مروری بر مناسبات هند و ایالات متحده 
تحلیلگران سیاسی می گویند از سال ٢٠٠٥ و عقد پیمان برنامه اتمی صلح آمیز دهلی نو تا به حال مناسبات بین هند و آمریکا از حرف و تعارف فراتر نرفته است
مان موهان سینگ ، نخست‌وزیر هند روز جمعه به هدف دیدار کاری با باراک اوباما ، رئیس جمهوری ایالات متحده به واشنگتن سفر می‌کند  .  با این وجود ، برخی معتقدند با وجود وعده‌های متعدد و جدی که بین دو دموکراسی بزرگ جهان مطرح شده‌اند اما مناسبات هند و ایالات متحده از زمان توافق نامه اتمی تاریخی سال 2008 ، شاهد پیشرفت‌های قابل‌توجهی نبوده است  . سوحاتا سینگ ، وزیر امور خارجه هند هفته پیش در گفتگو با خبرنگاران به ٥٥ مورد تبادلات رسمی و یا دیدار بین دولتمردان هند و آمریکا اشاره کرد و گفت مناسبات بین واشنگتن و دهلی نو طی سال جاری در مقطع مهم و حساسی قرار گرفته‌اند  .  وزیر امور خارجه هند گفت گفتگوهای آتی مان موهان سینگ ، نخست‌وزیر با پرزیدنت باراک اوباما بر تعهد سیاسی هر دو طرف برای تعمیق روابط مهم تایید خواهد زد  . وزیر امور خارجه هند همچنین افزود « دیداری در این سطح نه تنها بر مسائل روز متمرکز خواهند‌بود بلکه بر تثبیت روابط و تاکید مجدد بر منافع راهبردی هر یک از کشورها از این مناسبات مهر تایید خواهد زد » . جان کری ، وزیر امور خارجه ایالات متحده و جو بایدن ، معاون رئیس جمهوری کشور در طی سفرهای سال جاری خود به دهلی نو نیز اظهارات مشابهی را مطرح کرده‌اند ، اما تحلیلگران سیاسی هند و خارج از این کشور می‌گویند از سال 200٥ تا به حال مناسبات بین دو کشور از حرف و تعارف فراتر نرفته است و آن زمانی‌بود که جرج دبلیو بوش ، رئیس جمهوری وقت ایالات متحده و مان موهان سینگ ، نخست‌وزیر هند قراردادی عقد کردند که براساس آن هند اجازه خواهد داشت تا پس از چندین دهه انزوا به دلیل سلاح‌های اتمی این کشور به فن‌آوری اتمی غیرنظامی دست پیدا کند  . روری مدکاف ، کارشناس موسسه سیاست بین‌المللی لووی مستقر در سیدنی با اشاره به توافق نامه سال 200٥ می‌گوید « این پیمان بزرگترین مانع تبعیض و بی‌اعتمادی در نظام‌های سیاسی جهانی بین دو کشور را از میان برداشت ، اما هم اکنون کار دشوار آغاز‌شده‌است ، روابط و مناسبات پس از توافق نامه اتمی بسیار آشفته و بی‌نظم و دلسردکننده بوده‌اند  .  صنایع ایالات متحده از مقررات و تعهدات و مسئولیت‌های اتمی هند خشنود نیستند  .  موانع تجاری و یا چالش‌های ا جتماعی پیش رو هر دو کشور قرار دارند » . وی همچنین به نگرانی‌های هند در مورد تغییرات در مقررات اخذ روادید آمریکا اشاره می‌کند که اشتغال و فعالیت کارمندان بخش فن‌آوری اطلاعاتی هند را هر روز دشوارتر می‌کنند  .  مدکاف می‌افزاید هند هنوز آماده نیست تا در مورد مسائلی همچون مناسبات خود با ایران به ایالات متحده تعهد بدهد  . باهارات کارناد ، استاد « مرکز پژوهش سیاست » نیاز هند به همگامی نزدیک دهلی نو با سیاست واشنگتن را مورد پرسش قرار می‌دهد و می‌گوید روابط هند و ایالات متحده در دوران نخست وزیری سینگ به‌طور فزاینده‌ای یک جانبه‌شده‌است و به‌طور دائم از هند خواسته می‌شود تا روابط تاریخی خود با کشورهایی همچون ایران را به حداقل برساند  . کارناد می‌گوید « ما در مورد ایران باید محکم بر موضع خود پافشاری کنیم و بگوییم نه ، شما هر اقدامی که دوست دارید ، اتخاذ کنید ، شما در سوی دیگر جهان قرار دارید ، اما ایران دقیقا همین جاست ، راه را برای ما هموار می‌کند و شرایط مهیا است و بنابراین ما به شیوه‌هایی که برای من کارساز هستند با ایران تبادلات بازرگانی خواهیم داشت  .  اگر این مسئله شما را ناراحت می‌کند ، خوب آزرده خاطر شوید » . کارناد می‌گوید هند باید تصویر روشنی از منافع ملی خود داشته باشد ، چه در افغانستان و چه در شرق آسیا و این که هر رابطه‌ای با ایالات متحده نباید « براساس معامله » باشد  . انتظار می‌رود سینگ ، نخست‌وزیر هند و اوباما ، رئیس جمهوری ایالات متحده در طی دیدار کاری روز جمعه در مورد همکاری دوجانبه در زمینه انرژی ، امنیت ، تجارت و مناطق منطقه‌ای گفتگو کنند  . روری مدکاف ، تحلیلگر سیاسی می‌گوید طرفین باید با انتظارات موجه و صبر در این گفتگوها شرکت کنند ، ارتقای مناسبات بین ایالات متحده و هند به عالی ترین سطوح ممکن است به سال‌های طولانی زمان نیاز داشته باشد  . وی می‌گوید « هند نقش سازنده‌ای در افغانستان ایفا خواهد کرد و تا به حال نیز به این نقش متعهد بوده است ، هند همچنین صدای بسیار مهمی در نظم راهبردی آسیا دارد و اجلاس شرق آسیا و مدیریت تنش‌های موجود در آسیا از جمله این نمونه‌ها هستند  .  اما من تصور نمی‌کنم که هند در برهه کنونی قدرت چندانی برای تغییر معادلات سیاسی را که دولت بوش به هنگام آغاز مشارکت راهبردی به آن امید بسته‌بود ، داشته باشد » . در برهه کنونی ، رئیس جمهوری ایالات متحده و نخست‌وزیر هند باید بر نگرانی و مشکلات خاص خود به ویژه در مورد شیوه‌های رویارویی با چالش‌های اقتصادی کشورهایشان تمرکز کنند  .