گزارش فیلم «تحت تعقیب‌ترین مرد»: جاسوسی علیه جهادگران در هامبورگ
برای تماشاگران ایرانی، حضور همایون ارشادی، در فیلم جالب توجه است، که در نقش یک بازرگان مسلمان ظاهر می‌شود و مظنون به تامین مالی عملیات تروریست‌هاست.
در فیلم « تحت‌تعقیب ترین مرد » یا A Most Wanted Man ، که اکران آن در آمریکا از امروز جمعه 3 مرداد ماه ( 25 ژوئیه ) شروع می‌شود ، تمرکز بر بازی فیلیپ سی‌مور هافمن ، است که در اثر زیاده‌روی در مصرف داروی مخدر ، جان خود را از دست داد  .  بازی او در نقش گونتر ، مامور واحد ضدجهادی اداره اطلاعات آلمان ، به این فیلم وزن و اعتبار بخشیده است  . برای تماشاگران ایرانی ، حضور همایون ارشادی ، در یک نقش کلیدی هم جالب توجه است ؛ اصفهانی‌زاده‌ی میان‌سالی که در فیلم « طعم گیلاس » ‌ عباس کیارستمی ، معمار ایرانی زیر خاک می‌رود و بازیگر جهانی بیرون می‌آید  .  آقای ارشادی در نقش یک بازرگان خیر مسلمان ظاهر می‌شود که مظنون به تامین مالی عملیات تروریست‌های جهادگر است  . موضوع داستان ، تعقیب یک دورگه چچنیروسی پولدار است که به آلمان پناهنده‌شده‌، ولی سازمان‌های امنیتی به رابطه او با سازمان‌های تروریستی جهادگر مستقر در هامبورگ مظنون هستند  .  ریچل مک ادمز ، نقش وکیل مدافع حقوق‌بشر را بازی می‌کند که می‌خواهد به پناهنده چچنی کمک کند به حساب‌های بانکی پدر ثروتمندش ، دسترسی پیدا کند  . گونتر ، جاسوس دل‌خسته و وازده ، اما جدی و متعهد ، اصرار دارد که مظنون جهادی چچنی باید زیر نظر گرفته شود تا تماس‌ها و توطئه‌های او کشف شود ، اما از سوی رئیس خودش و فرستاده سازمان CIA ( آژانس اطلاعات مرکزی آمریکا ، سیا ) با بازی رابین رایت ، تحت فشار قرار دارد که مظنون را به سرعت ، قبل از این که دست به کاری بزند ، دستگیر کند  . فیلم A Most Wanted Man براساس یکی از آخرین آثار جاسوسی‌نویس کارکشته دوران جنگ سرد ، « جان لوکاره »، ساخته‌شده‌که در کتاب‌های جدیدش به منازعات پشت پرده سازمان‌های جاسوسی اروپایی و آمریکایی می‌پردازد در جنگ با تروریسم جهادی  .  لوکاره ، که اسمش جان کورن‌ول Cornwell است ، یک جاسوس پیشین انگلیس است ، که دیدی تیره و اندوهگین از جهان خطرناک ولی کسالت‌آور جاسوسی عرضه می‌کند و 50 سال است کتاب‌های او تصویر پشت‌پرده جنگ سرد هستند ، تصویری کاملا متضاد و متفاوت با تصویری که در فیلم‌های جیمزباندی از جاسوس‌ها می‌بینیم  . مرکز داستان این فیلم در هامبورگ است ، که تبدیل‌شده‌به مرکزی برای فعالیت سازمان‌های پلیس مخفی کشورهای غربی ، که دنبال جمع‌آوری اطلاعات در باره تروریست‌های جهادگر هستند  .  این داستان هم مثل کارهای دیگر لوکاره ، درباره جزئیات رقابت یا به اصطلاح ، بازی موش و گربه سازمان‌های مختلف است با استراتژی‌ها و اهداف متفاوت و متضاد  .  گونتر ، شخصیت هافمن ، دخالت مافوق‌های خودش و سازمان سیا و دیگران را مانعی می‌بیند برای بدست آوردن اطلاعات ارزشمندی که می‌تواند به پیشگیری از عملیات خطرناک آینده کمک کند  . نمایشنامه‌‌نویس اتریشی « اندرو بوول Buovell » که رمان طولانی جان لو کاره را به ناچار برای فیلم خلاصه کرده ، تلاش می‌کند جزئیات پیچیده قصه را ناگفته نگذارد ، اما به ناچار خیلی چیزها در این روند ناگفته می‌مانند  .  اما کارگردان 58 ساله هلندی « انتن کوربین » که خودش عکاس هنرمندی است ، به کمک فیلمبردار فرانسوی « بنوا دل اوم Benoit Delhomme به گفته منتقد تادمک‌کارتی ، توانسته‌اند از مناظر شهر ابری بندر هامبورگ ، شخصیتی دلتنگ و مغموم بیافرینند که پس‌زمینه مناسبی می‌شود برای فریب ، واخوردگی و نومیدی ، که درونمایه‌های اصلی رمان جان لوکاره را تشکیل می‌دهند  . بعضی منتقدها هم اشاره کرده‌اند که احتمالا بعضی جزئیات حتی بعد از فیلم‌برداری حذف‌شده‌باشند  .  