គ្មានអ្វី​អាច​បញ្ឈប់​វិចិត្រ​ករ​ ម៉ន ជា​៖ ដំណើរ​ជីវិត​​ពី​ពិការភាព​ឈាន​ទៅ​បង្កើត​ស្នាដៃ​គំនូរ
ផ្លូវជីវិតរបស់លោក ម៉ន ជា រដាក់រដុបរហូតដល់ថ្ងៃមួយដែលលោកពិការដោយសារឧប្បទ្ទវហេតុការងារ។ ក៏ប៉ុន្តែការណ៍នោះមិនបានបញ្ចប់ដំណើរជីវិតលោកទេ ផ្ទុយទៅវិញ វាធ្វើឲ្យលោករកឃើញជីវិតក្នុងវិថីសិល្បៈ និងក្លាយជាសិល្បករកម្រនៅកម្ពុជាដែលបង្កើតគំនូរប្លុកព្រីន។
សៀមរាប — កាលពី ១០ ឆ្នាំមុន យុវជន ម៉ន ជា ជាកម្មករសំណង់បានជួបឧប្បទ្ទវហេតុនៅការដ្ឋានខណៈពេលកំពុងធ្វើការងារដែលបណ្តាលឲ្យដៃទាំងទ្វេរបស់លោកពិការ។ លោកស្ទើរតែមិនអាចតស៊ូរក្សាជីវិតរបស់លោកបាន។ លោកធ្លាប់បាក់ទឹកចិត្តហើយបានគិតចង់បញ្ចប់ជីវិតរបស់ខ្លួនម្តងម្កាល។ ក៏ប៉ុន្តែបច្ចុប្បន្នអ្នកខេត្តកំពតរូបនេះបានត្រាច់ចរស្ទើរគ្រប់ទីក្រុងនៅក្នុងប្រទេសក្នុងនាមជាសិល្បករឆ្នើមមួយរូប។ ដែលចេះឆ្លាក់និងផ្តានរូបបង្កើតបានជាផ្ទាំងគំនូរមួយបែបដែលជាភាសាអង់គ្លេសហៅថាប្លុកព្រីន (block-print painting)។ ស្នាដៃរបស់លោកកំពុង នេះបើទោះបីជាខ្លួនលោកមិនទាន់ទៅដល់ទីនោះផ្ទាល់ក្តីដោយសារវិបត្តិជំងឺកូវីដ១៩ ដែលរារាំងដល់ការធ្វើដំណើរ។ ក្នុងចំណោមគំនូរជាច្រើនផ្ទាំងដែលលោក ម៉ន ជា បានបង្កើតឡើងមានគំនូរមួយផ្ទាំងលេចធ្លោជាងគេ។ នោះគឺរូបបុរសម្នាក់ ដែលអត់ដៃទាំងសងខាង តែនៅជាប់ខ្នងមានស្លាបមេអំបៅចម្រុះពណ៌បៃតងខៀវ ក្រហម លឿងទុំ និងអុចៗពណ៌ខ្មៅជាក្រឡេក្រឡា។ នៅលើរូបបុរសនោះមានព្រះអាទិត្យរះមូលក្រឡង់ពណ៌លឿងផងដែរ។ វិចិត្រកររូបនេះបានប្រាប់ VOA ថា៖ ។ ភាពភាពបម្រែបម្រួលនេះលោក ម៉ន ជា សំដៅដល់ការប្រើគំនិតសិល្បៈបង្ហាញអត្ថន័យជីវិតរបស់លោកដោយប្រែពី«មិនអាច» ទៅជា«អាច» ប្រែពីភាពអៀនខ្មាស់ទៅជាសេចក្តីក្លាហាន។ វិចិត្រករដែលមានសម្បុរស្រអែមមាឌមាំ កម្ពស់ ១ម៉ែត្រ៨០ បានប្រាប់ VOA ថា៖ លោករៀបរាប់បន្ត៖ ក្រៅពីគំនូរបង្ហាញការវិវឌ្ឍក្នុងជីវិត លោក ម៉ន ជា ប្រើសិល្បៈគំនូរបែបប្លុកព្រីន រៀបរាប់អំពីបញ្ហាក្នុងសង្គមដូចជាបម្រែបម្រួលអាកាសធាតុនិងអំពើហិង្សាក្នុងគ្រួសារជាដើម។ ហើយគំនូរខ្លះទៀតលោកបង្ហាញអំពីរឿងព្រេងនិទានទេវកថាដែលម្តាយលោកធ្លាប់និទានឲ្យលោកស្តាប់កាលពីកុមារភាព។ លោក ម៉ន ជា កើតនៅភូមិត្រពាំងច្រាបឃុំថ្មី នៃស្រុកទឹកឈូ ខេត្តកំពត។ ឪពុកម្តាយលោកជាកសិករ។ លោក ម៉ន ជា ជាកូនទី ៤ ក្នុងចំណោមបងប្អូន ៦ នាក់ ដែលប្រកបរបរធ្វើស្រែធ្វើការរោងចក្រ និងសន្តិសុខ។លោករៀនបានត្រឹមថ្នាក់ទី៣ នៅសាលាបឋមសិក្សាវត្តចក្រីទីង។ នៅអាយុ ១៣ ឆ្នាំ លោក ម៉ន ជាបានសម្រចចិត្តឈប់រៀនដោយសារផ្ទះឆ្ងាយពីសាលាផងនិងជីវភាពក្រីក្រផង។ លោកទៅកាប់អុសលក់ដើម្បីបានប្រាក់យកទិញអង្ករនិងម្ហូបសម្រាប់គ្រួសារ។ ដូច្នេះក្នុងវ័យលូតលាស់ពីកុមារភាពដល់វ័យជំទង់ លោកពុំមានឱកាសដើម្បីស្វែងយល់ពីទេពកោសល្យរបស់ខ្លួនឡើយ បើទោះជាលោកហាក់មានដុង និងនិស្ស័យនឹងសិល្បៈនេះខ្លះៗដែរកាលពីនៅសាលារៀន។លោករំលឹកឡើងពីការចងចាំពីអតីតកាល ប្រាប់វីអូអេថា៖ នៅអាយុ១៥ ឆ្នាំលោកបានបន្តទៅធ្វើការសំណង់នៅតំបន់ចាក់អង្រែក្រោម នៅទីក្រុងភ្នំពេញ ដោយរកបានប្រាក់កម្រៃ ៧០០០ រៀល ក្នុងមួយថ្ងៃចិញ្ចឹមជីវិតខ្លួននិងជួយផ្គត់ផ្គង់គ្រួសារ។ ក្រោយមកទៀតលោកប្តូរទៅធ្វើការសំណង់នៅទំនប់វារីអគ្គិសនីនៅតំបន់ទឹកឈូ ខេត្តកំពតកើនបានប្រាក់ ១ម៉ឺនរៀលក្នុងមួយថ្ងៃ។ លោក ម៉ន ជា ធ្វើសំណង់ពីការដ្ឋានមួយទៅការដ្ឋានមួយទៀតជាបន្តបន្ទាប់ នៅខេត្តកំពត។ កាលនោះលោកមានវ័យ ២០ ឆ្នាំគត់។ លោកបានរំលឹកទៀតថា៖ ឧប្បទ្ទវហេតុនេះបានឆក់យកអាជីពក្នុងក្តីស្រមៃ ដែលរូបលោកចង់ក្លាយជាតៃកុងឡានឬទាហាន។ លោករស់នៅតូចចិត្តយ៉ាងដូច្នេះអស់រយៈពេល ៥ ឆ្នាំ រហូតដល់ថ្ងៃមួយ។ តាមរយៈផ្ទាំងគំនូរពណ៌សខ្មៅមួយផ្ទាំងដែលគេឃើញមានរូបបុរសម្នាក់អង្គុយពែនភ្នែនសមាធិនៅកណ្តាលហ្វូងទាធំមួយនិងក្រោមដើមដូងបីដើមលោក