کتاب و نمایشگاهی از عکس های نایاب  باب مارلی
  « دیوید برنت یک روز با چند عکس  وارد این گالری شد.  من از تماشای این عکس ها متحیر شدم چرا که برخی از بهترین تصاویری که  تا کنون از باب مارلی گرفته شده جزو این مجموعه بود»
گزارش : جولی تابوه ، خبرنگار صدای آمریکا در واشنگتن باب مارلی یکی از سرشناس ترین و قابل احترام ترین موسیقی دان‌های زمانه ماست  .  این هنرمند که در سال 1945 در جزیره جامائیکا از جزایر بسیاری از مردم جهان باب مارلی را به خاطر معرفی موسیقی « رگی » که از جامائیکا برخاسته است در دهه شصت و هفتاد میلادی به آمریکا و سایر نقاط جهان می‌شناسند  .  آلبوم نخستین او یک گردآوری از موسیقی رگی به نام « لجند » که پس از مرگ باب مارلی در سال 1984 منتشر شد تا امروز هنوز یکی از پرفروش تری آلبوم‌ها تاریخ موسیقی به شمار می‌رود  . دیوید برنت ، عکاس آمریکایی اعتراف می‌کند که تا سال 1976 ، یعنی زمانی که مجله تایم او را برای یک حکم گمارشی به جامائیکا فرستاد تا در مورد موسیقی رگی مطلبی تهیه کند نام باب مارلی را هم نشنیده‌بود  . او می‌گوید :« من وقتی به جامائیکا رسیدم اصلا نه می‌دانستم باب مارلی کیست و نه اطلاع داشتم که موسیقی رگی چه نوع موسیقی می‌باشد  .  اما موقع بازگشت از این سفر همه چیز عوض شد و من می‌دانستم که موسیقی رگی به صورتی جهان گیر توسعه پیدا خواهد کرد  . » دیوید برنت در این سفر توانست یک بعدازظهر کامل را با باب مارلی بگذراند و درخانه مسکونی او در کینگستون جامائیکا از او عکس بگیرد :« نیم ساعت پس از ورود به خانه مارلی و صحبت با او فهمیدم که با یک مرد بسیار باهوش روبرو هستم و سخنان او مرا به شدت تحت تاثیر قرار داد  . » برنت می‌گوید همانجا به نظرش آمد که باب مارلی واقعا « حرفی برای گفتن دارد » و تنها یک موزیسن راک اندرول نیست  . موسیقی باب مارلی از تم‌هایی کاوش‌گر در رابطه با موضوعاتی چون عشق و آزادی فردی برخورداراست هم چنین در این موسیقی از بی‌عدالتی‌های اجتماعی سخن فراوان رفته است و این‌ها همه از اعتقادات مذهبی « رستافری » او که ریشه در ادیان آفریقایی دارد سرچشمه گرفته است  . برنت می‌گوید باب مارلی هرچند اعتقادات بنیادی خود را به سادگی بیان می‌کرد اما در عین حال فردی بسیار پیچیده‌بود :« او این مسائل را به صورتی بیان می‌کرد که هر فردی می‌توانست به خوبی با آن ارتباط برقرار کند  . » پس از این جلسه عکاسی با باب مارلی در کینگستون جامائیکا ، مارلی از برنت دعوت کرد که در تور اروپایی که با گروه خود « باب مارلی و ویلرز » در پیش داشت آن‌ها را همراهی کند  . برنت می‌گوید تماشای این گروه پرقدرت بر روی صحنه یک تجربه فراموش نشدنی‌بود :« به نظر می‌رسید هنگامی که باب مارلی شروع به خواندن می‌کند ، روزنه‌ای از نور در درون او روشن می‌شود  .  اجرای برنامه توسط او واقعا تماشایی‌بود  .  