آموزش خوانندگی «کاباره» در دانشگاه معتبر «یل»!
در حقیقت آموزش این مسئله که چگونه خواننده بتواند به بهترین شکل توجه تماشاگر را قلبا و روحا به خود جلب کند، هدف اصلی کنفرانس بین المللی کاباره در دانشگاه یل است. اما ۳۸ شاگردی که هرسال در این کمپ مخصوص به آموزش می پردازند، کلاس های دیگری از جمله ترتیب اجرای برنامه ها ، آرایش مو، آرایش صورت، طرز لباس پوشیدن، آشنایی با دستگاه های صدا، نور و حتی تبلیغات در اطراف هنر خود را نیز می آموزند
کلمه « کاباره » تصاویرذهنی گوناگونی را در انسان‌های مختلف به وجود می‌آورد  .  از جمله این تصاویر شاید خوانندگانی با لباس‌های پر زرق و برق باشد  .  گاه رقاصانی نیم عریان ، گاه خوانندگان پرطرفدار موسیقی پاپ یا جاز و بالاخره میزهای گرد و کوچک دو نفره با دو گیلاس نوشیدنی الکلی روی آن  . با این همه شاید یک « دانشگاه » آن هم « دانشگاه یل » با خوابگاه دانشجویی ، کافه تریا و کلاس‌های گوناگون از نظر تصویری از نظر بسیاری از افراد ، دورترین مکان به یک کاباره محسوب شود  .  اما در طول چند سال گذشته ، هر سال تابستان ، مشتاقان حرفه خوانندگی ، از گوشه و کنار ایالات متحده آمریکا و جهان به شهر « نیو هی ون » در ایالت « کانکتیکت » می‌آیند تا در مدرسه و یا کمپ تابستانی « کاباره » دانشگاه معتبر Yale شرکت کنند  .  این واقعه بخشی از کنفرانسی به نام « کنفرانس بین‌المللی کاباره دانشگاه یل » است که هر سال در این مرکز آکادمیک برگزار می‌شود  . « ارو ریبل » یک کاباره‌دار اهل شهر نیویورک است که سی سال است به عنوان برگزار‌کننده و مدیر هنری کنفرانس بین‌المللی کاباره در دانشگاه یل به فعالیت مشغول است  . « ریبل » می‌گوید : « کاباره یک واسطه خیلی حساس و احساس برانگیز برای هر خواننده‌ای محسوب می‌شود  .  بیش از هر چیز ، آن حالت نزدیکی که خواننده با تماشاگر دریک کاباره حس می‌کند  .  برخلاف انواع دیگر اجرای برنامه ، وقتی شما به عنوان یک خواننده در یک کاباره آواز می‌خوانید و از آنجا بیرون می‌آیید احساس می‌کنید که آدم‌هایی را که آنجا بوده‌اند می‌شناسید  .  انگار هر یک از آن‌ها داستانی از زندگی خود را برای شما بازگو کرده‌اند و به صورتی هر یک از این تماشاگران قلب شما را لمس کرده‌اند  . » در حقیقت آموزش این مسئله که چگونه یک خواننده بتواند به بهترین شکل توجه تماشاگران را قلبا و روحا به خود جلب کند ، هدف اصلی کنفرانس بین‌المللی کاباره در دانشگاه یل است  .  اما سه دوجین شاگردی که هر سال در این کمپ مخصوص به آموزش می‌پردازند ، کلاس‌های دیگری از جمله ترتیب اجرای برنامه‌ها ، آرایش مو ، آرایش صورت ، طرز لباس پوشیدن ، آشنایی با دستگاه‌های صدا ، نور و حتی تبلیغات در اطراف هنر خود را نیز می‌آموزند  . دانش آموزان این کمپ تابستانی ویژه را شاگردانی از سنین بین شانزده تا شصت سال تشکیل می‌دهند و از سراسر آمریکا و کشورهای دیگر جهان برای آموختن این فنون به دانشگاه « یل » می‌آیند  . « هارولد ساندیتن » که پیش از این در بخش سرمایه‌گذاری یکی از بانک‌های بزرگ به کار اشتغال داشته است ، همیشه آرزو داشته که یک روز بتواند خواننده شود  .  البته به عنوان شغل دوم و یا حتی سوم  . هارولد که اهل اوکلاهماست می‌گوید : « من ضمن کار در بانک به عنوان تهیه‌کننده تئاتر مدتی هم در لندن به این کار اشتغال داشتم  .  سه سال پیش کار تهیه کنندگی را ترک کردم که بتوانم خواننده شوم  .  