غش کردن برای عربستان سعودی
کاندیداهای جمهوریخواه مدعی اند که دیکتاتورهای عرب به خاورمیانه ثبات بخشیدند. آیا این واقعا حقیقت دارد؟
روزی روزگاری ، رهبران جمهوریخواه می‌گفتند ایالات متحده آمریکا باید خاورمیانه را به سوی دموکراسی سوق بدهد ، زیرا دیکتاتورهای عرب تروریست‌های عرب پرورش می‌دهند  .  حالا دیگر این حرف‌ها مطرح نیست  .  در حزبی که زمانی جرج بوش ( پسر ) آن را اداره می‌کرد ، تز جنگ با تروریسم به‌وسیله دموکراسی اساسا رها‌شده‌است  .  کلید واژه جدید « ثبات » است  . دونالد ترامپ ، یکی از کاندیداهای جمهوریخواهان در انتخابات مقدماتی ریاست جمهوری آمریکا ، سقوط صدام حسین و معمر قذافی را علنا تاسف آور می‌داند  .  تد کروز ، دیگر کاندیدای جمهوریخواه انتخابات ریاست جمهوری ، دولت اوباما را برای کم کاری در حفظ حسنی مبارک ، رییس جمهوری مخلوع مصر ، در قدرت مورد انتقاد قرار می‌دهد و خواستار همراهی با ژنرال عبدالفتاح السیسی ، دیکتاتور کنونی مصر ، است  . دیک چینی ، معاون پیشین رییس جمهوری آمریکا ، اصرار دارد که « مردم مصر خوشحال‌اند که ارتش » در یک کودتای خشونت بار " دست به مداخله زد  . " جب بوش ، برادر جرج ، که " کمیته اقدام سیاسی انتخاباتی " حامی او دست کم از دو لابی سعودی کمک مالی دریافت می‌کنند ، می‌گوید رییس جمهوری بعدی باید " اعتماد را دوباره برقرار کند " و با " شریک مهم " آمریکا در ریاض " همکاری نزدیک تری " داشته باشد  . درک این که چرا کاندیداهای جمهوریخواه محاسن دیکتاتورهای عرب را دوباره کشف کرده‌اند ساده است  .  سرنگونی صدام و قذافی توسط آمریکا موجب به جای ماندن کشورهای ناتوان و ضعیفی‌شده‌است که در حال حاضر تحت کنترل داعش هستند  .  بخش عمده‌ای از سوریه هم که از دست بشار اسد در آمده در اختیار داعش است  .  مصری‌ها پس از کناره‌گیری مبارک از قدرت به اخوان المسلمین رای دادند  .  اما آنچه به جا مانده ، مستبدترین دیکتاتورهای قدرتمند جهان عرب - سیسی و ملک سلمان - است که از ایران منزجرند  .  این امر موضع کاندیداهای جمهوریخواه را که در پی جلب نظر آمریکایی‌های یهودی تندرو هستند تقویت می‌کند  . ولی یک مشکل وجود دارد : جرج بوش کلا در اشتباه نبود  .  مستبدانی که جمهوریخواهان اینک آن‌ها را برای حفظ ثبات مورد ستایش قرار می‌دهند ، در واقع نتیجه‌ای معکوس به بار می‌آوردند  . به اتفاقات چند روز گذشته نگاه کنید  .  شنبه گذشته ، رژیم سعودی شیخ نمر باقر النمر ، فعال حقوق شیعیان در عربستان سعودی ، را اعدام کرد  .  مقام‌های سعودی مدعی‌اند نمر مروج خشونت علیه حکومت‌بود ، اما شواهدی ارائه ندادند  .  اتهام اصلی او به احتمال زیاد بی‌احترامی به پرنس متوفی نایف بن عبدالعزیز بوده است که پسرش ، محمد بن نایف ، در حال حاضر وزارت کشور را اداره می‌کند  . آیت‌الله علی خامنه‌ای ، رهبر حکومت شیعی ایران ، چون همیشه با کلماتی تند واکنش نشان داد ( دست انتقام الهی گریبان سیاستمداران سعودی را خواهد گرفت ) .  ایرانیان خشمگین هم سفارت عربستان در تهران و کنسولگری این کشور در مشهد را غارت کردند  .  اما پس از آن رهبران ایران شروع به برداشتن " قدم‌هایی در راستای پرهیز از افزایش تنش کردند  . " آن‌ها 40 تظاهرکننده ضد سعودی را بازداشت کردند  .  حسن روحانی ، رییس جمهوری ایران ، حملات به نمایندگی‌های عربستان را غیر قابل توجیه خواند و از وزیر کشور ، دادگستری ، و اطلاعات که اختیارشان کاملا در دست او نیست خواست از مقام‌های سعودی حفاظت کنند  . اما سعودی‌ها نخواستند از تنش بکاهند  .  آن‌ها روابط دیپلماتیک و بازرگانی خود با ایران را قطع کردند و شماری از متحدان سنی شان را هم به پیروی از خواست خود تحت فشار گذاشتند  .  با توجه به این که در نبود یک درک مشترک میان تهران و ریاض بر سر آینده اسد دستیابی به صلح عملا غیرممکن خواهد‌بود ، تنش کنونی احتمالا عمر هیولای جنگ داخلی سوریه را بلندتر می‌کند  . این نوع بی‌مسولیتی از زمان قدرت گرفتن ملک سلمان و محمد بن نایف ( ولیعهد ) به بخشی از سیاست خارجی عربستان بدل‌شده‌است  .  بهار گذشته ، عربستان علیه شورشیان حوثی مخالف عبد ربه منصور هادی ، رییس جمهوری یمن ، وارد جنگ شد  .  