مثله سازی جنسی دختران و زنان در ایران 
مهرانگیز کار: این نمونه دیگری از خشونت علیه زنان توسط زنان است. در نقاطی که این عمل انجام می شود متاسفانه مادران هستند که بر قطع عضو دخترشان اصرار می ورزند.
نخستین پژوهش مستندی که درباره مثله کردن جنسی زنان در ایران انجام‌شده‌نشان می‌دهد که این عمل دست کم در چهار استان مهم کشور صورت می‌گیرد ، حال آن که مقام‌های مسئول درباره آن سکوت اختیار کرده‌اند  . بر اساس این پژوهش که توسط کمیل احمدی ، مردم‌شناس اجتماعی انجام‌شده‌، و روز پنج‌شنبه 3 ژوئن منتشر‌شده‌است ، مثله‌سازی جنسی زنان که در ایران به آن ختنه یا سنت می‌گویند ، در استان هرمزگان و دو جزیره نزدیک به آن یعنی جزیره هرمز و قشم بیش از بقیه نقاط ایران متداول است  . این عمل در مقیاسی کوچک‌تر در استان‌های کردستان ، کرمانشاه ، و آذربایجان غربی که همه در غرب ایران قرار دارند و با عراق هم مرزند ، انجام می‌شود  . پژوهش آقای احمدی نشان می‌دهد که مثله‌سازی جنسی بیشتر در میان شاخه شافعی سنیان ایران تداول دارد و میزان آن بین شیعیان بسیار کم است که آن هم تنها در محله‌های هم‌جوار با مناطق سنی‌نشین دیده می‌شود  . آقای احمدی می‌گوید « مثله‌سازی یا ختنه زنان درایران به منظور مهار کردن غریزه جنسی دختران تا قبل از ازدواج انجام می‌شود  .  واکنش مقام‌ها و مسئولان کشور به آن ، انکار وجود آن است ؛ و اکثر مردم ایران از وجود این عمل در کشورشان بی‌خبرند  . » آقای احمدی که در تجربه‌ای که به عنوان امدادگر در آفریقا داشت با این پدیده روبرو شده‌بود ، تصمیم گرفت که درباره آن در ایران تحقیق کند  .  او به مدت 10 سال با بیش از 3 هزار زن که در ایران مورد عمل مثله‌سازی جنسی قرار گرفته‌اند ، و نیز با یک هزار مرد ایرانی گفت‌وگو کرده است  .  پژوهش او هم‌زمان با روز بین‌المللی « کودکان بی‌گناه قربانی خشونت » که هرسال در روز 4 ژوئن برگزار می‌شود ، منتشر‌شده‌است  . او که خود اهل کردستان ایران است ، می‌گوید : « در سال 2005 برای تحقیق درباره مثله‌سازی جنسی زنان به ایران برگشتم و از این که دیدم این عمل حتی در میان نزدیکان و خویشان خودم هم صورت گرفته یکه خوردم  .  درواقع خیلی‌ها در ایران خبر ندارند که مثله‌سازی جنسی در برخی نقاط کشورشان انجام می‌شود » . عمل مثله‌سازی جنسی ، که میلیون‌ها دختر و زن در جهان قربانی آن شده‌اند ، به پیش از اسلام و مسیحیت باز می‌گردد و در بسیاری از فرهنگ‌ها و جوامع ، از قبطی‌ها و کاتولیک‌ها در اریتره و اتیوپی تا جامعه بیت اسرائیل ( یهودیان اتیوپی )، و قبایل بومی استرالیا ، تا بخش‌هایی از خاورمیانه و آسیا رواج داشته است  . این عمل معمولا بر دختران 4 تا 12 ساله انجام می‌شود و می‌تواند بخشی از قسمت خارجی اندام جنسی زنانه ، و یا در موارد حاد@ تمامی آن را ، در بر گیرد  . در ایران این عمل معمولا بیرون از بیمارستان و بدون بی‌هوشی یا بی‌حسی و بدون رضایت دختر و توسط قابله‌های غیرمتخصص انجام می‌شود  .  وسیله انجام آن هم تیغ‌های تیز است  . مهرانگیز کار وکیل سرشناس حقوق‌بشر ، به گاردین می‌گوید تراژدی در آن است که عمل مثله‌سازی زنان به‌دست زنان انجام می‌شود  .  « این نمونه دیگری از خشونت علیه زنان توسط زنان در شرایط غیربهداشتی‌ست  .  