گفتگوی تلویزیون دهلی نو با وندی شرمن معاون وزارت امور خارجه امریکا
هند با ایران روابط مستقیم دارد، درحالی که آمریکا ۳۱ سال است که چنین ارتباطی با ایران نداشته. هر کشوری که این ارتباط را دارد، طبعاً به ما دید روشنتری از ایران ارائه خواهد کرد
طی سخنرانیتان درکنسولگری آمریکا از کسانی نام برده‌اید که روابط واشنگتن و دهلی را فاقد خط مشی روشنی توصیف می‌کنند  .  و گفته‌اید که تفاوتهایی که میان هند و آمریکا و روابط سیاسی آن دو کشور وجود دارد بیشتر تفاوتهای تاکتیکی است تا راهبردی  .  چطور به این خوش بینی رسیده‌اید  ؟ با فکرکردن به دستاوردهای مشترکمان  .  فهرستی از همکاریهایی که در عرصه‌های فن‌آوری و دفاع و توسعه کرده ایم ، نیز در زمینه‌های کشاورزی و روابط بازرگانی و شراکتهای دولتی و خصوصی ، و بهداشت ، مرا به این استنتاج رسانده  .  هم ایالات متحده و هم هند و قدرتهای بزرگ جهان امروز درتلاشند تا با توسعه همکاریها ، به آنچه برسند که پرزیدنت اوباما شراکتی اجتناب ناپذیر نامیده که برای حل مشکلاتی بسیار پیچیده به کار می‌آید  . درمیان این مسائل و مشکلات به ایران هم اشاره کرده‌اید که موضوع پرسش بعدی من است  . البته  .  یکی از چالشهای امنیتی بسیار جدی که جهان امروز رویاروی آن قرار گرفته ایران است  .  تمامی جامعه جهانی نگران آن است که ایران در یک قدمی رسیدن به سلاح هسته‌ای باشد  .  هند از مدتها پیش در خلع سلاح اتمی پیشتاز بوده و در خصوص ایران و لزوم شفافیت فعالیتهای هسته‌ای آن نیز ، هند و ایالات متحده چهار بار در آژانس بین‌المللی انرژی اتمی به قطعنامه‌هایی که در این خصوص طرح‌شده‌، رای مثبت داده‌اند  . البته ایران مجاز است که فعالیتهای صلح‌آمیز هسته‌ای داشته باشد  .  آمریکا و هند برای مواجهه با این چالش همکاری دارند و ممکن است در خصوص تاثیر تحریمها و مسائل تاکتیکی اختلاف عقیده داشته باشند اما هردو موافق لزوم فائق آمدن براین چالش هستند و هر دو موافق آنند که راه حل ، گفتگوست و امیدوار ، که گفتگوهای کشورهای عضو گروه پنج به علاوه یک با ایران موفقیت‌آمیز باشد  . به تفاوتهای تاکتیکی درخصوص اعمال تحریم علیه ایران اشاره کردید  .  آیا واشنگتن نگران بیانیه بریکس که دردهلی تصویب‌شده‌- است  ؟  بیانیه‌ای که به حق استفاده صلح‌آمیز ایران از انرژی هسته‌ای پای می‌فشرد و تحریمها را راه درستی برای مقابله با ایران نمی‌داند  ؟ نه  .  به باور واشنگتن این کاملا منطقی است که کشورهای عضو گروه بریکس گردآیند و مذاکره کنند  .  این کشورها ، اقتصادهایی دارند که درنوع خود درحال‌توسعه و تلاش برای قدرتمندتر شدن هستند و می‌خواهند با ما نیز مذاکره کنند  .  نهادهای محلی و ملی دیگری هم با همین هدف فعالند که فهرستی بلندبالا دارند  .  ضمن اینکه همگی توافق داریم که بهترین راه مذاکره است ، همچنان که پرزیدنت اوباما هم گفته ، کشورهای پنج به علاوه یک معتقدند که زمان امکان انجام گفتگو نامحدود نیست و به موازات گفتگو راههای دیگر نیز باید به کار گرفته شود تا با فشار برایران ، نتایجی عینی درپاسخ به نگرانیهای جامعه جهانی حاصل شود  . روشن است که یکی از این دست فشارها که کشورشما درصدد اعمال آن است ، منع کردن کشورها از وارد کردن نفت خام از ایران است  .  هند دوازده درصد از نفت خود را از ایران وارد می‌کند و به نظر نمی‌رسد که این روند به این زودی خاتمه یابد و گروهی هم از هند به ایران سفر خواهند کرد تا راه گریز از موانع احتمالی این واردات را از جمله موانع ارزی ، بررسی کنند  .  