رویاها و کابوسهای آمنه بهرامی نوا
آمنه در اسپانیا در حالی که تحت مداوا است به تنهایی زندگی می کند، زبان اسپانیایی آموخته و با کامپیوتر و آیفون مخصوص نابینایان کار می کند.
دختر جوان خسته از کار روزانه به خانه برمی گردد  .  حس می‌کند کسی تعقیبش می‌کند  .  فکر می‌کند از همین مزاحم‌های خیابانی است  .  قدم‌هایش را کند می‌کند تا مزاحم بگذرد  .  مزاحم از او می‌گذرد و رو در رویش می‌ایستد و راه را بر او می‌بندد  .  در دست‌هایش پارچی است با مایعی سرخ رنگ است  .  از همان فاصله نزدیک آن را به سرو صورت دختر می‌پاشد  . دختر لحظه‌ای چیزی نمی‌فهمد  .  بعد احساس می‌کند که آتش گرفته است  .  فریاد می‌زند سوختم ، دارم می‌سوزم ، و وحشت زده از خواب بیدار می‌شود  .  متوجه می‌شود که خواب بوده و کابوسی هولناک می‌دیده ، با این حال صورت و دستهایش هنوز می‌سوزد  .  کابوس هولناک در بیداری هم ادامه دارد  . هشت سال از کور شدن چشمان آمنه و ویرانی چهره و ناساز شدن بخشی از بدنش به دست خواستگاری خودخواه که جواب رد شنیده و به او اسید پاشیده‌بود ، می‌گذرد  .  هشت سال است که آمنه با پشتکار و تلاشی باورنکردنی و خستگی ناپذیر ، می‌کوشد بخشی از زیبایی چهره ، و شاید کورسویی از ، نه بینایی ، که تنها حسی از نور و رنگ ، و در عین حال حق قانونی خود را از متجاوزی که کارش با جنایت و قتل چندان فرقی ندارد ، و شاید از آن وحشتناک تر و بربر منشانه تر است ، به دست آورد  . او رنج بسیار کشیده و دردهای برنتافتنی را تاب آورده است  .  دردی که آمنه هنگامی که اسید به پوست و گوشت تنش ، به چشمانش و به چهره اش نفوذ می‌کرد ، آن را سوراخ می‌کرد ، می‌خورد ، می‌درید و می‌سوخت ، و دردهایی که هشت سال است در هر عمل جراحی تحمل می‌کند ، رنج‌هایی که برای ساختن پوست و گوشت بر تنش برای وصله کردن به جاهایی که پوست و گوشتشان نابود‌شده‌است  .  و کابوس دائمی مردی با سطلی قرمز رنگ که راهش را درخیابان بر او می‌بندد و می‌گوید : بگیر  .  و آمنه می‌سوزد  .  خیال می‌کند آب جوش رویش ریخته‌اند  . آمنه تابه حال بیش از بیست بار تن به عمل‌های جراحی دشوار سپرده و هنوز باید عمل‌های دیگری را تاب آورد  .  اما او در این مدت فقط برای ترمیم صورتش تلاش نکرده  .  او به راه‌هایی رفته که شاید حتی آدم‌های سالم هم جرات و توانش را ندارند  .  او کوشیده است همه رنج‌ها و دردها و کابوس‌هایش را به امید و قدرت و خلاقیت تبدیل کند  .  به آفرینش روی آورده تا خود را در میان همه زنان و دخترانی که چون او قربانی این خشونت وحشیانه شده‌اند ، یگانه و انگشت نشان کند  .  در برابر جهان بایستد و بگوید تا نیرو و شور زیستن دارد ، دست از تلاش بر نمی‌دارد  . سرنوشتش را کتاب می‌کند  .  کتابی که تا دوماه دیگر در ایران منتشر می‌شود و پیشتر در آلمان منتشر‌شده‌و در اولین روز عرضه اش در نمایشگاه کتاب در آلمان ، نه هزار نسخه آن به فروش رفته است  . آمنه می‌خواهد پس از انتشار کتابش به فارسی آن را به انگلیسی در آورد و در آمریکا و کشورهای دیگر عرضه کند  .  