رهایی از جسم و روح یا انفجار در دنیای مجازی؛ با عکس های گلشیفته فراهانی
آکادمی سینمایی سزار فرانسه بتازگی فیلم – شعر بسیار کوتاهی بر اساس همین اندیشه تهیه کرده است با نام «جسم و روح؛ مکاشفات ۲۰۱۲». در این فیلم ۹۰ ثانیه ای، هریک از هنرپیشگان بیت یا بخشی از شعری را می خوانند و در همان حال با حرکتی نمادین پیرهن از تن به در میکنند. انگار می گویند: تن رها کن تا نخواهی پیرهن.
روح و جسم ، زن و مرد ، انسان و فرشته ، خیر و شر ، برهنه و پوشیده ، ظاهر و باطن ، مذکر و مونث ، سیاه و سفید ، فرهنگ و طبیعت ، سنت و مدرنیته ، شرق و غرب ، کهنه و نو ، عقل و جنون ، رویا و واقعیت ، خواب و بیداری ،  ...  این‌ها همه ساختارهای دوتایی زبانی هستند ، ساخته در ذهنیت بشر که جهان را دوقطبی می‌کنند و این مفاهیم دوگانه را به صورت دو ضد و دو مطلق در برابر یکدیگر و در تضاد و تناقض با هم قرار می‌دهند  .  این شیوه و ساختار اندیشه خود بستری می‌شود برای تضادهای درونی و ضدیت‌های بیرونی  .  پس از جنگ دوم جهانی ، عده‌ای از متفکران ، بروز پدیده‌هایی چون فاشیسم ، میلیتاریزم ، امپریالیزم ، تضادها و تبعیض‌های نژادی ، مذهبی ، عقیدتی ، طبقاتی ، قومی ، جنسیتی ، افراط گرایی‌ها و نظام‌های سرکوبگر امروزی را همراه با نابسامانی‌هایی چون از خود بیگانگی ، تنهایی ، بی‌کسی ، ناامنی ، ترس از آینده ، خودکشی ، اعتیاد ، خشونت‌های خانگی ، حرص و آز  ...  را در دوران مدرن و بویژه از قرن بیستم به بعد ، از عوارض این دو قطبی اندیشی و مطلق‌گرایی می‌دانند و برای برقراری صلح و آشتی انسان‌ها در درون خود و در جوامع انسانی ، شکستن این ساختارهای دوگانه مفهومی در ذهنیت بشر را لازم می‌دانند  .  هنرمندان و متفکران پسامدرن معتقدند که میان دو قطب مفهومی ، در هریک از این ساخت‌های دوتایی زبانی ، جهانی از تفاوت‌ها و تنوع‌ها وجود دارد و با جست و جوی راه‌های متنوع و متفاوت هنری و فرهنگی می‌کوشند اندیشه و ذهن انسان‌ها را از اسارت در قالب این دوئیت‌ها آزاد کنند و شیوه‌های تازه « نوع دگراندیشیدن » را ابداع و معرفی و متجلی کنند  .  میشل فوکو ، متفکر فرانسوی یکی از مبدعان و پیش آهنگان این فلسفه و تفکر است  . این اندیشه در عین نو و امروزی بودن راه به سنت‌های عرفانی بودایی و ایرانی و مسیحی و اسلامی می‌برد که راه آزادی را در رهایی از هرآنچه رنگ تعلق دارد ، از تن و پیرهن و پوست و جسم و قالب‌های فکری ، می‌جوید  . آکادمی سینمایی سزار فرانسه بتازگی فیلم شعر بسیار کوتاهی بر اساس همین اندیشه تهیه کرده است با نام « جسم و روح ؛ مکاشفات 2012 » .  در این فیلم 90 ثانیه‌ای ، 31 هنرپیشه جوان که نامزد‌های احتمالی جایزه سزارند ، شرکت دارند  .  هریک از هنرپیشگان بیت یا بخشی از شعری سروده لوران دو باتی یا ، شاعر سرشناس امروز فرانسوی را می‌خوانند و در همان حال با حرکتی نمادین پیرهن از تن به در می‌کنند  .  انگار می‌گویند : تن رها کن تا نخواهی پیرهن  .  اما تنها از تن و پیرهن نمی‌گذرند  .  پیرهن در حرکات و گفتار آنان نمادی می‌شود از پوست تن که با شکافتنش بیننده را به دیدن درون جسم و روح خود دعوت می‌کنند  .  اما اگر پوست قالب و پوشاننده تن است ، تن هم قالب و قفس روح است  .  