უცხოური პრესა ნატოს ახალ სტრატეგიულ კონცეფციასა და საქართველოში ინგლისური ენის მზარდ შესწავლაზე
ნატოს ახალი სტრატეგიული კონცეფციის ირგვლივ დებატები ალიანსში არსებულ კრიზისს ასახავს
მიმოხილვაში განხილულია ვებ გვერდ Stratfor-ზე გამოქვეყნებული ანალიტიკური ნარკვევი და ბრიტანულ გაზეთ Guardian-ში გამოქვეყნებული სტატია უცხოური პრესის მიმოხილვას ვიწყებთ მარკო პაპიჩის ანალიტიკური სტატიით სათაურით  რომელიც ანალიტიკური ორგანიზაცია Statfor-ის ვებ გვერდზე 12 ოქტომბერს გამოქვეყნდა. სტატიაში ვკითხულობთ: „ჩრდილოატლანტიკური ხელშეკრულების ორგანიზაციის 28 წევრი-სახელმწიფოს ლიდერები 20 ნოემბერს ლისაბონში ახალი ‘სტრატეგიული კონცეფციის’ დასამტკიცებლად შეიკრიბებიან. ხსენებული დოკუმენტი მომავალი ათწლეულის მანძილზე ალიანსის მისიას განსაზღვრავს. ცივი ომის შემდეგ ეს იქნება ნატოს რიგით მესამე სტრატეგიული კონცეფცია. აღსანიშნავია ისიც, რომ 1991 წელს მსგავსი დოკუმენტი საბჭოთა კავშირის დაშლის დროს მიიღეს, ხოლო 1999 წელს კი იუგოსლავიაში ნატოს სამხედრო ჩარევის დროს, რომელიც ცივი ომის შემდგომ პერიოდში ალიანსის პირველ სერიოზულ სამხედრო ოპერაციას წარმოადგენდა. ცივი ომის დროს საბჭოთა კავშირისა და ვარშავის პაქტის ქვეყნების 50 ჯავშანსატანკო დივიზიისა და თითქმის ორმილიონიანი სამხედრო ძალის დისლოცირება ურალის მთების დასავლეთით ბევრად უფრო მნიშვნელოვანი იყო ვიდრე რომელიმე მისიის განმსაზღვრელი დოკუმენტი. მართალია სტრატეგიული კონცეფციის ამსახველი დოკუმენტები ნატომ 1949, 1952, 1957 და 1968 წელს დაამტკიცა, ამ დოკუმენტებში ერთი და იგივე მისია აისახებოდა. სახელდობრ ის, რომ საბჭოთა სამხედრო ძალების შეკავება სასიცოცხლო მნიშვნელობის ამოცანას წარმოადგენდა. დღეს ნატოს სტრატეგიული კონცეფციის ირგვლივ დებატები ალიანსში არსებულ კრიზისს ასახავს. ნატოში გადაწყვეტილებების მიღებასთან დაკავშირებით პოლიტიკური ნებისყოფის აშკარა დეფიციტი შეინიშნება, რაც უწინარეს ყოვლისა განპირობებულია იმით, რომ წევრი სახელმწიფოების ინტერესები ერთმანეთისგან მნიშვნელოვნად განსხვავდება ისევე როგორც მათ მიერ საფრთხეების აღქმა. რაც შეეხება საფრთხეების აღქმას, ეს საკითხი უშუალოდ უკავშირდება ნატოს წევრობის გაყოფას სამ ზოგად კატეგორიად, რომელიც შემდეგნაირად განისაზღვრება: შეერთებული შტატები, კანადა და ატლანტიკური თანამშრომლობის მომხრე ევროპული ქვეყნები, გაერთიანებული სამეფოს, ნიდერლანდებისა და დანიის ჩათვლით; გერმანიისა და საფრანგეთის გავლენის ქვეშ მყოფი ევროპული ქვეყნები, ბერლინის ეკონომიკურ დახმარებაზე დამოკიდებული ხმელთაშუა ზღვის სახელმწიფოების ჩათვლით; და ცენტრალური ევროპის ახალი წევრი ქვეყნები, რომლებიც ბალტიისა და შავ ზღვას შორის არიან განლაგებულნი, რუსეთის გავლენას დიდი სიფრთხილით ეკიდებიან და დასავლეთ ევროპასთან ალიანსს მოსკოვის გავლენის დასაბალანსებლად იყენებენ. ნატოს მთავარი პრობლემა დღეს და მომავალი ათწლეულის მანძილზე იმაში გამოიხატება, რომ წევრი სახელმწიფოები სხვადასხვა საფრთხეებს ერთმანეთისგან