یک کمپانی فیلم آلمانی هم اکنون بر سر ساختن فیلمی از زندگی اش با او وارد مذاکره‌شده‌است  . آمنه در عوض همه رنج‌هایی که کشیده به نگاه و نگرشی به زندگی و به جهان دست یافته که چه بسا چشم داران و بی‌دردان بر آن کور و از درک آن ناتوانند  . روز دوشنبه 22 خرداد اگر برای هرکس هر معنای سیاسی‌ای داشته باشد ، برای آمنه معنای دیگری دارد  .  آمنه روز دوشنبه 22 خرداد آخرین بخش از پنج عمل جراحی سرنوشت‌سازی را که از دسامبر گذشته آغاز شده‌بود ، تحمل کرد  .  عمل اول بر پوست او انجام گرفته‌بود  .  برای گرفتن 3 کیلو گوشت اضافی که آورده‌بود  .  عمل دوم برای گذاشتن بخشی از پلک چشم چپ که پوستش را از بدن خودش گرفته‌بودند  .  سه عمل آخر که هرسه روز دوشنبه انجام شد ، عمل پیوند قرنیه ، گذاشتن بخش دیگری ازپلک ، و عمل شبکیه‌بود  . چشم چپ او قرنیه و هردو پلک را ازدست داده و شبکیه اش سوراخ‌شده‌است  .  قرنیه را از بانک چشم اسپانیا تهیه کرده‌بودند  .  همه این کارها برای آن که آمنه فقط بتواند با این چشم حسی از دیدن را ، طرحی از چیزها را ، سایه‌ای از رنگ‌ها را ببیند  .  اما همین چشم ، یا آنچه از چشم چپش باقی مانده را نیز آمنه خودش نجات داده است  . در گفت و گویی که با او داشتم به من گفت : « یک ماه بعداز اسیدپاشی در 12 آبان 1383 پزشکان در ایران می‌خواستند چشم چپم را هم به دنبال چشم راست که عفونت کرده و تخلیه شده‌بود ، خالی کنند  .  می‌گفتند اگر تخلیه نشود عفونت می‌کند و خطرناک است  .  اما من نگذاشتم و با التماس و درخواست از اتاق عمل بیرون آمدم » . چشم راست آمنه به خاطر شرایط بد مالی و نداشتن پول ادامه معالجه عفونت می‌کند  .  پیش از آن در دوره ریاست جمهوری محمد خاتمی هزینه معالجه آمنه پرداخت می‌شد ، اما در سال 2007 محمود احمدی نژاد آن را قطع می‌کند  . آمنه می‌گوید : « بعد از بخشش قصاص ، آقای احمدی نژاد پرداخت هزینه‌ها را شروع کرد  . » می‌گوید « اگر پول جراحی داشتم چشم راستم عفونت نمی‌کرد  . » « هشت ساعت زیر عمل‌بودم  .  از زیر بغلم پوست برای لایه رویی پلک برداشتند  .  چون پلک لایه‌های مختلف دارد  .  برای لایه داخلی پلک از لب پایین و پشت گوشم ( پوست برداشتند ) .  یک عمل دیگر برای ساختن پلک مانده که از سقف دهان پوست بر می‌دارند  .  دوشنبه عمل کردند  .  سه شنبه هیچ چیز نمی‌دیدم  .  به خاطر درد و تورم  .  پنجشنبه باند‌ها را باز کردند  .  نور را شفاف تر از گذشته دیدم  .  اما هنوز چیزی نمی‌بینم  .  چون پلک بسته است  .  تا پلک بالا تعمیر نشود پلک را باز نمی‌کنند  .  عصب شبکیه و قرنیه پیوند خورده و سوراخ شبکیه جمع‌شده‌ . » آمنه بهرامی در سال 1383 با پاشیدن اسید به سر و صورتش توسط جوانی که از او خواستگاری کرده و جواب رد شنیده‌بود ، بینایی و زیبایی و بخش‌هایی از گوشت و پوست دست و بدن و صورتش را ازدست داد  . اسید پاس ، مجید موحدی ، دانشجوی رشته مهندسی الکترونیک ، فرزند خانواده‌ای نه نفره‌بود  .  