Լույս է տեսել Մարկ Գրիգորյանի ՛՛Նոր գործ օրինական ու անօրինական ներգաղթի դեմ՝՝ գիրքը
Ամեն տարի ԱՄՆ օրինական կարգով մշտական բնակության է գալիս ավելի քան մեկ միլիոն մարդ աշխարհի տարբեր ծայրերից, այն դեպքում, երբ 197Օ-ականն
Ամեն տարի ԱՄՆօրինական կարգով մշտական բնակության է գալիս ավելի քան մեկ միլիոն մարդ աշխարհիտարբեր ծայրերից, այն դեպքում, երբ 197Օ-ականներին նրանց թիվը կազմում էր միայն13Օ հազար։ Դրան գումարածանօրինական ներգաղթյալների թիվը, որը 89 թվականի կես միլիոնի համեմատ այսօրկազմում է ավելի քան մեկ եւ կես միլիոն։ Ու եթե եկող տասնամյակներին այս տենդենցըշարունակվի նույն հունով, ԱՄՆ-ի բնակչության թիվը 6Օ տարվա ընթացքու կկրկնապատկվի՝կազմելով 6ՕՕ միլիոն մարդ։ Սա խնդիր է, որիլուծումը կբխեր ոչ միայն ԱՄՆ-ի, այլ նաեւ այն երկրների շահերից, որոնք աշխատուժ ենկորցնում, ԱՄՆի հաշվին։ Այս խնդրի շուրջայսօր զրուցում ենք ԱՄՆ-ի Ներգաղթի հարցերով ուսումնասիրությունների կենտրոնիգործադիր տնօրեն Մարկ Գրիգորյանի հետ, ով կարծում է, որ եթե զանգվածային ներգաղթիարդյունքում ժամանակին բարգավաճում էր ԱՄՆ-ը, այսօր ներգաղթը բացասաբար է ազդումերկրի ինքնության վրա, սպառնում ազգային անվտանգությանը։ Այսօր ներգաղթըգերծանրաբեռնել է ԱՄՆ-ը եւ հարկավոր է կանգնեցնել այն, մինչեւ դրա կործանարարազդեցությանը հասնելը։ Գրիգորյանըհաճախ է հանդես գալիս կոնգրեսի առջեւ, հոդվածներ հրապարակում ամերիկյանամենահեղինակավոր թերթերում, հանդես գալիս հեռուստատեսությամբ։ Մեծ հետաքրքրություն է առաջ բերել այս տարինրա հրատարակած ՛՛Նոր գործ օրինական ու անօրինական ներգաղթի դեմ՛՛ վերնագրովգիրքը։ Նրա խոսքերով,այժմ անօրինական ներգաղթի մասին ԱՄՆ-ի կառավարության կողմից գործադրվող միջոցներըբավարար չեն այդ հոսքը դադարեցնելու համար։ 1986 թվականինեւս կայացվեց ԱՄՆ-ում արդեն իսկ գտնվող անօրինական փախստականներին օրինականկարգավիճակ տալու եւ հետագայում նման ներգաղթն արգելելու մասին որոշում, սակայնիրավապահ մարմինները շատ շուտ մոռացան սահմանները խստորեն հսկելու մասին իրենցխոստումները։ Ներգաղթի մեծծավալներով ԱՄՆ-ին ամենամոտը կանգնած են Կանադան ու Ավստրալիան, սակայն այստեղ կամի շատ մեծ տարբերություն. ՛՛Կանադան ուԱվստրալիան հիմնականու ընդունում են աշխատանքային կարեւոր հմտություններ ունեցողանձանց, ԱՄՆ-ը ներգաղթը հիմնում է ընտանեկան ու բարեկամական կապերի վրա։ Այսինքն այստեղ են ներգաղթում մարդիկ իրենցհարազատների հրավերներով։ Արդյունքում՝ շատերը չունեն ԱՄՆ-ի համար անհրաժեշտ հմտություններ,ինչը նրանց դնում է պետական օգնությունից կախվածության մեջ՛՛։ Եւրոպականերկրները, ինչպես հիշեցնում է Մարկ Գրիգորյանը, ներգաղթած անձանց բնակությանիրավունք են տալիս գրեթե միայն բացառապես քաղաքական հիմունքներով։ Այսինքն տալիսեն միայն քաղաքական ապաստան։ ՛՛Շատերն ենասում, թե պապս հարյուր տարի առաջ ԱՄՆ գալով՝ չի դիմել նպաստ ստանալու համար ու չիստացել, հիմա էլ թող ներգաղթյալներին չտան նպաստ։ Սակայն պետք է ասեմ, որ հարյուրտարի առաջ չկային նման ծառայություններ։ Այն ժամանակ պետությունը տնօրինում էրազգային եկամտի միայն հինգ տոկոսը, այսօր՝ 35։ Բացի այդ, մերնման հասարակարգը, որը ընդունում է մարդկանց, չունի նրանց չօգնելու իրավունք՛՛։ Ի՞նչ դեր կարողէ խաղալ անօրինական ներգաղթն արգելելու գործում ԱՄՆ-ի ու Մեքսիկայի միջեւցանկապատը։ ՛՛Դա հարցըլուծելու գործիք է, այլ ոչ թե՝ լուծում։ Նման միջոցներ են նաեւ ուղղաթիռները,հսկող տեսախցիկները։ Բայց նորից, դրանք միայն գործիք են, ոչ լուծում՛՛։ Ինչ վերաբերումէ Հայաստանի արտագաղթի միջոցով ԱՄՆ-ի ներգաղթին, ապա Մարկ Գրիգորյանի խոսքերով,ԱՄՆ հեշտ ներգաղթը լավ չէ հայության ու Հայաստանի համար։ ՛՛Սա նրանցերեխաներին զրկում է հայ մնալու հնարավորությունից։ Խորհրդայինտարիներին, հրեաների նման, հայերին տրվել էր Խորհրդային Միությունից հեշտարտագաղթելու հնարավորություն եւ արտասահմանի հայկական կազմակերպություններն ուլոբբին պայքարում էին դրա դեմ։ Այսօր Հայաստանիշահերից է բխում ներգաղթի մասին ԱՄՆ-ում խիստ օրենքներ ընդունելու ու դրանք ամբողջուժով կիրառելու հանգամանքը՝՝։ Ինչպես նեգաղթի մասին նոր գրքի հեղինակ Մարկ Գրիգորյանն էասում, նույնիսկ երկու տարով ԱՄՆ-ում ուսանած երիտասարդները իրենց երկրներվերադառնալով, չեն համակերպվում, եւ զգում են, թե որքան են իրենք ամերիկանացվել եւորքան են տարբեր իրենց անցյալից։ Ահա դա էր, որ ժամանակին անվանում էին ՛՛սպիտակ ջարդ՛՛, ահադա է, որի դեմ պայքարը մասնավորապես Հայաստանում պիտի ընթանա իշխանություններիկողմից ժողովրդի մեջ ապագայի նկատմամբ հավատ ներշնչող քաղաքականությամբ ուդրա համար պայմաններ ստեղծելով։