რას წერს უცხოური პრესა
ბოლო სამი თვის მანძილზე 400-ზე მეტი ადამიანის სიცოცხლე ემსხვერპლა
უცხოური პრესისმიმოხილვას ვიწყებთ თურქეთ-სომხეთის ურთიერთოებების ნორმალიზაციის თემით, რომელსაცგაზეთ „ვაშინგტონ პოსტის" 14 ოქტომბრის ნომერში დაეთმო სარედაქციო წერილი სათაურით„საზღვრის გახსნა." წერილში ვკითხულობთ: „შეთანხმების გაფორმებისთვისუფრო მნიშვნელოვან დაბრკოლებას წარმოადგენს სომხეთის გადაუჭრელი დავა მეზობელ აზერბაიჯანთანეთნიკურად სომხებით დასახლებული მთიანი ყარაბაღის ანკლავის თაობაზე, რომელიც სომხეთმამიმდებარე აზერბაიჯანის ტერიტორიებთან დაიპყრო. თურქეთის პრემიერ მინისტრმა რეჯეპ ერდოღანმაუკვე გადადგა გამბედავი ნაბიჯი, როცა მან არ გახადა ხსენებული 'გაყინული კონფლიქტის'გადაჭრა სომხეთთან ურთიერთობის ნორმალიზაციის შეთანხმების წინაპირობად. როგორც მოსალოდნელიიყო, ამან თურქეთის მოკავშირე ქვეყნისა და ენერგომატარებლებით მომმარაგებლის აზერბაიჯანისრისხვა გამოიწვია. მაგრამ ბატონმა ერდოღანმა გასულ კვირას აღნიშნა, რომ მისი მთავრობაშეთანხმებას არ შეასრულებს, თუ სომხეთი არ განახორციელებს სამხედრო ძალების თუნდაცნაწილობრივ გაყვანას აზერბაიჯანიდან. ემ ნაბიჯის გადადგმა სომხეთის პრეზიდენტს სერჟსარკისიანს უთუოდ გაუჭირდება და საჭირო იქნება მნიშვნელოვანი საერთაშორისო თანადგომა,რაც, თავის მხრივ, იმას ნიშნავს, რომ ქალბატონ კლინტონს კიდევ ბევრი სამუშაო ექნებაჩასატარებელი ამ მიმართულებით." ჩრდილოეთ კავკასიაშიშექმნილ რთულ მდგომარეობას ეძღვნება ოუენ მეთიუსის სტატია სათაურით „ცეცხლი კავკასიაში,"რომელიც ამერიკულ ჟურნალ „ნიუსვიკის" 9 ოქტომბრის ნომერში გამოქვეყნდა. სტატიაში ვკითხულობთ: „ვლადიმირ პუტინიმოვიდა ხელისუფლებაში 2000 წელს კავკასიაში მშვიდობის დამყარების დაპირებით. თითქმისათწლეულის შემდეგ რეგიონი კიდევ ერთხელ ცეცხლშია გახვეული და თვითმკვლელთა აფეთქებებსადა მეამბოხეთა იერიშებს პოლიციასა და მთავრობის წარმომადგენლებზე ბოლო სამი თვის მანძილზე400-ზე მეტი ადამიანის სიცოცხლე ემსხვერპლა. 1990-იანი წლებისჩეჩნეთის კონფლიქტებსა და დღევანდელ ძალადობას შორის სამწუხარო სიმეტრიულობა არსებობს. ჩეჩნეთის პირველი და მეორე ომები ხომ ბორის ელცინის მართვის პერიოდის სულისკვეთებისყველაზე ექსტრემალურ გამოვლინებას წარმოადგენს, როცა ეთნიკური სეპარატიზმისა და ცენტრალურიმთავრობის კონტროლის დასუსტების ფონზე მომძლავრდნენ ადგილობრივი ოლიგარქები. ამჟამადძალადობა, წარსულის მსგავსად, წარმოადგენს პუტინის მმართველობის პერიოდის ყველაზე ექსტრემალურგამოვლინებას, როცა მტაცებლური კაპიტალიზმის პირობებში მომძლავრებული სახელმწიფო აპარატიქვეყანას განაგებს მფარველობისა და ენერგომატარებლების ექსპორტისგან მიღებული ფულისგანაწილების მეოხებით. ამ სისტემის ფარგლებში პოლიციას იყენებენ უკმაყოფილოთა გასანეიტრალებლად. თითქმის ორი საუკუნისმანძილზე კავკასია შფოთავს. მაგრამ დღევანდელი კრიზისი გვიჩვენებს, რომ რეგიონში არსებულიმდგომარეობა გაყოფილი საზოგადოების ტრადიციული პრობლემების გამოხატულება როდია. კრიზისიუფრო იმის მანიშნებელია, რომ დოვლათის მატებისა და სტაბილურობის ერთი ათწლეულის მიუხედავადკრემლს არ ძალუძს რეგიონის დამშვიდება, რაც, თავის მხრივ, აშკარა სიმპტომია რუსეთშიეროვნული მართვის კრიზისისა. მზარდი ძალადობის ციკლი ინგუშეთში, დაღესტანსა და ჩეჩნეთშიიმის მაჩვენებელია, თუ რამდენად მყიფე და დამანგრეველი შეიძლება იყოს პუტინ-მედვედევისეპოქის ახალი ფეოდალური წყობა, როცა იგი განიცდის სერიოზულ ადგილობრივ ზეწოლას."