نخستین کاباره ایرانی لس آنجلس ٣۵ ساله شد
در آن زمان مسافران غربت زده یک مهاجرت ناخواسته می رفتند تاغم و اندوه دوری از «ایران» را در گوشه های نیم تاریک توقفگاه خوش آب و هوایی به نام «کاباره تهران» به دست فراموشی بسپارند
چهارشنبه شب ( 23 نوامبر )، یک شب پیش از « روز شکرگزاری » در آمریکا ، جشنی به مناسبت سی و پنجمین سالگرد فعالیت‌های « کاباره تهران »، نخستین کاباره ایرانی لس آنجلس ، در « گیبسون آمفی تئاتر » این شهر با حضور ده‌ها تن از هنرمندان ، چهره‌های سرشناس جامعه ایرانی و مردمی که در طول سه دهه گذشته به صورتی با این خانه شبانه هنرمندان ایرانی ارتباط داشته‌اند برگزار شد  . در این برنامه سه ساعت و نیمه در تالاری با گنجایش بیش از 5000 نفر ، دست چینی از هنرمندان موسیقی پاپ ایرانی ، از جمله حمیرا ، ستار ، پویا ، امید ، هنگامه و شهرام شب پره با همراهی یک ارکستر 22 نفره و گروه رقاصان رقص‌های محلی ، برخی از خاطره انگیزترین ترانه‌های خود را برای حاضران اجرا کردند  .  در این شب هم چنین از « احمد مسعود » پایه گزار « کاباره تهران » قدردانی شد  . در بهار سال 1358 موسوم به « بهار آزادی » و در همان ماه‌های اول از خط خارج شدن انقلاب و استقرار یک حکومت اسلامی مطلق در ایران ، خمینی در فتوایی علیه موسیقی ، آن را حرام خواند و دستور داد تا از سازمان نوپای « صدا و سینما » هیچگونه موسیقی پخش نشود  . پیش از انقلاب بخش موسیقی رادیوی دوران شاه تحت نظر یک شورای موسیقی با حضور موسیقی دان‌ها و موسیقی‌شناسان برجسته‌ای چون ابوالحسن صبا ، روح الله خالقی و بعدها علی تجویدی ، غلامحسین بنان ، داود پیرنیا و بسیاری دیگر اداره می‌شد اما در زمان انقلاب با تعبیرات مختلفی که از فتوا و اظهار نظرهای « خمینی » درباره موسیقی بعمل آمد کم کم رادیو ، محل « ربنا » خوانی و پایه گزاری موسیقی شد که بیش از هر چیز دیگر با شرایط تازه حکومتی همخوانی داشت  . « صادق طباطبایی » یکی از نزدیکان « خمینی » در یادداشت‌هایی از آن زمان می‌گوید : « یکی از همان روزها شادروان مرتضی حنانه به دفتر کار من در نخست وزیری آمد و یک کاست از کارهای بدون کلام خود را برایم هدیه آورد  .  چند روز بعد آن کاست را نزد امام بردم و از ایشان خواستم آن را گوش دهند  .  ایشان بعد از شنیدن آن چند قطعه گفتند ؛ این آثار اشکال شرعی ندارد  . » آیا این عرضحال و لابه‌ای بود از سوی « حنانه » تا رهبر انقلاب را با موسیقی آشتی دهد  ؟ با این همه آثار مرتضی حنانه هم هرگز از صدا و سیما شنیده نشد و در عوض یک مبحث تازه برای تشخیص موسیقی « لهو » از موسیقی « سازنده » در مرکز توجه انقلابیون قرار گرفت و همانگونه که حکومت یک حزبی و مطلق اسلامی به ملت تحمیل شد ، موسیقی روز دوران « پهلوی » هم با همه تنوع و گوناگونی ، جای خود را به موسیقی « حماسی و مشوق روحیه سلحشوری » حتی موسیقی عرفانی داد و تبلیغات در اطراف موسیقی به اصطلاح « ملی و مقامی » که سردمداران رژیم و طرفداران آن‌ها را راضی می‌ساخت هم از سوی مقامات دولتی و هم از طرف هنرمندانی که توانستند از این آب گل آلود ماهی بگیرند ادامه یافت  . یک بار دیگر جنگ میان سنت و مدرنیته ، موسیقی سنتی و موسیقی پاپ که تا به امروز هم هنوز به گونه‌هایی در ایران ادامه دارد آغاز شد و در سال‌های اخیر نیز شاهد مهاجرت موسیقی دان‌هایی صاحب سبک چون محسن نامجو و موسیقی دان‌های آکادمی دیده‌ای چون کاوه یغمایی و بسیاری دیگر بوده ایم  .  