گزارش اجتماعی: داستان یک آمریکایی محبوب در هندوستان
چگونه  استوکز برای ترویج مسیحیت به هند رفت اما در نهایت خود تبدیل به یک هندی شد و به آموختن زبان و فلسفه هند پرداخت و  از جنبش های آزادیخواهانه مردم هند در مقابل بریتانیا دفاع کرد
صاحبان مزارع کاشت سیب در هیمالیای غربی هنوز یاد ساموئل ایوان استوکز ، یک آمریکایی که نخستین درخت سیب را بیش از یک قرن پیش به سرزمین آن‌ها برد ، زنده نگاه داشته‌اند  . فائزه المصری ، خبرنگار صدای آمریکا گزارش و گفتگویی دارد با نوه استوکز که اخیرا در کتاب تازه‌ای به نام « یک آمریکایی در سرزمین گاندی » سرنوشت پدربزرگ خود را تعریف کرده است  . هنگامی که ساموئل استوکز در سال 1946 درگذشت ، آشا شارما کودک خردسالی بیش نبود  .  ساموئل استوکز هرگز آنچنان که باید نوه خود را نشناخت اما شارما در طول سال‌ها چیزهای زیادی درباره پدربزرگ خود یاد گرفت و این داستان‌ها او را شگفت زده کرد  . استوکز از یک خانواده سرشناس و متعلق به فرقه پروتستان موسوم به « کویکر »‌بود  .  نخستین جد پدری او توماس استوکز در سال 1678 به فیلادلفیا آمد  . هنگامی که ساموئل ایوان استوکز تنها 20 سال داشت تصمیم می‌گیرد که به هندوستان رفته ودر آنجا در یک جذام خانه در سیملا هیلز به خدمت مشغول شود  . او پس از پیوستن به یک گروه میسیونری در حالیکه پدر و مادرش نگران او‌بودند که به بیماری جذام مبتلا شود به هند رفت  . استوکز در سال 1904 به جذام خانه که در دامنه‌های هیمالیا قرار داشت رسید و خدمات خود را آغاز کرد اما به زودی متوجه شد که ساکنان این ناحیه تنها از بیماری رنج نمی‌برند بلکه به شدت دچار فقر و تنگدستی نیز هستند  . شارما می‌گوید : « او متوجه شد مردم لباس و غذا ندارند و چای خود را با نمک می‌خورند  .  وی تصمیم گرفت شروع به کاشتن درخت‌های میوه در این ناحیه کند  . استوکز در سال 1916 نخستین درخت سیب را از فیلادلفیا به سیملا هیلز منتقل کرد  .  او تخم سیب‌ها را در میان مردم ناحیه پخش کرد و به آن‌ها یاد داد که چگونه درخت بکارند و آن را آبیاری کنند  .  این آغاز یکی از مهم ترین انقلاب‌های اقتصادی در ناحیه‌بود  . » با این حال و بنا برگفته شارما ، در ابتدا راضی ساختن مردم که نمی‌خواستند جای کاشت فرآورده‌های غذایی روزانه خود را به محل کاشتن درخت سیب اختصاص دهند کارآسانی نبود اما نهایتا استوکز آن‌ها را قانع کرد  .  این‌گونه‌بود که استوکز لقب جانی اپل سید هندوستان را گرفت و مردم هنوز از او به خوبی یاد می‌کنند  . مسئله‌ای که بسیاری در مورد استوکز نمی‌دانند این است که او بعدها تبدیل به یکی از فعالین جنبش آزادیخواهی هندوستان شد و با نوشتن مقالاتی در روزنامه‌ها از حرکت کشور هند به سوی استقلال دفاع کرد  . شارما می‌گوید : « استوکز کارهای مثبت بسیاری برای ناحیه هیلز کرده‌بود و با بیگاری کشیدن از مردم این ناحیه توسط بریتانیایی‌ها به شدت مخالف‌بود  . » در سال 1919 و هنگامی که قوای بریتانیایی بیش از 1000 نفر را در ناحیه پنجاب قتل عام کردند ، استوکز با مشاهده این رفتار خشونت بار علیه مردم هندوستان تصمیم گرفت که به جنبش آزادیخواهی هند بپیوندند  .  او بعدها به عنوان یکی از اعضای کنگره ایالتی پنجاب به کار مشغول و از آن پس تبدیل به یکی از مشاورین نزدیک گاندی شد  . بنا برگفته شارما ، استوکز نهایتا بهای گزافی را نیز برای این اتحاد وهمکاری پرداخت :« استوکز دستگیر و به مدت شش ماه در زندانی در لاهور حبس شد  . او در این مدت از زندانبان‌های خود خواست که با او مثل یک هندی و نه یک اروپایی رفتار کنند چرا که در آن زمان زندان اروپایی‌ها و نوع رفتار با آن‌ها از زندان‌هایی که برای هندی‌ها درنظرگرفته شده‌بود تفاوت داشت  . » بنا برگفته شارما ، دوران حبس برای استوکز دورانی غرور‌آمیز محسوب می‌شد و افکار یکسان گرای او باعث شد که بعدها با یک زن هندی تبار ازدواج کند :« او گفته‌بود من با یک زن هندی ازدواج کردم و در هندوستان زندگی کردم چون می‌خواستم بچه‌هایم هندی بار بیایند نه آنگلو - هندی  .  استوکز صاحب 7 فرزند شد که یکی از آن‌ها درگذشت و همه آن‌ها را هم با اسم‌های هندی نامگذاری کرد  . » شارما که مادر او فرزند ارشد استوکز محسوب می‌شود می‌گوید :« پدر بزرگ من یک نویسنده پرکار‌بود و نوشتارها ، نامه‌ها و کتاب خاطرات او منابع ارزشمندی برای دستیابی به اطلاعاتی که در کتاب او گنجانده‌شده‌است به شمار می‌آید  . » مسئله شگفت آور برای شارما این است که چگونه پدربزرگ او برای ترویج مسیحیت به هند رفت اما در نهایت خود تبدیل به یک هندی شد و به آموختن زبان و فلسفه هند پرداخت  . شارما معتقد است که این سادگی مردم هند‌بود که استوکز را تحت تاثیر قرار داد  .  صراحت و صداقت مردم هندوستان و بردباری‌ای که آن‌ها در مقابل دیگری از خود نشان می‌دهند توانست روح استوکز را لمس کند و البته فرهنگ چند هزار ساله هند هم موثر‌بود  .  در خانه‌های مردم هند به روز همه باز است و آن‌ها با خوشرویی ، مهربانی ، سادگی و بردباری با دیگران رفتار می‌کنند و جهانی بودن این مسائل است که همه را به سوی هند جذب می‌کند  . آشا شارما امیدوار است که کتاب « یک آمریکایی در سرزمین گاندی » بتواند خاطره و میراث پدر بزرگ او را نه تنها به عنوان یک مدافع حقوق مردم هند بلکه به عنوان مردی که درخت سیب را به دامنه‌های هیمالیا برد زنده نگاه دارد  .