مین در ایران هنوز قربانی می گیرد
در ایران روزی دو انسان بی گناه در زمین های آلوده به مین قربانی می شوند که بیشتر آنان کودکان هستند 
جنگها فقط در دورانی که جریان دارند ، قربانی نمی‌گیرند و ویرانی به بار نمی‌آورند  .  آسیبهای پس از جنگها گاه از خود آن‌ها بیشتر و مدت زمان برای ترمیم آن‌ها از دوران خود جنگ بسا طولانی تر است  .  خانواده‌های بی‌سرپرست و داغدار ، خانه‌های خراب ، معلولان و آسیب دیدگان ، زمینهای بی‌بار و بایر ، آبادیهای ویران ، محیط زیست آلوده ، تجاوزهای وحشیانه به زنان و نابودی مظاهر فرهنگ از بهداشت و آموزش تا یادگارهای منحصر به فرد هنر و معماری و بروز و شیوع فقر و بیماری و خشونت و نسلهای گرفتار آسیب زدگیهای روانی ناشی جنگ و خشونت تنها اندکی از آسیبهای پس از هر جنگی‌ست  .  از مهلک ترین و شوم ترین میراثهای پس ازجنگ ، زمینهای آلوده است  . پایان جنگ هشت ساله ایران وعراق در سال 1367 ، به معنای پایان گرفتن کشتار ناشی از جنگ نبود  .  اما این بار میدان ، نه میدان جنگ که میدان مین‌بود ، و قربانیان نه نظامیان که مردم عادی و بیش از همه کودکان‌بودند که کشته و معلول می‌شدند  .  انسانهایی بی‌دفاع و بی‌گناه در برابر دشمنی مهیب و پنهان و درکمین ، دشمنی که پیر و جوان و مرد و زن و سرباز و عادی نمی‌شناخت  .  در جنگی خاموش و اعلام‌نشده‌در میدانهای مین که به نظر زمینهایی بی‌گناه و بی‌آزار به نظر می‌رسند  .  جنگ تمام شد و نیروهای عراقی خارج شدند اما در مناطق اشغالی و مرزی ایران بیش از 4 میلیون و 200 هزار هکتار منطقه آلوده به مین با تراکم شدیدی به میزان 20 میلیون مین نهفته در دل خاک برجا ماند  .  علاوه بر مین ، به نوشته سایت شهدای ایران ، بیش از ده‌ها میلیون مواد منفجره و بمب‌های خوشه‌ای نیز پس از جنگ در کشوربه‌جا مانده است  .  ایران از نظر میزان اراضی مین گذاری‌شده‌در جهان به مقام دوم پس از مصر رسیده است  .  هرچند که از حیث میزان زمینهای حاصلخیز آلوده به مین رتبه اول را در جهان دارد  .  با پایان جنگ و بازگشت اهالی به سکونت گاه‌ها ، 24 سال است که زمینهای آلوده به مین روز به روز قربانی می‌گیرد  .  این قربانیان تنها از میان افراد محلی نیستند ، بلکه خنثی‌کنندگان مین و گردشگرانی که با تورهای گردشگری به دیدار این مناطق می‌روند ، مانند کاروانهای راهیان نور که از جبهه‌ها دیدار می‌کنند ، نیز در میان آنانند  . مسئولان و کارشناسان می‌گویند مشکل اصلی مین آن است که پس از جنگ از چشمها پنهان می‌ماند  .  در حالی که دیگر سلاحهای جنگی روی زمین است و در معرض دید ، اما مینها را در خاک دفن می‌کنند تا توسط قربانی خود منفجر شوند  .  مشکل دیگر در مین زدایی بویژه در ایران نداشتن نقشه مناطق مین گذاری‌شده‌است  .  همچنین پاک‌سازی میدان مین بسیار خطرناک است ، وقت و حوصله و دقت زیاد می‌خواهد ، نیاز به تجهیزات مین‌یاب دارد ، زمینهای مین گذاری‌شده‌بسیار وسیع و پراکنده‌اند و نحوه کاشتن مینها در دل خاک معمولا از نظم خاصی پیروی نمی‌کند  . بنابر آمارهای رسمی در ایران روزی 2 انسان بی‌گناه در زمینهای آلوده به مین قربانی می‌شود که بیشتر آنان کودکانی هستند که قربانی کنجکاوی کودکانه خود می‌شوند  .  در افغانستان بیش از60 در صد قربانیان کودکند  . این مین‌ها را چه کسانی در 5 استان ایران کار گذاشته‌اند  ؟  حکومت ایران برای خنثی کردن این مین‌ها چه کرده است  ؟  پاک‌سازی این مین‌ها چقدر طول می‌کشد  ؟  و چرا اینهمه به طول انجامیده  ؟  نقش سازمانهای غیردولتی و جامعه مدنی در آگاه‌سازی از خطر مین چه بوده است  ؟ در این زمینه نازی عظیما ، برنده جایزه صلح نوبل 2003 و از بنیان‌گذاران کانون مشارکت برای پاک‌سازی مین انجام داده است که توجه شما را به آن جلب می‌کنیم  .