خانه‌ای آبرومند برای ادوارد مونک
در صد و پنجاهمین زادروز ادوارد مونک، نروژ با برپایی نمایشگاه بزرگ مرور بر آثار او جایگاهش را به عنوان یکی از بزرگترین هنرمندان به رسمیت می شناسد.
« ادوارد مونک » نقاش مشهور نروژی که مدتهای مدید در نروژ نادیده گرفته شده‌بود ، به زودی مورد ستایش کشورش قرار خواهد گرفت  .  بالاخره در صد و پنجاهمین زادروز مونک ، نروژ جایگاه او به عنوان یکی از بزرگترین هنرمندان نروژی را ، با برپا کردن بزرگترین نمایشگاه مرور برآثار او در اسلو ، به رسمیت خواهد شناخت  . تابلو مشهور « فریاد » طبیعتا در مجموعه نمایشگاه است  .  آثار برجسته و ارزنده دیگری ، از جمله « مادونا »، « خون آشام » و « رقص زندگی » هم در نمایشگاه است  . به گزارش آرت‌دیلی ، از روز شنبه ، مجموعه « مونک 150 » برای دیدار همگانی گشوده می‌شود ، و چشم انداز بی‌سابقه‌ای به زندگی طولانی هنری مونک فراهم می‌کند  .  نمایشگاه کارهای او ازنخستین‌ها تا هنگام مرگش در 1944 را دربر می‌گیرد  . ادون اکهف مدیر موزه ملی اسلو به خبرگزاری فرانسه گفت : « نمایشگاه‌های زیادی از آثار مونک در گذشته برپا‌شده‌، اما به دلایل هنری یا عملی ، معمولا بر یک جنبه کار او تمرکز داشته است  . » اینبار ، نمایشگاه به گونه‌ای تنظیم‌شده‌که تحول و گستره کار این هنرمند برجسته را از خلال 270 تابلو و طرح نشان می‌دهد  .  ترتیب‌دهندگان نمایشگاه این امر را از دو راه انجام می‌دهند  . موزه ملی ، به موضوع « چگونه مونک ، مونک شد » پرداخته و دوران شکل‌گیری هنر او از سال 1882 تا 1903 را بررسی می‌کند  . رویکرد دوم ، در موزه مونک است که کارهای دوران بلوغ هنری ، و چهل سال آخر زندگی او را به نمایش گذاشته است  . مونک با نخستین ضربه‌های قلمو ، نشانه‌های نبوغ استثنائی خود را آشکار کرد وخود را به عنوان یکی از پیشگامان اکسپرسیونیسم ، آنهم در زمانی که آن سبک تازه و خطرناک‌بود ، شناساند  .  معاصران او ، در مواجهه با موضوع‌های دشواری همچون « کودک بیمار »، همیشه کارهای او را درک نمی‌کردند ، نقاشی‌هایش را ناتمام می‌پنداشتند و رد می‌کردند  .  نقاشی‌های مونک با موضوع بیماری ، ریشه‌ای بسیار شخصی داشت  .  نقاش جوان ، به شدت تحت تاثیر مرگ زودرس مادر و خواهرش که هردو به بیماری سل مبتلا شدند ، قرار گرفت  . برخی دیگر از موضوعاتی که او انتخاب می‌کرد و به بررسی آن‌ها می‌پرداخت هم معاصران او را تکان می‌داد و برمی انگیخت : موضوع‌های ممنوعه‌ای چون : بلوغ و زندگی بی‌بندو بار  .  بخش مهمی از آثار او به بررسی موضوع‌های معین از زوایای مختلف پرداخته‌اند  . به این ترتیب است که مثلا در رشته نقاشی‌های او به نام « حاشیه زندگی » بارها کشیده شده‌اند ، و گاه نقاش با فاصله چند دهه ، باز به سراغ همان موتیف‌ها رفته است : مثلا رشد و فرونشستن عشق در نقاشی هائی مثل « بوسه » و « حسادت » .  اضطراب عمیق و نهایتا اگزیستانسیالیست که در « فریاد » ابراز‌شده‌و یا مثلا مرگ در تابلو « بستر مرگ » . این‌ها موضوعات بی‌زمان هستند که امروز نیز همانقدر تازگی دارند که صد سال پیش  .  به این ترتیب مونک جای مهمی را ، حتی در فرهنگ مردم حفظ کرد که تجلی آن را از تصاویر روی زیرپیراهن‌ها گرفته تا در فیلم‌ها می‌بینیم  .  با این حال ، مونک سالها در کشور زادگاهش نادیده گرفته می‌شد  . او در آوریل سال 1940 ، همه آثارش را به شهر اسلو واگذار کرد که آن‌ها را از غارت نازی‌ها که چند روز پیش از آن به نروژ حمله کرده‌بودند ، محفوظ دارد  . اما پس از جنگ کارهایش در ساختمانی معمولی در یکی از محلات دوردست اسلو ، تقریبا بی‌نام و نشان باقی ماند  .  شمار دیدار‌کنندگان از آن ساختمان معمولا اندک‌بود و نبودن امنیت و مراقبت ، به گونه چشم‌گیری آشکار  .  همین امر دلیل دزدیده شدن دو نمونه از تابلوی مشهور « فریاد » شد  .  یکی از موزه ملی در سال 1944 ، و دیگری در 2004 از موزه مونک  .  هر دو این تابلوها بعدا پیدا شد  . به هر حال ، به نظر می‌رسد دوران بی‌اعتنائی به مونک در میهنش به پایان می‌آید  .  دلیل این امر شاید استقبال شدید از نمایشگاه‌های او در خارج از نروژ باشد  . در پاریس ، لندن ، و فرانکفورت ، اخیرا از نمایشگاه « شم مدرن " دیدن کردند  . سال گذشته نسخه‌ای از تابلوی فریاد ، تنها نسخه‌ای که در دست بخش خصوصی است ، در نیویورک به 119 میلیون و نهصد هزار دلار به فروش رسید و مقامات اسلو ، پس از سال‌ها طفره رفتن ، بالاخره این هفته موافقت کردند که موزه جدیدی برای مونک در ساختمانی آبرومندترایجاد کنند  . موزه تازه قرار است در سال 2018 ، یعنی هفت دهه پس از مرگ او گشوده شود  .  مونک بالاخره خانه‌ای خواهد یافت  .