زندگی و مرگ یوزف اشکوورتسکی
یوزف اشکوورتسکی که در ۸۷ سالگی درگذشت، از نسل طلایی نویسندگان پیش از جنگ جهانی دوم چک است. نسلی که از جمله واتسلاو هاول، بهومیل هرابال، لودویک واتسولیک، ایوان کلیما، آرنوشت لوستیگ و میلان کوندرا را در برمی گیرد. رمان ها، نمایشنامه ها، مقالات و خاطرات این نسل شرح ادبیات مدرن چک است.
نویسنده و نامزد دریافت جایزه نوبل ، برای نگارش رمان‌های شبه خودنگاره و سرشار از موسیقی جاز ، از جمله « مهندس روح انسان » ، نویسنده و مترجم کانادایی است که از سال 1967 تا 1977 در چکسلواکی سابق زندگی کرد  .  او که آنجا زبان انگلیسی درس می‌داد و زبان چکی یاد می‌گرفت ، به خاطر ارتباطش با ناراضیان پراگ و بیش از همه ارتباط با گروه موسیقی راک زیرزمینی « آدم پلاستیکی‌های جهان » از این کشور اخراج شد  .  او آثار بسیاری از نویسندگان چک ، چون واتسلاو هاول ، ایوان کلیما ، بهومیل هرابال ، ایوان ییروس و یوزف اشکوورتسکی را به انگلیسی ترجمه کرده است  .  به دنبال مرگ یوزف اشکوورتسکی ، نویسنده ناراضی چک در کانادا به تاریخ سوم ژانویه 2012 ، این مترجم آثار او مطلب جامعی را در روزنامه انگلیسی گاردین منتشر کرد که ترجمه آن را می‌خوانید  . که در 87 سالگی درگذشت ، از نسل طلایی نویسندگان پیش از جنگ جهانی دوم چک است  .  نسلی که از جمله واتسلاو هاول ، بهومیل هرابال ، لودویک واتسولیک ، ایوان کلیما ، آرنوشت لوستیگ و میلان کوندرا را در برمی گیرد  .  رمان‌ها ، نمایشنامه‌ها ، مقالات و خاطرات این نسل شرح ادبیات مدرن چک است و مفهوم عمیق تری از زندگی مردم عادی را در برابر خوانندگان جهان قرار می‌دهد که زیر سلطه فاشیسم آلمانی و کمونیسم شوروی زندگی می‌کردند  .  دو نظام توتالیتر که بخش اعظم قرن بیستم بر کشورشان تسلط داشتند  . یوزف بیش از 40 کتاب نوشت که شاهکارش رمان « مهندس روح انسان » یکی از آنهاست  .  رمانی که در سال 1984 جایزه فرماندارکل کانادا را کسب کرد  .  این رمان در جامعه مهاجر چکی در کانادا می‌گذرد و راوی آن ، ضمیر دگرگون‌شده‌خود یوزف است  .  او شخصیتی است به نام « دنی اسمیریتسکی » که بدگمان و هوسران است ، ساکسیفون می‌نوازد و در دانشگاه تورنتو استادی محترم است که زبان انگلیسی درس می‌دهد  .  قهرمانی که هدف هجوم خاطرات زندگی و عشق‌هایش در دوران حاکمیت آلمان فاشیست و شوروی کمونیست است  .  به عنوان مترجم یوزف ، برایم از همه سخت تر ، انتقال توانایی خاص او در این‌بود که چطور حکومت‌های سیاسی مختلف بر سخن گفتن و نوشتن او تاثیر گذاشتند  . یوزف دو رمان « آمریکایی » نیز نوشت : « دوورژاک عاشق » ( 1984 ) که درباره اقامت موقت یک آهنگ ساز چک در نیویورک در دهه 1890 است و « عروس تگزاس » ( 1992 ) که در زمان جنگ داخلی آمریکا می‌گذرد  .  بن مایه کار او یک سری شبه - خودنگاره هفت‌گانه و لبالب از موسیقی جاز است که راوی همگی آن‌ها غیر از یکی ، اسمیریتسکی است  . این رشته ، با کتاب « ترسوها » آغاز می‌شود که یوزف اشکوورتسکی در 24 سالگی نوشت و به « زندگی‌های عادی » ختم می‌شود که در سال 2004 نوشته شد و در 2008 به انگلیسی منتشر شد  .  در این مجموعه « جمهوری فاحشگان » استثنایی است  .  این داستان روایتی طنزآمیز از زبان سوم شخص است و داستان حبس خودخواسته اسمیریتسکی سرباز ، در یک تانک جنگی در دهه 1950 در 730 روز پایانی خدمت سربازی اوست  .  هر کدام از این کتاب‌ها را - همراه با سلسله رمان‌های جنایی که سرجوخه - کارآگاه در آن درباره جنایات تحقیق می‌کند - می‌توان به عنوان بازگو‌کننده دردناک ترین و حیاتی ترین دوره تاریخ مدرن چک مطالعه کرد که در زادگاه نویسنده می‌گذرد ، شهر کوچکی که او به گونه‌ای معجزه آسا در خاطرش حفظ کرده  . زندگی یوزف در چندین مرحله متفاوت سپری شد  .  او در ، در شمال شرق بوهمیا و در زمان لیبرال دموکراسی اولین جمهوری چکسلواکی متولد شد  .  