تو گاه بسيار شکاک و گاه زودباوری - روز پنجم
به هيجان می آيند، باور می کنند و می گويند، اما ديوار "اطمينان" جمع را که شکسته باشی، نه باورت می کنند و نه خود خودت را باور داری
از روز ازل تاکنون ، تجربه ما با زندگی ، سرگردان در میانه شک و یقین بوده است ، اما امروز با همه امکانات خبررسانی و جهش‌های تکنولوژی ارتباط‌های دسته جمعی و خصوصی ، باز هم سرگردانی ما در میانه شک و یقین بجای رسیدن بسامانی شاید تبدیل‌شده‌باشد به سرگردانی در میانه شک و زودباوری  . مثلا " تو " مهدی خان نوشته‌ای موقع صحبت‌های تو با ستاره خانم قسمت چپ صورتت را درست ندیدم ، و اظهار نگرانی کردی که احیانا ( چون تو ندیده‌ای ) علائم " شیمی تراپی " بوده است و بعد هم آرزوی بدست آوردن سلامت مجدد  !!  برای من  . " تو " منکر شده‌ای که اصلا این قلم بدست بهارلو است و گفته‌ای ما را سر کار گذاشته‌اید و چیزی شبیه به اینکه ، مثلا صدای آمریکا یک محلیست مثل جزیره گولاک در زمان استالین و آدم را سر به نیست می‌کنند و بعد یک نفر دیگر را بجایش میگذارند و از این قبیل  . ناهید خانم عزیز از هایدلبرگ آلمان پیش از آنکه کامپیوترش را Refresh کند ، دمغ‌شده‌که دیروز از قلم بدست خبری نبوده و اینکه شاید حرفهای من در روزهای پیش باعث‌شده‌است این ستون را هم تعطیل کنند ، در حالیکه من روی صفحه کامپیوترم ستون قلم بدست روز شکرگزاری را از صبحگاه می‌بینم  . اصل قضیه اینست که انگار رسانه‌های گروهی اگر نه به این نیت ، اما در عمل کاری کرده‌اند که بجای نزدیکتر ساختن قوم بشر به سرزمین " یقین " ، او را در کویر " شک و تردید " و سراب " زودباوری " انداخته‌اند ، آنچنان که خودشان هم امروز رشته کار از دستشان خارج‌شده‌و خود نیز در این دور باطل اما جذاب ، جذب شده‌اند و امروز خودشان هم بجمع زودباوران و شکاکان پیوسته‌اند  . به هیجان می‌آیند ، باور می‌کنند و می‌گویند ، اما دیوار " اطمینان " جمع را که شکسته باشی ، نه باورت می‌کنند و نه خود خودت را باور‌داری  . در این کویر اما ، من میمانم و تو و همان شک و یقین  .  اما من و تو تا در همین نقطه ، در همین نقطه امروز ، نتوانیم تکلیفمان را نسبت بهم روشن کنیم ، در حاشیه همین نا آبادی شک و زودباوری خیمه خواهیم زد  .  و بهم خواهیم گفت : تو گاه بسیار شکاک و گاه زودباوری ، تو اما انگار که همچون منی  .