متن کامل سخنرانی پرزیدنت اوباما در جمهوری چک
آقای اوباما گفت گسترش جنگ افزارهای هسته ای در کشورهای بیشتر، نیز یک مخاطره غیرقابل پذیرش برای امنیت جهانی است که به طیفی از مسابقه تسلیحاتی از خاورمیانه تا آسیای خاوری میدان می دهد
صبح بخیر مفتخرم که اینجا در جمهوری چک با پرزیدنت مدودف و میزبانان چک انجام تاریخی پیمان جدید استارت را اعلام می‌کنم  . اجازه بدهید سخنم را با این مطلب آغاز کنم که چقدر خوشحالم که به شهر زیبای پراگ باز گشته‌ام  .  البته جمهوری چک دوست و متحد نزدیک ایالات متحده است  .  من تحسین و عشق زیادی برای مردم چک دارم  .  پیوندهای شان با مردم آمریکا عمیق و پایدار است  .  در طول دهه‌ها ، چک‌ها نقش زیادی در ایالات متحده و ازجمله درشهر من - شیکاگو - داشته‌اند  . می‌خواهم از دوست و همتایم دیمیتری مدودف سپاسگزاری کنم  .  بدون تلاش‌های شخصی وی ما امروز اینجا نمی‌بودیم  .  در جریان تهیه این پیمان ، بارها دیدار واز طریق تلفن گفتگو کردیم  .  و در نتیجه ، یک رابطه کاری کارآمد بر پایه صراحت ، همکاری و احترام متقابل ایجاد کردیم  . یک سال پیش در چنین هفته‌ای به پراگ آمدم و در سخنانم بر تعهد همه جانبه آمریکا در زمینه توقف گسترش جنگ افزارهای هسته‌ای و رسیدن به هدف نهائی ، یعنی جهانی بدون این جنگ افزارها تاکید کردم  .  آن موقع گفتم و حالا تکرار می‌کنم که این یک هدف بلندمدت است ، هدفی که شاید در طول زندگی من هم قابل دسترسی نباشد  .  اما آن موقع هم مثل حالا باور داشتم که پیگیری آن هدف ، ما را به فراسوی جنگ سرد خواهد برد ، نظام منع گسترش جنگ افزارهای هسته‌ای درجهان را تقویت خواهد کرد و آمریکا و جهان را امن تر و سالم تر خواهد ساخت  .  یکی از گام هائی که من سال پیش درباره اش سخن گفتم تحقق این پیمان‌بود و به همین سبب خوشحالم که امروز به پراگ بازگشته‌ام  . من همچنین با این تعهد به کاخ سفید آمدم که رابطه آمریکا با روسیه را بر پایه تازه‌ای قرار بدهم و این را هم می‌دانم که پرزیدنت مدودف در این تعهد با من شریک است  .  همان‌طور که وی در نخستین دیدارمان در لندن گفت مناسبات مان در مسیر تنش پیش می‌رفت و در چنان وضعی همکاری در مسائل منافع مشترک مردم مان دشوار‌بود و هنگامی که آمریکا و روسیه نتوانند کار روی مسائل بزرگ را پیش ببرند نه برای کشورهای ما خوب است و نه برای جهان  . ما همراه با هم جلو روند تنش را گرفته ایم و منافع همکاری را به اثبات رسانده ایم  .  امروز یک رویداد مهم در امنیت هسته‌ای ، منع گسترش و مناسبات آمریکا و روسیه است  .  هدف مشترک ما در مذاکره پیرامون پیمان کاهش جنگ افزارهای استراتژیک اینک به انجام رسیده است  .  در این پیمان کاهش عمده آن دسته از جنگ افزارهای مستقر هسته‌ای را در بر می‌گیرد  .  سامانه حمل این جنگ افزارها تقریبا به نصف کاهش می‌یابد  .  یک نظام بازرسی همه جانبه در آن پیش‌بینی‌شده‌که به ما امکان می‌دهد در مسیر اعتماد‌سازی بیشتر پیش برویم  .  