شرمساری تهران در پی گسترش اعتراض ها در سوريه
تهران سکوت خود را هنگامی شکست که دامنه تظاهرات انکار آن را غير ممکن می ساخت
نشنال ، روزنامه انگلیسی زبان امارات متحده عربی زیر عنوان « نا آرامی سوریه زیر ذرّه بین ایران » می‌نویسد ایران تظاهرات در سوریه را بی‌رنگ جلوه می‌دهد حال آنکه شورش و اعتراض در دیگر نقاط جهان عرب را به عنوان یک « بیداری اسلامی » تحسین می‌کند  . توانائی تهران برای قدرت نمائی در جهان عرب در صورتی که سوریه دگرگون شود ، و یا رئیس جمهوری آن جای خود را به رهبری بسپارد که تمایلات دوستی کمتری داشته باشد ، به میزانی قابل توجه کاهش خواهد یافت  . فعلا چنین به نظر می‌رسد که مقام‌های دولت ایران به توانائی مقام‌های دولت سوریه برای درهم شکستن تظاهراتی مسالمت‌آمیز که آن کشور را به خروش آورده است اطمینان دارند  . مقام‌های آمریکائی هفته گذشته گفتند ایران برای تضمین چنین نتیجه‌ای تجهیزات ویژه سرکوبی تظاهرات به سوریه فرستاده است ، و در همین حال هیلاری کلینتون ایران را به ریاکاری و دو روئی متهم کرد  . وزیر امور خارجه آمریکا گفت تهران سعی می‌کند خود را با بعضی از قیام‌های مردمی در جهان عرب همراه و هم ترازجلوه دهد ، حال آنکه همزمان می‌کوشد جنبش‌های دمکراسی‌طلب را در ایران و سوریه عقیم و خنثی کند  . درهمین حال تهران مدعی است قدرت‌های غربی ، نا آرامی در سوریه را با هدف لطمه زدن به ایران تحریک می‌کنند ، زیرا ایران از مقاومت بشار الاسد رئیس جمهوری سوریه در مقابل اسرائیل جانب‌داری می‌کند  . تهران تا کنون ضمن استقبال از دگرگونی‌ها در خاورمیانه‌ای جدید و رو به ظهور آن‌ها را ضربه‌ای به آمریکا و دستاوردی در جاه طلبی‌های منطقه‌ای خود توصیف کرده است  . ایران همچنین به درآمدهای نفتی بادآورده‌ای دست یافته است که حاصل آشفتگی‌های منطقه‌ای است و از آن‌ها به عنوان ابزاری با ارزش در کاستن از فشار تحریم‌های تحت رهبری آمریکا استفاده می‌کند  . سوریه برای ایران راه گشای مناسبات در خاورمیانه بوده است و در تماس و ارتباطات با جنبش حزب الله مورد حمایت ایران در لبنان نیز که حضور نیابتی تهران در مرز با اسرائیل را ممکن می‌کند ، نقشی حیاتی دارد  . سوریه و ایران همچنین از گروه ستیزه‌گر فلسطینی حماس در نوار غزه حمایت می‌کنند و ارزش سرمایه گذاری‌های ایران در سوریه سر به میلیاردها دلار می‌زند  . اشتراک و اتفاق نظر میان تهران و دمشق ، در نگاه اول ، غیر محتمل به نظر می‌رسد  .  ایران غیرعرب ، یک جمهوری اسلامی شیعه تندرو است  .  سوریه ، دولت عرب کاملا سکولاری است که اکثریت جمعیت آن را سنی‌ها تشکیل می‌دهند ، هرچند که خاندان آقای اسد و گردانندگان اصلی رژیم او از اقلیت علوی هستند - که یک شاخه انشعابی از شیعه محسوب می‌شود  . نا آرامی در سوریه موجبی برای شرمساری عمیق مقام‌های دولتی ایران در صحنه داخلی است  .  هنگامی که شورش در جهان عرب شروع شد ، توجیه این‌بود که فقط دولت‌های متحد و نزدیک به آمریکا با چالش ملت‌هایشان روبرو می‌شوند  .  بنابراین سوریه امن‌بود ، و حتی خود ایران ، چرا که استدلال می‌شد حکمرانان هر دو کشور در اعتراض‌های ضد آمریکائی با معترضان همراه وهم رای‌اند  . مقام‌های دولتی ایران سکوت خود را درباره اعتراض‌های مردمی در سوریه هنگامی شکستند که پشتکار معترضان و گسترش دامنه اعتراض‌ها به حدی غیر قابل انکار رسیده‌بود  .  اما در آن موقع نیز ، به گونه‌ای قابل پیش‌بینی ، اعتراض‌ها و معترضان را آن طور که سوریه معرفی می‌کرد ، جلوه دادند : کوچک و پراکنده و تحریک‌شده‌توسط غرب برای کمک به اسرائیل  .