احتمال انتخاب «سزار آمریکایی» برای نظارت بر توافق هسته‌ای با ایران
به نوشته نشریه پولیتیکو، ایجاد چنین پستی می‌تواند موجب خشم جمهوریخواهانی شود که گسترش سزارها و دیگر پست‌های ویژه را نشانه ناکارآمدی و موازی کاری دولت می‌دانند.
نشریه پولیتیکو در مقاله‌ای به قلم نهال طوسی ، به نقل از منابع نزدیک به مذاکرات هسته‌ای با ایران ، می‌نویسد دولت باراک اوباما رئیس جمهوری ایالات متحده در حال بررسی برای انتصاب یک مقام رسمی موسوم به « سزار » برای نظارت بر اجرای توافق هسته‌ای احتمالی با ایران است  . این ، یکی از گزینه‌های موجود برای اطمینان یافتن از گسیخته نشدن توافقی است که هنوز البته حاصل‌نشده‌، و ایده‌ای است که گروهی آن را « هوشمندانه » توصیف کرده‌اند ، زیرا کشورها و نهادهای بین‌المللی متعددی درگیر این توافق احتمالی خواهند‌بود  .  به گفته افراد آگاه به توافق هسته‌ای با کره شمالی ، ایجاد چنین مسئولیتی می‌توانست کمک کند تا آن توافق ، دست کم برای مدتی ، بر مسیر خود باقی بماند  . رابرت آینهورن مدیرکل وزارت خارجه آمریکا در امور منع گسترش و تکثیر جنگ افزار هسته‌ای در دولت بیل کلینتون ، رئیس جمهوری اسبق آمریکا ، می‌گوید « ایده معقولی است  .  اسمش را بگذارید سزار یا نماینده ویژه ؛ هر چه که هست  .  اسمش را بگذارید هماهنگ‌کننده اجرای توافق یا چیزی شبیه آن  . » ایجاد چنین پستی می‌تواند موجب خشم جمهوریخواهانی شود که گسترش سزارها و دیگر پست‌های ویژه در دولت اوباما را نشانه ناکارآمدی و موازی کاری می‌دانند  .  این امر در عین حال به مخالفان توافق هسته‌ای با ایران دستمایه تازه‌ای برای انتقاد می‌دهد  . ضرب الاجل توافق‌شده‌برای رسیدن توافق هسته‌ای با ایران پایان ماه ژوئن میلادی ( نهم تیر ماه سال جاری ) است  .  در تفاهم سیاسی که سیزدهم فروردین ماه به دست آمد ، ایران تعهد کرد به شکل قابل‌توجهی برنامه هسته‌ای خود را محدود کند تا در ازای آن تحریم‌های بین‌المللی که اقتصادش را زمین گیر کرده است ، لغو شوند  .  ایران اصرار دارد برنامه هسته‌ای اش اهداف نظامی ندارد  . شماری از موضوعات حساس در مذاکرات هنوز حل‌نشده‌باقی مانده‌‌اند و احتمال دارد مذاکره‌کنندگان نتوانند تا مهلت تعیین‌شده‌کار نگارش متن توافق جامع را تمام کنند  .  با این وجود ، مقامات دولت اوباما برنامه‌ریزی مقدماتی برای چگونگی اجرای توافق احتمالی را آغاز کرده‌اند  . به نوشته پولیتیکو ، یک مقام دولت آمریکا تایید کرده است که یکی از گزینه‌های در حال بررسی ، تعیین فردی به عنوان هماهنگ‌کننده اصلی اجرا و انجام توافق اتمی با ایران است  .  به گفته یک مقام پیشین دولت اوباما که با مذاکرات آشنا است ، احتمالات دیگر شامل افزایش پرسنل و بودجه سازمان‌های مسئول است که از وزارت دارایی تا نهادهای اطلاعاتی آمریکا را در بر می‌گیرد  .  اگر هماهنگ‌کننده مشخصی تعیین شود ، به احتمال زیاد در وزارت خارجه آمریکا مستقر خواهد شد ؛ وزارتخانه‌ای که تحت رهبری جان کری مسئولیت اصلی مذاکرات را بر عهده داشته است  . مقامات وزارت خارجه ایالات متحده جزئیاتی درباره برنامه ریزی‌های پس از رسیدن به یک توافق با ایران را ارائه نمی‌کنند و تاکید دارند که تمرکز آن‌ها ، بر رسیدن به توافقی است که هنوز روشن نیست آیا حاصل می‌شود یا خیر  .  