برای رسیدن به رهایی ، به ، باید از این قالب‌های ذهنی و زبانی گذشت  .  بازیگران با رها شدن از جسم و روح ، بیننده را به نگریستن به دعوت می‌کنند  .  به خودی رها از وزن و فشار روح و جسم ، رها از قالب و قفس ، و در برابر راهی که باز است  ... فیلم - شعر با این جملات آغاز می‌شود : به من نگاه کنید ، به من نگاه کنید در این دم ، برهنه ، رها از جسم و روح بی‌هیچ فشاری جز از وجود خودم ، خود را از جسم و جانم رها می‌کنم  .... و فیلم - شعر ادامه می‌یابد تا در پایان به راه رهایی می‌رسد و با این عبارت‌ها پایان می‌یابد : در این دم ، رها از جسم و روح ، بی‌هیچ فشاری جز از خودم  ...  خود را از جسم و روحم رها می‌کنم به من نگاه کنید ، به من نگاه کنید ، راه باز است  ... یک سان شدن آغاز و پایان گفتار فیلم در عین حال نمادی است بر سیر حلقوی زمان که بر خلاف سیر خطی و پیشرفت - اندیش زمان در عصر مدرنیته است  .  هریک از این عبارت‌های کوتاه میان ویرگول‌ها را یک هنرپیشه در حالی که پیراهنش را از تن به در می‌کند یا حرکتی به قصد انجام آن می‌کند ، می‌خواند  .  همه فیلم شعر حکایت رهایی جان و تن از خود و از جسم و از روح است ، از رسیدن به بودن محض و رهایی از ضدها و اندیشه‌های رسوب کرده و فشارهای بر جسم و ذهن حک‌شده‌است  .  فیلمی یک دقیقه و نیمی که با 31 هنرپیشه ، مفهومی ازلی - ابدی را به نحوی فشرده و با کمک شعر و تصویر بیان می‌کند  . انتشار این فیلم با این مفهوم عرفانی و عمیق به زبان فرانسه ، که هدفش معرفی امیدهای جوان سینمای فرانسه است ، و می‌توانست از چشم و آگاهی دست کم جامعه ایرانی پنهان بماند ، بناگهان به انفجاری در دنیای مجازی و عمومی ایرانیان بدل شد  .  زیرا یازدهمین هنرپیشه این فیلم ، گلشیفته فراهانی ، بازیگر ایرانی است  .  بخشی از شعر که گلشیفته اجرایش را بر عهده دارد این عبارت است : « من تجسم رویاهای شما هستم » .  اما این هم مهم نیست  .  مهم آن است که در حین ادای این عبارت و در حرکتی که به قصد پیرهن به در کردن نشان می‌دهد ، نیمی از سینه خود را نیز عریان می‌کند  .  مردان بازیگر البته پیرهن از سر بیرون می‌کشند و دیدن سینه و بالاتنه عریان آنان مشکلی در کار نمی‌آورد  .  زنان بازیگر که جز گلشیفته همه غربی‌اند ، اما جز سر و گردن خود را نشان نمی‌دهند  .  و تنها گلشیفته ایرانی و خاورمیانه‌ای و مسلمان است که تا زیر سینه نیم برهنه می‌شود  .  عکس‌های فیلم ، که جنبه‌ای هنری دارند و نمی‌توان آن‌ها را از مقوله پورنو دانست ، در آغاز بر سایت مجله مادام لوفیگارو ، و سپس بر شبکه‌های مجازی فیس بوک و یوتیوب نقش بست و علاوه بر نسخه به زبان اصلی ، نسخه دیگری از فیلم با تیتراژ فارسی و ترجمه‌ای نادرست و نافهمیده وارد دنیای مجازی شد و سیل نظرهای ایرانیان به سوی آن سرازیر شد  . عده‌ای دربست و بی‌چون و چرا کار گلشیفته را تایید کردند  .  ( که برخی در جواب پرسیدند اگر دختر یا خواهر خود آنان چنین می‌کرد آیا باز چنین موضعی می‌گرفتند  ؟ ) عده‌ای سیل کلمات رکیک و خشن را بر او باریدند  .  در میان این دو قطب ، طیف‌های متنوعی از عقاید و نظرگاه‌ها نیز وجود داشت  .  