چرا واگنر باید در اسرائیل اجرا شود؟
آیا به راستی موسیقی واگنر الهام بخش سیاست های هیتلر بوده است؟
الکس راس در گزارشی که در مجله نیویورکر چاپ‌شده‌می‌نویسد تنها به زمان نیاز‌بود که ریچارد واگنر ، یکی از بحث برانگیز ترین شخصیتهای تاریخ موسیقی ، خود را در میانه انتخابات 2012 ریاست جمهوری آمریکا قرار دهد  .  یکی از آثار واگنر در یک آگهی انتخاباتی ، متعلق به یک گروه طرفدار اسرائیل پخش شد  .  موسیقی متن نسخه آرامی از موسیقی مراسم تشییع‌جنازه زیگفرید است ، از « Götterdämmerung »، اپرای نهایی سیکل « رینگ » .  این انتخاب بدلایل مختلفی انجام شد  . اول ، آن که با ایجاد یاس آشکار ، باراک اوباما را در هاله‌ای هول انگیز ترسیم کند  .  دوم ، بینندگانی که از احساسات ضدیهودی واگنر آگاهند ، به‌طور غریزی ممکن است فریاد جمعیت در کنوانسیون ملی حزب دموکرات را با اوباش ضد یهود مرتبط بدانند  .  در نهایت ، به نظر می‌رسد این تبلیغ خاطرات پیکرنگاری واگنری هیتلر در آلمان را زنده می‌کند  .  موسیقی مراسم تشییع‌جنازه زیگفرید سرود اصلی سوگواری و عزاداری نازی‌ها بود ، و در کنار جنبش آهسته بروکنر ، سمفونی هفتم پس از مرگ هیتلر شنیده می‌شد  .  در سطوحی پنهانی ، تبلیغ در واقع ممکن است اوباما را با هیتلر برابر قرار دهد  .  من نمی‌توانم قضاوت کنم که تا چه حد این تبلیغات سیاسی کار خود را انجام داده‌اند ، اما در ایجاد احساس بد در من موفق‌بود  . در جشنواره نیویورکر ، در هفتم اکتبر ، من تحت عنوان « گرداب واگنر » سخنرانی می‌کنم  .  دویستمین سالگرد واگنر ماه مه آینده فرا می‌رسد و اگر هر گونه یادآوری مورد نیاز است ما دوباره به یاد می‌آوریم ، جنگ زیبایی‌شناسی و سیاسی که این آهنگساز را در بر گرفته است ، متوقف‌نشده‌است  .  چرا موسیقی واگنر چنین اثر گیرایی را بر شنوندگان مختلف دارد  ؟  مکانیسم این گرداب که ما را بسوی خود می‌کشد ، حتی در حمله‌های تبلیغی سیاسی چیست  ؟  و چرا این اپرا چنین از یک طیف ایدئولوژیک به طیف دیگر را برانگیخته است  ؟  موسیقی تشییع‌جنازه زیگفرید قبل از مراسم مرگ هیتلر برای مرگ لنین پخش شد  . در حال حاضر یکی از انگیزه‌های تحقیق من درمورد واگنر - در نوشتن کتابی به نام " واگنریسم : هنر در سایه موسیقی " - بازگرداندن پیچیدگی به تصویری است که بیش تا حد کاریکاتور تبدیل‌شده‌است  .  اگر شما از فردی عادی درباره واگنر بپرسید ، احتمالا دو جواب میشنوید : که او با بزرگ‌نمایی ، سخنرانی ، هر چیزی که باعث ایجاد سر و صدا در زمان بسیار طولانی مرتبط است ، و دیگر آنکه او آهنگساز مورد علاقه هیتلر‌بود  .  البته مسائلی بیش از این در واگنر وجود دارد  .  هنرمندی که از تصورات و احساسات افرادی مانند بودلر ، مالارمه ، پروست ، جویس ، مان ، کاتر ، کاندینسکی ، ایزادورا دانکن ، و آیزنشتاین ، در میان صدها نفر دیگر ، را بر انگیخت نمی‌تواند در چند صفت خلاصه شود  .  