نشست دولتی حجاب از طریق سینما
به دلیل همین مقیدات بازیگران زن سینما تنها از یک پنجم امکانات بازیگری خود استفاده می کنند، اگر چهره شان را هم بپوشند، دیگر نیازی به حضور زنان نیست. مردان نقش آنان را بازی خواهند کرد
یکی از مراجع : « مومنان به سینما نمی‌روند ، به بهشت می‌روند  . » روز هجدهم آبان ماه یک نشست تخصصی فرهنگی و اجتماعی با موضوع : « بررسی نحوه بسترسازی سینما در مساله تغییر پوشش زنان و راهکارهای لازم برای مدیریت آن » در « مرکز هم اندیشی استادان نهاد رهبری دانشگاه تهران » برگزار شد  . براساس گزارش خبرگزاریها هدف این نشست که پرویز شیخ‌طادی کارگردان سینما و عضو نهاد رهبری مبتکر آن‌بود ، تبلیغ و ترویج آنچه « فرهنگ حجاب » خوانده می‌شود در سینمای امروز ایران‌بود  .  اما با وجود سخنرانی‌های چندین کارشناس اجتماعی ، سینمایی ، فرهنگی و دینی ، نتیجه‌گیری پایانی آن‌بود که شیخ طادی از دفتر رهبری بر زبان آورد  .  او با رد الگو قراردادن حجاب بعنوان یک ارزش برتر جامعه از طریق سینما و با تایید دیدگاه کارشناسان گفت زنان چادری و مذهبی در سطح پایین زندگی می‌کنند و این مساله حتا در تلویزیون هم نشان داده می‌شود  . ماحصل کلام آن که بیشتر سخنرانان براین نکته مهر تایید زدند که حجاب نمی‌تواند بعنوان یک ارزش مثبت از طریق سینما یا تلویزیون به مردم تفهیم شود ؛ چون در واقعیت روزمره زندگی ، مردم خود ارزش واقعی آن را دریافته‌اند  .  برای نمونه دکتر منیره نوبخت عضو شورای اجتماعی زنان با تاکید بر این موضوع که سینما در ترویج حجاب و عفاف بی‌تاثیر است ، گفت : « در سینمایی که صندلی‌هایش خالی‌ست و فقط جوانان برای گفتگو به آنجا می‌روند ، سینما می‌خواهد بر روی چه کسی تاثیر بگذارد  ؟ » جلیل عرفان‌منش ، عضو شورای اخذ پروانه ساخت و نمایش ، نیز گفت : « آن چه باعث‌شده‌زنان یک برداشت منفی از حجاب داشته باشند ، این است که همیشه زنان با حجاب در رسانه‌ها کارکرد منفی داشته‌اند  . » مریم محمودزاده از منتقدین سینما نیز که خود از شدت عمل در زمینه پوشش اسلامی دفاع می‌کند ، انگشت بر واقعیتی خلاف دیدگاه خود گذاشته و اعتراف کرد ، واداشتن شخصیت‌های فیلم به رعایت حجاب در فیلم واکنشی منفی بر روی تماشاگران دارد  .  او افزود : « متاسفانه می‌بینم خانم بازیگری که در یک فیلم نقش یک زن چادری و معنویت‌گرا را دارد ، در خارج از فضای فیلم با ظاهر دیگری نمایان می‌شود و این مساله در ذهن مخاطب تناقض ایجاد می‌کند  .  به خصوص مخاطب نوجوان که در این مساله یک درگیری ذهنی برایش ایجاد می‌شود که این یک عامل منفی است  . » بحث بر سر چگونگی پوشش زنان در سینمای ایران از فردای برقراری جمهوری اسلامی همواره یکی از موضوعات رایج در مباحث فرهنگی جمهوری اسلامی و محل مناقشه میان افراطیون و مصلحت‌طلبان درون حاکمیت بوده است  .  در حالی که افراطیون خواهان شدت عمل شدید در مورد الزام به رعایت پوشش اسلامی برای زنان در سینما بوده و گاه تا آنجا پیش رفتند که خواهان حذف کامل زنان از فیلم‌ها شده‌بودند ( جریانی که هنوز هم فعال است ) اما بنا به مقتضیات روز نتوانستند این خواسته را عملی کنند  .  با این همه آنان سخت امیدوارند بتوانند از سینما بعنوان یک ابزار اصول تعریف‌شده‌خود از اسلام از جمله حجاب مطلوب متشرعان استفاده کنند  . تناقض و دوگانگی معیارها در زمینه نشان دادن زنان بدون روسری در فیلمهای خارجی حتا فیلم‌هایی که مکان رویدادشان در کشورهای اسلامی‌ست ، و در مقابل واداشتن زنان شخصیت فیلم‌های ایرانی به رعایت حجاب اجباری ، حتا در حریم خانه و در برابر شوهرانشان ، یا دختران در برابر مادرانشان ، نمونه آشکار ریاکاری و دروغ آشکاری‌ست که خود از دید اسلامی گناهی کبیره محسوب می‌شود ، دلایلی‌بود که جناح مصلت گرا مطرح می‌کرد تا حاکمیت را وادار به استفاده از گذاشتن کلاه شرعی بر سر فیلم کند  .  استفاده از « کلاه گیس » برای زنان در فیلم و رهایی گروه فیلمسازی از مرتکب شدن به گناه کبیره  .  گروه مصلحت گرا از دوران تصدی وزارت فرهنگ توسط محمدخاتمی همواره به این فتوای شرعی تکیه می‌کردند که واداشتن زنان شخصیت فیلم به رعایت حجاب در بستر و در حضور همسران شرعی شان ، دو پیام با خود دارد : نخست : محروم کردن زنان و مردان که شرعا همسر همدیگرند ؛ از مواهب جنسی و زیبایی همدیگر  .  دوم : تبلیغ دروغ آشکار توسط گروه سازندگان فیلم که خود از نظر شرعی گناهی کبیره بشمار می‌آید  . یک کارگردان برجسته سینما گفته‌بود : به دلیل مقررات شدید دولتی در مورد بازی زنان در سینما ، بازیگران زن به دلیل همین مقیدات تنها از یک پنجم امکانات بازی استفاده می‌کنند ، اگر چهره شان را هم بپوشند ، دیگر نیازی به حضور زنان نیست  .  مردان نقش آنان را بازی خواهند کرد  . با این همه ، این گروه نتوانستند جناح بنیادگرای حاکمیت را قانع کنند دست از گناه کشیده ، تن به واقعیت دهند  .  جناح بنیادگرایی که متکی به مراجع تقلیدی‌اند که هرگز چشم بر پرده نقره‌ای سینما ندوخته‌اند ؛ اما با این پدیده مدرن مخالف‌اند  .  جناحی که طرح بستن کامل سینما را به مجلس اول برد ، با رهبران عالیرتبه نظام در آن زمان مشورت کرد ؛ اما راه بجایی نبرد  .  این جناح همانگونه که آقای قرائتی گفته‌بود : تظاهر به نمازخواندن نه تنها ریاکاری نیست ؛ بلکه صواب هم دارد ، امروزه بار دیگر فعال‌شده‌تا از سینما « ابزاری را که نتوانست نابود کند » در جهت تبلیغ ارزش بودن چادر وچغچور استفاده کند  . اما شاید نصیحت یکی از مراجع حامی افراطیون برای این گروه بیشترمفید باشد که گفته‌بود : « مومنان به سینما نمی‌روند ، به بهشت می‌روند  . »