عده‌ای این اقدام را بهانه‌ای کردند برای تاختن به سیاست‌های جمهوری اسلامی و فشارهایی که بر هنرمندان وارد می‌آورد ، گروهی دیگر این حرکت را امری شخصی دانستند و نوشتند که منتقدان و معترضان بهتر است روی اعتراض شان را به جانب حاکمان ایران بگیرند  .  این گروه از موارد سنگسارها واعدام‌های گروهی پیدا و پنهان و شکنجه‌ها و تجاوزهای جنسی به زندانیان و ضرب و شتم معترضان و ناامنی‌های خیابانی برای دختران و حتی پسران چه از سوی نیروی انتظامی و چه از سوی اراذل و اوباش ، و ایجاد عقده‌های سرکوفته جنسی و حقارت در نوجوانان و نبودن چشم اندازی برای جوانان در ایران و گسترش اعتیاد و خودکشی و فقر و اختلاس و خطر جنگ گفتند و به زشت گویی‌های سران حکومتی که از « آب سرد به اونجا ریختن » و از « آن ممه را لولو بردن » و مردم را به بزغاله و الاغ تشبیه کردن در عرصه‌های رسمی و عمومی نمونه آوردند و از عکس‌ها و ویدیوهایی گفتند که از سخنان آخوندها در تلویزیون‌های رسمی ایران ( مانند آن که می‌گوید یزید از مجامعت معاویه به هنگامی که آلت او را عقرب گزیده‌بود ، بوجود آمد )، و از محافل خصوصی آنان مانند عملیات آخوند گلستانی و سردار زارعی بر یوتیوب نقش بسته ؛ و کار گلشیفته که آزار کسی را در پی ندارد ، در قیاس با آن‌ها معصومانه دانستند  . استدلال برخی از معترضان نه به این اقدام بلکه به ناموقع بودن آن‌بود  .  آن‌ها می‌گفتند در حالی که حکومت فشارهایش را بر سینمای ایران سخت تر می‌کند ، خانه سینما را می‌بندد ، فرج الله سلحشور از زنان هنرمند سینما با الفاظ رکیک یاد می‌کند و سینمای ایران را رسما فاحشه خانه می‌خواند ، کار گلشیفته بهانه بیشتر یا دیگری به دست حکومت داده  .  ( که شاید همین نشان می‌دهد که به هرحال این گروه در کنه ضمیر خود این اقدام را ناپسند می‌دانند و برای رد کردنش به چنین توجیهاتی توسل می‌جویند ) . علی عبدی به این گروه قابل تامل و دقت‌بود  .  گروهی دیگر این اقدام را سوئ استفاده از آزادی و افراط گرایانه دانستند که نه فایده‌ای برای آزادی دارد ونه فرهنگ ساز است  .  کاری لحظه‌ای و گذرا و جنجال آفرین ، که سروصدای آن نیز مانند حرکت ماجده علیا ، دختر جوان و وبلاگ نویس مصری ، بزودی خاموش می‌شود  .  و می‌پرسیدند که اگر گلشیفته قصد جنجال آفرینی نداشت ، چرا تنها او از میان همه آن زنان بازیگر سینه برهنه کرده است  .  در جواب اینان گروهی بر آزادی‌های شخصی و مالکیت انسان بر بدن خود گفتند و البته این استدلال با استدلالی دیگر رد می‌شد که پس بازیگران پورنو قهرمانان آزادی‌اند  ؟  هرچند که عکس‌های هنری با تصاویر پورنو بسیار فاصله دارد  .  به هرحال هرچه‌بود انگار گلشیفته با یک حرکت نرم دست و آستین ، ضربه‌ای گیج‌کننده بر ذهنیت ایرانیان از زن و مرد وارد آورد و در قالب‌های سربی وسخت سنت‌ها و هنجارها زلزله ایجاد کرد  .  براندازی نرم با یک تصویر و یک جمله  .  در ارکان جامعه مردسالار ( که گاه ریشه‌های آن در ذهن زنان و بویژه در زنان حکومتی عمیق تر و ضخیم تر از مردان است ) ولوله و زلزله در گرفت و در هنجار ناموس پرستی‌های سنتی غلیظ‌شده‌با حمایت‌های اسلامی و قانونی توفان و تندباد در گرفت و رگ‌های تعصب ملی و غیرت « مردانه » بیرون زد و ناموس مذهب به باد رفت  .  