دولت اوباما همچنین از بکار بردن واژه « سزار » در توصیف افرادی در نقش هماهنگ‌کننده عالی پرهیز می‌کند  . ماری هارف مشاور ارشد ارتباطات استراتژیک وزارت خارجه آمریکا می‌گوید « با توجه به جزئیات و عناصر بسیار زیاد هر طرح اجرایی ، ما مدتی است درگیر برنامه‌ریزی در این باره بوده‌ایم  .  در این برنامه‌ریزی ، ما به تمام جنبه‌های اجرا ، شامل چگونگی سازمان دادن به انجام توافق در دولت آمریکا پرداخته‌ایم  .  اگر به توافق برسیم الگوهای متعددی برای پیش‌برد امور وجود دارد و ما در پی الگویی هستیم که بهترین کارآیی را داشته باشد  . » اضافه بر ایران و آمریکا ، روسیه ، چین ، بریتانیا ، فرانسه و آلمان هم درگیر مذاکرات اتمی جاری هستند  .  سازمان ملل متحد و اتحادیه اروپا هم نقش مهمی در کاهش تحریم‌ها علیه ایران دارند ، که بخش مهمی از توافق است  .  برخی گزارش‌ها از تعیین یک « گروه ویژه حل اختلاف » چند ملیتی حکایت دارد ، که وظیفه‌اش پاسخ دادن به موارد ادعایی نقض توافق خواهد‌بود  . بعضی کارشناسان معتقدند تعیین یک نماینده ویژه از سوی آمریکا تصمیم عاقلانه‌ای است ، اما این فرد باید دارای جایگاهی عالی و برخوردار از اعتماد کامل رییس‌جمهور باشد  .  این امر در سطح سیاسی پیامی مشخص برای ایرانی‌ها حاکی از میزان جدیت آمریکا در عمل به توافق در بر دارد  . به عقیده نویسنده مقاله ، چنین انتخابی می‌تواند پیامی هم به بروکراسی آمریکا باشد تا بطور کارآمدی عمل کند ، و در عین حال که اطمینان حاصل خواهد شد تا ایران به تعهداتش پایبند بماند ، یقین حاصل شود که واشنگتن هم به وعده‌های خود ، بویژه در زمینه لغو تحریم‌ها ، عمل خواهد کرد  . تریتا پارسی رییس شورای ملی ایرانی آمریکایی که از حامیان مذاکرات است ، در این زمینه می‌گوید این رویکرد به ویژه در زمینه « دشمنی نهادینه‌شده‌» میان ایالات متحده و ایران بسیار مهم است  . به گفته آقای پارسی « هر دو طرف طی سال‌ها ، بروکراسی‌هایی را بنا کرده‌اند که سیاست‌های بسیار تخاصمی علیه یکدیگر را تقویت می‌کند  .  از آن جا که ابعاد فنی مساله بسیار پیچیده است ، اجرای توافق کاری طاقت‌فرسا خواهد‌بود و غیر واقع بینانه است که انتظار داشت این امر بدون افزودن نیروی انسانی محقق شود  . » مقام‌‌های پیشین درگیر در توافق سال 1994 میلادی با کره شمالی می‌گویند آمریکا باید همانقدر که در جریان مذاکرات متمرکز و منظم عمل کرد ، در اجرای توافق نیز چنین می‌کرد  .  هر چند هیچ کس نمی‌گوید تعیین یک « سزار » می‌توانست توافق را نجات دهد ، اما بسیاری معتقدند که نبود چنین هماهنگ کننده‌ای پس از دستیابی به توافق ، یک کاستی مشخص‌بود  . جول ویت از اعضای مذاکره‌کننده توافق کره شمالی می‌گوید « پس از رسیدن به توافق ، افراد تمرکزشان را از دست می‌دهند و همه تمایل دارند که مساله را پشت سر بگذارند  .  