این یک فیلم نیست: حبس های خانگی در ایران
جعفر پناهی بخش هایی از فیلمنامه خود را می خواند که در باره دختری ست که برای راهیابی به دانشگاه خود را در خانه حبس کرده که نشانه ای به شکل های پنهان و آشکار حبس های خانگی در ایران است
« این یک فیلم نیست » ساخته مشترک جعفر پناهی و مجتبی میرتهماسب در جشنواره جهانی فیلم کن به نمایش در آمد  .  این فیلم همراه با « به امیددیدار » ساخته محمد رسول اف به جشنواره جهانی فیلم کن رسید  . جشنواره جهانی فیلم کن همچنین اعلام کرد تا زمان لغو احکام صادره علیه جعفر پناهی و محمد رسول اف ، همسو با دیگر جشنواره‌های جهانی فیلم ، جعفر پناهی عضو غیابی و افتخاری هیئت داوران جشنواره خواهد‌بود  . « این یک فیلم نیست » یادآورعنوان تابلوی « این یک چپق نیست » اثر رنه مگریت نقاش سوررئالیست بلژیکی ، تصویرگر یک روز زندگی جعفر پناهی فیلمساز ایرانی‌ست که در آن روز ، در انتظار دریافت حکم دادگاه خود در آپارتمانش در برابر دوربین قرار می‌گیرد  . « این یک فیلم نیست » برخلاف تابلوی سوررئالیستی « این یک چپق نیست » رنه مگریت ، فیلمی واقع گرایانه از جهانی سوررئالیستی‌ست ، که طی آن جعفر پناهی روز دریافت حکم ( 24 اسفند1388 ) در آپارتمان محل زندگی اش تصویر‌شده‌که با همسایه‌ها حرف می‌زند ، با وکیلانش تلفنی گفت‌وگو می‌کند  .  با حیوان خانگی اش ( یک آفتاب پرست ) بازی می‌کند و همسایه اش در جستجوی سگش به سراغ پناهی می‌آید و دانشجویی که برای نوشتن پایان نامه فوق لیسانس اش در رشته هنر از پناهی یاری می‌گیرد  .  جعفر پناهی از مجتبی میرتهماسب که فیلم‌برداری صحنه را برعهده دارد می‌پرسد این تصاویر را یک فیلم می‌خوانید  ؟ پناهی در جریان این روز ، بخش‌هایی از یک فیلمنامه خود را می‌خواند  .  داستانی درباره دختری که برای راهیابی به دانشگاه خود را در خانه حبس کرده است  .  اشاره پناهی به حبس خودخواسته این دختر برای راهیابی به دانشگاه نشانه‌ای است به شکل‌های متنوع و گسترده و پنهان و آشکار حبس‌های خانگی در ایران  .  این فیلمنامه از سوی وزارت ارشاد اسلامی غیرقابل ساخت اعلام شده‌بود  . در همین حال روزنامه کیهان جشنواره جهانی فیلم کن را به دلیل نمایش دو فیلم از فیلمسازان ایرانی ، که این روزنامه آنان را « مجرم » دانسته ، مورد حمله قرار داده است  .