بررسی نشریات ادبی در ایران- بخش اول
از آغاز پیدایی نشریات ادبی در ایران، سانسور همواره عامل مهمی در تعطیلی این نشریات بوده است که از یکسو در کاهش انتشار کتاب و افت نویسندگان موثر افتاده و از دیگرسو نیز خود نشریات ادبی را به نابودی کشانده است
حیات نشریات ادبی جدی در ایران تحت تاثیر چندعامل نو و کهنه از وضعیت خوشایندی برخوردار نیست  .  سانسور عامل نخست این رنجوری‌ست که همچون بیماریی مزمن هستی این‌گونه نشریات را به نیستی می‌کشاند  .  تغییر حکومت‌ها و انقلابات در ایران نیز نه تنها حیات سانسور را تهدید نکرده ؛ بلکه به این پدیده امکان داده در همگونی با شرایط مقتدرتر از پیش شود  . بنا به مستندات تاریخی از دوران مشروطیت و آغاز پیدایی نشریات ادبی در ایران ، سانسور همواره فاکتور مهمی در تعطیلی این نشریات بوده که از یکسو در کاهش انتشار کتاب موثر افتاده و مانع از پدیداری تنوع آرای ادیبان و نویسندگان‌شده‌و از دیگرسو نیز خود نشریات ادبی را به محاق توقیف کشانده است  . عامل دیگری که می‌توان برای کاهش و بسته شدن این‌گونه نشریات برشمرد ، نبود مخاطب جدی ادبیات در ایران بوده است  .  نشریات ادبی همچون آثار ادبی ، از فقر مخاطب در ایران رنج برده و می‌برند  .  رنجوری ناشی از فقر مخاطب برآمده از چندعامل درهم تنیده است  . کمبود کرسی ادبیات معاصر در دانشکده‌های ادبیات به صورت خاص و دیگر دانشکده هابه طور عام در ایران امروز از کاستی‌های بزرگ در این زمینه بشمار می‌آید ؛ هرچند تلاش‌هایی اندک آن هم از سوی شماری از استادان برای راهیابی ادبیات معاصر ایران و جهان به دانشکده‌ها صورت گرفته که البته توسعه‌ای پایه‌ای در این زمینه نیست  .  دانش آموزان دبیرستانی یا پایه‌های پایین تر که تقریبا به کلی محروم از آموزش و آشنایی با چنین ادبیاتی هستند  . عامل دیگر عدم توسعه ادبیات داستانی معاصر ، پیوندخوردن ادبیات و سیاست در ایران است  .  بر مبنای این سنت نوپا ، مخاطبان بویژه جوانان ، خانواده‌ها و آموزگاران از یکسو و گماشته‌های امنیتی از دیگرسو باور دارند خواندن کتابهای ادبی شعر یا داستان زمینه ساز سیاسی شدن مخاطب یا عین سیاسی بودن اوست  .  سیاسی بودن در ایران مدرن معادل برانداز نظام تعریف‌شده‌و با مجازات داغ و درفش روبروست  . تاریخ ادبیات معاصر ایران سرشار از این رویداد است که مجله‌ای تنها به خاطر چاپ یک شعر یا داستانی که خوشایند دستگاه‌های امنیتی نبوده ، توقیف‌شده‌و شاعر و نویسنده اش هم روانه زندان‌شده‌است  .  در چنین فضایی گسترش و تنوع نشریات ادبی آرزویی محال به نظر می‌رسد  . عامل سوم و اخیر در کاهش نشریات ادبی همانگونه که در کاهش کتابهای ادبی موثر افتاده ، اینترنت است  .  پدیده‌ای کاملا جدید و هنوز ناشناخته  .  شماری از اندیشه ورزان اجتماعی براین باورند که پدیده اینترنت تهدیدی بزرگ برای بشریت است هم به لحاظ سلامت جسمی و هم به لحاظ سلامت روانی افراد جامعه  .  شمار بزرگتری نیز از کارآیی این پدیده برای پیشرفت‌های انسانی و دگرگون‌سازی زیرساخت‌های مادی و معنوی جامعه بسود انسان و آینده اش سخن می‌گویند و نگرانی از پیامدهای این پدیده را ترس اجتماعی از پدیده‌های نو ارزیابی کرده‌اند  .  این اندیشه ورزان می‌گویند کاهش مخاطبان کتاب و نشریات سنتی ناشی از اینترنت نه یک بیماری یا تهدید اجتماعی بلکه تحولی اجتماعی در جهان امروز است  .  تحولی که شهروندان خاص خود را می‌آفریند و آنان را برای دستیابی به یک زندگی متعارف سمت و سو می‌دهد  .  در چنین فضایی حذف احتمالی کتاب یا نشریات سنتی ادبی از زندگی فرهنگی انسان‌ها برای این گروه از اندیشه ورزان فاجعه نیست و تنها تغییر شکل‌های فرهنگی جامعه است  . با این همه ، اما تا رسیدن به زمان وعده داده‌شده‌در پدیداری شهروندان برآمده در جهان اینترنتی ، و شاید در همان زمان نیز نشریات ادبی از جایگاهی ارزشمند و خبررسان در زمینه آشناکردن مخاطبان با آثار جدید ادبی برخوردار خواهند‌بود  . می‌دانیم نشریات ادبی خود فاقد ارزش ادبی‌اند  .  آنان همان نقشی را برعهده دارند که مجلات سینمایی برای سینما برعهده دارند  .  نشریات سینمایی فاقد ارزش سینمایی‌اند ؛ اما به مخاطبان سینما کمک می‌کنند تا از میان گزینه‌های معرفی‌شده‌در مجله دست به انتخاب بزنند  . بنا به گفته‌های تاریخ ادبیات معاصر ایران نشریه ادبی » دانشکده » برآمده از انجمن ادبی دانشکده شامل شماری از ادیبان جوان و دوستداران ادبیات به سردبیری ملک الشعرای بهار نخستین مجله ادبی در ایران بشمار می‌آید  .  ( هرچند بر سر نخستین بودن این نشریه نیز چون و چرایی‌هایی هم مطرح‌شده‌است ) .  دیگر نشریات ادبی از جمله ارمغان و مهر و نیز به فاصله کوتاهی از دانشکده منتشر شدند که به معرفی آنان نیز خواهیم پرداخت  .