អន្តរ​សភា​អាស៊ាន​ផ្តោតលើ​សុខភាព​ស្រ្តី​ពលករ​ចំណាកស្រុក
អង្គការ​សហប្រជាជាតិ​បាន​រកឃើញ​ថា ​ពលការិនី​ចំណាកស្រុក​ក្នុង​​តំបន់​អាស៊ាន​ទាំងមូល​ គឺ​មាន​ជាង​៣​លាន​នាក់។ រីឯ​ប្រទេស​កម្ពុជា​វិញ​ មាន​ពលការិនី​ចំណាក​ស្រុក​នៅក្នុង​តំបន់​សរុប​ជិត​៧០០.០០០​នាក់។ នេះបើ​តាមការ​បញ្ជាក់​របស់​អ្នកស្រី​ មូរ សុខហួរ។
វ៉ាស៊ីនតោន — បញ្ហាសុខភាពរបស់ស្រ្តីជាពលករចំណាកស្រុកត្រូវបានក្រុមអ្នកតំណាងរាស្រ្តក្នុងបណ្តាប្រទេសអាស៊ានផ្តោតការយកចិត្តទុកដាក់កាន់តែខ្លាំង។ នៅក្នុងសម័យប្រជុំលើកទី៣៨របស់សមាគមអន្តរសភាអាស៊ាននៅក្នុងទីក្រុងម៉ានីល ប្រទេសហ្វីលីពីនកាលពីខែកញ្ញា ក្រុមអ្នកតំណាងរាស្ត្រជាស្ត្រីមកពីប្រទេសជាសមាជិកអាស៊ានទាំង១០ បានអនុម័តសេចក្តីសម្រេចមួយដែលស្នើឱ្យបង្កើតយន្តការមួយតាមដាននិងបង្កើនថវិការ ដើម្បីលើកកម្ពស់សុខភាពស្រ្តីជាពលការីនីចំណាកស្រុក។ លោកស្រី មូរ សុខហួរ អ្នកតំណាងរាស្ត្រនៃគណបក្សសង្គ្រោះជាតិបានប្តេជ្ញាថា លោកស្រីនឹងជំរុញឱ្យរដ្ឋាភិបាលបង្កើនថវិកាជាតិលើផ្នែកសុខាភិបាលកាន់តែច្រើន។ លោកស្រី មូរ សុខហួរ បានបន្ថែមថា៖ «ថវិកានោះគឺឱ្យបានគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីឱ្យប្រទេសជាសមាជិកអាស៊ានទាំង១០នេះមានថវិកាគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់សុខភាពប្រជាពលរដ្ឋទូទៅ ដើម្បីឱ្យពលករចំណាកស្រុកនៅប្រទេសណាក៏ដោយ ក៏អាចទទួលបាននូវសេវាសម្រាប់សុខភាពរបស់ស្ត្រីយើងដែរ‍»។ ប្រទេសកម្ពុជាបានបង្កើនថវិកាជាតិរហូតដល់ជាង៥ពាន់លានដុល្លារសម្រាប់ឆ្នាំ២០១៧ ប៉ុន្តែនៅតែមានការចំណាយតិចលើផ្នែកសង្គមកិច្ចដោយការចំណាយលើផ្នែកសុខាភិបាលស្ថិតនៅក្នុងរង្វង់តែ៦ភាគរយប៉ុណ្ណោះ។ លោកស្រី មូរ សុខហួរ បានបញ្ជាក់ថា ការចំណាយលើផ្នែកសុខាភិបាលនៅកម្ពុជា នៅមិនទាន់មានតុល្យភាពគ្នាជាមួយនឹងតម្រូវការនៅឡើយទេ ជាពិសេសលើសុខភាពស្ត្រី៖ «យើងមើលពលកររបស់យើងនៅប្រទេសយើង ទោះបីជាសព្វថ្ងៃហ្នឹងបានធូរដោយសារមានការបង់ប្រាក់ពីថៅកែក៏ដោយ ក៏យើងឃើញថាបានតែសម្រាប់ជំងឺតូចតាចទេតែបើសិនជាជំងឺប្រចាំកាយ ជំងឺដ៏ធ្ងន់ធ្ងរទោះបីជាការឆ្លងទន្លេក៏ដោយ ក៏មិនបានសេវាសុខភាពសម្រាប់ធានា និងការពារសុខភាពរបស់ស្ត្រីដើម្បីឱ្យស្រ្តីអាចប្រឈមមុខនឹងការងារ‍»។ អង្គការសហប្រជាជាតិបានរកឃើញថា ពលការិនីចំណាកស្រុកក្នុងតំបន់អាស៊ានទាំងមូល គឺមានជាង៣លាននាក់។ រីឯប្រទេសកម្ពុជាវិញ មានពលការិនីចំណាកស្រុកនៅក្នុងតំបន់សរុបជិត៧០០.០០០នាក់។ នេះបើតាមការបញ្ជាក់របស់លោកស្រី មូរ សុខហួរ។ ពលការិនីខ្មែរម្នាក់ឈ្មោះ ដាំ ស្រីភៀន ដែលធ្វើការនៅក្នុងប្រទេសថៃ ដោយមិនមានឯកសារគ្រប់គ្រាន់ត្រឹមត្រូវតាមច្បាប់បានបញ្ជាក់ពីការលំបាកក្នុងការទទួលបានសេវាសុខាភិបាលដោយអ្នកស្រីត្រូវបង់ថ្លៃសេវាពេទ្យឯកជនក្នុងតម្លៃខ្ពស់។ អ្នកស្រី ដាំ ស្រីភៀន បានបន្ថែមថា៖ «ក្នុងការព្យាបាលហ្នឹងគឺយើងសន្សំពីកម្លាំងរបស់យើងក្នុងការដែលយើងធ្វើការហ្នឹងតែម្តង។ ...អីចឹងក្នុងការព្យាបាលរបស់នាងខ្ញុំ គឺមានការបង់ថ្លៃសេវាច្រើនព្រោះខ្ញុំអត់មានថៅកែត្រឹមត្រូវ គឺខ្ញុំចូលមកដោយខុសច្បាប់»។ ក្នុងខណៈពេលដែលពលការិនីម្នាក់ទៀត ដែលធ្វើការដោយស្របច្បាប់នៅក្នុងរោងចក្រនៅប្រទេសថៃ ទទួលបានសេវាព្យាបាល និងពិនិត្យសុខភាពយ៉ាងត្រឹមត្រូវនិងទៀងទាត់។ អ្នកស្រី ឃឹម ស្រីមុំ ពលការិនីរោងចក្រកាបូប បានបញ្ជាក់ថា៖ «នៅពេលដែលជួបបញ្ហាសុខភាពខ្ញុំមានពេទ្យមើលការខុសត្រូវ។ .... ក្នុងមួយខែជួនកាលត្រូវជួបពេទ្យពីរដងឬបីដងដែរ »។ ប៉ុន្តែពលការិនីចំណាកស្រុកខ្មែរលើកឡើងថា ពួកគេទទួលបានសេវាសុខភាពនៅទីនោះល្អជាងក្នុងប្រទេសកម្ពុជា៕