سایت دیفنس وان: برای سقوط پادشاهی سعودی آماده باشید
در حال حاضر، تنها اقلیت شیعه عربستان سعودی بیان کننده خواست‌های سیاسی است؛ اکثریت سنی بسیار تحصیل کرده آن کشور هم بعید است که برای همیشه راضی بماند.
پادشاهی عربستان سعودی نیم قرن ستون سیاست آمریکا در خاور میانه بوده است  . تضمین جریان نفت ، امنیت را تضمین کرده است  .  واشنگتن با چشم بستن بر رفتارهای استبدادی و صدور افراط‌گرایی وهابی ، لجوجانه حکومت ریاض را متحدی میانه رو توصیف می‌کند  .  میزان اعتماد چنان بالا است که مقام‌های آمریکایی به دلارهای نفتی سعودی به چشم صندوق مبارزه با تروریسم نگاه می‌کنند  .  حرفشان این است که در دریای پر آشوب منطقه ، پادشاهی سعودی کشوری با ثبات است  . اما آیا چنین است  ؟ در واقع ، حکومت عربستان سعودی اساسا کشور نیست  .  دو راه برای توصیف آن وجود دارد : تشکیلاتی سیاسی مبتنی بر یک مدل تجاری هوشمندانه ، اما نهایتا ناپایدار ، یا مجموعه‌ای چنان فاسد که در تمام وجوه شبیه سازمان‌های تبهکار عمل کند  .  در هر دو صورت ، این تشکیلات نمی‌تواند دوام بیاورد  .  زمان آن به سر آمده که تصمیم گیرندگان آمریکایی برنامه‌ریزی برای شرایط پس از سقوط پادشاهی سعودی را آغاز کنند  . ما در مکالمات اخیر با پرسنل نظامی و دولتی ، از میزان نگرانی شان از چنین چشم اندازی وحشت کردیم  .  این تحلیلی است که آن‌ها باید روی آن کار کنند  . عموما پذیرفته‌شده‌که پادشاه سعودی مدیرعامل یک شرکت خانوادگی است که پول نفت را به رشوه‌هایی برای خرید وفاداری تبدیل می‌کند  .  آن‌ها این کار را از دو راه انجام می‌دهند : با دادن اعانه نقدی یا امتیازات تجاری به فرزندان پر تعداد خاندان سلطنتی ، و ارائه اندکی خدمات عمومی و فرصت‌های شغلی به مردم عادی  .  چماق زور هم توسط سرویس‌های امنیتی بی‌رحم تا دندان مسلح به تجهیزات آمریکایی فرو می‌آید  . ایالات متحده سال‌ها بر روی خزانه بی‌پایان خاندان حاکم برای اجاره وفاداری در عربستان حساب کرده است  .  ریاض حتی با محاسبه بهای پایین نفت ، افزایش خرید تسلیحات ، و ماجراجویی نظامی در یمن و دیگر نقاط هنوز با مشکل کمبود پول مواجه‌نشده‌است  . با این وجود ، افزایش تولید نفت تا پیش از اعلام حفظ سقف تولید کنونی به اتفاق روسیه ممکن است از نیاز فوری به درآمد نفتی و دیگر ضرورت‌های استراتژیک حکایت داشته باشد  .  صحبت از فروش بخشی از سهام شرکت نفتی آرامکو هم نشانگر نیاز عربستان به وجه نقد است  . علاوه بر این ، یک بازار سیاسی ، بر اساس عرضه و تقاضا کار می‌کند  .  حال اگر بهای وفاداری افزایش یابد ، چه خواهد شد  ؟ به نظر می‌رسد این اتفاقی است که دارد رخ می‌دهد  .  ملک سلمان برای اطمینان از برخورداری از وفاداری چهره‌های شاخص خاندان که به ملک عبدالله ، پادشاه متوفی ، وفادار‌بودند ، باید دست به ولخرجی می‌زد  .  این اتفاقی است که در دو کشور دیگر دچار تورم رخ داد  .  در سودان جنوبی ، نخبگان سیری ناپذیر نه تنها وجوه حاصل از درآمدهای نفتی را به جیب بخش خصوصی سرازیر کردند ، بلکه وقتی درآمدها تمام شد از درخواست‌های فراوان شان دست نکشیدند و موجب یک آشوب واقعی شدند  .  دولت سومالی از حمایت کمک‌کنندگان سخاوتمندی بهره می‌برد اما رفتار مجموعه‌ای از متنفذین با اولویت‌های ایدئولوژیک ، امنیتی ، یا تبهکارانه خاص خود باعث گران شدن بیش از حد بازار سیاسی پررقابت آن کشور شد  . چنین مقایسه‌ای ممکن است برای رهبران سعودی اهانت‌آمیز باشد ، اما این‌ها نکات قابل تاملی هستند  .  