پدرش راننده تاکسی ، مادرش معلم قرآن ، با هفت فرزند  .  ساکن محله یافت آباد تهران  . آمنه در شکایت از مجید موحدی خواستار قصاص عضو شد و برای اولین بار در ایران توانست برای اسیدپاشی حکم قصاص بگیرد  .  می‌گوید : « وقتی در دادگاه فهمیدم که دو چشم من ارزش یک چشم مجید موحدی را دارد از ته دل سوختم  .  خیلی رنج کشیدم  .  خیلی گریه کردم  .  چرا زن باید نیمی از مرد باشد  ؟  به دادگاه گفتم زن و مرد نیمه کامل‌کننده هم‌اند  .  هریک دیگری را کامل می‌کند  .  مگر مجید موحدی با دو چشمش چه کرده که من نمی‌توانم  .  او با داشتن دوچشم چنین آدمی‌شده‌ ...  تا توانستم قصاص دو چشم را بگیرم » . به رغم در خواست‌های سازمان‌ها و فعالان حقوق‌بشر و شخصیت‌ها و مقام‌های ایرانی و اروپایی و حتی دولت‌های خارجی که از آمنه درخواست گذشت از قصاص چشم در برابر چشم می‌کردند ، آمنه برای اجرای حکم قصاص ، یعنی کور کردن هردو چشم مرد اسیدپاش ، ایستادگی کرد  .  قرار‌بود اسیدپاش را بیهوش کنند و برادر آمنه قطرات اسید را در چشم او بچکاند  .  آمنه از همه رسانه‌ها نیز دعوت کرده‌بود که در جریان اجرای حکم حضور یابند  .  می‌گفت : « می‌خواهم با این کار درسی به اسید پاش‌ها بدهم تا دیگر به این راحتی کسی به این کار وحشیانه اقدام نکند » . وقتی همه چیز آماده‌بود ، در لحظه آخر ، آمنه اعلام کرد که از قصاص مرد اسیدپاش می‌گذرد  .  آمنه می‌گوید : « ازهمان اول هم نمی‌خواستم این کار را بکنم  .  من که مثل او قسی القلب و جنایت کار نبودم  . » آمنه می‌گوید : « بعد از این کار مجید موحدی جلوی من روی زمین به زانو درآمد و پاهای مرا بوسید و از من تشکر کرد  .  اما وقتی فهمید که قرار نیست آزاد شود به من توهین کرد و گفت : بی‌شعور  .  این نشان می‌دهد که او واقعا تنبیه‌نشده‌و معلوم نیست اگر از زندان بیرون بیاید امنیت جامعه را به خطر نیندازد » . به رغم بخشش قصاص از سوی آمنه ، به حکم دادگاه جنایی ، مجیدموحدی از جنبه عمومی جرم ، به خاطر اسید پاشی به 10 سال زندان و 5 سال تبعید محکوم‌شده‌است  .  اکنون هفت سال از مدت زندان او گذشته است  . آمنه می‌گوید : « بعد از بخشش قصاص درخواست دیه کردم  .  دیه برای دو چشمم ، دست و صورت و بازوهایم  .  در دادگاه به من گفتند نصف دیه به من تعلق می‌گیرد  .  چرا باید نصف مرد دیه بگیرم  ؟  من پول عمل‌هایم ، خرج زندگیم ، کارم ، درسم ، همه چیزم مثل یک مرد است  .  با یک مرد تفاوتی ندارد  .  گفتند تو زنی و باید نصف بگیری  .  من قبل از این که زن یا مرد باشم یک انسانم  .  من این پول را برای معالجه‌ام ، برای زندگیم می‌خواهم  .  گفتم باید دیه کامل باشد  .  الان حکم داده‌شده‌ .  خانواده اش می‌گویند پول دیه را ندارند  .  اما دولت می‌تواند از محل دیه مردمی ، دیه مرا بدهد  .  گفتم در عوض مجید باید در زندان بماند و کار کند و از حقوقش در زندان‌طلب دولت را بپردازد » . آمنه می‌گوید : « دیه اعضای من 350 میلیون تومان است  .  