سلامی گرم از ایران: گزارش فارسی نیویورک تایمز
نیکلاس کریستف گزارشی از سفر خود به شهرهای ایران برای نیویورک تایمز نوشته، که ترجمه فارسی آن نیز در این روزنامه چاپ شده است
نیکلاس کریستف خبرنگار آمریکایی که اخیرا از ایران بازدید کرده گزارشی از سفر خود در بخش نظرات نیویورک تایمز به چاپ رسانده با عنوان  .  آنچه بسیار جالب توجه است این که وبسایت روزنامه نیویورک تایمز برای نخستین بار ترجمه این مقاله را به زبان فارسی نیز منتشر کرده است  .  این است بخشهایی از متن مقاله : سفر 2736 کیلومتری من به ایران با ابراز علاقه و هیجان یک ایرانی نسبت به آمریکا شروع شد  .  این نظر مرا تایید می‌کرد که ایرانیان ، آمریکا دوست ترین ملت خاورمیانه هستند  .  در شب اول اقامت من در مشهد که شهری مذهبی است فردی که سابقا تکاور بوده‌ ، و اکنون لباس فروش است با شوق و ذوق گفت « ما آمریکا را دوست داریم  . » ... نظر او با نظر عامه مردم یکی نبود  .  من با ایرانیان زیادی بخصوص در دهات آشنا شدم که به شدت هوادار مسئولان دولتی‌بودند و از این خوششان نمی‌آمد که دولت آمریکا قلدری می‌کند  .  هرچند که ایرانی‌ها با یکدیگر هم نظر نیستند ، اما در یک خصوصیت مشترکند ؛ و آن صمیمیت آن‌ها نسبت به من‌بود وقتی که متوجه می‌شدند من آمریکایی هستم  ..... دولت ایران به شکلی نادر یک ویزای خبرنگاری به من داد و اجازه داد بدون اینکه کسی دنبالم بیاید ، خودم با ماشین در مسیری که دولت تایید کرده‌بود ، از مشهد در شرق ، تا تبریز در غرب بروم و سپس به تهران برگردم  .  در میان راه من با مردمی که خودم به صورت تصادفی انتخاب می‌کردم مصاحبه میکردم و تا آنجایی که خودم می‌توانم بگویم کسی تعقیبم نمی‌کرد  . در مقایسه با سفر قبلی‌ام در سال 1385 ، مردم بیشتر به خاطر مشکلات مالی که بخشی از آن‌ها نتیجه تحریم‌های غرب است ناراضی‌بودند  .  این تحریم‌ها برای مردم به شدت کمرشکن بوده است اما در کمال تعجب به نظر می‌رسد که مردم ، رهبران خود را باعث و بانی این مشکلات می‌دانند  . تفاوت دیگری نسبت به سفر قبلی من : مردم نسبت به گذشته بیشتر وحشتزده‌اند  .  ایرانیان راحت از رهبران خود گله می‌کنند ، حتی در ملائ عام  .  اما از سرکوب سال 1388 به بعد یک خط قرمز بوجود آمده است : هر چیزی که به فعالیت [ سیاسی ] ختم شود ، حتی انتقاد در میان عموم  .... یک کاسبکار در گفتگوی خودمانیمان درباره دولت درد دل میکرد و می‌گفت : « اقتصاد افتضاحی داریم و همهاش تقصیر رئیس جمهور است  . » وقتی که دفترچه و دوربینمان را بیرون آوردیم ، شروع کرد به تعریف از دولت  .  دوربین را که کنار کشیدیم من از او پرسیدم که چرا 180 درجه تغییر موضع داده‌بود  .  شانه‌هایش را بالا انداخت و گفت : « در ایران نمی‌شود حرف راست را گفت  . » سنجش افکار عمومی در یک کشور استبدادی بسیار دشوار است ، اما مشخص است که دولت بخصوص در میان روستاییان و کارگران کمسواد هواداران زیادی دارد  . مناد امیدوار  ...  می‌گوید : « ایرانی‌ها از رهبرانشان راضی هستند  . »  ... وقتی از او درباره فعالان حقوق‌بشر و بهاییانی که در زندانند پرسیدم ، ناباورانه سرش را تکان داد و گفت : « فکر نمی‌کنم کسی در کشور ما بیگناه به زندان بیافتد  .  حتما کاری کرده‌اند  . » ... به عقیده من در حقیقت یکی از دلایل ابراز علاقه مردم به آمریکا این است که آن‌ها تمایل دارند هر چه را رسانه‌های دولتی محکوم می‌کنند ، انها با آغوش باز بپذیرند  . من احساس می‌کنم که ایران مانند سایر کشورهای استبدادی است که من آن‌ها را پیش از سقوط شان پوشش خبری داده‌ام  .  حدس من این است که نابودی این سیستم حتمی است و سوال فقط زمان آن است ، مگر این که جنگی بین ایران و غرب در بگیرد ، شاید در نتیجه حمله اسرائیل به تاسیسات اتمی ایران  .  به نظر من این عکس العملی ملیگرایانه را بوجود خواهد آورد و آیتالله‌ها را نجات خواهد داد  .  دستاوردهای دیگر من در این سفر در نوشتارهای بعدی ادامه خواهد داشت  .