روزی که نه جشن بلکه يادآور مصيبت است – روز شصت و هفتم
فراتر از آن، در آمريکا، روزی و تعطيل و سالگردی برای سوگواری و ذکر مصيبت برگزار نميشود و هر روز مخصوص و هر تعطيل سالانه بهانه بزرگداشت و جشنی است
روز هشتم مارس ، که بنام روز بین‌المللی زن ، نامگذاری‌شده‌و مثلا قرار است یک جشن جهانی باشد ، ریشه و آغازش از آمریکا بوده ، اما من در جائی ، روزنامه‌ای ، تلویزیونی در آمریکا ، نشانی از این چنین جشنی ، آنهم در حد جهانی نمی‌بینم  .  و چرا  ؟ روز هشتم مارس سال 1857 ، یکصد و پنجاه و دو سال پیش ، در شهر نیویورک گروهی از زنان کارگر در یک کارگاه بافندگی بخاطر شرایط بد کار و دستمزد ، دست به اعتراض میزنند و در مقابل ، نیروهای پلیس ( به سبک آقایان و خانمهائی که معرف حضورتان هستند ) به این زنان حمله می‌کنند و تار و مارشان می‌کنند  .  اما این حادثه بجای خاموش کردن صدای معترضین تبدیل به سر آغازی می‌شود برای اعتراض و راهپیمائی‌های سالانه‌ای که بعد از آن برگزار می‌شود که اوج آن در هشتم مارس در سال 1908 در همین شهر نیویورک صورت می‌گیرد که یک جمعیت پانزده هزار نفری زنان در اعتراض به دستمزد کم و نداشتن حق رای دادن ، به راهپیمائی میپردازند  . نمی‌خواهم سرت را با تعقیب این داستان درد آورم ، بنابراین یکراست میرسیم به امروز ، که من در این آمریکا ، و در رسانه هائی که نگاه میکنم ، اثری از چنین روزی ، یادآوری و یا جشنی بعنوان روز زن نمی‌بینم  . چرا  ؟  ظاهرا انگار سوار از پیاده خبر ندارد و سیر از گرسنه  . فراتر از آن ، در آمریکا ، روزی و تعطیل و سالگردی برای سوگواری و ذکر مصیبت برگزار نمیشود و هر روز مخصوص و هر تعطیل سالانه بهانه بزرگداشت و جشنی است ، در حالیکه خود این نام « روز زن » بار مصیبتی با خود دارد که « مردان مردی پیشه نکرده » در پناه کلماتی مثل رسم و مذهب و مسلک و عرف و ازین قبیل بر سر « همراهان زندگی » خود در میآورند و یا آنگاه که ستم جاهلین را بسبت به زنان می‌بینند ، رو بسوی دیگر می‌کنند و مدعی هم هستند که آزادمنش هستند ، اما آزادمنش شرط و شروطی  . روز مادر ، یعنی روز بزرگداشت مادر ، بیاد او بودن و با او و یا اگر دیگر نیست ، با یاد او جشن گرفتن  .  روز پدر ، بزرگداشت و جشن تجلیل از نیمه دیگر خانواده است  .  روز عشق ، باز یادآور و جشن عشق است  .  اما روز زن چیست  ؟  جشن است  ؟  بزرگداشت است  ؟  اگر‌بود که ایکاش‌بود ، و اگر جا داشت که آدم امروز بیاید و به کمال و بجائی رسیده باشد که ادعا کند که با زن و مردش در خوشی و ناخوشی یکسان رفتار می‌کند ، امروز جشن و روزی بهمین نام در آمریکا هم برپا‌بود  .  اما « روز زن » در وجدان هر انسان مدعی انسان بودن ، تنها یادآور قصور مردان و همینطور قصور زنان در پایه‌گذاری خشت اول زندگی است  . « روز زن » در وجدان هر انسان بیدار امروز ، روز غفلت و سرکوب و جهالت هزاران سالانه است  .  و معلوم است که آدم دلیلی نمی‌بیند برای غفلت خود ، برای سرکوب کردن و جهالت خود بیآید و جشن و سرور برپا کند  . نه مرد متوسل به زور‌شده‌، نه مرد ناتوان از مقابله با زورگوئی به زنان ، دلیلی برای دست افشانی و پایکوبی نمایشی دارد و نه زن زور شنیده  . بنابر این با اجازه تو ، این کلمه « جشن » را از جلو این « روز » برداریم عجالتا معقول تر است  . اما من و تو با قبول برداشتن کلمه « جشن » از جلوی « روز زن »، در حقیقت می‌پذیریم که کاری باید پیشه کنیم ، کارستان  . من و تو با پذیرش این قصور هزار ساله انسان ، حداقل بخود این وعده را دهیم که نه زبانی و در مهمانی‌ها و بخاطر به به شنیدن‌ها ، که با درایت و مسئولیت‌پذیری شایسته یک انسان ، از بار سنگین این « شرم بزرگ » انسانی بکاهیم تا جائی که روزی از روزهائی که میآیند ، جرات آنرا بیآبیم تا این پیشوند « جشن » را که از جلو روز زن برداشتیم ، دوباره به آن بیافزائیم  .