در نقاطی که این عمل انجام می‌شود متاسفانه مادران هستند که بر قطع عضو دخترشان اصرار می‌ورزند » . به گفته خانم کار ، دست کم در یک مورد حاد ، که پس از عمل ، عضو جنسی دوخته شده‌بود ، مادر اجازه نداده‌بود که بخیه‌ها تا پیش از ازدواج برداشته شوند  .  « این دختر به من گفت که از ازدواج می‌ترسیده ، می‌ترسیده که رابطه جنسی برایش دردناک باشد  . » به نوشته گاردین‌ ، اگرچه پژوهش احمدی از نظر عمق بی‌نظیر است ، اما کسان دیگری هم در این باره در ایران تحقیق کرده‌اند  .  از آن جمله است تحقیق‌های فاطمه کریمی و رایله مظفریان که هردوی آنان نتیجه پژوهش‌های خود را منتشر کرده‌اند  .  خانم مظفریان می‌گوید مقام‌های ایران به فعالان اجازه می‌دهند درباره مثله‌سازی جنسی زنان تحقیق کنند و نتیجه آن را به صورت تالیف منتشر کنند  . او می‌گوید « وقتی هفت ، هشت سال پیش مردم ایران برای اولین بار فهمیدند که در این کشور آلت جنسی زنان را می‌برند ، حیرت کرده‌بودند  .  باورشان نمی‌شد که این کار در ایران انجام می‌شود » مظفریان می‌گوید با شهین دخت مولاوردی ، معاون رئیس جمهوری در امور زنان ، تماس گرفته و خانم مولاوردی طرح پیشنهادی او را برای برگزاری کمپینی سراسری برای پایان دادن به مثله‌سازی جنسی زنان موردنظر قرار داده است  . در قانون جنایی ایران ایراد نقص عضو از مصادیق عمل مجرمانه است اما بر نقص عضو جنسی زنان تصریح‌نشده‌است  . خانم مظفریان می‌گوید در بخش‌هایی از استان خوزستان که سکونت‌گاه قبیله‌های عرب ایرانی‌ست ، نوعی حاد و افراطی از این عمل ، یعنی بستن یا دوختن آلت تناسلی دیده می‌شود که علاوه بر بریدن کلیتوریس ، سوراخ واژن را نیز با دوختن یا بخیه زدن بسیار تنگ می‌کنند  .  تا جایی که تنها برای عبور ادرار و خون ماهانه جا داشته باشد  . عمل مثله‌سازی جنسی زنان درکردستان ایران ، با تاثیر گرفتن از رویدادهای اقلیم کردستان عراق که در سال 2007 این عمل را ممنوع اعلام کرده است ، بسیار کاهش یافته ، اما هنوز وجود دارد  .  هرمزگان کم تر از دیگر استان‌ها تحت تاثیر این تغییرات قرار گرفته است  . بر اساس گزارش احمدی ، در ایران عمل ختنه یا مثله‌سازی جنسی زنان منحصر به سنیان حنفی نیست  .  در آذربایجان غربی این عمل درمیان کردهای شافعی که به گویش سورانی سخن می‌گویند تداول دارد ، اما درمیان کردهای شافعی با گویش کرمانجی دیده نمی‌شود  .  در کردستان ایران این عمل بیشتر در نواحی غیرشهری و چند روستا و محله صورت می‌گیرد ، اما معمولا در شهرها دیده نمی‌شود  .  حتی در استان‌هایی که این عمل در آن‌ها وجود دارد ، بسیاری از جوامع سنی آن را انجام نمی‌دهند  . کمیل احمدی به گاردین می‌گوید : « بیشتر زنانی که ختنه شده‌بودند و بامن حرف زدند از آن دفاع می‌کردند و می‌گفتند این سنتی است که صدها سال است وجود داشته  .  حتی برخی از مادران سنی می‌بالیدند که دختران‌شان به دلیل انجام این عمل نجیب‌تر از دختران شیعی‌اند  .  » روحانیان شیعی ایران از دخالت در مسائل مربوط به اهل تسنن پرهیز دارند  .  دولت نیز با بیم از آن که به احساس‌های ضدشیعی اهل سنت کشور دامن بزند ، تقریبا در این باره سکوت کرده است  .  این گزارش نشان می‌دهد که در هرمزگان ، نمونه‌های اندکی از مثله‌سازی جنسی زنان در برخی روستاهای شیعه‌نشین نیز دیده‌شده‌است  .