اما دادستان می‌گفت دیه تو 107 میلیون تومان است  .  دادستان می‌خواست با بخشش قصاص ، بخشش دیه را هم بگیرد  .  می‌گفت بخشش قصاص ، دیه را هم شامل می‌شود  .  اما این دروغ‌بود  .  از من امضا گرفت  .  من وکیل نداشتم و حرفشان را باور کردم و نمی‌دانستم چه نوشته‌اند  .  بعد وکیلم گفت سرت را کلاه گذاشته‌اند  . » برنامه آمنه از معالجه خودش فراتر می‌رود  .  او برنامه‌های مهمی برای آینده دارد  .  می‌گوید : « من می‌خواهم دیه کامل بگیرم  .  کار اعضای بدن برای زن و مرد یک سان است  .  چرا باید ارزش شان متفاوت باشد  ؟  به من گفتند قانون درست‌شده‌و می‌توانی دیه کامل بگیری  .  بعد دیدم این طور نیست  .  می‌خواهم این قانون عوض شود  .  اگر بتوانم ، اگر به من اجازه دهند ، به مجلس می‌روم  .  با نماینده‌ها حرف می‌زنم  ... » اما هنوز آمنه رویاهای دیگری در سر می‌پرورد  .  می‌خواهد سرنوشتش را ، تلاشش را برای تسلیم نشدن ، برای تغییر دادن سنت‌های پوسیده و رسوب کرده فرهنگی و اجتماعی مردسالار ، و در یک کلام برای دست‌یابی به عدالت و برابری انسان‌ها ، برای مردم جهان حکایت کند  .  او این‌ها را در کتابی که چهار سال پیش به زبان آلمانی منتشر کرد ، نوشته است  .  نسخه کامل و مفصل کتاب به فارسی در شهریور ماه امسال در ایران منتشر شود  . از آمنه می‌پرسم با توجه به همه دشواری‌های جسمی ، و رنج‌های روحی و تنگی‌های مالی و بویژه با نداشتن بینایی چگونه این کتاب را نوشته است  .  آمنه که حالا لابد به خاطر مصاحبه‌هایی که با رسانه‌های خارجی می‌کند تاریخ هارا به میلادی می‌گوید توضیح می‌دهد : « من همیشه دفتر خاطراتم را می‌نوشتم  .  در سال 2005 که این اتفاق ( اسیدپاشی ) افتاد به جای دفترچه خاطرات ، خاطراتم را ضبط می‌کردم  .  120 نوار 90 دقیقه‌ای شده‌بود که برای ناشر آلمانی از بین آن‌ها بخش‌هایی را انتخاب می‌کردم و برای کتاب می‌دادم  .  که به صورت کتابی با عنوان « چشم در برابر چشم » چاپ شد  .  من از این کتاب راضی نبودم  .  چون عکس روی جلدش اصلا عکس یک زن ایرانی نبود  .  در صورتی که ما دخترهای زیادی داریم که اسید رویشان پاشیده‌اند  .  با این حال کتاب به زبان‌های مختلف مثل چکی ، فنلاندی ، اسپانیایی ترجمه‌شده‌ . » نسخه فارسی کتاب کامل ، و شامل همه نوارهای آمنه است  .  آمنه می‌گوید متن فارسی در 900 صفحه با 45 عکس توسط نشر مهراندیش بزودی در تهران منتشر می‌شود که در آمریکا هم انتشارات شرکت کتاب آن را توزیع خواهد کرد  .  زندگی آمنه قرار است به صورت فیلم نیز بر پرده سینماها قرار گیرد  .  « الان کمپانی آلمانی فیلم میربوش پیکچرز می‌خواهد از کتاب من فیلم بسازد و می‌خواهد قرارداد همیشگی و جهانی ببندد اما چون به عمل‌های جراحی‌ام خورد فعلا به تعویق افتاده  .  من از آن‌ها خواسته‌ام به من پیش پرداخت بدهند چون برای عمل‌هایم و هزینه‌های زندگی در اسپانیا به پولش نیاز دارم  . » آمنه می‌گوید روایت فارسی کتاب « چشم در برابر چشم » در دو جلد خواهد‌بود و در حال حاضر تنها جلد اول آن منتشر می‌شود  .  