یادمان های هنری، در صدمین سالگرد آتش سوزی مهیب «هرم آتش» درنیویورک
یک قرن از آتش سوزی مهیبی که در کارخانه پیراهن دوزی «مثلث» در منهتن نیویورک اتفاق افتاد می گذرد اما همین فاجعه دردناک موجب شد تا مسائل مربوط به قوانین ایمنی کارگران برای نخستین بار در تاریخ کارگری جهان مورد توجه قراربگیرد و اتحادیه ها پایه گذاری شدند.
یک قرن از آتش سوزی مهیبی که در کارخانه پیراهن دوزی « مثلث » در منهتن نیویورک اتفاق افتاد می‌گذرد اما صنف کارگر هنوزهم با چالش‌های گوناگون و مسائل و مشکلات حل‌نشده‌تازه‌ای روبروست  . درآن زمان ، درآتش سوزی ناحیه « بزازان » یا پارچه فروشان منهتن که به نام مثلث یا هرم آتش نیز شناخته می‌شود ، بیش از 1٥0 کارگر یک کارخانه دوزندگی که بیشتر آن‌ها را زنان و دختران جوانی ازمیان مهاجران ایتالیایی و یهودی تبار تشکیل می‌دادند کشته شدند  .  برخی از این قربانیان دراثرسوختگی شدید جان خود را از دست دادند و بسیاری دیگر برای فرار از آتش ، ازپنجره‌های کارخانه که درطبقه دهم ساختمان قرارداشت خود را به بیرون پرتاب کردند  . اما درنهایت همین فاجعه دردناک موجب شد تا مسائل مربوط به قوانین ایمنی کارگران برای نخستین بار در تاریخ کارگری مورد توجه عموم قرار بگیرد و در نتیجه « اتحادیه بین‌المللی زنان دوزنده » بوجود آمد  .  اما ازهمان تاریخ وقوع این حادثه ناگوارتا امروز هرسال هنرمندان ، شاعران و موسیقی دان‌ها آثار هنری تازه‌ای را به نام آن خلق می‌کنند تا یاد قربانیان حادثه را زنده نگهدارند  . امروزه سه پلاک کوچک روی نمای خارجی یکی از ساختمان‌های منهتن در منطقه « گرینویچ ویلج » تنها یادبودی است که از واقعه « مثلث آتش » باقی مانده است  .  این ساختمان امروزه محل چند کلاس درس و کتابخانه دانشگاه نیویورک است و درهمسایگی آن در گالری هنری « گری » Grey نمایشگاهی به نام « هنر ، خاطره و مکان » برپا‌شده‌است که از یک دیدگاه هنری ملموس وقایع مربوط به حادثه آتش سوزی را به نمایش گذاشته است  . برای مثال یک کاریکاتورسیاسی که دوروز پس از واقعه « مثلث آتش » در روزنامه‌های آن زمان چاپ شد ، یک مثلث آتش گرفته را نشان می‌دهد که جسد سوخته‌شده‌یک زن کارگر در یک ضلع آن قرار گرفته ، یک استخوان جمجمه یا علامت مرگ در ضلع دیگر آن و در ضلع سوم عکس یک کارفرمای طمع کار که با بی‌اعتنایی به کار خود مشغول است به چشم می‌خورد  . دریکی از عکس‌های این نمایشگاه از سال 1911 ، دختری را می‌بینیم که خود با بدنی سوخته از مهلکه آتش سوزی نجات یافته اما دوخواهر دیگرش جان خود را از دست داده‌اند  .  یک نقاشی از دهه 1930 یک عده مهاجر فقیر را نشان می‌دهد که بالای سر یک کارگر مرده و ایماژهای غم انگیز دیگر ، زیر دود غلیظ و سیاهی که از محل آتش سوزی برخاسته ایستاده‌اند در حالی که یک اثرهنری دیگر ، یک کارخانه تمیز و بهشت مانند را به صورتی اتوپیایی تصویر کرده است  .  