محافظت از حقوق زنان افغان و نقش ناتو
درخواست گروه های حقوق بشر در محافظت از حقوق و آزادی های زنان
در شرایطی که رهبران جهان در شیکاگو گرد آمده‌اند تا در مورد آینده افغانستان گفتگو کنند ، گروه‌های فعال حقوق‌بشر می‌گویند رسیدگی به مسائل زنان افغان در سر فصل مباحث جایی ندارند  . فعالان افغان نگران هستند دستاوردهایی که در زمینه حقوق زنان پس از سقوط طالبان به دست آمده است ، پس از خروج نیروهای خارجی از این کشور جنگ زده از دست برود  . منیژه نادری همچون بسیاری از مردم افغانستان نگران سرنوشت کشورش پس از سال 2014 و زمانی است که نیروهای بین‌المللی پس از یک دهه جنگ ، به‌طور کامل افغانستان را ترک می‌کنند  . او می‌گوید : « کل کشور از هم پاشیده خواهد شد ، احتمال وقوع جنگ داخلی وجود دارد  .  اگر ناتو و ایالات متحده زودهنگام و یا به‌طور ناگهانی از کشور خارج شوند ، همه دستاوردهایی که طی ده سال گذشته به دست آورده ایم ، به باد فنا خواهند رفت  . » زنان افغانستان از زمان افول دولت طالبان در سال 2001 ، به حقوق متعددی دست پیدا کرده‌اند  .  زنان در دوران حکومت طالبان اجازه کار ، تحصیل و ترک منزل بدون همراهی یک مرد را نداشتند  . از آن زمان تاکنون ، تغییرات عمده‌ای رخ داده‌اند  .  عفیفه عظیم ، یکی از بنیانگزاران « شبکه زنان افغان » است  .  این شبکه یک چتر حمایتی متشکل از صد سازمان غیردولتی است  . او گفت :« زنان پس از آن که با همکاری جامعه بین‌الملل و ناتو ، طالبان را از قدرت برکنار کردند ، در خارج از منزل شاغل شدند  .  دختران به مدارس بازگشتند و زنان توانستند در اماکن عمومی و در نهادهای دولتی کار کنند  . » اما فعالان حقوق‌بشر بین‌المللی و افغانستان نگران هستند که پس از خروج نیروهای خارجی این پیشرفت‌ها به سرعت محو شوند  . در حالی که رهبران ناتو برای گفتگو در مورد شرایط‌گذار امنیتی و آینده افغانستان گفتگو می‌کنند ، فعالان می‌گویند مبحث مسائل زنان از سرفصل گفتگو حذف‌شده‌است  . منیژه نادری ، یکی از فعالان حقوق زنان می‌گوید « زنان پنجاه درصد جمعیت کشور را تشکیل می‌دهند و در مورد هیچ یک از این مسائل ، نه در مذاکرات شرکت داده شده‌اند و نه در زمینه بازسازی و در مورد‌گذار با آن‌ها مشورت‌شده‌است  .  در مورد هیچ مسئله‌ای با آن‌ها مشورت نکرده‌اند » . گروه‌های ناظر بر حقوق‌بشر همچون عفو بین‌الملل در حاشیه اجلاس ناتو در شیکاگو نامه سرگشاده‌ای منتشر کرده و مصرانه از باراک اوباما ، رئیس جمهوری ایالات متحده و حامد کرزی ، رئیس جمهوری افغانستان خواسته‌اند تا برای محافظت از حقوق و آزادی‌های زنان به وعده‌های خود پایبند بمانند  . در این نامه که چهره‌های سرشناسی همچون مادلین آلبرایت ، وزیر امور خارجه پیشین ایالات متحده و شیرین عبادی ، برنده جایزه صلح نوبل آن را امضا کرده‌اند ، به قدم‌هایی اشاره‌شده‌است که باید برای محافظت از حقوق زنان برداشته شوند  . فرانک جانوزی ، معاون دفتر سازمان عفو بین‌الملل در واشنگتن می‌گوید « زنان افغانستان باید هم در سطح ملی و هم در سطح محلی در مراحل برقراری صلح ، در برنامه‌ریزی ، در مذاکرات و در اجرای طرح‌ها مشارکت داده شوند  .  ترجیح ما این است که یک صندوق سپرده افتتاح شود تا از ( پیشرفت ) وضعیت زنان افغان و نیز جامعه مدنی در سال‌های آتی اطمینان حاصل شود  . شرکت‌کنندگان در « اجلاس سایه » برای زنان می‌گویند تاریخ ثابت کرده است که جوامعی که زنان آن تحصیل کرده و قدرتمند هستند ، و در مسائل مختلف کشور مشارکت می‌کنند ، از صلح و آرامش ، بهزیستی و حاکمیت عادلانه تری برخوردار خواهند‌بود  . مادلین آلبرایت ، وزیر امور خارجه پیشین ایالات متحده گفت « ما باید دریابیم که چرا رعایت حقوق زنان و حضور زنان در گروه‌های مختلف بهترین راه پیش رو برای حصول اطمینان از زندگی بهتر ، نه فقط برای زنان و بلکه برای همه است ، و این مسئله‌ای است که باید همه را در مورد آن متقاعد کرد » . در شرایطی که 3 میلیون دختر افغان در مدارس تحصیل می‌کنند ، و زنان بر یک سوم کرسی‌های پارلمان در افغانستان تکیه زده‌اند ، سازمان عفو بین‌الملل و دیگر گروه‌ها خواهان مشارکت 30 درصدی زنان در گروه‌های مذاکره‌کننده در گفتگوهای صلح برای پایان دادن به جنگ در افغانستان هستند  .