حضرنامه ابرقو: حکایت شوخ‌طبعانِ روزگارِ تلخ 
حضرنامه ابرقو، نوشته دکتر رسول نفیسی، مشتمل بر ١٨ داستان کوتاه است و تاملی دلپذیر بر زندگی مردمان ابرقو در استان یزد است.
« حضرنامه ابرقو » به این ترتیب آغاز می‌شود : « بر این خاک ، بر این آبادی پنجه‌در‌پنجه کویر افکنده ، مبادا خوار بنگرید  .  بر این سرزمین خاک و رمل ، بر این آبادی برآمده از خشت خام و صبوری آدمی ، ایلغارها ، فاتحان و اسیران ، کاروان‌ها و مسافران و زائران و تاجران و قهرمانان و شجاعان و دل‌خستگان و عاشقان بسیار گذشته‌اند  . » این مجموعه داستان خواندنی ، درباره شهر کویری ابرقو و مردمانش در استان یزد است و در آن همه رقم آدم پیدا می‌شود ، از دزد و گردنهگیر و ژاندارم و شوفر ، تا بقال و کفاش و دلاک و محصل و معلم و ملا و حتی اجنه دکتر رسول نفیسی ، نویسنده کتاب درباره نام آن میگوید : « کلمه حضرنامه را خود من ساختهام ، چنین اصطلاحی در فارسی وجود ندارد  .  یعنی انسانی که در سفر نیست و در حضر است ، و در حضر به جایی فکر می‌کند  .  ابرقو را هم از این لحاظ انتخاب کردم که زادگاهم است و از سویی بسیاری از مردم ایران فکر می‌کنند اصلا همچین جایی وجود ندارد و یک جای تخیلی است  . » آقای نفیسی که بیشتر به واسطه تخصصش در جامعهشناسی سیاسی ایران شناخته‌شده‌با این کتاب نثر روان ، مدیریت کلمات و گنجینه واژگانش را به نمایش گذاشته  .  او میگوید تلاش کرده سیر ابرقو به عنوان نمونه‌ای از شهرهای تاریخی ایران - از سنت به مدرنیته و عوض شدن روح شهر و روحیه مردمانش را تا پیش از باز شدن پای تلویزیون به آنجا ، نشان دهد : « می‌خواستم روند‌گذار ایران سنتی به مدرن را نشان دهم  .  در این روند‌گذار ، یک شهر فعال و زنده مثل تبریز را در نظر نگرفتم بلکه رفتم به سراغ یک شهر حاشیهای  .  مسئله دیگر این‌بود که فکر کردم نسل من آخرین نسلی است که با ایران قدیم و با فرهنگ مستمر و بدون انقطاع ایران از دوران بسیار قدیم تا حال ارتباط داشته  .  من شاهد فرهنگ شادخواری ، گذشت و دوستی ، عدم خشونت ، و برخورد بردبارانه آدمها با همدیگر و با طبیعت بوده‌ام که در کتاب هم میبینید  .  یعنی یک جور فرهنگی که چه در مقابل جامعه و چه طبیعت آنقدر سختی دیده که مدارا پیشه کرده ، و در عین حال با طنز و شوخی و دوستی به آن جواب می‌دهد  . » » حضرنامه ابرقو ، 18 داستان کوتاه را در قالب دو بهره ارائه می‌دهد  .  بهره اول سرگذشت « قبادخان و سکول ، دلارام و جهانگیر ، حاجعلی آیت‌اللهی و بهرام ، میزآقو و بمون ، و بعضی ابرقویی‌های دیگر  ... » و بهره دوم قصه « آقا نور ، آسید نورعلی ، حاج سید نورعلی واعظ ، ورود شیخ ناصح و پیری » است که همزمان است با انقلاب سال 13٥7 در ایران  . هر کدام از داستان‌ها به تنهایی کامل و بی‌نقص است اما در نهایت چهل‌تکه‌ ابرقو و مردمانش را تکمیل می‌کند  .  طرح روی جلد کتاب نیز کار بابک گرمچی ، هنرمند و گرافیست ساکن تهران است که چندین طرح دیگر را نیز برای این کتاب آماده کرده‌بود که هنگام چاپ کتاب از آن‌ها استفاده نشد  .  