وبلاگ نویسان پشت میله های زندان
کمیته حمایت از روزنامه نگاران: با رشد وبلاگنویسی برای نخستین بار شاهد هستیم که شمار وبلاگنویسان زندانی از روزنامه نگاران سنتی که در نشریات، رادیو و یا تلویزیون کار می کرده و حالا زندانی اند، پیشی گرفته است
دوشنبه آینده برابر با سوم ماه مه « روز جهانی آزادی مطبوعات » است و از چند روز قبل ، برنامه‌هایی به مناسبت این روز در مجامع و مراکز آکادمیک برگزار‌شده‌است  . رشد وبلاگنویسی در خاورمیانه و همزمان برخورد شدید حکومت‌ها با وبلاگنویسان از جمله در ایران ، باعث‌شده‌تا برای نخستین بار شمار وبلاگ نویسان زندانی بیشتر از روزنامه نگاران سنتی باشد  . « وبلاگ نویسان پشت میله‌های زندان » عنوان نشستی‌بود که روز سه شنبه در واشنگتن برگزار شد و در آن ، کارشناسانی از کشورهای مختلف جهان به بحث و تبادل نظر پرداختند  . در آستانه روز جهانی آزادی مطبوعات ، نشست « وبلاگ نویسان پشت میله‌های زندان » به تحت فشار بودن وبلاگنویسان در برخی کشورها پرداخت و در آن ، راهکارهایی برای کاستن از این فشارها مطرح شد  .  برگزارکننده این نشست « مرکز بین‌المللی پشتیبانی رسانه‌ها »‌بود که از دو سال قبل کارش را با تمرکز بر حمایت از رسانه‌های مستقل در سراسر جهان آغاز کرده است  . به گفته برگزارکننده این نشست ، با رشد وبلاگنویسی برای نخستین بار شاهد هستیم که شمار وبلاگنویسان زندانی از روزنامه نگاران سنتی که در نشریات ، رادیو و یا تلویزیون کار می‌کرده و حالا زندانی‌اند ، پیشی گرفته است  .  « کمیته حمایت از روزنامه نگاران » ( CPJ ) پیشتر در گزارش سال 2009 خود اعلام کرده‌بود که دستکم 68 بلاگر و گزارشگر آنلاین در نقاط مختلفی زندانی‌اند  . رابرت ماهونی ، معاون « کمیته حمایت از روزنامه نگاران » که خود از روزنامه نگاران باسابقه بین‌المللی است در این نشست ابتدا تصویری از شرایط کلی آزادی مطبوعات و به ویژه وضعیت وبلاگنویسان در جهان ارایه داد که نکات اصلی اش بر کشورهایی با حکومت‌های سرکوبگر متمرکز‌بود  . آقای ماهونی با اشاره به تغییرات 30 سال اخیر در روزنامه نگاری مدرن ، که فضای سنتی تحریریه‌ها دگرگون‌شده‌و حال می‌توان حتی با یک تلفن ، فعالیت خبرنگاری کرد ؛ در ادامه به آسیب‌پذیری بیشتر بلاگرها در مقایسه با روزنامه نگاران تحت حمایت یک نهاد خبررسانی پرداخت  .  به گفته این کارشناس رسانه ، در برخی کشورها مانند مصر ، روزنامه نگاران سنتی در واکنش به قیدوبندهای کار رسانه‌ای ، به وبلاگنویسی رو می‌آورند تا صدایشان در جامعه شنیده شود و در این موقعیت ، بازداشت و بازخواست می‌شوند مانند وائل عباس ، وبلاگنویس زندانی که 4 سال قبل برای انتشار فیلمی در وبلاگش درباره شکنجه یک نفر به دست پلیس مصر ، بازداشت شد و هنوز در زندان است  . معاون « کمیته حمایت از روزنامه نگاران » آسیب‌پذیری ویژه وبلاگنویسان و روزنامه نگاران آنلاین را بی‌توجهی رسانه‌های بزرگ به آن‌ها دانست که در چنین وضعیتی ، حکومت‌های سرکوبگر در رویارویی با وبلاگنویسان با دست باز اقدام می‌کنند  . رابرت ماهونی با اشاره به وبلاگنویسان منتقدی که شناسایی‌شده‌و دستگیر شده‌اند مانند یک وبلاگنویس چینی که 5 سال قبل در پی همکاری شرکت یاهو و دولت چین بازداشت شد ، بر اهمیت حرف هیلاری کلینتون ، وزیرخارجه آمریکا تاکید کرد که پیشتر گفته‌بود اصول مبارزه با سانسور باید بخشی از سیاست خارجی ایالات متحده باشد  . اما به گفته این کارشناس ، چنین سیاست و تعهدی باید در دستور کار همه کشورهای جهان قرارگیرد و نه فقط در سیاست خارجی آمریکا  . رابرت فریس ، دیگر سخنران نشست ، مدیر « مرکز تحقیقات درباره نقش اینترنت در جامعه » از دانشگاه هاروارد‌بود که تخصصش ، نظارت بر فعالیت وبلاگنویسان خاورمیانه از جمله در ایران ، مصر ، تونس و سوریه است  . او