البته باید اعتراف کنم این کاری است که من همیشه می‌خواستم انجام دهم اما به اندازه کافی اعتماد به نفس برای انجام آن نداشتم  . » هارولد و همشاگردی‌های او در دانشگاه « یل » فرصتی پیدا می‌کنند که به مدت 9 روز با برخی از بهترین کارگردان‌های هنری در رشته موسیقی و افرادی که به عنوان « هنرمندان کاباره » از آن‌ها یاد می‌شود کارآموزی کنند  .  یکی از این افراد « لورل ماسی » یکی از اعضای گروه معروف « منهتن ترنسفر » Manhattan Transfer و دیگری « فیت پرینس » برنده جایزه تئاتری « تونی » است  . در نخستین جلسه این کلاس‌ها ، « هارولد » یکی از ترانه‌های بیتل‌ها را برای حاضران اجرا می‌کند  .  فیت پرینس از این اجرا خوشش می‌آید اما معتقد است هنوز جایی برای بهتر شدن دارد : « ببین هارولد من پیشنهاد می‌کنم که موقع خواندن چشم‌هایت را نبندی  .  من احساس می‌کنم وقتی چشم‌هایت را می‌بندی رابطه‌ات با تماشاگرقطع می‌شود  . » و هارولد دوباره امتحان می‌کند  . همکلاس هارولد ، لیندسی ساترلند ، در رشته اپرا خوانی تعلیم دیده است  .  اما این خواننده اهل « ونکوور » کانادا می‌گوید درست وسط یک آزمایش هنری تصمیم می‌گیرد که رشته خود را عوض کند وخواننده کاباره شود  . در طول یک هفته و چهارده ساعت کار در روز ، یک آموزگار تعلیم صدا تلاش کرد در نوع خواندن « لیندسی » به عنوان یک خواننده اپرا تغییرات اساسی ایجاد کند  .  از جمله حالت اجرای او که شباهت‌های زیادی به یک اجرای تئاتری دارد  . لیندسی می‌گوید او درس‌های حیرت انگیزی در این کمپ تابستانی آموخته است : « این واقعا مهم نیست که آدم حتما یک خواننده باشد یا یک هنرمند مجری برنامه‌های کاباره ، مهم این است که آدم بداند چطور روایتگری کند  .  هر چند من به خاطر اپرا تا حدی با این مسئله آشنا‌بودم اما امروز احساس می‌کنم آن را بهتر درک و احساس می‌کنم  . » هارولد هم می‌آموزد که در روایت گری هم راه‌های گوناگونی وجود دارد : « ترانه‌هایی که شما فکر می‌کنید خیلی خیلی جدی هستند در حقیقت گاه خیلی طنزآلودند  .  شما می‌توانید با این ترانه‌ها بازی کنید و به صورتی آن‌ها را اجرا کنید که هیچکس دیگر هرگز اجرا نکرده است و از آن به صورت یک قطعه هیجان برانگیز بی‌سابقه استفاده کنید  . » هارولد ترانه کلاسیک « من و خانم جونز » Me And Mrs  .  Jones را مثال می‌زند که درباره یک رابطه نامشروع جنسی بین یک مرد و معشوق او « خانم جونز » است  .  او این ترانه را به جایی فراجنسیتی برده است و در آن به جای « خانم جونز » از کلمه « آقای جونز » استفاده می‌کند  !  به این صورت او یک مسئله تازه را در یک ترانه شناخته‌شده‌قدیمی گنجانده است  . در شب آخر کنفرانس یا کمپ تابستانی ، شاگران هر کدام سه دقیقه وقت دارند که نشان دهند چه چیزهایی را در این دوره آموزشی یاد گرفته‌اند  .  تماشاگران آن‌ها را هم جمعیتی تشکیل می‌دهند که برای شرکت در این جلسه و تماشای کار این هنرمندان بلیت خریده‌اند  .  نام این برنامه یا کنسرت هم « ستارگان فردای صحنه کاباره » است  .  « لیندسی » یک بلوز تنگ و چسبان سرخ رنگ پوشیده است  .  اما از ظاهری آرام و خونسرد که برای همه تازگی دارد برخوردار است  . پس از این اجرا ، معلم « پرینس » زبانش‌بند آمده است : « من فکر می‌کنم گروه یک اجرای بی‌اندازه موفق را اینجا ارائه دادند  . » و کسی چه می‌داند شاید برخی از این دانش آموزان کاباره‌ای همان ستارگان کاباره‌های فردا باشند  .