ایران خوابهای اتحاد جماهیر شوروی را بر باد داد 
شوروی میخواست قرارداد ۵۰ ساله و ۵ استان شمالی را در بر بگیرد. شاه به سفیر آمریکا گفته بود که "جولان دادن" متخصصین شوروی در ۵ استان کشور برایش غیرقابل تصور هست و ترجیح میدهد قراردادی منعقد نشود.
پیش زمینه : جنگ جهانی دوم به پایان رسیده  .  متفقین نیرو ، تجهیزات و ادوات جنگی خود را از ایران خارج کردند  ...  غیر از یکی : اتحاد جماهیر شوروی هنوز دو سال پس از جنگ برخی ساختمانهای فرودگاهها ، انبار نفت و تاسیسات رادیوئی در تبریز و مشهد را در اشغال دارد  . ارزیابی وضعیت کشور میزبان از وظائف یک سفیر دیپلماتیک در کشور مورد ماموریت هست  ...  ارزیابی همه جانبه  ...  اقتصادی ، سیاسی و اجتماعی و غیره  .  سفیر ، ارزیابی و نظرات خودش را در مکاتبات دیپلماتیک به مرکز ( وزارت خارجه ) کشور متبوع خود ارسال می‌کند  . اخیرا وزارت خارجه آمریکا بخش دیگری از این‌گونه مکاتبات را در مورد خاورمیانه که مربوط به سالها 1946 و 1947 میلادی ( 1325 و 1326 خورشیدی ) می‌شود در دسترس عموم قرار داد  .  کنجکاوی من را به خواندن بعضی از این مکاتبات کشاند  ...  آنهم طبیعتا بخش مربوط ایران  .  شاید نیمی از مکاتبات منتشر‌شده‌مربوط به اتحادجماهیر شوروی می‌شود که میخواست در دوران بعد از جنگ جهانی دوم ، برای خود جای پایی در ایران باز کند ، و بقیه مربوط به اغتشاشات در استان آذربایجان  ...  آنهم باز به دست روسها  . در آن سالها ، جیمز بایرنز ، وزیر خارجه وقت آمریکا ، و جورج الن ، سفیر او در ایران‌بودند  .  در بسیاری از این مکاتبات الن خبر از این می‌دهد که دولت احمد قوام تحت فشار اتحاد جماهیر شوروی است تا امتیاز نفت در دریای مازندران را بگیرد  .  در نامه‌ای به بایرنز ، سفیر از محمد رضا شاه پهلوی نقل قول می‌کند که حسن علائ ، سفیر وقت ایران در آمریکا ، از شاه خواسته به هیچ وجه به فشار شوروی برای امضای قرارداد دو جانبه تن در ندهد  .  الن از شاه نقل قول می‌کند که اگر هم قرار باشد چنین قراردادی بسته شود ، میخواهد طوری تنظیم شود که پس از دو سال حوزه تحت اختیار شوروی بسیار بسیار محدود‌شده‌، آنهم فقط در اطراف گرگان  .  شوروی میخواست قرارداد 50 ساله و 5 استان شمالی را در بر بگیرد  .  شاه به سفیر آمریکا گفته‌بود که " جولان دادن " متخصصین شوروی در 5 استان کشور برایش غیرقابل تصور هست و ترجیح می‌دهد قراردادی منعقد نشود  . سفیر آمریکا در نامه‌ای به تاریخ 11 ژانویه 1947 ، که مهر محرمانه هم داشته ، به رئیس خودش ، یعنی وزیر خارجه ، نوشته که جان له روژتل ، سفیر بریتانیا در ایران ، دو بار در مدت کوتاهی برای گفتگو به دیدن او رفته  ...  گفتگو در مورد موضوعی که در دیدگاه دیپلمات انگلیسی " خطر شدید " محسوب می‌شود  ...  و این خطر اینست که مجلس ایران حاضر شود به شوروی امتیاز نفتی دهد  ...  یا به عبارتی دیگر ، قراردادی را که قوام با شوروی جهت ایجاد شرکت نفتی مشترک منقعد کرد ، تصویب کند  . قوام در سفری به مسکو این قرارداد را امضا کرده‌بود با آگاهی به اینکه نه مجلس آن را تصویب خواهد کرد و نه شاه موافق آن‌بود  . سفیر آمریکا به وزیر خارجه بنقل از سفیر بریتانیا نوشته " اگر ایران ، آنگونه که هم اکنون برخی ایرانیهای ضد شوروی مایلند ، دادن هرگونه امتیاز نفتی به اتحاد جماهیر شوروی را در جا رد کنند ، اشتباه بزرگی خواهد‌بود  . " سفیر آمریکا که با همتای بریتانیائی خود هم نظر‌بود خطاب به وزیر خارجه آمریکا نوشته " من به شاه و قوام اطلاع داده‌ام که ایالات متحده بطور اصولی اعتراضی به علاقه شوروی به نفت در شمال ایران ندارد و قبول دارد که از نقطه نظر اقتصادی و جغرافیائی مشتری نفت شمال ایران اتحاد جماهیر شوروی است  . " بنظر سفیر آمریکا محمد سعید ، نخست‌وزیر پیشین ایران در رد ایده امتیاز نفتی دادن به شوروی اشتباه کرده‌بود و شاید همین باعث برکناری او توسط عوامل همسایه کمونیست شمالی شده‌بود  .  