سلمان رشدی: هنوز بر حق آزادی بیان تاکید می کنم
سلمان رشدی: زندگی دو دهه گذشته من تلاش و چالش برای داشتن یک زندگی عادی بوده است.
بیش از یک دهه سلمان رشدی نویسنده بریتانیایی مجبور به مخفی شدن از مسلمانان تندرویی‌بود که طبق فتوای رهبر وقت ایران ، قصد ترور او را داشتند  .  « اشپیگل » با آقای رشدی درباره این تجربه دشوار و دلیل به تحریر درآوردن آن در قالب کتاب خاطرات جدید به گفتگو نشست : اشپیگل : آقای رشدی ، نامگذاری خاطرات شما بر اساس نام مستعاری است که در دوران اختفا برای خود انتخاب کردید  . رشدی : بله  .  اولین چیزی که افسران پلیس به من گفتند این‌بود که به چند دلیل باید برای خودم یک نام مستعار انتخاب کنم : خانه‌های امن باید اجاره می‌شدند و من نیاز به یک حساب بانکی ساختگی داشتم و باید چک می‌کشیدم  .  همچنین ، محافظان من به نام رمزی احتیاج داشتند که در هنگام صحبت کردن درباره من از آن استفاده کنند  .  کار آسانی نبود  .  روزها درباره‌اش فکر می‌کردم  . اشپیگل : و بالاخره از میان تمام نام‌ها ، « جوزف آنتوان » را انتخاب کردید  ؟ رشدی : اسمها دو تن از نویسنده‌های محبوب من‌بودند : ‌ جوزف کنراد و آنتوان چخوف  .  در ابتدا می‌خواستم نام یکی از شخصیتهای رمان جدیدم را انتخاب کنم  .  این شخصیت کمی از نظر روانی سردرگم و همچنین یک نویسنده و نامش « عجیب معمولی »‌بود  .  به نظر کاملا مناسب می‌آمد  .  ولی گروه حفاظت از این اسم استقبال نکردند  .  معتقد‌بودند به سختی به یاد می‌ماند ، به سختی تلفظ می‌شود و بیش از حد آسیایی است  .  می‌گفتند دشمنان ما بالاخره می‌توانند معادله را حل کنند  .  سپس من نام‌های نویسنده‌های مورد علاقه‌ام را باهم ترکیب کردم : مارسل بکت ، ولادیمیر جویس ، فرانس استرن  .  همگی احمقانه‌بودند  . اشپیگل : ولی محافظانتان جوزف آنتوان را دوست داشتند  ؟ رشدی : خیلی زیاد  .  از آن زمان به مدت 10 سال به جو تبدیل شدم  .  هی جو  !  بیزار‌بودم  .  وقتی در خانه تنها‌بودم ، همیشه به آن‌ها می‌گفتم : « هی بچه‌ها ، به نظرم می‌توانید برای مدتی جو صدایم نکنید  .  هیچکس اینجا نیست و همه ما می‌دانیم ما که هستیم  . » بی‌فایده‌بود  .  بعد به خودم گفتم : « جو ، تو باید تا زمان مرگت زنده باشی  . » اشپیگل : آیا « جو » بعد از به پایان رسیدن حفاظت شخصی شما در سال 1999 مرد  ؟ رشدی : بله  .  آزاد و رها شدم  . اشپیگل : ولی اکنون دوباره او را زنده کرده‌اید  . رشدی : بخاطر اینکه می‌خواستم مردم بدانند که چقدر عجیب است زندگی در دنیایی که به تو دستور داده می‌شود از نامت دست بکشی  . اشپیگل : یک سال و نیم پیش ، در مصاحبه با اشپیگل ، گفتید که این دوره به شما آسیب‌های احساسی و روانی زده است  .  آیا اکنون در نوشتن درباره اش به شما کمک کرده است  ؟ رشدی : برای مدتی طولانی ، من از نظر احساسی قادر به دوباره زندگی کردن آن روزها نبودم  .  نمی‌خواستم  .  با خودم فکر کردم من از این غار تاریک سر برآورده‌ام و موفق شده‌ام در را پشت سرم ببندم  .  بگذارید در بسته بماند  !  اما همیشه می‌دانستم که بالاخره روزی درباره اش خواهم نوشت  .  تقریبا از روز اول روزنوشت دارم  . اشپیگل : هر روز  ؟ رشدی : تقریبا هر روز  .  بعضی وقت‌ها جمله‌‌هایی کوتاه‌بودند و بعضی مواقع داستانهایی بلندتر  .  تبدیل به هزاران صفحه شدهرج و مرجی کامل  .  امور مربوط به دانشگاه در آتلانتا آن‌ها را برایم طبقه‌بندی کرد  .  ناگهان تمام زندگی تحت فتوایی که علیه‌ام صادر شد ، پیش چشمانم‌بود ، روز به روز  .  تکان دهنده‌بود  .  یادداشت‌ها از پاییز 1988 که « آیات شیطانی » منتشر شد آغاز‌شده‌و تا 2003 ادامه داشت  . اشپیگل : می‌دانستید که بالاخره درباره‌اش می‌نویسید  ؟  یا اینکه برایتان نوعی خود درمانی‌بود  ؟ رشدی : نوشتم تا قادر به به یاد آوردن باشم  .  اتفاق‌ها به قدری سنگین‌بودند و همه چیز آنقدر سریع اتفاق می‌افتاد که می‌دانستم در آینده آنچه اتفاق افتاد را به یاد نمی‌آورم  .  