نظر «ایلان برمن» درباره «دیدگاه مسیح علی‌نژاد» در رابطه با تبدیل نارضایتی در ایران به یک جنبش فراگیر ضدرژیم
 در رابطه با به تسخیر درآوردن نیروی نارضایتی‌ها از حکومت آخوندی در ایران و تبدیل آن به یک جنبش ضدرژیم همه‌گیرتر و گسترده‌تر چطور می شود نیروی ناراضی از حکومت آخوندی را به جتبش ضد رژیم تبدیل کرد
« ایلان برمن » معاون ارشد رئیس اندیشکده شورای سیاست خارجی آمریکا در واشنگتن ، می‌نویسد که « مسیح علی‌نژاد » فعال ایرانی - آمریکایی که بنیان‌گذار و گرداننده جنبش اینترنتی « آزادی یواشکی زنان در ایران » ( به انگلیسی : My Stealthy Freedom ) است ، برای « جنبش گسترده‌تری که سویه‌های گوناگون نارضایتی کنونی موجود در ایران را یکپارچه و تقویت کند » تلاش می‌کند  .  مقاله برمن با عنوان « چرا ایران از زنان خود می‌ترسد » در شماره این ماه مجله « نشنال اینترست » چاپ‌شده‌است  . این سومین بخش از یک مجموعه مقاله است که در آن ، برمن به بررسی باورها ، اندیشه‌ها ، و ارزش‌های بخش‌های گوناگون موجود در دل اپوزیسیون ایران می‌‌پردازد  .  نخستین مقاله از این مجموعه مقالات با عنوان درباره شاهزاده رضا پهلوی ، ولیعهد ایران ،‌بود و در ماه مه در نشنال اینترست به چاپ رسید  .  مقاله دوم او نیز با عنوان در ماه ژوئیه منتشر شد و به بیان جهان‌بینی مجاهدین خلق ‌می‌‌پرداخت  . برمن می‌نویسد : « علی‌نژاد یک پایگاه قدرت واقعی در عرصه رسانه‌های اجتماعی است  . » او تاکید می‌‌کند که علی‌‌نژاد ، از طریق کارزار « آزادی یواشکی زنان در ایران »، « بارزترین قهرمان در عرصه خاصی از کنشگری مردمی ، که طی دو سال گذشته در ایران ریشه دوانده ، بوده است  . » به گفته برمن ، « دیدگاه علی‌‌نژاد [ مبتنی بر ] به تسخیر درآوردن [ نیروی ] این نارضایتی و تبدیل آن به یک جنبش ضد رژیم همه‌گیرتر و گسترده‌تر است  . » برمن می‌نویسد : « از نگاه [ مسیح علی‌نژاد ] رسانه‌های اجتماعی و سازمان‌های اینترنتی تاکنون در ایجاد چهارچوبی برای توانمندسازی مردم ایران - که ناآرامی‌شان رو به افزایش است - موفق بوده‌اند : اکثریت خاموشی که از رژیم بیزار است و خواهان ایجاد تغییرات سیاسی بنیادین است  . » اما این معاون ارشد رئیس اندیشکده شورای سیاست خارجی آمریکا هشدار می‌دهد که « آمریکا [ هم ] می‌تواند بزرگترین پشتیبان جنبش حقوق‌بشر ایران باشد ، و [ هم ] می‌تواند سبب زوال آن شود  . » برمن توضیح می‌دهد که کار علی‌نژاد « توجه کاخ سفید را جلب کرده است ، و در ماه فوریه مایک پمپئو ، وزیر خارجه آمریکا ، رسما میزبان او‌بود و بر تعهد دولت پرزیدنت ترامپ نسبت به ایرانیانی که برای [ به دست آوردن ] حقوق بنیادین انسانی‌‌شان تلاش می‌کنند ، تاکید کرد  . » اما علی‌نژاد از این بابت که آن سخنان « هنوز با اقدام عملی همراه نشده‌است » ابراز نگرانی کرد  . برمن یادآور می‌شود : « مسائل حقوق بشری آشکارا در میان شروط دوازده‌گانه‌ای که سال گذشته توسط آقای پمپئو به عنوان پیش شرط‌های عادی‌سازی روابط دیپلماتیک میان واشنگتن و تهران مطرح شده‌بود ، به چشم نمی‌خورد و آن‌ها به هیچ‌وجه در کارزار تحریم‌های کنونی دولت [ آمریکا ] علیه رژیم ایران لحاظ نشده‌اند  . » آقای برمن هشدار می‌دهد که « آن‌ها شاید هرگز [ این موارد را لحاظ ] نکنند  . » به نوشته برمن « بزرگترین هراس علی‌نژاد و دیگر کنشگران هموند او این است که دولت پرزیدنت ترامپ - به رغم سخنانی که در رابطه با فشار حداکثری بر آیت‌الله‌های ایران بیان می‌‌کند - ممکن است با تهران به توافقی برسد که در آن حقوق‌بشر کاملا نادیده گرفته‌شده‌باشد  . » برمن می‌نویسد : « در واقع شخص پرزیدنت ترامپ بارها گفته است که او آماده مذاکره با رژیم ایران بدون هرگونه پیش‌‌شرط است  .  اگر چنین شود ، رژیم مذهبی ایران بی‌تردید در سرکوب شدید اپوزیسیون داخل [ ایران ]، بدون ترس از مجازات شدن توسط جامعه بین‌المللی ، جسورتر خواهد شد  . » برمن در پایان سومین مقاله ژرف خود درباره اپوزیسیون ایران ، سخنان خود علی‌نژاد را چنین بازگو می‌کند : « روزی که هزاران زن روسری‌های‌شان را از سر بردارند و آن‌ها را به آتش بکشند ، آن روز جمهوری اسلامی به پایان رسیده است  . » برمن می‌نویسد : « علی‌نژاد معتقد است که آن روز ، در آینده‌‌ای نه چندان دور ، فرا خواهد رسید  . » وی می‌افزاید که « اما این که ایالات متحده و همپیمانانش آماده و مایل به بهره‌‌برداری از چنین گشایشی باشند ، بحثی کاملا متفاوت است  . »