ម៉ន ជា បានពន្យល់ថា វាជាបទពិសោធន៍ជីវិតដំបូងក្រោយពីលោកមានពិការភាពដែលបានដាស់តឿនរូបលោកឲ្យដឹងថា តាមពិតទៅលោកអាចធ្វើអ្វីបានខ្លះដែរ។ លោក ម៉ន ជា ទទួលបានការជ្រោមជ្រែងលើកទឹកចិត្តនិងគាំទ្រពីក្រុមគ្រួសារ។នៅឆ្នាំ ២០១៣លោកចាប់ផ្តើមសាកល្បងធ្វើការងារឡើងវិញលើកដំបូងដោយស៊ីឈ្នួលឃ្វាលទាឲ្យពូរបស់លោក បានប្រាក់ខែ ២៨ ម៉ឺនរៀល។ លោកចាប់ផ្តើមមានក្តីស្រមៃឡើងវិញ។ គ្រានោះ លោកគិតថាប្រហែលជាអនាគតលោកអាចបង្កើតកសិដ្ឋានចិញ្ចឹមទាដោយខ្លួនឯងបាន។ ការស្រមៃនោះប្រហែលជាបាត់ទៅវិញនៅពេលម្តាយលោកទូរស័ព្ទទៅរកលោកប្រាប់អំពីដំណឹងមួយ។ លោកនិយាយថា៖ ទោះយ៉ាងណាក្តី លោក ម៉ន ជា ក៏បានសម្រេចចិត្តទាក់ទងទៅ ដែលមានទីតាំងក្នុងខេត្តកំណើតរបស់ខ្លួនហើយចូលរួមវគ្គបណ្តុះបណ្តាលផ្នែកសិល្បៈសម្រាប់ជនមានពិការភាពរយៈពីរឆ្នាំ ពីឆ្នាំ២ ០១៥ ដល់ឆ្នាំ ២០១៧។ ក្រៅតែពីរកឃើញទេពកោសល្យខ្លួននិងមានអារម្មណ៍ថាលែងឯកាលោក ម៉ន ជា ក៏បានជួបអនាគតភរិយារបស់លោកដែលជាសិល្បកររបាំសហម័យនិងជាបុគ្គលិកនៃអង្គការ Epic Arts។ អ្នកទាំងពីរបានរៀបអាពាហ៍ពិពាហ៍ នៅឆ្នាំ ២០១៩។ ឥឡូវនេះលោក ម៉ន ជា គឺជាវិចិត្រករគំនូរប្លុកព្រីនមួយរូបធ្វើការជាមួយ ដែលបង្កើតឡើងដោយ នៅឆ្នាំ ២០១៨។ អ្នកនាង Lauren Iida ជួបលោកម៉ន ជា កាលពីឆ្នាំ ២០១៧។ អ្នកនាងថ្លែងប្រាប់ វីអូអេពីទីក្រុង Seatle សហរដ្ឋអាមេរិកថា៖ អ្នកនាង Lauren បន្ថែមថាដើម្បីក្លាយជាសិល្បករឆ្នើមសិល្បករត្រូវចេះបើកចិត្តឲ្យទូលាយមានសេចក្តីក្លាហានក្នុងការបង្ហាញអំពីរឿងរ៉ាវរបស់ខ្លួនហើយឧស្សាហ៍ព្យាយាម។ ហើយអ្នកនាងថា លោក ម៉ន ជា មានលក្ខណៈសម្បត្តិទាំងអស់នេះ។ អ្នកនាង Lauren Iida បានថ្លែងបន្ថែមថា៖ អ្នកជាវគំនូររបស់លោក ម៉ន ជា ភាគច្រើនជាភ្ញៀវបរទេស។ អ្នកនាង Lauren ឲ្យដឹងថាស្នាដៃគំនូររបស់លោក