در آن روزهای به شدت تنها و منزوی ، نوشتن تنها چیزی‌بود که برایم باقی مانده‌بود  . اشپیگل : آن روزها چطور‌بودند  ؟ رشدی : روزی که فتوا منتشر شد ، 14 فوریه 1989 ، خانه‌ام را در لندن ترک کردم و نمی‌دانستم که سال‌ها نمی‌توانم به آنجا برگردم  .  « عملیات مالاکیت »، نامی‌بود که شاخه ویژه پلیس لندن به پرونده من داده‌بود و از روز بعد آغاز شد  .  در ماه‌های آغازین آن‌ها مرا به مدام جابجا می‌کردند ، به هتل‌ها و اقامتگاه‌هایی عجیب که توسط پلیس‌های بازنشسته اداره می‌شد ، آپارتمان‌های دوستان و بعدها به آپارتمان‌ها و خانه‌هایی که در دقایق آخر اجاره می‌شدند  .  روزهای خود را با برخوردن به محافظانم در آشپزخانه شروع می‌کردم ، در حالی که همچنان پیژامه به تن داشتم  . اشپیگل : چند نفر محافظ شما‌بودند  ؟ رشدی : در طول تمام سالها ، همیشه دو نفر محافظ داشتم که بیست و چهار ساعته با من‌بودند  .  همچنین دو راننده و دو اتومبیل ضد گلوله ، یک جگوار قدیمی و یک لندروور قدیمی تر  .  اتومبیل دوم همیشه همراه‌بود تا در صورت خراب شدن اولی جایگزین آن شود  . اشپیگل : می‌توان به این وضعیت عادت کرد  ؟ رشدی : بله ، البته  .  ولی صدایی در سرم مرا از این کار باز می‌داشت  .  خودم را از قبول کردن این وضعیت به عنوان زندگی نهی می‌کردم  .  در طول آن دوره سعی می‌کردم به پایان برسد  . اشپیگل : شما به‌طور علنی جنگیدید  .  از خود دفاع و سعی در راضی کردن ایران به برداشتن فتوا کردید  .  تلاش فراوان کردید و در نتیجه این تلاش دشمنان بیشتری پیدا شدند  .  فکر می‌کنید کار درستی‌بود  ؟ رشدی : من اجازه ندادم تصویری که خودم از دنیا دارم با آن چیزی که پلیس برایم ساخته عوض شود  .  وقتی این اتفاق بیفتد ، تو تبدیل به مخلوق آن‌ها می‌شوی و باید آنچه به تو می‌گویند انجام دهی  .  من به شدت برای حفاظتم ارزش قایلم و اهمیت آن را درک می‌کردم و حتی بعضی از محافظانم تبدیل به دوستان شدند  .  ولی تمام مذاکرات من با پرسنل حفاظت بر سر بازگشت به زندگی عادی‌بود  . اشپیگل : در آن شرایط ، یک زندگی عادی به چه شکل‌بود  ؟ رشدی : چیزهایی مثل امکان ملاقات با نویسنده‌ها ، وقتی کتابی چاپ می‌شد یا برگزاری مراسم امضا کردن کتاب  .  اما محافظان چنین چیزی را نمی‌خواستند  .  منطق آن‌ها پیش‌بینی کامل خطر‌بود  .  آن‌ها به این موضوع افتخار می‌کردند که تاکنون هیچ «  .  » را از دست نداده‌اند ، آن‌ها افرادی را که حفاظت می‌کردند با این عنوان خطاب می‌کردند  .  می‌خواستند این روند ادامه داشته باشد  .  آن‌ها از نیازهای پایه‌ای یک فرد آگاهی داشتند مانند امکان ملاقات با همسر و پسرم و حتی بیرون رفتن برای شام همراه دوستان  .  اما جلسه بی‌معنی امضا کردن کتاب  ؟  بالاخره آن‌ها را راضی به انجامش کردم  .  آن‌ها انتظار حضور هزاران نفر معترض را داشتند که حتی یکنفر هم از آنان نیامد  .  در نتیجه برای دفعه بعد آسان تر گرفتند  .  تلاش‌های این‌گونه فراوان‌بود  .  زندگیم از این جنگها ساخته شده‌بود  . اشپیگل : آیا می‌دانید تهدیدهای علیه جانتان تا چه اندازه واقعی و قابل ملاحظه‌بود  ؟ رشدی : روز بعد از فتوا وقتی با محافظانم ملاقات کردم آن‌ها می‌گفتند که قصد دارند مرا مخفی نگه دارند تا زمانی که « ماجرا خود بخود حل شود » .  اما هیچ چیزی حل نشد  .  بعدها ، اتفاقاتی افتاد که تهدیدها را قابل لمس کرد  .  مردی در یک هتل ارزان در پدینگتون هنگام سر هم کردن یک بمب خود را منفجر کرد  .  بعدا مشخص شد هدفش من‌بودم  .  سپس حملات جدی علیه دو تن از مترجمان من و ناشر نروژی‌ام صورت گرفت  .  این سو قصد‌ها از سوی آماتورها نبود ، بلکه قاتلین حرفه‌ای‌بود که از سوی حکومت ایران به کار گرفته شده‌بودند  . اشپیگل : آیا شما از وضعیت تهدید و خطر آگاه می‌شدید  ؟ رشدی : افسران پلیس وقتی میزان تهدید بالا می‌رفت مرا مطلع می‌کردند و سالی یک یا دوبار به مرکز فرماندهی اطلاعات بریتانیا برده می‌شدم تا با مامورین مسئول پرونده‌ام ملاقات کنم  .  آن‌ها قابل تحسین‌بودند  .  افرادی بسیار جدی که به کار خود بی‌اندازه وارد‌بودند  .