پای بندی ایران به انقلاب 
سه تحلیلگر، سونر چاگاپتای، جیمز جفری و مهدی خلجی در مقاله ای در نیویورک تایمز می گویند بلند پروازی های ایران در منطقه سابقه دیرینه پادشاهی چند صد ساله دارد و در آینده نزدیک تغییر نمی کند.
اعلام توافق موقت بین آمریکا و ایران در ماه گذشته ، موجب شد برخی باور کنند که ایران اینک بعنوان یک بازیگر مسئول وارد نظام بین‌المللی خواهد شد  . اما سه تحلیلگر ، سونر چاگاپتای ، جیمز جفری و مهدی خلجی در مقاله‌ای در نیویورک تایمز اظهار عقیده می‌کنند این خوش بینی ، این واقعیت را نادیده می‌گیرد که حکومت فعلی ایران هنوز مشخصات پادشاهی و بلند پروازی‌های منطقه‌ای دیرینه را همراه دارد  . آن‌ها ایران را یک « قدرت انقلابی با آرمان‌های هژمونیک » و کشوری توصیف می‌کنند که می‌خواهد استیلای خود را برقرار سازد و بر اساس مقررات و قواعد بازی نخواهد کرد  .  با این حال ، دولت اوباما امیدوار است توافق اتمی تاثیری عمده بر ایران داشته باشد و آن را متقاعد سازد آرمان‌های امپراتوری را رها کند و راهی عادی برگزیند  . به اعتقاد سه تحلیلگر ، ایران نظم بین‌المللی را که در پی ویرانی‌ها و هرج و مرج برآمده از دو جنگ جهانی به رهبری آمریکا برقرار شد ، آشکارا نادیده گرفته است ، به گسترش محدوده نفوذش ادامه می‌دهد ، و برای پیش‌برد استیلای خود از جمله از تروریسم ، گروه‌های مسلح حامی خود ، و گاهی دیپلماسی قدیمی استفاده می‌کند  . در مقاله گفته می‌شود هرچند به انقلاب 1979 به رهبری آیت‌الله روح الله خمینی اغلب به عنوان آغاز نگرش جهانی ایران اشاره می‌شود ، اما آرمان‌های هژمونیک آن عملا به دودمان صفویه در قرن 16 باز می‌گردد  .  پادشاهان صفویه می‌خواستند از امپراتوری عثمانی سنی فاصله بگیرند و ایران را به یک قدرت شیعه برتر تبدیل کردند  .  در قرن‌های بعد ، ایران دامنه کنترل خود را بر افغانستان ، خلیج‌فارس ، عراق و جنوب قفقاز گسترش داد  . ایران توسعه خود را در قرن 18 ، وقتی در پی جنگ با عثمانی‌ها و روس‌ها قدرتش کاهش یافت متوقف ساخت  .  اما در دوره جنگ سرد شاه با بهره‌گیری از حمایت آمریکا در صدد برآمد قدرت ایران را بار دیگر احیا کند ، و بر حمایت مالی و نظامی از جوامع شیعه و نایب‌های خود در سراسر خاورمیانه افزود  .  مثلا در اوائل دهه 1970 ، از کردهای عراق برای برقراری نفوذ در کشور همسایه حمایت کرد  . به همین سان ، در 1975 ، موسی صدر ، روحانی ایرانی که شاه از او حمایت می‌کرد ، با صدور فتوایی علوی‌های سوریه را شیعه اعلام کرد  .  اقدامی که علوی‌ها را در قلمرو ایران قرار داد ، با بازتاب‌هایی که در جنگ داخلی امروز سوریه نمایان است  . مفسران در نیویورک تایمز ادامه می‌دهند در راستای دکترین تهران برای صدور انقلاب به کشورهای مسلمان نزدیک ، آیت‌الله علی خامنه‌ای و سپاه پاسداران انقلاب اسلامی ، یک سلسله تاکتیک‌های جنگی را با هدف تقویت نفوذ ایران ازطریق اتحادیه‌های فرقه‌ای و سیاسی تهیه کردند  .  در چنین فضایی ایران اغلب به عنوان قیم جامعه گسترده تر شیعه در مکان‌هایی مانند بحرین و یمن عمل کرد ، و شبکه‌ای از شبه نظامیان شیعه ، مانند حزب الله لبنان ، حوثی‌های یمن و سپاه بدر در عراق را بوجود آورده است  .  افزون بر این ، ایران تشکیلات روحانیت شیعه و شبکه‌های مالی آن در سراسر خاورمیانه را کنترل می‌کند  . سه تحلیلگر یاد آور می‌شوند که ایران برای تقویت موقعیت منطقه‌ای خود با بازیگران سنی در سراسر خاورمیانه نیز دوست‌شده‌و پیوند‌های نیرومندی با حماس و جهاد اسلامی در غزه برقرار ساخته است  .  گاهی به مسلمانان ، یا حتی شیعیان توجهی ندارد در قفقاز جنوبی ؛ ایران با ارمنستان مسیحی علیه جمهوری آذربایجان اکثرا شیعه متحد‌شده‌است  . این تحلیلگران بر این عقیده هستند آنچه سیاست خارجی ایران را هدایت می‌کند ، جاه طلبی امپریالیستی است نه مذهب ، و می‌گویند در فوریه 2013 ، آیت‌الله علی خامنه‌ای مذاکرات با غرب را یک ترفند فریب‌دهنده نامید و افزود « من دیپلمات نیستم ، یک انقلابی هستم  . » آیت‌الله خامنه‌ای ، اگر مذاکرات هسته‌ای شکست بخورد یا در جهتی که او می‌خواهد پیش نرود ، حسن روحانی را مسئول خواهد دانست  .  مشروعیت او از پروژه انقلابی ایران ناشی می‌شود ، و هر مصالحه و سازشی به این معنا خواهد‌بود که قرائت تاریخ جهان را باور ندارد  . مفسران نیویورک تایمز می‌گویند جاه طلبی‌های ایران تازگی ندارد  .  تحت رهبری دودمان صفویه ، شاه و ملاها به یک سان ، تهران خواهان استیلا بر منطقه بوده است  .  انتظار نداشته باشید ایران در آینده‌ای نزدیک ، بر سر اصول خود مصالحه کند  .