Raportek Derbarê Zanîngeha Hekkarî û Bêkarî li Colemêrgê
Her çi qas şer û pevçûn li ser Colemêrgê bandoreke neyênî çêkiribe jî, şahî û şadî jî weke rengekî jîyanê li her derê bajêr tên dîtin.
Li Hekkarî du sal berê zanîngeh hatiye vekirin lê mixabin hê jî ne kampuseka vê ev zanîngehê heye ne jî avahiyên wê. Ji ber vê yekê xwendevanên Zanîngeha Hekkarê mecbur in ku heta sê salan li Edeneyê bixwînin. Her çiqas kampus û avahîyên zaningehê nînbin jî, ev yek li ber tertîp kirina bizavên zanistî û keleporî nebûye asteng. Ji aliyê Zanîngeha Hekkariyê heta neha li ser jina Kurd û ziman û wêjeya Kurdî du konferansên bin av û deng hatine li darxistin. Dema ku mirov li kolanên Colemêrgê digere, zêde bûna çayxaneyan balê dikşîne. Ev yek bixwe jî nîşaneya bêkariyê ye. Ji ber ku kar û îş nînein ciwanên Colemêrgê piraniya wextên xwe li van cayxaneyan derbas dikin. Em jî berê xwe didin çayxaneyekî û bi çend ciwanên Colemêrgê sohbetê dikin. Ayhan Demîrê ku li ser ticaretê şuxil dike di derbarê rewşa aboriya bajêr de weha diaxive: “Ticaret û şuxla Colemêrgê bi gundan re girêdayî bû. Ticaret li ser xwedikirina pezan geş dibû. Piştî ku şer û pevçûn destpêkirin, dewletê gundan xalî kirin, li ser vê yekê tîcaret jî û sewal û xwedîkirn jî têk çû.” Ayhan dibêje ku esnafî li, bajêr miriye û dibêje “ Neha li bajêr bi qeydî nêzikî 2 hezar esnaf henin, lê îro tu kes ji wan nikarin tu şuxlan bikin. eger em bixwazin ji esnafiyê pere bidest bixin divê li gel dewletê şuxil bikin. Ev şuxil çinin, ew jî mutahitiyên mezinin an jî kaçaxçîti ye.” Esnafê ciwan destnîşan dike ku li bajêr tu esnaf nemane ku deyndarê banqeyan nebûbin. Ciwanên bajêr destnîşan dikin ku ji ber peşve çûnan rewşa jiyana sosyal jî pir xirab bûye û dibêjin ku roj tuneye ku aloziyekî peyda nebe. Nejdet 26 salî ye. Salekî berê li zanîngeha Bakuyê ji beşa psîkolojîyê xwendina xwe bi dawî anî ye. Ew jî wekî hevalên xwe ji bê kariyê gazinan dike. Nejdet dibêje “ bi rastî tesîra şer li ser gelê me zêde ye, min jî xwest di warê deruniyê de fêda min bigîje gelê min, lewma jî min ev beş xwend.” Mehmet jî 25 salî ye, ew jî salekî berê ji zanîngeha Bakuyê beşa garifîkê xwendina xwe bi dawî anî ye. Mehmet dibêje beşa ku wî lê xwendiye, li welatên dinê gelek giring e, lê li Tirkîyê rewş cûda ye. Ji bo ku ew dikaribe bi vî karî debara xwe bike divê li Stenbolê ji xwe re karekî peyda bike. Sinan jî 27 salî ye û muhendîsê nexşeyê xelas kiriye. Sînan li gor hevalên xwe bisihûdtir e, ji ber ku ew neha xwediyê ofîsekê ye û dikare bi karê xwe debara xwe bike. Dema ku me bi ciwanan re sohbeta xwe qedand, li sukê rastê çend keçikên ku bi cil û bergên herêmî xwe girêdabûn,hatin. Me silaveke da wan û min xwest suretekî wan bigrîm pêşî hinek fedî kirin lê ew ji mêvanperweriya xwe paş neman û bi ruyên xweyên ken poz dan min. Ew keçikên bedew ên ku xwe ji dilanê re xemilandibûn ji min xatir xwestin û berê xwe dan dawetê. Her çi qas şer û pevçûn li ser tevekî beşên bajêr bandoreke neyênî çêkiribe jî, şahî û şadî jî weke rengekî jîyanê li her derê bajêr derdikeve pêşiya mirov.