حافظه ژنتیکی، میراث دار خاطرات نیاکان
دانشمندان در حال تحقیق در مورد ارتباط بین تاریخ نیاکان و حافظه ژنتیکی انسان هستند تا احتمال انتقال موروثی ژن ها از سلول ها به حافظه را دریابند
روزنامه نیویورک تایمز اخیرا در یادداشتی به قلم دورین کارواجال ، گزارشگر روزنامه نیویورک تایمز و اینترنشنال هرالد تریبیون به بررسی حافظه تاریخی و نقش ژنتیک در به یاد آوردن تاریخ و گذشته نیاکان و انتقال موروثی آن پرداخته است  . یادداشت زیر ترجمه چکیده‌ای از مقاله‌ای است که این نویسنده زیر عنوان « در اندلس ، در جستجوی حافظه موروثی » منتشر کرده است  .  خانم دورین کارجاوال نویسنده کتاب « رودخانه فراموشی ، حکایت مدرن راز بقا ، هویت و تفتیش عقاید مذهبی کلیسا » است  . من هنوز در تعجبم که چطور در بحبوحه بحران اقتصادی و سقوط مالی سال 2008 در جستجوی زمان و هویت تاریخی خانوادگی‌ام از خانه‌های متعلق به دوران قرون وسطی در جنوب اسپانیا سر درآوردم  .  نسل‌های پیشین خانواده من که « کارواژالز » نام داشتند ، قرن‌ها پیش و در دوران تفتیش عقاید مذهبی در کلیسا از اسپانیا کوچ کردند و من فقط در همین حد از آن‌ها اطلاع داشتم  . ما کاتولیک‌هایی بودیم که در کاستاریکا و کالیفرنیا بزرگ شدیم ، اما بعدها کم کم اطلاعات جزئی در مورد بخشی از هویت نیاکانم به دست آوردم و دریافتم ریشه اجدادی ما به « یهودیان سفاردیک » بازمی گردد ، آن‌ها نوکیشانی‌بودند که از مسیحیت به یهودیت گرویده‌بودند  . من اطلاعات چندانی در مورد این که خانواده من با این دهکده بومی ارتباطی داشتند یا نه نداشتم ، اما امید من که در این خانه هزارتو که خیابانهای آن سنگ فرش‌شده‌است ، اقامت گزیده‌بودم ، این‌بود که هراس‌هایی که زندگی مخفیانه و پشت پرده زندگی خانواده‌ام را شکل داده‌اند را درک کنم  . تاریخ بخشی از زندگی روزانه این محله قدیمی در آندلس است ، زمانی که دادگاه‌های تفتیش عقاید مذهبی برگزار می‌شدند و همسایه‌ها جاسوسی همسایه‌های دیگر را می‌کردند و بر اساس وظایف دینی و مسئولیت فردی ، مسیحیانی را که کیش خود را تغییر داده و به یهودیت گرویده‌بودند ، به کلیسا گزارش می‌کردند  .  در ربع یهودی منطقه ، هنوز خانه‌های سفید در کوچه‌هایی که شیب تند دارند همچون یک خط نقره‌ای پا برجا هستند ، گرچه هیچ یک از کوچه‌ها علامت و یا شماره‌ای ندارند  . من می‌خواستم بفهمم علت این که خانواده من چندین نسل با چنان وحشت و احتیاطی از هویت‌های مخفیانه خود محافظت می‌کردند و کماکان آن‌ها را همچون رازی سر به مهر در دل نگهداشته‌بودند ، چیست  .  زمانی که چند سال پیش عمه‌ام فوت کرد ، یادداشت و دستوراتی از خود به جای گذاشت و حضور کشیش در مراسم خاکسپاری و ختم خود را ممنوع کرد  .  مادربزرگم هم همین کار کرده‌بود  . در مورد این که تاریخ اجدادمان به گونه‌ای بخشی از وجود ما هستند یا خیر ، تحقیقات علمی انجام شده‌اند  .  دانشمندان قصد دارند دریابند شبکه وسیعی از مواد شیمیایی درون سلول‌های ما که ژن‌ها را کنترل می‌کنند و آن‌ها را به اصطلاح روشن و خاموش می‌کنند ، به شیوه‌های غیرقابل پیش‌بینی و غیرقابل مترقبه‌ای موروثی هستند و یا خیر  . در بطن این نظریه معروف به « اپیژنتیکز » ایده‌ای وجود دارد که بر این باور است که ژن‌ها حافظه دارند و زندگی نیاکان و اجداد ما ، هوایی که تنفس کردند ، آنچه که به چشم دیدند و غذایی که در آن دوران صرف کردند ، می‌تواند چندین دهه بعد به‌طور مستقیم روی ما تاثیر بگذارد  . نتایج پژوهش‌های اخیر در سوئد حاکی از آن است که پیامدهای خشکسالی و قحطی و برداشت بی‌رویه محصول ، بر سلامت اعضای خانواده چهار نسل بعد از این اجداد تاثیر منفی داشته است  .  