مطبوعات در مورد نتيجه هراس از خطر دولتی نظير جمهوری اسلامی در مصر هشدار می دهند
فريد ذکريا: اگر کاخ سفيد اکنون با مصر به توافقی برسد که نظاميان را جانشين حسنی مبارک کند، ممکن است کشور به دست يک ديکتاتوری نظامی بيفتد
آیا قیام مردم مصر برای سرنگونی دیکتاتور به جای رسیدن به آزادی به یک دیکتاتوری مذهبی از نوع رژیم حاکم بر ایران منتهی خواهد شد  ؟  و آیا ممکن است کوبا نیز پس از گذراندن پنج دهه دیکتاتوری ، راه مصر را در پیش گیرد  ؟ واشنگتن پست نوشته است بالا گرفتن قیام مردمی علیه حسنی مبارک ، رییس جمهوری مصر ، یادآور تظاهرات خیابانی دیگری است که سه دهه پیش به سرنگونی هم پیمان قدرتمند غرب در خاورمیانه ، یعنی پادشاه ایران انجامید  .  فرید ذکریا در ستون نظرات واشنگتن پست می‌نویسد از آنجا که در ایران پادشاهی جای خود را به سرعت به دیکتاتوری مذهبی داد ، اکنون غرب با نگرانی از پیدایش یک دیکتاتوری دیگر تحت نام مذهب در بخش دیگری از خاورمیانه ، تحولات مصر را دنبال می‌کند  .  اما ایران سال 1357 با مصر امروز تفاوت‌های بسیاری دارد و این نکته را نباید از نظر دور داشت که جهان عرب ، هرگز رژیم حاکم بر ایران را به عنوان یک الگوی مناسب نپذیرفته است ؛ و در مصر نیز ، مذهبیون چندان قدرتی ندارند  .  نویسنده استدلال می‌کند که اگر کاخ سفید اکنون با مصر به توافقی برسد که نظامیان را جانشین حسنی مبارک کند ، ممکن است کشور به دست یک دیکتاتوری نظامی بیفتد ؛ و اگر چنین شود ، در آینده شاهد تظاهرات مردمی در خیابان‌های قاهره خواهیم‌بود که همچون مردم ایران در سال 1357 ، هم علیه دیکتاتوری حاکم و هم علیه آمریکا شعار می‌دهند  . مقاله‌ای در ستون نظرات وال استریت جورنال این پرسش را مطرح کرده است که اگر مردم مصر در اعتراض به سه دهه دیکتاتوری به خیابان‌ها ریخته‌اند ، چرا اعتراض مردم کوبا به پنج دهه دیکتاتوری آرزویی محال می‌نماید  ؟  نویسنده استدلال می‌کند که کاسترو با تفویض اختیار بخش‌های سود آور اقتصاد به ارتش و پلیس مخفی ، وفاداری آن‌ها را به دست آورد ؛ اما حسنی مبارک و خانواده اش بر تمامی ثروت‌ها و منابع درآمد مصر ، چنگ انداخته‌اند  .  از این رو ، مردم مصر ، جانشینی فرزند حسنی مبارک را برنتافتند ؛ اما در کوبا ، در پی بیماری فیدل کاسترو ، رهبری کشور پس از نزدیک به پنجاه سال از وی به برادرش رائول منتقل شد  .  و دست آخر این که در کوبا بر خلاف مصر حزب و گروه سیاسی مخالفی وجود ندارد  . دیلی تلگراف نیز با اشاره به قیام مردمی در تونس و مصر و چند کشور دیگر خاورمیانه می‌نویسد ، تنها یک انتخابات آزاد مردم منطقه را خشنود نمی‌کند ؛ بلکه آن‌ها خواستار احقاق حقوق فطری خود ، از جمله آزادی‌های دموکراتیک هستند  .