اما از مردان و زنان مردسالار و ناموس پرستان خشن و خشک اندیش و متصلب چون امثال و کیهان و فارس و رجا و تابناک نویسان و چه عجب وقتی حتی مادر و پدر گلشیفته ، که هردو هنرمندند و آگاه از عوالم آزادی و آزادگی در هنر ، ازکار دخترشان غافلگیر و حتی شرمنده شدند و در مقام تکذیب برآمدند  .  ( و این امر به کالبد شکافی دیگری نیاز دارد که جایش در این مقوله نیست ) . سایت اوج نیوز از قول مادر گلشیفته ، فهیمیه رحیمیان ، نوشت : « بنده که مادر او هستم به شما می‌گویم یقین بدانید دختر من اهل برهنگی و این مسائل نیست  .  وی ادامه داد : در دنیای امروز که دنیای تکنولوژی است همه چیز امکان‌پذیر است و مطمئن باشید این عکس فتوشاپ بوده وبه هیچ عنوان نمی‌تواند عکس واقعی او باشد  .  رحیمیان افزود : اگر من گلشیفته را بزرگ کرده‌ام بهتر از هرکس به این امر واقف هستم که دخترم اهل این چنین خودنمایی‌ها و خودفروختگی‌ها نیست وبه شما با قاطعیت می‌گویم این عکس واقعی و متعلق به دختر من نیست  . » به نوشته همین سایت ، بهزاد فراهانی ، پدر گلشیفته و بازیگر تئاتر وسینما و سریال‌های تلویزیونی بشدت کار دخترش را انکار کرد وگفت : « نمی‌دانم کسانی که مدتی است در پی دامن زدن به این موضوع هستند اصلا از خود سوال کرده‌اند که چرا دختر من باید دست به چنین کاری بزند  ؟  یک آدم مریض عکسی را در داخل اینترنت قرار داده است وجملاتی را در زیر آن نوشته وفکر کرده است مردم هم به راحتی آن را پذیرفته‌اند  .  حقیقت این است که گلشیفته در هیچ شبکه اجتماعی عضویت ندارد ، پس نمی‌تواند چنین حرفهایی را زده باشد  .  وی افزود : من پدر گلشیفته فراهانی اعلام می‌کنم این عکس هرگز متعلق به دختر من نیست و این عمل زشت یک فتوشاپ است  .  دخترم اهل این مسائل وبازی‌ها نیست  . » البته این سایت ننوشته است که فهیمه و بهزاد فراهانی این حرف‌ها را به کدام خبرنگار یا آژانس خبری گفته‌اند  . قضاوت تهمینه میلانی ، کارگردانی که به مسائل زنان توجه دارد بر اساس بی‌قضاوتی‌بود  .  او گفت : « بنده با شناختی که از او دارم ، گلشیفته را دختری پخته وعاقل می‌دانم و به عقیده من هر انسانی مسئول سرنوشت وکار خودش است  .  گلشیفته هم انسان است و مسئول وظیفه وآینده خودش است ولی‌ای کاش جامعه رفتار مهربانتری با گلشیفته داشت  .  وی ادامه داد : من قاضی نیستم که درباره کارهای انجام گرفته درباره دیگران قضاوت و یا حکم دهم ، من درباره حال وآینده هیچ کس نظر نمی‌دهم چون بر این باورم که هر کس مسئول کار خودش است  . » عده‌ای هم با دلایلی مبتنی بر حدس و گمان ثابت می‌کنند که کار ، کار فتوشاپ بوده نه گلشیفته و می‌کوشند با این استدلال‌ها خاطر بهزاد فراهانی را تسلی دهند  . و چنین شد که سرنوشت یک فیلم کوتاه هنرمندانه با شعری عمیق ، وقتی به جامعه ایرانی و خاورمیانه‌ای راه یافت به بحث برهنه یا پوشیده ، و نجیب یا فاحشه ، یعنی درست به ضد پیام فیلم ، که رهایی از دو اندیشی و دوبینی و قالب‌های ذهنیتی است تبدیل شد و مشت اعماق ذهن و وجدان جامعه ایرانی را باز کرد و آن را آیینه وار در برابرشان نهاد  .  شاید هم فیلم که نامش امیدهای 2012 یا مکاشفات 2012 است *( نگاه کنید به پانویس ) - نامی که از آخرین کتاب عهد جدید کتاب مقدس برگرفته - در رسالت خود موفق بوده  .  