چرا سازمان ملل امسال شعار خود را حمایت از مدافعان حقوق بشر اعلام کرده است؟
شیرین عبادی: مدافعان حقوق بشر در سراسر جهان تحت انواع تهدیدها و تضییق ها قرار دارند . برخی از آنها حتی جان خود را از دست داده اند و عده ای هم در زندان ها به سر می برند
خانم شیرین عبادی ، وکیل دادگستری ، برنده جایزه صلح نوبل و بنیان‌گذار سازمان مدافعان حقوق‌بشر در ایران ، از مدافعان سرشناس حقوق‌بشر در جامعه جهانی است  .  از زمانی که خانم عبادی در این راه پای نهاد ، نه تنها هدف آزارها و حمله‌های گوناگون امنیتی و قضایی مقام‌های جمهوری اسلامی قرار گرفت ، بلکه خانواده او ؛ فرزندان ، خواهر و همسرش نیز بارها به خاطر فعالیت‌های او بازداشت ، بازجویی و زندانی‌شده‌یا مورد اهانت و تهمت و تضییق‌های گوناگون قرار گرفته‌اند  . شیرین عبادی علت انتخاب این شعار را برای سال 2011 خطرهایی می‌داند که این مدافعان را تهدید می‌کند  . شیرین عبادی : مدافعان حقوق‌بشر در سراسر جهان تحت انواع تهدیدها و تضییق‌ها قرار دارند  .  برخی از آن‌ها حتی جان خود را از دست داده‌اند و عده‌ای هم در زندان‌ها به سر می‌برند  .  مانند برنده امسال جایزه صلح نوبل  .  کشورهای غیردمکراتیک اصولا با سوئ ظن به مدافعان حقوق‌بشر می‌نگرند و حاضر نیستند رفتار آن‌ها را تحمل کنند و برای واداشتن آنهابه دست کشیدن از فعالیت هاشان انواع فشار‌ها را بر آن‌ها وارد می‌کنند  .  به همین دلیل‌بود که مجمع عمومی سازمان ملل در سال 1999 قطعنامه‌ای صادر کرد و در آن اعلام کرد که دولت‌ها مکلفند مدافعان حقوق‌بشر را در راه اجرای وظایف شان کمک کنند و تسهیلات ویژه‌ای برای آن‌ها درنظر گیرند تا بتوانند به وظایفشان - که دفاع از حقوق‌بشر است بپردازند  .  این قطعنامه هم مانند دیگر مصوبات مجمع عمومی جنبه الزام‌آور حقوقی ندارد اما نشان از از خردجمعی در سطح بین‌المللی دارد  .  قطعنامه با اکثریت بالایی تصویب شد  . - در ایران متاسفانه مدافعان حقوق‌بشر تحت انواع مخاطرات قرار دارند  .  به خاطر دارم در ابتدای انقلاب روزنامه‌های دولتی وقتی می‌خواستند به من ناسزا بگویند مرا طرفدار حقوق‌بشر و فمینیست خطاب می‌کردند  .  آن‌ها این کلمات را به صورت ناسزا به کار می‌بردند  .  اما بتدریج بر اثر فعالیت‌های ما مدافعان حقوق‌بشر فرهنگ حقوق‌بشر در ایران ارتقای زیادی پیدا کرد  .  تا حدی که خوشبختانه به یک خواست عمومی تبدیل‌شده‌ . - فعالان حقوق‌بشر در ایران کماکان در معرض خطر و تهدید قرار دارند  .  یک نمونه آن وضعیت آقای محمد صادق کبودوند است که به جرم تاسیس‌ان جی او یا سازمان غیردولتی حمایت از حقوق بشرکردستان در سنندج به ده سال حبس محکوم‌شده‌ .  او با تنی بیمار در زندان است و با آن که مطابق آیین‌نامه زندان‌ها می‌تواند از حق مرخصی استفاده کند ، حتی با مرخصی استعلاجی او موافقت‌نشده‌است  .  یا وضعیت نسرین ستوده همکار عزیزم ، وکیل شجاعی که به علت دفاع از حقوق‌بشر و همکاری با کانون مدافعان حقوق‌بشر در ایران تقریبا چهار ماه است در انفرادی زندانی‌ست  . در حال حاضر همه‌ان جی او‌هایی که برای دفاع از حقوق‌بشر در ایران تاسیس شده‌بودند تعطیل شده‌اند و دولت برای ظاهر‌سازی مبادرت به تاسیس چند‌ان جی او یا سازمان غیردولتی دولتی حقوق بشری کرده که در مجامع بین‌المللی آن هارا معرفی می‌کند تا به نمایندگی از طرف مردم صحبت کنند  .  