شکست مذاکرات آمریکا با طالبان
ا وجود افزایش نیروهای آمریکایی در افغانستان و حمله های طالبان، مقامات آمریکایی معتقدند راهبرد ایالات متحده برای صلح با طالبان ناکام بوده است
در شرایطی که تعداد نیروهای نظامی آمریکا در افغانستان افزایش یافته و طالبان هنوز تهدیدی جدی متوجه این کشور می‌کنند ، ژنرال‌های آمریکایی و مقامات غیرنظامی کشور یک صدا به این واقعیت اذعان کرده‌اند که راهبرد ایالات متحده برای پایان دادن به جنگ افغانستان با متقاعد کردن طالبان به پذیرش طرح صلح ، راه به جایی نبرده است  . جای برنامه‌های بلندپروازانه آمریکا برای پایان دادن به جنگ را ، اکنون هدف متواضعانه تر هموار کردن راه برای مردم افغان برای به دست گرفتن کنترل امور ، پس از عقب‌نشینی نیروهای نظامی کشورهای غربی و رویارویی با مشکلات کشورشان گرفته است  .  هدف دیگر آمریکا این است که اطمینان حاصل کند پاکستان با راهکار نهایی توافق می‌کند  .  مقامات دیپلماتیک و نظامی می‌گویند با وجود تلاش‌هایی که در سال جاری برای برقراری ارتباط و مذاکره با رهبران طالبان انجام شد ، اما آن‌ها انتظار دارند که پیشرفت قابل توجه ، تنها پس از ترک نیروهای نظامی به رهبری ائتلاف ناتو در سال 2014در افغانستان حاصل شود  . یک مقام ارشد ائتلاف ( ناتو ) می‌گوید « به نظر من مذاکره با طالبان و طرح صلح طی تا چند سال آینده هم محقق نخواهد شد » .  او و تعداد دیگری از مقامات به دلیل حساسیت‌های موجود در زمینه تلاش‌ها برای برقراری مذاکرات مستقیم ، از افشای نامشان خودداری کردند  . یکی از این مقامات خاطرنشان کرد «( طالبان ) دشمنان بسیار مقاومی هستند و من این واقعیت را انکار نمی‌کنم ، درگیری مدام در جریان است و سال‌های متمادی نیز ادامه خواهد داشت » . ناکامی در انجام مذاکرات معنادار با طالبان بر شکننده بودن دستاوردهای نیروهای آمریکایی پس از افزایش سربازان ایالات متحده به دستور پرزیدنت اوباما در سال 2009 ، مهر تایید می‌نهد  .  سی هزار نیروی نظامی سرزمینهایی را که تحت کنترل طالبان‌بود ، باز پس گرفتند اما تقریبا همه ارزیابی‌ها در مورد وارد کردن یک ضربه مهلک به این گروه اشتباه از آب در آمد  . منتقدان دولت اوباما معتقدند ایالات متحده با توافق با ضرب الاجل پایان دادن به عملیات جنگی خود در سال 2014 ، موضع خود را تضعیف کرده و داوطلبانه تسلیم خواست یک دهه گذشته طالبان برای عقب‌نشینی نیروهای نظامی از افغانستان‌شده‌است  . اما دولت اوباما از سیاست تعیین ضرب الاجل دفاع می‌کند و آن را برای متقاعد کردن دولت و ارتش افغانستان به در دست گرفتن کلیه مسئولیت‌های کشور ، حیاتی خوانده است  .  این زمان‌بندی همچنین برای اوباما یک تصمیم سیاسی قلمداد می‌شود تا رضایت مردم آمریکا که از درگیری ارتش ایالات متحده در طولانی ترین جنگ کشور خسته و ناراضی هستند را جلب کند  . شعار اصلی همه فرماندهان ارتش ایالات متحده ، از استانلی مک کریستال و دیوید پترائوس گرفته تا جان آلن که هنوز در افغانستان اقامت دارد ، این بوده است که ایالات متحده قصد ندارد پل‌های پشت سر خود را در این کشور خراب کند و جنگ افغانستان همچون بیشتر قیام‌ها و شورش‌های دیگر را فقط با گفتگو و مذاکره می‌توان به پایان برد  . مقامات آمریکایی هم اکنون می‌گویند که تا حدودی از اهداف بلندپروازانه خود دور شده‌اند و قصد دارند تا زمینه را برای مذاکرات صلح نهایی پس از عقب‌نشینی نیروهای کشور از افغانستان فراهم کنند  .  