رایان کراکر: مذاکره با ایران کارآست
سفیر سابق آمریکا: اگر دولت اوباما درسهای مذاکرات ۲۰۰۱ را به کار بندد، احتمال تکرار موفقیت های گذشته وجود دارد.
چارچوب زمانی برای حل دیپلماتیک بحران هسته‌ای بی‌انتها نیست  .  هم آقای اوباما و هم آقای روحانی با فشارهای داخلی روبرو هستند - از ناباوری اعضای کنگره در آمریکا تا افراطی‌های ضدآمریکایی در تهران  . بااین همه به رغم سه دهه روابط سرد - و اگرچه آمریکایی‌ها ممکن است ندانند - گفتگو با ایران در گذشته نتیجه بخش بوده است ، و می‌تواند دوباره موفقیت‌آمیز باشد  . بلافاصله بعد از وقایع تروریستی یازدهم سپتامبر ، که من مشغول خدمت در وزارت امور خارجه‌بودم ، با یک دیپلمات ایرانی نشستیم تا درباره گامهای بعدی در افغانستان بحث کنیم  .  در آن زمان ، ما دشمن مشترک داشتیم ، طالبان و همراهان القاعده شان ، و هر دو حکومت فکر می‌کرد ارزش دارد راههای همکاری آزموده شود  . ایرانیها سازنده ، عملگرا ، و متمرکز‌بودند  .  در یک مرحله آن‌ها حتی یک نقشه بسیار ارزشمند درباره نقشه جنگی طالبان ، درست قبل از آغاز عملیات نظامی آمریکا ارائه کردند  . آن‌ها همچنین مبلّغ عمل ( دخالت ) در افغانستان‌بودند  .  ما در ماههای آخر سال 2001 در محلهای مختلف ملاقات کردیم ، و توافق ایران و آمریکا در کنفرانس افغانستان در بن ، در استقرار حکومت موقت افغانستان به رهبری حامد کرزی - که اینک رئیس جمهوری آن کشور است - موثر‌بود  . وقتی من برای بازگشایی سفارت آمریکا به کابل فرستاده شدم ، به مذاکره با ایرانیان در آنجا ادامه دادم  .  ما در مورد مسائل مختلف امنیتی و هماهنگ کردن بازسازی افغانستان به توافق رسیدیم  .  و بعد ناگهان ، با سخنرانی معروف « محور شیطانی » پرزیدنت بوش در اوائل سال 2002 ، همه چیز به پایان رسید  .  رهبری ایران به این نتیجه رسید که به رغم همکاری آنان با آمریکایی‌ها در جنگ ، ایالات متحده همچنان دشمن جمهوری اسلامی باقی مانده است  . همکاری‌های واقعی بعد از آن سخنرانی به‌طور موثری متوقف شد و هزینه‌های ( ناشی از توقف همکاری‌ها ) فوری‌بود  .  در آن زمان ، ما مشغول مذاکره برای انتقال جنگسالار قابل اعتنای افغانستان ، گلبدین حکمتیار ، از حصر خانگی در ایران به افغانستان و در نهایت تحت کنترل آمریکا‌بودیم  .  به جای آن ، ایرانی‌ها ورود محرمانه او را به افغانستان تسهیل کردند ، که هنوز در آنجاست و عملیاتی علیه نیروهای ائتلاف و اهداف افغانستان انجام می‌دهد  . در سال 2007 در زمانی که سفیر آمریکا درعراق‌بودم نیز مذاکراتی با دیپلمات‌های ایرانی انجام دادم  .  هدف این‌بود که ایران تشویق شود دست از حمایت « سپاه مهدی » مقتدا صدر روحانی شیعه - که شبه نظامیانش دولت عراق و نیروهای ائتلاف را هدف حمله قرار می‌دادند - بردارد  .  برخلاف مذاکرات افغانستان ، این مذاکرات با اطلاع کامل رسانه‌ها صورت گرفت ، که داد و ستد موثر دیپلماتیک را غیر ممکن می‌کرد  .  