زیرا از قالب‌های رسوب کرده و پنهان روح جامعه امروز ایران کشف حجاب و کشف محجوب می‌کند  . آیا این اقدام گلشیفته در جسارت و پرده دری با شعرهای فروغ فرخزاد در زمان خودش قابل قیاس است  ؟  و آیا می‌تواند نظیر آن تاثیر را بر جامعه ایران و بر فرهنگ جنسیتی مردم ایران بگذارد  ؟  فراموش نکنیم که فروغ تا پیش از تولدی دیگر و به خاطر برخی از شعرهایش درکتاب‌های اسیر و دیوار و عصیان نه فقط از روشنفکران جامعه که از پدر و شوهرش نیز بی‌مهری‌ها و آزارها و تهمت و دشنام بسیار دید و شنید ، اما به حرکت خود جسورانه ادامه داد تا به راه‌های تازه تر و به تولدی دیگر دست یافت  .  چرا که راه باز است  .  آیا این حرکت گلشیفته از مقوله همان جسارت است برای شکستن تصویر و بت خویشتن تا به تولدی دیگر برسد  ؟ احتمالا گلشیفته پس از این اقدام دیگر آن گلشیفته پیشین ، با آن تصویری که ایرانیان از این دختر « خوب و نجیب » در چشم و ذهن خود قالب گرفته‌بودند ، نخواهد‌بود  .  تصویر دختری معصوم و عزیز پدر و مادر و قربانی زور و ظلم حکومت جمهوری اسلامی ، حکومتی که فرزندی دلبند و « طفلی معصوم » را از آغوش گرم خانواده و مردمش دور کرده و به زمهریر بی‌رحم غربت پرتاب کرده است  .  شاید خواست و انتخاب گلشیفته هم همین بوده است  .  خواست رهایی از نقش‌ها و تصویرهایی که جامعه و خانواده بر او قالب گرفته و از او انتظار دارد  .  شاید گلشیفته دیگر نمی‌خواهد دختر خوب و نجیب محدود و محصور در قالب خانواده و کشور و مذهب و سنت باشد  .  می‌خواهد خودش باشد و اهل جهان باشد  .  می‌خواهد پیام فیلم را که می‌گوید : « راه باز است » بازی نه ، که زندگی کند  . حرکت گلشیفته ، چه خوب و چه بد ، چه ساختارشکن و رادیکال ، یا گذرا و جنجالی ، در نفس خود زیانی برای کسی ندارد  .  در اساس از مقوله و مصداق بیت حافظ است که : به یکی جرعه که آزار کسش در پی نیست ، زحمتی می‌کشم از مردم نادان که مپرس  .  اما آیا براستی چنین است  ؟  شک نیست که هرکس مالک تن و جان و روح خویش است و هرچه با آن کند ، امری شخصی و خصوصی است و تا زمانی که مایه آزار کس نباشد ، نباید به کشیدن زحمت و مزاحمت از مردم نادان بینجامد  .  اما حد عرصه خصوصی و عمومی کجاست  ؟  هنوز خودکشی نزد همه ، از بی‌دین و دین‌دار ، مذموم و ناپسند است  .  در آزادترین کشورهای غربی هنوز کسی نمی‌تواند برهنه به عرصه‌های عمومی برود و گرنه سروکارش یا با پلیس است یا با آسایشگاه روانی  .  برای کسانی که می‌خواهند عریان به عرصه عمومی بروند مکان‌های خاصی منظور‌شده‌که لخت‌ها نباید پا از مرز‌های آن فراتر بگذارند  .  در دنیای امروز ، عرصه مجازی نیز به عرصه عمومی افزوده‌شده‌که سرعت و دامنه و وسعت انتشار خبر در آن از همه رسانه‌های سمعی و بصری پیشی گرفته است  .  در چنین جهانی اگرچه عکس گرفتن از بدن خویش امری خصوصی است ، اما آیا بردن آن به قلمرو مجازی هم امری خصوصی شمرده می‌شود یا اقدامی عمومی است  ؟  و اگر عمومی است چه مسئولیت‌هایی درپی دارد  ؟ مهم ترین ویژگی مردسالاری و فرهنگ و تاریخ مذکر ، تملک مرد بر موجودیت زن است  .  در این ذهنیت و سنت ریشه‌دار فرهنگی ، مرد ، از رئیس قبیله و شیخ طائفه تا پدر و شوهر و حتی برادر و پسر ، مالک تن و جان و هستی زن ( مادر و همسر و خواهر و دختر و حتی خاله و عمه و دختران آن‌ها ) شمرده می‌شود  .  