آغاز دوره سوم تدریس سینمایی بهرام بیضایی در دانشگاه استنفورد کالیفرنیا
در این کلاس ها دانشجویان می توانند از نزدیک با حاصل پنج دهه تلاش های هنری بهرام بیضایی آشنا شده و مسائل مهمی درمورد تئاتر و سینمای ایران را مورد بحث و گفتگو قراردهند
بهرام بیضایی ، کارگردان ، نمایشنامه نویس ، فیلمنامه نویس و مدرس پیشین دانشگاه‌های ایران به دعوت دکتر عباس میلانی ، رئیس بخش ایران‌شناسی دانشگاه استنفورد در شمال کالیفرنیا از پائیز سال گذشته به عنوان استاد مدعو به تدریس در رشته سینما اشتغال داشته است  . بیضایی 72 ساله به همراه همسرش « مژده شمسائی » بازیگر و چهره‌پرداز سینما و تئاتر به آمریکا آمده است ودرحال حاضر در شهری در حومه سانفرانسیسکو زندگی می‌کند  . بیضایی که همراه با نمایشنامه نویسان دیگری چون « غلامحسین ساعدی » و « اکبر رادی » از پایه‌گذاران موج نوی نمایشنامه نویسی در ایران به شمار می‌رود ، خود از دانش آموختگان رشته تئاتر است و تا پیش از انقلاب در دانشگاه تهران به تدریس اشتغال داشت و ابتدا به عنوان استاد مدعو و بعدها در سال 13٥2 پس از انتقال از اداره برنامه‌های تئاتر به دانشگاه تهران ، به عنوان استادیار به‌طور تمام وقت در دانشکده هنرهای زیبا به تدریس هنرهای نمایشی پرداخت  . بیضایی پس از انقلاب برای همیشه از تدریس در دانشگاه‌های کشور محروم شد  .  این در حالی است که بسیاری از آثار پژوهشی بهرام بیضایی نظیر نمایش در ژاپن ، نمایش در ایران ، نمایش در چین و نمایش در هند که در دهه چهل شمسی منتشر شده‌اند جزو کتاب‌ها و منابع درسی دانشجویان رشته تئاتر در دانشگاه‌های ایران محسوب می‌شوند  . بهرام بیضایی در 1317 در تهران متولد شد  .  اوکه تحصیل کرده مدرسه دارالفنون است در سال آخردبیرستان دو نمایش « آرش » و « اژدهاک » را نوشت اما بعدها تحصیل در رشته ادبیات فارسی دانشگاه را به دلیل رد پایان نامه تحصیلی اش رها کرد  . بیضایی فعالیت سینمایی را با فیلم‌برداری یک فیلم هشت میلیمتری چهار دقیقه‌ای سیاه و سفید در سال 1341 آغاز کرد  .  پس از ساخت فیلم کوتاه عموسبیلو در سال 1349 ، اولین فیلم بلند خود به نام رگبار را در سال 1350 ساخت  .  دوفیلم دیگر او به نام چریکه تارا و مرگ یزدگرد ، که بین سال‌های 1357 و 1360 ساخته شده‌اند هنوز توقیف است و هرگز اجازه اکران پیدا نکرد  .  ف یلم « سگ کشی » یکی از دیگر آثار سینمایی بیضایی در سال 80 اکران عمومی شد و مورد استقبال منتقدین قرار گرفت  . بیضایی از سال 1340 با نوشتن چند نمایشنامه وارد عرصه تاتر شد و در سال 1358 نمایش مرگ یزدگرد را نوشته و کارگردانی کرد  .  او بعد از نزدیک به دو دهه محرومیت از کار روی صحنه تئاتر در سال 1376چند نمایش از جمله « کارنامه بنداربیدخش » را در تئاتر شهر به روی صحنه برد  .  در تابستان سال 1384 بیضایی نمایش " مجلس شبیه در ذکر مصایب استاد نوید ماکان و همسرش مهندس رخشید فرزین " را که نمایشنامهٔ آن با نیم‌نگاهی به قتل‌های زنجیره‌ای نوشته شده‌بود ، در سالن اصلی تئاتر شهر به روی صحنه برد که با استقبال تماشاگران روبرو شد اما مدتی بعد اجرای آن متوقف شد  .  هرچند فیلم‌های بیضایی هرگز به جشنواره‌های خارجی ارسال‌نشده‌اما داین فیلم‌ها رداخل ایران به جوایز سینمایی مختلف دست یافته‌اند  .  فیلم « رگبار » درسال‌های پیش از انقلاب برنده جایزه سپاس شدو دو فیلم مسافران و سگ کشی نیز جوایزبهترین فیلمنامه و بهترین کارگردانی را از نهادهای مختلف سینمایی جمهوری اسلامی به دست آوردند  . بهرام بیضایی یکی از اعضای اصلی کانون نویسندگان و صاحب ٥0 فیلمنامه و بیش از 30 نمایشنامه است که در حال حاضر به عنوان استاد مدعو در بخش ایران‌شناسی دانشگاه استنفورد کلاسی به نام « چرخه فرهنگ » را دایر کرده است  .  