سياست خارجی روسيه در سال ۲۰۱۰ بر نزديکی با غرب تمرکز داشت
تره نين: رهبران روسيه تصميم گرفته اند روابط خود را با کشورهايی که می توانند منبعی برای مدرن شدن روسيه باشند، بهبود بخشند
روسیه قسمت اعظم سال 2010 میلادی را صرف بهبود روابط خود در صحنه بین‌المللی کرد  .  برای مثال ، با پایان دادن به اختلافات مرزی خود با نروژ ، روابط میان روسیه و اوکراین را نیز به سطح متعادل تری ارتقائ داد  .  اما بزرگترین تغییر در سیاست خارجی روسیه در سال میلادی جاری را بهبود روابط مسکو با آمریکا و لهستان ، تشکیل می‌دهد  . نیکیتا خروشچف و لئونید برژنف رهبران اتحاد شوروی سابق و آندره گرومیکو ، مشهور ترین و پر سابقه ترین وزیر امور خارجه اولین و آخرین امپراطوری کمونیستی جهان ، مانند اکثر دولتمردان روسی چهره‌های اخمو و در هم کشیده داشتند ، لقب گرومیکو ، علاوه به « آقای نه ،» « مستر گروم » یا « آقای عبوس »‌بود ، اما دمیتری مدودف ، رییس جمهوری فعلی روسیه ، با وجود تجاوز کوتاه مدت ارتش سرخ به گرجستان در تقریبا 18 ماه پیش و تیره شدن نمای سیاست خارجی کرملین ، قیافه‌ای بشاش و سرحال از خود نشان می‌دهد که بنوعی حاکی از علاقه روس‌ها به نمایشی از « نو گرائی »‌ست  . کنستانین ون اگرت ، اندیشمند و پژوهشگر علوم سیاسی ، در مورد سیاست خارجی روسیه در شرق و به ویژه روابط مسکو و پکن می‌گوید : « روس‌ها در این رابطه بطور روز افزونی طرف ضعیف تر هستند ، چون اکثر شرکت‌های روسی منابع مالی و سرمایه مورد نیاز را از چین وام گرفته‌اند  . » در قاره اروپا نیز حضور ولادیمیر پوتین ، نخست‌وزیر روسیه ، در مراسم یادبود قتل عام 15 هزار افسر ارتش لهستان توسط ارتش سرخ در آخرین روزهای جنگ جهانی دوم در جنگل « کاتین » به تلاش بی‌وقفه کرملین برای بهبود روابط خود با ورشو ، تعبیر شد  . با این حال یک تحلیگر نظامی بنام « پاول فلگنهاور » می‌گوید : « البته این مراودات نزدیک و مدال دادن به شخصیت‌های لهستانی نمایشی از خواست کرملین برای روابط بهتر با ورشو‌ست ، اما واقعیت این است که هنوز زیربنایی از بی‌اعتمادی در روابط دو کشور وجود دارد  . » دو دهه از فروپاشی اتحاد شوروی سابق بعنوان یکی از دو ابر قدرت دوره جنگ سرد میگذرد ، و به گفته دمیتری تره نین ، رییس موسسه تحقیقاتی کارنگی مسکو ، رهبران روسیه کاملا نسبت به ناکامی‌های خود در دستیابی به جایگاه سابق ، واقف هستند  .  آقای تره نین می‌گوید : « صرف جانب‌داری از یک تصویر در حال پژمرده شدن از شوروی سابق ، برای رهبران فعلی کرملین کافی نیست  .  به همین دلیل تصمیم گرفتند روابط خود را با کشورهایی که می‌توانستند منبعی برای مدرن شدن روسیه باشند ، بهبود بخشند  . » رییس موسسه تحقیقاتی کارنگی مسکو می‌گوید که ار همین رو و برای مثال ، با وجود اخراج حلقه‌ای از جاسوسان روسی از ایالات متحده و بازداشت یک دلال اسلحه روسی در تایلند و انتقال وی به آمریکا ، کرملین اجازه نمی‌دهد به دوستی آن کشور با ایالات متحده آسیبی وارد شود و حتی آشکارا نسبت به دخالت نظامی آمریکا در افغانستان نظر مثبتی نشان می‌دهد  .  مضافا آنکه وی اضافه می‌کند : « اگر طالبان و اندیشه بنیادگرایی اسلامی به نقاطی مثل قرقیزستان ، تاجیکستان و ازبکستان سرایت کند ، کابوسی برای روس‌ها شروع می‌شود که بشدت از آن بیزارند  . » پژوهشگران علوم سیاسی در مقام مقایسه ، سیاست خارجی روسیه قرن نوزدهم و اتحاد شوروی در قرن بیستم را به « آونگی » تشبیه می‌کنند که مداوما از شرق به غرب و بر عکس متمایل می‌شود  .  به همین سیاق ، روسیه قرن بیست و یکم نیز با قدرت‌گیری ، به ویژه اقتصادی ، چین در شرق آشکارا به سمت غرب ، متمایل‌شده‌است  .