بله ، واگنر در مقیاس حماسی عمل کرد ، اما همچنین یک استاد در روانشناسی ، در لحظه‌های داخلی ، و میل و ناامیدی است  . واگنر باید برخی از سرزنش‌ها پیرامون تصویر خود را که در ذهن عموم مردم وجود دارد بپذیرد  .  احساسات ضد یهودی او‌بود که باعث‌شده‌است بسیاری از مردم یک خطی مستقیم میان " حلقه نیبلونگ " به هیتلر بکشند  .  آگهی " کمیته اضطراری برای اسرائیل " ، به آسانی این ارتباط را نشان می‌دهد  .  طنز آشکار در استفاده از موسیقی واگنر در یک کمپین اختصاص داده‌شده‌به دفاع از دولت یهود نمایان است : برای چند دهه ممنوعیت غیر رسمی درمورد اجراهای زنده از واگنر در اسرائیل وجود داشته است  .  این تابو به سال 1938 میلادی برمیگردد ، در زمانی که در پس از " شب شیشه‌های شکسته " " Kristallnacht " شبی که حملاتی برنامه ریزی‌شده‌علیه یهودیان در آلمان نازی انجام شد ، هیئت مدیره ارکستر فیلارمونیک اسرائیل ، که در آن زمان ارکستر سمفونیک فلسطین نام داشت ، از آرتورو توسکانینی خواست مقدمه " Meistersinger " را از برنامه حذف کند  .  توسکانینی ، متعهد ضد فاشیست ، اعتقاد نداشت که واگنر پیامی باطنی از نازی‌ها دارد ، درغیر این صورت ، او تمام کنسرتهای واگنر در آمریکا در طول جنگ جهانی دوم ، را رهبری نمی‌کرد ، اما او با این درخواست موافقت کرد  . در دهه‌های اخیر ، نوازندگان در مواردی اقدام به اجرای واگنر در اسرائیل کرده‌اند ، که منجر به تظاهرات پر سر و صدائی‌شده‌است  .  کتاب شفی نعمه " حلقه از افسانه‌ها : اسرائیلی‌ها ، واگنر ، و نازی‌ها " مواردی از این اعتراضات را به قلم کشیده است  .  در یک کنسرت ارکستر فیلارمونیک در اسرائیل در سال 1981 میلادی ، زوبین مهتا ، پس از دادن فرصت به مخاطبان برای ترک سالن ، " Liebestod " از " Tristan und Iolde " را اجرا کرد  .  در پاسخ ، بن صهیون لایتنر ، یکی از بازماندگان هولوکاست و قهرمان جنگ اول اعراب و اسرائیل ، به مقابل سکو رفت ، و زخم شکم خود را نشان داد ، و فریاد زد : " باید از رو جنازه من رد شوی تا واگنر را اجرا کنی " .  اجرای مقدمه " تریستان " توسط دانیل بارنبویم در اورشلیم در سال 2001 میلادی منجر به صحنه‌های مشابهی شد  .  در تابستان گذشته ، تلاش جامعه واگنر اسرائیل برای ارائه یک کنسرت در دانشگاه تل آویو منجر به یک جنجال دیگر رسانه‌ای ، شد  .  در نهایت ، دانشگاه از اجازه اجرای کنسرت انصراف داد ، و برنامه‌ها برای برگزاری کنسرت در هتل هیلتون موفق نبود  .  اشر فیچ ، که قرار‌بود رهبری این کنسرت را بعهده داشته باشد ، به دلایل شخصی علیه ممنوعیت نوشته‌نشده‌مبارزه می‌کند : مادرش ، که مجبور شد وین را در سال 1939 میلادی ترک کند ، باور داشت که اگر پسر او بتواند موسیقی واگنر را در اسرائیل به اجرا درآورد آن پیروزی نهایی بر هیتلر خواهد‌بود ، و فیچ هنوز به تحقق بخشیدن به رویای او امیدوار است  .  به استدلال فیچ و عده‌ای دیگر ، دلایل عملی برای بازگرداندن اجرای موسیقی واگنر نیز وجود دارد  .  