بستن سفارت ایران در کانادا؛ آغاز استراتژی چند مرحله ای
کانادا، پیشگام آن چیزی شده که به نظر می رسد موج جدیدی از افزایش فشار در «درگیری سرد» میان ایران و غرب باشد. گام های بعدی نشان خواهد داد که آیا این روند به «درگیری گرم» می انجامد یا نه.
وبسایت فارن پالیسی اسوسیشن ، در مطلبی به قلم رضا اخلاقی ، به تصمیم کانادا در قطع رابطه با ایران و همچنین پیامدهای احتمالی آن در صحنه سیاست بین‌الملل پرداخته است که ترجمه آن را در ادامه می‌خوانید  . از زمان اعلام تصمیم کانادا مبنی بر قطع روابط دیپلماتیک و اخراج دیپلمات‌های ایرانی از آن کشور ، بسیاری از کانادایی‌های ایرانی تبار ، خود را در معرض بحث‌های داغ در این زمینه یافتند  .  با آن که این بحث‌ها بیشتر درباره درستی و نادرستی تصمیم و تاثیر آن بر ایرانیان خارج از کشور است ، مسئله بزرگتر رویدادهایی است که ممکن است در آینده رخ دهد  . کانادا می‌گوید دلایل اتخاذ چنین تصمیمی ، سیاست تهدید‌آمیز دولت ایران علیه امنیت و صلح جهان و همچنین عدم وجود تضمین امنیتی دیپلمات‌های کانادایی در ایران است  .  ادامه نقض حقوق‌بشر در داخل ایران و حمایت بی‌حد و حصر ایران از بشار اسد رئیس جمهوری سوریه از دیگر دلایل تصمیم اخیر کانادا است  .  هرچند رفتار دوگانه کانادا با ناقضان حقوق‌بشر در ایران مایه حیرت و شگفتی است ، کسانی که بعضا با سرمایه‌های کلان و کانال‌های مالی چشمگیر - که در میان ایرانیان ساکن خارج به « خون بها » موسوم است - از ایران به کانادا پناهنده شده‌اند  .  اگر کانادا می‌خواهد با بستن سفارت ایران در عرصه بین‌الملل نشان دهد که نمی‌تواند شاهد نقض حقوق‌بشر از سوی دولت ایران باشد ، پس چطور است که شماری از همان ناقضان حقوق‌بشر به کانادا پناه برده‌اند و می‌توانند پول‌های کلانی را که از سیستم فاسد حاکم بر ایران بدست آورده‌اند ، از آنجا به کانادا منتقل کنند  ؟ به زمان این قطع رابطه نیز باید از منظر ژئوپولتیک نگاه کرد  .  الان خاورمیانه در وضعیتی حساس به سر می‌برد و منطقه هنوز تحت تاثیر تحولات بهار عرب است  . ناتوانی قدرت‌های منطقه خاورمیانه در به نتیجه رساندن بحران سوریه و ترسیم افق جدیدی برای آن کشور ، یکی از کلیدی ترین بلاتکلیفی‌های منطقه است  .  تا به حال حاکمیت اسد تنها با اتکا به حمایت‌های ایدئولوژیک و لجستیکی ایران ، روسیه و چین است که توانسته در مقابل تحرکات مخالفانش دوام آورد  .  و ناکارآمدی استراتژی قدرت‌های منطقه‌ای مخالف اسد یعنی ترکیه ، قطر و عربستان سعودی ، در جنگ داخلی سوریه که هر روز خشن تر و خونین تر می‌شود ، آن‌ها را کلافه کرده است  . بستن سفارت ایران توسط یک عضو کلیدی سازمان پیمان آتلانتیک شمالی ( ناتو ) شاید منادی یک استراتژی چند مرحله‌ای در مقابله نظامی با ایران و یا دست کم فشار آوردن به حاکمیت تهران و واداشتن آن به عقب‌نشینی از برنامه هسته‌ای اش باشد  . آمریکا و متحدانش در خاورمیانه ، مدت هاست که درباره استراتژی پایین کشاندن اسد از قدرت و تاثیر این اقدام بر توانایی ایران در اعمال نفوذ در منطقه شام و خاورمیانه به توافق رسیده‌اند  .  ایران در حال حاضر تحت تحریم‌های سنگین اقتصادی غرب است که تقریبا بر تمامی بخش‌های اقتصاد ایران سایه افکنده است  .  بسیاری از بیماران ایرانی بر اثر همین تحریم‌ها به مواد غذایی ، دارو و خدمات پزشکی ویژه مورد نیازشان دسترسی ندارند  .  با شکست تحریم‌ها در ایجاد تغییر در سیاست خارجی ایران و تداوم ماندن اسد بر مسند قدرت در دمشق ، اقدام بعدی غرب در قبال ایران فشار بیشتر دیپلماتیک و تحریم‌های سنگین تر است  .  تنها یک روز پس از تصمیم کانادا در قطع روابط با تهران ، اتحادیه اروپا از تهیه پیش نویس جدیدی از تحریم‌ها علیه ایران ، خبر داد  .  این تحریم جدای از اعمال تحریم‌های نفتی بر ایران است که از اول ژوئیه سال جاری میلادی به اجرا گذاشته شد  . واکنش ایران چه خواهد‌بود  ؟  آیا دور جدیدی از آزار و اذیت ایرانی - کانادایی‌هایی را آغاز خواهد کرد که به سرزمین مادری شان مسافرت می‌کنند  ؟  به مواضع کانادا در افغانستان حمله خواهد برد  ؟  و یا افکار عمومی در ایران را برای رویارویی نظامی با غرب آماده خواهد کرد  ؟ کانادا ، پیشگام آن چیزی‌شده‌که به نظر می‌رسد موج جدیدی از افزایش فشار در « درگیری سرد » میان ایران و غرب باشد  .  گام‌های بعدی نشان خواهد داد که آیا این روند به « درگیری گرم » منتج می‌شود یا نه  .