یادداشت وزیر خارجه آمریکا در فارین افرز: مواجهه با ایران
آن‌هایی که هنوز مرعوب این باور دیرین هستند که صراحت مانع مذاکره است باید اثر اظهارات هدفمند و فشار عملی بر رژیم های متمرد را تشخیص دهند. با سرعتی که اقتصاد ایران رو به زوال می رود و تظاهرات شدت می گیرد، برای رهبری ایران باید روشن شده باشد که مذاکرات بهترین راه پیش رو است.
پایان « جنگ سرد » باعث شد سیاستگذاران و تحلیلگران درباره بزرگترین چالش‌های پیش روی امنیت ملی آمریکا نو اندیشی کنند  .  ظهور القاعده ، مجرمان سایبری و دیگر نهادهای خطرناک تائیدی بر تهدید ناشی از بازیگران بدون کشور‌بود  .  اما به همین میزان ظهور دوباره رژیم‌های متمرد مساله ساز شد ؛ رژیم‌های یاغی که هنجارهای بین‌المللی را به چالش کشیده ، به حقوق‌بشر و آزادی‌های بنیادین وقعی نمی‌گذارند و بر علیه امنیت مردم آمریکا ، متحدان آمریکا و دیگر نقاط جهان عمل می‌کنند  . کره شمالی و ایران در راس این رژیم‌های متمرد قرار دارند  .  هر دو کشور با نقض ممنوعیت‌های بین‌المللی دهه‌ها وقت صرف دستیابی به جنگ افزار هسته‌ای کرده‌اند  .  تلاش‌های دیپلماتیک چند دهه گذشته در برابر هر دو کشور و توافق‌های متعدد هیچکدام نقطه پایانی بر جاه طلبی هسته‌ای شان نگذاشته است  .  برجام با سرازیر کردن منابع مالی به رژیم اسلامی امکان داده است به صادرات انقلاب در خارج و تحمیل آن در داخل ادامه بدهد  . رشد تهدید کره شمالی و ایران در پی جنگ عراق چگونگی واکنش به آن‌ها را پیچیده کرده است  . پرزیدنت ترامپ در برابر ایران سیاست فشار حداکثری را در پیش گرفته است  .  اما رئیس جمهوری آمریکا خواهان یک مناقشه نظامی طولانی دیگر برای آمریکا در خاورمیانه نیست  . نمونه کره شمالی نشان می‌دهد که پرزیدنت ترامپ دیپلماسی و تعامل را به مناقشه و خصومت ترجیح می‌دهد  . سیاست تحریم و فشار تا بروز نشانه‌های محسوس از تغییر دائم در سیاست‌های ایران با افشای فساد در حکومت همراه خواهد‌بود  .  آمریکا در عین حال به تحرکات منطقه‌ای ایران توجه دارد  . ما به دنبال جنگ نیستیم  .  اما باید به صراحت روشن کنیم که تشدید تنش به سود ایران نیست ؛ جمهوری اسلامی نمی‌تواند در برابر رشادت‌های نظامی آمریکا دوام بیاورد و ما از این که این را به رهبران ایران تفهیم کنیم ابایی نداریم  . پرزیدنت ترامپ دنیایی را به ارث برده که به شکلی همان قدر برای ایالات متحده خطرناک است که شب « جنگ جهانی اول »، پیش از « جنگ جهانی دوم » یا در اوج « جنگ سرد »‌بود  .  اما رویکرد جسورانه رئیس جمهور ، ابتدا بر سر کره شمالی و اکنون بر سر ایران ، نشان داده است که با ترکیب باور قوی ، تاکید بر منع گسترش جنگ افزار هسته‌ای و اتحادهای محکم به چه پیشرفت‌هایی می‌توان دست یافت  .  اقدامات پرزیدنت ترامپ در مواجهه با رژیم‌های متمرد از این باور نشات می‌گیرد که مواجهه اخلاقی به مصالحه دیپلماتیک می‌انجامد  . این امر دستور کار یکی از بزرگترین چیرگی‌های سیاست خارجی در قرن گذشته‌بود : پیروزی آمریکا در جنگ سرد  .  پرزیدنت ریگان در هفته نخست ریاست جمهوری اش رهبران اتحاد جماهیر شوروی را چنین توصیف کرد : « تنها اخلاقیتی که آن‌ها می‌شناسند آن چیزی است که به پیش‌برد خواست شان کمک کند ، یعنی آن‌ها حق هر گونه جرم ، دروغگویی و فریبکاری را برای خود قائل‌اند  . » تحلیلگران سیاست خارجی نظرات ریگان را به سخره گرفتند و باور داشتند که صراحت او پیشرفت به سوی صلح را به تاخیر خواهد انداخت  .  اما رئیس جمهوری آمریکا همچنین بر تعهد خود به مذاکره با روس‌ها تاکید گذاشت ، واقعیتی که عمدتا مورد بی‌توجهی قرار گرفت  .  ترکیب وضوح اخلاقی و زیرکی دیپلماتیک مبنای مذاکرات سال 1986 در ریکیاویک و پس از آن سقوط کمونیسم شوروی را گذاشت  . آن‌هایی که هنوز مرعوب این باور دیرین هستند که صراحت مانع مذاکره است باید اثر اظهارات هدفمند و فشار عملی بر رژیم‌های متمرد را تشخیص دهند  .  با سرعتی که اقتصاد ایران رو به زوال می‌رود و تظاهرات شدت می‌گیرد ، برای رهبری ایران باید روشن‌شده‌باشد که مذاکرات بهترین راه پیش رو است  .