ملاله: تبلور نبرد مدرنیته با زن ستیزی
به نظر می رسد طالبان با وجود ادعای شجاعت، بیشتر از همه از زنان هراس دارد و حتی از یک دختر چهارده ساله به نام ملاله یوسف زی وحشت دارد
آنچه می‌خوانید ، برگردان مقاله‌ای است نوشته فریدا غیتیث ، خبرنگار ، پیرامون ملاله یوسف زی که در تارنمای شبکه خبری سی  . ‌ان  . ‌ان  .  منتشر‌شده‌است  . چند روز پیش از اعلام اسامی برندگان نوبل صلح از سوی کمیته نوبل ، جهان ترسوترین افراد روی کره زمین را شناخت ؛ همان گروهی که در برابر تلاش برای استقرار صلح و عدالت ، موضع افراطی اتخاذ می‌کند  . مردانی که روز سه شنبه گذشته وارد اتوبوس حامل دختران مدرسه شدند ، از شرم و حیا بهره‌ای نبرده‌بودند  .  آن‌ها در پی یافتن یک دختر 14 ساله‌بودند که عملکردی بسیار استثنایی داشته ؛ او را یافتند و به سرش شلیک کردند  . اعضای طالبان پاکستان ترسوترین انسان‌های روی زمین هستند  .  شاید آن‌ها گمان می‌کنند که ریش‌های سیاه و انبوه ، سلاح‌های خطرناک و اعلامیه‌های رسمی مذهبی و افراطی شان ، آن‌ها را به رزمندگانی غیور بدل می‌کند  .  اما اعمال و رفتارشان روایت واقعی آن‌ها را به تصویر می‌کشد  .  طالبان پاکستان از یک دختر چهارده ساله به نام ملاله یوسف زی وحشت دارد  . چرا طالبان تا این حد از ملاله می‌ترسند  ؟  علت عمده آن این است که او از آن‌ها هراس به دل راه نمی‌دهد ، و به این دلیل که ملاله از حامیان سرسخت و خستگی ناپذیر آموزش دختران است ، و طالبان این آموزش را تهدیدی برای موجودیت خود می‌دانند  . به نظر می‌رسد طالبان با همه ادعاهایی که در مورد شجاعت و دلیری دارند ، بیش از همه ، از زنان می‌ترسند  . ویژگی طالبان پاکستان را می‌توان بزدلی و ضعیف النفس بودن خواند و ملاله مصداق شجاعتی خارق العاده است  .  این فعال بی‌باک و شجاع که برای آموزش دختران تلاش می‌کند ، هم اکنون روی تخت بیمارستان خوابیده و در انتظار بهبود جراحات جدی ناحیه سر و گردنش است  .  پزشکان شبانه ملاله را تحت عمل جراحی اضطراری قرار دادند تا گلوله‌ای را که باعث تورم مغز او شده‌بود ، از نزدیک نخاعش خارج کنند  . ملاله می‌دانست که در فهرست سیاه و هدف حمله‌های آتی « جنبش طالبان پاکستان » قرار دارد ، اما او به هیچ وجه از تلاش‌های خود دست برنداشت  .  طالبان که دیدگاه‌های مذهبی ، اجتماعی و سیاسی شان بر ایدئولوژی سرشار از خشونت و ضد زن استوار است ، حتی توان تحمل چهره دختر جوانی را که دیدگاه‌های آن‌ها را در یک وبلاگ به چالش می‌کشد ، ندارند  . احسان الله احسان ، سخنگوی « جنبش طالبان پاکستان » اندک زمانی پس از ترور نافرجام روز سه شنبه ملاله ، مسئولیت این حمله را به عهده گرفت و اذعان کرد که این گروه درصدد قتل ملاله بوده است  .  در حمله به ملاله ، دو دختر دیگر نیز زخمی شدند  .  احسان وعده داده که اگر ملاله از این سوئ قصد جان سالم به در برد ، بار دیگر برای قتل او اقدام خواهد کرد  .  سخنگوی طالبان پاکستان سعی کرد طبق معمول با توسل به تعابیر افراطی از اسلام و سرکوب زنان و ایجاد رعب و هراس ، به تهدیدهای خود اعتبار ببخشد  .  احسان گفت : « هر زنی که به جنگ با مجاهدین اقدام کند ، باید به قتل برسد » . سخنگوی « جنبش طالبان پاکستان » دفاع ملاله از تحصیل زنان را فصل جدیدی از وقاحت خواند و گفت : « ما باید به این فصل پایان دهیم » .  او همچنین ملاله را به هواداری از غرب و ستودن پرزیدنت اوباما متهم کرد  . ملاله هنگامی که تنها یازده سال داشت ، برای « جنبش طالبان پاکستان » دردسرساز شد  . طالبان پاکستان که از ایدئولوژی طالبان افغانستان حمایت می‌کند اما مستقیما به آن وابسته نیست ، مهار دره سوات را در دست دارد  .  سیاستمداران پاکستان فعالیت‌های این گروه را که به‌طور فزاینده‌ای به یک رژیم خودکامه بدل شده‌بود ، نادیده گرفتند  .  