نوشتن، رمز آزادی زنان افغان
زنان افغان به کمک پروژه «پروژه نگارش زنان افغان» روایت زندگی خود را در فضای مجازی به صورت آزادانه ابراز می کنند
زنان افغان به کمک پروژه « پروژه نگارش زنان افغان » در فضای مجازی که برای آن‌ها در نظر گرفته‌شده‌است ، از این آزادی برخوردار هستند که در مورد هر موضوعی که تمایل دارند بنویسند  .  گروهی از معلمان و نویسندگان به صورت داوطلبانه به آن‌ها کمک می‌کنند تا شیوه‌های نگارش را بیاموزند  . مهسا همیلتون ، خبرنگار و رمان نویس آمریکایی ، « پروژه نگارش زنان افغان » را در سال 2009 و ده سال پس از اولین سفر خود به کابل طراحی و راه‌اندازی کرد  . او می‌گوید زنان افغانی که او با برخورد کرده‌بودند ، قوی و باهوش و الهام‌بخش او‌بودند و برای یادگیری و ابراز احساسات خود ذوق و شوق داشتند  . زهرا که دهه بیست سالگی خود را پشت سر می‌گذارد ، از این که می‌تواند با استفاده از این پروژه روایت خود را حکایت کند ، هیجان زده است  . نائومی بنارون ، رمان نویس آمریکایی که مربی اوست ، می‌گوید : « او دختر یک کشاورز بی‌سواد است که با وجود مخالفت جامعه و اقوام و اعضای خانواده ارزش بسیاری برای آموزش کودکان خود قائل است  .  زهرا در مورد ناامیدی و درد و رنج خود می‌نویسد اما بسیار امیدوار است » . زهرا در یک یتیم خانه انگلیسی تدریس می‌کند و در مورد تجربیات و امید و آرمان‌های دختران افغانستان می‌نویسد  . خانم همیلتون می‌گوید : « روایت داستان زندگی و ابراز علنی آن برای نوع خاصی از ادامه بقای افراد مهم است  .  زمانی که داستان زندگی خود را حکایت می‌کنید ، آن را از جنبه‌های مختلف و متفاوتی می‌بینید و بعد تغییراتی اعمال می‌کنید که برای زندگی تان بهتر است  .  ما انگلیسی یاد نمی‌دهیم ، آن‌ها در حد توان و دانش خود به انگلیسی می‌نویسند و ما آن را تصحیح می‌کنیم  .  از سویی هم توانایی‌ها و خلاقیت آن‌ها در داستان گویی را پرورش می‌دهیم » . طی سه سال گذشته تعداد زنانی که در این پروژه شرکت کرده‌اند به‌طور ثابت افزایش پیدا کرده است و زنان تجربیات خود را با دوستان و خانواده‌هایشان در میان می‌گذارند  . سوزان پاستلویته ، خبرنگاری که داستان‌ها و اشعار زنان افغان را ویرایش می‌کند ، می‌گوید : « ما در حال حاضر حدود صد نویسنده داریم  .  نویسندگان بیشتری را به آن‌ها اضافه می‌کنیم  .  مسن ترین نویسنده ما 4٥ سال سن دارد و جوان ترین نویسنده 14 ساله است » . این زنان اغلب به دلیل نوشتن داستان‌هایشان با خطرات و ریسک‌های بسیار بزرگی روبرو هستند  .  خانم پاستلویته می‌گوید بعضی از آن‌ها زمانی که از قلمروهای تحت کنترل طالبان عبور می‌کنند ، لپ تاپ‌ها را زیر برقه‌هایشان مخفی می‌کنند  . او می‌گوید : « این زنان تا حدودی به صورت مخفیانه می‌نویسند  .  خانواده‌های آن‌ها لزوما از ابراز آزادانه دیدگاه‌های دخترانشان و قرار دادن آن در برابر دید جهانیان حمایت نمی‌کنند  .  ما یک نویسنده می‌شناختیم که در خفا می‌نوشت و مجبور‌بود چهار ساعت راه برود تا به یک کافی نت برسد و همیشه یکی از مردان خانواده او را همراهی می‌کرد » . « پروژه نگارش زنان افغان » اخیرا از فضای سایبری به ساختمانی در کابل ، پایتخت افغانستان منتقل‌شده‌است که زنان می‌توانند در آن از اینترنت استفاده کنند و الهام‌بخش یکدیگر باشند  . مهناز 20 ساله که سه سال پیش به این گروه پیوسته است ، می‌گوید « احساس می‌کنم تنها نیستم و نیاز به تغییر وجود دارد » . او در شعر « مشروعیت بخشیدن به نابرابری » به این مسئله می‌پردازد که چگونه زنان قربانی دیدگاه‌های فرهنگی و مذهبی جامعه می‌شوند  . مهناز می‌خواهد به نوشتن ادامه بدهد و رمان نویس شدن رویای او است  .  او می‌گوید « پروژه نگارش زنان افغان » در را برای او و نویسندگان دیگر باز کرد تا صدایی داشته باشند و نیرویی برای اعمال تغییر باشند  .