همین مسئله خود اثباتی است بر این واقعیت که دغدغه رژیم ، تنها مبارزه با موسیقی به اصطلاح « لهو »، موسیقی زیرزمینی و یا حتی همین به اصطلاح موسیقی « لس آنجلسی » نیست بلکه این سیستم کلا از موسیقی محبوب و مورد علاقه جوانان گریزان است  . حکم تکخوانی زن و مرد و تفاوت این دو تکخوانی با هم نیز مقوله دیگری است که از طریق آن شنیدن صدای زن در ایران اسلامی ، یک بار دیگر درهمان ماه‌های اول ، آن هم صد سال پس از اولین مبارزات آزادیخواهی زنانی چون « قمرالملوک وزیری » بر روی صحنه مکروه و حرام شد  .  واقعه‌ای که دست برقضا با عملیات معکوس « کشف حجاب » یا همان « حجاب اجباری اسلامی » نیز همراه‌بود  . به این صورت‌بود که هنرمندانی که در دوران سلطنت پهلوی در اوج معروفیت و محبوبیت در کانون توجه مردم قرار داشتند ناگهان در رده‌بندی « ممنوع الصدا » قرار گرفتند و مانع بزرگی تحت عنوان « مبارزه با ابتذال در موسیقی » هیمه‌ای آتشین شد که در آن ، تر و خشک را با هم و یکجا سوزاندند و در نتیجه بسیاری از این چهره‌های هنری در اوج فعالیت مجبور به سکوت و خاموشی شدند  . « شهبال شب پره » آهنگساز ، خواننده و تهیه‌کننده موسیقی پاپ در لس آنجلس می‌گوید :« وقتی در ایران انقلاب شد ، موزیک بکلی ممنوع شد  .  ما با خودمان می‌گفتیم آیا دوباره هنرمندان به ویژه خواننده‌ها امکان اجرای برنامه خواهند یافت  ؟  آیا موزیک پاپ دوباره جان می‌گیرد  ؟ » در این زمان‌بود که گوگوش ، داریوش ، هایده ، مهستی ، حمیرا ، شهبال وشهرام شب پره ، ایرج و عهدیه ، رامش و عارف ، ابی و بسیاری دیگر به حاشیه‌ها کشانده شدند  .  برخی چون گوگوش سکوت خود را به کنج خانه بردند و بعضی دیگر چون « مرضیه » واکنشی غیرمتعارف نسبت به این سکوت اجباری از خود نشان دادند و به گروه‌های مخالف رژیم پیوستند و فریاد اعتراض خود به منع موسیقی را با پوشیدن لباس‌های نظامی و خواندن سرود از روی بدنه تانک‌های جنگی نشان دادند اما بسیاری از این خوانندگان تحریم‌شده‌در رژیم اسلامی راه غربت پیش گرفتند  . احمد مسعود که از سال‌ها پیش از احداث کاباره تهران ساکن آمریکا بوده است ، سه سال پیش از انقلاب به فکر ساختن یک کلوپ شبانه ایرانی به سبک وشیوه « هاوس آو لجندز » House Of Legends می‌افتد  . « اردشیر فرح » نوازنده زبردست گیتار گروه « استرانز و فرح » که بارها در کنار خوانندگان مختلف در کاباره تهران برنامه اجرا کرده است یکی از حاضران در جشن کاباره تهران در « گیبسون آمفی تئاتر » است  .  او می‌گوید :« کاباره تهران کارش را با ایده درست کردن جایی برای اجرای برنامه بزرگان موسیقی پاپ ایرانی شروع کرد  .  نوعی « هاووس آو لجندز » که خیلی شبیه به یکی از کلوپ‌های شبانه معروف لندن به نام « مارکی » است  .  خیلی از گروه‌های معروف مثل Average White Man و ستاره‌های موسیقی از جمله « جیمی هندریکس » در این کلوپ برنامه اجرا کرده‌بودند  .  خود من در اوائل دهه 70 میلادی با گروهی به نام Snif & The Tears توی مارکی زدیم  .  این جایی است که استعدادهای جوان و چهره‌های معروف و قدیمی را یکجا در خود جا می‌دهد و این همان روندی است که در کلوپ تهران از آن پیروی‌شده‌ . » شاهرخ یکی از خوانندگان محبوب دوران پیش از انقلاب می‌گوید : « در سال 1976 برای اجرای برنامه به کاباره ایرانی « درویش » نیویورک رفته‌بودم که احمد مسعود مرا برای اجرای چند برنامه به کاباره تهران دعوت کرد  .  در آن زمان من قرار‌بود فقط یک ماه روی صحنه این کاباره باشم اما درست چهار ماه روی صحنه‌بودم  !  آن روزها امیر رسائی ، « ویگن » که در آن زمان ساکن آمریکا‌بود و « پرویز قدرخانی » در این کاباره برنامه اجرا می‌کردند  .  در بازگشت به نیویورک و پیش آمدن انقلاب من یکبار دیگر به لس آنجلس بازگشتم و همکاری‌ام را با کاباره تهران ادامه دادم  . » شاهرخ می‌گوید :« به مرور دوستان هنرمند دیگر هم از راه رسیدند  .  