اوباما - نتانیاهو؛ همکاری یا تقابل؟
نه اوباما و نه نتانیاهو خواستار جنگ بر سر مسئله هسته ای ایران نیستند. اما پرهیز از جنگ، مستلزم همکاری نزدیک اورشلیم و واشنگتن است.
آرون داوید ، کارشناس و تحلیلگر مسائل خاورمیانه در مرکز وودرو ویلسون ، در وبسایت شبکه خبری سی‌ان ان می‌نویسد ، در جریان انتخابات اسرائیل ، دو مسئله در میان تحلیلگلران و دیپلمات‌ها مورد بحث‌بود : ‌اول این که بنیامین نتانیاهو پیروزی بزرگی به دست می‌آورد ، و دوم این که این پیروزی او را در موضع تقابل با باراک اوباما قرار خواهد داد که در دور دوم ریاست جمهوری اش با جدیت به دنبال ایجاد صلح خاورمیانه است  . در ادامه این مطلب آمده است با برگزاری انتخابات اسرائیل ، گزینه اول اشتباه از آب درآمد و باید دید که سرنوشت گزینه دوم چه خواهد‌بود  .  بنیامین نتانیاهو برای بار سوم نخست‌وزیر اسرائیل شد و صحنه رویارویی بیبی - اوباما در راه است  . شاید رابطه این دو رهبر قدرتمند ناکارآمدترین شکل رابطه اسرائیل - آمریکا در تاریخ دو کشور باشد  .  و پیش‌بینی می‌شود که فرودهای بیشتری نیز طی سال‌های آینده در انتظار این رابطه باشد ، بویژه اگر نتانیاهو مجبور شود دولت ائتلافی راستگرا تشکیل دهد  . اما رابطه اسرائیل - آمریکا برای سقوط ، بیش از حد مهم و عمده است ، بویژه الان  .  علاوه بر این با در نظر گرفتن این که ائتلاف اسرائیل شامل حزب میانه روی یائیر لاپید و احتمالا یک جناح میانه روی دیگر نیز باشد ، نتانیاهو و اوباما دلیل کمتری برای تقابل خواهند داشت و در مقابل دلایل بیشتری برای همکاری خواهند داشت  .  به این دلیل : ‌ توهم دور دوم این که اوبامای رهیده از رقابت‌های انتخاباتی اکنون نخست‌وزیر اسرائیل را با شلاق ابتکار صلح خاورمیانه بنوازد ، چیزی به موضوع اضافه نمی‌کند  . اول این که در سابقه سیاست آمریکا در قبال مذاکرات اعراب و اسرائیل ، چنین امری وجود ندارد  .  فشار بیل کلینتون در کمپ دیوید در سال2000 متعلق به کلینتون نبود بلکه از سوی اهود باراک ، نخست‌وزیر وقت اسرائیل‌بود  . دوم ، وجود موقعیت و نه فقدان اضطرار یا اشتیاق به امتیازگیری است که رئیس جمهوری آمریکا را به اقدام سوق می‌دهد  . نگاهی به اطراف نشان می‌دهد که در حال حاضر هیچ قرارداد عمده‌ای میان اسرائیل و فلسطینی‌ها ممکن نیست  .  حضور لاپید در ائتلاف دولت می‌تواند جلوی برخی از بلندپروازی‌های راستگرایان اسرائیلی در گسترش شهرک‌سازی را بگیرد اما برای فشار آوردن به صلح همه جانبه کافی نیست  . از سوی دیگر تمرکز لاپید بر مسائل اقتصادی و خدمات ملی‌بود و نه بر مذاکره با فلسطینی‌ها  . اختلاف و سوظن میان اسرائیل و فلسطینی‌ها بسیار عمیق است و عرصه سیاسی هر کدام از طرفین بسیار متنوع است  . احتمالا دولت جدید نتانیاهو بر برخی قراردادهای موقت با فلسطینی‌ها تمرکز کند  .  و این خود به ما نشان می‌دهد که دعوای بزرگی میان رهبران اسرائیل و آمریکا در پیش نخواهد‌بود  . چرا جنگ بر سر هیچ  ؟ جنگ با نخست‌وزیر اسرائیل ( ‌و همچنین اعراب ) بخشی از شرح وظایف رهبران آمریکایی است  .  اما این جنگ باید سازنده باشد و ارزشش را داشته باشد  . در حال حاضر هیچ تصویری از توافق میان اسرائیل و فلسطینی‌ها پیش رو نیست پس بهانه‌ای برای درگیری هم نیست  .  در مورد اوباما نه جنگ میان جمهوری خواهان و دمکرات‌ها درباره فشار به اسرائیل هوشمندانه است و نه وارد شدن به ابتکاری محکوم به شکست  . جان کری به دوست احتیاج دارد آمریکا قرار است یک وزیر خارجه جدید داشته باشد که کنار آمدن با مشکل اسرائیل و فلسطینی‌ها یکی از مسئولیت‌هایش خواهد‌بود  .  او نمی‌خواهد شاهد تیرگی روابط میان اوباما و نتانیاهو باشد تا انجام این کار حیاتی برایش تبدیل به غیرممکن شود  . کری برای موفقیت ، به رابطه‌ای براساس اعتماد با نتانیاهو احتیاج دارد  .  جان کری اگر باهوش باشد ، در را برای نتانیاهو باز نگاه می‌دارد تا ببیند می‌تواند با او اعتمادسازی کند یا نه  .  اگر نشد ، آنوقت برای درگیری وقت بسیار است  . مسئله ایران دلیل دیگری برای همکاری بیشتر میان اوباما و نتانیاهو ، ایران است  .  واقعیت این است که نه اوباما ، نه ایران و نه نتانیاهو خواستار جنگ بر سر مسئله‌ای هسته‌ای ایران نیستند  .  اما پرهیز از جنگ ، مستلزم همکاری نزدیک میان اورشلیم و واشنگتن است  . گفته می‌شود که 2013 سالی سرنوشت ساز از نظر تصمیم‌گیری برای مسئله هسته‌ای تهران است  .  این امر مستلزم همکاری صمیمانه برای جلوگیری از اقدام یک جانبه اسرائیل و فرصت دادن به دیپلماسی میان ایران و آمریکا و در عین حال قانع کردن اسرائیل است  . اگر دیپلماسی کارساز نباشد ، آمریکا و اسرائیل باید در مورد اقدام نظامی توافق کنند  .  به زبان ساده ، رابطه آمریکا و اسرائیل آنقدر وسیع و عمده است که در هر صورت شکست ناپذیر است  .  این البته به معنای نبود اختلاف‌نظر میان دو طرف نیست  .  اما رسیدگی به دو مسئله عمده روز ، یکی ایران و دیگری فلسطینی‌ها ، بدون همکاری آمریکا و اسرائیل میسر نمی‌شود  . نویسنده مطلب در پایان می‌گوید الان وقت میراث‌سازی است  .  الان دور دوم ریاست جمهوری اوباما و شاید آخرین دور نخست وزیری نتانیاهو است  .  اوباما نمی‌خواهد رئیس جمهوری باشد که در دوره او ایران از خط قرمزهای تولید سلاح اتمی عبور کند و قطعا بیبی نیز نمی‌خواهد نخست وزیری در تاریخ اسرائیل باشد که مسئولیت این امر را برعهده بگیرد  . آرون داوید می‌نویسد خیلی خوب خواهد شد اگر آمریکا و اسرائیل به یک تفاهم گسترده استراتژیک در قبال ایران برسند ؛ چه با دیپلماسی و چه با جنگ ، آنوقت درباره راه حل دو کشوری اسرائیل و فلسطین فکری بکنند  . اما اگر این اتفاق هم نیافتد ، نتانیاهو و اوباما به شدت به یکدیگر وابسته‌اند  .  این دو هرگز یکدیگر را دوست نخواهند داشت اما بدون شک راهی برای پرهیز از منازعه خواهند یافت  .  واقعیت این است که حفاظت از منافع اسرائیل و آمریکا و ثبات منطقه در فضای متزلزل خاورمیانه ، به این رابطه بستگی دارد  .