نوروز در شعر برخی از شاعران
بر چهره گل نسيم نوروز خوش است<br>در صحن چمن روی دل افروز خوش است (خیام)
چون سپرم نه میان بزم به نوروز در مه بهمن بیار و جان عدو سوز گرفت ازماه فروردین جهان فر چو فردوس برین شد هفت کشور وقت آن است که مردم ره صحرا گیرند خاصه اکنون که بهار آمد و فروردین است به جمشید بر گوهر افشاندند مر آن روز را روز نو خواندند همی گفت هرکس کز ایدر مرو چو رفتی کهن گردد این روز نو آمد نوروز و نو دمید بنفشه بر ما فرخنده باد و بر تو فرخشه نوروز و گل و نبید چون زنگ ما شاد و به سبزه کرده آهنگ به نوروز چون برنشستی به تخت به نزدیک او موبد نیکبخت هم آتش بمردی به آتشکده شدی تیره نوروز و جشن سده چو خورشید بر زد سر از پشت زاغ جهان شد از او همچو نوروز باغ نوروز بزرگ آمد آرایش عالم میراث به نزدیک ملوک عجم از جم آمدت نوروز و آمد جشن نوروزی فراز کامکارا کار گیتی تازه از سر گیر باز نوروز روزگار نشاط است و ایمنی پوشیده ابر دشت به دیبای ارمنی ندیدی به نوروز گشته به صحرا به عیوق ماننده لاله طری را نوروز به از مهرگان اگر چه هر دو دو زمانند اعتدالی از پس خویشت بدواند همی گه سوی نوروز و گهی زی خزان بر چهره گل نسیم نوروز خوش است در صحن چمن روی دل افروز خوش است وز نوروز همی گفتم با من باشی ‌ای همه روزه چو نوروز دلفروز پدر تا که شد نوروز سلطان فلک را میزبان عاملان طبع جان بر میزبان افشانده اند طبع مراست جان تهی تحفه سخن نوروز راست جان تهی باد نوبهار خیز به شمشیر صبح سر ببر این مرغ را تحفه نوروز ساز پیش شه کامیاب ز بس نارنج ونار مجلس افروز ‌شده‌در حقه بازی باد نوروز جمالش باد دایم مجلس افروز شبش مواج باد و روز نوروز آدمی نیست که عاشق نشود فصل بهار هر گیاهی که به نوروز نجنبد حطب است نوروز بزرگم بزن‌ای مطرب امروز زیرا که‌بود نوبت نوروز به نوروز در پرده نوروز بدین وزن غزل گفت وزنی که همه مطلع فتح و ظفر آمد