ماجراهای میرزا - بخش نخست
ساعت پنج عصر بود و مغازه داشت تعطیل می شد. چندین بچه گربه ریز و درشت که تازه از پناهگاه به اینجا آورده شده بودند، پشت میله ها نشسته بودند در انتظار کسی که آنها را به خانه ببرد.
" از تمام مخلوقات پروردگار تنها یک موجود است که هرگز زیر طوق بردگی نمی‌رود و آن گربه است  .  اگر خصوصیات انسان و گربه را می‌شد با هم عوض کرد ، انسان به مراتب موجود بهتری می‌شد اما گربه به قهقرا می‌رفت " کودکیم بیشتر در خانه مادربزرگ گذشت در آن باغ بزرگ همه چیز برای یک کودک کنجکاو فراهم بود درخت گردو ، تمشک ، قاصدک‌های لطیف ، ماهی‌های قرمزی که در حوض می‌چرخیدند و یک راز رازی بین من و پدربزرگم که در گلخانه مخفی اش کرده بودیم وقتی کسی حواسش به ما نبود در گلخانه باز می‌شد و من ، مثل آلیس در سرزمین عجایب قدم می‌گذاشتم به دنیای بچه گربه‌های سیاه و سفید و حنایی پدربزرگم ، گربه بارداری را در گلخانه پناه داده‌بود تا بچه‌هایش را در گرما و آسایش به دنیا بیاورد مادرم با حیوانات میانه خوبی ندارد دلیلش را تا امروز نتوانسته‌ام کشف کنم خاطره‌ای بد  ؟  ترس از بیماری  ؟  وحشت از دنیای ناشناخته‌ای که در آن انسان و حیوان با هم دوستی نزدیکی داشتند  ؟ هر چه‌بود باعث شد تمام دوران کودکی و نوجوانی ، دوستی‌ام با گربه‌ها را علنی نکنم  . وقتی ایران را ترک کردم ، به جز پدربزرگ هیچ کس نمی‌دانست دلم چقدر تنگ می‌شود برای گربه‌هایی که آن موقع بزرگ شده‌بودند و هر چند گربه‌های " خیابانی "‌بودند اما مهرشان به ما گرم و " خانگی "‌بود  . هفده سال بعد  ...  آن‌سوی اقیانوسها غروب یکشنبه بیست و سوم ماه اوت سال 2015 در مسیر رفتن به خانه از فروشگاه حیوانات خانگی رد می‌شدم که تصمیم گرفتم سری به گربه‌های بی‌سر پناه آنجا بزنم و دلم باز شود  . سالها ، با آنکه زندگی مستقلی داشتم و دیگر مادرم نمی‌توانست با نگه داشتن گربه مخالفت کند دنبال این قضیه نرفته‌بودم  . دلیل اصلی اش ترس از مسئولیت‌بود  . اگر بخواهم مسافرت بروم چه  ؟  اگر گربه بیمار شود چه  ؟  اگر نتوانم نیازهای روحی اش را درک کنم چه و اگرهای دیگری که همیشه برایم مانع ایجاد کرد  . آن روز هم صرفا می‌خواستم گربه‌ها را تماشا کنم  . ساعت پنج عصر‌بود و مغازه داشت تعطیل می‌شد  .  چندین بچه گربه‌ریز و درشت که تازه از پناهگاه به اینجا آورده شده‌بودند ، پشت میله‌ها نشسته‌بودند در انتظار کسی که آن‌ها را به خانه ببرد  . صورتم را به شیشه قسمت نگهداری بچه گربه‌ها چسبانده‌بودم که یکی از مسئولان داوطلب این بخش در را به رویم باز کرد  . مسئول بخش برایم توضیح داد که این گربه‌ها از پناهگاه‌هایی می‌آیند که به پناهگاه کشتارگاه مشهورند  . نمی‌فهمیدم چطور یک مرکز می‌تواند هم پناهگاه باشد و هم کشتارگاه  . بعدها که در این مورد تحقیق کردم فهمیدم هدف اصلی این پناهگاه‌ها ، جمع کردن حیوانات از خیابانها برای حفظ سلامت و ایمنی حیوان و انسان و فراهم کردن موقعیتی برای پیدا شدن خانه‌ای امن برای حیوانات است که در صورت بیماری واگیردار و یا پیدا نشدن سرپناه به مدت طولانی ، برای باز شدن جا برای حیوانات بی‌سرپناه دیگر ، به زندگی تعدادی از آن‌ها پایان می‌دهند  . از طرفی گروه‌هایی هم هستند که کارشان نجات حیوانات از پناهگاه کشتارگاه است  . یکی از این گروه‌ها که در منطقه واشنگتن و حومه فعال است " آخرین فرصت " نام دارد و از گربه‌ها نگهداری می‌کند  . این ، همان گروهی‌بود که بچه گربه‌ها را در آن غروب یکشنبه به مغازه آورده‌بود تا خانواده پیدا کنند  . برگردیم به لحظه‌ای که من را به داخل محل نگهداری بچه گربه‌ها راه دادند  . هر چند هدف من از آن دیدار غیر منتظره ، تنها تماشای بچه گربه‌ها و زنده کردن خاطرات کودکی‌بود ، اما چشمان تیله‌ای یک بچه گربه سفید - خاکستری یک جور عجیبی به دلم نشست  . بچه گربه‌ای که به نظر می‌آمد چندان از دیدن من خوشحال نیست و با خجالت خودش را پنهان می‌کرد  . از بین تمام گربه‌های آنجا هم فقط با یکی از آن‌ها رابطه خوبی داشت و آن خواهرش‌بود که رنگ‌آمیزی اش درست عکس او‌بود  . خواهرش داشت برای رفتن به خانه جدید آماده می‌شد و بچه گربه چشم تیله‌ای با میو میو و دراز کردن دستش به سمت او از این جدایی ابراز ناراحتی می‌کرد  . همین باعث شد کمتر از ده دقیقه فرم‌های پذیرش را پر کنم و با او از مغازه خارج شوم  .  هر چند ترس عجیبی در دلم نشسته‌بود و شاید اگر مغازه تعطیل نمی‌شد پسش می‌دادم  . هر چند از کودکی ، دوستی با گربه را تجربه کرده‌بودم ، اما نگهداری مناسب از این موجود مرموز و دوست داشتنی را بلد نبودم  . برای شب اول ، خرید یک اسباب بازی ، جعبه خاک و غذا کافی‌بود  . نامش را میرزا گذاشتم و نمی‌دانستم چه روزهای تلخ و شیرینی با او در انتظارم خواهد‌بود و چه چیزهایی خواهم آموخت  . ماجراهای میرزا را در مطالب بعدی تعریف می‌کنم  .