سعودی‌ها با معرفی شیعیان حوثی به عنوان مهره ایران که کارشناسان محدودی آن را باور می‌کنند کارزار بمباران و محاصره دریایی یمن را آغاز کردند ؛ این عملیات ، اوضاع ناخوشایند انسانی در یمن را به یک فاجعه بشردوستانه بدل کرد  .  به گفته مقام‌های آمریکایی ، جنگ ریاض در یمن به تقویت القاعده منجر‌شده‌و ظاهرا بعضی از نیروهای شان در کنار نیروهای تحت رهبری عربستان جنگیده‌اند  . نوبت به متحد نزدیک عربستان سعودی ، عبدالفتاح السیسی ، رییس جمهوری مصر ، می‌رسد که اغلب کاندیداهای جمهوریخواه انتخابات ریاست جمهوری آمریکا او را تحسین می‌کنند  .  سیسی با خشونتی هولناک " ثبات " را برای کشورش به ارمغان آورد  .  نیروهای تحت فرمان او تنها در یک روز در سال 1392 بیش از 800 تظاهرکننده شامل زن و کودک را کشتند  .  او همچنین شاخه سیاسی اخوان المسلمین را که در یک انتخابات آزاد به پیروزی رسیده‌بود و سپس در کودتا از قدرت کنار زده شد ، غیرقانونی اعلام کرد  . نتیجه این روند ، تولد دوباره تروریسم جهادی علیه دولت مصر است  .  احمد ماهر ، فعال دموکراسی خواه مصری ، می‌گوید سیسی با به زندان انداختن دسته جمعی منتقدان سیاسی اش " افرادی را که به اشتباه بازداشت‌شده‌و به هیچ جنبشی وابستگی ندارند به جهادی تبدیل می‌کند  .  اعضای اخوان المسلمین به خاطر رفتار غیر انسانی در زندان به مرور افراطی می‌شوند  .  افراط‌گرایی در سایه بی‌رحمی و خودکامگی سیسی در مصر جای پای خود را باز می‌کند  . " بوش مشکل اصلی - این که دیکتاتوری با بستن راه‌های مسالمت‌آمیز بیان دردهای سرکوب شدگان موجب جهاد می‌شود - را درست تشخیص داده‌بود ، ولی این به این معنا نبود که برای آن پاسخ مناسبی داشت  .  پس از تجربه آمریکا در عراق و لیبی کاندیداهای جمهوریخواه حق دارند به تغییر رژیم با تردید نگاه کنند  . اما میان سرنگونی یک رژیم دیکتاتوری با پرورش آن تفاوت وجود دارد  .  کاندیداهای جمهوریخواه در شوق نمایش شدت عمل شان در مقایسه با باراک اوباما به عربستان سعودی چک سفید داده‌اند تا به هر کاری می‌خواهد دست بزند  .  کریس کریستی ، از کاندیداهای جمهوریخواه انتخابات ریاست جمهوری ، در پاسخ به پرسشی درباره اعدام شیخ نمر گفت که او " با ایرانی‌ها هیچ احساس همدردی نمی‌کند  . " مارکو روبیو ، دیگر کاندیدای حزب جمهوریخواه ، گفت " پاسخ ما باید ایستادن در کنار متحدان مان باشد  . " از منظر سناتور ایالت فلوریدا ایستادن در کنار خاندان سلطنتی در ریاض می‌تواند حتی به معنای اعزام نیروی ویژه آمریکایی برای کمک در جنگ فاجعه بار و غیراخلاقی در یمن باشد  . رقبای جمهوریخواه برای این که در جنگ با " اسلام رادیکال " نسبت به اوباما سرسخت تر به نظر برسند خشونت جهادی داعش را با اخوان المسلمین یکی کرده‌اند  .  کروز و بن کارسون پیشنهاد ژنرال سیسی را مبنی بر تروریست اعلام کردن اخوان المسلمین تکرار کردند ؛ با این کار اطمینان حاصل خواهد شد که تنها راه رقابت اسلامگراهای مصر برای کسب قدرت دست گرفتن اسلحه است  . از منظر کاندیداهای جمهوریخواه " اسلام رادیکال " همان کارکردی را دارد که " محور شرارت " بیش از یک دهه پیش داشت  .  در سال 2003 ، سیاستمداران تندرو طبقه‌بندی پدید آوردند که بیش از این که بر واقعیت‌های خاورمیانه استوار باشد بر نیازها و پیش فرض‌های سیاسی خودشان بنا شده‌بود  .  هر کس که درون این دایره قرار بگیرد ( ایران ، اخوان المسلمین ) اهریمنی است و اگر قصد نابود کردن آن نباشد باید از آن اجتناب کرد  .  هر کس که خارج از این دایره قرار بگیرد ( ملک سلمان ، ژنرال سیسی ، بنیامین نتانیاهو ) پرهیزکار است و فارغ از ابعاد مخرب اقداماتش سزاوار حمایت بی‌شائبه ما است  . واقعیت این است که اگر چه ایالات متحده باید درگیر نبرد با داعش و القاعده باشد ، اما بر خلاف تصور تد کروز ، آخرین چیزی که خاورمیانه نیاز دارد یک جنگ سرد شدید بین نیروهای روشنی و تاریکی است  .  منطقه نیازمند مجموعه‌ای از مصالحه‌هایی سیاسی است که به پایان دادن به جنگ‌های داخلی منطقه کمک می‌کند  .  هر چقدر متحدان آمریکا مانع این مصالحه‌ها شوند باید کمتر به عنوان متحد به آن‌ها نگاه کرد  .