بينش های در خلوت و بينش های عيان – روز سی و سوم
چند تا آدم با شهامت پيدا می شود که بيايد و بگويد، ديروز در اشتباه بودم. امروز چنين می پندارم و فردا شايد با آگاهی بيشتر حرف امروزم را نيز تصحيح کنم؟
اصطلاح بوقلمون صفت از آن زمان که باب‌شده‌و بکار گرفته‌شده‌، در توصیف آدمهائی بکار رفته که مثل بوقلمون با تکان دادن بال و پر رنگ عوض کنند  .  همین اصطلاح بعدا در گویشهای سیاسی یا مناظرات و مجادلات سیاسی آنچنان جا می‌افتد و بکار گرفته می‌شود که قدرت هرگونه ائتلاف و کنار آمدن با هم را از آدمهای درگیر بگیرد  .  یعنی اگر شما مثلا در روزی روزگاری گفته‌اید زنده باد فلانکس ، و یا فلان گروه و مکتب فکری یا سیاسی را محکوم اعلام کرده باشید ، به حکم آنکه مرغ یکپا دارد تا ابد محکومید روی حرف خود پافشاری کنید ، حتی اگر برایتان ثابت شود که در اشتباه بوده‌اید  . یعنی خود هم اگر بخواهید از ترس آنکه فردا همین برچسب بوقلمون صفت را بشما نچسبانند باید یا بخودتان دروغ بگوئید یا بدیگران و یا بهر دو  . حالا اگر مسئله برای من وتو ، که نه رهبر و نه عضوی از دسته‌ای ، جمعی ، مسلکی و گروهی هستیم چنین معضلی بوجود آورد ، که بترسیم حرف خطای دیروزمان را بلطف آگاهی امروز عوض کنیم ، تکلیف این همه اعضای صاحب نام گروه‌ها و دسته‌ها و مسلک‌ها و آنان که خود را صاحب رسالت می‌دانند چه می‌شود  ؟ چند تا آدم با شهامت پیدا می‌شود که بیاید و بگوید ، دیروز در اشتباه‌بودم  .  امروز چنین می‌پندارم و فردا شاید با آگاهی بیشتر حرف امروزم را نیز تصحیح کنم  ؟ بنابراین رهبران و خود را صاحبان رسالت دانسته‌ها ، دوگونه بینش برای خود بر میگزینند  .  بینش در خلوت که عقل و خردشان حکم می‌کند ، و بینش عیان که مصلحت شخصی حکم می‌راند  . من در همین ایام و در همین شهری که ساکنم ، در اینطرف و آنطرف و این مهمانی و آن مهمانی ، کم ندیده‌ام چپ گرا و راست گرا و سلطنت‌طلب و مجاهد و فدائی و سوسیالیست و مذهبی و مکتبی و  ........  که با هم نشسته ، گل می‌گویند و گل می‌شنوند  .  و بیشتر وقتها در مورد بسیاری مسائل مطرح خود را هم عقیده نیز می‌بینند  .  اما ، اما خدا نکند که دوربینی ، و " غیری " پیدا شود ، که همگی با شتاب برمیگردند پشت خط‌های رنگ باخته جبهه و حاضر برای گشودن آتش بروی هم ، آنهم آتشی که معمولا باروتش هم نم کشیده است  . و من و تو ، شاید ، باید ، به خودمان و به اینان ، توجه دهیم رسم زندگی و سیاست را در همین اجتماعات میزبان ، که مثلا رهبران این حزب و آن حزب چگونه در اینجا با هم می‌جنگند و باز چگونه با هم کنار می‌آیند  .  که اگر اینها هم می‌خواستند همان سیاست " حرف مرد یکیست " را پیشه کنند ، جایشان پهلوی دوستان‌بود در ته قافله  .