌های اقتصادی ، و اخراج عساکر پاکستانی ، القاعده را از منطقه خارج نمایند و حملات طالبان را توقف دهد  .  ولی این پلان‌ها بر عکس ، در تقویت دهشت افگنی افزود  . پاکستان ، خود برای هژده ماه در بحران سیاسی قرار گرفت ، از برطرفی قاضی القضات گرفته ، تا استعفای پرویز مشرف ، که منجر به نا آرامی‌های شدید گردید ، و در این گیرو‌دار پاکستان فقط شاهد حملات دهشت افگنان القاعده نه تنها در افغانستان ، بلکه در خود پاکستان‌بود ، به شمول قتل بینظیر بوتو  . بعضی از مفسرین می‌گویند امریکا نمی‌توانست در آنزمان در برابر این نا آرامی‌ها پاسخگو باشد ، بدلیلی که توجه به عراق معطوف‌بود  .  ولی با وجود ضرورت عساکر به عراق ، رئیس جمهور بش و متحدین امریکا عساکر بیشتر به افغانستان فرستاد تا در مقابل مشکلات جدید مبارزه نماید  . در سپتمبر سال 2008 قوای امریکا در افغانستان از 21 هزار به 31 هزار افزایش یافت  . در عین زمان عساکر ناتو از بیست هزار ، به 31 هزار افزایش یافت  . تعداد پولیس و عسکر تربیه‌شده‌افغان از 65 هزار به 140 هزار افزایش یافت  . در دسمبر 2008 وزارت دفاع امریکا در حدود 8 هزار واحد هوائی قوای زمینی را به افغانستان فرستاد  . و اکنون اداره رئیس جمهور اوباما به همین تازه گی ، برسی اوضاع در افغانستان را تکمیل نمود که در سال جاری بدتر‌شده‌است  .  بنا ، فرستادن قوای اضافی ، همزمان با حفظ امنیت مردم افغانستان ، و ایجاد شرایط و امکانات برای افغانان جهت اعمار تاسیسات حکومتی و امنیتی بسیار مهم‌بود  . هدف نهائی ، حاکمیت و فایق شدن است  .  حالا موضوع پاکستان ، بدون شک ، یک پاکستان بی‌ثبات ، ثبات منطقه را به خطر مواجه می‌سازد ، و بدون شک ثبات را در افغانستان تضمین نمی‌نماید  .  پیروزی کلی ، مربوط می‌شود به اینکه امریکا به پاکستان ثابت نماید که یک شریک بردبار در پهلوی خود دارد که اشاره به خود امریکا است  . آقای هدلی می‌گوید استراتیژی ما ، در صورتی می‌تواند موفق شود که در مورد پیروزی متعهد باشیم ، نه فقط خارج شدن از آنجا  .