رسول نفیسی می‌گوید‌ : « استاد بابک گرمچی برای دریافت و الهام‌گیری به ابرقو سفر کرد و چندین نقاشی‌ برای این کتاب کشید و واقعا از نظر نشان دادن روح کتاب شاهکار کرد ، که متاسفانه در چاپ فعلی از آن‌ها استفاده نشد و امیدوارم در آینده این امکان فراهم شود  . » حضرنامه ابرقو ، فارغ از محتوا و نثر خوش‌خوان و بدون دست‌انداز و کلمات فاخرش ، جزئیاتی ظریف دارد و در خلال داستان‌ها از طریق اشارات ، خواننده را در جریان تاریخ حدودی ماجرا قرار می‌دهد  .  مثلا در جایی می‌گوید : « حاج رضا مثل سایر تودهای‌ها رادیوهای خارجی گوش میداد و از آن طریق‌بود که متوجه شد در کوبا انقلابی در حال شکل گرفتن است »، یا یک جای دیگر به ورود کارمند اصلاحات ارضی به ابرقو اشاره می‌شود  . رسول نفیسی درباره ایده اولیه و منبع الهام حضرنامه ابرقو جمله‌ای را از عاموس عوز ، نویسنده اسرائیلی وام می‌گیرد و می‌گوید : « اگر آدم فقط در خانواده خودش بزرگ‌شده‌باشد و جای دیگری را ندیده باشد می‌تواند با استفاده از تم همان یک خانواده تا ابد کتاب و ادبیات بنویسد  .  این یعنی استفاده خلاقه از واقعیت موجود ، و من هم همین کار را کرده‌ام  .  من تا 14 سالگی در ابرقو‌بودم  .  سر ظهر در زیرزمین خانه صدای پرواز مگسی در حیاط شنیده می‌شد و شب‌ها که پشت بام می‌خوابیدیم صدای زنگوله شترهای کاروانی در دوردست یا صدای آواز کسی در دوردست شنیده می‌شد  .  تلویزیونی هم در کار نبود  .  یادم می‌آید که یک رادیویی‌بود که آن هم به زور صدایی ازش در می‌آمد وهیچ چیزی نمی‌شد ازش فهمید  .  همین چیزها باعث شده‌بود که مردم لهجه خاص خودشان را داشته باشند  .  من بعدا پس از حدود چهل سال که برگشتم اصلا از آن ابرقوی قدیم خبری نبود  .  همه چیز مثل همه جا شده‌بود و مردم مثل تهرانی‌ها حرف می‌زدند  . » نفیسی در خلال تعریف این مجموعه داستان بسیار خواندنی ، ظرایفی از ساز و کار زندگی روزمره ساکنین ابرقو ارائه می‌دهد  .  مثلا وقتی می‌خوانیم « ابرقویی‌ها با لهجهی ساییدهی زردشتی - یزدیشان که پر از طنز و لغز و کنایه و ضربالمثل‌بود  ... » تصوری از لهجه و ادبیات آنان دستمان می‌آید  .  در جایی دیگر می‌خوانیم که « ابرقوییها هنوز کرباس آبی میبافتند و بسیاری از رعیتها هنوز شلوار گشاد کرباسی میپوشیدند » یا در گوشه‌ای دیگر با اس یوسف تلمبهساز آشنا میشویم که « دستار به سر و لبادهای کهنه به تن دارد »، که هر دو تصویری از طرز لباس پوشیدن آنان در دهه 1320 و 30 خورشیدی و قبل می‌دهد  .  فضاسازی قصهها نیز بینقص و تصویری ، و پر از جزئیات است  .  اغراق نیست اگر بگوییم در قصه آسیاب کیقباد « بوی حنامانند چای با بوی هیزم سوخته » از لابلای کلمات بیرون می‌زند  . ‌ روایتی از بعضی از این داستانها ، حدود بیست سال پیش در ماهنامه پر منتشر شد که آقای نفیسی آن‌ها را روایاتی « بیشتر سندی و اتنوگرافیک » توصیف می‌کند  .  پر از سال 1986 تا ژانویه 2004 در واشنگتن منتشر می‌شد  .  نفیسی می‌گوید : « به آن‌ها چهار پنج تا داستان اضافه کردم و تبدیلش کردم به ادبیات  .  آن موقع یکی از بهترین مشوق‌هایم برای تبدیل آن به کتاب داریوش همایون‌بود  . » او می‌گوید در حال کار بر روی جلد دوم حضرنامه ابرقو است  . حضرنامه ابرقو در 14٥ صفحه و توسط خانه هنر و ادبیات گوتنبرگ در سوئد چاپ‌شده‌است  .