چرا جمهوریخواهان با توافق هسته ای ایران و دیپلماسی مخالفند؟
از ابتدای دهه ۵۰ میلادی، بسیاری از محافظه کاران - مقید به تفکر پیروزی مطلق یا تسلیم کامل - با طرح های عمده صلح مخالفت کردند و آنها را اشکالی از تسلیم یا مماشات می دانستند.
از زمانی که توافق هسته‌ای ایران در بیست و سوم تیر ماه به دست آمد ، جمهوریخواهان با حرارت آن را زیر آتش حمله گرفته‌اند  .  آن‌ها توافق را همه چیز ، از مماشات تا خیانت ، نام گذاشته‌اند  .  باراک اوباما رییس جمهوری آمریکا ، این حملات را با حمله متقابل پاسخ داده و می‌گوید مخالفت با توافق اتمی ، در همان نگاهی به جهان ریشه دارد که به اشغال عراق در سال 1382 منجر شد : « ذهنیتی که اقدام نظامی را به دیپلماسی ترجیح می‌دهد » . اما این نوع نگاه از عراق فراتر می‌رود  .  هر چند همه جمهوریخواهان چنین نظری ندارند ، اما تمایل به رد توافق‌های مبتنی بر دیپلماسی در جناح راست طیف سیاسی آمریکا ریشه دارد  .  درست است که چندین دموکرات از هری ترومن تا هنری جکسون طی دوره جنگ سرد از جنبه‌هایی از این سیاست خارجی تند استقبال کردند ، اما این محافظه کاران هستند که بسیار بیش از لیبرال‌ها بر " مقابله " به جای " مصالحه " تاکید دارند  . از ابتدای دهه 50 میلادی ، بسیاری از محافظه کاران - مقید به تفکر پیروزی مطلق یا تسلیم کامل - با طرح‌های عمده صلح مخالفت کردند و آن طرح‌ها را اشکالی از تسلیم یا مماشات می‌دانستند  .  به اعتقاد آن‌ها توافق‌های دیپلماتیک به جای این که دنیا را امن تر کند ، جایگاه جهانی آمریکا را تضعیف می‌کند  . حس انزجار از دیپلماسی که اغلب در جناح راست مشاهده می‌شود به نگاه محافظه کاران به آنچه که آن‌ها گناه اصلی پس از جنگ می‌دانند ، بر می‌گردد : کنفرانس یالتا در سال 1323  .  ملاقاتی میان فرانکلین روزولت ، وینستون چرچیل ، و جوزف استالین که در آن هژمونی اتحاد جماهیر شوروی بر اروپای شرقی محل استقرار ارتش سرخ در حرکت به سمت غرب تا آلمان به رسمیت شناخته شد  . از منظر تندروها ، کنفرانس یالتا نمایانگر فروختن « کشورهای تسلیم‌شده‌» در اروپای شرقی و آغاز جنگ سرد‌بود  .  همان‌طور که نویل چمبرلین نخست‌وزیر وقت بریتانیا ، با آدولف هیتلر در مونیخ در سال 1317 مماشات کرد ، رهبران ائتلاف بریتانیا و آمریکا تسلیم شوروی شدند و به حکومت استالین و ذائقه توسعه طلبانه او مشروعیت بخشیدند  .  از تاریخ چه درسی می‌توان گرفت : دیپلماسی نشانه ضعف و بیان ناپخته اعتماد به دشمن غیرقابل اعتماد است  . بیش از هر کسی در آمریکا ، جیمز برنهام ، متفکر طرفدار تروتسکی که بعد محافظه کار شد و مجله " نشنال ریویو " را با ویلیام باکلی در سال 1334 پایه گذاشت ، انزجار از دیپلماسی را به سنگ بنای سیاست مدرن محافظه کاران بدل کرد  .  جیمز برنهام به شکلی منحصر به فرد شوروی را شرور و تهدیدی برای موجودیت آمریکا می‌دید  .  از منظر او ، مذاکره با دشمنان با تسلیم فرقی نداشت ، همزیستی همان شکست‌بود ، و سیاست مهار هرگز به پیروزی در جنگ سرد نمی‌انجامید  .  آنچه که ضرورت داشت نوعی جنگ تهاجمی‌بود که جیمز برنهام و بعد از او بری گلدواتر آن را « عقب راندن » خواندند  . تعریف سیاست خارجی در چنین الفاظ سفت و سخت ایدئولوژیکی به تعیین سنگ محکی برای جنبش محافظه کاری کمک کرد : نه ، به دیپلماسی با دشمنان قسم خورده  . وقتی دوایت آیزنهاور از نیکیتا خروشچف برای سفر به آمریکا در سال 1338 دعوت کرد ، محافظه کاران تندرو با خشم و خوف واکنش نشان دادند  .  آن‌ها برای اعتراض به این سفر کمیته‌ای تشکیل داده و گردهمایی را در تالار کارنگی ترتیب دادند که بلیت‌های آن به سرعت فروخته شد  .  نوک پیکان حمله متوجه دستان خونین خروشچف نبود ، بلکه آنطور که ویلیام باکلی می‌گفت مساله دراز کردن دست آمریکا برای دست دادن و لکه‌دار کردن دست خودش‌بود  . این اعتقاد که دیپلماسی اقتدار اخلاقی آمریکا را به مخاطره انداخته است ، باعث شد تا این محافظه کاران به شکلی واکنشی با هر مذاکره‌ای با کشورهای کمونیستی مخالفت کنند  . محافظه کاران سالهاست که ریچارد نیکسون و رونالد ریگان را به عنوان سلحشوران جنگ سرد و مخالفان « چین سرخ » و « امپراتوری شر » پذیرفته‌بودند  .  