گزارش فیلم: پیام همزیستی فرهنگی در «سفر صد قدمی»
در یکسوی شکاف فرهنگی در فیلم «سفر صد قدمی» هلن میرن قرار دارد، در نقش صاحب یک رستوران درجه یک فرانسوی، که افتخار می کند به سنت ها و تلاش برای رسیدن به بالاترین مدارج کیفیت.
افتتاح اکران فیلم « سفر صد قدمی » The Hundred - Foot Journey با شرکت هلن میرن ، در آمریکا که از جمعه هفته پیش شروع شد ، با حضور چهره هائی مثل اوپرا وینفری و استیون اسپیلبرگ به عنوان تهیه‌کننده پشت این فیلم ، افتتاح به یک رویداد رسانه‌ای تبدیل شد  . در مراسم افتتاح فیلم ، هفته گذشته در سنیمای مجلل و تاریخی زگلفد در نیویورک ، دو تهیه‌کننده مشهور فیلم ، اوپرا وینفری و استیون اسپیلبرگ در باره راه انداختن طرح ابراز خشنودی می‌کنند  .  خانم وینفری می‌گوید تهیه‌کننده جولیت بلیک ، این کتاب و سناریو را نزد او آورد ، و اوهم فورا آن‌ها را برای اسپیلبرگ فرستاد که بلافاصله تصویب کرد  . بعضی چهره‌ها ، مثل خانم وینفری و آقای اسپیلبرگ نفوذ کلام دارند ، و حضورشان اگر تضمین‌کننده فروش یک فیلم نباشد ، دست کم توجه رسانه‌ها و اذهان عمومی را به آن جلب می‌کند  .  روزنامه‌ها تیتر زده‌بودند که هلن میرن می‌گوید فیلم جدید « سفر صد قدمی » فیلمی پیام‌دار است  .  منظور او این است که این فیلم محتوی موعظه‌ای انسانگرایانه در باره همزیستی فرهنگی است  . در یکسوی شکاف فرهنگی در فیلم « سفر صد قدمی » هلن میرن قرار دارد ، در نقش صاحب یک رستوران درجه یک فرانسوی پرستاره ، که افتخار می‌کند به سنت‌ها و تلاش برای رسیدن به بالاترین مدارج کیفیت و سلیقه  .  کسب و کار او و باورهایش در باره برتری فرهنگی و نژادی ، در آغاز فیلم سفر صد قدمی به چالش کشیده می‌شود  .  چالشگر ، وارث یک خاندان رستوران‌دار هندی است ، با بازی « اوم پوری » که از هرج و مرج مومبای ( بمبئی سابق ) مهاجرت کرده به خلوت مصفای این دهکده ثروتمند در فرانسه ، و در صد قدمی رستوران کلاسیک فرانسوی ، یک رستوران هندی طراز اول بازمی کند ، با غذاهای تند و تیز و موسیقی پرکرشمه  .  صاحب رستوران فرانسوی برای تعطیل کردن رقیب به دوست اش شهردار متوسل می‌شود  . ریچارد موری Morais ، نویسنده رمان مبنای سناریوی فیلم ، می‌گوید صد قدم سفر از دید او ، عبور از باریکه راحت ولی محدودکننده زندگی است که ممکن است از نظر فیزیکی کوتاه باشد ، اما فاصله‌ای عظیم است از جهانی به جهان دیگر که طی کردن آن برای انسان و زندگی اش ، منفعت بزرگ دارد  . خانم وینفری ، از تهیه‌کنندگان فیلم ، در بازدید از صحنه فیلم‌برداری ، می‌گوید دوست داشت کارگردان از خود او به عنوان سیاهی لشگر در گوشه یکی از رستوران‌های فیلم استفاده کند  .  سر فیلم‌برداری ، خانم وینفری ، بر پیام فیلم که همزیستی فرهنگی و قومی است ، تاکید می‌کند  .  این همان پیامی است که 14 سال پیش ، لسی هالستروم ، کارگردان سوئدی تبار در فیلم مشهورش « شکلات » که آن هم در دهکده‌ای فرانسوی می‌گذشت ، مطرح کرد  . صحنه‌ای در فصل آغازین فیلم ، رستوران‌دار فرانسوی را نشان می‌دهد در نخستین دیدار با رقیب آینده ، او را تحقیر می‌کند و می‌گوید تصور نمی‌کند برای اجاره این محل پول داشته باشد ، چون دیده که از هتل تخفیف می‌خواسته  .  پاپا می‌گوید تخفیف خواستن از هتل نشانه بی‌پولی نیست ، بلکه نشانه صرفه جوئی است  .  محلی که « پاپا » برای رستوران هندی پیدا کرده ، صد قدم با رستوران فرانسوی فاصله دارد  . کارگردان لسی هالستروم می‌گوید داستانی خارق العاده است ، یک حکایت است  .  داستانی در باره نزاع فرهنگ‌ها و به هم پیوستن فرهنگها و دست به دست هم دادن برای تشکیل یک خانواده جهانی ، که هالستروم آن را یک رویای آرمانشهری می‌داند و می‌گوید اگر به کفایت خواب آن را ببینیم ، به حقیقت می‌پیونددد  .  او می‌گوید ما در این فیلم ، چیزهای بزرگ را ترویج می‌کنیم  . در صحنه مجادله دو رستوران‌دار در همسایگی ، هر دو به فرهنگ و سنتی که از آن می‌آیند ، می‌بالند  .  سناریست‌ها ، به قول جاستین چنگ ، منتقد ورایتی ، از میان کلیشه‌های آشنای فرهنگی در باره فرانسویان و هندی‌ها ، سعی کرده‌اند منازعه و طنز بیرون بکشند  .  