مقامات آمریکا ابراز امیدواری می‌کنند که در سالهای پس از عقب‌نشینی نیروهای ناتو ، طالبان با دولتی که هم اکنون « دست نشانده » می‌خواند آشتی کند و ارتش افغانستان را دشمن نیرومندتری از آنچه که انتظار می‌رود ، قلمداد کند  . ایالات متحده پیش از ترک نیروهای نظامی اش از افغانستان از تلاش برای مذاکره با طالبان دست برنداشته است  .  آمریکا ماه گذشته با تشکیل کمیته‌ای با مقامات پاکستان موافقت کرد که طرف جدید طالبان برای شرکت در مذاکره را مورد تایید قرار دهد  .  دولت اوباما قصد دارد ایده پیشنهاد تبادل زندانیان با شورشیان ( طالبان ) را بار دیگر احیا کند و مقامات امیدوارند که این امر پیش زمینه‌ای برای احیای گفتگوهایی باشد که در ماه مارس ناکام ماند  .  مقامات کنونی و پیشین آمریکا تصور می‌کنند این اقدامات تلاش‌هایی برای دستیابی به اهداف بلندمدت خواهد‌بود  . فصل کارزار طالبان در افغانستان در شرایطی به پایان می‌رسد که این گروه بیش‌ترین فشارها را بر ائتلاف به رهبری آمریکا اعمال کرده است  .  یک سوم همه نیروهای آمریکایی که طی ماه جاری افغانستان را ترک کردند و بیشتر 68 هزار نیروی باقیمانده کنونی ، سال آینده از این کشور خارج خواهند شد و هدف این است که بقیه نیروها وظیفه آموزش را به عهده بگیرند  .  تعدادی از نیروهای عملیات ویژه تا پایان سال 2014 در این کشور می‌مانند  . مقامات آمریکایی معتقدند که بهره‌گیری از پاکستان برای یافتن افرادی در گروه طالبان نیز یک راهبرد نامطمئن است  .  جزئیات و اعضای کمیته تایید هم هنوز مشخص‌نشده‌ .  یک مقام آمریکایی می‌گوید « اتکای به پاکستان راهبرد نامشخصی است که چشم انداز مطمئن و روشنی ندارد » . تغییر سیاست آمریکا و تمایل بیشتر به نقش یک کشور و واسطه خارجی در تلاش‌های صلح هم نمایانگر عقب‌نشینی از راهبردهای گسترده و بلندمدت واشنگتن برای افغانستان است  .  افزایش تعداد نیروهای نظامی آمریکا و یورش‌ها و حمله‌های شبانه « نیروهای عملیات ویژه » علیه فرماندهان زمینی طالبان به هدف اعمال فشار بر این گروه برای پذیرش شرکت در مذاکرات و در نهایت عملی کردن عقب‌نشینی نیروهای غربی از افغانستان‌بود  . راهبرد مذاکرات مقدماتی که در سال 2011 با دشواری بسیاری به سرانجام رسید و در اوایل سال جاری در قطر و در خلیج‌فارس برگزار شد ، برای مدت بسیار کوتاهی کارساز به نظر می‌رسید  . این تلاش زمانیشکست خورد که دولت اوباما با مقاومت احزاب مخالف در واشنگتن روبرو شد و ایده پیشنهادی تبادل زندانیان نیز به خوبی پیش نرفت  .  بنا‌بود که پنج تن از رهبران زندانی طالبان در گوانتانامو بی‌در کوبا با تنها سرباز آمریکایی که در اسارت شورشیان است ، تبادل شوند  . بنا‌بود که تبادل زندانیان اقدامی باشد به هدف اعتمادسازی و در نهایت به مذاکرات جدی منتهی شود  .  