زن و جهان - 2002-11-06
جامعه جهانی هر روز بيش از روز پيش، در مسير اجرای برابری و عَدالت گام بر ميدارد
زمان ما که به " عصر اطلاعّات " و کم کم " عصر دیجیتال " معروف‌شده‌است ، مانند هر گامی در جهت نوگرائی ، گرفتاری‌های ویژه خود را دارد  .  از آن جمله است مراجعه به تارنما و گم شدن در تارهای عنکبوتی آن  .   ...  وچنین است که تارهای ابریشم گونه عنکبوتها ، من را که در جستجوی مساله دیگری هستم ، به سوی تشکیل دادگاه جدید بین‌المللی سوق میدهند و آگاه میشوم نخستین دادگاه جهانی جنائی ، که دائمی هم خواهد‌بود ؛ اوایل سال آینده میلادی در لاهه شروع بکار خواهد کرد  .  و از همه مهّم تر آن که ، " کمیته زنان برای عدالت و برابری " طّی گفتگوهای پنج ساله خود با مقامات سازمان ملل ، موفقّ‌شده‌است گروهی از مسائل مربوط به زنان را در مجموعه قوانین بین‌المللی بگنجاند تا از طریق اعمال آن برای طرح در این دادگاه به مفهوم واقعی عدالت و برابری در مورد زنان شکل بخشد  . اندیشیدن به اینکه جامعه جهانی هر روز بیش از روز پیش ، در مسیر اجرای برابری و عدالت گام بر میدارد ؛ این خاطره را به ذهن من متبادر می‌کند که وقتی در نوزدهم ماه اوت گذشته ، دادگاه تجدید نظر شریعتْ در کشور آفریقائی نیجریه ، رای خود را برای سنگسار یک زن جوان نیجریه‌ای بنام امینه لاوال به این اتّهام که فرزندی بدون ازدواج بدنیا آورده است ؛ صادر کرد ، مسئله با انتقادهای بسیار شدیدی در جهان روبرو شد  .  سازمان عفو بین‌الملل اظهار داشت که این مجازات ، مخالف قانون اساسی نیجریه ، تعّهد حقوقی نیجریه در مقابل قوانین بین‌المللی حقوق‌بشر و همچنین منشور حقوق مردم آفریقاست و اضافه کرد که عمل سنگسار برای اجرای حکم مرگ ، بی‌شّک غیر انسانی و بی‌رحمانه ترین نوع شکنجه است و مخالف پیمان " حقوق مدنی و سیاسی " و همچنین " پیمان لغو شکنجه  . " از دولت نیجریه که خبر ندارم ، هر چند همین چند روز گذشته‌بود که دولت نیجریه در برابر فشار سازمانهای بین‌المللی و گروه‌های طرفدار حقوق‌بشر ، قول داد که سنگسار امینه لاوال را اجرا نکند و یا شاید هم تهدید به عدم برگزاری مراسم گزینش ملکه زیبائی جهان در سال آینده در نیجریه ، باعث تصمیم دولت نیجریه در عدم اجرای سنگسار شد  . امّا دولت ایران  ....  دولت ایران در سال 1975 پیمان نامه حقوق مدنی و سیاسی را امضا کرده است و در نتیجه یا رسما باید امضا خود را پس میگرفته و یا مریم ایوّبی را در یازدهم ماه ژوئیه سال گذشته در زندان اوین سنگسار نمیکرده است و باز بیاد میآورم که بنا بر گزارش سازمان‌های حقوق‌بشر ، شمار زنانی را که طّی بیست و سه سال گذشته در ایران سنگسار شده‌اند ، از دهها هم ، افزون باید دانست  . امّا بهر حال میگویند ضرر را از هر کجا بگیرید منفعت است و بهمین دلیل ، از خودم میپرسم آیا حجت‌الاسلام محّمد خاتمی ، رئیس جمهوری ایران همان‌طور که دو سال قبل گفتگوی تمدّن‌ها را به مجمع عمومی سازمان ملل بردند و سال 2000 نیز از سوی سازمان ملل متحّد ، سال گفتگوی تمدّن‌ها نامیده شد ؛ نمی‌توانند لایحه لغو مجازات سگنسارشهروندان ایران زمین را که بی‌شّک نشان احترام به نفْس تمدّن است ، به مجلس شورای اسلامی تقدیم کنند  ؟ پری چهر فرزام ، برای واحد اینترنت ، بخش فارسی صدای آمریکا