دوجلسه اول این کلاس‌ها با استقبال شدید دانشجویان روبرو شد چنانچه مسئولان مجبور شدند آن را به اماکن وسیع تری منتقل کنند تا افراد بیشتری بتوانند از آن بهره مند شوند  . در این کلاس‌ها که سومین جلسه آن به زودی برگزار خواهد شد ، دانشجویان می‌توانند از نزدیک با حاصل پنج دهه تلاش‌های هنری بهرام بیضایی آشنا‌شده‌و مسائل مهمی درمورد تئاتر و سینمای ایران را مورد بحث و گفتگو قراردهند  . درنخستین جلسه کلاس‌های بیضایی در بخش ایران‌شناسی دانشگاه استنفورد ، کارگردان فیلم‌های « مرگ یزدگرد » و « باشو ، غریبه کوچک » فیلم مستند و کوتاه « قالی سخنگو » که درسال 138٥ به عنوان بخشی از مجموعه‌ای برای معرفی قالی‌های ایرانی توسط این کارگردان ساخته‌شده‌و پیش از این نیزدر « جشنواره سینمای ایران » در دانشگاه لس آنجلس در کالیفرنیای جنوبی به نمایش درآمده را به عنوان موضوع مورد بحث به نمایش گذاشت  . دراین جلسه که به زبان فارسی برگزار می‌شد بهرام بیضایی فیلم هشت دقیقه‌ای « قالی سخنگو » را که بر محور ایده اصلی « درخت سخنگو » یکی از مفاهیم و تمثیل‌های اساطیری ایران بافته‌شده‌و از شاهکارهای هنر قالی بافی جهان به شمار می‌رود را مورد بحث و بررسی قرارداد  . جلسه دوم کلاس‌های « چرخه فرهنگ » بهرام بیضایی به تاریخ سینما از آغاز تا زمان انقلاب اختصاص داشت که در آن این فیلمساز برجسته مراحل مختلف پیدایش صنعت سینما در ایران ، نخستین فیلمی که در داخل کشور ساخته شد و جنبه‌های گوناگون در رابطه با سینمای ایران را مطرح ساخت و دوجلسه آینده این کلاس‌ها نیز به سینمای ایران بعد از انقلاب اختصاص داده‌شده‌است  . حاضران در جلسه دوم کلاس‌های بیضایی فرصتی یافتند تا درباره پدیده جنجالی « فیلمفارسی » و مفهوم آن سخنان تازه‌ای بشنوند  .  از جمله این که « واژه فیلمفارسی به دور از ارزش ، داوری و قضاوت بد کاربرد دارد » و چگونه « ایرانیان گاه ضمن آن که پدیده‌ای یک بخش مهم از فرهنگ و زندگی آن‌ها به شمار می‌رود ناگهان روی آن خط بطلان می‌کشند و آن را چنان نفی می‌کنند که انگار هرگز نبوده و نیست » . واژه « فیلمفارسی » نخستین بار توسط یکی از منتقدان روشنفکر سینمای ایران به نام هوشنگ کاووسی به کار گرفته شد و بنا برگفته بیضایی این کلمه در آغاز کار الزاما از یک بار منفی برخوردار نبوده است  .  بلکه بیشتر به یک سنت سینمایی اشاره داشت که برگرفته از فیلم‌های مصری ، هندی و ترکی‌بود  .  این مسئله نیز بنا برگفته بهرام بیضایی به زمانی باز می‌گردد که « فوزیه » خواهرپادشاه مصر ، همسر محمدرضا شاه پهلوی و ملکه ایران‌بود و به همین خاطر در آن دوران فیلم‌های زیادی از مصر در ایران به نمایش درمی آمد  .  درونمایه‌هایی از نوع سینمای مصر در پیدایش پدیده‌ای به نام « فیلمفارسی » بسیار اثرگذار بوده است  .  هم چنین فیلم‌های هندی و ترکی نیز تاثیرات زیادی برصنعت فیلمسازی آن زمان ایران داشته‌اند  .  این بعد‌ها ست که واژه « فیلمفارسی » مفهومی تازه به صورت نوعی قضاوت روشنفکرانه پیدا می‌کند که با تحقیر و نگاهی از بالا به این نوع فیلم‌ها همراه است  .  به اعتقاد آقای بیضایی این برخوردی غیردمکراتیک و نادرست بوده است که قضاوت قالبی را جانشین قضاوت مورد به مورد در باب هر یک از این فیلم‌ها کرده است  .  او به عنوان مثال به فیلم « لات جوانمرد » مجید محسنی اشاره می‌کند که برای نخستین بار یک آدم کراواتی که سمبل تجدد است را در فیلم در مقابل لات جوانمردی که سمبل سنت است قرار می‌دهد و در این تصویر به ظاهر ساده یک پدیده پیچیده تاریخی که همان برخورد سنت و تجدد در ایران است نهفته است که نشان‌دهنده نیروهای انکار ناپذیر سنت گرا و سنت پروری است که در ضمیر ناخودآگاه هنری فیلمسازان وجود دارد و به این صورت بوده است که درنتیجه این فیلم‌ها مورد توجه و استقبال عموم قرار می‌گیرند  .