شرق و غرب درکتاب تازه ای به نام «خانه اژدها»، درهم ادغام می شوند
جان شور که سفرهای او به خاوردورانگیزه نوشتن این کتاب بوده است امیدوار است تا مردم از خواندن این کتاب لذت ببرند و به این نتیجه برسند که وجوه مشترک آنان چه درغرب باشند و چه درشرق به مراتب بیش تر از تفاوت های آن هاست
درکوچه پس کوچه‌های شلوغ شهر « هوشه مینه » یا « سایگون » پیشین ، دو دوست آمریکایی ، آیریس و نوآه می‌کوشند تا به بچه‌های خیابانی بی‌سرپرست کمک کنند اما خود را با چالشی بس عظیم تر رویارو می‌بیننند  .  این دو دوست که زاده خیال نویسنده کتاب « خانه اژدها »، « جان شور » هستند ناگهان متوجه می‌شوند که مشکل کودکان خیابانی واقعیت تلخی است که مقابله با آن نیازمند عواملی چندگونه وپیمودن راهی دشوار است اما نویسنده ضمن خواندن این کتاب به خواننده فرصتی می‌دهد تا به حل این مسئله کمک کند  . جان شور ، نویسنده آمریکایی که در شهر کوچکی در ایالت آیداهو به دنیا آمده و دوران کودکی خود را درمحیطی کاملا خالی از هرگونه تاثیرات مردم یا فرهنگ‌های خاوردور به ویژه ویتنام گذرانده است  .  اما پس از فارغ التحصیلی از دانشگاه او به ژاپن سفرکرد و در آنجا به آموختن زبان انگلیسی پرداخت تا هزینه سفر به چین ، تایلند و کشورهای افراد این نواحی را تامین کند  .  درهمین دوران‌بود که « شور » عشق و علاقه خاصی درخود نسبت به قاره آسیا و مردمان آن پیدا کرد  . جان شور می‌گوید :« من با یک کوله پشتی به مدت یک سال درکشورهای مختلف آسیایی گشت زدم  .  شهرهای بزرگی چون بانکوک ، سایگون ( هوشه مینه )، کت مندوو ، دهلی و غیره را سیاحت کردم  .  من از این سفرها تجربیات شگفت‌آوری به دست آوردم و درنهایت عاشق فرهنگ ، مردم ، تاریخ ، آب و هوا و غذای مردم آسیا شدم  .  یعنی همه چیز این مناطق و نواحی برایم به شدت دلپذیر بوده ا‌ست  .  انرژی خاصی که در این مناطق موج می‌زند نشان از پویایی و نیروی محرکه زندگی و حیات دارد  . » درهمین سفرها‌بود که جان شور متوجه حضورهمیشگی و انکارناپذیر بچه‌های خیابانی شد  .  او می‌گوید :« اغلب اوقات این کودکان در خانواده‌های بی‌نهایت فقیر به دنیا می‌آیند و پدران ومادرانشان عملا نمی‌توانند از آن‌ها مراقبت کنند  .  پس درنهایت رهایشان می‌کنند  .  گاه این خانواده‌ها به دلایلی از جمله اعتیاد از هم گسیخته شده‌اند  .  گاه والدین این کودکان خیابانی کشته شده‌اند و چون سیستمی برای شناسایی و مراقبت از آن‌ها دراین کشورها وجود ندارد آن‌ها از سنین ٥ تا 10 سالگی درکوچه‌ها و خیابان‌های شهرهای بزرگ دربدر و سرگردان می‌شوند  . » جان شور می‌گوید او مدت‌ها با این کودکان خیابانی درکشورهای مختلف آسیایی صحبت کرده است و آن‌ها را که اغلب موجب شگفتی او شده‌اند تحسین کرده است :« این بچه‌های بی‌خانمان توی خیابان‌ها تا ساعات دیروقت شب به جهانگردان بادبزن ، کارت پستال و گل می‌فروختند  .  چیزی که درمورد این بچه‌ها بیش از هرچیزدیگر نظرمرا جلب کرد ، مهارتی‌بود که آن هادرپیشبرد این « تجارتخانه »‌های کوچک ازخود نشان می‌دادند  !  آن‌ها به جای این که گوشه خیابانی بنشینند و دست گدایی به سوی رهگذران دراز کنند به تلاش و تکاپو برای فروش اجناسشان اشتغال داشتند  .  هنگام بارندگی شدید چترمی فروختند  .  وقتی گرمای هوا شدت پیدا می‌کرد کوکاکولای خنک می‌فروختند و درهمه این موارد من فکر می‌کردم که این کودکان چه هوشمند و فعالند وچه خوب با زندگی پیوند دارند و برای بقای حیات و ادامه زندگی چگونه گلیم خودشان را به هرصورتی که‌شده‌از آب بیرون می‌کشند  . » جان شوردرباره تجربه‌ای که درتایلند از یکی از این کودکان خیابانی داشته است می‌گوید :« شب‌ها در محلی که توریست‌ها پراکنده‌بودند در یک پارک خیابانی می‌نشستیم و به بازی « کانکت فور » Connect 4 با یکی از این بچه‌های خیابانی که هفت یا هشت سال بیشتر نداشت می‌پرداختیم  .  