مصر در سالگرد انقلاب بيست و پنجم ژانويه
يک فعال سکولار مصری می گويد: مردم اين نمايندگان را انتخاب کردند و ما به انتخاب آن ها احترام می گذاريم و مطمئن هستيم آن ها خواست های ما را دنبال می کنند؛ ما اميدواريم اين مجلس با گذشته متفاوت باشد
مصری‌ها برای تغییر به خیابان‌ها ریختند اما بسیاری تغییری که ایجاد نشد را در سالگرد انقلاب بیست و پنجم ژانویه ، در تصور نمی‌گنجاندند  . میلیون‌ها نفری که سال گذشته به میدان تحریر ریختند ، از اقشار گوناگون جامعه مصر‌بودند  .  فقرا ، طبقه متوسط ، مسلمان و مسیحی  .  اما بذر قیام مردم مصر اساسا با حضور جوانان و سکولارها بارور شد  .  فعالان فیس بوک و توییتر چهره‌های انقلاب شدند  . اکنون یک سال بعد ، اخوان المسلمین ، که اساسا در روزهای اولیه انقلاب در صحنه حضور نداشت ، اولین مجلس مردمی در تاریخ مصر معاصر را تحت کنترل خود در آورده است  . بسیاری از جوانان مصری مانند عبدل علیم ناراضی هستند  .  عبدل علیم می‌گوید : به نظر من این مجلس شورا نتیجه خون مردمی است که در میدان تحریر کشته شدند  .  اما آن‌ها باید بدانند که این انقلاب‌بود که این شورا را به وجود آورد  . برای فعالان آزادیخواه مصری ، مبارزه آن‌ها نتایج تلخ و شیرین داشت ؛ آن‌ها می‌خواستند صدای مردم شنیده شود و اکنون صدای مردم را می‌شنوند که خواهان اسلام‌گرایی هستند  . اما همه دچار یاس نشده‌اند  .  برخی با خوشبینی می‌گویند مجلس جدید مستقل است و می‌تواند با قدرت عمل کند حتی در مقابل حاکمان نظامی  . یک فعال سکولار مصری می‌گوید : مردم این نمایندگان را انتخاب کردند و ما به انتخاب آن‌ها احترام می‌گذاریم و مطمئن هستیم آن‌ها خواست‌های ما را دنبال می‌کنند  .  ما امیدواریم این مجلس با گذشته متفاوت باشد  .  ما پس از انقلاب در فضای دیگری قرار گرفته ایم  . برخی از فعالان ، بحث صعود اسلامگرایان به قدرت در مقابل سکولارها را بحث نادرستی می‌دانند  .  جاسر رزاق می‌گوید : بحث دولت سکولار در تضاد با دولت دینی یک بحث کاملا ساختگی است  .  مصر هرگز یک جامعه سکولار نبوده است  .  مصر همیشه به نوعی در میانه راه قرار داشته است  .  به مساله ساده‌ای مثل ارث نگاه کنید  .  شما بر اساس قوانین مدنی ارث نمی‌برید  .  بر اساس شرع ارث می‌برید  .  یک مرد مسیحی نمی‌تواند با یک زن مسلمان ازدواج کند  .  ما مقوله‌ای به نام ازدواج مدنی در مصر نداریم  . برای برخی از مردم ، اولین چالش در مصر ، اطمینان از ابراز آرای مردم است  .  صدای مردم باید شنیده شود  .  و برای آن‌ها ، این خواست به معنی بازگرداندن ارتش به پادگان هاست  .