تلاش های بی ثمر «بالیوود» برای ورود به بازار جهانی فیلم
تهیه کنندگان سینمای «بالیوود» سال هاست که به فکر راهی هستند که بتوانند این سینما را به صورتی به سینمایی جهانی و قابل توجه تماشاگران غربی تبدیل کنند اما این کوشش ها تاکنون اثرات چشمگیری نداشته است
دست اندرکاران صنعت پرطرفدار و پرتماشاگر فیلم هندوستان که به « بالیوود » Bollywood شهرت دارد ومرکز آن در شهر « مومبای » قرارگرفته است ، اخیرا با تهیه یک فیلم تازه کوشیده‌اند تا با ایجاد یک بازار جهانی ، تماشاگرانی را از سراسر جهان به سوی فیلم‌های بالیوودی جذب کنند  .  اما این فیلم تازه علیرغم محبوبیتی که درهندوستان وکشورهای آسیایی داشته است ، در نخستین کوشش خود برای ورود به سینمای جهانی ، هنری و جشنواره‌ای موفقیت چندانی به دست نیاورده است  . فیلم سینمایی « بادبادک‌ها » Kites که در ماه مه آینده درسینماهای بیش از30 کشور جهان اکران خواهد شد یک فیلم رومانتیک احساسی و داستان عشق یک مرد هندی به یک زن مهاجرمکزیکی است که هردو در ایالات متحده آمریکا زندگی می‌کنند  .  ماجرای فیلم در شهر « لاس وگاس » اتفاق می‌افتد و بازیگر نقش اول آن هنرپیشه معروف و محبوب هندی « هریتیک روشن » می‌باشد و نقش معشوقه مکزیکی او را هم ستاره مکزیکی تبار « باربارا موری » بازی می‌کند  . تهیه‌کننده فیلم ، رایکش روشن ، این فیلم را « یک فیلم هندی در سطح جهانی » خوانده است  .  « بادبادک‌ها » نخستین فیلم با یک بودجه عظیم است که توسط سینمای هند برای جلب هردو تماشاگر هندی و غربی ساخته‌شده‌است  . با این همه این فیلم نتوانسته است تاثیری که لازم بوده است را برهیچ یک از این دو نوع تماشاگر داشته باشد  .  تماشاگران هندی می‌گویند برای آن‌ها مشکل است که با مخلوطی از دیالوگ‌هایی به زبان‌های هندی ، انگلیسی و اسپانیایی روی موضوع فیلم تمرکز کنند  .  نسخه کوتاه تری ازاین فیلم به نام « بادبادک‌ها : چهره‌ای تازه » در کشورهایی چون ایالات متحده آمریکا و کانادا به نمایش درآمد اما عکس العمل تماشاگران به آن از تماشاگران هندی هم بدتربود  .  این فیلم را کارگردان آمریکایی « رابرت راتنر » مونتاژ کرده است تا به این صورت آن را به شکل محصول تازه و مخلوطی از « هالیوود و بالیوود » درآورد  . « کومال ناهاتا » منتقد و کارشناس سینمایی ساکن « مومبای » می‌گوید تهیه‌کنندگان سینمای « بالیوود » سال هاست که به فکر راهی هستند که بتوانند این سینما را به صورتی به سینمایی جهانی و قابل توجه تماشاگران غربی تبدیل کنند  .  اما بنا برگفته ناهاتا ، این کوشش‌ها تاکنون اثرات چشمگیری نداشته است چرا که تماشاگران هندی با تماشاگران غربی تفاوت‌ها عمده‌ای دارند :« فیلمسازان هندی واقعا می‌خواهند تماشاگران بیشتری را به خود جلب کنند اما من فکر می‌کنم سلیقه تماشاگران هندی و غربی کاملا باهم فرق دارند  .  اینجا فیلمسازان فیلم‌هایی را تهیه می‌کنند که خودشان از تماشای آن لذت می‌برند  .  برای همین هم شما نمی‌توانید این نوع فیلم را به تماشاگر غربی که از احساس درک و حساسیت متفاوتی برخوردار است ارائه کنید  .  آن‌ها را نمی‌شود به زوروادار به تماشا و لذت بردن از یک فیلم تماما هندی کرد  . » « بالیوود » طرفداران بی‌شماری نه تنها در هند بلکه در بسیاری دیگر از ممالک آسیایی از جمله اندونزی ، سریلانکا ، پاکستان و افغانستان دارد  .  