الشرق الاوسط:سیاست آمریکا در خاورمیانه و توهم ساده دلی آمریکاییان
همان طور که واشنگتن همواره منافع اعراب «میانه رو» را، با حمایت بی قید شرط از اسراییل نادیده گرفته،دولت کنونی نیز منطقه را به پذیرفتن سلطه ایران، به عذر جنگ با افراط گرایی و تکفیری ها می راند
ایاد ابو شکرا ، سردبیر نشریه الشرق الاوسط ، چاپ لندن در مقاله‌ای در بخش نظرهای این نشریه به سیاست‌های آمریکا در قبال خاورمیانه ، اعراب ، اسراییل ، ایران و داعش پرداخته است  .  او در این مقاله می‌نویسد : در جوانی گاه جوک‌های نژادپرستانه‌ای می‌خواندم و می‌شنیدم و فیلم‌ها و سریال‌های تلویزیونی‌ای می‌دیدم که تصویرهای کلیشه‌ای و سطحی از ملت‌های جهان عرضه می‌دادند  .  و درعین حال می‌دانستم که خود عرب‌ها ، به ویژه در غرب ، تا چه حد کلیشه‌ای معرفی می‌شوند  . در آن روزها رایج ترین کلیشه‌ها این‌بود که آمریکایی‌ها مردمانی ساده دل و زود رای‌اند ، فرانسوی‌ها بی‌ثبات و جوشی‌اند ، بریتانیایی‌ها حیله‌گر ، مودب ، سرد و محتاطند ، و آلمانی‌ها جدی ، خشک و منظم و پرکار ، و روس‌ها زمخت و بسیار مطیعند  . البته بعدها فهمیدم که اینها جز کاریکاتور نیستند و عمومیت دادن به مردم به این صورت کاری به کلی نادرست است  .  برای مثال ، درآلمان مردان و زنانی دیده‌ام که دوستی شان سرشار از گرما و محبت است ، در بریتانیا که 36 سال است در آن زندگی می‌کنم ، چه بسا مردمانی دیده‌ام که نه حیله‌گر و نه سرد بوده‌اند  . واما در مورد آمریکایی‌ها  ؟  البته ضرب‌المثل معروفی‌ست که می‌گوید ، تا نباشد چیزکی مردم نگوید چیزها  .  اما ساده دلی مشهور آمریکایی‌ها هرگز مانع از آن‌نشده‌است که شخصیت‌های سیاسی‌ای که عموما به ساده دلی متهم شده‌اند ، به بالاترین مقام‌های این کشور دست نیابند  .  روسای جمهوری چون جورج بوش ، رونالد ریگان و جرالد فورد تنها اندکی از آنان‌اند  .  کسانی که از پیچیدگی و پیش رفتگی نظام سیاسی آمریکا خبردارند ، می‌دانند که رسیدن به چنان قله‌ای با هوش اندک غیرممکن است  .  و حتی اگر کسی که به موفقیت دست یافته خبرگی اش اندکی از حد کمال کمتر باشد ، بی‌شک بهترین نماینده یا سخنگوی بازیگران قدرتمندی‌ست که در پشت صحنه بازی می‌کنند  .  در واقع ، این امر دلیلی دیگر است بر این که در آمریکا نهاد‌ها بسی قدرتمند تر از افرادند  . نویسنده می‌افزاید ، یکشنبه گذشته ، جان کری ، وزیر خارجه آمریکا مهمان مرکز سابان برای سیاست خاورمیانه در موسسه بروکینگز در واشنگتن‌بود  .  کری سخنرانی جالبی ایراد کرد و در آن به گسترش یافتن طیف امکانات برای همکاری منطقه‌ای در خاورمیانه در مبارزه با افراط‌گرایی و تروریسم اشاره کرد  .  همکاری‌ای که اسراییل و چند کشور عرب را دربرمی گیرد  . کری گفت : « ما شاهد برآمدن بالقوه هم دستگی تازه میان کشورهایی هستیم که جز نفرت از افراط‌گرایی چیز مشترک دیگری ندارند » .  که در واقع به تلویح به افراط‌گرایی مسلمانان سنی نظر داشت  .  او به ویژه از کشورهای عضو شورای همکاری خلیج ( فارس ) نام برد و ابراز امیدواری کرد که به زودی اسراییل ، فلسطینی‌ها ، اردن و مصر نیز به این همدستی بپیوندند  .  او در عین حال از پیشرفت‌هایی که « ائتلاف بین‌المللی » در مبارزه نظامی ، مالی و فقهی با داعش به دست آورده و این که داعیه‌های مذهبی این گروه روز به روز با انتقاد بیشتری روبرو می‌شود ، ابراز خوش وقتی کرد  . مرکز سابان توسط بازرگان آمریکایی - اسراییلی زاده در مصر بنیان گذاری‌شده‌و بیشتر حاضران و مخاطبان کری در روز یکشنبه هوادار اسراییل‌بودند  .  