جان کری: توافق اتمی هنوز ممکن است، اما زمان رو به پایان است
جان کری، وزیر امورخارجه آمریکا در مقاله ای که در روزنامه واشنگتن پست منتشر کرده می گوید توافق جامع اتمی می تواند همکاری بین المللی غیرنظامی اتمی ایران را در پی داشته باشد و اقتصادش را شکوفا کند.
بیستم ژوییه ، ضرب الاجل تعیین‌شده‌برای دستیابی به یک توافق جامع در مورد برنامه اتمی ایران به سرعت نزدیک می‌شود  . همه این مدت ، این مذاکرات در مورد اتخاذ یک تصمیمی بوده است که رهبران ایران باید آن را بگیرند  .  آن‌ها می‌توانند با برداشتن گام‌های لازم برای اطمینان دادن به دنیا که برنامه اتمی کشورشان صرفا صلح‌آمیز خواهد‌بود ، و صرف ساختن یک سلاح نخواهد شد ، موافقت کنند ، یا می‌توانند برای پایان دادن به انزوای اقتصادی و دیپماتیک و بهبود زندگی مردمشان ، یک فرصت تاریخی را بر باد دهند  . دیپلماسی و رهبری با تصمیم گیری‌های سخت همراه است ، اما این ( مورد ) نباید یکی از آن تصمیم‌های دشوار باشد  . مسوولان ایرانی بارها و به روشنی گفته‌اند که هیچ قصدی برای تولید سلاح اتمی ندارند و فعالیت‌های اتمی آن‌ها تنها برای برطرف کردن نیاز‌های غیرنظامی طراحی‌شده‌است  .  بر فرض صحت این گفته ، اثبات آن کار سختی نیست  . ایالات متحده آمریکا و شرکای ما به ایران نشان داده‌اند که چقدر جدی هستیم  .  در زمان مذاکرات برای رسیدن به « طرح اقدام مشترک »، ما دست خود را به سمت ایرانی‌ها دراز کردیم و با آن‌ها به‌طور مستقیم ملاقات کردیم تا بفهمیم ایران از برنامه اتمی خود چه می‌خواهد  .  همراه با شرکای بین‌المللی خود ، ما مسیری را ترسیم کردیم که به ایران امکان می‌دهد که یک برنامه ( اتمی ) داخلی ، صرفا برای اهداف صلح‌آمیز داشته باشد  .  ما ثابت کردیم که در ارائه فراغت مالی انعطاف پذیر‌بودیم  . در جریان این گفتگوها ، مذاکره‌کنندگان ایران جدی بوده‌اند  .  ایران با عمل به تعهداتش در « طرح اقدام مشترک » فراتر از انتظارات برخی‌ها ظاهر شد ، و زمان و فضا برای ادامه مذاکرات جامع اتمی را فراهم کرد  .  ایران ، به‌طور خاص ، در حال از بین بردن ذخایر اورانیوم با غنای بالای خود است ، از طریق عدم نصب و یا عدم آغاز فعالیت سانتریفیوژ‌های اضافی قابلیت غنی‌سازی را محدود کرده ، از پیشروی بیشتر در تاسیسات غنی‌سازی و راکتور آب سنگین خودداری کرده و اجازه بازرسی‌های بیشتری را داده است  .  در عوض ، در حالی که معماری تحریم‌های بین‌المللی و بیشتر خود تحریم‌ها به صورت پایدار پابرجا است ، اتحادیه اروپا و گروه 1 + 5 فراغت مالی محدودی را برای ایران فراهم کردند  . اکنون ایران باید تصمیم‌گیری کند  .  در زمان مذاکرات جامع اتمی ، دنیا به دنبال چیزی جز اینکه ایران حرف‌هایش را با اقدامات اساسی و قابل تصدیق و تایید ثابت کند ، نبوده است  .  ما طی چندین ماه گذشته یک رشته اقدامات منطقی و قابل تایید که به آسانی قابل‌دستیابی است را پیشنهاد کردیم که اطمینان می‌دهد ایران نخواهد توانست به سلاح اتمی دست یابد و برنامه اتمی اش به اهداف صلح‌آمیز محدود خواهد‌بود  .  در عوض به ایران تضمین داده می‌شود که به‌طور مرحله‌ای از تحریم‌ها مرتبط با فعالیت اتمی خلاص شود  . ایران چه انتخابی خواهد کرد  ؟  به رغم ماه‌ها گفتگو ، هنوز نمی‌دانیم  .  ما می‌دانیم که فاصله‌های جدی هنوز میان آنچه مذاکره‌کنندگان ایران می‌گویند حاضر هستند انجام دهند ، با آنچه باید برای رسیدن به توافق جامع اتمی انجام دهند ، وجود دارد  .  ما همچنین می‌دانیم که خوش بینی علنی آن‌ها در مورد نتیجه احتمالی این مذاکرات ، تا به امروز ، با مواضعی که پشت درهای بسته بیان کرده‌اند ، همخوانی نداشته است  . این فاصله‌ها به خاطر این نیست که خواسته‌های ما بیش از حد بوده است  .  برعکس ، اتحادیه اروپا و مذاکره‌کنندگان گروه 1 + 5 دقیقا به سوالات و نگرانی‌های ایران گوش داده‌اند و تا جای ممکن که با اهداف اساسی ما در این مذاکرات منطبق‌بود ، انعطاف نشان داده‌اند  .  