در بوهمیای تحت تسلط نازی‌ها رشد کرد و در دوره استالینیسم پس از 1948 نوشتن را آغاز کرد و سپس در پایان دهه 1950 و 60 به عنوان نویسنده و نمایشنامه نویسی پردل و جرات ، سرگرم‌کننده و اغلب بحث برانگیز در پراگ شهرت به هم زد  .  پس از آن که شوروی در 1968 به بهار پراگ تاخت ، به اتفاق همسرش که در سال 1958 ازدواج کرده‌بودند ، به کانادا مهاجرت کرد و در دانشگاه تورنتو به تدریس ادبیات و مطالعات سینمایی مشغول شد  .  آزادی خلاقی که او در غرب یافت ، به او زندگی دوباره داد  . یوزف اشکوورتسکی و همسرش « انتشارات 68 » را به زبان چکی تاسیس کردند ، به یاد سالی که یوزف دوست داشت آن را « سال وحشت ، سال عجایب » در تاریخ چکسلواکی توصیف کند  .  طی دو دهه بعدی ، با کمک همسرش یوزف که سردبیر انتشارات اغلب در حال ورشکستگی شان‌بود ، آثار چندین نویسنده ممنوع چک و اسلواک از جمله خود اشکوورتسکی ، کوندرا ، هاول و شاعر برنده جایزه نوبل یاروسلاو سیفرت را منتشر کرد  .  آنان کتاب‌ها را به خوانندگان چک زبان سراسر جهان می‌رساندند و به درون خاک چکسلواکی قاچاق می‌کردند ، که کتاب‌ها در آن دست به دست می‌گشت و خوانده می‌شد  .  لذت و هیجان خواندن نسخه‌ای از رمان « بازی معجزه آسا » ی او در سال 1972 را به خاطر می‌آورم که در چکسلواکی به « نسخه سالادی » موسوم‌بود چرا که از فرط دست به دست شدن ، ورق‌های آن مثل یک بوته کاهوی پرپر‌شده‌از شیرازه خارج شده‌بود  . با ده مجموعه داستان کوتاه ، دو رمان ( که از آن میان ساکسیفون باس معروفتر است ) و چندین مجموعه مقاله درباره سیاست ، ادبیات و سینما ، یوزف نویسنده‌ای بسیار پرکار‌بود  .  او با ترجمه آثاری از همینگوی و فالکنر به چکی ، مترجم قابلی نیز به شمار می‌رود  .  نامه‌های بی‌شماری نیز نوشته است و بدون شک در آینده شاهد انتشار مجموعه‌هایی از نامه‌های او خواهیم‌بود  . در سال 1990 ، واتسلاو هاول ، رئیس جمهور جدید چکسلواکی آن زمان ، مدال شیر سفید ، ممتازترین نشان افتخار کشور را به یوزف و زدنا اهدا کرد  .  یوزف در سال 1982 نامزد دریافت جایزه نوبل شد ، در 1992 بالاترین نشان شهروندی کانادا و به سال 1996 نشان هنر و کتاب فرانسه را دریافت کرد  .  او بخت آن را داشت که در زمان حیات محبوب باشد ، مورد احترام منتقدان قرار گیرد و عشق و علاقه خوانندگانی از کشورهای گوناگون جهان را به خود جلب کند  .  آثار او دست کم به 20 زبان ترجمه‌شده‌است  .  نام او بر یک آکادمی خصوصی در پراگ گذاشته‌شده‌و او شاهد آن‌بود که فیلم‌ها و سریال‌های متعدد تلویزیونی از روی آثارش ساخته شود  . یکی از بهترین خاطراتم از او در یک کنفرانس است که در سال 2004 در ناخود و به مناسبت هشتادمین سالروز تولد او برگزار شد  .  ده‌ها چهره ادبی و مترجم از سراسر جهان در آن شهر کوچک گرد آمدند تا درباره آثار یوزف بحث و گفت‌وگو کنند  .  بهترین بخش این گردهمایی گردش در منطقه‌بود و راهنما حین گردش در خیابان‌های ناخود ، جاهایی را نشان می‌داد که عناصر داستان‌های یوزف هستند  .  آنجا برای اولین بار دریافتم که مرز میان واقعیت و تخیل چقدر باریک است و او چه عمیق خود را در زندگی کشورش به تحریر درآورده است  . آخرین توقفگاه گردش ما در ، میخانه‌ای به نام « پورت آرتور »‌بود که گروه جاز « رد میوزیک » ( موسیقی سرخ ) اغلب آنجا برنامه داشت و یوزف در جوانی عضو آن‌بود  .  پورت آرتور یکی از مکان‌هایی است که در بحث انگیز ترین رمان او ،« ترسوها »، صحنه وقوع داستان است  .  در آن روز ، با آن که موسیقی جاز در آن میخانه جایش را به سوینگ داده‌بود ، یوزف و زدنا پشت میزی در حلقه آدم‌هایی نشستند که یوزف به عنوان الگوهای زنده و واقعی برخی شخصیت‌های کتابش به ما معرفی کرد  .  دیدار بسیار تکان دهنده‌ای بود : آن آدم‌ها ، مانند نویسنده شان ، پیر شده‌بودند اما در داستان‌های او زنده می‌ماندند  .  .  یوزف واتسلاو اشکوورتسکی ، نویسنده ، 27 دسامبر 1924 3 ژانویه 2012