هم چنین تعداد کثیری ازهندی‌های ساکن کشورهای غربی نیز از هواداران فیلم‌های بالیوود به شمار می‌روند و بیش از 2 میلیارد دلار از درآمد کل فیلم‌های « بالیوودی » از راه فروش این فیلم‌ها در غرب به دست می‌آید  . علاقه به صدور فیلم‌های « بالیوودی » به غرب درمیان تهیه‌کنندگان این فیلم‌ها درهندوستان هنگامی به اوج خود رسید که فیلم « میلیونر زاغه نشین » توانست علاوه برموفقیت کم نظیر گیشه ، به جایزه سینمایی « اسکار » نیز دست پیدا کند  .  این فیلم که در بریتانیا تهیه شده‌بود ، درهند با استفاده از بازیگران « بالیوود » درمناطق فقیر نشین شهر « مومبای » فیلم‌برداری شده‌بود  . اما مسئله مهم این است که یک فیلم‌های هندی ساخت « بالیوود » با فیلم « زاغه نشین میلیونر » تفاوت‌های فاحشی دارد  .  فیلم‌های هندی بالیوود معمولا از یک داستان قابل پیش‌بینی و ملودراماتیک برخوردارند که معمولا در آن یک دختر و پسر ملاقات می‌کنند ، به یکدیگر دل می‌بازند و علیرغم مشکلاتی که بر سرراهشان قرار گرفته درنهایت به وصال هم می‌رسند و لابلای این داستان‌ها هم رقص و آوازهای هندی با لباس‌های زرق و برق‌دار و باشکوه گنجانده‌شده‌است  . بسیاری از افراد اما معتقدند که فیلم‌های « بالیوود » ازظرفیت نمایش درفراسوی مرزهای هند و کشورهای آسیایی برخوردارند  .  یکی از این افراد « تاران آدراش » منتقد سینمایی ساکن « مومبای » است :« این چیزی است که توجه بسیاری را از سراسر جهان غرب به هندوستان جلب کرده است  .  رنگ‌ها ، ترانه‌ها ، رقص‌هایی که ما به آن « بالیوود ماسالا » می‌گوییم  .  خیلی از همین غرب نشینان بارها و بارها به من گفته‌اند که از تماشای فیلم‌های بالیوودی بی‌نهایت لذت می‌برند  .  آن‌ها می‌گویند هرچند زبان فیلم را نمی‌فهمند اما عوامل وعناصر گوناگونی در این فیلم‌ها وجود دارد که برای آن‌ها بی‌نهایت دلچسب و سرگرم‌کننده است  . » با درنظرگرفتن همه این مسائل ، تهیه‌کنندگان هندی هم چنان درصددند تا از قالب‌های همیشگی فیلم‌های هندی بیرون آمده و موضوعات مدرن تر و معاصرتری را برای فیلم‌هایشان پیدا کنند  . بسیاری از منتقدین سینمایی معتقدند که موفقیت فیلم هندی « نام من خان است » My Name is Khan دراغلب کشورهای غربی سرآغاز موفقیت تازه‌ای برای بالیوود برای جلب تماشاگران بین‌المللی بیشتراست  .  فیلم « نام من خان است » داستان زندگی یک مهاجرهندی در آمریکاست که ضمن ابتلا به یک بیماری غیرقابل علاج با مسائلی که وقایع یازدهم سپتامبربرای او ودیگرمسلمانان ساکن آمریکا پیش آورده روبروست  . با این همه هنوز هم بسیاری از افراد احساس می‌کنند که فاصله زیادی میان فیلم‌های بالیوود و تماشاگران فیلم‌های « هالیوود » وجود دارد و ساختن پلی که این دو را درمقطعی قابل قبول به هم برساند هنوز درمراحل اولیه است : « فیلمی که بتواند این فاصله وسیع را طی کند باید کاملا از آثاری که درحال حاضر دربالیوود ساخته می‌شود فاصله بگیرد  .  اما این ریسکی است که بسیاری از تهیه‌کنندگان بالیوود حاضر نیستند به آن تن بدهند چون تعداد تماشاگران هندی و آسیایی این فیلم‌ها خیلی بیشتر از تماشاگران غربی آن است  . »