روایت آمریکاییان هندی تبار و صنعت مُتِل در ایالات متحده
ورود این هندی تباران آمریکا به این صنعت با فعالیت مهاجران هندی در زمینهای کشاورزی شمال کالیفرنیا آغاز شد و هم اکنون آمریکاییان هندی تبار مالک بیش از نیمی از مُتِل های سراسر این کشور هستند
مسافرخانه‌ها یا متل‌های کنارجاده‌ای بخشی جدایی ناپذیر از زندگی مردم آمریکا است ، که پیشینه آن به سالهای 1940 و 1950 بازمی گردد  .  این متل‌ها حتی امروز هم چشم انداز آشنای بزرگراههای آمریکا هستند  .  روایت این متل‌ها موضوع کتاب جدیدی است از زندگی مهاجران به آمریکا  . صنعت متل‌داری در ایالات متحده ، از متل‌های کوچک و مستقل گرفته تا متل‌های زنجیره‌ای بزرگ ، هم اکنون در قبضه جامعه هندی تباران امریکاست  .  بسیاری از این آمریکاییان هندی تبار طی هفته جاری برای شرکت در کنوانسیون سالانه « انجمن هتلداران آمریکایی آسیایی » در آتلانتا در ایالت جورجیا گردهم می‌آیند  .  این کنوانسیون از محبوبیت بسیاری برخوردار است و چهره‌های سرشناس و معروفی همچون بیل کلینتون ، رئیس جمهوری پیشین ، جک ولش ، رئیس جنرال الکتریک و دیگر شخصیتهای شناخته‌شده‌برای سخنرانی به آن دعوت می‌شوند  . این پدیده اخیرا در کتاب جدیدی زیر عنوان « زندگی پشت لابی : متل داران آمریکایی هندی و رویای آمریکایی » مطرح‌شده‌است  .  پاوان دینگرا ، استاد جامعه‌شناسی کالج اوبرلین این کتاب را به رشته تحریر درآورده است  . دینگرا می‌گوید : «( آمریکاییان هندی تبار ) مالک بیش از نیمی از متل‌های سراسر کشور هستند  .  اما آن‌ها فقط یک درصد جمعیت آمریکا را شکل می‌دهند و از آنجا که بیشتر صاحبان متل‌ها اهل ایالت گوجارات هند هستند ، در واقع کمتر از یک درصد » جمعیت را تشکیل می‌دهند  . دینگرا می‌گوید آمریکاییان هندی تبار به هدف تسخیر صنعت متل‌داری به ایالات متحده کوچ نکردند و « نسل اول ( متل داران ) معتقدند که به‌طور اتفاقی در این صنعت قدم گذاشتند  .  وی می‌افزاید بیشتر آن‌ها بدون هیچ تجربه‌ای در این زمینه وارد آمریکا شدند » . بنا به گفته دینگرا ، ورود این هندی تباران آمریکا به این صنعت با فعالیت مهاجران هندی در زمینهای کشاورزی شمال کالیفرنیا آغاز شد  .  کارگرانی که در هتلهای مسکونی زندگی می‌کردند که یک مهاجر هندی مالک آن‌بود و بقیه هم این کار را از او آموختند  . دینگرا می‌گوید بسیاری از کارگران دریاقتند که گذران زندگی با اداره یک متل خیلی بهتر از کار در زمین و شخم زدن است  .  و اداره یک متل با موج مهاجرت مهاجران جدید جور درمی آمد  .  دینگرا می‌گوید مهاجران می‌توانستند با داشتن یک دانش ابتدایی از بازرگانی و خدمات کار را اداره کنند و فصاحت در زبان انگلیسی ضروری نبود  .  به علاوه ، آمریکاییان هندی تبار برای اداره متل ساخته شده‌اند  . او افزود : « آن‌ها در کاهش هزینه‌ها و افزایش کیفیت اقامت ( مسافران ) مهارت دارند  .  بخش بزرگی از کار را خودشان انجام می‌دهند و به جز اعضای خانواده شان کارمندی ندارند و اغلب خودشان هم در متل زندگی می‌کنند  . » این واقعیت که صاحبان متل‌ها در محل کار خود زندگی می‌کنند ، در رواج و محبوبیت متل‌ها و مالکیت آن‌ها بین هندی تباران کلیدی است  . دینگرا می‌گوید « این واقعیت که فرد می‌تواند به‌طور رایگان در متل اقامت کند ، عامل مهمی‌بود که اعضای خانواده آن‌ها می‌توانستند از هند به آمریکا سفر کنند و آن‌ها نیز این تجارت و حرفه را بیاموزند  . در آستانه تصویب قانون مهاجرت در سال 1965 که درهای مهاجرت به ایالات متحده را به روی اقوامی باز کرد که از پیشینه‌های قومی و نژادی متنوع تری برخوردار‌بودند ، تعداد بیشتری از مهاجران اهل گجرات به آمریکا کوچ کردند و در صنعت مسافرخانه‌داری مشغول به کار شدند  .  