تفسیر الن از اینکه چرا بریتانیا نگران رد این امتیاز‌بود ، قابل توجه هست : " بریتانیایی‌ها امیدوارند اتحاد جماهیر شوروی امتیاز نفتی در ایران بگیرد زیرا فکر می‌کنند امتیاز خودشان امن تر خواهد شد و هیچ دولت آینده ایران نخواهد توانست نفت کشور را با وجود امتیازهایی در دست دو کشور ، ملی کند  . " سفیر آمریکا نوشته که بنظر او تامین منافع سیاسی و اقتصادی ایران برای بریتانیایی‌ها بی‌اهمیت هست : " این موضع ، در واقع ، یعنی بازگشت به سیاست سال 1907 است : نادیده گرفتن منافع کشور دیگر به نفع تامین خواستهای قدرتهای بزرگ  . " الن به وزیر نوشته که لندن انتظار داره واشنگتن هم موضع مشابه بگیرد اما " اگر ما اینکار را کنیم ایرانی‌ها احساس خواهند کرد هیچ کس از آن‌ها پشتیبانی نمیکند و باید تقریبا هر آنچه شوروی‌ها میخواهند به شوروی‌ها داد  .  بنظر من بهترست ما همان موضعی را که بالا شرح دادم حفظ کنیم  . " در همین مکاتبه ، سفیر آمریکا در ایران به رئیس خود نوشته عمل‌کرد چند ماه گذشته شوروی در مورد نفت ، اعتماد ایرانیها را نتوانسته جلب کنه : " قول تسلیم پیشنهاد نفت به مجلس در آوریل گذشته از قوام درحالی گرفته شد که نیزه به شقیقه اش گذاشته‌بودند  . " الن میگوید شاید شوروی‌ها توافق 50 - 50 خاویار را مد نظر دارند و میخواهند آنرا تکرار کنند  .  اینطور که سفیر آمریکا در نامه توضیح داده اگر شوروی‌ها سهم 50 - 50 از نفت ایران میخواستند " پول آن به روبل روسیه و آنهم بلوکه‌شده‌به نرخ تصنعی در مسکو و بدون هیچ ارتباطی با نرخ جهانی ارز داده میشد  .  تلاش ایران برای خرج آن روبل‌ها بی‌فایده می‌بود  . چنین امتیازی ، بجای آنکه سود ده باشد حتی هزینه‌های عمران و توسعه را پوشش نخواهد داد و احتمال دارد ایران ناچار شود خود سرمایه‌گذاری کند در حالیکه نفتش را هم از دست داده است " .  بنوشته سفیر آمریکا در صورت تحقق این قراردادی میان دو دولت میشد و اگر کسی در دولت ایران جرات میکرد سوالی در مورد منافع ایران کند ، به فهرست سیاه کرملین اضافه میشد  .  در جائی دیگر در همین نامه ، سفیر آمریکا گفته نگران این نیست که مجلس ایران درجا پیشنهاد دادن امتیاز نفت به شوروی را رد کند بلکه نگرانست که " مجلس به شروطی تن در دهد که به ضرر منافع و حاکمیت ایران باشد  . " جورج الن ، سفیر آمریکا در ایران ، گزارش خودش به وزیر خارجه آمریکا در این مورد را با این تمام می‌کند که شوروی دولتی دارد که نقض حاکمیت کشور دیگری برایش اهمیت ندارد و با وجودیکه شرکتهای نفتی ، هوانوردی بخش خصوصی و غیره میتوانند در ایران مطابق با قوانین آن کشور کار کنند ، " شاید ایران که کشوری کوچک و ضعیف است نتواند از منافع مردم که بهره بری از عایدات این ذخیره طبیعیست دفاع کند  ...  هر قدر هم در تنظیم قرارداد هوشیارانه عمل کند  . " 7 ماه پس از این نامه ، مجلس ایران پیشنهاد تشکیل شرکت نفتی ایران - شوروی و به تبع آن دادن امتیاز نفت شمال ایران به آنکشور را رد کرد  . و در یکی دیگر از نامه‌های سفیر به وزیر خارجه آمریکا آقای الن نوشته شاه درخواست وام دارد تا هزینه تامین رفاه مردم کند و کشور را بسازد  . خبرنگار ارشد بخش فارسی صدای آمریکا ، عمدتا متمرکز بر خبرهای مربوط به حوزه سیاست خارجی او حرفه خبرنگاری را از سال 1366 با کار در رادیو شروع کرد و در سال 1383 به صدای آمریکا پیوست