از منقار مرغ به پوزه دایناسور؛ دانشمندان تکامل را به عقب باز می‌گردانند
بهارت-آنجان بهولار: هدف ما دست یافتن به درک زیربست‌های مولکولی این گذار تکاملی مهم است. وگرنه ما قصد نداریم دینو-مرغ بسازیم فقط برای آن که چنین چیزی ساخته باشیم.
صد میلیون سال اخیر برای دایناسورها دوران ملاطفت آمیزی نبوده است  .  اکنون نزدیک ترین خلف به این « سوسمارهای هول انگیز » عظیم پیکر ، همان مرغ معمولی بی‌ادعای امروزی است  . حال دانشمندان می‌گویند در روند تکامل ، حرکت عقربه ساعت را دست کم در جنبه کوچکی از علم کالبد‌شناسی - برعکس کرده‌اند  .  قادر شده‌اند با دست کاری در پروتئین‌های سلول‌های جنینی مرغ ، منقار پرنده امروزی را به نزدیک ترین مشابه استخوان پوزه دایناسور پیش از آن که دچار تکامل شود ، تبدیل کنند  . گزارش این تجربه که یادآور پارک ژوراسیک است ، روز سه شنبه 11 ماه می‌در نشریه « تکامل » منتشر‌شده‌است  .  بهارت - آنجان بهولار ، استاد پرنده‌شناسی در دانشگاه ییل و رهبر این پژوهش به خبرنگاران می‌گوید البته از تخم مرغ دایناسور درنیاورده است ، هرچند که این نکته مورد نظر آنان هم نبوده است  . بهولار می‌گوید ، در عوض ، او و همکارانش با برگرداندن روندی تکاملی که سبب‌شده‌مرغ به جای پوزه منقار داشته باشد ، در درجه اول به درکی از چگونگی تکامل این جانوران هراس انگیز به پرندگان پردار نائل شده‌اند  . به گزارش نیویورک تایمز ، در روند تکاملی پرندگان ، منقار خیلی دیر پدیدار شد  .  در زمان‌های بسیار دوری که نخستین پرندگان دیگر صاحب پر و بال‌شده‌و قدرت پرواز یافته‌بودند ، بینی‌شان همچنان پهن و ابتدایی‌بود  .  و به صورت منقار امروزشان ، که ماهرانه می‌تواند اشیائ را بقاپد و گاز بزند ، نبود  . اما برای برگرداندن روند تکامل ، لازم‌بود که بهولار در مرتبه اول دریابد منقار چگونه شکل می‌گیرد  .  بنابراین او و گروهش به نخستین پژوهش‌ها درباره جنین مرغ روی آوردند و دریافتند که مرغ‌ها ، شترمرغ‌ها و دیگر پرندگان در دوران جنینی تکه‌های بزرگی از نوعی پروتئین تولید می‌کنند حال آن که موش‌ها و دیگر حیوانات بی‌منقار ، همین پروتئین را در دوران جنینی به مقدار بسیار ناچیزی تولید می‌کنند  . پس ، دانشمندان مواد شیمیایی بازدارنده‌ای را در آنچه باید همان چهره مرغ‌ها در حالت جنینی می‌بود ، وارد کردند  .  این مواد از تولید این پروتئین و در نهایت ایجاد منقار جلوگیری کردند  .  درعوض ، مرغ‌ها در جایی که معمولا منقارشان می‌روید ، یک جفت استخوان گرد و مشخص درآوردند  . اما این تنها تغییری نبود که این دانشمندان با آن روبرو شدند  .  سق دهان پرندگان نیز به حالت آبائ و اجدادی‌شان برگشت و نشان داد که تغییرات بسیار اندک مولکولی چه نتایج عظیمی در کالبدشناسی به‌بار می‌آورد  . یک توده پوست که جمجمه تغییر شکل یافته شان را می‌پوشاند ، مراحلی را که منقار پرندگان تغییر کرده‌بود از نظر پنهان می‌کرد  .  اما بهولار و گروهش با ساختن مدل‌های دیجیتالی از اسکلت جنینی مرغ ، توانستند مرحله‌های ظریفی را بررسی کنند که در طی آن‌ها فک دست کاری‌شده‌پرندگان ، به جای منقار مرغان امروزی ، بسیار شبیه به شکل پوزه اجدادشان یعنی ارکیپتریکس‌ها و ولوسیراپتورها شده‌بود  . بهولار می‌گوید « اگر به این حیوانات از بیرون نگاه کنید ، ممکن است که فکر کنید هنوز منقار دارند اما اگر به اسکلت شان نگاهی بیندازید ، گیج می‌شوید  . » . برخی کارشناسان به این یافته‌ها به نظر تردید می‌نگرند و می‌گویند تکامل