گنجینه ای از آثارهنری گمشده در جنگ جهانی دوم برای نخستین بار در پاریس به نمایش گذاشته شد
مجموعه بازیافته در انبار بانک فرانسوی شامل ده ها اثر از هنرمندان امپرسیونیست و پسا امپرسیونیست چون سزان، رنوار، دگا، ماتیس، گوگن، پیکاسو وبا ارزش اولیه ای برابر با چندین میلیون یورو هم اکنون برای نخستین بار پس از وقایع جنگ دوم جهانی برای فروش در یک گالری پاریسی به نمایش درآمده است
زیرزمین بانک فرانسوی « وائو »، چون بسیاری از انبارها و زیرزمین‌های پاریس درطول دوران اشغال فرانسه توسط آلمان نازی ، مکان نگهداری اشیای گران‌بها و آثار هنری‌بود که برخی از آن‌ها از مهم ترین آثار هنری و میراث فرهنگی این کشور بشمار می‌رود  . ارتش آلمان نازی درآن زمان با آگاهی از وجود این گنجینه غنی همواره در پی کشف و ضبط این آثار‌بود  .  در این دوران ، شرایط نامناسب انبارها برای نگهداری تابلوهای نقاشی ، باعث شد تا بخش عظیمی از این میراث فرهنگی فرانسه نابود شود  .  برهمین اساس بسیاری فکر می‌کردند بخش بزرگی از دارایی هنری « اریک سلومویچ »، مجموعه‌دار یهودی تبار اهل یوگسلاوی براثر جنگ یا نابود‌شده‌و یا به غارت رفته است ، زیرا او در سال 1942 توسط نازی‌ها دستگیر شد و به قتل رسید و درآن زمان کسی گمان نمی‌برد که او ، این مجموعه را در زیرزمین بانک « وائو » به امانت گذاشته است  . اریک سلومویچ 400 اثر دیگر از متعلقات خود را پیش از دستگیری به یوگسلاوی فرستاد اما با اشغال یوگسلاوی توسط نازی‌ها ، پدر و برادراو نیزدستگیر و روانه اتاق گاز شدند  .  این 400 اثر هم اکنون در موزه ملی صربستان نگهداری می‌شود  . مجموعه بازیافته در انبار بانک فرانسوی شامل 139 اثر هنرمندان امپرسیونیست و پسا امپرسیونیستی چون سزان ، رنوار ، دگا ، ماتیس ، گوگن ، پیکاسو وبا ارزش اولیه‌ای برابر با چندین میلیون یورو هم اکنون برای نخستین بار پس از وقایع جنگ دوم جهانی برای فروش در یک گالری پاریسی به نمایش درآمده‌اند  .  به گفته کارشناسان آثار هنری ، بخش‌هایی از این آثار بر اثر رطوبت و شرایط بد نگهداری آسیب‌های شدیدی دیده‌اند  .  برای نمونه پرتره امیل زولا ، نویسنده نامدار فرانسوی که توسط دوست دوران مدرسه اش و نقاش سرشناس پل سزان کشیده‌شده‌، دچار آسیب‌های جدی‌شده‌است  .  هرچند خود سزان چندان علاقه‌ای به این اثرنداشته است  . پل سزان نقاش بزرگ فرانسوی زاده 1839 در ناحیه پرووانس درجنوب فرانسه درخانواده‌ای مرفه‌بود  .  که در مدرسه « اکس دو پرووانس » که امیل زولا نیز در آنجا تحصیل می‌کرد درس می‌خواند و پیوند دوستی میان آن دو از همانجا آغاز شد  .  در روزهای عید مسیح که شاگردان رژه می‌رفتند ، پل در ارکسترمدرسه شیپور و امیل قره نی می‌زد  . سزان با ادامه کارنقاشی که همه عمر به آن پرداخت بعدها به دایره هنری پاریس پیوست و با نقاشان ، شاعران و نویسندگان مطرح آن دوران از جمله زولا محشور شد  .  او یکی از تاثیرگدارترین نقاشان مدرن فرانسوی و هم چنین یکی از برجسته ترین نقاشان پسا دریافتگر ( پست امپرسیونیست ) محسوب می‌شود  .  اما مردی کم حرف و غمگین‌بود و اغلب در جمع این هنرمندان بیگانه به شمار می‌آمد  .  شهرت هنری سزان نیز دیرگاه فرا رسید و تنها در دروه کهنسالی‌بود که نقاشان جوان به اهمیت او پی بردند  . درسال 1886 امیل زولا نسخه‌ای از کتاب داستان خود « شاهکار » را برای دوستش سزان فرستاد  .  