ຜູ້ໄດ້ຮັບເຄາະຮ້າຍວ່າ ຄວາມທຸກພາໃຫ້ ຖືກລະເບີດບໍ່ທັນແຕກ ທີ່ຕົກຄ້າງຢູ່ລາວ
ບັນດາຄົນລາວທີ່ປະສົບໄພອັນຕະລາຍຈາກລະເບີດບໍ່ທັນແຕກຢືນຢັນວ່າ ຄວາມຍາກຈົນເປັນສາເຫດ ທີ່ເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາເຈົ້າໄດ້ຮັບເຄາະຮ້າຍ ຈາກລະເບີດບໍ່ທັນແຕກ.
ບັນດາຄົນລາວທີ່ປະສົບໄພອັນຕະລາຍຈາກລະເບີດບໍ່ທັນແຕກເວົ້າວ່າຄວາມທຸກຈົນຢ່າງຍິ່ງ ເປັນສາເຫດພາໃຫ້ພວກເຂົາເຈົ້າໄດ້ຮັບເຄາະຮ້າຍຈາກລະເບີດບໍ່ທັນແຕກທີ່ຕົກຄ້າງໃນລາວ ທ້າວສົມຊາຍ ຊຶ່ງເປັນນຶ່ງໃນບັນດາຜູ້ທີ່ຕ້ອງເສຍອົງຄະ ຈາກລະເບີດບໍ່ທັນແຕກທີ່ຕົກຄ້າງຢູ່ໃນເຂດແຂວງສະ ຫວັນນະເຂດເມື່ອສີ່ປີກ່ອນ ແລະຕ້ອງກາຍເປັນຄົນ ພິການທາງສາຍຕາແລະແຂນຂາໄດ້ໃຫ້ການຢືນຢັນ ວ່າຄວາມຍາກຈົນຢ່າງຍິ່ງຄືສາເຫດທີ່ສຳຄັນທີ່ສຸດທີ່ ເຮັດໃຫ້ຕົນເອງ ແລະໝູ່ຄືອີກຫຼາຍສິບຄົນຕ້ອງກາຍ ເປັນຄົນພິການຈົນບໍ່ສາມາດປະກອບອາຊີບຫຍັງໄດ້ ເລີຍຈົນເຖິງທຸກມື້ນີ້ ທັງນີ້ກໍເນື່ອງຈາກວ່າບັນຫາຄວາມທຸກຈົນຢ່າງຍິ່ງດັ່ງກ່າວ ໄດ້ເຮັດໃຫ້ພວກຕົນຈໍາເປັນຕ້ອງພາກັນໄປຊອກຫາເສດ ເຫຼັກຈາກລະເບີດບໍ່ທັນແຕກທີ່ຕົກຄ້າງຢູ່ໃນລາວ ເພື່ອນໍາ ມາຂາຍໃຫ້ກັບບັນດາພໍ່ຄ້າທີ່ຮັບຊື້ເສດເຫຼັກຈາກຫວຽດນາມ ແລ້ວນໍາເອົາລາຍໄດ້ຈາກການຂາຍເສດເຫຼັກດັ່ງກ່າວມາໃຊ້ ຈ່າຍໃນຊີວິດປະຈໍາວັນ ທັງໆທີ່ຮູ້ວ່າລະເບີດບໍ່ທັນແຕກດັ່ງ ກ່າວນັ້ນມີອັນຕະລາຍຕໍ່ຊີວິດ ແລະຮ່າງກາຍກໍ່ຕາມ ແຕ່ກໍ ຕ້ອງຍອມສ່ຽງເພື່ອຄວາມຢູ່ລອດຂອງຄອບຄົວ, ດັ່ງທີ່ ທ້າວ ສົມຊາຍ ຊຶ່ງໄດ້ກາຍເປັນຄົນພິການນັບເປັນເວລາກວ່າ 3 ປີ ມາແລ້ວນັ້ນໄດ້ໃຫ້ການອະທິບາຍໃນຕອນນຶ່ງວ່າ: ສ່ວນທາງດ້ານ ພົນໂທດວງໃຈ ພິຈິດ, ຮອງນາຍົກລັດຖະມົນຕີ ແລະລັດຖະມົນຕີປ້ອງກັນ ປະເທດໃນຖານະປະທານຄະນະກຳມະການເກັບກູ້ລະເບີດແຫ່ງຊາດລາວຖະແຫລງຍອມ ຮັບວ່າ ການທີ່ຍັງມີລະເບີດບໍ່ທັນແຕກ ຫລືລະເບີດ UXO ຕົກຄ້າງຢູ່ໃນລາວຢ່າງຫລວງ ຫລາຍໃນທຸກມື້ນີ້ ບໍ່ພຽງແຕ່ຈະເປັນອຸປສັກຕໍ່ການປະຕິບັດແຜນການພັທະນາເສດຖະກິດ -ສັງຄົມໃນລາວເທົ່ານັ້ນ ຫາກແຕ່ຍັງໄດ້ສົ່ງຜົນກະທົບຕໍ່ສະພາບຊີວິດ ແລະຮ່າງກາຍຂອງ ປະຊາຊົນລາວຢ່າງກວ້າງຂວາງອີກດ້ວຍ ທັງນີ້ ນັບຈາກປີ 1964 ເປັນຕົ້ນມາກໍປາກົດວ່າມີປະຊາຊົນ ລາວທີ່ໄດ້ຮັບເຄາະຈາກລະເບີດບໍ່ທັນແຕກແລ້ວຫຼາຍກວ່າ 5 ໝື່ນຄົນ ໂດຍກຸ່ມປະຊາກອນທີ່ໄດ້ຮັບຜົນກະທົບຈາກລະ ເບີດ UXO ຫຼາຍທີ່ສຸດ ກໍຄືເດັກນ້ອຍກັບປະຊາຊົນບັນດາ ເຜົ່າທີ່ຢູ່ໃນເຂດຊົນນະບົດທີ່ຕ້ອງເສຍຊີວິດ ຫຼືໄດ້ຮັບບາດ ເຈັບຈົນເສຍອົງຄະຫຼາຍກວ່າ 300 ຄົນໃນແຕ່ລະປີ ນັບຈາກປີ 1996 ເປັນຕົ້ນມາອົງການເກັບກູ້ລະເບີດແຫ່ງຊາດລາວ (Lao UXO) ສາມາດ ເກັບກູ້ ແລະທໍາລາຍ UXO ໄປຫຼາຍກວ່າ 1 ລ້ານໜ່ວຍ ແລະເປັນການເກັບກູ້ UXO ອອກໄປຈາກພື້ນທີ່ກວ້າງກວ່າ 25,000 ເຮັກຕ້າ ຫຼືບໍ່ເຖິງ 1% ຂອງພື້ນທີ່ທີ່ມີລະເບີດ UXO ຕົກຄ້າງຢູ່ໃນລາວເທົ່ານັ້ນ ຊຶ່ງກໍໝາຍຄວາມວ່າຖ້າຫາກສະພາບການເກັບກູ້ຍັງຄົງ ເປັນຄືກັບໃນໄລຍະ 15 ປີທີ່ຜ່ານມານີ້ ກໍ່ຈະເຮັດໃຫ້ການເກັບກູ້ UXO ໃນລາວຈະຕ້ອງໃຊ້ ເວລາອີກຍາວນານກວ່າ 100 ປີຢ່າງແນ່ນອນ ດ້ວຍເຫດນີ້ ຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ທາງການລາວໄດ້ຕັ້ງຄວາມຫວັງໄວ້ວ່າ ຈະຕ້ອງໄດ້ຮັບການຊ່ວຍ ເຫຼືອ ຈາກຕ່າງປະເທດບໍ່ີໜ້ອຍກວ່າ 30 ລ້ານໂດລ້າໃນແຕ່ລະປີ ເພື່ອທີ່ວ່າຈະເຮັດໃຫ້ສາ ມາດເກັບກູ້ UXO ອອກຈາກພື້ນທີ່ສຳລັບການກະເສດໄດ້ເພີ່ມຂື້ນອີກ 183,000 ເຮັກ ຕ້າພາຍໃນປີ 2020 ໃນຂະນະທີ່ໃນໄລຍະ 5 ປີທີ່ຜ່ານມານັ້ນລາວກໍ່ໄດ້ຮັບການຊ່ວຍ ເຫຼືອຈາກຕ່າງປະເທດໂດຍສະເລ່ຍ 19 ລ້ານໂດລາ ໃນແຕ່ລະປີ ສ່ວນສະຫະລັດນັ້ນ ກໍ່ໄດ້ໃຫ້ ການຊ່ວຍເຫຼືອໄປແລ້ວ ຫຼາຍ ກວ່າ 30 ລ້ານໂດລ້ານັບຈາກປີ 1996 ເປັນຕົ້ນມາ ແລະຍັງໄດ້ ຮັບປາກກັບທາງການລາວວ່າ ຈະໃຫ້ການຊ່ວຍເຫຼືອຫຼາຍຂຶ້ນ ແລະເປັນການຊ່ວຍເຫຼືອໄລຍະ ຍາວອີກດ້ວຍ