استرالیا برای تخلیه پناه جویانش با کامبوج معامله می کند
گروه های حقوق بشری می گویند این معامله، کامبوج را برای پناه جویانی که استرالیا از پذیرفتن شان سر باز زند، به زباله دان انسانی تبدیل می کند.
به نوشته نشریه فارین پالیسی ، روز جمعه یکی از ثروتمند ترین کشورهای جهان یکی از فقیر ترین کشورهای جهان را متقاعد کرد تا پناه جویان ناخواسته اش را به خود راه دهد  . مقام‌های استرالیایی می‌گویند امیدوارند یک هزار نفر پناه جو را در آینده نزدیک در کامبوج اسکان دهند  .  گروه اول در همین سال از جزیره کوچک نائورو منتقل خواهند شد که یکی از دو مکان بیرون از استرالیاست که مهمانان ناخواسته استرالیا را در خود جا داده است  .  کامبوج درعوض حدود 35 میلیون دلار کمک عمرانی دریافت خواهد کرد  . به نوشته فارین پالیسی یک توییت‌کننده کامبوجی نوشت این معامله برای کانبرا خیلی ارزان تمام‌شده‌، بنابراین یک معامله برد - برد است ، البته اگر خود پناه جویان را حساب نکنید  .  وگرنه می‌شود برد - برد - باخت  .  گروه‌های حقوق بشری می‌گویند این طرح ، کامبوج را برای پناه جویانی که استرالیا از پذیرفتن شان سر باز زند ، به زباله دان انسانی تبدیل می‌کند  . به نوشته جاستین درنان ، نویسنده این مقاله ، سابقه کامبوج در رفتار با پناه جویان بسیار پرسش انگیز است  .  این کشور سابقه‌ای طولانی از نادیده گرفتن قوانین بین‌المللی و باز پس دادن افراد مورد تعقیب در برابر دریافت پول به کشورهایی چون ویتنام و کره شمالی دارد  .  در حالی که این افراد پس از بازگشت مورد آزار قرار گرفته‌اند  .  نمونه آن در سال 2009 روی داد که کامبوج بیش از 20 پناه جو از اقلیت قومی اویغور را به درخواست دولت چین به این کشور تحویل داد  .  چین آنان را به خاطر احتمال شرکت در شورش‌های مرگبار آن سال به زندان‌های بلندمدت محکوم کرد  .  اندکی پس ازآن کامبوج یک میلیارد دلار کمک از چین دریافت کرد  . از سوی دیگر ، آن گونه که دیوید مان از مرکز حقوقی پناهندگی و مهاجرت استرالیا به روزنامه سیدنی مورنینگ هرالد گفته است : « کامبوج به دشواری می‌تواند نیازها و حقوق مردم خودش را برآورد ، تا چه رسد به پناهندگان » .  این کشور همچنان درتلاش برای جبران سال‌های جنگ‌های داخلی و حکومت خمر سرخ است که سبب شد صدها هزار تن از مردم این کشور نیز به کشورهایی چون تایلند ، آمریکا و غیره بگریزند  .  سال گذشته نیز کامبوج با دادن دستور تیراندازی به روی معترضان و بازداشت چندین فعال سیاسی ، صحنه نقض فاحش حقوق‌بشر بوده است  . پناه جویان نیز از وطن جدید سخت بیمناکند  .  با آن که مقام‌های هردو کشور می‌گویند که انتقال پناه جویان به خواست خودشان و داوطلبانه انجام می‌گیرد ، اما اعلام این خبر در روز جمعه با مخالفت پناه جویان ساکن نائورو روبرو شد  . یکی از آنان این طرح را « معامله‌ای پلید » خواند و به گاردین گفت : « هیچ کس نمی‌رود  .  همه مخالفت خواهند کرد  .  درست نیست که مارا مثل زباله دور بیندازند  .  استرالیا نباید چنین کاری بکند  . » استرالیا به خوبی از سابقه حقوق بشری کامبوج آگاه است  .  همین امسال مقام‌های استرالیا در ژنو نقض حقوق‌بشر را در این کشور محکوم کردند  .  با این حال ، این امر استرالیا را از پافشاری بر این که همسایگان فقیرش چون کامبوج را وادار به کشیدن مسئولیت بار پناهندگانش کند ، بازنداشته است  .  پناهندگانی که سوای پناه جویان اقتصادی بسیار ی از آنان از دست تعقیب و آزار در کشورهای خود ، مانند سری لانکا ، ایران ، افغانستان و عراق  .  گریخته‌اند  . روز جمعه کمیسرعالی سازمان ملل در امور پناهندگان خاطر نشان کرد که 87 درصداز پناهندگان درواقع درکشورهای درحال‌توسعه سکونت دارند  .  اما سیاست « متوقف کردن قایق‌های حامل پناه جویان » از دوسال گذشته در استرالیا گسترش یافته است  .  این عبارت در انتخابات سال گذشته به شعار انتخاباتی هردو حزب عمده رقیب بدل شده‌بود  .  تونی ابوت ، تنها چندروز پس از تحویل گرفتن مقام نخست وزیری « عملیات حاکمیت مرزی » را اعلام کرد  .  عملیاتی نظامی واکتشافی که ابوت به خاطر آن که « هیچ قایق نشینی » را به درون خاک استرالیا راه نمی‌دهد ، به آن می‌بالد  .  در تابستان اخیر گشتی‌های عملیات حاکمیت مرزی قایقی را توقیف کردند که پر از فراریان تامیلی‌بود که از خطر ارعاب و شکنجه گریخته‌بودند و تا زمانی که دادگاه حکم به بازگشت آنان به سری لانکا بدهد ، باید در برزخ نائورو بمانند  . استرالیا به عنوان یکی از اولین کشورهایی که کنوانسیون سازمان ملل در مورد پناهندگان را درسال 1951 امضا کرد ، در عالم نظر تعهد کرده است که پناه جویان را پناه دهد و حمایت کند - یعنی مردمی که به دلایل نژادی ، مذهبی ، ملیتی ، و یا عضویت در گروه‌های خاص سیاسی و اجتماعی در صورت بازگشت به وطن خود با خطر تعقیب و آزار روبرو هستند  . » اما استرالیا که اکنون در اندیشه جایگزین کردن خواست‌های کنوانسیون با سیاست‌های خودسرانه خود است ، مدت هاست که راهش را جدا کرده است  . استرالیا برای منحرف کردن پناه جویان در سال 2012 بازداشت گاه‌های بدنام خود را در نائورو و پاپوا در جزایر مانوس در گینه نو باز گشود که هم اکنون بیش از دو هزار نفر ، که بیشترشان اهل آسیای جنوبی و خاورمیانه‌اند ، در وضعیت غیربهداشتی حبس و زندگی محصور نگاه‌داری می‌شوند  .  از ماه مه متوسط زمان بازداشت پناه جویان به 275 روز رسیده است  .  در این میان استرالیا می‌کوشد توافق‌های خود را با نائورو و پاپوا مانند آنچه با کامبوج بسته است ، نهایی کند اسکات موریسون ، وزیر مهاجرت به خبرنگاران گفته است این معاملات به نفع همه است  .  او حتی کوشید این توافق را به عنوان نمونه‌ای آموزنده نشان دهد  .  او گفت « ما از نظر انتقال پناه جویان شهرت جهانی داریم  .  بنابراین چه بهتر که استرالیا در این مورد با کشور فقیری چون کامبوج کار کند تا کارایی این کشور را در این امور بالا ببرد » .