ستار ، ابی ، شهرام شب پره ، منوچهر چشم آذر ، هایده و مهستی و جمیله ( رقاص معروف رقص‌های شرقی ) .  مسعود به دلیل صمیمیت فراوان و رفاقت با همه هنرمندان ، فضایی به وجود آورده‌بود که همه در کاباره تهران احساس راحتی می‌کردند  .  آنجا را خانه خود می‌دانستند  .  احمد مسعود در آن زمان صاحب رستوران بزرگی در « اورنج کاونتی » و خودش هم یکی از بهترین سرآشپزها‌بود و می‌توانست از آنجا ماهانه چیزی در حدود 50 هزار دلار درآمد خالص داشته باشد اما او دل به کاباره تهران بست ، این رستوران را فروخت و همه سرمایه خود را به کار گرفت و رفیقانه و برادرانه پشت سر هنرمندان ایستاد  .  احمد مسعود حق زیادی برگردن موسیقی ایرانی در خارج و هنرمندان و دست اندرکاران این موسیقی در این دیار دارد  .  این احمد مسعود‌بود که قوم از هم پاشیده هنرمندان موسیقی پاپ ایرانی را یک بار دیگر سروسامان داد و برای آن‌ها پایگاهی ساخت  . » « شهرام شب پره » که در سن 14 سالگی با اجرای تازه‌ای از یکی از معروف ترین ترانه‌های بیتل‌ها با ریتم شش و هشت و فروش چند میلیونی صفحه‌ای از آن تبدیل به یکی از محبوب ترین و معروف ترین ستارگان موسیقی پاپ ایران شده‌بود ، یکی از نخستین خوانندگانی است که با این موسیقی سرزنده و سرشار از زندگی ، با ریتمی شش و هشتی و پر از شادی و طرب به جنگ غربتی ناخواسته و غم افزا رفت : « اگر کاباره تهران در لس آنجلس وجود نداشت ، هیچ خواننده‌ای در این شهر ماندگار نمی‌شد  .  شاید هرکدام به سویی می‌رفتند ، افسرده و تنها می‌شدند  .  اما این هنرمندان در اینجا به روی صحنه رفتند  .  جان تازه‌ای گرفتند  .  به آینده دل بستند و هنر موسیقی پا گرفت  .  در تمام مدت این 35 سال ، کاباره تهران پایگاه امن و سکوی پرواز دوباره هنرمندان باسابقه و آغاز حرکت چهره‌های جدید بوده است  .  » « ستار » خواننده قدیمی ترانه‌های بیاد ماندنی چون « همسفر » و « گل پونه » که هزاران نفر در شب جشن « کاباره تهران » در آمفی تئاتر گیبسون با او همصدا شده‌بودند ، می‌گوید : « برای اجرای چند برنامه در نیویورک‌بودم که مسعود نماینده‌ای را به آنجا فرستاد تا از ما دعوت به اجرای برنامه کند  .  ما برای اجرای برنامه به کاباره تهران آمدیم و برای همیشه ماندگار شدیم  .  یادم هست آن اوائل در یک « متل » ( هتل ارزان قیمت ) زندگی می‌کردیم  .  وقتی قرار شد به کار ادامه بدهیم ، احمد مسعود ما را به خانه خودش دعوت کرد  .  کم کم شهرام شب پره و دیگران هم آمدند که حتی من وشهرام و منوچهر ( چشم آذر ) مدتی با احمد مسعود شریک شدیم تا کاباره تهران سرپا بماند  .  باورکنید هیچکدام ما تنها با هدف دستمزد نمی‌خواندیم  .  چون می‌دیدیم که چگونه کاباره تهران خانه امید هنرمندان و مردم‌شده‌است  . » شاید در آن ماه‌های سخت اول مهاجرت ، مردم غربت نشین و مسافران یک کوچ اجباری و ناخواسته می‌رفتند تا غم و اندوه دوری از « ایران » را در گوشه‌های نیم تاریک « کاباره تهران » به دست فراموشی بسپارند ، اما برای هنرمندان و نیزمردمی که کوچکترین آشنایی و ابزاری برای رویارویی با سیاست و چند و چون واقعه‌ای به عظمت یک دگرگونی فرهنگی و اجتماعی عظیم چون « انقلاب » رانداشتند آیا راه دیگری جز گم شدن در این « تهران کوچک » وجود داشت  ؟ شاید برای آن‌هایی که هرگز طعم غربت را نچشیده‌اند ، « کاباره تهران » چیزی بیش از « ایستگاهی خوش آب و هوا » برای هنرمندان و « فراموشخانه »‌ای برای مشتری‌ها نباشد ، اما ترانه‌هایی که در آن دوران از زبان شاعران ترک وطن کرده در این کلوپ شبانه اجرا می‌شد ، انعکاس روشنی است از احساسات درونی مردمی که ناخواسته راه مهاجرت و رویارویی با دشواری‌های زندگی در مکانی نا آشنا را در پیش گرفته‌بودند :