از او درباره کتابش می‌پرسم  .  شرح حال است  ؟  رمان است  ؟  می‌گوید : « شرح زندگی خود من است  .  جلد اول درباره زندگی خودم است  .  موقع انقلاب یک ساله‌بودم  .  از بچگی‌ام ، از پدرو مادرم ، از دایی‌ام که جوان‌بود و در جنگ شهید شد ، از جنازه‌ها ، از جنگ ، از مدرسه نوشته‌ام  .  وقتی 14 ساله‌بودم عاشق پسری شدم ، اسمش امیر‌بود ، خیلی مردسالار‌بود  .  دائم مرا محدود میکرد ، تهدید می‌کرد  .  ازش می‌ترسیدم  .  خیلی مهربان و خیلی خوش قیافه‌بود ، اما ازش می‌ترسیدم  .  می‌گفت اگر جایی بدون اجازه اش بروم ، خودش می‌گفت « تکه تکه‌ات می‌کنم » .  ما آن موقع در همدان‌بودیم  .  پس از 4 سال نتوانستم تحمل کنم و ازش جداشدم  .  خوشبختانه همان موقع به تهران آمدیم و  ..  دیگر او را ندیدم  . » « چرا  .  بعد از پنج سال یک بار دیدمش  .  معتاد شده‌بود ، دیگر نه آن چهره را داشت و نه آن قد و بالا را  .  همه اش ازبین رفته‌بود  .  و بدبینی اش هم بیشتر شده‌بود  ... » آمنه در رشته الکترونیک دانشگاه آزاد اسلام شهر درس خوانده است  .  « من در تهران به دانشگاه رفتم  .  هم درس می‌خواندم  .  هم کار می‌کردم  .  خرج تحصیل خودم را در می‌آوردم ، به خانواده هم کمک می‌کردم  .  خیلی هدف‌ها و آرزوها داشتم که مجید پیدایش شد  .. » « او هم دانشجوی دانشگاه‌بود  .  در همان رشته‌ای که من درس خوانده‌بودم درس می‌خواند  .  دانشجوی رشته مهندسی الکترونیک  .  از من هم سه سال کوچک تر‌بود  .  من تیپ و خلق و خویش را خوب می‌شناختم  .  ما در ایران دو جور مسلمان داریم  .  مسلمان‌های افراطی و متعصب و مسلمان‌های پیش رفته  .  او و خانواده اش از گروه اول‌بودند  .  من و خانواده‌ام جزو گروه دوم هستیم  .  او از من خوشش آمده‌بود  .  دست بر نمی‌داشت  .  به من پیشنهاد ازدواج داد  .  مودبانه گفتم من و شما از لحاظ فرهنگی متفاوت هستیم اما شما اگر تقاضایی دارید باید با خانواده من تماس بگیرید  .  مادرش به خواستگاری آمد  .  خانواده‌ام به او جواب رد داد  .  اما ول نمی‌کرد  .  دائم تلفن  .  دائم تهدید یا التماس  .  دائم مزاحمت در دانشگاه ، در خیابان  .  هم خودش ، هم خانواده اش  .  مادرش می‌گفت :« پسرم یک مرد است  .  یک مرد هرچه بخواهد به دست می‌آورد  . » خودش تهدید می‌کرد و می‌گفت : « یا زندگی با من ، یا بیچارگی تا آخر عمر » .  ولی من بیچاره نشدم  .  من هرچه دارم از خودم دارم  .  من بیچاره نشدم  .  او بیچاره شد  .  من نابینا هستم  .  اما روی پای خودم زندگی می‌کنم  .  در اسپانیا تنها زندگی می‌کنم  .  خودم خرید می‌کنم  .  خودم آشپزی می‌کنم  .  او در زندان گفته که من شهرتم را به خاطر عشق او دارم  .  درست است که با این کار او زندگیم عوض شد ، اما توانایی‌های خودم‌بود که مرا به شهرت رساند  . » « نه ، نه  .  کاملا سالم‌بود  .  هیچیش نیست  .  نه روانی است  .  