آینده ای قحطی زده و مالکیت جهانی آب و زمین
بحران جهانی اقتصاد و بحران افزایش قیمت غذا از عوامل موثر فراگیری پدیده تصاحب زمین و آب در کشورهای فقیر و توسعه نیافته خواهند بود
اخیرا پدیده‌ای به نام تصاحب زمین فراگیر‌شده‌است که به اقدام دولت‌ها و یا شرکت‌های خارجی اطلاق می‌شود که زمین‌های ارزان قیمت کشاورزی را در کشورهای خارجی تصاحب می‌کنند  .  در بسیاری از موارد ، زمینی که به تصاحب در می‌آید در کشورهای عقب افتاده و توسعه نیافته در آفریقا ، آسیا و آمریکای جنوبی واقع‌شده‌است  .  این در حالی است که تصاحب‌کنندگان این املاک سرمایه‌گذاران مستقر در کشورهای اروپایی ، آمریکای شمالی و خاورمیانه هستند  .  تصاحب این زمین‌ها به اشکال مختلفی انجام می‌شود ، که شامل خرید ملک و یا عقد یک اجاره نامه بلندمدت از 25 تا 99 سال است که به تصاحب‌کننده ، کنترل کامل زمین تحت مالکیت خود را می‌دهد  . موافقان پدیده فراگیر تصاحب گسترده زمین‌های کشاورزان به کارگیری واژه « تسخیر زمین » در این معامله را مورد انتقاد قرار داده‌اند چون حاوی بار منفی یک اقدام غیرقانونی است و یادآور تصاویر کشورهای مستعمره و یا دیگر اشکال تصاحب غیراخلاقی زمین است که در گذشته‌ای نه چندان دور بسیار معمول‌بود  .  آن‌ها ادعا می‌کنند که سرمایه‌گذاران خارجی این زمین‌ها را بر اساس قوانین داخلی و محلی به دست می‌آورند و سرمایه‌ها می‌توانند عاملی برای کارآفرینی و فرصت‌هایی برای توسعه در کشورهای فقرزده باشند  . با این وجود ، گزارش‌های اخیر حاکی از آن هستند که مالکیت این زمین‌ها در واقع « تصاحب این زمین‌ها » هستند  .  سازمان‌های غیردولتی و غیرانتفاعی در مورد پیامدهای فاجعه بار تصاحب گسترده زمین‌های مردمان محلی این مناطق اسنادی را گردآوری کرده‌اند  .  به علاوه ، وعده‌های کارآفرینی متحقق نشده‌اند و خانواده‌هایی که چندین نسل در این زمین‌ها کشاورزی می‌کردند ، از سرزمین‌های آبا و اجدادیشان به بیرون رانده شده‌اند و بهزیستی خود را از دست داده‌اند  .  بنا به گزارش این نهادها ، مبالغی که سرمایه‌گذاران به دولت‌های خارجی پرداخت کرده‌اند ، به جیب مقامات فاسد محلی رفته و ناپدید‌شده‌است و این در حالی است که کشاورزانی که زمین‌هایشان را از دست داده‌اند اغلب یا پول بسیار اندکی به دست آورده‌اند و یا هرگز غرامت مالی دریافت نکرده‌اند  . یکی از جنبه‌های موثری که سبب‌شده‌توجه چندانی به تصاحب زمین‌های این کشورها معطوف نشود این بوده است که این پدیده همواره با پدیده دیگری به نام « تصاحب آب » ارتباط دارد  .  زمانی که مالک جدید زمین آن را برای کشت محصول مورد استفاده قرار می‌دهد ، آبیاری آن به آمیزه‌ای از آب باران ( موسوم به آب سبز ) و آب زیرزمینی منابع طبیعی ( موسوم به آب آبی ) وابسته است  .  همراه بوده است  .  میزان ذخایر آب آبی به بارش باران بستگی دارد و به آبیاری و دسترسی به این منابع نیاز خواهد داشت  . گزارش اخیری که اخیرا زیر عنوان « تصاحب جهانی آب و زمین » که در نشریه « Proceedings of the National Academy of Sciences » منتشر‌شده‌است ، به عوامل و چگونگی منتهی شدن تصاحب زمین به تصاحب منابع آبی کشورها اشاره می‌کند  .  ایده اولیه این است که زمانی که زمینی تصاحب‌شده‌آبیاری می‌شود ، استفاده از منابع آب طبیعی ، میزان آبی که در دسترس کشاورزان منطقه قرار می‌گیرد را نیز کاهش می‌دهد  .  این امر عامل کاهش میزان آب و تاثیر بر توانایی کشاورزان برای کشت محصول خواهد‌بود و در نهایت به فقر و ناآرامی اجتماعی می‌انجامد  . تصاحب زمین در این کشورها اغلب در هاله‌ای از مخفی کاری انجام می‌شوند زیرا دولت‌های محلی نمی‌خواهند مسئولیت فروش سرزمین‌های ارزشمند کشور به اتباع خارجی را به عهده بگیرند ، اما در برخی موارد نادر فقط اندازه زمین اعلام‌شده‌است  .  در مورد میزان آبی که سرمایه‌گذاران در زمین‌های تصاحبی نیاز خواهند داشت ، اطلاعات بسیار اندکی در اختیار عموم قرار داده می‌شود  . مناطق گسترده‌ای در کشورهایی همچون سودان جنوبی ، تانزانیا ، پاکستان ، اتیوپی وسودان هدف پدیده تصاحب زمین‌ها بوده‌اند  .  بحران جهانی اقتصاد و افزایش قیمت غذا به احتمال بسیار از فاکتورهای مهم و موثر در گسترش این پدیده در طی سال‌های آتی خواهند‌بود  . کشورهایی که اقتصادهای شکننده و آسیب‌پذیر ، فقر گسترده و فراگیر و سوئ تغذیه بسیار جدی دارند از جمله مناطقی هستند که سرزمین‌هایشان هدف تصاحب سرمایه‌گذاران خارجی قرار می‌گیرد  .