به هر دو طرف امکان نرمش‌پذیری می‌دهد و امنیت ما و نیز تعهد خدشه ناپذیرمان به امنیت متحدان اروپائی مان را نیز در بر می‌گیرد  .  و من از هم اکنون به همکاری با سنای آمریکا تا تایید نهائی این پیمان مهم تا اواخر سال جاری می‌اندیشم  . و سرانجام ، امروز اراده آمریکا و روسیه - دو کشوری که بیش از نود درصد جنگ افزارهای هسته‌ای جهان را در اختیار دارند - را به نمایش گذاشت تا به رهبری جهانی مسئولانه شان ادامه دهند  .  ما با هم به تعهدمان به موجب پیمان منع گسترش جنگ افزارهای هسته‌ای پای بندیم ، پیمانی که سنگپایه منع گسترش جهانی خواهد شد  . درحالی که پیمان استارت جدید یک گام مهم به پیش است ، تنها یک گام در مسیر طولانی پیش رو خواهد‌بود  .  همان‌طور که سال پیش در پراگ گفتم این پیمان صحنه را برای کاهش‌های بعدی آماده خواهد کرد  .  و در مسیر پیشروی ، امیدواریم گفتگو‌ها با روسیه را در زمینه کاهش جنگ افزارهای استراتژیکی و تاکتیکی و از جمله جنگ افزارهای مستقر‌نشده‌، ادامه بدهیم  . پرزیدنت مدودف و من به این توافق نیز رسیده ایم که گفتگوهای مان درباره موشک‌ها ی دفاعی را گسترش بدهیم  .  این امر ، مبادله منظم اطلاعات درباره ارزیابی هامان از تهدیدها ، و نیز انجام ارزیابی‌های مشترک از موشک‌های قاره پیمای تازه را در برمی گیرد  .  با پایان یافتن ارزیابی‌ها ، به آینده‌ای می‌نگرم که گفتگوئی جدی را درباره همکاری روسیه وآمریکا در امر دفاع موشکی آغاز کنیم  . اما جنگ افزارهای هسته‌ای تنها مساله آمریکا و روسیه نیست  .  بلکه امنیت مشترک همه کشورها را تهدید می‌کند  .  جنگ افزار هسته‌ای در دست‌های یک تروریست ، خطری است برای مردمان همه کشورها ازمسکو تا نیویورک و از شهرهای اروپا تا جنوب آسیا  .  از همین رو هفته آینده 47 کشور جهان در واشنگتن درباره گام‌های مشخص چهار سال آینده پیرامون امنیت همه موادهسته‌ای آسیب‌پذیر سراسر جهان گفتگو می‌کنند  . گسترش جنگ افزارهای هسته‌ای در کشورهای بیشتر ، نیز یک مخاطره غیرقابل پذیرش برای امنیت جهانی است که به طیفی از مسابقه تسلیحاتی از خاورمیانه تا آسیای خاوری میدان می‌دهد  .  اوایل این هفته ایالات متحده به‌طور رسمی با ایجاد تغییر در سیاست‌هایش این موضوع را روشن کرد که آن دسته از کشورهای فاقد جنگ افزارهای هسته‌ای که پیمان منع گسترش جنگ افزارهای هسته‌ای را رعایت کنند و به تعهداتشان درباره منع گسترش پای‌بند بمانند از سوی زرادخانه هسته‌ای آمریکا در معرض تهدید نخواهند‌بود  .  این امر بار دیگر تعهد آمریکا را به پیمان منع گسترش به عنوان سنگپایه استراتژی امنیتی ما نشان می‌دهد  .  آن دسته از کشورها که قوانین را رعایت کنند با امنیت و فرصت‌های بیشتری رو به رو خواهند‌بود  .  