تور دولتی ارکستر سمفونيک تهران در اروپا صحنه اعتراض به سرکوبی ها بود
نيويورک تايمز می نويسد معترضين ميگفتند دولت در داخل آزادی را سرکوب ميکند و در خارج کنسرت مجانی ترتيب ميدهد
معترضین با دسته‌های گل به اعدامی‌ها ادای احترام کردند نیویورک تایمز زیر عنوان « نت هائی تلخ از دیپلماسی هنری ایران » گزارش مایکل کیملمن ، Michael Kimmelman از ژنو را چاپ کرده است که می‌نویسد اواخر ماه گذشته ، مقارن زمانی که دولت ایران دو زندانی سیاسی دیگر را اعدام کرد ، و نه نفر را به محاربه با خدا متهم ساخت که اتهامی جنائی با مجازات مرگ است ، ارکستر سمفونی تهران نیز با توری که دولت بانی آن‌بود واین هفته پایان گرفت ، به گوشه و کناراروپا فرستاده شد  . ارکستر در این تور ، سمفونی موسوم به صلح و دوستی ، ساخته مجید انتظامی را اجرا کرد ، که مرثیه‌ای در چهارموومان ، با ترکیبی از مارش‌های نظامی و عناوینی مبالغه‌آمیز و تقریبا عجیب و غریب است ، که به گزارش تهران تایمز ، نخست در فوریه سال گذشته در جشن‌های سی امین سالگرد انقلاب به اجرا درآمد  . سالها پیش ، این اتحاد جماهیر شوروی‌بود که ضمن فرستادن ناراضیان به مجمع الجزایر گولاگ ( Gulags )، باله بولشوی ، و پیانیست ، سویاتسلاو ریکتر ( Sviatoslav Richter ) را به خارج می‌فرستاد ، و این تماشاگران و شنوندگان غربی‌بودند که باید بهای اخلاقی حضور در چنین مجامعی تبلیغاتی را ، در ازای فرصت نادر و احتمالا تکرار نشدنی دیدن هنرمندانی واقعا بزرگ بپردازند ، که خود گروگان‌های رژیم‌بودند  . ارکسترسمفونی تهران ، دو هفته پیش در توری که از استراسبورگ فرانسه شروع شد ، سمفونی ساخته آقای انتظامی را به بروکسل ، رتردام و رم برد ، و روز یکشنبه با بلیط هائی که کنسولگری ایران به رایگان توزیع کرده‌بود ، و بی‌شک میخواست اعتراض‌ها و عوارض جنبی را در حداقل نگاه دارد ، به اینجا در ژنو رسید  .  دفتر جهانگردی ژنو نیز برای تالار عظیم ویکتوریا بلیط توزیع کرده‌بود ، اما تالار ، درغایت ، بیشتر خالی‌بود  . به تخمین من قریب سیصد نفر در این تالار‌بودند که با گنجایشی برای بیش از هزار نفر ساخته‌شده‌است  .  تعدادی نه چندان کم ، از جمله یک جوان آهنگ ساز سویسی ، و یار آلمانی اش ، پس از آنکه ارکستر شروع به نواختن کرد ، یکه خوردند و عقب رفتند ، و وقتی از آن‌ها پرسیدم چرا آمده‌اند گفتند چون در آن شب هیچ برنامه بهتری نداشتند در آخرین دقایق سراغ دفتر جهانگردی رفته‌اند و بلیط گرفته‌اند  .  آنان درباره موسیقی و نوازندگان آن هیچ اطلاعی نداشتند ، و برگزار‌کنندگان ایرانی نیز راجع به برنامه ، بروشوری توزیع نکرده‌بودند  .  این دو ، نیم ساعت پس از شروع سمفونی ، در حالتی حاکی ازپشیمانی ، تالار را ترک کردند  . چه کسی می‌تواند آن‌ها را مقصر بداند  ؟  دست آخر ، معترضین روی صحنه رفتند و به فارسی گفتند دسته گل هائی که با خود آورده‌اند برای ادای احترام به ناراضیانی است که اخیرا در ایران اعدام شدند ، و بعد دسته‌های گل را در جایگاه رهبر ارکستر گذاشتند  .  نوازندگان و خوانندگان نیز به سرعت خود را کنار کشیدند  . آنگونه که قابل پیش‌بینی‌بود ، معترضین ، متناوبا در همه جا علیه این تور تظاهرات کردند  .  در بروکسل شعارهائی حمل میکردند که می‌گفت دولت در داخل ، آزادی را سرکوب می‌کند و در خارج کنسرت مجانی ترتیب می‌دهد  .  در رتردام در تئاتر برخوردهائی فیزیکی رخ داد  .  هری ون بومل ( Harry van Bommel )، نماینده پارلمان هلند به یک رادیوی فارسی زبان در هلند گفت کشورش باید شرمسار باشد از اینکه گذاشته است کنسرت در حالی برگزار شود که معترضین در ایران به‌دار آویخته می‌شوند  .  او در میان سیاستمداران آنجا تنها نبود  .