ناصر عصار، چهره ای درخشان و به یاد ماندنی
ناصر عصار نقاش برجسته فرانسوی ایرانی تبار چند روز پیش در پاریس در گذشت
ناصر عصار در 4 مهر سال 1307 خورشیدی در تهران در خانواده‌ای زاده شد که با فرهنگ و ادب و فلسفه ایران آشنایی عمیق داشت  .  او در دامان چنین خانواده‌ای با این ویژه گی‌ها رشد کرد  . پدرش استاد و مسئول کرسی فلسفه شرق در دانشگاه تهران‌بود و به همین جهت وی در فضایی برگرفته از شعر و فلسفه رشد کرد ؛ در فضایی مانند رومی ، حافظ و سعدی  . ناصر عصار در ازای زندگی اش همیشه به اشعار فلسفه شرق ، فلسفه سهروردی و همچنین روزبهان وفادار باقی ماند و شاید همین وفاداری‌بود که در سال‌های بعد به کارهایش جلوه ویژه‌ای داد  . وی بین سال‌های 1950 تا 1953 در دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران سرگرم آموزش‌بود و در سال 1953 به هامبورگ رفت  .  اما حال و هوای هامبورگ نتوانست ناصر را شیفته خود کند و وی راهی پاریس شد  . پاریس ، شهری که مرکز هنری جهان به شمار می‌آمد توانست ناصر جوان را به خود جذب کند و به همین جهت ناصر عصار در پاریس ماندنی شد و به ایران بازنگشت مگر یک بار برای دیدار پدرش در سال 1962 و یک بار هم برای یک اقامت بسیار کوتاه در دهه 1970میلادی  .  ناصر عصار زندگی در پاریس را در روزهایی برای خود انتخاب کرد که تنها به زبان انگلیسی آشنایی داشت و شغل و حرفه‌ای نیز در دست نداشت  . وی نخستین نمایشگاه نقاشی خود را در روزهای نسبتا سرد و گرفته ماه نوامبر 1955 با کمک « ژولین آلوار » در پاریس برگزار کرد  .  در آن روزها ، منتقدین دستمایه کارهای وی را در چارچوب گرایش به طبیعتی لایتناهی شناخته‌بودند  .  چند سال بعد ، ناصر عصار متاثر از یک نمایشگاه نقاشی چین که در موزه « سرنوچی » در پاریس برگزار شد ، به شناخت فلسفه قدیمی چین علاقه مند شد  ...  و در سال 1961‌بود که ناصر عصار نخستین نمایشگاه کارهای هنری خود را در لندن در گالری لینکلن برگزار کرد و پس از آن به بروکسل رفت تا نمایشگاه جدید خود را در آن شهر بگشاید و باز هم نمایشگاهی دیگر در سال بعد در بروکسل و در همان گالری ، گالری اسمیت  . در دهه‌های بعد ، ناصر عصار همچنان به برگزاری نمایشگاه‌های دیگری در پایتخت‌های اروپایی دست یافت و در حول و حوش برگزاری یکی از همین نمایشگاه‌های نقاشی در پاریس‌بود که با زنی فرانسوی که از خانواده سرشناسی‌بود ، آشنا شد  .  او ایزابل دو گاستین‌بود  . کمی بعد در سال 1966 ناصر عصار دومین نمایشگاه نقاشی شخصی خود را در لندن برگزار کرد و برای این امر حدود 18 ماه در لندن ماندگار شد  .  کمی بعد ، ناصر عصار و ایزابل دو گاستین در « چلسی تاون هال » با یکدیگر ازدواج کردند و در « کینگ رد » اقامت گزیدند  ...  و در این دوران‌بود که ناصر عصار سبک نقاشی طبیعت بی‌جان را شروع کرد  .  سبکی که افق در آن نقش برجسته‌ای داشت و کارش ملهم از درخت‌ها ، تپه‌ها و سنگ ریزه‌ها بود  . کمی بعد در سال 1967 به مناسبت شرکت در یک نمایشگاه دسته جمعی در موزه گالریا در پاریس‌بود که « ایوبونفوا »* یکی از شعرا و منتقدان وقت نخستین مطلبش را درباره ناصر عصار نوشت ، اتفاقی که پس از آن نوشته‌های دیگری را از سوی منتقدانی دیگر به دنبال داشت  .  نوشته‌هایی که تا سال 2000 همچنان ادامه داشت  . کمی بعد در سال 1971 « ایوبونفوا » منتقد و نویسنده معروف آمریکایی پاتریک والدبرگ را به ناصر عصار معرفی کرد و بین آنان روابطی بسیار دوستانه به وجود آمد  . ادامه دوستی در پاریس ، در جنوب فرانسه و در کافه کوچه « سوینییه »، جایی که پاتوق همیشگی پاتریک‌بود و به مناسبت همین دوستی نزدیک‌بود که در سال 1975 ، منتقد مشهور آمریکایی در « مون پولیه » شهری که در نزد هنرمندان و هنر‌شناسان برخوردار از اعتبار ویژه‌ای بود ، یک نمایشگاه خصوصی برای دوستش ناصر عصار برگزار کرد  .  ...  و اما شاید که یکی از مهم ترین رویدادهای زندگی هنری ناصر ، ملاقات و آشنایی با پروفسور هانری کربن ** ایران‌شناس مشهور فرانسوی‌بود که در 29 سپتامبر سال 1972 روی داد  .  رویدادی که تاثیر فراوانی بر زندگی ناصر عصار باقی گزارد  .  این آشنایی که به روابط صمیمانه‌ای کشانده شد ، تا پایان عمر هانری کربن در سال 1979 در پاریس همچنان ادامه داشت  . ناصر عصار روز 10 ژوئیه 1980 شهروندی فرانسه را پذیرفت  . در سال 2004 مجله ادبی نو یک شماره خود را ویژه ناصر عصار کرد ، شماره‌ای که « ایوبونفوا » آن را هدایت کرده‌بود  . * Yves Bonnefoy ** Henri Corbin