ما با ایران از نزدیک روی طراحی مسیر یک برنامه اتمی کار کرده ایم که با همه الزامات یک برنامه صلح‌آمیز و غیر نظامی مطابق است  . اما همچنان بین آنچه ایران می‌گوید نیتش از برنامه اتمی است ، و آنچه در واقع محتوای برنامه اتمی اش را تا به امروز شامل می‌شود ، اختلاف وجود دارد  .  اختلاف میان آنچه ایران می‌گوید ، و آنچه انجام داده ، اهمیت این را نشان می‌دهد که چرا این مذاکرات لازم است و چرا در ابتدا ، جامعه بین‌المللی برای اعمال تحریم‌ها علیه ایران متحد شد  . ادعای ایران که دنیا باید صرفا به حرف‌هایش اعتماد کند ، این حقیقت را نادیده می‌گیرد که آژانس بین‌المللی انرژی اتمی ، از سال 2002 ده‌ها مورد از تخطی‌های ایران از تعهدات بین‌المللی اش در زمینه منع گسترش تسلیحات اتمی را گزارش کرده است که از اوایل دهه 1980 شروع شده‌اند  . شورای امنیت سازمان ملل متحد با اتخاذ چهار قطعنامه طبق فصل هفتم ، ایران را ملزم کرد که گام‌هایی برای رسیدگی به این تخلفات بر دارد  .  این تخلفات نمی‌تواند نادیده گرفته شود ، اگر قرار است که به یک راه حل جامع اتمی رسید ، باید ایرانی‌ها به آن موارد بپردازند  .  اینها تنها انتظارات یک کشور نیست ، بلکه انتظارات جامعه جهانی است  . برای فراغت از تحریم‌ها ، جهان صرفا از ایران می‌خواهد تا نشان دهد که فعالیت‌های اتمی اش همانی است که ادعا می‌کند  . 9 ماه پیش ، حسن روحانی ، رئیس جمهوری ایران در واشنگتن پست نوشت : « سیاست بین‌الملل دیگر یک بازی که یک طرف ببرد و طرف دیگر ببازد نیست ، بلکه یک عرصه چند وجهی است که در آن همکاری و رقابت معمولا به‌طور همزمان رخ می‌دهد ، ...  انتظار می‌رود سران جهان سردمدار تبدیل تهدید‌ها به فرصت‌ها باشند  . » در چنین فضایی‌بود که باراک اوباما ، رئیس جمهوری ، آمریکا را به بررسی احتمال رسیدن به یک راه حل برای برنامه اتمی ایران از طریق مذاکره متعهد کرد  .  ما وارد این روند مذاکرات شدیم چون عقیده داشتیم که فرصتی واقعی برای موفقیت داشت  . این فرصت موفقیت هنوز وجود دارد ، اما زمان رو به پایان است  . اگر ایران قادر است این تصمیم‌ها را بگیرد ، برای مردم ایران و اقتصاد آن‌ها نتایج مثبتی در پی خواهد داشت  .  ایران خواهد توانست از دانش علمی قابل توجه خود ، برای همکاری‌های بین‌المللی غیرنظامی هسته‌ای استفاده کند  .  شرکت‌ها می‌توانند به ایران بازگردند و با خود سرمایه‌هایی که ( در ایران ) بسیار مورد نیاز است ، شغل و کالاهای بیشتر و خدمات بیشتری بیاورند  .  ایران می‌تواند به نظام مالی بین‌المللی دسترسی بیشتری داشته باشد  .  نتیجه آن اقتصادی برای ایران خواهد‌بود که با یک سرعت قابل توجه و پایدار توسعه خواهد یافت که استاندارد زندگی مردم ایران را افزایش می‌دهد  .  اگر ایران آماده ( چنین انتخابی ) نباشد ، تحریم‌های بین‌المللی سخت تر و انزوای ایران عمیق تر می‌شود  . مذاکره‌کنندگان ما از هم اکنون تا 20 ژوییه به‌طور مرتب در وین کار خواهند کرد  .  ممکن است برای اضافه کردن زمان بیشتر به ساعت فشار باشد  .  اما تمدید ( مدت مذاکرات ) ممکن نیست مگر اینکه همه طرف‌ها با آن موافقت کنند و آمریکا و دیگر شرکای ما به صرف اینکه مذاکرات ادامه یابد ، به تمدید زمان آن رضایت نمی‌دهند  .  ایران باید در فرصت باقی مانده نشان دهد که به‌طور واقعی تمایل دارد که به نگرانی‌های مشروع جامعه بین‌المللی پاسخ دهد  . در این دنیای آشفته ، معمولا فرصتی پیش نمی‌آید که بتوان به صورت صلح‌آمیز به توافقی دست یافت که با همه نیازهای اساسی تمامی طرف‌ها که به صورت علنی بیان شده‌اند ، مطابق باشد ، دنیا را امن تر کند ، تنش‌های منطقه‌ای را کاهش دهد و رفاه بیشتری را فراهم کند  .  ما اکنون چنین فرصتی داریم و دستیابی به یک موفقیت تاریخی امکان دارد  .  این امر به اراده سیاسی و اثبات نیت‌ها بستگی دارد ، و نه به توانایی  .  مسئله انتخاب‌ها است  .  بگذارید عاقلانه انتخاب کنیم  .