و آن کشورها که از انجام تعهداتشان سر باز بزنند منزوی خواهند شدو از فرصت همگون شدن با جامعه بین‌المللی محروم می‌شوند  . این مساله شامل پاسخ گوئی آن دسته از کشورها می‌شود که قوانین را زیر پا می‌گذارند چون درغیر این صورت پیمان منع گسترش جز واژه هائی بر صفحه کاغذ نخواهد‌بود  .  به همین سبب ایالات متحده و روسیه بخشی از ائتلاف آن دسته از کشورها هستند که از جمهوری اسلامی ایران اکیدا می‌خواهند پیامدهای چنان عملی را بپذیرد چون مدام در انجام تعهداتش قصور ورزیده است  .  ما با یکدیگر در شورای امنیت سازمان ملل در زمینه تصویب تحریم‌های شدید علیه ایران همکاری می‌کنیم  .  ما اقدام هائی را که به تضعیف پیمان منع گسترش بینجامد ، خطر مسابقه تسلیحاتی را در چنان منطقه حیاتی دامن بزند و اعتبار جامعه بین‌المللی و امنیت جمعی ما را تهدید کند مدارا نخواهیم کرد  . اینها البته موضو ع هائی با اولویت بالا هستند اما تنها بخشی از مناسبات روسیه وآمریکا را تشکیل می‌دهند  .  امروز من بار دیگر همدردی عمیق خود را نسبت به کشتار مردم روسیه در حمله‌های تروریستی اخیر ابراز می‌دارم  .  ما همچنان شریک استواری در مبارزه با خشو نت‌های افراطی خواهیم ماند  . ما همچنین درباره قابلیت‌های گسترش همکاری‌ها در زمینه‌های رشد اقتصادی ، بازرگانی و سرمایه‌گذاری ، و نوآور ی در حوزه فناوری گفتگو کردیم  .  من به ادامه این گفتگوها هنگام دیدار پرزیدنت مدودف از ایالات متحده در سال جاری چشم دوخته‌ام  .  چون اگر به همکاری با یکدیگر ادامه بدهیم در حوزه‌های امنیت و رونق کشورهامان کارهای زیادی می‌توانیم انجام بدهیم  . هنگامی که چالش‌های پیرامون جهان را بررسی کنیم شاید راه ساده اش خشنودی ساده دلانه یا دست برداشتن از این تفکر باشد که کشورها می‌توانند در امر پیشرفت شریک یکدیگر باشند  .  اما من می‌خواهم سخنان سال پیش خود در پراگ را تکرار کنم که وقتی کشورها و ملت‌ها اجازه می‌دهند با توجه به اختلاف‌هایشان تعریف شوند بر شکاف موجود میان آن‌ها افزوده می‌شود  .  وقتی در پیگیری صلح ناکام بمانیم برای همیشه از دسترسی به آن محروم‌شده‌ایم  . این شهر با عظمت پراگ از جهات زیادی یادمان پیشرفت بشریت است  .  و این مراسم گواه این حقیقت که دشمنان پیشین می‌توانند به شریکان تازه تبدیل شوند  .  نمی‌توانم این سخنان آرکادی بریش ، کسی که به شوروی در تولید نخستین بمب اتمی کمک کرد ، را بازگو نکنم که در سن 92 سالگی که شاهد دهشت‌های جنگ جهانی دوم و جنگ سرد پس از آن‌بود گفت « امیدواریم بشریت به لحظه‌ای برسد که هیچ نیازی به جنگ افزارهای هسته‌ای نباشد هنگامی که صلح و آرامش بر جهان حکمفرما گردد  . » رد کردن چنان سخنانی چندان دشوار نیست  .  اما چنان کاری ، خطر تکرار شدن دهشت‌های گذشته ، و نادیده گرفتن تاریخ پیشرفت‌های بشری خواهد‌بود  .  پیگیری صلح ، آرامش و همکاری ، در میان کشورها کار رهبران و مردم - هردو - در قرن بیست و یکم است  .  چون ما باید در حرکت مان به سوی پیشرفت ، همانند کسانی که می‌خواهند سد راهمان بشوند پیگیر و مشتاق باشیم  . متشکرم