بعدها که به عکس‌های این کنسرت نگاه می‌کردم متوجه شدم چیزی بر روی این صحنه وجود داشت که از قدرت و جاذبه غریبی برخوردار‌بود  . » سال‌ها پس از آن بعدازظهر با مارلی در جامائیکا و پس از پایان تور اروپایی ارکستر باب مارلی در سال 1977 ، برنت تصمیم گرفت که این عکس‌ها را به صورت مجموعه‌ای در یک کتاب تازه به همراه یک نمایشگاه عکاسی منتشر کند  .  این کتاب و نمایشگاه « روح شورشی - یک تصویر خودمانی از باب مارلی » نام دارد  . کریس موری ، پایه‌گذار و کیوریتور گالری « گویندا » در شهر واشنگتن و جایی است که عکس‌های برنت از باب مارلی به نمایش گذاشته‌شده‌است  .  موری هم چنین مقدمه‌ای بر کتاب برنت نوشته است : « دیوید برنت یک روز با چند عکس در دست وارد این گالری شد  .  من از تماشای این عکس‌ها متحیر شدم چرا که برخی از بهترین تصاویری که تا کنون از باب مارلی گرفته‌شده‌جزو این مجموعه‌بود  . » موری می‌گوید شخصا به یکی از عکس‌های این کلکسیون بسیار علاقمند است :« عکسی که باب مارلی در حال رقص با یک پا است  .  در حال جهش در هوا و گیتار و موهای بافته‌شده‌بلند او نیز در هوا معلق است  .  این تنها یکی از عکس‌هایی است که به خوبی مشخص می‌کند مارلی با چه قدرت و هیبتی روی صحنه به اجرای برنامه می‌پرداخته است  .  به همین جهت من عاشق این عکس هستم  . » دیوید برنت عکاس عکس‌های باب مارلی خود نیز یکی از این عکس‌ها را بسیار دوست می‌دارد :« همان‌طور که می‌بینید باب مارلی دست‌هایی بی‌نهایت برازنده داشت  .  وقتی فکر می‌کنید که او چه کودکی دشواری را در زاغه‌های جامائیکا پشت سرگذاشته‌بود متوجه می‌شدید که چه تضادی بین این دست‌های ظریف چینی مانند با انگشت‌های کشیده و آن زندگی سخت و ناگوار وجود داشت  .  از تمام این‌ها هم یک موسیقی اعجاب انگیز شاعرانه ظهور کرده است  . برنت معتقد است که باب مارلی از موسیقی خود نه تنها برای پیش‌برد عشق و صلح ا بلکه به عنوان یک وسیله ارتباط با مردم دیگر نیز استفاده می‌کرده است  . او می‌گوید : « یک بار ما یکی از گفته‌ای باب مارلی را پیدا کردیم که نوشته‌بود : موسیقی من برای همیشه زنده خواهد ماند  .  مارلی این جمله را از روی خودپسندی نزده‌بود بلکه اعتقاد داشت عاملی در چنین موسیقی وجود دارد که مردم به شدت از آن استقبال می‌کنند  .  امروز که این کتاب چاپ و این نمایشگاه نیز برپا‌شده‌است می‌بینیم که چگونه زندگی بسیاری از مردم با حضور باب مارلی لمس‌شده‌است  . » امروز بیش از 32 سال از هنگامی که دیوید برنت این عکس‌ها را از باب مارلی گرفت گذشته است  .  اما هم برنت و هم مدیر گالری ، موری از تاثیری که باب مارلی بر مردم داشته حیرت زده‌اند  .  نه تنها نسل این دو بلکه نسل‌های جوان تر نیز هنوز به موسیقی باب مارلی توجه خاصی نشان می‌دهند  . موری می‌گوید استقبال مردم از این نمایشگاه کم نظیر بوده است : « به نظر من این عکس‌ها می‌توانند در هریک از موزه‌های درجه یک جهان آویزان شوند  .  به عنوان پرتره‌هایی از یک موزیسین عالی ، یک اجرا‌کننده کم نظیر روی صحنه و یک شخصیت ارزنده  . »