نه افسرده  .  این‌ها را بعدها خواهرش که وکیل‌بود در زندان به او یاد داد  . » « برای این که درست تربیت نشده‌بود  .  برای این که یک آدم لات بی‌تربیت غدّی‌بود که همه چیز باید مطابق میل او باشد  .  خانواده اش ، مادرش ، هم او را تشویق می‌کردند  .  آدم تربیت را از خانواده و اجتماع می‌گیرد  .  خانه شان در خیابان هاشمی در یافت آباد‌بود  .  بچه‌های محله شان بهش می‌گفته‌اند « حالا که کنفت کرده تو هم کم نیار  .  برو بسوزونش جبران کن » . وقتی قرار‌بود قصاص بشود آنقدر ترسیده‌بود که می‌گفت اعدام را ترجیح می‌دهد  .  من با قصاص مخالف نیستم  .  اما می‌گویم من وقتی ادعای خوب بودن دارم باید آن را در کردارم نشان بدهم  .  خیلی‌ها مرا ملامت کردند که چرا بخشیدی  .  می‌گفتند اشتباه کرده‌ام  .  می‌گفتند باید او را قصاص می‌کردم تا برای دیگران عبرت بشود  .  چون نه او و نه خانواده اش پشیمان نیستند  .  مادرش هم پشیمان نیست  .  معذرت خواهی اش هم تنها برای نجات پسرش‌بود  .  اما من پشیمان نیستم که بخشیدم  .  من اشتباه نکردم که بخشیدم  . » « می‌دانم که به تنهایی نمی‌توانم با اجرای حکم قصاص جلوی اسید پاشی را بگیرم  .  این کار یک روند طولانی دارد  .  با تربیت ، با فرهنگ‌سازی درست می‌شود  .  از همان ابتدا ، از کودکی  ...  کورکورانه دین را نپذیرفتن  .  باید فکر و عقل را به کار انداخت  ...  من این تربیت را از خودم شروع کردم  .  از اول می‌دانستم که می‌بخشم  .  اما می‌خواستم تا انتها بروم  .  تا ثابت کنم که می‌توانم ( حکم قصاص را ) اجرا کنم و به موحدی ثابت کنم که با غدی و لات بودن کاری از پیش نمی‌برد  .  او‌بود که به پای من افتاد و پای مرا بوسید  ...  مجید موحدی باید در زندان بماند و کار کند و درس انسان بودن را یاد بگیرد  . » به گفته آمنه خواهر مجید موحدی وکیل دادگستری است  .  خود او هم دانشجوی مهندسی الکترونیک بوده است  .  می‌پرسم : اما آمنه معتقد است : « تحصیلات دانشگاهی فقط علم آدم را زیاد می‌کند  .  آن‌ها افکارشان عوض‌نشده‌ .  افکارشان را از خانواده و اجتماع گرفته‌اند  .  ما در دانشگاه خودمان استادهایی داشتیم که با زنشان خیلی بدرفتاری می‌کردند  ... » همه این‌ها در جلد اول کتاب آمنه آمده است  .  آمنه می‌گوید :« جلد اول کتاب با بخشش قصاص تمام می‌شود  . » « بعد از بخشش خیلی درها به رویم باز شد  .  خیلی‌ها ، چه کسانی که نمی‌شناختم ، چه آن‌ها که می‌شناختم ، در داخل و خارج از ایران ازم قدردانی کردند  .  آقای خاتمی برایم نامه نوشت ، آقای احمدی نژاد من وخانواده‌ام را به کاخ رئیس جمهوری دعوت کرد  .  ما خانه نداریم  .  به ما یک خانه داد  .  یک خانه 140 متری به قیمت 100 میلیون تومان که به مدت بیست سال ماهی 490 هزار تومان می‌دهیم  .  بعد قول داد که یک سوم هزینه‌های درمانی‌ام را تامین کند  .  من به آقای احمدی نژاد گفتم من در سال 2007 در اسپانیا به خاطر شرایط بدمالی که پول جراحی و مخارج بیمارستان را نداشتم چشم راستم عفونت کرد و تخلیه شد  .  