«قبل از انقلاب»، آخرین اسرائیلی‌های مقیم تهران 
جامعه اسرائیلی‌های مقیم تهران آن زمان، در دایره‌ای بسته تحت کنترل موساد از یک سو و ساواک از سوی دیگر بود.
مرکز یهودیان واشنگتن هر سال میزبان یک فستیوال فیلم نسبتا بزرگ و غیررقابتی است  .  در بیست و چهارمین جشنواره فیلم‌های یهودی واشنگتن ( 27 فوریه - 9 مارس ) بیش از 60 فیلم شامل فیلم‌های بلند ، مستند ، کوتاه و انیمیشن ساخته کشورهای مختلف به نمایش درآمد  .  این فیلم‌ها یا ساخته فیلمسازان اسرائیلی و یهودی هستند و یا به زندگی یهودیان در سراسر جهان می‌پردازند  . یکی از فیلم‌های شاخص جشنواره امسال ،« قبل از انقلاب » ساخته دن شادور ، فیلمساز جوان اسرائیلی است که به زندگی شماری از شهروندان اسرائیلی ساکن تهران در ماه‌های منتهی به انقلاب 1357 می‌پردازد  .  این فیلم در چند نوبت طی جشنواره به نمایش درآمد و بحث‌ها و انتقادات زیادی را برانگیخت  .  این فیلم از جمله در یکی دو سازمان متعلق به ایرانیان مقیم آمریکا ، از جمله نایاک ( شورای ملی ایرانیان آمریکا ) در واشنگتن نیز به نمایش درآمد  . شادور درباره مشارکت شهروندان اسرائیلی ( که در آن دوران در ایران بوده‌اند ) در فیلم خود می‌گوید : « از آنجا که بسیاری از افراد پدرم را می‌شناختند این امتیاز را داشتم که به راحتی بپذیرند در مقابل دوربینم بنشینند  .  برخی از مقامات ارشد که خاطراتشان از ایران را در کتاب هم نوشته‌اند ، با کمال میل در فیلم صحبت کردند چون مایلند روایت خود را هرچه بیشتر بازگو کنند  .  البته برخی افراد مانند دلالان بزرگ اسلحه حاضر به گفت‌وگو نشدند  . » پدر شادور مانند بسیاری از شهروندان اسرائیل آن زمان با انگیزه اقتصادی در تهران مشغول کار و تجارت‌بود  .  آن زمان اسرائیلی‌ها در ایران حضوری قوی داشتند و در پروژه‌های عمرانی ، ساختمانی ، صنعتی ، کشاورزی و نظامی فعالیت می‌کردند  . حاکمیت وقت ایران با وجود درآمد حاصل از نفت سعی می‌کرد خود را در منطقه از نظر سیاسی و نظامی تثبیت کند و اسرائیل بخشی از نیازهای تسلیحاتی ایران را تامین می‌کرد  .  دن شادور در فیلم مستند خود با ده‌ها اسرائیلی که آن زمان در ایران‌بودند به گفت‌وگو نشسته است  .  از هنرمند و بازرگان گرفته تا مقامات ارشد سیاسی و ماموران موساد ، سازمان اطلاعات و امنیت اسرائیل  . در این فیلم دیپلمات‌ها و مسئولان بلندپایه‌ای از جمله العیزر تصفریر ، آخرین مامور ارشد موساد در تهران ، ژنرال اسحاق سگو ، کاردار نظامی سفارت اسرائیل ( 1977 تا 79 )، و ناچیک ناوت ، مامور موساد در برنامه خروج کارکنان از ایران ، اظهار نظر می‌کنند  . تصفریر در جایی از فیلم می‌گوید : ‌ « ما یک طرح اضطراری داشتیم که می‌گفت خیلی زود ایران را ترک نکنیم چون در این صورت از نظر استراتژیک و اقتصادی ضرر زیادی می‌بینیم و دیگر امکان بازگشت نداشتیم  . » ژنرال سگو در جایی از فیلم به نقل از مقامات ارشد ایرانی می‌گوید که شاه در هفته‌های آخر همچنان از موضع بالا « مانند پادشاهی در کتاب مقدس » به اوضاع نگاه می‌کرد ، حاضر به شنیدن هیچ انتقادی نبود و اصرار داشت که مردمش را دوست دارد و حاضر نیست آنان را سرکوب کند  .  