ویدیو شیطانی
رسانه های مدرن همچون کیمیا با سرعتی شگفت آور اثر می گذارند اما لزوماً مس را به طلا بدل نمی کنند.
در ستون نظرات نیویورک تایمز آمده است رسانه‌های مدرن با سرعتی شگفت آور بر همه چیز اثر می‌گذارند : با یک ویدیویضداسلامی شروع می‌شود ، ویدیویی که بیشتر به تقلید ناشیانه یکی از کمدی‌های ساشا بارون کوهن می‌ماند  .  به زودی ویدیو روی یوتیوب قرار می‌گیرد ، دستمایه اعتراضاتی در سراسر دنیای اسلام ، و بهانه‌ای می‌شود برای کشتن دیپلماتهای آمریکایی  .  غضب مسلمانان ، روی جلد هفته نامه نیوزویک منعکس می‌شود با عنوان « خشم مسلمانان » - که به نوبه خود انبوهی از توئیت‌ها را به دنبال می‌آورد  .  کل ماجرا در لطیفه‌های کوتاهی خلاصه می‌شود که در پاسخ به « خشم مسلمانان » توئیت شد و دور دنیا را گشت : - این کلوب شبانه ، نمازخانه ندارد ؛ - خواهرزاده تون رو توی فرودگاه گم کردین ، ولی حتی نمی‌تونین با صدای بلند صداش کنین ؛ آخه اسمش « جهاد » ه  . نویسنده مقاله ، بیل کلر ، که تا چندی پیش سردبیری نیویورک تایمز را برعهده داشت و اکنون نویسنده تمام وقت این روزنامه است ، اشاره می‌کند که به رویداد اخیر ، همه جور واکنشی نشان داده شد : از تحریک گرفته تا ضربه روحی و هجو و کنایه  .  همه این‌ها ظرف یک هفته تمام می‌شود ، و دو هفته‌نشده‌، به فراموشی سپرده می‌شود  .  لابد فکر می‌کنید قضیه به خیر و خوشی تمام‌شده‌و زندگی شیرین می‌شود  . البته نه به این زودی  .  قضیه موقتا به کناری گذاشته می‌شود ؛ اما دوباره از سر گرفته می‌شود : هفته گذشته یک خرده فروش پاکستانی فقط به خاطر این که در گرماگرم اعتراضات به ویدیوی ضداسلامی مغازه اش را تعطیل نکرده‌بود ، به توهین به مقدسات متهم شد ، و فرانسه دفاتر دیپلماتیکش را در بیست کشور تعطیل کرد ، چون مجله طنز شارلی ابدو کاریکاتورهای جدیدی از پیامبر اسلام منتشر کرده‌بود  . قضیه سلمان رشدی هم هنوز تمام‌نشده‌ .  « جوزف آنتون »، کتاب جدیدی که رشدی منتشر کرده ، در برگیرنده خاطراتش از یک دهه زندگی در خفاست ؛ دوره‌ای که بعد از چاپ کتاب « آیات شیطانی »، آیت‌الله خمینی فتوای قتل او را صادر کرد  .  آن فتوا ، اگر دقیقا نقطه شروع رویارویی تاریخ مدرن با اسلامگرایی افراطی نبود ، نقطه مهمی در این جریان‌بود  .  سال 1998 فتوا لغو شد و رشدی توانست آزادانه بگردد ؛ اما هنوز هم جانب احتیاط را از دست نداده  .  مسلما او برای امضای رمان جدیدش جوزف آنتون ( نام مستعاری که در سال‌های زندگی پنهان برای خود برگزیده‌بود ) برای خریداران این کتاب به اسلام آباد یا قاهره نخواهد رفت  . سلمان رشدی در خانواده‌ای مسلمان ولی سکولار بار آمده  .  او فرزند یک اندیشمند اسلامی است  .  او با اسلام رابطه‌ای آکادمیک ، و بعدها ادبی ، داشت  .  بعدها این رابطه به نحوی دردآور ، شخصی شد  .  کتاب خاطرات سلمان رشدی ، راهنمای رویارویی آمریکا با دنیای اسلام نیست  .  