این همه حاکی از آن است که این فراتر از یک تفاوت تاکتیکی میان دهلی و واشنگتن است  . به باور من هند به سبب منفعت خود و دلایلی که برای خود دارد درپی تامین انرژی مورد نیاز خود در آینده است که نیازی بزرگ است و فزاینده  .  به عقیده من هند چون هر کشور دیگری در جهان متوجه این هست که واردات نفت خام از ایران مخاطره به همراه دارد  .  چه از نظر بیمه و چه تبادل ارز  .  بنابراین هند و کشورهایی چون آن که به منابع طبیعی نیاز دارند باید در اندیشه آن باشند که واردات انرژی خود را تنوع بخشند تا از احتمال خطر کمبود آن در آینده مصون بمانند  .  این مسئله به آمریکا مربوط نمی‌شود  .  این سیاستگذاری هند یا کشورهایی چون آن درزمینه تامین انرژی است  . اگر این تنوع اعمال نشود خدشه‌ای به معادلات واشنگتن وارد خواهد شد  ؟ به نظرم درمواجهه با این مسئله ، چون هر مسئله دیگری که درزمینه آن اختلاف عقیده داریم ، تلاش خواهیم کرد که به راه حلی دست یابیم  .  نکته‌ای که درخصوص هند و آمریکا مطرح است ، آن است که هر دوی این کشورها قائم به خود ، صاحب رای ، منطقی ، مستقل و درعین حال مصّر برباورهای خود هستیم  .  با این همه طی تمامی این سالها توانسته ایم چالشهایی چون امنیت داخلی و سیاستهایی را که برسر آن اختلاف‌نظر داشتیم به نحوی بین خود حل کنیم و علت آن ، این است که ارزشهای مشترکی داریم که عمیقند و به کارمان آمده‌اند  . آیا برای دهلی نقشی به عنوان میانجی می‌بینید  ؟  ما کشوری هستیم که روابط بسیار حسنه‌ای با روسیه دارد و در این حال روابط تاریخی عمیقی هم با ایران داریم  .  فکر می‌کنید ممکن است هند به عنوان میانجی - ولو میانجی غیررسمی - نگرانیهای جهان را به شیوه‌ای موثر به پشت درهای تهران برساند  ؟ فکر می‌کنم یک نکته که در گفتگوهای امروز من با مقامهای هند نیز به آن اشاره شد ، آن است که هند با ایران روابط و مذاکرات مستقیم دارد ، درحالی که آمریکا 31 است که چنین ارتباطی با ایران نداشته  .  هر کشوری که این ارتباط را دارد ، طبعا به ما دید روشنتری از ایران ارائه خواهد کرد و این ، ( به ما ) کمک می‌کند  .  ممکن است هیچ کشوری خواهان آن نباشد که به عنوان میانجی در موقعیت دشواری قرار گیرد اما کمکهایی این چنینی قطعا برای پیش‌برد امکان تعامل و مذاکره مفید خواهد‌بود  . ما به دقت به توصیه‌های هند گوش می‌دهیم و برای مشورت و راهنمایی گرفتن از آن کشور ارزش فراوان قائلیم  .  هند قدرتی نه تنها برای شهروندان خود که درسطح منطقه و جهان است و از این روی ما به راهنماییهای آن کشور اهمیت می‌دهیم  . پرسش آخرم درمورد ایران آن است که نشست کشورهای غیرمتعهد قرار است امسال در تهران تشکیل شود  .  درهند هم در مورد شرکت یا عدم شرکت آن کشور در این نشست اختلاف‌نظر و مذاکراتی در جریان است  .  آمریکا تا چه اندازه به این نشست و نفس برگزاری آن در تهران علاقمند است یا اهمیت می‌دهد  ؟  آیا ممکن است در این مورد نظری هم داشته باشد  ؟ بازهم می‌گویم که شرکت یا عدم شرکت هند در چنین نشستهایی یا عضویت آن در نهادهای گوناگون جهان ، تصمیم هند است نه ایالات متحده  .  برهند است که تصمیم بگیرد نقشش در جامعه جهانی چگونه باشد  .  بنابراین ، آخرالامر ، به نظر می‌رسد که شما در هند گفتگوهایی سالم دارید و نهایتا هم به نتیجه‌ای خواهید رسید که به صلاح هند است  . خبرنگار تلویزیون دهلی : حتما همینطور است  .