سگو می‌گوید : « اگر ارتش ایران در 1357 قاطعانه و قدرتمند برخورد می‌کرد شورش‌ها متوقف می‌شد  . » ناخیک ناوت نیز می‌گوید برای حفظ حضور اسرائیل در کشوری با اهمیت ایران ، حاضر‌بود تن به ریسک دهد و اگر لازم باشد جان ماموران اسرائیلی را به خطر اندازند  . آقای تصفریر در جایی دیگر می‌گوید آن زمان شاپور بختیار ، نخست‌وزیر وقت تلویحا به وی‌ گفت که « اگر بتوانید فکری به حال خمینی بکنید ، خطری شما را تهدید نمی‌کند و همه چیز در کنترل است  . » ژنرال سگو در همین زمینه می‌گوید : ‌ « اسرائیل به تنهایی نمی‌توانست وارد عمل شود  .  وقتی کارتر با ژیسکاردستن ، رئیس‌جمهور فرانسه و صدر اعظم آلمان قرار را بر آن گذاشتند که چون خمینی هیچ نشانی از کمونیسم نشان نمی‌دهد و فقط یک رهبر مذهبی است ، پس تهدیدی برای غرب به شمار نمی‌رود و به او مشروعیت دادند  . » دن شادور ، کارگردان فیلم ، آلبوم‌ها و فیلم‌های خانوادگی از ایران را انگیزه شخصی خود به عنوان جزوی اسرارآمیزی از کودکی‌ و بهانه‌ای برای ساخت فیلم توصیف می‌کند : ‌ « در سال 2009 ( 1388 ) تحقیق جدی را شروع کردم و چندین حلقه فیلم هشت میلیمتری آماتور از افرادی که در دهه 80 و 90 میلادی ایران‌بودند به دستم رسید که تماشایشان بسیار جالب و مثل پنجره‌ای به جهان ممنوعه ایران و سفر در زمان‌بود  . » به گفته این فیلمساز ، تحقیقات مقدماتی فیلم همزمان شد با وقایع و ناآرامی‌های پس از انتخابات ریاست جمهوری 1388 ایران ، و پس از آن وقوع بهار عرب که در فیلم هم اشاره کوتاهی به آن می‌شود  .  او می‌گوید : « همه چیز خود به خود طوری پیش رفت که زمان‌بندی انتشار فیلم بهتر و بهتر شود  . » شهروندان اسرائیلی که در « قبل از انقلاب » حضور دارند می‌گویند که جامعه اسرائیلی‌های مقیم تهران آن زمان ، در دایره بسته‌ای تحت کنترل موساد از یک سو و ساواک از سوی دیگر به سر می‌برد  .  چیزی که به گفته شادور شباهتی استعاری به وضعیت فعلی اسرائیل در خاورمیانه دارد  . به دنبال انقلاب 22 بهمن 1357 ، سفارت سابق اسرائیل در تهران واقع در خیابان کاخ ( فلسطین فعلی ) به تصرف نیروهای انقلابی درآمد و روابط دیپلماتیک ایران و اسرائیل یکسره قطع شد  .  ساختمان سفارت به سازمان آزادیبخش فلسطین به رهبری یاسر عرفات واگذار شد  .  آخرین 8 اسرائیلی باقیمانده در ایران ، شامل ژنرال‌ها و مسئولان ارشد امنیتی ، در 29 بهمن 1357 با کمک آمریکا ایران را ترک کردند  .