منقار روندی بسیار کند و پیچیده دارد و نمی‌توان آن را با یک ژن و چند پروتئین توضیح داد  . رالف مارکوسیو ، متخصص بیولوژی تکاملی از دانشگاه کالیفرنیا در سان فرانسیسکو توجه می‌دهد که ماده شیمیایی بازدارنده‌ای که بهولار و گروهش برای جلوگیری از ایجاد منقار به‌کار برده‌اند دارای اثرهای جانبی سمی است و شاید علت تغییر شکل جمجمه این پرندگان به این دلیل ساده باشد که بافتی که بایست به‌طور معمول در آنجا رشد می‌کرد مرده است ، نه آن که روند تکامل برعکس‌شده‌باشد  . او گفت : « این کار خیلی ساده ایست  .  که اگر به داده‌های فعلی نگاه کنید جواب نمی‌دهد  .  این امر برخلاف آن پیچیدگی است که در واقعیت وجود دارد  . » . اما جک هورنر ، پرنده‌شناس در دانشگاه ایالتی مونتانا ، که دیریست استدلال می‌کند که می‌توان از طریق روند معکوس تکامل از مرغ به دایناسور بازگشت ، این آزمایش را « فو‌ق‌العاده » خواند  . به گزارش نشریه وایر درسال 2011 ، وجود نشانه‌هایی از کالبدشناسی اجداد دوردست در حیوانات تکامل یافته امروزی امری نامعمول نیست  .  چنان که گاه بوده که نهنگ‌ها با زائده‌ای شبیه پا به دنیاآمده‌اند که نشانه زمانی‌ست که روی زمین راه می‌رفتند  .  به عقیده دانشمندان این سیرقهقهرایی در روند تکامل امری امکان‌پذیر است زیرا برخی تطابق‌ها از طریق تغییرات ژنتیکی یا از میان رفتن برخی از ژن‌ها ایجاد نشده‌اند ، بلکه فقط متوقف شده‌اند  . هورنر در کتاب خود به نام « چگونه می‌توان یک دایناسور ساخت »، که در سال 2009 چاپ‌شده‌، می‌گوید این ژن‌ها را می‌توان از نو فعال کرد  .  او می‌گوید در صورتی که بیولوژیست‌ها ژن‌هایی را که سبب تفاوت مرغ از دایناسور شده‌اند تشخیص دهند و فعال کنند ، امکان بازگشت مرغ‌ها به ریشه‌های اجدادی شان وجود دارد  . او در سخنانی که در سال 2011 در برنامه علمی - آموزشی تد ایراد کرد گفت « کاری که ما داریم می‌کنیم این است که مرغ های‌مان را بگیریم و تغییر دهیم و ازشان مرغ - دیناسور بسازیم  . » او در همان سال در گفت‌وگو با وایر گفت « این کار دیوانگی‌ست  .  اما امکان‌پذیر است » . به نظر می‌رسد که پژوهش « از منقار به پوزه » همین نظریه را در مد نظر دارد  .  اما برخی دانشمندان می‌گویند صرف این که این کار امکان‌پذیر است به معنای این نیست که فکر خوبی هم هست : متیو هریس ، ژنتیک‌شناس در دانشگاه هاروارد که جنین‌هایی از مرغ را که دارای ژن‌های باستانی دندان هستند ، مهندسی ژنتیکی کرده است ، پاییز گذشته به واشنگتن پست گفته‌بود تلاش برای ساختن مرغ - دایناسور راه به جایی نمی‌برد  . او درباره تلاش‌های هورنر برای تبدیل مرغ به دایناسور گفت « پرسش هورنر این است : می‌شود چیزی را که قبلا وجود داشته ازنو ساخت  ؟  اما این سوالی انحرافی و نادرست است  .  اگر بتوانید آن را از نو بسازید از آن چه طرفی بر می‌بندید  ؟  از نظر فنی ، یک مرغ ناقص و درهم برهم خواهید داشت که دایناسور هم نیست  .  هرگز نمی‌تواند دایناسور شود  .  فقط می‌تواند یک هیولای وحشتناک باشد  . » او می‌افزاید « به جای آن باید این سوال را مطرح کرد : با آگاهی از تاریخ پرندگان ، کدام بخش‌هایی از کالبدشناسی آنان می‌تواند درباره دایناسورها به ما آگاهی دهد  ؟ » بهولار نیز در کنفرانس خبری اش در باره این یافته‌ها نظیر همین بحث را منعکس کرد : « هدف ما دراینجا دست یافتن به درک زیربست‌های مولکولی این‌گذار تکاملی مهم است  .  وگرنه ما قصد نداریم دینو - مرغ بسازیم فقط برای آن که چنین چیزی ساخته باشیم  . »