نوازندگان متولد اسرائیل فاقد تجربه در این مجموعه اساسی برای سازهای خود هستند و آن‌ها به این دلیل در یک نقطه ضعف حرفه‌ای قرار می‌گیرند  . نبرد بر سر واگنر در سیاست معاصر اسرائیل پیچیده‌شده‌است  .  شفی ، که در کنار طرفداران واگنر قرار دارد ، اعتقاد دارد که بحث‌ها در دهه هشتاد و نود به معنی " عکسهایی از یک جنگ فرهنگی گسترده تر بین یهودیان مذهبی و سکولار " است  . " در عین حال ، جنبه‌ای از احساسات در کارند  .  یکی از استدلال‌های قوی در برابر اجرای واگنر در اسرائیل آن است که این امکان وجود دارد که خاطرات دوران هولوکاست در بازماندگان بیدار شود  .  موسیقی واگنر در دوران حکومت نازی اجرا می‌شد و به‌طور منظم بر روی فیلم‌های خبری نازی‌ها شنیده می‌شد  .  چند دقیقه از " مرگ میستر سینگر " به همراه صحنه‌هایی از شهر قدیمی نورنبرگ در " پیروزی اراده است " از لنی ریفنشتال شنیده می‌شود  .  یکی از شعار‌های ضد یهودی واگنر " یهودی شیطان پلاستیکی از عقب گرد انسان است " که در فیلم شنیع تبلیغاتی " یهودی ابدی است " نقل قول‌شده‌است  .  در سال 1998 میلادی من در یک مقاله طولانی در مورد واگنر و هیتلر به این نتیجه رسیدم که سیاست اسرائیل درست بوده است  .  من با اشاره به بایرویت نوشتم : " اگر جایی وجود دارد که واگنر به تنهایی مجاز به شنیده شدن است باید جایی هم وجود داشته باشد که واگنر خاموش باشد  . " من در حال حاضر بیشتر در مورد واگنر می‌دانم و دیگر به یک فرمول ثابت توسل نمی‌کنم  .  دلیلی برای شک و تردید وجود دارد که واقعیت تاریخی هولوکاست رابطه‌ای با مباحثه کنونی دارد  .  سالیانی است که واگنر در رادیو و تلویزیون اسرائیل شنیده می‌شود و تابو تنها در سالن‌های کنسرت و اپرا وجود دارد  .  اگر احساسات بازماندگان بر آنان غلبه می‌کرد انتظار می‌رفت که واگنر در اجرای زنده مجاز باشد ، چرا که کسانی که نمی‌خواهند آن را بشوند می‌توانند با هشدار رهبر ارکستر سالن را ترک کنند ولی پخش آن از رادیو یا تلویزیون می‌تواند به گوشهای کسانی که تمایلی به شنیدن آن ندارند ، تحمیل شود  .  علاوه بر این ، گزارش‌های پخش موسیقی‌های واگنر در اردوگاه‌های کار اجباری کمتر است از آنچه جناح ضد واگنر ادعا می‌کنند  .  دو بازمانده شنیدن " Lohengrin " در آشویتس ، را بیاد می‌آورند اما اکثریت قریب به اتفاق از شاهدان عینی ، هیچ اشاره‌ای به واگنر نمی‌کنند : در عوض ، آن‌ها معتقدند که موسیقی سبک ، مانند والس‌های اشتراوس ، اورتورها ، آریاهای اپرا ، مارش ، و مانند آن ، اغلب در کنسرتها و از بلندگوهای اردوگاه پخش میشد  .  زوفیا پوسمیز ، یکی از بازماندگان آشویتس می‌گوید که او هنوز هم رادیو را هنگامی که موسیقی یوهان اشتراوس را می‌شنود ، خاموش می‌کند  . در مورد نفوذ واگنر بر هیتلر ، مدارک تاریخی مشکوکی وجود دارد  .  هیتلر ازکودکی به واگنر علاقه داشت ، و در اپرای بزرگ " Rienzi " این آهنگساز جوان ، الهام‌بخش او برای آینده‌ای در سیاست‌بود  .  یک فرض بر این است که واگنر نیز هیتلر را در مسیر او بسوی یک آشوبگر جناح راست تحت تاثیر قرار داد  .  