طالبان پاکستان منتقدان خود را اعدام کردند و به همه مردان دستور دادند ریش بگذارند و زنان را در ملائ عام شلاق زدند  .  هدف ، تحمیل اراده و دیدگاه‌هایشان از شریعت اسلام بر همه مردم ، به ویژه زنان‌بود  . طالبان بیش از 200 مدرسه را خراب کردند و دستور دادند همه مدارس دخترانه تعطیل شوند  .  این زمانی‌بود که ملاله به تدریج از گمنامی درآمد  .  او در سال 2009 برای تارنمای بی‌بی سی با نام مستعار مطلب می‌نوشت و در مورد رویاهای خود و این که چگونه طالبان سبب می‌شوند آرمان‌ها و آرزوهای او هر روز دست نیافتنی تر به نظر رسند ، قلم می‌زد  . فعالیت‌های او سبب شد تا شوربختی مردم دره سوات بیشتر مورد توجه قرار گیرد  .  همزمان ، تصاویر ضرب و شتم یک دختر هفده ساله به دست اعضای یکی از گروه‌های طالبان و تصاویر ضجه و درد این دختر ، در پاکستان توجه بسیاری را به خود جلب کرد  . تا آن زمان ، پاکستان طوری وانمود می‌کرد که گویی مبارزه با طالبان یکی از مشکلات آمریکاست و طالبان فقط در مرز کشور با افغانستان حضور فعال دارد  .  ملاله به مقامات پاکستان کمک کرد تا دریابند که « جنبش طالبان پاکستان »، قدرت موجودیت خود آن‌ها را نیز در معرض خطر قرار داده است  .  دولت به مبارزه علیه طالبان برخاست و مهار منطقه را بار دیگر به دست گرفت  .  ملاله کماکان بی‌پرده سخن می‌گفت و اولین شهروند پاکستانی‌بود که « جایزه صلح ملی » را از آن خود کرد  .  ملاله و اهداف او از سویی در سراسر کشور خودش مورد توجه و ستایش واقع شد و از سویی دیگر سبب نفرت و خشم گروه‌های افراطی و حامیان آن‌ها شد  . مردمان مناطق روستایی پاکستان و مناطق نزدیک مرز افغانستان ، تفکر سنتی عمیقی دارند و بخش وسیعی از دیدگاه‌های اجتماعی امروز طالبان ، میراث این تفکر و تعصب است  .  بسیاری از عادات و آداب آن‌ها ، به ویژه در ارتباط با زنان ، حتی برای مردم امروزی پاکستان که در شهرهایی همچون اسلام آباد زندگی می‌کنند ، هراس انگیز است  . پاکستان به خط مقدم درگیری بین مدرنیته و زن ستیزی بدل‌شده‌است ؛ عادتی که از هر گونه مدارا و تسامح به دور است و در قرن‌ها پیش ریشه دارد  .  ملاله با وجود سن کمش ، برای کسب برابری با مردان در خط مقدم این جبهه جنگ ایستاده است  . حاکمیت طالبان بر افغانستان بین سال‌های 1996 تا 2001 نشان داد که ثمره سیاست‌های این گروه برای همه و به ویژه زنان در پاکستان پیامدهای زیانباری دارد  .  هدف « جنبش طالبان پاکستان » دقیقا اعمال قوانین و شیوه زندگی است که طالبان به مردم افغانستان تحمیل کردند  .  زنان افغانستان از اشتغال و آموزش منع شدند و اجازه نداشتند بدون همراهی یک مرد از منزل خارج شوند  .  حتی خنده با صدای بلند نیز ممنوع‌بود  .  هویت و موجودیت زنان از آن‌ها گرفته شد  .  زنان را در اماکن عمومی سنگسار و سر آن‌ها را از تن جدا کردند  .  نمایش چهره و یا شنیده شدن صدای زنان ممنوع‌بود  .  زنان از حق کار و کسب درآمد محروم شدند  . نتایج پژوهش مرکزی به نام در سال 2002 و بلافاصله پس از سقوط حکومت طالبان حاکی از آن‌بود که اکثریت زنان افغان گرفتار افسردگی ، اضطراب و تنش روانی هستند  . پس از گذشت یک دهه از این تحولات در افغانستان و درپی ترور نافرجام ملاله ، بسیاری این پرسش را مطرح می‌کنند که آیا طالبان به آن اندازه که مقامهای پاکستان ادعا می‌کنند ، تضعیف شده‌اند  ؟ مردم پاکستان از سیاستمداران مردمی خود می‌خواهند تا آشکارا این جنایت را محکوم کنند و در قبال آن موضع بگیرند  . بزدل ترین انسان‌ها در پاکستان خانه کرده‌اند ، اما پاکستان وطن ملاله نیز هست  .  بیایید دعا کنیم که او زنده بماند تا الهام‌بخش بسیاری باشد ، و کمک کند تا آن‌ها در مسیر قدم‌های کوچک اما ماندگار او قدم بگذارند  .  شایسته است که کمیته نوبل ملاله و تلاش‌های او را توجه قرار دهد  .