از سویی دیگر ، هندیهای اهل گجرات که مقیم شرق آفریقا‌بودند و کسب و کارهای کوچکی در آفریقا داشتند نیز به آمریکا کوچ کردند و وارد تجارت متل‌داری شدند  . بنا به گفته دینگرا ، این مهاجران در بهترین زمان ممکن وارد این صنعت شدند چرا که موج مهاجران هندی تبار زمانی به ایالات متحده رسید که بسیاری از مالکان متل‌ها درصدد فروش متل‌های خود و اغلب به قیمت مناسبی‌بودند  . دینگرا خاطرنشان می‌کند که امروز کلیدهای موفقیت ، آمیزه‌ای از فرصت ، انگیزه و شبکه بزرگ و روزافزون آمریکاییان هندی تبار متل‌دار است  . در مقام نمونه ، « انجمن هتلداران آمریکایی آسیایی » برای منافع تقریبا 11 هزار عضو خود رایزنی می‌کند و فرصتهای متعددی برای آن‌ها فراهم می‌کند تا شبکه خود را توسعه دهند و بهترین شیوه‌ها را از یکدیگر یاد بگیرند  .  براساس اطلاعات موجود در تارنمای این انجمن ، اعضای آن مالک بیش از 20 هزار هتل هستند که ارزش ملک آن‌ها حدود 128 میلیارد دلار است  . دینگرا می‌گوید اداره متل برای بسیاری از مالکان متل‌ها فراتر از صرفا یک شغل است  . او می‌افزاید : « آن‌ها طوری در مورد کار خود صحبت می‌کنند که گویی ماشین‌هایشان را خودشان ساخته‌اند ، به شیوه‌ای واقعا احساسی و خالصانه  . » وی می‌افزاید که زمانی که با صاحب یک متل در آن قدم می‌زند ، آن‌ها اغلب به شیوه‌های دکوراسیون ، نوع فرشهایی که پهن کرده‌اند و حتی سیم کشی آن افتخار می‌کنند و پز می‌دهند  . » او می‌گوید : « این کار برای آن‌ها کسب و کار و تجارت نیست ، شیوه زندگی است ، شاید خیلی از این راه پول درنیاورند ، اما بیشتر آن‌ها از عهده هزینه دانشگاه فرزندانشان و گذران معیشت و نیز سرمایه‌گذاری در ملک برمی آیند  . » نسل جوان تر آمریکاییان هندی تبار همچون نسلهای گذشته والدینشان به صنعت مسافرخانه‌داری علاقه و توجه نشان نمی‌دهند اما اغلب آن را به عنوان یکی از حرفه‌های آینده خود انتخاب می‌کنند  . نسل جوان که شاهد ساعات طولانی کار والدینشان بوده‌اند ، وارد دانشگاه می‌شوند و با کسب مدرک ، وارد بازار کار سطح بالا می‌شوند و بنابراین علاقه و توجه چندانی به انتخاب این کار برای حرفه آینده خود ندارند  .  اما از سویی دیگر ، بعدها تصمیم می‌گیرند که شغل مستقل خود را داشته باشند و بنابراین مدیریت یکی از این مسافرخانه‌های زنجیره‌ای را به عهده می‌گیرند  . دینگرا به نمونه‌ای اشاره می‌کند که یک آمریکایی هندی تبار جوان پس از فارغ التحصیلی از دانشگاه از هتل بسیار شیک و مدرن « والدورف آستوریا » پیشنهاد کار گرفت اما او این پیشنهاد را رد کرد و تصمیم گرفت تا مدیریت مسافرخانه خانواده اش را به عهده بگیرد  . دینگرا می‌گوید با وجودی که دوستان آمریکایی این جوان متعجب شده‌بودند اما دوستان هندی تبار او علت این تصمیم را درک کردند و این که او نمی‌خواست در این هتل کار کند و در سطح میانه مدیریت بماند زیرا آن‌ها واقعا می‌خواهند سرنوشت خود را به دست بگیرند و اداره یک کسب و کار کوچک اجازه چنین کاری را به او خواهد داد  .