قتل زهیر الیحیاوی ، نویسنده و وبلاگنویس تونسی در زندان را تنها یکی از نمونه‌های سرکوب وبلاگنویسان و محدودسازی آزادی بیان در خاورمیانه دانست و گفت حکومت‌های سرکوبگر ، استراتژی‌های متفاوتی بکار می‌گیرند ؛ مثلا در حالی که سوریه و تونس ، برخی وبسایت‌ها را فیلتر می‌کنند ، در مصر هیچ وبسایتی فیلتر نیست و مصری‌ها می‌توانند هر مطلبی را بخوانند اما هدف دولت مصر ، مقابله با نویسندگان مصری است که از درون کشور انتقاد کنند  . دیگر سخنران نشست که به‌طور ویژه به نقش وبلاگ‌ها در جامعه ایران پرداخت امید معماریان ، روزنامه نگاری‌بود که پیشتر برای وبلاگنویسی در تهران به زندان رفت  .  او گفت پس از برگزاری انتخابات ریاست جمهوری اخیر ، با اخراج خبرنگاران خارجی و مسدود شدن راه‌های اطلاعرسانی رسمی ، ماشین پروپاگاندا و تبلیغات حکومتی ، یکه تاز عرصه شد اما همچنان این وبلاگنویس‌های ایرانی هستند که در خط مقدم به چالش کشیدن حاکمیت قرار دارند  . به گفته آقای معماریان ، وبلاگنویسان ایرانی برای نقش پراهمیتی که دارند سرکوب می‌شوند و اگر در ناآرامی‌های پس از انتخابات ، وبلاگنویسان اطلاعرسانی نمی‌کردند معلوم نیست که شمار قربانیان به چند نفر می‌رسید  . امید معماریان گفت برای وبلاگنویسان ایرانی مهم است که دیده شوند و صدای شان شنیده شود اما مهمترین چالش برای حمایت از آن‌ها این است که به دلیل فشارها و برخوردهای موجود در ایران ، اغلب وبلاگنویسان تاثیرگذار ، با اسامی مستعار و ناشناس می‌نویسند و گاه سازمان‌های بین‌المللی چند ماه پس از بازداشت این وبلاگنویسان ، متوجه فقدان آن‌ها می‌شوند وتلاش‌ها برای اطلاعرسانی درباره آن‌ها آغاز می‌شود  . به گفته آقای معماریان ، وبلاگنویسان ایرانی با نوشتن درباره همه جنبه‌های زندگی عمومی و سیاست داخلی و خارجی دولت ایران ، از جمله برنامه هسته‌ای جمهوری اسلامی ، رقیب سرسختی برای ماشین تبلیغات رسمی حکومت هستند و از همین رو ، حکومت ایران به خصوص در یک سال اخیر ، با روابط گسترده اش با چین که به عنوان « استاد سانسور » شناخته می‌شود روند فیلترینگ سایتها و کنترل اینترنت را تشدید کرده تا « ماشین تبلیغات » به کارش ادامه دهد  . امید معماریان گفت دولت آمریکا و به‌طور کلی جامعه مدنی ، یگانه کمک و پشتیبانی مهمی که می‌تواند به بلاگرهای ایرانی و مردم ایران ارائه دهد « تامین وسایل اطلاعرسانی » برای آنهاست  .  ابزاری که به گفته او ایرانیان بتوانند نظرات خود را بیان کنند و همزمان خطری تهدیدشان نکند  .  به گفته این روزنامه نگار ، اصلی ترین نقطه آسیب‌پذیری حکومت ایران ، از کار انداختن ماشین تبلیغات حکومتی اش است  . تینچی مارتین لیائو ، فعال دموکراسی و حقوق‌بشر از چین که سال هاست از خارج ، سعی دارد فرهنگ و سیاست کشورش را در مجامع جهانی معرفی کند آخرین سخنران نشست‌بود که با پرداختن به جمعیت چند صد میلیونی کاربران اینترنت و ده‌ها میلیون وبلاگنویس در کشورش ، جو خفقان و فشار وارده بر وبلاگنویسان چینی را توصیف کرد  . او گفت در چین ، فهرستی شامل بیش از هزار کلمه ممنوع وجود دارد که بخش اعظم آن ، اسامی زندانیان سیاسی و دگراندیشان چینی است و همه سایت‌های اینترنتی و ایمیل‌های عمومی برای یافتن این واژه‌ها کنترل می‌شود  .  با این حال به گفته خانم مارتین لیائو « شواهد نشان می‌دهد که همیشه راهی برای بقا وجود دارد و وبلاگنویسان همواره راهی برای دور زدن فیلترینگ یا مقابله با آن‌ها یافته‌اند  . » این فعال حقوق‌بشر می‌گوید « برخی وبلاگنویسان چینی اخیرا برای شناسایی نشدن و تحت پیگرد قرار نگرفتن ، شیوه نگارش خود را تغییر داده و مثلا از نوشتن کلمات حساسیت برانگیز پرهیز می‌کنند اما در عوض ، با ابداع ترکیبی جدید از واژه‌ها ، منظورشان درباره فساد و ناکارآمدی دولت را می‌نویسند  .