دشواری های طرح جابجائی مجاهدين خلق ايران در عراق
سکنه قرارگاه اشرف حاضر به ترک آنجا نيستند وهيچ کشوری هم داوطلب پذيرفتن آنها نشده است
نیویورک تایمز در گزارشی از مقرّ مجاهدین خلق ایران در قرارگاه اشرف در عراق ، زیر عنوان " گروه تبعیدی ایرانی آمریکا را در عراق در مقابل مسئله‌ای دشوار و نگران‌کننده قرار می‌دهد " می‌نویسد بیش از 3000 نفری که اینجا زندگی می‌کنند زمانی اعضای سازمان شبه نظانی قدرتمندی‌بودند که مصمم به سرنگون ساختن دولت ایران‌بود  . این گروه در دهه 1970 آمریکائیان را در تهران کشته‌بود ، و اعضایش بعدها ، هنگامی که صدام حسین به آنان پناه داد ، برای مشارکت به عنوان یک یک واحد مزدور در عملیات خشونت‌آمیز او در شمال و جنوب عراق برای سرکوبی کردها وشیعه‌ها مورد ظنّ قرار گرفتند  .  اعضای گروه اکنون خوش آیند عراق نیستند اما معتقدند باید در آمریکا مورد محافظت واقع شوند ، هرچند که گروهشان بنام سازمان مجاهدین خلق ایران کماکان درفهرست وزارت امورخارجه آمریکا در باره تشکیلات تروریستی باقی است  . لورنس جی باتلر ، دیپلمات آمریکائی در یکی از جلسات اخیر مذاکره با گروه در اینجا به آنان گفت " شما احتمالا هاوائی را مدّ نظر دارید " و بعد افزود " حدس من این است که شما نمی‌خواهید به گوانتانامو بروید " . آقای باتلر ، که مشاور ژنرال لوید جی آستین فرمانده ارشد نظامی آمریکا در عراق در امور مربوط به سیاست خارجی است ، در سه ماه گذشته تقریبا هرهفته از سوی سفارت آمریکا بین بغداد و قرارگاه اشرف در آمد و شد بوده است ، که پادگانی در استان دیاله در نزدیکی مرز با ایران است  .  اوبا جملاتی طنزآمیز و بی‌پرده سعی کرده است این تبعیدی‌ها را به ترک قرارگاه و اجتناب از مواجه شدن با برخورد خشونت‌آمیز دیگری با نیروهای امنیتی عراق قانع کند ، که وقوع آن در صورت ماندنشان تقریبا قطعی بنظر می‌رسد  . این گروه پای‌بند به یک ایدئولوژی مرکب از شیعه و مارکسیسم است ، و آمریکائیان در نخستین مراحل جنگ عراق در جریان بمباران این قرارگاه چندین نفر از اعضای گروه را کشتند ، که پیش از اقدام به خلع سلاح کردن آنان دارای بیش از 2000 تانک و نفربر زرهی‌بودند  .  آمریکائیان بعدا برای قرارگاه تدارکات ایمنی و امنیتی فراهم ساختند زیرا دولت عراق که با ایران دوست است علیه قرارگاه به رفتاری خصومت آمیزروی آورده‌بود  . ماموریت آقای باتلریافتن راه حلی بوده است که بتواند نخست جان سکنه قرارگاه را با منتقل ساختن آنان به اردوگاهی دور از مرز ایران حفظ و در امان نگاه دارد ، و بعد آنان را برای اسکان مجدد به کشورهائی دیگر بفرستد  . اما معلوم می‌شود این راه حلی دشوار و پیچیده است ، چرا که سکنه از ترک قرارگاه امتناع می‌ورزند ، و هیچ کشوری هم جلو نیامده است که به آنان خوش آمد بگوید  .  ولی زمان به سرعت می‌گذرد و آقای باتلر چندین بار به اعضای گروه گوشزد کرده است که نیروهای آمریکائی عراق را ترک می‌کنند  . براساس طرح پیشنهادی آمریکا اعضای گروه باید قرارگاه را که در دوران صدام حسین به عنوان یک پایگاه نظامی از آن استفاده می‌شد تخلیه کنند ، و ضمن انحلال تشکیلاتی به جائی دیگر در عراق منتقل شوند ، که نخستین گام اساسی و ضروری برای به رسمیت شناخته شدن آنان به عنوان پناهجو توسط سازمان ملل متحد است  . آقای باتلر به اعضای گروه گفت " شما در دنیای خارج تشکیلاتی شبه نظامی محسوب می‌شوید و به عنوان یک گروه خطرناکید " .