ایران سازنده مهمات مورد استفاده در غرب آفریقا 
نتیجه تحقیقات در چهار قاره حاکی است شخصی که سال ها هویت خود را مخفی نگاه داشته ،مشغول توزیع بی سروصدای مهمات درمناطق بحران زده جهان است
روزنامه نیویورک تایمز در مطلبی به گزارشی تجسسی استناد می‌کند که رد پای تسلیحات مورد استفاده در غرب آفریقا را تا ایران دنبال کرده است  .  این روزنامه می‌نویسد اولین سرنخ‌ها در کنیا و اوگاندا و جایی که اکنون سودان جنوبی خوانده می‌شود پیدا شد  .  یک محقق بریتانیایی که تسلیحات مورد استفاده نیروهای دولتی و شبه نظامی در سال 2006 را بررسی کرده فشنگ‌های کلاشنیکف را یافت که پیشتر ندیده‌بود  .  این مهمات کد کارخانه نداشتند و این نشان می‌داد که سازنده آن میخواسته گمنام بماند  . طی دو سال محققان دیگر مهمات مشابهی را یافتند که در درگیری‌های فرقه‌ای دارفور استفاده شد  .  سپس در سال 2009 مهمات بی‌نام و نشان در استادیومی در گینه یافت شد که سربازان در آنجا به تظاهرکنندگان ضددولتی شلیک کردند و بیش از 150 نفر را کشتند  . یگ گروه تحقیقاتی مستقل درباره قاچاق اسلحه ، شش سال صرف یافتن منبع مهمات گمنام کرد  .  تبادل اطلاعات در چهار قاره نشان داد که یک نفر مشغول نقل و انتقال بی‌سروصدای مهمات و اسلحه به مناطق بحران زده بوده و توانسته سالها خود را مخفی نگاه دارد  .  محققان از یافته خود حیرت کردند  .  سازنده مهمات یکی از آن مظنونان همیشگی در آفریقا نبود ، ایران‌بود  . ایران کارخانجات تسلیحاتی مرتبی دارد اما هرگز نتوانسته مانند آمریکا ، روسیه ، چین و چندین کشور اروپایی ، در بازار جهانی اسلحه به عنوان صادر‌کننده مطرح باشد  .  اما به نظر می‌رسد که ایران راه‌های دیگری را برای صادرات انتخاب کرده است  .  با آن که تسلیحات کوچک ، نسبت به تسلیحات استراتژیک یا محکوم شده‌ای چون مین‌های زیرزمینی و بمب‌های خوشه‌ای ، کمتر جلب توجه می‌کند اما همین مهمات اولیه مانند فشنگ ، از جمله ملزومات خشونت‌های سازمان یافته در مناطق بحران زده جهان هستند  . طی چند سال اخیر ، با آن که ایران به دلیل برنامه اتمی وحمایت از گروه‌های شبه نظامی خاورمیانه ، تحت فشار بین‌المللی بوده ، اما مهمات ساخت دولت ایران از طریق شبکه‌های مخفی برای فهرست بلندبالایی از گروه‌ها فرستاده‌شده‌است ، از جمله برای گروه‌هایی که در مناطق تحت تحریم تسلیحاتی سازمان ملل متحد هستند  . رد پای مهمات ساخت جمهوری اسلامی ایران تا شورشیان ساحل عاح ، سربازان جمهوری دمکراتیک کنگو ، طالبان در افغانستان و القاعده در مغرب اسلامی در نیجر دنبال‌شده‌است  .  این تسلیحات سپس به کشورهای متعدد خشونت زده آفریقا منتقل‌شده‌و در برخی از خونبارترین درگیری‌های آفریقا در اختیار حاکمیت‌های ظالم قرار گرفته است  .  