ជំងឺ​កូវីដ​១៩​បាន​ធ្វើ​ឱ្យ​ជីវភាព​អ្នក​រត់​ម៉ូតូ​ឌុប​ខ្វះ​ព្រឹក​ខ្វះ​ល្ងាច​ហើយ​មុខ​របរ​នេះ​សឹង​តែ​បាត់​បង់
របរ​រត់​ម៉ូតូឌុប​នៅ​បន្ត​បាត់​បង់​អតិថិជន​ដោយ​លែង​សូវ​មាន​​មនុស្ស​ជិះ​ ខណៈ​មុខ​របរ​ផ្សេង​ទៀត​បាន​ធូរ​ស្រាល​ឡើង​វិញ​ជា​បណ្តើរៗ​នៅ​ពេល​ប្រទេស​កម្ពុជា​បើក​ចំហ​ឡើង​វិញ​ក្រោយ​ពី​ការ​រាំង​ខ្ទប់​ជិត​២​ឆ្នាំ​ដើម្បី​ទប់ស្កាត់​ការ​ឆ្លង​រាតត្បា​ត​នៃ​ជំងឺ​កូវីដ​១៩។​ ​
ភ្នំពេញ — អ្នករត់ម៉ូតូឌុបឱ្យដឹងថា តម្រូវការពាក់មួកសុវត្ថិភាពរួមរបស់ម៉ូតូឌុប ដែលអ្នកជិះជាច្រើនមិនចង់ពាក់ជាពិសេសតាំងពីជំងឺកូវីដ១៩បានចាប់ផ្តើមនោះ នៅតែបន្តជាឧបសគ្គសម្រាប់មុខរបរនេះនៅឡើយ ជាពិសេសអតិថិជនស្ត្រីដែលមានការតុបតែងសក់សម្រាប់កម្មវិធីនានា ដូចជាអាពាហ៍ពិពាហ៍ជាដើម។ ពួកគាត់ទទួលស្គាល់ថា ក្រៅពីមិនចាំបាច់ពាក់មួកសុវត្ថិភាពរួមដូចពេលជិះម៉ូតូឌុបនោះ អ្នកជិះរ៉ឺម៉កកង់បីមានសុវត្ថិភាព មានដំបូលជ្រកភ្លៀង និងកម្តៅថ្ងៃ។ កំពុងរៀបចំអីវ៉ាន់លើម៉ូតូឌុបរបស់លោកនៅផ្សារអូរឬស្សី លោក សុង ងួន ប្រាប់វីអូអេថា៖ «កាលពីសម័យកូវីដគេយល់អ៊ីចឹង តែបច្ចុប្បន្នគេយល់ថាក្តៅ»។ លោកងួន ដែលរកស៊ីរត់ម៉ូតូឌុបតាំងពីឆ្នាំ១៩៩១មកនោះ បន្តថា  តាំងពីជំងឺកូវីដ១៩រាតត្បាត ចំណូលក្នុងមួយថ្ងៃរបស់លោកបានត្រឹមសម្រាប់ថ្លៃសាំង និងសល់ជាងមួយម៉ឺនរៀល ឬតិចជាងនេះ ហើយលោកមិនអាចឱ្យលោកទទួលទានអាហារពេលព្រឹកក្រៅផ្ទះបានទេ។ «បាយកកផ្ទះហើយបានចុះម៉ោ! ញ៉ាំហើយ ម៉ោង៦ជាងបន្តិច ចុះម៉ោ... ត្រីងៀតអាំង ត្រីងៀតចៀន»។ លោកបន្តថា សេវាដឹកជញ្ជូននេះមានការប្រកួតប្រជែងខ្លាំង។ «យូរៗកាត់បន្ថយអស់ហើយ... ម៉ូតូឌុបចង់បាត់អស់ហើយ។ វាទៅកើន PassApp(ម៉ូតូកង់បី) ហើយសព្វថ្ងៃPassApp កើនច្រើនពេក ចង់បាត់អស់វិញហើយ»។ អ្នករត់ម៉ូតូឌុបនិយាយថា ម៉ូតូឌុបរបស់ពួកគេឥឡូវនៅសល់តែឈ្មោះទេព្រោះសេវាពួកគេក្លាយជាម៉ូតូដឹកអីវ៉ាន់ទៅហើយ ។ ពួកគាត់អះអាងថាភាគច្រើនបានចំណូលពីការដឹកទំនិញជាជាងឌុបអតិថិជនដែលមួយថ្ងៃសូម្បីអតិថិជនម្នាក់ក៏គ្មានផង។ កំពុងរៀបចំដឹកបន្លែដែរនោះ លោក ហាយ ថាវុន ដែលរត់ម៉ូតូឌុបប្រមាណ២០ឆ្នាំមកនោះ និយាយថា៖ «អត់រត់ផង! រាល់ថ្ងៃអត់រត់ផង ...