همه این زنان ، در زبان فارسی امروز ، با یک کلمه کلی « ناموس » معرفی می‌شوند  .  ناموس که معمولا بر زنان اطلاق می‌شود ، در برابر « غیرت » یا همان تملک مردانه است که معنی خود را به دست می‌آورد  .  و همین است که در فرهنگ‌های سنتی و سنت‌های دینی و قبیله‌ای ، زنان به مثابه مایملک مردان باید از مردان غریبه و نامحرم رو بپوشند تا ناموس مردان خود را از دست درازی نامحرمان مصون بدارند  .  درست است که گلشیفته جزو محارم و « ناموس » مردان و زنانی که بر او تاخته‌اند نیست ، اما ایرانی که هست  .  مسلمان هم که هست  .  و همین یعنی معترضان هنوز فرهنگ قبیله‌ای و حرمسرایی را در وجدان خود حمل می‌کنند  .  و همین است که از نظر آنان این همه زنان غربی و غیرمسلمان که برهنه در رسانه‌های مجازی و واقعی ظاهر می‌شوند ، هیچ مشکلی پیش نمی‌آورند ، اما وای به وقتی که دختری مسلمان یا ایرانی چنین کند  .  جالب آن که همین امر ریشه سوالی است که عده زیادی از منتقدان گلشیفته در دنیای مجازی طرح کرده‌اند : چرا تمامی زنان بازیگر فیلم ، که غربی و غیرمسلمان‌اند ، نه ، و فقط گلشیفته ایرانی و مسلمان  ؟ شاید از همین روست که زنان انقلابی در تاریخ ما وقتی خواسته‌اند با این وضعیت شیئ و مملوک وار مبارزه کنند و از جامعه بخواهند به شخصیت و خصایل انسانی آنان « نگاه کنند » نه به جنسیت شان ، از راه شکستن قیدهای پوششی و تکان دادن ساختارهای غیرتی و جنسیتی وارد شده‌اند  .  از طاهره قره العین تا قمر و فروغ ، که اکنون گلشیفته نیز شاید در کنار آنان قرار گیرد  .  اگرچه « راه » برای این زنان سنت و ساختار شکن یکی‌ست اما « رفتار »‌های آنان به اقتضای زمان ومکان و شخصیت شان متفاوت و متنوع است  .  و با این حال در یک نکته اصلی مشترک‌اند  .  همه این زنان به رغم فشار و سرکوب جامعه مذکر توانسته‌اند خود را در کار و هنرشان به بالاترین حد و سطح ممکن برسانند و سرآمد مردان شوند  .  قره العین ، بانویی‌ست که درفضل و علم و ادب و سخنوری و خطابه سرآمد رجال دوران خود است  .  قمر در آواز و موسیقی ایرانی بی‌همتاست  .  فروغ همچنان خورشید شعر امروز ایران است  .  و گلشیفته در عالم بازیگری چهره‌ای ست بین‌المللی و شناخته و برنده جوایز جهانی سینمایی و ایستاده بر پله‌ای بسی بالاتر از مردان بازیگرسینمای ایران  .  قره العین در جمع مردان با سربرهنه ظاهر می‌شود ، قمر در کنسرت گراندهتل برای اولین بار با مو و رو و لباس باز و آرایش فرنگی در میان مردان و زنان تماشاگر بر صحنه می‌رود ، فروغ در عالم مطبوعات و کتاب درشعرهایش از تجربه‌های تنش می‌گوید و رگ غیرت جامعه مردسالار روشنفکری ایران را ، به رغم همه ادعاهایش ، می‌جنباند ، و گلشیفته ی بازیگر ، با برهنه کردن گوشه‌ای از بالاتنه اش در خوابگه مورچگان آب می‌ریزد و عالمی را به هم می‌انگیزد  .  مصداق شعری می‌شود که بیتی از آن را بازی کرده است : نگاهم کنید ، نگاهم کنید در این دم ، برهنه ، رها از جسم و روح بی‌هیچ فشاری جز وزن وجود خودم ، خود را از جسم و جانم رها می‌کنم هنوز باکره‌ام ، و خود را تسلیم می‌کنم  . به ورطه پریشانی درمی آیم ، در برابر همه دیوانگان ، متعهد می‌شوم هنرم بازیگری خواهد بود غافل از خویشتن  ....  