همزمان ، محققان مدل‌های مشابهی را در نقاط دیگر از جمله در میان شبه نظامیان عراقی و همچنین در یک کشتی که ظاهرا عازم نوار غزه‌بود یافتند  . نیویورک تایمز می‌نویسد نقش ایران در تامین اسلحه متحدانش و گروه‌هایی که با دشمنان تهران می‌جنگند همواره مورد توجه بوده است  .  ایران اخیرا راکت‌های زمین به زمین فجر - 5 به غزه رسانده است  .  گسترش ردپای ایران در صادرات غیرقانونی مهمات کوچک ، ایران را در فهرست اولولیت‌های تحقیقاتی درباره قاچاق اسلحه در جهان قرار داده است  . گزارش نیویورک تایمز در ادامه می‌گوید مهمات ساخت کشورهای دیگری چون چین ، روسیه ، مجارستان ، چک ، و دیگر کشورهای جزو شوروی سابق ، همراه با تولیدات کشورهای آفریقایی در این قاره دست به دست می‌شود  .  این که چرا ایران وارد این بازار‌شده‌مشخص نیست اما تحلیلگران می‌گویند شاید تلاش برای کسب نفوذ در آفریقا یکی از انگیزه‌های ایران باشد  . نیویورک تایمز می‌گوید نه دولت ایران و نه سازمان وزارت دفاع این کشور به پرسش‌های نویسندگان تحقیق پاسخ ندادند  . محققان این کار تجسسی از گسترش توزیع مهمات ایرانی یاد کرده‌اند اما به ابزار کار و منبع صادرکننده اشاره‌ای نکرده‌اند  .  آنان مطمئن نیستند فروشنده مهمات مستقیما دولت ایران یا سرویس‌های امنیتی و یا یک شرکت تحت کنترل دولت یا ارتش ایران است یا این که شرکت‌های خارجی پوشش این کار را برعهده گرفته‌اند  . به نوشته این گزارش ، محققان درباره منبع مهمات شک ندارند  .  مهمات ، ساخت « گروه صنایع مهمات‌سازی و متالوژی » است  .  این گروه زیر مجموعه وزارت دفاع جمهوری اسلامی ایران است  . مقایسه مهمات کار وقت‌گیری بوده است زیرا برای کم کردن احتمال ردگیری ، به اشکال مختلف بسته‌بندی شده‌بودند  . معمولا بسته‌های مهمات شماره‌های خاص یا آرم شرکت سازنده را دارد که محل و ساخت آن را مشخص می‌کند  .  محققان و کارشناسان طی سال‌ها با مطالعه تمامی اطلاعات کلیدی یک بانک اطلاعاتی را تهیه کرده‌اند که با استفاده از آن می‌توانند کارخانه سازنده مهمات را رهیابی کنند  . در این پرونده فشنگ‌های تفنگ کلاشنیکف برای تفنگ‌های سایز متوسط و تک تیرانداز و همچنین برای سلاح‌های سنگین تر مورد بررسی قرار گرفتند  .  در هر مورد مشخصات و شماره حک‌شده‌بر مهمات در رکوردهای ثبت‌شده‌قابل رهگیری نبود  .  بلکه تنها مشخصات کالیبر و اعداد دورقمی به نشانه سال ساخت روی گلوله‌ها حک شده‌بود  . به علاوه ، جعبه چوبی و پلاستیک بسته‌بندی نیز مشخصات معمول را نداشتند  .  تمامی مهمات یک مشخصه مشترک داشتند : مشخصات کالیبر با خط مخصوصی حک شده‌بود ، ترکیب فلز مورد استفاده در گلوله‌ها مشترک‌بود ، و خشاب‌ها علامت مخصوصی رویشان‌بود  .  تمامی این مشخصه‌ها ثابت می‌کرد که کارخانه سازنده مهمات یکی است  . محققان برای انجام تحقیق خود برای سال‌ها نمونه‌های مهمات استفاده‌نشده‌و پوکه فشنگ‌ها را جمع‌‌آوری و ثبت کردند  .  آن‌ها با کارشناسان دیگر نیز مشورت کردند که برخی محرمانه‌اند  .