اختلاف دو خاندان ، وقتی بالامی گیرد که عشق به یک کمک آشپز زیبای موطلائی ، و علاقه و کنجکاوی در باره آشپزی فرانسوی ، حسن ، آشپز رستوران هندی را به کار در رستوران رقیب جلب می‌کند  .  منتقدها فیلم سفرصدقدمی را به غذای مادر تشبیه کرده‌اند که راحت بخش و لذیذ است ، ولی فاقد شگفتی و هیجان  . هلن میرن می‌گوید در سینه این فیلم پیامی جدی مثل قلب می‌طبد ، که به قول معروف ، آیا نمی‌توانیم با هم کنار بیائیم  ؟ پیام تکراری و قصه قابل پیش‌بینی ، مانع از « لسی هالستروم »‌نشده‌که یک بار دیگر ، چیره دستی خود را در ساختن فیلمی فاخر و مفرح نشان بدهد ، با تصاویر زیبا و بازی‌های ماهرانه ، اما آنچه تحسین و شگفتی همه منتقدها را برانگیخته ، تصاویر فیلم بشقاب‌های اشتها برانگیز غذاهای فرانسوی و هندی است  . این فیلم چند لایه دارد  .  یک لایه همان تضاد یا اختلاف فرهنگی است  .  یک لایه فیلم ، عشقی است ، بین دو آشپز جوان ، یکی هندی یکی فرانسوی و بین دو سالمندی که در آغاز به نظر می‌رسد دشمن هستند  ..  یک لایه دیگر فیلم که با تصاویر اشتهابرانگیز از غذا روی آن تاکید‌شده‌، مربوط به فرهنگ غذائی است و برای همین ، خیلی از منتقدها سراغ استعاره‌های غذائی رفته‌اند و این فیلم را به Comfort Food تشبیه کرده‌اند ، چون تماشای آن ، آرام‌بخش است ، اما چیز هیجان انگیز و غیرقابل پیش‌بینی یا شگفت انگیزی در آن نیست  .  اما این غذای آرامبخشی است که می‌خواهد جدی گرفته شود  .  چون همراه است با تم چندفرهنگی و پیام همزیستی و تحمل‌پذیری  .  از آن فیلم هاست که مثل فیلمهای شرکت میراماکس در دهه 1990 ، مدعی است دیدن آن ، تماشاگر را به آدم بهتری تبدیل می‌کند  .  البته حضور آ تهیه‌کنندگان برجسته مثل اوپرا وینفری هم در عنوان‌بندی فیلم ، عامل دیگری در تائید خود مهم‌انگاری این فیلم است  . در مورد فیلم « سفر صد قدمی » تردیدی نیست که تهیه‌کنندگان بوده‌اند که سراغ کارگردان لسی هالستروم آمده‌اند  .  فیلمی با این همه تهیه قدرتمند ، فیلم مولف نیست که کارگردان انتخابش کند  .  اما انتخاب هالستروم برای این پروژه ، به خاطر سابقه این هنرمند است که از سال 2000 و فیلم شکلات شروع می‌شود ، با بازی ژولیت بینوش ، که در آن هم مثل این فیلم ، خانواده‌ای بود که از خارج مهاجرت کرده‌بود به یک شهرک فرانسوی و درست در برابر نهاد کسب وکار عمده شهر ، مغازه باز کرده‌بود  . اما تنها هالستروم نیست که در فیلم‌سازی در باره جنگ فرهنگی سابقه دارد  .  سناریست‌های این فیلم هم با این موضوع بیگانه نیستند  .  مثلا سناریست « استیون نایت » سناریوی « وعده‌های شرقی Eastern Promises » را نوشته‌بود ، در باره مهاجران روسی در لندن و جنگ زیرزمینی آن‌ها ، یا فیلم Dirty Pretty Things را نوشته‌بود که آن هم در باره منازعات در میان خانواده‌های مهاجر‌بود  . اما در باره لسی هالستروم باید گفت که کارگردانی مسلط است که اگر قرار باشد فیلمی زیبا و فاخر تهیه بشود که کسی را آزار ندهد ، سراغ او می‌روند  .  فیلمهای عاشقانه در کارنامه دارد و فیلم‌های خانوادگی در کنار انواع دیگر  .  یک حرفه‌ای قابل اعتماد است  . « سفر صد قدمی » فیلمی است که به قول « استفانی زکرک » منتقد « ویلج وویس » نیویورک ، همه ملزومات یک فیلم خوب را از روی فهرست رعایت کرده  .  از یک طرف در باره رستگاری و تحمل‌پذیری است از طریف دیگر در باره پیدا کردن عشق است در هر سن و سال و هر مرحله از زندگی ، از طرف دیگر ، در باره لذت‌های غذائی چند فرهنگی است ، از طرف دیگر پر از مناظر زیبای جنوب فرانسه است  .  آخرهاش وقتی حسن ، آشپز جوان هندی باید خودش را ثابت کند ، یک کم کند می‌شود ، ولی این بازیگر ، یعنی « منیش دایال » بازیگر خوش سیما و مسلطی است همان‌طور که تماشای گونه‌های هلو مانند « شارلوت لو بون » هم در برابر او خالی از لطف نیست ، اما کسی که می‌بینیم بیشتر تحسین‌شده‌، خانم هلن میرن است در 67 سالگی انگار هنوز طراوت دخترانه اش را حفظ کرده و در برابر او ، « اوم پوری » هنرمند هندی ، درخشش خارق العاده‌ای دارد ، به طوریکه از مواقع نادری است که در فیلمی ، دوسالمند گوی جذابیت را از جوانها می‌قاپند  .