ឈប់ហើយ។ គ្រាន់តែដឹកបន្លែមួយជើងហើយចូលផ្ទះ»។ អ្នករត់ម៉ូតូឌុបនិយាយថា ជីវភាពគ្រួសាររបស់ពួកគាត់ពឹងផ្អែកលើចំណូលដែលភរិយារកបានដូចជាអ្នកលក់បាយ និងម្ហូបឆ្អិនស្រាប់ដូចជាត្រីអាំង ត្រីចៀន មាន់អាំង ពេលយប់។ ភរិយាអ្នករត់ម៉ូតូឌុបខ្លះជាអាជីវករក្នុងផ្សារ ឬអាជីវករតាមផ្សារតាមផ្លូវ។ មិនខុសពីអ្នករត់ម៉ូតូឌុបផ្សេងទៀតដែលវីអូអេបានសួរ  លោក យ៉ាន សុខគាន ដែលមិនទាន់បានអតិថិជនម្នាក់នៅឡើយនោះ បានប្រាប់វីអូអេថា ជីវភាពគ្រួសារលោកបានពឹងលើចំណូលភរិយា។ «បានប្រពន្ធជួយយោងទេ។ តាមខ្ញុំអ្នកម៉ូតូឌុប ចប់បាត់ហើយ! បានគ្រួសារគាត់ជួយរកដែរ»។ ពេលកំពុងរង់ចាំអ្នកជិះ លោកត្រូវបានអ្នកលក់ហៅឱ្យដឹកផ្លែលើទៅឱ្យអ្នកទិញ។ ដឹកទំនិញនេះជាសេវាទីមួយដែលម៉ូតូឌុបរបស់លោករកប្រាក់ចំណូលឱ្យលោក១ម៉ឺនរៀលនៅថ្ងៃអាទិត្យទី១២ខែមិថុនា។ លោកឱ្យដឹងថា លោកនិងភរិយាមករកស៊ីនៅភ្នំពេញចោលកូន៤នាក់ ដោយកូនពៅអាយុទើបបានមួយខួប៣ខែ នៅស្រុកមេសាង ខេត្តព្រៃវែង។ លោកបានទៅជួបកូន៣ទៅ៤ដងក្នុងមួយឆ្នាំគឺនៅពេលទៅបោះឆ្នោត ពេលបុណ្យចូលឆ្នាំខ្មែរ បុណ្យភ្ជុំឬ ថ្ងៃបុណ្យជាតិ។ ត្រឡប់មកលោក ហាយ ថាវុន វិញ លោកឱ្យដឹងថា លោកត្រូវទៅផ្ទះជួយការងារប្រពន្ធ ដែលលក់ចាប់ហួយដើម្បីជួយគ្នារកចំណូល ហើយវាគ្រាន់បើជាងមុខរបរម៉ូតូឌុបដែលត្រូវចំណាយពេលរង់ចាំ ដោយមិនរំពឹងថាមានអតិថិជន។ «បាទវាខ្វះខាតបងអើយ! រកព្រឹក ខ្វះល្ងាច។ រាល់ថ្ងៃកុំតែបានប្រពន្ធ ជួយលក់កំប៉ិកកំប៉ុក កុំអីចប់បាត់ហើយ! អត់មានមុខរបរអីពិតប្រាកដផង»។ នៅថ្ងៃនេះអាទិត្យទី១២ ខែមិថុនា លោកថាវុនរកបាន៣ម៉ឺនរៀលសម្រាប់ដឹកបន្លែមួយជើងឱ្យហាងចំនួនពីរដែលជាម៉ូយរបស់លោក។ អ្នករត់ម៉ូតូឌុបឱ្យដឹងថា តម្រូវការមួកសុវត្ថិភាព សាំងឡើងថ្លៃ និង ការប្រជែងពីម៉ូតូកង់បីប្រើឧស្ម័នដែលថោកជាងសាំង បានធ្វើឱ្យមុខរបរម៉ូតូឌុបបាត់បង់អ្នកជិះក្លាយពីម៉ូតូឌុបមកជាម៉ូតូដឹកទំនិញ។ លោកសុង ងួននិយាយថា អ្នកដំណើរភាគច្រើនហាក់ដូចជាយល់ថា ឈប់មានសេវា ម៉ូតូឌុបទៀតហើយ។លោកឃើញអ្នកដំណើរសុខចិត្តហៅម៉ូតូកង់បីតាម  PassApp ហើយរង់ចាំម៉ូតូកង់បីនេះពី៣ទៅ១០នាទី  ខណៈម៉ូតូឌុបរបស់លោកកំពុងរង់ចាំអ្នកជិះ។ ក្រុមអ្នករត់ម៉ូតូឌុបនិយាយថា មានតែអ្នកដំណើរប្រញាប់ទេដែលនៅរកម៉ូតូឌុបជិះព្រោះមិនសូវស្ទះចរាចរណ៍ហើយនេះជាហេតុផលតែមួយគត់ដែលអ្នកដំណើរត្រូវការសេវារបស់ពួកគាត់៕