اینها از وضعیت موجود تعریف و تمجید می‌کنند  .  مثل مورد زنان که می‌گویند حقوق زنان در ایران در بهترین وضع است و کشورهای دیگر باید از ایران سرمشق بگیرند  .  اینها نهادهای ساختگی است که دولت تاسیس می‌کند و شیوه دفاعی و زبان خاص خودشان را دارند  .  مثلا در شرایطی که قوانین تبعیض‌آمیز علیه زنان در ایران بیداد می‌کند ، وقتی چند زن در سازمان ملل فریاد بر می‌آورند که زنان ایران در بهترین وضعیت حقوقی قرار دارند فقط باعث خنده نمایندگان کشورهای دیگر می‌شوند  .  یا وقتی زندان‌های ایران بیش از ظرفیت شان زندانی سیاسی دارند ، کسانی که ایران را آزادترین کشور دنیا می‌نامند فقط با لبخند تمسخر شنوندگان مواجه می‌شوند  . مایلم نتیجه‌گیری کنم که در وضعیت موجود در ایران وضع برای مدافعان حقوق‌بشر به حدی تنگ و دشوار است که جایی برای فعالیت در داخل کشور ندارند  .  اکثر آن‌ها یا در زندانند یا اگر توانسته‌اند ایران ترک کرده‌اند و یا دست از کار کشیده و در گوشه عزلت به سر می‌برند  . کسانی که راه پرخطر دفاع از حقوق‌بشر را برگزیده‌اند خود را برای انواع مخاطرات آماده کرده‌اند و از زندان و مجازات نمی‌هراسند  .  زندان کمترین تاثیری بررفتار آن‌ها نگذاشته  .  چنان که خانم نرگس محمدی که بر اثر بدرفتاری ماموران امنیتی مبتلا به فلج ادواری عضلانی‌شده‌و مدتهاست تحت معالجه است به محض خروج از زندان از بیمارستان با زن امروز صدای امریکا مصاحبه کرد ؛ و این از بابت گله و شکایت نبود  .  بلکه به خاطر گزارش دادن و آگاهی‌رسانی از داخل زندان وضعیت خود را شرح داد  . نه تنها نرگس محمدی بلکه سایرین هم با قبول تمام مخاطرات کارشان را ادامه می‌دهند  .  آقای تاجیک پس از دستگیری بعد از انتخابات و آزادی با وثیقه هیچ چیز او را ساکت نکرد و به وظایف حقوق بشری خودش ادامه داد  .  دولت برای اجبار مدافعان حقوق‌بشر به سکوت به تهدید و ارعاب خانواده ی آن‌ها رو آورده و برای بسیاری از خانواده‌ها مشکلات ایجاد کرده  .  ازجمله پس از آنکه عبدالرضا تاجیک برای بار سوم دستگیر می‌شود او را کاملا برهنه می‌کنند و در حضور دادستان از او بازجویی می‌کنند  .  آقای تاجیک عصبانی می‌شود و می‌پرسد در کجای قانون متهم را کاملا برهنه می‌کنند تا از او بازجویی کنند  .  او به همین دلیل نامه‌ای به دادستان نوشت و شکایت خودش را اعلام کرد  .  چون به شکایات او ترتیب اثر داده نشد در اولین تماس تلفنی با خواهرش پروین جریان را گفت و خواهر او نیز مجددا شکایتی از طرف برادرش مطرح کرد  .  چون به هیچیک از شکایت‌ها رسیدگی نشد خانم پروین تاجیک مراتب را علنی کرد و با چند رسانه صحبت کرد  .  دادگاه او را به اتهام نشر اکاذیب به یک سال و نیم حبس محکوم کرد  . این تضییقات که در مورد خانواده‌های مدافعان حقوق‌بشر روا می‌گردد بی‌تردید برای وارد کردن فشار بیشتر بر این مدافعان و در نهایت واداشتن آنان به دست کشیدن از هدفشان است  .