التون جان و «پیانوی میلیون دلاری» روی صحنه لاس وگاس
شاید بزرگ ترین چالش برای خواننده ای در سطح «التون جان» اجراهای تازه و شنیده نشده ای از ترانه هایی باشد که تا کنون هزاران بار تکرار شده اند.ترانه هایی چون «چشم های آبی» که به «الیزابت تیلور» اهدا شد
این هفته التون جان تازه ترین سری کنسرت‌های خود به نام « پیانوی میلیون دلاری » را بر روی صحنه کازینوی « سزار پالاس » در لاس وگاس اجرا کرد  . برای درک اهمیت چنین کنسرتی بایست به نوع برگزاری و زرق و برق مخصوص آن توجه کرد که می‌توان به جرات گفت در نوع خود بی‌نظیر است  .  در شوی تازه یکی از محبوب ترین خوانندگان تاریخ موسیقی پاپ جهان ، این جزئیات است که اهمیت دارد  .  مثلا پیانویی که با چند چرخش وارد صحنه می‌شود و در طول اجرای برنامه رنگ عوض می‌کند  .  از طلائی تا قرمز یاقوتی تا سبز زمردی و دقایقی بعد هم حضور دو سگ کوچک « التون جان » به این زرق و برق اضافه می‌شود که روی پیانو نشسته و شاهد اجرای یکی از ترانه‌های او هستند  . یک پرده نمایش فیلم دیجیتالی به اندازه یک زمین بازی تنیس در پشت سر « التون » و گروه پنج نفره اش درطول اجرای کنسرت به نمایش ده‌ها فیلم انیمیشن ادامه می‌دهد که هریک به صورتی با ترانه‌هایی که توسط این ابرستاره موسیقی پاپ روی صحنه « سزار پالاس » خوانده می‌شود ارتباط دارد  . روی این پرده بزرگ نیز رنگ‌ها غوغا می‌کنند  .  از رنگ‌های شفاف غروب آفتاب گرفته تا نمایشی از صحنه‌های کارناوال « ریو » و رنگین کمانی که با آن همراه است  .  صحنه‌هایی از کنسرت‌هایی که « التون جان » در طول زندگی هنری خود درشهرها و کشورهای مختلف اجرا کرده و نمایشی از لباس‌های عجیب و غریب این خواننده بر روی صحنه همه و همه بخشی از این « کنسرت / شوی » باشکوه تازه در شهر لاس وگاس است  . « پیانوی میلیون دلاری » که به مدت سه سال هر شب بر روی صحنه « سزار پالاس » اجرا خواهد شد ، دارای جلوه‌های نمایشی به شیوه‌های رایج در شهر « لاس وگاس » است و تماشاگر باید گاه انتظارجلوه‌های نمایشی جلف و لوسی که این نوع برنامه‌ها به همراه دارد را نیز داشته باشد اما موسیقی کلاسیک و بیاد ماندنی « التون جان » فراسوی همه این زرق و برق‌های نمایشی بر روح و جان تماشاگر وشنونده اثر می‌گذارد  . عنوان « پیانوی میلیون دلاری » به دنبال موفقیت کنسرت‌های دیگر التون جان در سال 2009 در سالن « کالیسیوم » همین کازینو به نام « پیانوی قرمز » انتخاب‌شده‌است  . طراحی صحنه‌های کنسرت « پیانوی میلیون دلاری » برعهده طراحان فیلم « دیوار » The Wall پینک فلوید و فیلم مستندی به نام Shine A Light که « مارتین اسکورسیزی » برای « رولینگ استونز » ساخته بوده است  . این یک کنسرت معمولی نیست و دستیبابی به نوع اجرایی که دلخواه تهیه‌کنندگان آن بوده ، هزینه‌های زیادی برای آن‌ها برداشته است :« اشخاصی که برای تماشای « التون جان » به « لاس وگاس » می‌آیند نمی‌خواهند شاهد اجرای ساده یک سری آهنگ‌های شناخته‌شده‌و یا حتی تجربه‌ها و چالش‌های تازه یک هنرمند قدیمی و معروف روی صحنه باشند  .  آن‌ها مبالغ گزافی پول تهیه بلیت داده‌اند که بتوانند تران‌هایی چون « کروکدایل راک » و « راکت من » را ببینند ، بشنوند و آن را با تمام وجود حس کنند  . » این دقیقا همان چیزی است که تماشاگران کنسرت « پیانوی میلیون دلاری » در دو شب نخست اجرای این کنسرت‌ها تجربه کرده‌اند  .  البته « التون جان » با اجرای چند قطعه از آثار ناشناخته خود درلابلای آهنگ‌ها و ترانه‌های شناخته‌شده‌توانست روی صحنه بیش از هر زمان دیگری شگفت آور و غیرقابل پیش‌بینی باشد  . پیانوی یک میلیون دلاری « التون جان » یک پیانو گراند « یاماها » است که روی « ساوند بورد » یا صفحه چوبی بزرگ آن یک پرده نمایش فیلم افقی قرار گرفته که با نمایش فیلم‌هایی مکمل پرده دیجیتالی بزرگی است که بالای سر التون جان و گروه همیشگی او و چهار خواننده « کر » قرار گرفته است  . التون جان64 ساله با یک لباس رسمی ( تاکسیدو ) که انگار بارانی از آب طلا روی آن باریده وارد صحنه می‌شود  .  کفش‌های او طلائی است و این بار از پرهای طاووس روی عینک معروف او خبری نیست  .  با این همه ورود او به صحنه شور و غوغایی بی‌نظیر بپا می‌کند  .  او سال هاست که یک ترانه پرفروش نخوانده است اما ترسی از ورود به قلمرو موسیقی غیرتجاری نیز ندارد  .  شاهد آن هم آلبومی است به نام « یونیون » The Union که او با همکاری « لئون راسل » سال گذشته به بازار عرضه کرد  .  « التون » یکی از ترانه‌های این آلبوم را در نخستین شب کنسرت خود در لاس وگاس اجرا کرد و هرچند این آهنگ شناخته نشده‌بود اما جمعیت مدت‌ها سرپا ایستاده و او را تشویق کردند  . شاید بزرگ ترین چالش‌ها برای خواننده‌ای در سطح « التون جان » اجراهای تازه و شنیده نشده‌ای از ترانه‌هایی باشد که تا کنون هزاران بار تکرار شده‌اند  .  ترانه‌هایی چون « بنی‌اند د جتز » . یکی از اجراهای موفق این ترانه‌های قدیمی درنخستین شب کنسرت ، بازخوانی « چشم‌های آبی »‌بود که این بار « التون جان » آن را با اجرایی تازه و هرگز شنیده‌نشده‌به « الیزابت تیلور » دوست عزیز و از دست رفته اش اهدا کرد  . آخرین ترانه کنسرت با تصاویری از دوره‌های مختلف زندگی « التون جان » همراه‌بود  .  از دوران جوانی با کلاه سیلندر و پوتین‌های « داک مارتین » در لندن تا نمایش کیک و جشن عروسی او با همراه زندگیش « دیوید فرنیش » و تصویری از فرزند خوانده این زوج ، نوزادی به نام « زاخاری » که به برنامه پایان داد  . این پایان با استقبال شدید تماشاگران ادامه یافت  .  تماشاگرانی که نه تنها ترانه‌های مورد علاقه خود را از درون سال‌ها می‌شنیدند بلکه توانستند در یک شب فراموش نشدنی داستان یک زندگی شاد ، پربار و شادی آفرین را نیز تماشا کنند  .