ანალიზი: ყირიმის ანექსია და გავლენა საქართველოზე
ყირიმის ანექსიის მეორე წლისათავზე მდგომარეობას უკრაინაში, რუსეთის მომძლავრებულ აგრესიასა და გავლენას საქართველოზე ექსპერტები აფასებენ.
ყირიმის ანექსიის მეორე წლისთავზე, უკრაინაში არსებული მდგომარეობის, ამ ქვეყნის დახმარების და აღმოსავლეთ ევროპაში, ნატოსა და შეერთებული შტატების მონაწილეობის შეფასება ვთხოვეთ ატლანტიკური საბჭოს ტრანსატლანტიკური საკითხების გავლენიან მკვლევარს იან ბჟეზინსკისა და თავდაცვის მდივნის ყოფილ მეორე მოადგილეს ეველინ ფარკასს: ეველინ ფარკასი, აშშ თავდაცვის მნივნის ყოფილი მეორე მოადგილე: ამ საკითხის წამოჭრისთანავე, ობამას ადმინისტრაცია თავს იკავებდა უკრაინისთვის თავდაცვითი იარაღის გადაცემისგან, იმ არგუმენტით, რომ სიტუაციის ესკალაცია და რუსეთის პროვოცირება მოხდებოდა, თუმცა ლაპარაკი იყო მხოლოდ თავდაცვით იარაღზე. უფრო მეტიც, ამერიკის შეერთებული შტატების მთავრობამ არ მიიჩნია, რომ ასეთი ნაბიჯი კონფლიქტის მშვიდობიან დარეგულირებას შეუწყობდა ხელს. მიუხედავად ამისა, მე ვრჩები იმ პოზიციაზე, რომ უკრაინას დღესვე უნდა მივაწოდოთ დახმარება იარაღით. ამასთან, ვფიქრობ უკეთ გათამაშდება დე-ესკალაციის არგუმენტი, თუ იარაღის მიწოდებაზე ვაშინგტონი აქტიურად არამაინცდამაინც საომარ დღეებში იფიქრებს. უკრაინისთვის იარაღის მიწოდებით, რუსეთი სამხედრო მოქმედების რისკზე და საკუთარ პოტენციურ დანაკარგებზე დაფიქრდებოდა. ეს კი მას სავარაუდოდ, ხელს ააღებინებდა რეაქციულ მოქმედებებზე. რაც შეეხება საერთოდ უკრაინის დახმარებას: ობამას ადმინისტრაციამ ორას სამოცდაშვიდ მილიონზე მეტი უკვე გაიღო უკრაინის დასახმარებლად. თუმცა მთავარი მიზანი აქ ჯერ კიდევ რეალური რუსული საფრთხის დაძლევა და მოსკოვის შეკავებაა. ამ მიზნისთვის, ამერიკის შეერთებულმა შტატებმა დახმარება უნდა გაზარდოს ნატოს წევრების და არა-წევრი სახელმწიფოებისთვის ევროპის აღმოსავლეთის ფლანგზე. აქ ერთერთი ყველაზე მნიშვნელოვანი კომპონენტი არამხოლოდ იარაღით დახმარება, არამედ ადგილობრივი ქვეყნების შეიარაღებული ძალების გაწვრთნა და მათი უნარების გაძლიერებაა. ჩემი შეფასებით, შეერთებულმა შტატებმა უფრო მეტად უნდა იაქტიუროს აღმოსავლეთ ევროპის ქვეყნებში-დაეხმაროს მოლდოვას, საქართველოს-სადაც რუსეთი ტერიტორიის ოც პროცენტს აკონტროლებს. ეს ქვეყნები განსაკუთრებით იმსახურებს ჩვენს ყურადღებას ევროკავშირთან ასოცირების ხელშეკრულების გაფორმების შემდეგ. ვიმედოვნებ, ამერიკის მომდევნო პრეზიდენტი ამ ქვეყნებში ჩავა ან მაღალი რანგის მდივნებს მიავლენს, რათა მხარეებმა ქმედით ეკონომიკურ დახმარებაზე, და თავდაცვისუნარიანობის გაზრდაზე ისაუბრონ. მიმაჩნია, რომ ეს კომპონენტები ყოვლისმომცველი სტრატეგიის ნაწილად უნდა იქცეს.