تصویری که سلامت و راحتی کارگران را درزیرسایه اتحادیه‌های کارگری سازمان داده‌شده‌ترسیم کرده است  . برای « لوسی اوکلی » که مدیر و برپاکننده این گالری است ، یادآوری واقعه « مثلث آتش » علاوه برچالش‌های خاصی که به همراه دارد ، ازجنبه‌های شخصی و خصوصی تری نیزبرخوردار است  .  او تماشای یک فیلم مستند درباره واقعه آتش سوزی را به یاد می‌آورد که چندی پیش به نمایش گذاشته شد و بعد دختران و زنان جوانی که در لباس‌هایی متعلق به دوران حادثه نام قربانیان این آتش سوزی را یک به یک قرائت می‌کردند  . لوسی اوکلی می‌گوید :« وقتی شما این تصاویر را نگاه می‌کنید تازه متوجه می‌شوید که قربانیان این حادثه چقدر جوان بوده‌اند  .  این‌ها در عنفوان جوانی از دست رفته‌اند و این مسئله چقدر برای خانواده‌های آن‌ها سخت بوده است  .  این آتش بخشی عظیمی از پائین شهر نیویورک را کاملا از بین برد  .  در آن زمان بیش از 400 هزار نفربرای مراسم ترحیم این قربانیان به خیابان‌های منهتن ریختند  . » علاوه بر گالری « گری » مجموعه‌ای از هنرهای مدرن از جمله موسیقی و نقاشی‌های گوناگون در خیابان‌ها به نمایش گذاشته‌شده‌است ودرتئاترهای کوچک خیابانی بخش‌هایی از این فاجعه به صورت نمایش‌های کوتاهی اجرا می‌شود  .  بازیگری به نام « لولو » از روی گزارش خبرنگاری به نام « ویلیام گان شپرد » نمایشنامه‌ای نوشته است که در آن این بازیگر از قول فردی که این حادثه را تماشا می‌کرده است صحبت می‌کند  . او با حالتی دراماتیک می‌گوید :« هرسه طبقه بالایی دارن تو آتیش می‌سوزن  .  اون دخترای کارگر  ..  اون دخترای بیچاره کارگر  ....  یکیشون از پنجره آویزون‌شده‌ ..  می‌بینیش  ؟  انگشتاش دورچوب‌های داغ پنجره پیچیده  ..  دخترا دارن فریاد می‌کشن  ...  توی پنجره شکل یک تنور داغه او بالا  ...  میدونم  ..  میدونم  ..  دختراها به فکر پریدنن  ...  میخوایم بهشون بگیم صبر کنین اما نمیشه  ... » روت سرگل ، هنرمند و فعال حقوق بشری ، اتحادیه کارگری مثلث آتش را به یاد می‌آورد که مثل چتری‌بود که بیش از 2٥0 سازمان کارگری مختلف زیر آن گردآمده‌بودند  .  روت درضمن خالق « پروژه گچ » است  .  پروژه‌ای که براساس آن داوطلبان به ساختمان‌هایی که قربانیان آتش سوزی در آن زندگی می‌کردند می‌روند و روی پیاده روهای جلوی این ساختمان‌ها پیام‌هایی را با گچ به یاد این قربانیان می‌نویسند  . روت می‌گوید :« من فکر می‌کنم وقتی شما درباره شخص بخصوصی با گچ روی این زمین می‌نویسید یک احساس مسئولیت خاصی نسبت به آن فرد واتفاقی که برای او افتاده می‌کنید  .  ضمن نوشتن پیام یا کشیدن یک نقاشی شما فرصت دارید که به زمانه‌ای فکر کنید که یک روز وجود داشت و ناگهان دود شد و از بین رفت  .  مردمی که زنده‌بودند ، زندگی می‌کردند و ناگهان نیست و نابود شدن  . » اینرنت نقش عظیمی در رساندن پیام‌های یادمان قربانیان هرم آتش به دیگران ایفا می‌کند  .  سایت اینترنتی « آتش را به خاطر بسپار » با یک آرشیو گشوده محلی است برای ابراز نظرات مردمی ، سیاسی ، فعال حقوق بشری و هنری در رابطه با این واقعه و مکانی برای پست کردن یادبودها  .