بنابراین کری در سخنانش می‌کوشید مخاطبانش را از آینده مطمئن کند و بر حزم دولت اوباما و تعهد کامل آن به مقابله با افراط‌گرایی و تروریسم تاکید کند و در نتیجه حامیان اسراییل را آگاه کند که که درواقع شریکان عرب و مسلمانان « میانه رو » به صلح با اسراییل تمایل دارند  . خلاصه آن که کری با خودی‌هایش سخن می‌گفت ، با این حال مشکل این‌بود که در حرف‌هایش چند نکته مهم را از نظر انداخته‌بود  . یکم : اکثریت کشورهای عرب به پیمان اسلو وفادارند  .  پیمانی که توسط یاسر عرفات و رهبران وقت اسراییل بسته شد و بر صلحی واقعی و فراگیر ، و نه تسلیم شدن به عقاب‌های اسراییل ، نظیر کسانی که در حزب لیکود دیده می‌شوند ، تاکید داشت  .  تنها کشورهای منطقه که پیمان اسلو را نپذیرفتند و عرفات را به خیانت به خودگردانی فلسطینیان متهم کردند ایران و سوریه‌بودند  .  یعنی همان کشورهایی که واشنگتن همواره به حمایت از تروریسم متهمشان کرده است  . دوم ، آن بازیگر منطقه که همچنان بر تاسیس « ارض موعود » پافشاری می‌کند ، حزب حاکم لیکود است  .  بنیامین نتانیاهو ، رهبر حزب لیکود و نخست‌وزیر اسراییل ، اکنون از مسلمانان « افراط گرای » سنی ، و از حماس که از حمایت ایران برخوردار است ، و از جهاد اسلامی استفاده می‌کند تا مسئله تاسیس اسراییل به عنوان دولتی یهودی را در بحبوحه فعالیت‌هایش برای انتخابات پیش رو ، پیش کشد  .  و این همه درحالی‌ست که واشنگتن در کمال تعجب سکوت اختیار کرده است  . سوم ، به رغم این که واشنگتن همه سابقه ایران را در زمینه دخالتش در تروریسم در خاورمیانه می‌داند ، دولت اوباما ایران را به عنوان متحد خود برگزیده است ، به قیام مردم سوریه بی‌اعتنایی می‌کند ، و به متحدان « میانه رو » یی چون حسنی مبارک مصر و زین العابدین بن علی در تونس ، که برای دوستی با آمریکا بهای گزافی پرداخته‌اند ، پشت می‌کند  . چهارم ، سخنان کری شاید با سیاست‌های برخوردار از حسن نیت پیشین آمریکا پس از کمپ دیوید هم جهت باشد ، اما حسن نیت به تنهایی کافی نیست  .  بسیار ی از این سیاست‌ها درواقع از حسن نیت برخوردار بوده‌اند ، سیاست جیمی کارتر که قطعا چنین‌بود  .  با این حال کری از این امر غفلت می‌کند که صلح تنها بر بنیان محکم اعتماد می‌تواند استوار شود  .  تا زمانی که اعتماد در کار نباشد ، هیچ فرصتی برای صلح میان اسراییلی‌ها و فلسطینی‌ها متصور نخواهد‌بود ؛ و هر سخنی از اتحاد یا دیدگاه مشترک میان اعراب ، اسراییلی‌ها وایرانیان مسخره است ؛ و تصور « دوستی » بین آمریکا و اعراب افسانه‌ای بیش نخواهد‌بود  . این هفته در اجلاس سالانه شورای همکاری خلیج ( فارس ) با شرکت نمایندگان کشورهایی که سال هاست خود را دوست آمریکا می‌پنداشته‌اند ، برگزار شد  .  این کنفرانس در حالی برگزار شد که در پس - زمینه جهان عرب ، و به ویژه شورای همکاری خلیج ( فارس )، این باور رسوخ کرده که پرزیدنت اوباما دوستان تازه‌ای پیدا کرده است - درست همان‌طور که واشنگتن همواره منافع و اعتبار اعراب « میانه رو » را ، با حمایت بی‌قید شرطش از هر آن کس که بر اسراییل حکومت می‌کند ، نادیده گرفته است ، دولت کنونی نیز اکنون تمامی منطقه را به سوی پذیرفتن سلطه ایران ، به عذر جنگ با افراط‌گرایی و تروریست‌های تکفیری می‌راند  . سردبیر الشرق الاوسط در پایان می‌نویسد : گردنم را راست می‌گیرم و می‌گویم که استراتژی اوباما به هیچ وجه ساده دلانه نیست ، آری ، اما نتیجه اشتباه محاسبه‌های مهم است  .  زیرا تنها نیروی معتبری که قادر به رویارویی با داعش و ازپادرآوردن آن و سازمان‌های مشابه آن است ، اعراب سنی میانه رو هستند که هرگز خود را نیازمند دست بردن به سلاح دربرابر بقیه جهان نیافته‌اند  .  و امروز ، این محاسبات غلط می‌تواند سنی‌های میانه رو را به سوی کشتن یا کشته شدن براند  .