خطر فزاینده درگیری نظامی آمریکا با روسیه
مسکو خط قرمزهای خودش را ترسیم می کند. ایالات متحده باید ارزیابی کند کدامیک از این خط قرمزها را نمی خواهد زیر پا بگذارد، کدامیک برای روسیه جدی است، و آمریکا آماده است کدامیک را به چالش بکشد و در این راه حاضر است هزینه بپردازد.
یک بار دیگر چرخه روابط آمریکا و روسیه تکمیل می‌شود  .  دولت کلینتون در سال 1993 قدرت را با وعده مشارکت استراتژیک « بیل و بوریس » در دست گرفت و با اتهامات متقابل بر سر عملیات در کوزوو به پایان برد در حالی که ژنرال وسلی کلارک برای جلوگیری از ورود صلحبانان روسی به پریشتینا آماده آغاز جنگ جهانی سوم‌بود  . جرج بوش اجلاس لیوبلیانا را با ولادمیر پوتین در تابستان 2001 با وعده روابط بسیار متفاوتی میان آمریکا و روسیه ترک کرد که نتیجه آن در رویدادهای پس از حملات یازدهم سپتامبر در همکاری روسیه دیده شد ، اما ریاست جمهوری بوش با اشغال گرجستان توسط نیروهای روس پایان گرفت  . باراک اوباما هم خواست روابط با روسیه را از نو آغاز کند و حال در هفته‌های آخر ریاست جمهوری اش از سوی وزارت خارجه و وزارت دفاع دولت خودش با درخواست اعلام موضعی جدی در برابر حملات هوایی روسیه به شهر محاصره‌شده‌حلب در سوریه حتی به قیمت رو در رویی نیروهای آمریکا و روسیه روبرو است  . دولت اوباما هشدار پوتین در سخنرانی اش در دومای روسیه در سال 2014 را جدی نگرفت وقتی گفت : « اگر فنر را تا نهایت فشار بدهید با شدت عکس العمل نشان می‌دهد  . » واشنگتن نتوانست مانع انضمام کریمه به خاک روسیه شود و حال در سوریه با شرایطی مشابه روبرو‌شده‌است  .  حملات سایبری روس‌ها هم به آمریکا پیامدهایی واقعی دارد  . کاهش بهای انرژی نیز موجب تغییر رویکرد روسیه در منطقه‌نشده‌است  . مسکو خط قرمزهای خودش را ترسیم می‌کند  .  ایالات متحده تحت دولت کنونی یا دولت بعدی که ژانویه بر سر کار خواهد آمد باید ارزیابی کند که کدامیک از این خط قرمزها را نمی‌خواهد زیر پا بگذارد ، کدامیک برای روسیه جدی است ، و آمریکا آماده است کدامیک را به چالش بکشد و در این راه حاضر است هزینه بپردازد  . رهبران آمریکا باید بدانند وقتی پای کرملین به میان می‌آید گزینه بدون خطر وجود ندارد  .