او چنان مهارتی دراین بازی داشت که همیشه برنده‌بود و هربار که با یک توریست تازه بازی می‌کرد یک دلار برنده می‌شد  .  اصلا او زندگی اش را از همین راه می‌گذراند  .  من واقعا از این همه هوش واستعداد این پسربچه کوچک حیرت زده شدم  . » همین پسربچه انگیزه‌ای شد تا جان شور کتاب « خانه اژدها » را بنویسد و او را تبدیل به یکی از شخصیت‌های اصلی کتاب کند  . دراین کتاب تازه ، اغلب وقایع در ویتنام اتفاق می‌افتند :« من شانس آن را داشتم که سه بار به ویتنام سفر کنم  .  به طورقطع آنچه مسلم است این است که هنوز هم درگوشه و کنار این مملکت میراث جنگ به خوبی مشاهده می‌شود  .  هنوز هم هزاران هزار بمب منفجرنشده درزیرزمین‌های لابلای جنگل‌ها وجود دارد  .  بمب‌هایی که وقتی بچه‌ها به‌طور اتفاقی روی آن‌ها می‌دوند منفجر می‌شوند  .  به همین خاطر هم افراد و به خصوص کشاورزان وبچه‌های علیل و بدون پا در آنجا زیاد دیده می‌شوند  .  با همه این احوال اهالی ویتنام تا جایی که امکان داشته خود را از خاطرات جنگ دور ساخته‌اند و به جایی فراتر از آن پای گذاشته‌اند  .  ویتنام امروز کشوری سرشار از امید و انرژی مثبت و سازنده است  .  حتی من به عنوان یک فرد آمریکایی با آغوش باز اهالی ویتنام روبرو شدم  . » کتاب جان شور با جریان سفر « آیریس » شخصیت اصلی داستان به ویتنام برای انجام یک امر خصوصی آغاز می‌شود  .  شور می‌گوید :« پدرآیریس یکی از سربازانی است که درویتنام جنگیده است  .  او به ویتنام بازگشته است تا با ایجاد مرکزی برای نگهداری از بچه‌های خیابانی به آن‌ها کمک کند اما چندی بعد به شدت بیمار می‌شود  .  کتاب درواقع با موضوع بیماری پدر آیریس آغاز می‌شود و این زن جوان به پدرخود قول می‌دهد که به این اقدام نیکوکارانه او در ویتنام پس از مرگ او ادامه دهد  .  مدت کوتاهی پیش از حرکت به سوی ویتنام ، آیریس با یکی ازدوستان دوران کودکی خود به نام « نوآه » روبرو می‌شود که پنج ماه پیش تر ازجنگ عراق بازگشته است  .  نوآه درجنگ عراق یکی از پاهای خود را ازدست داده است و از این موضوع به شدت غمگین و عصبانی است  .  او از آنجایی که طرح ونقشه دیگری برای زندگی آینده خود ندارد تصمیم می‌گیرد با « آیریس » همراه‌شده‌و به ویتنام سفرکند  . » رویارویی با بچه‌های بی‌خانمان خیابانی درویتنام ، آغاز تازه‌ای است برای آیریس و نوآه و درهای امید را برروی زندگی هردوی آن‌ها می‌گشاید  . جان شور می‌گوید :« نوآه با وجود تمام تلخی که درخود دررابطه با جنگ عراق احساس می‌کند ، کم کم آن را پشت سر می‌گذارد و متوجه می‌شود که این کودکان خیابانی درشرایطی بس فجیع تر و نومید‌کننده تراز او زندگی می‌کنند  .  نوآه درطول داستان کتاب درنهایت جان خود را به خطر می‌اندازد تا به این کودکان خیابانی کمک کند  . » شور هم چون شخصیت‌های اصلی کتاب خود کوشش دارد تا به این کودکان خیابانی کمک‌رسانی کند وخوانندگان خود را نیز برای کمک به آن‌ها بسیج کند :« من بخشی از فروش کتاب « خانه اژدها » را به بنیاد « اژدهای آبی » یک سازمان کمک به کودکان خیابانی در ویتنام اختصاص داده‌ام  . » خانه اژدها سومین کتاب جان شور است که سفرهای او به خاوردورانگیزه نوشتن آن‌ها بوده است  .  او امیدوار است که مردم از خواندن این کتاب لذت ببرند و به این نتیجه برسند که وجوه مشترک بین آنان چه درغرب و چه درشرق خیلی بیش تر از تفاوت‌های مابین آن هاست  .