اگر شاخص بهای وفاداری مرتب افزایش پیدا کند ، ممکن است خاندان سلطنت نتواند بدهی‌هایش را بپردازد  . سعودی‌های حاکم وقتی کار به پاسخ‌گویی به خواست‌های مکرر جامعه می‌رسد شبیه یک تشکیلات پیچیده تبهکاری عمل می‌کنند  .  وقتی یک شبکه انحصاری در هم تنیده از نخبگان سیاسی و تجاری مقادیر غیرقابل تصوری از وجوه نقد را برای سرمایه‌گذاری خصوصی و ولخرجی‌های افراطی از کشور خارج می‌کنند ، و دولت در برابر خواست آن‌ها خم می‌شود ، عربستان سعودی را می‌توان با اوکراین فاسد دوره ویکتور یانوکوویچ مقایسه کرد  . شهروندان سعودی به شکل روزافزونی خود را شهروند و نه یک سوژه می‌بینند  .  در کشورهایی با ترکیب جمعیتی گوناگون چون نیجریه ، اوکراین ، برزیل ، مولداوی و مالزی مردم با دولت‌های خلافکار و مشکل مصونیت مقام‌های رسمی مبارزه می‌کنند  .  در شماری از کشورها در سال 2015 ، مردم برای اعتراض به فساد به خیابان‌ها آمدند  .  در سه کشور ، سران دولت مجبور به استعفا‌شده‌یا با تهدید به استعفا روبرو شدند  .  در نقاط دیگری ، همین شکایت‌ها و نارضایی‌ها در گسترش جنبش‌های جهادی و سازمان‌های تبهکاری که نقش رابین هود را برعهده گرفته‌اند ، نقش داشته است  .  ماجراجویی خارجی روسیه و چین تا حدودی بیان‌کننده یک کوشش برای کانالیزه کردن نارضایی عمومی از کیفیت حکمرانی است  . در حال حاضر ، تنها اقلیت شیعه عربستان بیان‌کننده خواست‌های سیاسی است  .  اما اکثریت سنی بسیار تحصیل کرده که دسترسی کم سابقه‌ای به دنیای خارج دارد ، بعید است برای همیشه راضی بماند  .  مساله کارگران مهمان که شمارشان از شهروندان سعودی به مراتب بیشتر‌شده‌است و به زودی مدعی حقوق شان خواهند شد ، معضل دیگری است  . ریاض برای دهه‌ها با فرستادن مخالفانش چون اسامه بن لادن به بیرون ، از فشار اعتراضات در داخل کاسته ، ولی به افراط‌گرایی در جهان اسلام دامن زده است  .  حال این استراتژی ممکن است علیه خودش عمل کند : انتقاد بن لادن از فساد سعودی‌ها توسط دیگران دنبال و در میان بسیاری از اعراب طنین انداز‌شده‌است  .  ملک سلمان 80 ساله زیرکی برادر ناتنی اش ملک عبدالله را نشان نداده است  .  او با اعدام مخالفان ، دست زدن به جنگ‌هایی در خارج از مرزها ، و دامن زدن به فرقه‌گرایی برای بی‌اعتبار کردن خواست اقلیت شیعه عربستان و تهییج حس ملی‌گرایی شاخصه‌های یک رهبر خودکامه را به نمایش گذاشته است  .  هر کدام از این مولفه‌ها خطرات بزرگی را به همراه دارد  . اتفاقاتی ممکن است به ترک خوردن استیلای ملک سلمان منجر شود  . یکی ، کشمکش جناحی درون آل سعود ناشی از افزایش بیش از حد بهای وفاداری به پادشاه است  .  دیگری ، وخامت جنگ نیابتی میان عربستان با ایران در یمن و سوریه است ؛ مقام‌های آمریکایی ضمن اعمال فشار برای یافتن راه حل‌های منطقه‌ای باید این خطر را در نظر داشته باشند ؛ و سناریوی سوم ، قیام بی‌خشونت داخلی یا شورش جهادی است  . آمریکا با از هم پاشیده شدن کشورهای ظاهرا مقتدر ، مرتب دچار شگفتی می‌شود  .  حال باید سناریوهای متفاوت و بالقوه‌ای برای کاهش آسیب‌پذیری آماده‌شده‌و به اجرا گذاشته شود  . " امید سیاست نیست "، یک تعبیر تکراری است  .  اما این که نخواهید گزینه‌های دیگری را در نظر بگیرید ، شما را به همین راه رهنمون می‌کند  .