اگر دولت اوباما بار دیگر این مذاکرات را احیا کند ، زمان آن پس از انتخابات ریاست جمهوری و به احتمال بسیار در مدت زمان بسیار کوتاهی پیش از عقب‌نشینی نیروهای آمریکایی در سال 2014 خواهد‌بود  . شمیله چادهری ، تحیلیگر امور آسیای جنوبی و مدیر « شورای امنیت ملی » در افغانستان و پاکستان می‌گوید « لحن کلی حاکم بر مذاکرات به نحوی تغییر کرده که موضع مذاکرات به رهبری ایالات متحده کمرنگ تر‌شده‌و بیشتر به سمت رویکرد نقش راهبردی افغانستان در بلندمدت متمایل‌شده‌است » .  او می‌گوید « آمریکا هنوز امیدوار است تا پشت صحنه نقش ایفا کند اما هنوز این نقش ومشخصات آن روشن نیست  .  این مسائل در آینده دور روشن خواهند شد » . اختلافات بین شاخه سیاسی طالبان و فرماندهان نظامی آن یکی از دیگر موانع پیش روی مذاکرات جدی است  .  سید محمد اکبر آقا ، یکی از فرماندهان نظامی پیشین طالبان که در کابل اقامت دارد ، زمانی که مسئله برقراری مذاکرات برای اولین بار علنی شد ، نقش مهمی در این امر بازی کرد » . شاخه نظامی طالبان به این دلیل که اولین بار اعلام علنی برقراری مذاکرات را از حامد کرزی ، رئیس جمهوری افغانستان شنیده‌بودند ، بسیار خشمگین شدند  .  طالبان سالیان متمادی است که کرزی را دست نشانده آمریکا می‌خواند و از گفتگو با دولت او سرباز زده‌بودند  . سید محمد اکبر آقا که در تلاش‌های دولت افغانستان برای برقراری مذاکرات علنی با طالبان نقش کلیدی ایفا کرده است ، می‌گوید ناکامی آمریکا برای اعتمادسازی در زمینه تبادل زندانیان سبب شد که طرف دیگر مذاکره احساس کرد به آن‌ها خیانت‌شده‌است  . یک مقام ارشد ائتلاف ( ناتو ) می‌گوید شورشیانی که از مراحل برقراری مذاکرات در قطر پشتیبانی کردند « اقدامات موثری برای ترویج این ایده برای اعضای خود به راه نیانداختند » .  در نهایت مذاکرات صلح به شکست منتهی شد و دیگر صلح موضوع مورد بحث نبود  . اما مقامات قطر هنوز به میزبانی مذاکرات تمایل نشان می‌دهند و یکی از مذاکره‌کنندگان طالبان مستقر در قطر می‌گوید احتمال دارد اگر تبادل زندانیان انجام شود و شورشیان اجازه افتتاح دفتری در قطر را صادر کنند ، می‌توان بار دیگر مذاکرات را از سر گرفت  .  آمریکا با تاسیس این دفتر موافقت کرده است  . سهیل شاهین ، مذاکره‌کننده طالبان در مصاحبه ماه گذشته خود با تلویزیون ژاپن گفت « اگر این دو قدم برداشته شود و اقدامات عملی از جانب آمریکا انجام گیرد ، مانع دیگری بر سر راه مذاکرات نخواهد‌بود » . چشم انداز مذاکرات مستقیم با دولت افغانستان و طالبان حتی تیره و تارتر از مذاکره با آمریکا است  . مولوی غلام الدین ، یکی از وزرای پیشین طالبان که هم اکنون عضو « شورای عالی صلح » دولت افغانستان است ، این ایده که طالبان هرگز با دولت افغانستان مذاکره نخواهد کرد را رد می‌کند  . آقای غلام الدین که روزگاری وزیر امر به معروف و نهی از منکر بوده است ، می‌گوید « آن‌ها کماکان این ادعا را حتی تا زمانی که پای میز مذاکره می‌نشینند ، تکرار خواهند کرد  . با این وجود ، آقای آقا می‌گوید « شورای عالی صلح » از او خواسته‌بود پیشنهاد مذاکره مستقیم را با طالبان مطرح کند ، اما با مخالفت این گروه روبرو شد  .  وی می‌گوید « آن‌ها گفتند با این دولت فاسد آشتی کنیم  ؟  آشتی با این دولت  ؟  من پاسخی برای آن‌ها نداشتم » .