برنامه اتمی ایران در مبارزات انتخاباتی ریاست جمهوری آمريکا
جمهوریخواهان موضع تاختن به تهران را در قالب یک نقطه ضعف در سیاست خارجی اوباما در پیش گرفته اند
واشنگتن پست زیر عنوان " تاختن به ایران در کانون توجه جمهوریخواهان متقاضی کاندیدائی ریاست جمهوری آمریکا به عنوان یک نقطه ضعف در سیاست خارجی اوباما " می‌نویسد جمهوریخواهان متقاضی کاندیدائی ریاست جمهوری آمریکا با معطوف ساختن توجه خود به ایران به عنوان نقطه ی ضعفی در کارنامه سیاست خارجی پرزیدنت اوباما بسیاری از بحث و جدل هائی را احیا کرده‌اند که نومحافظه کاران در باره اقدامی مسلحانه علیه تهران مطرح می‌ساختند و مقبولیت آن در سالهای آخر ریاست جمهوری پرزیدنت بوش از دست رفته‌بود  . پیشتازان در این گروه از جمهوریخواهان متقاضی کاندیدائی ریاست جمهوری آمریکا ، با استناد به گزارش اخیرآژانس بین‌المللی انرژی اتمی در باره برنامه تسلیحات اتمی ایران ، خود را جایگزین هائی قوی تر برای اوباما و سیاست دو سویه دولت او در مورد اعمال فشار و برقراری تماس و گفتگو با جمهوری اسلامی ایران معرفی می‌کنند  . آنان برای جلوگیری از تولید بمب اتمی توسط ایران رویکردهائی شدیدتر - از فراهم ساختن حمایت مالی برای جنبش‌های شورشی مسلحانه گرفته تا حملات نظامی را پیشنهاد می‌کنند  . کشته شدن اوسامه بن لادن ، عملیات موفقیت‌آمیز ناتو در لیبی و برنامه‌های فراخوانی سربازان آمریکائی از عراق و افغانستان - طبق وعده‌ای که داده شده‌بود - در تبدیل سیاست خارجی به عنوان یکی از نقاط قوت اوباما در شرایطی کمک کرده است که وی خود را برای تجدید انتخاب ، از طریق معطوف ساختن توجه به اوضاع اقتصادی ، آماده می‌کند  . اوباما موفق به پیش‌برد مذاکرات صلح میان اسرائیل و فلسطینیان‌نشده‌است اما این هدفی دست نیافتنی برای تمامی روسای جمهوری آمریکا از زمان پرزیدنت کارتر تا کنون بوده است  . برنامه اتمی ایران ، جبهه‌ای غیر معمول را در مبارزات انتخباتی برای حملات جمهوریخواهان باز می‌کند  . محدود بودن اطلاعات معتبر علنی ، ارزیابی اینکه دولت اوباما جاه طلبی‌های اتمی ایران را تضعیف کرده است و یا بعکس گذاشته است پیش برود ، دشوار می‌سازد ، و به مقتاضیان کاندیدائی از حزب جمهوریخواه برای عرضه روش‌های جایگزین ، زمینه هائی بسیار عرضه می‌کند  . ایران تاکید می‌کند برنامه اتمی اش صرفا با مقاصدی صلح‌آمیز طراحی‌شده‌است  .  اما گزارش هفته گذشته آژانس اتمی سازمان ملل متحد قویا می‌گوید مسیراین برنامه تسلیحاتی است  . به برنامه اتمی ایران ، با ترور دانشمندان اتمی ایران ، حمله یک ویروس کامپیوتری بدخیم به تاسیسات اتمی ، و خرابکاری‌های احتمالی دیگر - که ممکن است حاصل عملیات سری آمریکائی و یا اسرائیلی باشد ، و یا نباشد ، لطمه هائی وارد‌شده‌است  . اوباما در مراحل اولیه صحبت‌های راجع به تعامل با ایران بیشتر سیاست‌های مربوط به سالهای آخر دولت بوش را دنبال می‌کرد که بر پایه آمادگی برای مذاکراتی همزمان با فشارهای بین‌المللی ، بدون لفاظی‌های تحریک‌آمیز ، نظیر متهم ساختن تهران به عضویت در یک محور شرارت استوار‌بود  .  اما چمهوریخواهان این سیاست را شکست خورده می‌بینند و دوباره از موضعی حرف می‌زنند که سیاست آمریکا پس از سرنگون‌سازی صدام حسین در سال 2003 توسط سربازان آمریکائی بر محور آن دور می‌زد و از دیدگاه بسیاری از متفکرین سیاست خارجی در گروه مخافظه کاران رژیم ایران هیولای دیگری‌بود که می‌بایست حذف شود  . در آن ایام نیز مثل حالا چنین استدلال می‌شد که یک ایران مسلح به تسلیحات اتمی تهدیدی مرگبار برای نیروهای آمریکائی در منطقه واسرائیل متحد آمریکاست ، که از حمایت گسترده و عمیق آمریکا برخوردار است  .  در آن ایام نیز نظیر حال صداهای طرفدار شدت عمل می‌گفتند زمان برای اقدام از دست می‌رود و آمریکا باید برای ایران روشن سازد که از مزیت ناشی از قدرت نظامی غالب خود را بکار خواهد گرفت  . حمله‌ای موشکی به مراکز شناخته‌شده‌اتمی ایران و یا خرابکاری از داخل ، محتمل ترین استراتژی بنظر می‌رسد  .  هر دو مورد کاملا در محدوده قدرت آمریکاست ، اما محاسبات دولت اوباما تاکنون مشابه محاسبات دولت بوش بوده است : حمله هنوز ارزش ریسک حاصل از آن را ندارد  .  ایران می‌تواند علیه منافع آمریکا و متحدانش اقداماتی تلافی جویانه انجام دهد ، ضمن آنکه ارزیابی پنتاگون بر این پایه است که اگر ایران دنبال کسب تسلیحات اتمی رفته باشد چنین حمله‌ای آن را به تعویق می‌اندازد و مانع از آن نمی‌شود  . اواخرهفته اوباما استدلال می‌کرد که تحریم‌های بین‌المللی علیه تهران نیش‌های گزنده متعددی زده استT و او با کشورهای دیگر در باره تلاش‌های بیشتر برای جلوگیری از دستیابی ایران به تسلیحات اتمی مشورت خواهد کرد  .  او بی‌آنکه به اقدام نظامی اشار کند ، کاری که بوش همواره انجام می‌داد ، تاکید کرد که مقامات آمریکائی هیچگاه هیچ گزینه‌ای را از روی میز خارج نمی‌کنند  . با اینحال کماکان این تحریم هاست که در کانون توجه قرار دارد  .  هرچند که سازمان ملل متحد به رغم چهار دوره تحریم‌های اقتصادی علیه ایران ، که سابقه سه مورد آن به دوران ریاست جمهوری بوش و دور آخر به زمان اوباما باز می‌گردد ، به سبب مخالفت چین و روسیه ، دو عضو دارای حق وتو در شورای امنیت سازمان ملل متحد تا کنون از اتخاذ تصمیماتی شدیدتر باز مانده است  .