ولی درباره این موضوع از خرد اندیشمندی با انگیزه‌های خارق العاده برخوردار است که می‌تواند اخلاقا نظر بدهد  . نویسنده مقاله برای نوشتن درس‌هایی از آنچه که او تابستان توفانی عرب می‌خواند ، شخصا از آقای رشدی کمک خواسته است  .  بیل کلر می‌نویسد اولین و مهمترین نکته‌ای که سلمان رشدی به شما خواهد گفت این است که قضیه ، ربطی به مذهب نداشته و ندارد ، نه آن وقت و نه حالا  . سال 1986 ، وقتی آیت‌الله خمینی ، بنیان‌گذار ایران انقلابی فتوای قتل رشدی را صادر کرد ، نمی‌خواست از دین دفاع کند ؛ فقط می‌خواست در مردمی که بعد از هشت سال جنگ ناموفق با عراق ، از رژیم دلسرد شده‌بودند ، شور و اشتیاق دوباره‌ای ایجاد کند  .  فتوای قتل یک نویسنده هندی - بریتانیایی به روحانیون مسلمان مقیم لندن هم فرصتی داد تا مسلمانان لندن را که تا آن موقع سیاست‌های تفرقه‌آمیز مذهبی مانع از اتحادشان شده‌بود تحریک کنند  .  آقای رشدی آن روز گفت : « این مورد راهی پیش روی مسجد گذاشت تا برتری اش بر جامعه مسلمانان را به کرسی بنشاند  .  یه نظرم الآن هم چنین موقعیتی پیش آمده  . » کاملا روشن است که اعتراض‌ها به این ویدیوی هجو و بی‌معنی ، خودجوش نبود  .  تظاهرات متعصبان غیور و جان برکف ضدآمریکایی و مخالف سکولاریسم را یک شخصیت تلویزیونی قاهره کلید زد که هزینه شبکه تلویزیونی اش را بنیادگراهای سعودی تامین می‌کنند  .  این فرد ویدیو را پخش کرد تا مردم را به فشارآوردن بر دولت‌های نوپای مصر ، لیبی و تونس تحریک کند  .  این دولت‌ها خشونت را محکوم کردند و پلیس را برای حفظ دفاتر دیپلماتیک آمریکا فراخواندند البته وقتی که کمی دیر شده‌بود  . آقای رشدی تصدیق می‌کند که برخی از ویژگی‌های فرهنگ اسلامی ، مثل تاکید بر غیرت یا خفت و شرمساری ، آن را تحریک‌پذیر می‌کند ، و در دهه‌های اخیر احساسات بدبینانه‌ای در مورد این که دنیا در حال توطئه علیه مسلمانان است ، رشد کرده  .  این که چه کسی مقصرتر است غرب متخاصم ، تامین‌کنندگان مالی تلویزیون مصر ، متعصبان مذهبی ،  ..  اما رشدی می‌گوید اسلام بی‌شک در اوجگیری سیاست هویت نقش دارد : « شما خود را با آنچه که برایتان برخورنده است ، تعریف می‌کنید ؛ با آنچه که شما را به خشم و جنون می‌کشد  . » اما سرزنش کردن فرهنگ اسلامی یعنی کنار گذاشتن اکثریت‌های مسلمانی که با این‌گونه محرک‌ها خشمگین نمی‌شوند ، چه رسد به این که خشونت نشان دهند  .  و این به نوعی سرفرود آوردن و تسلیم است و بیان این که « اسلام همین است دیگر ، کاریش نمی‌شود کرد  . » بیل کلر می‌نویسد چنین توجیهی را می‌شود در اظهارات میت رامنی مشاهده کرد ، آنجا که فرهنگ اسرائیل را برتر ، و فرهنگ فلسطینیان را واپسگرا می‌خواند  .  این طرز فکر را می‌توان در مورد نظر آقای رامنی در مورد ویدیوی بی‌ارزش ضداسلامی هم دید ، آنجا که می‌گوید « حتی فکر توافق با فلسطینی‌ها را هم نکنید  . » این خط فکری برای کسی که خود را خوشبین و حلال مشکلات می‌خواند ، شکست به دنبال خواهد آورد  .