عمل به توافق ، کار خیلی جذابی نیست  . » استفان بازورت ، که سازمان توسعه انرژی شبه جزیره کره را اداره می‌کرد و مسولیتش کمک به اجرای بخش‌هایی از توافق هسته‌ای با کره شمالی‌بود ، نیز می‌گوید نبود یک فرد محوری برای مراجعه یکی از « موارد عمده ناامیدی » او بوده است  . بازورت در ایمیلی می‌نویسد « ما با افراد متعددی در دولت کلینتون به ویژه در وزارت خارجه و شورای امنیت ملی کاخ سفید سر و کار داشتیم ؛ اما هیچ فردی در سطح ارشد برای مراجعه وجود نداشت » . بازورت از تعیین یک فرد محوری در مورد ایران استقبال کرده و می‌گوید ، مشکل محو شدن ساختار بین سازمانی در طول اجرای توافق « با تبدیل توافق به خوراکی برای مناظره‌های جناحی و در سایه فرآیند سیاسی آمریکا به احتمال تشدید خواهد شد » . بسیاری از جمهوریخواهان در کنگره مخالف مذاکرات هسته‌ای با ایران هستند  .  تنها چند هفته مانده به ضرب الاجل تعیین‌شده‌پایان ماه مارس ، صدای انتقاد آن‌ها بلند و بلندتر خواهد شد  . سناتور باب کورکر رییس جمهوریخواه کمیته روابط خارجی سنا ، در نامه‌ای به رییس جمهوری آمریکا نوشته است ، گزارش‌های حاکی از این که آمریکا ممکن است از ایران نخواهد در باره فعالیت‌های ادعایی گذشته‌اش در تحقیقات درمورد جنگ افزارهای هسته‌ای شفاف‌سازی کند ، و این که احتمال دارد با محدود کردن بازرسی‌ها از مراکز هسته‌ای ایران موافقت کند ، او را « حیرت زده » کرده است  . سناتور کورکر نوشته است این را درک می‌ند که « وقتی گروهی اعتقاد دارند به توافق بسیار نزدیک هستند و مشاوران شما هم این را یک دستاورد عمده ماندگار می‌بینند ، چه فضایی ممکن است ایجاد شود  . » با این حال او از رییس‌جمهور خواسته است اگر ایران از « خط قرمزهایی » عبور کرد ، مذاکرات را ترک کند  . جان کری وزیر خارجه آمریکا ، روز سه‌شنبه با بیان این که مذاکرات « همچنان دشوار است ،» تاکید کرد ایالات متحده به یک « توافق بد » تن نخواهد داد  . با این وجود آقای کری عنوان کرد که ایران نباید همه چیز را درباره فعالیت‌های ادعایی گذشته‌اش در تحقیق درباره جنگ افزار هسته‌ای ، پیش از امضای یک توافق یا تخفیف تحریم‌ها ، اعلام کند  .  این نکته باعث شد دولت اوباما متهم شود که از خواست‌های عمده عقب‌نشینی کرده است  . سناتور لیندزی گرام ، از نامزدهای مقدماتی جمهوریخواهان برای انتخابات ریاست جمهوری سال آینده آمریکا ، روز چهارشنبه در صحن سنا گفت ، جان کری به او گفته‌بود تحقیقات گذشته ایران در مورد جنگ افزار هسته‌ای « همچنان روی میز مذاکرات است  . » با وجود این که جان کربی سخنگوی وزارت خارجه در جریان نشست خبری چهارشنبه اصرار داشت که آمریکا امتیازی نخواهد داد ، اما او برای تشریح موضع وزارت خارجه دچار دشواری‌هایی شد  . مارک دابوویتز مدیر اجرایی بنیاد دفاع از دموکراسی‌ها ، که مدت‌هاست نسبت به مذاکرات جاری بدبین است ، می‌گوید تعجب نخواهد کرد اگر بسیاری از جمهوریخواهان به ایده تعیین یک « سزار » برای نظارت بر توافق هسته‌ای با تردید نگاه کنند : « درک جمهوریخواهان مبتنی بر ناکارآمدی و شکست سزارهای قبلی است ، زیرا از آن‌ها در راستای ایجاد حس نفوذ و کارآمدی دولت استفاده‌شده‌است  . » دابوویتز همچنین تاکید دارد که معرفی چنین فردی ، او را به کانونی برای حملات تبدیل خواهد کرد و دولت اوباما احتمالا از چنین امری پرهیز می‌کند  .  وی می‌گوید « بهترین راه برای عدم پاسخ‌گویی ، کامل تقسیم مسئولیت پاسخ‌گویی است ؛ مشخصا حفظ این مسئولیت درون نهادهای غیرشفاف  .  به لحاظ سیاسی این احتمالا ساده‌تر از ایجاد تمرکز بر یک فرد است  . »