شاهکار داستان زندگی هنری پاریس است در چرخه امپراطوری دوم که بخشی از زندگی خود زولا را نیز آشکار می‌کند  .  امیل زولا تا پیش از نوشتن شاهکار در میان نگاره گران و تندیس سازان پاریس به عنوان نویسنده‌ای گستاخ و بپاخیز شناخته می‌شد  .  ورق بازان یکی از نقاشی‌های سزان نمایانگر تنش‌هایی است که در رابطه میان سزان آسیمه سر و نگران و زولای خونسرد وجود داشته است  . درداستان شاهکار ، امیل زولا از خاطرات دوران کودکی و زندگی در کنار رود « آرک » و گذشته‌ای که با سزان و دوست دیگرشان باستی داشته است می‌نویسد  .  هنگامی که دوازده سال داشتند و شیفته آن‌بودند که در ژرفای آب رودخانه شنا کنند و برهنه روی شن‌های سوزان کنار رودخانه دراز می‌کشیدند و سپس یک بار دیگر به درون آن می‌جهیدند  . زولا در این داستان از دلسردی‌ها و دل نگرانی‌های سزان پرده برمی دارد و بیم او را از ناکامی در تلاش خستگی ناپذیرش در کاردوباره و چندباره روی پرده‌هایش را نشان می‌دهد  .  زولا می‌نویسد :« او درنقاشی به خوی پیشینه اش ، دودلی و بی‌باوری بازگشت  .  هر پرده‌ای را که پذیرفته نمی‌شد پرده‌ای بد می‌خواند  .  همین سستی او را سرآسیمه و آزرده می‌کرد  .  آنچه او را بی‌تاب می‌کرد این‌بود که هزگز نتوانست آنگونه که باید هنر خود را به شایستگی ابراز کند زیرا که این سرآسیمگی توان آفرینندگی او و زایش یک شاهکار را از او گرفته‌بود و چون این آشوب‌ها بیشتر و پشت سرهم رخ می‌داد او هفته‌ها را به شکنجه خود سر می‌کرد  .  او همواره میان امید و دو دلی‌بود و ساعت‌ها به کشمکش با افکار آزاد‌دهنده و شوریده اش می‌گذشت با این رویا که روزی دست‌هایش از‌بند زنجیرهای ناپدیدار کنونی رها‌شده‌بالاخره نگاره‌ای خواهد کشید که او را خرسند خواهد کرد  . » چنان می‌نمود که زولا در داستان « شاهکار » سزان را هنرمندی سرخورده و پایان یافته می‌شناساند و راز پیوندهای ناشیانه و خشک او را نیزبا زنان بر ملا می‌کرد  .  پس از رسیدن این کتاب به دست سزان او این نامهٔ کوتاه و خشک را برای زولا فرستاد : « من از نگارشگر برای یادآوری این یادها سپاسگزارم و از خداوند می‌خواهم تا به من جراتی دهد تا دستهایش را بفشرم  .  پل سزان » و با همین نامه‌بود که سزان برای همیشه به دوستی خود با زولا پایان داد  . » درسال اواخر سال‌های 1890میلادی ، سزان سه پرده از دو مرد ورق باز کشیده است که بسیاری تصویری از او و زولا را در این پرده‌های نقاشی می‌بینند  .  شاید ورق بازان پاسخ سزان به « شاهکار » زولا‌بود  .  در این نقاشی دو ورق باز در اندیشه‌ای ژرف فرو رفته‌اند  . سزان دراین نقاشی به تماشا‌گر نزدیکتر می‌نماید  .  او بخش بزرگتری از میز بازی را فراگرفته ، سر به پیش خم کرده و نگران تر مینماید  .  زولا خونسرد و پر باور به بازیگری خود ، درحالتی مستقیم نشسته با کلاه و لباسی بی‌چین و چروک  .  اما سزان با کلاه تاب خورده و لباس ناجور خود در آن چارپوب نمی‌گنجد  .  در هر بخش کوچک این پرده نشانی از رویارویی به چشم می‌خورد  .  پرده سوم که پرده پایانی « ورق بازان » است اینک در موزه لوور نگهداری می‌شود و یکی از شاهکارهای نقاشی جهان به شمار می‌رود  .