دولت اسپانیا بخشی از مخارجم را داده‌بود اما می‌گفت برای پرداخت همه مخارج باید پناهنده شوم  .  من نمی‌خواستم خانواده و وطنم را رها کنم  .  قبول نکردم  .  برای همین آواره خیابان‌ها شدم  .  مدتی در یک نوانخانه زندگی می‌کردم  .  به سفیر وقت آقای مجید مدّی تلفن زدم ، گفتم من در خیابان مانده‌ام  .  گفت : من چه کنم  !..  ( در آن ملاقات ) به آقای احمدی نژاد گفتم من از شما تشکر می‌کنم  .  اما شما خودتان آمدید  .  من دیگر طرف سفارت هم نمی‌رفتم  .  حالا سفیر جدید آقای مرتضی صفار نطنزی پول عمل‌هایم را داده‌اند  .  پنج عمل  .  نزدیک به سی هزار یورو داده‌اند  . » « جلد دوم بعد از بخشش است  .  از تلاش‌هایم برای دیه است ، که نمی‌دانم به کجا خواهد رسید  .  و از کوششم برای ساختن خودم  . » « من دیگر به دیدن فکر نمی‌کنم  .  می‌دانم که دیگر نخواهم توانست به معنای واقعی دیدن ، چیزی را ببینم  .  اگر ببینم چه بهتر  .  حتی اگر درحد تشخیص رنگ و سایه باشد  .  بیشتر سعی می‌کنم ظاهرم را درست کنم  .  تا آنجا که بشود این کار را می‌کنم تا ظاهری طبیعی پیدا کنم  . » « من الان زبان اسپانیایی را خوب حرف می‌زنم و می‌فهمم  .  اول به کلاس زبان رفتم  .  اما کلاس برای خواندن و نوشتن احتیاج به دیدن داشت  .  بیرون آمدم  .  یک ضبط صوت دستم گرفتم و رفتم توی خیابان ، توی مردم  .  حرف هاشان را ضبط می‌کردم و توی خانه تمرین می‌کردم  .  همین طوری در خیابان دوستان زیادی پیداکردم که به من خیلی کمک کردند  . در سال 2007 به مدت دو سال تنها زندگی می‌کردم  .  زبان و فرهنگ اسپانیایی را در این مدت یاد گرفتم  .  حتی دکترهایم به من کمک می‌کردند  .  یکی از دکترهایم بعد از عمل مرا بیست روز بیشتر در بیمارستان نگه داشت تا زبان یاد بگیرم  .  حرف زدن را آنجا با پرستارها شروع کردم  .  دکترم گفت به اسپانیایی با رادیو و تلویزیون‌ها حرف بزن  .  من جرات نمی‌کردم  .  او تشویقم کرد  .  گفت حرف بزن  .  من شروع به حرف زدن کردم  .  هرجا گیر می‌کردم به کمکم می‌آمد  .  این طوری زبان باز کردم  .  در سال 2008 به اسپانیایی حرف می‌زدم  .  حالا زبان دومم اسپانیایی‌ست  . غیر از آن به کلاس کامپیوتر نابینایان می‌روم و همین طور به کلاس آیفون 4S می‌روم و می‌توانم با استفاده از نرم‌افزار نابینایان استیو جابز در اپل ، با ایفون و کامپیوتر کار کنم  .  اینها بخش‌هایی از چیزهایی‌ست که برای جلد دوم کتابم گذاشته‌ام  . » وقتی روز پنجشنبه می‌خواستم با آمنه صحبت کنم تلفنش مدت‌ها مشغول‌بود  .  داشت با تلویزیون سویس مصاحبه می‌کرد  .  روز قبل سفیر ایران در اسپانیا به دیدارش رفته‌بود ، و حالا آمنه بعد از مصاحبه با تلویزیون ، برای قدردانی و خداحافظی در هتل اقامت گاه گروه نمایندگی‌بود  .  به من گفت وقتی در موقع ملاقاتش با سفیر به تلفنش زنگ می‌زده‌ام به سفیر گفته است : « دارند از صدای امریکا برای مصاحبه تلفن می‌کنند  . »