گزارش سینمایی: هجو سیاسی «مقاومت‌ناپذیر» به نقش پول در کارزارهای انتخاباتی می‌پردازد
جان استیوارت در فیلم «مقاومت‌ناپذیر» نقش پول در انتخابات آمریکا را به باد انتقاد می‌گیرد.
برای تماشاگران ایرانی ، جان استوارت به خاطر تهیه و کارگردانی فیلم سینمایی « گلاب »، بر اساس کتاب خاطرات دستگیری و حبس مازیار بهاری ، روزنامه‌نگار ایرانی کانادایی ، شهرت دارد  . میلیون‌ها تماشاگر تلویزیون در آمریکا اما جان استوارت ، کمدین سیاسی ، را به خاطر « برنامه روزانه » می‌شناسند ؛ برنامه‌ای طنز‌آمیز به سبک برنامه‌های خبری روزانه شبکه‌های اصلی که جان استوارت شانزده سال مجری و سردبیر آن‌بود  .  روزی که او در سال 2015 از « برنامه روزانه » کناره گرفت ، در مصاحبه‌ای گفت که تحمل خشم‌ روزافزون ، برایش دشوار شده‌بود  . آن خشم ، نسبت به جهان پول‌محور رقابت‌های دو حزب اصلی در جهان سیاسی آمریکا ، در فیلم جدید او « مقاومت‌ناپذیر » بازتابی در خور پیدا می‌کند  .  برخلاف فیلم اول او ، که فیلمی کم‌خرج و به اصطلاح « مستقل »‌بود ، فیلم مقاومت‌ناپذیر یک کمدی پررنگ و لعاب هالیوودی است که با شرکت دو چهره پولساز ، یعنی استیو کرل و رز برن ، ساخته‌شده‌است  . استیو کارل در « مقاومت‌ناپذیر » نقش رئیس یک شرکت مشاوره‌ای و لابی‌گری پرقدرت خیابان « ک » واشنگتن را بازی می‌کند که در آغاز فیلم ، از شکست مشتری‌اش ، یعنی هیلاری کلینتون ، در انتخابات ریاست جمهوری سال 2016 به شدت آزرده‌خاطر است  .  دیدن یک ویدیو در شبکه‌های اجتماعی از سخنان صادقانه یک کشاورز و سرهنگ بازنشسته در ایالت ویسکانسین ، که از مهاجران بیگانه دفاع می‌کند ، او را به این فکر می‌اندازد که برای انتخابات آینده ، یک سیاستمدار جدید بیافریند ؛ سیاستمداری که ظاهری جمهوری‌خواه دارد ولی پیامش دموکرات است  .  او خود را به ویسکانسین می‌رساند تا این چهره جدید را برای نامزد شدن در انتخابات شهرداری قانع کند  . حضور لابی‌گر پایتخت‌نشین در انتخابات شهرداری یک شهرک کشاورزی در ایالت ویسکانسین با 50 هزار سکنه ، رقیب پایتخت‌نشین جمهوری‌خواه او با بازی رز برن را هم به آنجا می‌کشاند و این دو ، پای ثروتمندان حزبی و رسانه‌های سراسری را به انتخابات محلی باز می‌کنند  . به قول جنت کتسولیس ، منتقد نیویورک تایمز ، « مقاومت ناپذیر » هر دو حزب سیاسی را با « چندشی مشابه » مورد حمله قرار می‌دهد ؛ اما نتیجه کار فیلمی است با فرسودگی نومیدکننده که ظاهر خوش رنگ و لعابش قادر نیست هسته‌ خالی آن را پنهان کند  . بعضی از منتقدان « مقاومت ناپذیر » را به یک مقاله سیاسی ، با محتوایی آشنا و تکراری ، تشبیه کرده‌اند  .  و از نظر بعضی دیگر ، از جمله انتونی لین منتقد نیویورکر ، این فیلم به قدری اسیر پیام خشمگین خود علیه ترفندهای حزبی و نقش پول در سیاست است که فراموش می‌کند به محتوای مواضع مورد منازعه دو جناح سیاسی در انتخابات محلی بپردازد  .  انتونی لین می‌نویسد که « مقاومت ناپذیر » ناخواسته به صداهای همان مردمی که این فیلم ظاهرا برای حمایت از آن‌ها ساخته‌شده‌است ، بی‌توجهی می‌کند  . برخلاف « برنامه روزانه » شبکه کمدی سنترال و تک‌گوئی‌های شبانه کمدین‌ها در کانال‌های دیگر ، که به اخبار همان روز واکنش نشان می‌دهند ، ساختن یک فیلم سینمایی ، سال‌ها طول می‌کشد و به همین سبب ، موضوع آن کهنه می‌شود  . از سوی دیگر ، بسیاری از نقدنویسان آمریکایی ، تصویری که این فیلم از مردم ساده شهرک‌های کوچک آمریکا به نمایش می‌گذارد را تحقیرآمیز و به اصطلاح ، نگاهی متکبرانه و از بالا می‌دانند  .  کریس هیویت در استارتریبون ، پرتیراژترین روزنامه ایالت مینه‌سوتا ، می‌نویسد که این فیلم ، از اول تا آخر ، مشغول تحقیر مردم شهرهای کوچک است  .  او می‌افزاید که هر چند این فیلم در پایان تغییر مسیر می‌دهد ، اما این پایان به قدری غیرمحتمل و دیرآیند است که نمی‌تواند مزه تلخ فیلم در ذائقه کسانی که در شهرهای کوچک پرورش یافته‌اند را از بین ببرد  . مشکل این‌گونه فیلم‌ها ، ‌ و حتی کمدی‌های تلویزیونی نیمه‌شب‌ها ، که این روزها کاری جز حملات خشمگین و هجوآمیز به پرزیدنت ترامپ انجام نمی‌دهند ، این است که به قول برایان لوری ، منتقد شبکه « سی‌ان ان »، تنها مخاطبانشان همان کسانی خواهند‌بود که از پیش با آن دیدگاه‌ها موافقند  . جو مورگنسترن ، منتقد وال استریت جورنال ، توسل به شخصیت‌های تک‌بعدی را اگرچه از روی ناچاری و لازمه سناریو تلقی می‌کند ، ولی در عین حال آن را از مشکلات فیلمی می‌داند که می‌خواهد بگوید نظام سیاسی آمریکا را دخالت پول در هم شکسته است ، اما در خود فیلم از انرژی خارق‌العاده و خشمی که سال‌ها است به سیاست در آمریکا شکل بخشیده است ، خبری نیست  .