دیدگاه| برعکس اوباما، پرزیدنت ترامپ حق داشت به ایران بدبین باشد 
پرزیدنت ترامپ نپذیرفت پایبندی ملاها به توافق هسته ای را تصدیق کند. این امر آغازگر ارزیابی تازه روابط آمریکا با ملاها است. این تحولی خوشایند است. لغو تحریم ها علیه یک رژیم یاغی از آغاز بی معنی بود.
باراک اوباما ممکن است آن را جسارت امید بنامد  .  دیگر افراد بدبین تر ممکن است آن را رد امید بنامند  .  دو سال پیش وقتی باراک اوباما با ملاها در ایران به توافق هسته‌ای رسید زمینه برای دستیابی به چیزی فراتر از صرفا محدود کردن توانایی ایران در برپایی جنگ هسته‌ای آماده شد  . هدف اوباما دور کردن آمریکا از متحدان سنتی اش اسرائیل و عربستان سعودی و حرکت به سوی ایران‌بود که آن موقع هم مانند امروز دشمنی سرسخت برای ایالات متحده و غرب‌بود  . رویدادهای دو سال گذشته نشان داده است که انتظار یافتن یک دوست قابل اعتماد در میان ملاها چقدر احمقانه‌بود  . تحریم‌ها به محض حصول توافق تخفیف یافت و هنوز جوهر امضای توافق هسته‌ای خشک نشده‌بود که تهران آزمایش موشک‌های بالیستیک را از سر گرفت  .  رژیم به بی‌رحمی‌هایش در داخل ایران ادامه می‌دهد  .  حمایت از گروه‌های تروریستی که آمریکایی‌ها را کشته‌اند هم ادامه داد  .  سوریه در سایه حمایت‌های بی‌پایان تهران از بشار اسد به یک گورستان تبدیل‌شده‌است  . پرزیدنت ترامپ نپذیرفت پایبندی ملاها به توافق هسته‌ای را تصدیق کند  .  این امر آغازگر ارزیابی تازه روابط آمریکا با ملاها است  .  این تحولی خوشایند است  .  لغو تحریم‌ها علیه یک رژیم یاغی از آغاز بی‌معنی‌بود  . اگر تهران موشک بالیستیک شلیک کند تحریم‌ها باز خواهد گشت  .  این حرکتی معنا‌دار است  . رویکرد پرزیدنت اوباما به سوی ایران همواره بر این مبنای غلط استوار‌بود که ملاها با حسن نیت مذاکره می‌کنند  .  اوباما فکر می‌کند رابطه‌ای ویژه با مسلمانان خاورمیانه دارد و شاید چنین باشد  .  اما اعتماد باید به دست بیاید و ایران آن را به دست نیاورده است  .  پرزیدنت ترامپ حق داشت بدبین باشد و منافع آمریکا این را می‌طلبد که او ملاها را به دقت زیر نظر داشته باشد و بر آن مبنا عمل کند  .  تنها عملگراهای سخت گیر حق دارند امید داشته باشند  .