ايران، آتش زير خاکستر
از تظاهرات و اعتراض های عمده خبری نيست، اما خشم و عصبانيت باقی است
نیویورک تایمززیرعنوان " خشم در پشت چهره‌های آرام در سراسرایران " در گزارشی از تهران می‌نویسد یک سال پس ازانتخابات مورد اختلاف ریاست جمهوری ایران ریتم آشنای زندگی به اینجا بازگشته است  .  دولت از طریق سخت‌گیری هائی گسترده ، مداوم وگاه بیرحمانه ، در سرکوبی جنبش معترضی موفق‌شده‌است که کشور را ماهها پس ازتجدید گزینش محمود احمدی نژاد به مقام ریاست جمهوری - که به گفته اپوزیسیون تقلبی‌بود - می‌لرزاند  . اما بسیاری در اینجا ظاهرآرام را آتشی در زیر خاکستر توصیف می‌کنند که از بدبینی و بی‌اعتمادی مایه می‌گیرد  .  از تظاهرات و اعتراض‌های عمده دیگر نشانی نیست ولی خشم و عصبانیت باقی است و با زندگی روزمره عجین است  . یک معلم سی ساله زبان که نظیر بسیاری دیگر از بیم انتقام دولت تقاضا کرده است معرفی نشود میگوید درظاهربنظرمیرسد همه چیز تمام‌شده‌است اما همگی آتش را زیر خاکستر روشن نگاه داشته‌اند تا وقتی که فرصت پیدا شد مجددا آن راشعله ور کنند  . ایران پس از بحران سیاسی 12 ژوئن 2009 ( 22 خرداد 1388 ) تغییر کرده است  . مصاحبه هائی که در چند ماه گذشته با ایرانیان از تمامی قشرها در داخل و خارج از کشور انجام گرفته است تصویری روشن از جامعه‌ای با آگاهی‌های سیاسی بیشتر را نشان می‌دهد که شکاف میان طبقه متوسط و فقیر آن گسترده تر‌شده‌است ، و برای اولین بار در عمر سی ساله جمهوری اسلامی حاوی هسته‌ای مصمم از ناراضیانی است که با خود این جمهوری مخالف‌اند  . کارشناسان سیاسی میگویند آقای احمدی نژاد ، و حامی او ، آیت‌الله علی خامنه‌ای رهبرارشد ، امروزاز سال گذشته قوی ترند ، هرچند که پایگاه حمایت از آنان ضعیف‌شده‌است  .  آنان برای حفظ قدرت شدیدا به زور و ارعاب ، بازداشت ، حبس ، سانسور و حتی اعدام متکی هستند  .  روزنامه‌ها را بسته‌اند ، احزاب سیاسی را منحل ساخته‌اند و عملا همه ، به جزخودی‌ها را به سکوت واداشته‌اند  .  هزاران نفرازمخالفانشان از بیم زندانی شدن از کشورگریخته‌اند  . در حالیکه بسیاری مایوس‌اند ، دیگران میگویند سال رنج و فداکاری ثمربخش بوده است  .  به گفته یک دانشجوی بیست ساله پزشکی مردم مسلما دست آوردهائی داشته‌اند که استقلال فردی در حدی مشخص از جمله آنهاست  .  او میگوید اکنون این مردم هستند که برای خودشان تصمیم میگیرند  .  آن‌ها در زمینه هائی متفاوت از زندگی صبر و شکیبائی را از دست داده‌اند و بعید است که بگویند بازهم خود را با اوضاع تطبیق میدهند  .