شکاف ميان روشنفکر و آدم عادی – روز بيستم
چرا اين شکاف عميق به مرحله ای رسيده که تو انسان آگاه آن جامعه زنگ خطر را بصدا در ميآوری؟ و چرا آنچنان که می گوئی؛ "هيچ ارتباط کارآمدی بين روشنفکر و مردم عادی وجود ندارد"؟
بهرام می‌نویسی : " من بعنوان کسی که در ایران زندگی می‌کند ، می‌بینم که شکاف عمیقی میان روشنفکر و مردم عادی وجود دارد و ایندو هیچ ارتباط کارآمدی با هم ندارند  .  مردم عادی ایران در وضعی هستند که خریدار " فرهنگ " از هیچ نوع نیستند و بسته به شرایط مالیشان ، راه آسایش ، تجمل و تن پروری بی‌دردسر را پیشه کرده‌اند  .  اصولا هیچ دورنمای ذهنی در مورد مفاهیمی مثل آزادی و دموکراسی ندارند و تنها مصرف‌کننده پس مانده‌های تکنولوژی وارداتی هستند  . " پیشنهاد تو اینست که این بیماری را باید با داروی " سینما " حل کرد  . اجازه بده پیش از تعیین داروی شفابخش ، برگردیم به حرف همیشگی مان و کلمه معروف " چرا  ؟ " . چرا این شکاف عمیق به مرحله‌ای رسیده که تو انسان آگاه آن جامعه زنگ خطر را بصدا در میآوری  ؟  و چرا آنچنان که می‌گوئی ؛ " هیچ ارتباط کارآمدی بین روشنفکر و مردم عادی وجود ندارد "  ؟ به گمان من که دستی از دور بر آتش دارم ، اما می‌خواهم بعد مسافت و دوریم را به مدد تکنولوژی عصر تبادل اطلاعات جبران کنم ، علت قضیه باید این باشد که روشنفکر و مردم عادی در ایران به وضعیتی رسیده‌اند که " امید عافیت از یکدیگر بریده‌اند " و این امید بریدن هر چند بیدلیل نیست اما می‌تواند ، بزرگترین مصیبت را برای جامعه بهمراه آورد  . و باز باید برگردیم به تاریخ نه چندان دور ، در همین کوچه اول ، همین سی سال پیش و هنگامه پیش از انقلاب  .  زمانی که ظاهرا فاصله میان روشنفکر و عوام به کمترین حد خود در تاریخی که بیاد میآوریم یا برایمان نوشته‌اند رسیده‌بود  . در آن زمان هر دو گروه با پذیرفتن ارزشهای گروه دیگر ، ( اما نه بصورتی آگاهانه ، بلکه کورکورانه ) فاصله دو گروه را بصورتی مصنوعی از میان بردند  . اما در عمل نه عامی حرفهای قلنبه سلنبه و ایده آلی روشنفکر را درک کرده‌بود و نه روشنفکر آنچنان که مدعی میشد ، خاکی و همرنگ جماعت‌بود  . حرفهای دو طرف به هم نه از روی اندیشه‌های هم ، بلکه بصورت تعارف و قربان صدقه رفتن یکدیگر‌بود و ظاهرا روزانه نگاران هم که باید حرفهای دو طرف را بهم تفهیم کنند در شرایطی نبودند که خود را از " موج تعارف و قربان صدقه رفتن " دور نگهدارند و خود داخل موج‌بودند  . سی سال بعد ، آدم عادی انگشت اتهام بسوی روشنفکر دراز می‌کند که من بدنبال تو رفتم و تقصیر تو‌بود  .  روشنفکر انگشت اتهام بسوی عامی که تو اصلا متوجه حرفهای من نشده‌بودی و بیخود سر مرا شیره مالیدی ، تا جائی که نفهمیدم من بدنبال توام و یا تو بدنبال من  !؟ امروز اما این دو گروه همچنان که نزدیک شدنشان بهم بی‌رویه‌بود ، دوری و اختلافشان با هم نیز بی‌رویه است و این ماجرا آدم را می‌اندازد بیاد حکایت معروفی که پایانش چنین‌بود : آن دو‌بودند چو گرم زد وخورد دزد سوم آمد و خر را ببرد