از جنايات و مکافات – روز نوزدهم
اما امروز، چهارده سال بعد، شايد بد نباشد من و تو از خود بپرسيم چرا؟ چرا چنين شدو چرا دنيا، دنيای من و تو، گاه، در واکنش هايش آنقدر "کند" ميشود؟ عيب از سلسله اعصاب دنيای من و توست يا از جای دگر؟
خبر این‌بود که دادگاه سازمان ملل متحد که بعد از کشتار جمعی بیشتر از نیم میلیون نفر در رواندا ، تشکیل‌شده‌و جنایتکاران جنگی را محاکمه می‌کند ، اینبار " تئونسته باگوسورا " نفر دوم وزارت دفاع رواندا در آن زمان را محکوم شناخت و به زندان ابد محکوم کرد  . " باگوسورا " کسیست که نقشی اساسی در بسیج شبه نظامیان خود را برتر خوانده " هوتو " برای کشتار همنوعان خود از قبائل " توتسی‌ها " ایفا کرد و تا دیر زمانی دنیا بی‌تفاوت به او و همفکران و همراهان او نگاه کرد  .  آنقدر بی‌تفاوت و آنقدر بی‌مسئولیت که این موجود و موجودات همراه و همفکر او بیشتر از پانصد هزار انسان را کشتند  .  نیم میلیون آدم را عرض میکنم  .  با بمب اتمی هم نبود و با گلوله و ساطور و چماق‌بود  . تو حساب کن ، برای این کشتار نیم میلیونی چقدر وقت لازم بوده و برای دنیای کور و کر و لال آنزمان چقدر وقت لازم بوده تا فریاد کشتار نیم میلیون آدم را بشنود و احیانا تکانی بخورد  . برای کشتار که تعداد آنرا تا یک میلیون هم تخمین می‌زنند ، یکصد روز لازم بوده  .  روزی ده هزار نفر بطور متوسط  .  برای واکنش دنیا اما ، زمانی که لازم‌بود آنهم بصورت نیم‌بند و نوشداروی بعد از مرگ سهراب ، بسیار بیش از این‌بود  . کاری که دنیا در آغاز کار کرد ، بجای جلوگیری از کشتار جنون‌آمیز فاشیستهای سالهای آخر قرن بیستم ، خارج کردن شهروندان خود از رواندا و میدان را یکسره برای شبه نظامیان افراطی " هوتو " خالی کردن‌بود که بی‌هیچ دغدغه از جانب دنیای خارج هر که را دیدند بکشند  . دنیا ، دنیای من و تو ، در آن روزها ظاهرا بطور عملی پذیرفته‌بود که " چهار دیواری است و اختیاری " و خودشان دانند  . جالب است بدانی که آدمکشان هوتو ، پیش از کشتار توتسی‌ها ، در آغاز و یکروز پس از سقوط به عمد هواپیمای رئیس جمهورشان ، بدست خودشان ، با استفاده از نام این شهیدی که خلق کرده‌بودند ، کشتار را از مردم خودی یعنی " هوتو "‌های معتدل و صلحجو آغز کردند  . امروز ، چهارده سال بعد ، دنیا تاکنون 42 نفر را در دادگاه رسیدگی به کشتار جمعی در رواندا محکوم کرده است ، که این " باگوسورا " نفر آخری تا این زمان است  . اما امروز ، چهارده سال بعد ، شاید بد نباشد من و تو از خود بپرسیم چرا  ؟  چرا چنین شدو چرا دنیا ، دنیای من و تو ، گاه ، در واکنش‌هایش آنقدر " کند " می‌شود  ؟  عیب از سلسله اعصاب دنیای من و توست یا از جای دگر  ؟