دی‌ان ا‌ام را برای همیشه منتشر می‌کنم به رقص پا می‌گذارم چشمانتان را به سوی من بگردانید پوستم را به شما می‌دهم تجسم رویاهایتان می‌شوم پابرهنه بر آتش ، راه‌های ناشناس را می‌پیمایم با حنجره بریده ، واژه‌های لطیف را  ...  چون میوه بر زبانم  ....  به رعشه می‌آورم خون آلود ، ستوده ، معشوق ، اوج گرفته ، سرشار ، نواخته ، با اشک‌ها و خنده‌هایم نفستان را‌بند می‌آورم  . به اشراق و نور می‌رسم  ...  پرده نمایشتان را می‌درم می‌خواهم مست کنم  ...  با فریاد ، با نور ، با جمعیت ناپذیرفتنی‌هایتان ، ناممکن‌هایتان ، سراسر سیمایم را می‌پوشاند بگذار سرما ، ترس ، تردید ، ساعات تزلزل سربرسد بر فریاد « تهی » فروشان کر خواهم شد ایمان می‌آورم  . برهنه تا استخوان ، غوطه ور می‌شوم در این دم ، رها از جسم و روح ، بی‌هیچ فشاری جز وزن خودم  ...  خود را از جسم و روحم رها می‌کنم نگاهم کنید ، نگاهم کنید  ... راه باز است  ... در این میان باید نظر گلشیفته را هم دانست  .  این که چرا تنها او برهنگی را در فیلم ، برخلاف دیگر بازیگران زن ، از حد سر و گردن گذرانده ، و این که آیا این عکس‌ها فتوشاپ است یا واقعی ، و اگر واقعی است آیا انتظار چنان واکنشی از پدر و مادر خود داشته و آیا در این اقدام به افکار عمومی مردم هم وطنش وبه موقعیت سینما در ایران هم می‌اندیشیده یا نه  ؟  این‌ها همه پرسش‌هایی هستند در جست و جوی پاسخ  .  پاسخگوی آن‌ها نیز کسی جز خود گلشیفته نیست  .  تا اینجا تنها این را می‌دانیم که گلشیفته در مصاحبه با روزنامه دیلی تلگراف از فتو شاپ بودن عکس‌ها چیزی نگفته  .  برعکس گفته است که پس از انتشار عکس‌ها در فیس بوک و سایت مادام لو فیگارو ، یک مقام وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی با او تماس گرفته و به او گفته که  .  گلشیفته همچنین می‌گوید این مقام گفته است ایران به هنرمند و بازیگر نیاز ندارد  .  و گلشیفته خدمات هنری خود را به جاهای دیگر عرضه کند  . تصاویر گلشیفته اندکی بعد از انتشار از صفحه‌ای که به نام او در فیسبوک موجود است و از سایت مادام لو فیگارو حذف شد  .  علت این حذف را هم باید از خود او پرسید  . _____________________________________________________________ * مکاشفات 2012 طرحی‌ست که می‌خواهد نسل جدید بازیگران زن و مرد و استعدادهای جوان را که شاید برندگان آینده جوایز سزار بهترین امیدهای بازیگری فرانسه باشند ، معرفی کند  . در این طرح 31 بازیگر زن و مرد جوان زیر نظر هنرمندی مشهور و خلاق هنر خود را عرضه می‌کنند ژان - باتیست موندینو ، عکاس و کارگردان وهنرمند چند وجهی فرانسوی سبک ویژه و بدیع خود را در اختیار این پروژه گذاشته و آن را در کلیپ ویدیویی 90 ثانیه‌ای بر اساس شعری از لوران لو باتی یا ، شاعر فرانسوی ، کارگردانی کرده است  .  این ویدیو در 400 سالن سینما به نمایش در می‌آید  .  علاوه بر آن مجموعه عکسهایی نیز از این بازیگران در 400 نسخه تهیه‌شده‌است  .  در بزرگداشت امیدهای 2012 ، ضیافت شامی به افتخار این هنرمندان با حضور بازیگران برجسته نسل‌های پیش تر در هتل لو موریس برگزار خواهد شد  .