مذاکرات به نتیجه‌ای نرسید ، آن‌ها احتمالا نوری المالکی نخست‌وزیر عراق رامتقاعد کرده‌بودند که تنها راه مقابله با شبه نظامیان ، برخورد نظامی است  .  او در آوریل 2008 دست به عملیات نظامی علیه آن‌ها زد ، عملیاتی که از بغداد تا بصره گسترش داشت و بالاخره با حمایت گسترده نیروهای ائتلاف موفق شد  . تجربه افغانستان نشان می‌دهد که پیشرفتهای دیپلماتیک بین ایالات متحده و ایران ممکن است  .  البته تضمینی وجود ندارد ، ولی راه حل دیپلماتیک همیشه بهتر از بدیل‌های دیگر است  . دولت جمهوری اسلامی آشکارا مخالف است ، ولی عاقلانه بازی می‌کند  .  و مثل بقیه حکومتها ، وقتی به نفعش باشد ، قادر به عملگرایی و نرمش است  .  اگر دولت اوباما چهار درسی که از مذاکرات سال 2001 گرفتیم به کار بندد ، احتمال تکرار موفقیت‌های گذشته وجود دارد  . اول ، مذاکره‌کنندگان آمریکایی باید درک کنند که پیشرفتهای واقعی فقط در مذاکره دوجانبه ایالات متحده و ایران حاصل می‌شود  .  درگیر بودن اعضای دائمی شورای امنیت سازمان ملل و آلمان باید ادامه یابد ، اما برداشتن بار سنگین باید توسط دو بازیگر مرکزی انجام شود  . دوم ، مفاد مذاکرات باید محرمانه بماند  .  آشکار شدن پیش از موعد جزئیات ، به مخالفان مذاکرات دستاویز می‌دهد ، و کمک می‌کند نرمش در مذاکرات را محدود کنند  . سوم ، آمریکایی‌ها باید آماده باشند به جز پرونده اتمی ، مسائل دیگر را هم مطرح کنند  .  پیشرفت در یک موضوع باعث ایجاد اطمینان و تسهیل در پیشرفت در موارد دیگر می‌شود  .  من ماه گذشته این موضوع را با رهبران ایران در نیویورک مطرح کردم و به نظر می‌آمد آن‌ها پذیرای آن هستند ، و از افغانستان و سوریه به عنوان احتمالات ( برای همکاری دوجانبه ) یاد کردند  . و بالاخره ، ایالات متحده باید روشن سازد که ما خواهان سرنگونی رژیم ایران نیستیم  .  توهم ایرانیان درباره این موضوع بی‌انتهاست ، و قابل فهم است  .  در سال 1953 ، سرویس‌های اطلاعاتی آمریکایی و بریتانیا نخست‌وزیر منتخب ایران را برکنار کردند ، حادثه‌ای که تنی چند از آمریکایی‌ها به یاد می‌آورند ، ولی هیچ ایرانی آن را هرگز فراموش نمی‌کند  . چارجوب توافق هم اینک روشن است  .  ایران خواهان رفع تحریم‌ها و پایان یافتن انزواست ، در حالی که جامعه بین‌المللی خواهان شفافیت و تایید بدون ابهام برنامه انرژی اتمی ایران است و این که این برنامه هرگز برای تولید سلام بکار نرود  .  رهبران ایرانی که مندر نیویورک ملاقات کردم ، بحث میکردند که سلاح اتمی در واقع میزان امنیت ایران را کاهش می‌دهد ، زیرا باعث امواج عدم ثبات در میان همسایگان عرب می‌شود  .  آن‌ها تاکید کردند ایران خواهان امنیت و ثبات در منطقه است ، و نه رقابت هسته‌ای  . این مذاکرات به شوق آورنده است ، اما ایرانیان باید گام نخست را بردارند  .  تا زمانی که ایران جدیت خود را در مقاصد صلح‌آمیز بودن برنامه اتمی اش نشان ندهد ، نمی‌توان درباره رفع تحریمها گفتگو کرد  .