ការ​ប្រកួត​ប្រជែង​ការងារ​ ទីក្រុង​រីក​ធំ ​​មិន​បង្ហាញ​ការ​អភិវឌ្ឍ​ទាំង​អស់​គ្នា​ទេ
ប្រាក់​ខែ​​នៅ​ទី​ក្រុង​​ច្រើន​សម្រាប់​រស់​នៅ​ទី​ជនបទ ​ប៉ុន្តែ​មិនមែន​សម្រាប់​រស់​នៅ​ក្នុង​​ទីក្រុង​ដែល​ជា​កន្លែង​ដែល​តម្លៃ​ទំនិញ​បន្ត​ឡើង​ថ្លៃ​ជា​បន្ត​បន្ទាប់។​
ភ្នំពេញ — រាជធានីភ្នំពេញគឺជាទីក្រុងមួយដែលមានការលូតលាស់លឿនបំផុតមួយនៅក្នុងតំបន់អាស៊ីអាគ្នេយ៍។ នៅចន្លោះឆ្នាំ២០០០ និងឆ្នាំ២០១០ មនុស្សជិត៥០០.០០០នាក់បានធ្វើការផ្លាស់ប្តូរទីលំនៅមកទីក្រុងភ្នំពេញ ដែលធ្វើឲ្យចំនួនមនុស្សមានការកើនឡើងសរុបរហូតដល់ចំនួន១,៤លាននាក់។ វាជាការផ្លាស់ប្តូរដ៏ធំមួយនៅក្នុងរយៈពេលដ៏ខ្លី ដែលនាំឲ្យមានការកើនឡើងជាច្រើននូវកត្តាមួយចំនួន ដូចជាការកកស្ទះចរាចរណ៍កាន់តែខ្លាំង មានទីផ្សារកាន់តែច្រើន និងចំនួនលំនៅដ្ឋានក៏មានការកើនឡើងច្រើនដែរ ក្នុងពេលជាមួយគ្នានោះ។ អ្នកចំណូលថ្មីបាននិយាយថា ឱកាសការងារក៏មានកាន់តែច្រើនថែមទៀត។ ទីក្រុងគឺជាកន្លែងដ៏ល្អបំផុតនៅក្នុងប្រទេស ដើម្បីស្វែងរកការងារធ្វើ ដែលបង្កើតឲ្យមានការប្រែប្រួលនៅក្នុងសហគមន៍ក្រីក្រនៅតាមតំបន់ជនបទ។ សព្វថ្ងៃការវិវត្ត ទីក្រុងនៅតែបន្តកើនឡើង ហើយការផ្លាស់ប្តូរនេះគឺមិនអាចជៀសបាននៅក្នុងសង្កាត់ក្បែរៗនោះ។ សង្កាត់ទឹកថ្លា ដែលជាសង្កាត់មួយនៅក្នុងខណ្ឌសែន សុខគឺជាឧទាហរណ៍ដ៏ជាក់ស្ដែងមួយនៃការកើនឡើងនូវចំនួនមនុស្ស ដែលមករស់នៅឬធ្វើការនៅក្នុងទីប្រជុំ ជន។ ប៉ុន្មានឆ្នាំមុន សង្កាត់ទឹកថ្លាជាសង្កាត់ដែលសម្បូរទៅដោយវាលស្មៅ និងវាលស្រែ រួមជាមួយស្រះទឹក។ ប៉ុន្តែនៅប៉ុន្មានឆ្នាំចុងក្រោយនេះ សង្កាត់ទឹកថ្លាបានក្លាយជាផ្នែកមួយរបស់ទីក្រុង ដែលមានការរីកធំឡើងជាមួយនឹងការកើនឡើងនូវចំនួនមនុស្ស ដែលមករស់នៅជាមួយនឹងការកើនឡើងនូវទីផ្សារ មជ្ឈមណ្ឌលពាណិជ្ជកម្ម សាលារៀន យានដ្ឋានរថយន្ត និងរោងចក្រផ្សេងៗ។ ទាំងអស់នោះមានន័យថា ពាណិជ្ជកម្មកាន់តែច្រើន មនុស្សមានកាន់តែច្រើន។ ពលរដ្ឋដូចជានាងឈន នឿនបានចាកចេញពីខេត្តកំពង់ធំជាមួយប្អូនស្រីពីរនាក់របស់គាត់់ដើម្បីស្វែងរកការងារធ្វើនៅក្នុងទីក្រុង។ នាងឈន នឿនបាននិយាយនៅក្នុងហាងតូចមួយរបស់គាត់នៅលើចិញ្ចើមផ្លូវមួយនៅក្នុងសង្កាត់ទឹកថ្លា ដែលផ្តុំទៅដោយរោងចក្រ ផ្សារ និងអគារពាណិជ្ជកម្មផ្សេងៗទៀតជាច្រើន។ នាងឈន នឿនថា៖ «មនុស្សភាគច្រើននៅក្នុងភូមិរបស់ខ្ញុំបានចាកចេញមកភ្នំពេញ»។ នាងឈន នឿនបានបន្ថែមទៀតថា៖ «នៅស្រុកអត់មានមនុស្សច្រើនទេ។ ម្នាក់ៗឃើញអ្នកផ្សេងទៀតចេញ ពួកគេចេញតាមគ្នា»។ ពួកគេចាកចេញពីស្រុកកំណើតមកទីក្រុងដើម្បីស្វែងរកការងារ។ ពួកគេក៏ដឹងផងដែរថា មានការងារសម្រាប់ពួកគេធ្វើនៅទីប្រជុំជន។ នាងឈន នឿននិយាយថា៖ «នៅខេត្តពិបាករកស៊ី បើគ្មានដើមទុន។ នៅទីនេះអត់មានបញ្ហាទេ។ ប្រសិនបើអត់មានដើមទុន យើងអាចធ្វើការឲ្យអ្នកដទៃបាន»។ នាងឈន នឿនបានបម្រើការងារជាអ្នកបោសសម្អាតនៅស្ថានីយសាំងមួយចាប់តាំងពីគាត់បានផ្លាស់ប្តូរមករស់នៅក្នុងទីក្រុងភ្នំពេញនៅក្នុងឆ្នាំ២០០៧។ ប្រាក់ខែរបស់គាត់បានកើនពី៥០ដុល្លារមកដល់១៥០ដុល្លារក្នុងមួយខែ។ ប្រាក់ខែនេះច្រើនសម្រាប់រស់នៅទីជនបទ ប៉ុន្តែមិនមែនសម្រាប់រស់នៅក្នុងទីក្រុងដែលជាកន្លែងដែលតម្លៃទំនិញបន្តឡើងថ្លៃជាបន្តបន្ទាប់។ នាងឈន នឿនបាននិយាយថា៖«រស់នៅក្នុងភ្នំពេញចំណាយច្រើនណាស់ មានដូចជាថ្លៃជួលផ្ទះ ថ្លៃទឹកថ្លៃភ្លើង និងថ្លៃសាលាសម្រាប់កូនរៀន»។ អំឡុងពេលដែលគាត់នៅក្នុងទីក្រុងភ្នំពេញ នាងឈន នឿនមើលឃើញការរីកចម្រើនជាបន្តបន្ទាប់។ អគារមានកាន់តែច្រើន សណ្ឋាគារ និងអគារអាជីវកម្មក៏មានច្រើន។ ប៉ុន្តែនាងបាននិយាយថា ឱកាសការងារក្នុងកន្លែងទាំងនោះមិនមែនសម្រាប់ពលរដ្ឋដែលទទួលបានការអប់រំទាបនោះទេ។ គាត់បាននិយាយថា៖ «ចំពោះអ្នកដែលរៀនចេះដឹងច្រើន វាមានការងាយស្រួលសម្រាប់ពួកគេក្នុងការស្វែងរកការងារដែលបានប្រាក់ខែច្រើន។ យើងមិនបានរៀនច្រើនអីហ្នឹងគេ វាជាការលំបាកសម្រាប់យើង»។ នាងឈន នឿនសង្ឃឹមថា ថ្ងៃណាមួយនាងអាចសន្សំប្រាក់បានគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ទិញដីសង់ផ្ទះនៅតំបន់មួយដូចមិត្តភក្តិ និងស្វាមីរបស់មិត្តភក្តិរបស់នាងដែលថ្មីៗនេះបានទិញផ្ទះមួយល្វែងនៅក្នុងទីក្រុង។ កំណើនសេដ្ឋកិច្ចមានការកើនឡើងនៅទូទាំងរាជធានី។ លោកឡុង ឌីម៉ង់ អ្នកនាំពាក្យសាលាក្រុងរាជធានីភ្នំពេញ បាននិយាយថា រាជធានីភ្នំពេញត្រូវបានពង្រីកនៅក្នុងប៉ុន្មានឆ្នាំចុងក្រោយពីទំហំប្រហែល៣០០គីឡូម៉ែត្រការ៉េទៅទំហ៊ំប្រហែល៧០០គីឡូម៉ែត្រការ៉េ។ រាជធានីភ្នំពេញ ដែលពីមុនមានខណ្ឌចំនួន៩ ឥឡូវនេះមានខណ្ឌចំនួន១២។ ឃុំចំនួន២០ផ្សេងទៀតត្រូវបានកាត់ចេញពីខេត្តកណ្តាល ហើយដាក់បញ្ចូលមកក្នុងទីក្រុងភ្នំពេញ។ ប្រជាពលរដ្ឋចាកចេញពីជនបទដើម្បីស្វែងរកការងារនៅតាមក្រុមហ៊ុនឯកជន ឬក្នុងស្ថាប័នរដ្ឋ។ កត្តានេះនាំឲ្យមានការព្រួយបារម្ភ ដោយសារតែប្រទេសនេះអាចនឹងខ្វះខាតចំនួនពលកម្មដើម្បីធ្វើកសិកម្ម។ លោកបាននិយាយថា៖ «យើងអាចនឹងខ្វះកម្លាំងពលកម្មដើម្បីចិញ្ចឹមសត្វ ឬធ្វើកសិកម្ម»។ របាយការណ៍ថ្មីមួយស្តីពីកំណើនសេដ្ឋកិច្ចពិភពលោក ដែលចេញដោយធនាគារពិភពលោក បានកត់សម្គាល់ការរីកចម្រើនយ៉ាងឆាប់រហ័សរបស់ទីក្រុងប្រទេសកម្ពុជា។ ក្រៅពីទីក្រុងភ្នំពេញ ខេត្តបាត់ដំបង និងខេត្តសៀមរាបក៏មានការរីកលូតលាស់យ៉ាងខ្លាំងផងដែរ។ ខេត្តបាត់ដំបងមានការកើនឡើងពីរដង ហើយខេត្តសៀមរាបកើនឡើងបីដងពីឆ្នាំ២០០០ដល់ឆ្នាំ២០១០។ រាជធានីភ្នំពេញក៏បន្តរីកធំឡើងផងដែរ ដោយសារមានការពង្រីកព្រំប្រទល់ក្រុង។ របាយការណ៍នេះបានឱ្យដឹងថា ជាង៩០%នៃកំណើន និងការពង្រីកគឺព្រំដែននៃទីក្រុងនេះគឺការរីករាលដាលនៃតំបន់ជាយក្រុងទៅភាគខាងត្បូងនិងភាគខាងលិច ដែលលើសពីព្រំប្រទល់ទីក្រុង។ ម្ចាស់ហាងកាហ្វេម្នាក់ឈ្មោះហុង ង៉ា ដែលបានរស់នៅក្នុងទីក្រុងភ្នំពេញតាំងពីឆ្នាំ១៩៨៥ មកនោះ បាននិយាយថា នគរូបនីយកម្មមានន័យថា អាជីវកម្ម និងប្រាក់ចំណូល។ ហុង ង៉ាបាននិយាយថា៖ «ពីមុនវាលស្រែ និងបឹងនៅទីនេះ គ្រប់កន្លែង។ ឥឡូវនេះផ្ទះនៅគ្រប់ទីកន្លែងទាំងអស់»។ ខណៈពេលដែលការរីកចម្រើនកើនឡើង ការប្រកួតប្រជែងក៏មានការកើនឡើងដែរ។ អ្នកស្រីសុខ ឡាញជាប្រជាពលរដ្ឋម្នាក់ ដែលរស់នៅក្នុងតំបន់នោះតាំងពីឆ្នាំ១៩៨៥។ អ្នកស្រីបាននិយាយថា៖ «ខ្ញុំទើបតែបើកហាងលក់គ្រឿងទេសក៍របស់ខ្ញុំកាលពីចុងឆ្នាំមុននេះទេ»។ ខណៈពេលដែលអ្នកស្រីបង្ហាញពីគូប្រជែងរបស់អ្នកស្រីពីរនាក់ដែលទើបបើកហាងថ្មីៗចំនួនពីរដូចហាងរបស់អ្នកស្រីដែរនោះ អ្នកស្រីបានបន្ថែមថា៖ «ប៉ុន្មានខែចុងក្រោយនេះ ខ្ញុំឃើញហាងពីរបើកបន្ថែមទៀត»។ អ្នកស្រីនិយាយថា៖ «អ្នកលក់មានកាន់តែច្រើនឡើងៗ។ វារីកដូចផ្សិត។ មនុស្សកាន់តែឆ្លាតទៅៗ។ ពួកគេមិនល្ងង់ដូចមុនទៀតទេ។ អ្នកលក់កាន់តែច្រើនឡើងៗ និងអ្នកទិញកាន់តែតិចទៅៗ។ អ្នកលក់ប្រកួតប្រជែងគ្នាខ្លាំងណាស់»។ ការប្រកួតប្រជែង ក៏ដូចជាឱកាសការងារ មានច្រើននៅទីនេះ។ តែសម្រាប់មនុស្សមួយចំនួន វា បែរជាការបាត់បង់ទៅវិញ។ លោកឌុល ថាវរីន ដែលជាអតីតមន្ត្រីប៉ូលិសមកពីខេត្តស្វាយរៀង ហើយដែលបានផ្លាស់មករស់នៅក្នុងក្រុងភ្នំពេញដើម្បីរកការងារល្អប្រសើជាងមុន បាននិយាយថា កំណើននេះមិនបានផ្តល់ផលប្រយោជន៍អ្វីសម្រាប់លោកទេ។ លោកបាននិយាយថា៖«ចរាចរអត់ល្អ លំបាកធ្វើដំណើរណាស់»។ លោកបាននិយាយថា លោកមិនចូលក្នុងហាងកាហ្វេ និងផ្សារទំនើបនោះទេ។ លោកនិយាយថា៖ «អគារទាំងនោះគឺសម្រាប់អ្នកមាន»។