ម៉ន ជា ក៏ត្រូវបានព្រីននៅលើផលិតផលនៅក្រៅប្រទេសមួយចំនួនផងដែរដូចជាសម្លៀកបំពាក់ម៉ាស់ កន្ទបកូនក្មេងនិងផលិតផលផ្សេងទៀតក្នុងអំឡុងពេលវិបត្តិជំងឺកូវីដ១៩ផងដែរ។ នៅក្នុងបន្ទប់ស្ទូឌីយ៉ូ ៣ ម៉ែត្រ ៤ ជ្រុងមួយ ដែលជាប់បន្ទប់គេងរបស់លោកនិងបន្ទប់ជួលជាជួរៗនៅក្នុងផ្លូវលំមួយនៅទីក្រុងសៀមរាប លោក ម៉ន ជា និងភរិយា គឺអ្នកស្រី ភុន ធូ វ័យ ៣៩ ឆ្នាំធ្វើការផ្តិតរូបយ៉ាងស្វាត់ស្វាញ។ ការផ្តិតនេះត្រូវប្រើកម្លាំងដៃខ្លាំងៗសង្កត់ធ្ងន់ៗ។ រូបមួយផ្ទាំងៗប្រើរយៈពេលជាងពីរសប្តាហ៍រាប់ពីការឆ្លាក់រហូតផ្តិតពណ៌។ ក្រោយពីលោក ម៉ន ជា ឆ្លាក់សាច់រឿងលើផ្ទាំងប្លុក ដែលមានសាច់ក្រាស់ធ្វើពីជ័រកៅស៊ូ អ្នកស្រី ភុន ធូ ភាគច្រើន ទទួលបន្ទុកខាងផ្តិតឬព្រីន។ ស្ទើរតែគ្រប់ផ្ទាំងគំនូររបស់លោកម៉ន ជា ប្រើប្រាស់ពណ៌ស និងខ្មៅ។ ដើមឡើយលោកមិនបានចាប់អារម្មណ៍ទេថាហេតុអ្វីខ្លួនផ្តោតតែលើពណ៌ស និងខ្មៅ។ ឥឡូវនេះលោកធ្វើការនៅក្នុងស្ទូឌីយ៉ូតូចចង្អៀតមួយតែលោកថា វាជាសេចក្តីសុខមួយព្រោះលោកបានជោគជ័យក្នុងការផ្លាស់ប្តូរផ្នត់គំនិតរើសអើងលើអ្នកមានពិការភាពមកជាការស្ញប់ស្ញែងដោយសារទេពកោសល្យ ដែលធ្វើឲ្យលោកចង់បន្តផ្លូវជីវិតក្នុងសិល្បៈមួយបែបនេះ។ នាពេលអនាគតលោកគ្រោងបើកបង្រៀនជំនាញសិល្បៈប្លុកព្រីននេះទៅដល់ក្មេងៗជំនាន់ក្រោយពេលលោកមានថវិកាគ្រប់គ្រាន់ល្មមដើម្បីធ្វើវា។ យូរៗម្តងវិចិត្រកររូបនេះទៅលេងផ្ទះនៅខេត្តកំពតនិងបង្ហាញរូបគំនូរខ្លួនឲ្យឪពុកចាស់ជរាមើលនិងរៀបរាប់អំពីដំណើរជីវិតលោកក្នុងវិថីសិល្បៈ។ លោក ម៉ន ជា រៀបរាប់ថាឪពុកលោកស្ទើរតែមិនជឿថាជីវិតកូនប្រុសរបស់ខ្លួនដែលមានពិការភាពអាចធ្វើកិច្ចការជាច្រើនបានហើយលោក ម៉ន ជា សង្ឃឹមថាម្តាយរបស់លោកដែលចែកឋានបីឆ្នាំមុនដែលជាអ្នកផ្តល់កម្លាំងចិត្តគាំទ្រធំបំផុតរបស់លោកបានដឹងថា លោកជោគជ័យនិងមានសេចក្តីរីករាយក្នុងជីវិត៕