حقوق بشردر کشورهائی نظير ايران با اسلحه زبان مورد حمله قرار گرفته است
وال استريت جرنال پيشنهاد يک حقوقدان بين المللی به ژورناليست ها برای امتناع از واژه نا محدود محاکمه را نقل کرده است
دادگستری با نمایش هائی زیرکانه از محاکمات به مسیری غلط افتاده است وال استریت جرنال زیر عنوان « زبان حقوق‌بشر » مقاله رابرت آمستردام ، وکیل مدافع بین‌المللی متخصص در سیاست‌های تجاری و حکومت قانون در اقتصادهای رو به ظهور ، را چاپ کرده است که معتقد است حقوق‌بشر مورد حمله قرار گرفته است و اسلحه مورد استفاده در این حمله زبان است  .  آقای آمستردام می‌نویسد تعریف و معنای عدالت با نمایش هائی زیرکانه و مهیج در مورد تضمین حداقل دادرسی به مسیری غلط افتاده است  .  محاکمه‌ای عاری از هرگونه حقی برای دفاع کماکان محاکمه نامیده می‌شود ، حکم محکومیتی که توسط یک رئیس جمهوری مستبد و خودکامه صادر می‌شود ، بجای حکمی که یک قاضی باید صادر کند ، کماکان یک حکم محکومیت به حساب میآید ، واین درک غالب و زیانبار وجود دارد که قانون و دادگاهها خوب کار می‌کنند - فرضی که نهادهای مالی دنبال سرمایه‌گذاری در محیط‌های قضائی دست دوم آن را مشتاقانه می‌پذیرند  . هنگامی که میخائیل خودورکوفسکی ، یک روسی زندانی سیاسی که من در پرونده او درگیرم ، در سال 2004 برای نخستین بار به محاکمه کشانده شد دولت تمامی قدرت رسانه‌ای خود را برای نشان دادن عدالتی که در تعاریف منعکس است بکار گرفت  .  آن‌ها او را با دست و پای بسته به زنجیر در یک قفس گذاشتند و نمایشی خوب از محاکمه‌ای در تلویزیون پخش کردند که یک قاضی را نشان میداد به دفاعیات گوش می‌دهد  .  انگار نه اینکه حکم محکومیت براساس خواست تلفنی کرملین صادر نمیشود  .  این همان چیزی است که روسها آن را « عدالت تلفنی » توصیف می‌کنند  . این برای ناظران از راه دور یک محاکمه تلقی می‌شود ، و حتی ممکن است تضمین حداقل دادرسی به حساب آید  .  اما زیر تمامی این واژه‌های آشنا ، ریشه هائی از فساد ، فرامین سیاسی و استبدای وجود دارد  .  این را در حکم مجازات یازده سال حبس برای لیو شیابو ناراضی چینی دیده ایم ، که کاخ سفید با سکوت به آن واکنش نشان داد  .  می‌توانیم این قاعده استقراضی را در مرگ مرموز دکتر رامین پوراندرجانی در ایران ببینیم که پس از توضیحاتش به مجلس در امتناع از تسلیم شدن به فشاربرای صدور گواهی کذب مرگ در مورد معترضین شکنجه دیده توقیف شده‌بود  .  حتی حکام نظامی برمه هم دراین روند بروکراتیک چنان استاد شده‌اند که با ترتیب دادن محاکمه‌ای شرم آور برای آنگ سان سوچی دوره حبس خانگی او را تمدید کردند  . در پرونده‌ای دیگر که در ونزوئلا در آن درگیرم ، پرزیدنت هوگو چاوز برای حمله به الیگیو سدنیو یک زندانی سیاسی که به تازگی آزاد‌شده‌است از شبکه سراسری تلویزیون استفاده کرد و خواستارحکم مجازات حبس سی ساله برای قاضی صادرکننده حکم آزادی مشروط او شد که با رویه و سوابق کارشناسی بین‌المللی تطبیق میکرد  .  چاوز آقای سدنیو و قاضی را سارقینی مسلح خواند ، هرچند که هیچکدام نه مرتکب جرمی شده‌اند و نه برای ارتکاب هیچگونه جرمی حکم محکومیت برایشان صادر‌شده‌است  .  برای رهبران این کشورها استفاده وسائل ارتباط جمعی در روایت‌هایشان از واژه هائی که مخالفان را مجرم نشان دهد مهم تر ازاعمال واقعی عدالت یا اثبات یک اتهام واقعی است  . وقتی تعریف عدالت به سرقت میرود به ندرت می‌توان وسائل ارتباط جمعی را به ارائه گزارش هائی بی‌طرفانه از وقایعی واداشت که اتهامات مرتبط با آن‌ها ممکن است بی‌ربط وفاقد مدرک باشد ، و یا دادستانها به رویه هائی بکلی خارج از محدوده قانون متوسل‌شده‌باشند  .  برای چنین دولت هائی هدف بیشتر کاربرد اتهام است تا رسیدگی واعتقاد به سیستم قضائی ، زیرا آن‌ها می‌توانند روی اقتدارخود برای کم رنگ ساختن اصل برائت در محاکمه حساب کنند  .  آن‌ها میدانند که به سادگی می‌توانند با زدن برچسب مجرم به ناراضیان و مخالفان ، مردم را به جهتی بکشانند که ایشان را مجرم ببینند  . چاره جوئی من بسیارساده است  .  پیشنهاد میکنم ژورنالیست‌ها دراستفاده سخاوتمندانه از واژه محاکمه تجدید نظر کنند ، مگر آنکه برای تشریح روندی حاکی از تساوی میان دفاع و تعقیب در محاکمه‌ای منصفانه و مستقل براساس اصولی باشد که در بسیاری از کنوانسیون‌ها و عهدنامه‌های بین‌المللی شرح داده‌شده‌است  .  بعبارت دیگر شیوه هائی که توسط رهبری چین علیه ناراضیان اش ، توسط رژیم ایران علیه معترضین اش ، و یا توسط هوگو چاوز در ونزوئلا علیه اپوزیسیون بکار گرفته می‌شود از این پس به عنوان محاکمه توصیف نشود  .