خودکشی: ترس یا تهور؟
به بهانۀ ده سپتامبر؛ روز جهانی پیشگیری از خودکشی
ارل گرولمن در کتاب خود با نام خودکشی - که درسال 1988 منتشر‌شده‌- می‌نویسد که تقریبا تمامی انسانها ، زمانی در زندگیشان ، به گرفتن جان خود اندیشیده‌اند  . روانشناس برجسته‌ای به نام دکترپال کیونت نیز در کتابی که در سال 1987 منتشر‌شده‌، به پژوهشهایی اشاره می‌کند که حاکی از همین امرند و نشان می‌دهند که اغلب مردم ، دست کم یک بار در زندگی شان ، به‌طور جدی به خودکشی فکر کرده‌اند  . خودکشی را برخی فعالان اجتماعی یک حق مدنی خوانده‌اند ؛ خواه از روی یاس و استیصال باشد ، یا برای پایان دادن به دردی بی‌درمان  .  لودویگ مینلی ، وکیل سوئیسی حقوق‌بشر و بنیان‌گذار بنیادی است به نام دیگنیتاس ، که درمیان این شمار اندک است و شاید شناخته‌شده‌ترین آن‌ها باشد  . آقای مینلی در بنیاد خود به نهصد داوطلب مرگ کمک کرده تا بمیرند  .  اغلب آن‌ها بیمارانی بوده‌اند که گرفتار دردهای درمان ناپذیرند ، اما از آنجا که تعدادی از این عده ، بیماران روانی مبتلا به اسکیزوفرنی یا اختلال خلقی بوده‌اند ، ازمینلی انتقاد می‌شود  .  گروهی هم عقاید وی را « گروتسک » می‌خوانند  . بیل مار - برنامه ساز و سیاسی نویس شوخ طبع آمریکایی - می‌گوید :« خودکشی ، استعفا از زندگی است پیش از آنکه خدا اخراجت کند  . » ملحدان خدایی را باور ندارند که مهارزندگی شان را درکف داشته باشد و شماری از آنان ، برخورداری از حق خودکشی را حسی رهایی بخش می‌خوانند  . دکتر جین پیرسون - روانپزشک و پژوهشگر ارشد انستیتوی ملی سلامت روان آمریکا - در پاسخ به پرسشم در خصوص لزوم اعطای حق مدنی شهروندان به آن‌ها ، برای گرفتن جان خود ، گفت :« دراغلب موارد ، کسانی که به شدت افسرده هستند ، اقدام به انتحار می‌کنند  .  باورما آن است که این عده ، در شرایط عادی روحی ، خواهان پایان دادن به زندگی شان نیستند ، کمااینکه وقتی تحت درمان قرار می‌گیرند ، شوق زیستن هم می‌یابند  .  با این همه ، نمی‌توان حق مدنی انسانها را برای انتخاب زندگی یا مرگ ، انکار کرد  . » طی گفت و گویم با دکتر کارلوس زاراته - پژوهشگر ارشد گروه اختلالات خلقی انستیتوی ملی سلامت روان آمریکا - دکتر زاراته به تغییرات شگرف خلقی در بیماران تحت درمان و تحقیق گروهش اشاره کرد و گفت :« بسیاری از این دست بیماران ، درپی تغییر جایگاهشان در طیف سلامت روان ، درخصوص ساده ترین تصمیمات زندگی شان ، تغییر عقیده می‌دهند  .  انتخاب زندگی یا مرگ ، تصمیم عمده‌ای است که به دنبال تغییر شرایط خلقی ، احتمال تغییر آن بسیار است  . » دکتر کی جیمیسون ، روانپزشک ، استاد دانشگاه جانز هاپکینز ، نویسنده چندین کتاب شاخص ، در زندگی شخصی اش ، بانویی شکننده است که طی تمامی عمر ، از اختلال شدید خلقی رنج برده و اقدام به خودکشی کرده است  . در گفت و گویم با او ، دکتر جیمیسن می‌گوید که درمان با شوک الکتریکی و مصرف دائم لیتیم ، جان او را نجات داده  .  از آنجا که طی یکی از موارد بستری شدنش در بیمارستان روانی ، او به پزشکان معالجش اجازه نداده که به او شوک بدهند ، نامه‌ای نوشته که آن را ازنظر حقوقی هم معتبر کرده  .  این نامه ، به همسر و نزدیکان دیگر خانم جیمیسن اجازه می‌دهد که در موارد لازم ، او را تحت شوک درمانی قرار دهند  . دکتر کی جیمیسن می‌گوید در پی مرگ همسر اولش ، دچار بحرانی شد که او را مدتی اسیر بیمارستان کرد  .  روان درمانی ، دارو ، شوک درمانی ، حمایت عاطفی همسر دومش ( که او نیز روانپزشک و استاد دانشگاه است ) اما ، وی را از این بحران رهاند و به شاگردان و خوانندگان آثارش ، مجال داد تا همچنان از فعالیتها و تواناییهایش بهره برند  . آلبر کامو می‌نویسد :« دو راه پیش رو دارم : خودکشی ، یا نوشیدن فنجانی قهوه  .  از میان این دو ، قهوه را انتخاب می‌کنم  ..  آخرالامر ، به نظرم ، انتخاب زندگی ، شهامت بیشتری می‌طلبد  . » کامو ، زندگی را برگزید و فنجان قهوه اش را  .  سانحه‌ای اما ، به ناگاه و ناروا ، زندگی اش را در چهل و شش سالگی ، کوتاه کرد  .  کامو ، شجاعت را دربرگزیدن زندگی می‌دید  . عده‌ای برآنند که ادامه زندگی و رویارویی با چالشهایش ، نشان شهامت است  .  گروه اندکی هم باوردارند که انتخاب آگاهانه مرگ ، یعنی شجاعت بیشتر  . دهم سپتامبر ، روز جهانی پیشگیری از خودکشی است  .  کوشش دانش روانپزشکی ، آن است که آدمیان را از اندیشه انتحار و اقدام به آن دور کند  . ارنست همینگوی می‌نویسد :« تنها دلیل اجتناب از خودکشی ، آن است که وقتی جهنم زندگی می‌گذرد ، بهشت آن را درمی‌یابی  . » همینگوی خالق آثار فاخر و بی‌بدیلی‌بود که جاودان شدند و نوبل ادبیات را هم از آن او کردند  .  جهنم درونش اما ، لابد چنان سیاه‌بود که بهشت پس از آن را از یاد برد و در اوان دهه شصت عمر ، مصمم شد خرقه تهی کند ، و دوستداران قلمش را در سوگ خود بنشاند و محروم ازآثاردرخشانش  .