განსხვავებული ეროვნული ინტერესების კუთხით უდგებიან. რუსეთის ტანკები ალიანსის წევრ სახელმწიფოთა მხოლოდ ერთ მესამედს აღელვებს, მაშინ როცა დანარჩენი წევრები გაყოფილები არიან ორ ბანაკს შორის - ერთის მხრივ ტრანსატლანტიკური თანამშრომლობის მომხრეებად, რომლებიც ნატოს გაძლიერებაზე ფიქრობენ რათა ალიანსი ახალი გამოწვევებისთვისა და ევროპის გარეთ სამხედრო ოპერაციებისთვის მზად იყოს, და ეგრეთწოდებული ‘ძველი ევროპის’ ქვეყნებად, რომლებიც შემდეგი 10 წლის მანძილზე ნახსენებ ამოცანებზე რაც შეიძლება ნაკლები ჯარისკაცებისა და რესურსების გამოყოფას შეეცდებიან.“ პრესის მიმოხილვას ვაგრძელებთ ბრიტანულ გაზეთ Guardian-ში 12 ოქტომბერს გამოქვეყნებული სტატიით სათაურით  სტატიაში ვკითხულობთ: „საქართველოს სახელმწიფო უნივერსიტეტის რუსული ენის შემსწავლელი ინსტიტუტის 70 წლის პროფესორი ნათელა ჭოხონელიძე, როგორც ჩანს, წაგებულ მხარეს წარმოადგენს რადგან ამ ქვეყანაში პროდასავლურმა ხელისუფლებამ ოცდამეერთე საუკუნის საქართველოს მეორე სახელმწიფო ენად ინგლისური აირჩია. გასულ თვეს სასკოლო სემესტრის პირველ დღეს ასობით პირი, რომლისთვისაც ინგლისური ენა მშობლიურს წარმოადგენს, საქართველოს საგანმანათლებლო სისტემაში ამბიციურ პროგრამას შეუერთდა, რომლის მთავარი მიზანია ის, რომ 5-16 წლამდე ასაკობრივ კატეგორიაში ყველა ბავშვმა თუ მოზარდმა ინგლისური ისწავლოს. ინგლისური ენის შესწავლა სავალდებულოა, მაშინ როცა რუსულის არა. მიზანი პრაგმატულია რადგან მზარდი გლობალიზაციის პირობებში ინგლისური ენა დომინირებს და უცხოური ინვესტიციების მოწყურებულ საქართველოს ეკონომიკას თურქეთსა და ევროკავშირში პარტნიორები სჭირდება. ხსენებული საგანამანათლებლო ინიციატივა შეესაბამება პრეზიდენტ მიხეილ სააკაშვილის პოლიტიკას, რომელიც ამ 4.5 მილიონიანი კავკასიური სახელმწიფოს რუსეთის ორბიტიდან გამოყვანას ითვალისწინებს. საქართველოს მთავრობა წლის ბოლომდე ათასი ინგლისურენოვანი მასწავლებლის აყვანას აპირებს, რომლებსაც თვეში 272 დოლარს გადაუხდის, რაც ყოველ სკოლას თითო მასწავლებლით უზრუნველყოფს. თბილისის ქუჩებში, სადაც ევროკავშირის ცისფერი დროშა პარლამენტის შენობის წინ ფრიალებს, 40 წელს გადაცილებული ქართველები რუსულად თავისუფლად ლაპარაკობენ. მაღაზიების მესაკუთრეებს რუსულად ლაპარაკი უხარიათ. მაგრამ ახალგაზრდა და განათლებულ თაობას ლაპარაკი ინგლისურად ურჩევნია. არცთუ იშვიათია ისიც, რომ თუ მათთან ვინმე საქართველოს ძლევამოსილი ჩრდილოელი მეზობლისა და მტრის ენაზე საუბარს იწყებს, ეს ხშირად გაღიზიანებას იწვევს. რასაკვირველია ეს თაობების შეცვლას უკავშირდება. უნივერსიტეტში ჩარიცხულთა უმრავლესობა 1991 წელს საბჭოთა კავშირის დაშლის შემდეგ დაიბადა. ამას დასავლური პოპ-კულტურისა და ინტერნეტის მზარდი გაველნაც ემატება. სკეპტიკოსებს ეეჭვებათ, რომ რუსული ენის მესამეხარისხოვნად გამოცხადება გამართლებულია. ისინი აღნიშნავენ, რომ საქართველოსა და სხვა დამოუკიდებელ პოსტ-საბჭოთა ქვეყნებში ინგლისური ენის შესწავლის ხარისხი ჯერ კიდევ კვლავინდებურად დაბალია.“