او می‌توانست آن‌ها را از طریق واسطه‌ها ، مانند هوستون استوارت چمبرلین شناسایی کند  .  با این حال ، محقق هانس رودولف واگت اخیرا با اشاره به اسناد هیتلر می‌گوید ، هیچ جایی در مجموعه آثار هیتلر ( گفته‌ها ، نوشته‌ها ، سخنرانی‌ها ، نامه‌ها ، رونوشت مکالمات ) اشاره‌ای به نوشته‌های واگنر در مورد یهودیان نمی‌کند  .  اگر واگنر در شکل‌گیری احساسات ضد یهودی هیتلر نقش داشت ، انتظار می‌رفت شواهد بیشتری از این واقعیت وجود داشته باشد  . یک توضیح احتمالی برای نبود شواهد این است که علاقه هیتلر به واگنر پیش از نفرت او از یهودیان شکل گرفته است ، و این دو گرایش در ذهن هیتلر هیچ زمانی به‌طور کامل مرتبط‌نشده‌است  .  علاوه بر این ، سیاست واگنر بیشتر از هیتلر جدا بوده تا یکسان  .  با وجود پیوستگی‌های مختلف ، واگنر قلبا آنارشیست و دشمن ظهور دولت‌های مدرن‌بود  .  در آخرین سال حیات خود ، او علیه نظامی گری سخن گفت و با وحشت ، آینده‌ای با جنگ‌های کشتار جمعی را پیش‌بینی کرد  .  هر گونه تخصیص ایدئولوژیک واگنر ، چه به راست ، چپ ، یا وسط ، نیاز به نقل قول‌های انتخابی دارد و تناقضات در گفتار او بی‌حد و مرز است  .  این دلیل بر آن نیست که اپراهای واگنر ، انرژی‌های تاریک در روان هیتلر را تغذیه نکرده است  .  در کتاب " The Rest is Noise " من حدس می‌زنم که هیتلر در سخنرانی وحشتناک خود پیرامون از بین بردن نسل یهودیان در سال 1939 میلادی به " پارسیفال " اشاره کرد  .  اما مسئول دانستن واگنر برای کارهای هیتلر ، یک وضعیت بسیار پیچیده تاریخی را مبتذل می‌کند  .  و بگونه‌ای بقیه تمدن‌های غربی را بی‌تاثیر می‌سازد  . هیتلر یکی از میلیون‌ها جوان شیفته واگنر در آغاز قرن گذشته‌بود  .  بعضی از افراط‌گرایان ضد یهودی ، بعضی دیگر سوسیالیست‌ها ، کمونیست‌ها ، دموکرات‌ها ، فمینیست‌ها ، عارفان رویمروسیان ، صوفیان ، و اعضای هر گروه دیگر قابل تصور‌بودند  .  حتی برخی از آفریقاییان شیفته واگنر وجود داشتند ؛ در طول بحث اکتبر ، من یک قطعه از پیانو واگنر را پخش می‌کنم  .  ما سردرگمی تفسیری با شکوه را فراموش کرده ایم و بطور نگران کننده‌ای ، در حال حاضر از طریق گوشهای هیتلر واگنر را می‌شنویم  .  من شک دارم که کسی بیش از این وقایع سردرگم باشد که تئودور هرزل ، بنیان‌گذار صهیونیسم ، عمیقا تحت طلسم واگنر‌بود  .  هرزل بیاد می‌آورد که " هاینه به ما می‌گوید که او بال زدن عقاب بالای سر خود را زمانی که قسمتهای خاصی را می‌نوشت ، شنیده است  . " من هم بر این باورم که چنین صدای بالی را در حالی که کتابم را می‌نوشتم ، شنیده‌ام  .  من هر روز تا نقطه خستگی مطلق می‌نوشتم  .  تفریح و سرگرمی من تنها گوش دادن موسیقی واگنر در شب ، به خصوص به اپرای Tannhäuser ،‌بود که من اغلب در اجرای زنده آن حضور داشتم  .  تنها در شب‌هایی که هیچ اپرایی وجود نداشت ، به حقیقت ایده‌های خود شک و تردید می‌کردم  .  کتاب مورد بحث " دولت یهود "‌بود  .