مثلا حتما بین شخصیت هافمن و دستیار زیبایش رابطه‌ای هست چون نقش دستیار را Nina Hass بازی می‌کند یا بازیگر برجسته دیگر Daniel Bruhl در فیلم هست که جز نگاه کردن به مانیتورها ، کار دیگری نمی‌کند  . هنگام افتتاح اکران همگانی فیلم A Most Wanted Man شب گذشته موزه هنر مدرن نیویورک ، کارگردان انتون کوربین Corbijn و همبازی‌های فیلیپ سیمور هافمن ، ریچل مک‌ادمز McAdams ، رابین رایت Wright و الن برستین Burstyn ، جلوی دوربین‌ها رفتند برای یادآوری توان هنری او و حفره بزرگی که مرگ نابهنگام او در اثر سوئ استفاده از هروئین ، در سینمای آمریکا باقی گذاشت  . یچل مک‌ادمز ، تجربه کار با هافمن را خارق‌العاده می‌داند و می‌گوید هافمن بازیگری سخاوتمند‌بود و او از تماشای شیوه کار کردنش ، درس گرفت  .  او را یکی از بزرگترین بازیگران تاریخ می‌داند که به همین جهت ، مرگش ، فقدانی بزرگ‌بود برای جهان  .  خانم ادمز می‌گوید بخت با او یار‌بود که در این آخرین فیلم ، شاهد‌بود که چگونه هافمن زیر پوست نقش نفوذ می‌کند  . رابین رایت می‌گوید هافمن از یکی از بزرگان ما‌بود و به یاد می‌آورد که از زمان بازی در نمایش کوچکی در شبکه HBO همیشه دلشان می‌خواست کار بزرگ و با ارزشی پیدا شود که خود را در آن غرق کنند ، و می‌گوید فیلم A Most Wanted Man چنین کار‌بود و خود را قرین رحمت می‌داند که در چنین کاری با هافمن همراه شد  . این فیلم یک پروژه مستقل است که اتفاقا برای نخستین بار هم در ساندنس ، که جشنواره سینمای مستقل است اکران شد و شرکت Roadside Attractions آن را خرید و حالا هم در پخش آن در آمریکا با لاینزگیت شریک است  . تماشای فیلم بعضی از کتاب‌های جان لوکاره چندان هم آسان نیست  .  مثالش همین فیلم اخیر « پینه‌دوز ، خیاط ، سرباز جاسوس » Tinker Tailor Soldier Spy که خیلی‌ها را گیج کرد  .  کتاب‌ها به خاطر جزئیات پیچیده روابط آدم‌ها و داستان‌ها ، کشش زیاد دارند ، اما به قول جف لابرک LaBrecque منتقد EW فیلم‌های آن‌ها ، آمد نیامد دارند و کمتر عالی بوده‌اند و فیلم A Most Wanted Man هم از دید این منتقد ، فیلم ساکت و ملایمی است که شهرت سینمائی لوکاره را تغییر نمی‌دهد  . تهیه‌کننده‌های فیلم ، سایمون و استیون کورن‌ول Cornwell ، دو پسر « جان لوکاره » هستند و خود لوکاره هم که الان 82 سال دارد ، بر تولید فیلم نظارت دارد  .  به همین سبب ، برخلاف فیلم‌های دیگری که از روی کتاب‌های او ساخته‌شده‌، می‌شود گفت این فیلم به روح کتاب و خواست نویسنده نزدیک‌تر است  .  اما سبک نظاره‌گری صبور نگارش لوکاره و بازیگری امساک‌آمیز و توداری که برای اجرای آن لازم است ، این روزها از سینما به تلویزیون وبه خصوص تلویزیون کابلی منتقل‌شده‌و سریال‌های دنباله‌دار  . فضای اندوهگین و لحن فروخورده و سربسته‌ی فیلم ، به قول تاد مککارتی ، منتقد هالیوود ریپورتر ، کمکی به پرفروش شدن این فیلم نمی‌کند  .  تماشاگر انبوه حوصله دیدن چنین فیلمی را ندارد  .  سبک فیلم‌سازی انتون کوربین هم هر چند تحسین‌شده‌، به فضای کتاب نزدیک است  .  مثلا به جای رنگ‌های درخشان و فضای آفتابی فیلم The Constant Gardener یا « همیشه باغبان » که فرناندو مه‌یرلس از کتاب سال 2005 لوکاره ساخته‌بود ، در فیلم A Most Wanted Man شاهد رنگ‌های خاکستری و قهوه‌ای و فضای ابرگرفته و دلگیر برلین و هامبورگ هستیم  . بعضی منتقدها ایراد گرفته‌اند که پرداختن به جزئیات ، سناریست و کارگردان را از پرداختن به شخصیت‌ها باز داشته ، اما الن شرستال ، منتقد ویلج وویس نیویورک ، نوشته جالب است که یافتن رمز و رازها ، تماشاگر را به سرنوشت شخصیت‌ها ، پایبند می‌کند  . منتقد ورایتی جاستین چنگ هم نوشته فیلم ، به‌طور یکدست ، جذاب است  .  برای تماشاگرانی که به آن دل بدهند ، و آن‌ها که از فیلم انتظار ندارند همه چیز را برایش توضیح بدهد ، فیلم گیرایی است ، که سئوال‌های زیادی مطرح می‌کند که به قول الن شرستال ، منتقد ویلج وویس ، یافتن پاسخ‌های آن‌ها ، برای تماشاگر ، دلگرم‌کننده است  .