اما تلاش نیکسون برای ایجاد روابط حسنه با چین کمونیست در سال‌های 1349 تا 1350 و تلاش ریگان برای تنش زدایی با اتحاد جماهیر شوروی طی سال‌های 1365 تا 1366 توفانی از انتقادها را به دنبال داشت  . وقتی نیکسون تصمیم خود را برای بازدید از چین در مرداد ماه 1350 اعلام کرد ، جناح راست در آمریکا چنان واکنشی نشان داد که 12 تن از رهبران محافظه کار علنا حمایت خود از رییس‌جمهور را به تعلیق درآوردند  .  آن‌ها از کارزار انتخاباتی ناکام جان اشبروک ، عضو مجلس نمایندگان از ایالت اوهایو ، در سال 1351 در مخالفت با نیکسون ، حمایت کردند  . نیکسون در دور اول ریاست جمهوری اش با حمایت از قانون ضد تبعیض نژادی ، ایجاد سازمان حفاظت از محیط زیست ، و اجرای برنامه‌های کنترل دستمزد و قیمت ، خطوط قرمز محافظه کاران را زیر پا گذاشته‌بود  .  اما محافظه کاران هنگام رو در رو شدن نیکسون با رهبر چین دست از پشتیبانی از او کشیدند  . پانزده سال بعد هنگامی که رونالد ریگان تندرو پیگیر موافقت‌نامه کنترل تسلیحات با میخاییل گورباچف رهبر وقت شوروی‌بود ، تندروها در آمریکا مات و مبهوت مانده‌بودند  .  از مجله نشنال ریویو تا سناتور جسی هلمز ، حامیان پیشین ریاست جمهوری ریگان ، همه به نوعی احساس خیانت می‌کردند  . ریگان با تاکید بر این که « آمریکا اعتماد می‌کند ، اما آن را راستی آزمایی خواهد کرد ،» از پیمان کنترل تسلیحات دفاع کرد  .  برای محافظه کاران تندرو این جمله‌ای مهمل‌بود : چطور هرگز می‌توان به شوروی اعتماد کرد  ؟  روزنامه وال استریت جورنال در زمستان 1366 تا 1367 در سرمقاله‌های متعددی ریگان را محکوم کرد که « بازی خورده و اجازه داده است شوروی‌ها مذاکرات کنترل تسلیحات را به سود خود رقم بزنند » . برای تندروها ، نشست‌های آیزنهاور ، تمایل به دوستی نیکسون ، تنش زدایی ریگان ، و در حال حاضر توافق هسته‌ای اوباما ، همه ادامه‌دهنده سنت شرم آور توافق‌های یالتا هستند  . اما با وجود تمام این پیشگویی‌های وحشتناک ، گشایش به سوی چین در دوره نیکسون از اهمیت فوق العاده‌ای برخوردار شد  .  آمریکا با شکستن تابو 23 ساله مذاکره با رهبران پرجمعیت ترین کشور جهان ، با بهره برداری از شکاف میان چین و آمریکا به ایجاد یک توازن قدرت جدید در جهان دست زد  . تقریبا تمام مورخان این را تایید می‌کنند که نشست‌های ریگان و گورباچف به پایان بخشیدن به چهار دهه رویارویی میان ابرقدرت‌های هسته‌ای ، به شکل صلح‌آمیز کمک کرد  .  وقتی محافظه کاران گیپر ( اسم مستعار ریگان و نقشی که ریگان در جوانی در فیلم نوت راکنی آمریکایی بازی کرد ) را برای پیروزی در جنگ سرد مورد ستایش قرار می‌دهند ، در واقع از سیاست‌هایی تمجید می‌کنند که خودشان مخالفش‌بودند  . یک دهه بعد ، حملات تروریستی یازدهم سپتامبر موجب بازگشت رویکرد تند در قالب دکترین یکجانبه‌گرایی بوش ، اقدامات پیشگیرانه ، و تغییر رژیم در جهانی شد که به نیکی و شر تقسیم شده‌بود  .  همان‌طور که مخالفت با توافق هسته‌ای ایران و مناظره انتخابات درون حزبی جمهوریخواهان برای ریاست جمهوری آمریکا نشان داد ، ذهنیتی که پس از کنفرانس یالتا شکل گرفت ، آثاری ابدی بر تفکر سیاست خارجی جمهوریخواهان گذاشته است  . ایران ممکن است رژیمی افراطی و عمیقا ضدغربی باشد که از شبه نظامیان بی‌رحمی در خاورمیانه حمایت می‌کند ، اما منافع آمریکا در مقابل چنین دشمنانی در گذشته به بهترین شکل از طریق دیپلماسی و نه انزوا ، تامین‌شده‌است  . زخم زبان‌های میراث داران سنت تندروی از رهبری جمهوریخواهان تا سناتور دموکرات چاک شومر به رییس جمهوری آمریکا ، یادآور سیاست رد از سوی جناح راست در گذشته است  .  امروز واکنش‌های تند علیه ابتکارات دیپلماتیک مهم ، بی‌اعتبار و احمقانه به نظر می‌رسند  .