اما من در جستجوی واقعیت دیگری‌بودم و یافتن راز بقا و مهارت‌های نیکانمان برای ادامه زندگی و نوعی حس ناخودآگاه هویت‌بود که با گذر قرن‌ها دست نخورده باقی مانده است  . ‌ان آنسلین شوتزنبرگر ، روانشناس فرانسوی که هم اکنون بیش از نود سال دارد ، چندین دهه از عمر خود را صرف تحقیق در مورد « سندرم نیاکان » کرده است  .  برپایه این نظریه ، تا زمانی که واقعا با گذشته خود روبرو نشویم و به مسائل و مشکلات آن اذعان نکنیم ، همه ما همچون حلقه زنجیرهای نسل‌هایی هستیم که به‌طور ناخودآگاه تحت تاثیر درد و رنج و آلام و گرفتاری‌ها و عقده‌ها و پیچیدگی‌های روحی و روانی قرار می‌گیریم  . دینا واردی ، روانکاو و روان درمان اهل اورشلیم ، در سال‌های 1990 با کودکان بازمانده از واقعه هولوکاست کار می‌کرد  .  بر اساس نظریه خانم واردی ، والدینی که بازمانده واقعه‌ای همچون هولوکاست هستند ، اغلب بعضی از کودکان خود را به عنوان « شمع خاطره » خود می‌دانند که ماموریت و مسئولیت آن‌ها برقراری پیوند با گذشته و ارتباط با آینده شان است  .  این روانکاو دریافت کودکان خانواده‌های بازمانده از فجایع هولوکاست ، فعالانه علیه نازی‌ها فعالیت می‌کردند و بلندپروازی وسواس گونه و غیرقابل کنترلی برای دستیابی به اهداف خود دارند  . راهبرد مشابهی در مورد مسیحیانی که با اعمال زور از یهودیت به مسیحیت گرویدند ، وجود دارد  .  معمولا زنان سالمند مسئولیت انتقال اطلاعات در مورد هویت مخفی خود به دیگران و به ویژه به اعضای جوان تر خانواده را به عهده داشتند  .  در خانواده ما ، لوز ، خاله بزرگ تاریخ‌شناس نیاکانمان‌بود  .  من یک بار برای تعطیلات تابستانی در منزل او در سن حوزه در کاستاریکا ماندم ، اما او هیچگاه با من دردل و اسرار خود را افشا نکرد ، متاسفانه من هم در آن هنگام آنقدرها در مورد گذشته مان کنجکاو نبودم که از او سوال کنم  . اما دخترعموی من رزی اخیرا گفت که ماموریت سوال کردن از عمه لوز را در یک گردهمایی خانوادگی به عهده گرفته بوده است  .  او حتی به فرض این که خانواده ما مخفی کاری خواهند کرد ، مکالمه خود با خاله لوز را ضبط کرده‌بود  . واقعیت عجیب و غریب این است که دکتر آرنولد اترفرت ، روان درمانگر مقیم ویسکانسین ادعا می‌کند که حدود سیصد « دانشمند » که « سرشان ضربه » خورده‌بود و یا « بیماری فراموشی » گرفته‌بودند ، مهارت‌هایی کسب کردند که هرگز در گذشته نیاموخته‌بودند  . او می‌گوید مهارت‌هایی همچون نواختن موسیقی ، ریاضیات ، هنر و محاسبه تقویم در اعماق سلول‌های مغر آن‌ها حک شده‌بود  .  او این پدیده را « حافظه ژنتیکی » و یا « کارخانه نصب نرم‌افزار » می‌خواند که ذخیره عظیمی از دانش راکدی است که می‌تواند به هنگام التیام مغز پس از جراحت و برقراری ارتباط مجدد سلول‌های آن ، در فرد ظهور کند  . دکتر اترفرت در مصاحبه‌ای در پاسخ به پرسش چگونگی رخ دادن این پدیده می‌گوید « دانش فقط از مسیر انتقال ژنتیکی می‌تواند به مغز این افراد راه پیدا کرده باشد » . او خاطرنشان می‌کند « ما اطمینان داریم که در دنیای حیوانات ، الگوهای مهاجرت و کوچی که پرنده با آن‌ها متولد می‌شوند ، هیجگاه اکتسابی نبوده و از مسیر آموزش کسب نشده‌اند  .  پروانه‌ها در مسافتی حدود 23 هکتار از کانادا به مکزیک کوچ می‌کنند و سه نسل از آن‌ها همواره همین مسیر را پیموده‌اند » . من به پرواز پروانه‌ها و به علت بازگشت خودم به جنوب اسپانیا فکر می‌کنم ، جایی که نیاکان من از آن جا با قایق از خلیج کادیز به کاستاریکا کوچ کردند و به احتمال بسیار به همراه بعضی از کاشفان اسپانیایی ، بر قایق‌هایی سوار‌بودند که حامل نوکیشانی بوده که از مسیحیت به این کیش گرویده‌بودند  .