دیدگاه| یادداشت جیسون رضائیان: روز خبرنگار در ایران یک شوخی بیمزه است
در ایران، ژورنالیست های متعددی از جمله خودم تحت اتهام های دروغین همکاری با دولت های خارجی زندانی می شوند. هیچ چیز حتی تلفن های هوشمند و رسانه های اجتماعی که سانسور را به طور فزاینده ای بی اثر کرده، از سرعت کارزار بی رحمانه ایران برای ساکت کردن خبرنگاران کم نکرده است.
منبع : ایران روز چهارشنبه مراسم سالانه‌ای برای مطبوعات و رسانه‌ها برگزار می‌کند که « روز خبرنگار » نام دارد  . این نمایش دیرین ناهنجاری شناختی یادآور این است که جمهوری اسلامی در آرزوی ارائه خود به مثابه چیزی است که نیست : منتخب ، شفاف و روادار  . روز خبرنگار ، روز بزرگداشت 10 دیپلمات ایرانی و یک خبرنگار ایرنا است که در آدم ربایی و حمله طالبان به کنسولگری ایران در شهر مزار شریف افغانستان در مرداد 1377 کشته شدند  . هر سال مقامات مسئول مراسمی را به این مناسبت در یکی از بزرگترین آمفی تئاترهای تهران برگزار می‌کنند و ضمن ارائه سخنرانی‌هایی جوایزی به ژورنالیست‌ها در حوزه مطبوعات ، ویدئو و عکس به دلیل کار شاخص شان دست کم از منظر قدرت داده می‌شود  . اما باید از این فرصت برای احترام به تعهد ژورنالیست‌های ایرانی به آگاهی‌رسانی به افکار عمومی که اغلب با پذیرش مخاطرات شخصی همراه است ، استفاده کرد  . ژورنالیست‌های صادق و سخت کوش در ایران و دیگر کشورهای خودکامه سزاوار احترام بیشتری برای کار در کشورهایی‌اند که امکان اندکی برای جریان آزاد اطلاعات وجود دارد و در بسیاری موارد علیه آن عمل می‌شود  . بدون تلاش‌های ژورنالیست‌های خارجی و داخلی در ایران سر در آوردن از رویدادها کار ساده‌ای نیست  . در ایران ، ژورنالیست‌های متعددی از جمله خودم تحت اتهام‌های دروغین همکاری با دولت‌های خارجی زندانی می‌شوند  .  هیچ چیز حتی تلفن‌های هوشمند و رسانه‌های اجتماعی که سانسور را به‌طور فزاینده‌ای بی‌اثر کرده ، از سرعت کارزار بی‌رحمانه ایران برای ساکت کردن خبرنگاران کم نکرده است  . واقعیت این است که بیشتر آن چه ما از ایران می‌دانیم ، نتیجه کار گزارشگران فعال در رسانه‌های حکومتی است که دسترسی کنترل نشده‌ای به اطلاعات دارند و مجبورند پیش از انتشار عمومی گزارش‌هایی از فساد و سرکوب آن‌ها را سانسور کنند  . در سال 1388 ، در پی انتخابات دور دوم ریاست جمهوری محمود احمدی نژاد حجم وسیعی از تصاویر و اسناد از سرکوب بی‌رحمانه حکومتی منتشر شد که فقط می‌توانست کار کارکنان در آرشیو دولتی باشد  . چنین افشاگری‌هایی به آرامی ولی به‌طور مداوم ادامه دارد  . این گزارشگران به بهایی اندک دست به خطری بزرگ می‌زنند  . همزمان پروپاگاندا و دیگر اشکال اخبار جعلی از سوی حکومت و بعضی از دشمنانش به سرعت منتشر می‌شود که گزارشگری صحیح را تضعیف می‌کند  . همکاران در ایران گزارش می‌دهند که فضای محدود موجود برای ابراز نظر پیشاپیش در حال مسدود شدن است  .  در زمانی که ایران با فشارهای خارجی تازه و افزایش نارضایی داخلی روبرو است ، این امر باید برای همه نگران‌کننده باشد  .