دیدگاه| قیام بعدی جهان عرب: سقوط اقتدارگرایی در خاورمیانه
دولت ها حتی اگر همین امروز شروع کنند، یک یا دو نسل طول می کشد تا این اصلاحات اثر کامل خود را نشان بدهد. کشورهای خاورمیانه انتخاب دیگری ندارند. اگر به نیاز به تغییر بی توجهی کنند، ویرانی و تخریب تغییرات خودش را به همراه می آورد.
وقتی « بهار عرب » در سال 2011 کشورهای خاورمیانه و شمال آفریقا را در بر گرفت ، امیدهای بسیاری وجود داشت که جنبش‌های اعتراضی مسالمت‌آمیز به دوره‌ای نوین از دموکراسی در خاورمیانه منتهی شود  .  اما غیر از تونس بقیه منطقه در آشوب و جنگ‌های داخلی فرو رفت  .  سال 2014 ، جهان عرب یک بحران دیگر را با سقوط قیمت نفت تجربه کرد و مجبور به بازنگری در ساختارهای اقتصادی اش شد  .  بسیار بعید است قیمت نفت دوباره به سطح قبل از سال 2014 بازگردد  . در ظاهر این طور به نظر می‌رسد که بسیاری از کشورها دو توفان 2011 و 2014 را پشت سرگذاشته‌اند ، اما آن دو توفان تنها نشانه‌هایی از یک توفان بزرگتر در راه بوده است : اگر رهبران منطقه زودتر فکری برای مشکلات مردم شان نکنند ثبات کشورهای خاورمیانه از دست خواهد رفت  . اصلاحات اقتصادی در خاورمیانه باید با اصلاحات سیاسی همراه باشد تا مردم نقشی در تعیین سرنوشت شان داشته باشند  .  این امر با مقاومت‌هایی در سیستم‌های حاکمه روبرو خواهد شد  . ایجاد روند مشارکت تدریجی ، جدی و قابل باور برای عموم مردم مستلزم عزمی سیاسی در راس امور است  .  اصلاحات لازم دوره‌ای ریاضت اقتصادی را می‌طلبد  .  مردم خاورمیانه فقط زمانی حاضرند دستاوردهای بلند مدت را برای منافع کوتاه مدت کنار بگذارند که در آن نقشی داشته باشند و رهبری مورد اعتمادشان آن را هدایت کند  . حکومت‌های خاورمیانه باید این روند را با توانمند کردن زنان آغاز کنند  .  نرخ مشارکت زنان در نیروی کار در منطقه پایین ترین میزان در جهان است ( 32 درصد ، در مقایسه با متوسط 58 درصد جهانی ) .  دولت‌های منطقه همچنین باید با استفاده از فناوری به تولید رونق داده و به اقتصاد فناوری بنیان روی خوش نشان بدهند  .  درآمدهای نفتی باید به سرعت متنوع‌شده‌و قانونمداری و برابری که دستمایه نوآوری است تشویق شود  .  برای این مهم ضروری است تبعیض علیه زنان و گروه‌های اقلیت از بین برود  . دولت‌ها حتی اگر همین امروز شروع کنند ، یک یا دو نسل طول می‌کشد تا این اصلاحات اثر کامل خود را نشان بدهد  .