اجرای موسیقی توسط دو نوازنده ایرانی و عراقی در بازی های المپیک زمستانی
« موسیقی فقط نوعی سرگرمی و تفریح نیست. کار موزیسین این نیست که در یک میکده موسیقی بنوازد تا دیگران بتوانند ضمن شنیدن آن آبجو بنوشند. من می خواهم با موسیقی ام به مردم بگویم که درجهان درحال حاضرچه می گذرد»
دربرنامه موسیقی که به مناسبت بازی‌های زمستانی المپیک در ونکوور اجرا شد ، امیر کوشکانی نوازنده ایرانی و رحیم الحاج نوازنده عراقی دریک همنوازی دست به اجرای موسیقی زدند  . این دو نوازنده از دو کشور ایران و عراق برخاسته‌اند که درطول سال‌ها به عنوان دشمن بایکدیگر برخورد داشته‌اند  .  اما امیر کوشکانی و رحیم الحاج معتقدند موسیقی زبانی است که فراسوی همه محدودیت‌ها ، تمام دشمنی‌ها ، ملیت ، قومیت و سیاست قرار گرفته است  . داستان رحیم الحاج از بغداد آغاز می‌شود  .  جایی که او در آن نواختن « عود » را آغاز کرده است  .  اوهم چنین از کودکی سازهای دیگری چون گیتار و فلوت نواخته است  .  عشق شدید او به موسیقی باعث شد که او ازهمان دوران کودکی گاهی اوقات درکنار سازش به خواب رفته و حتی با آن همزبان شود و درد ودل کند  . این عشق به موسیقی باعث شد تا کم کم رحیم راه خود را پیدا کند و برای آموختن فنون موسیقی به نزد استاد مونیربشیریکی از برجسته ترین عودنوازان جهان برود  .  او بعدها در مکتب سلیم عبدل کریم در انستیتوی موسیقی بغداد به آموختن موسیقی پرداخت  .  اما الحاج در دوران دیکتاتوری صدام حسین به خاطرعدم پیوستن به حزب بعث ، محکوم به زندان شد و مدت 18 ماه را درحبس به سربرد  . رحیم کمی بعد مجبور به ترک کشورخود عراق شد و به کشور « اردن » پناهنده شد  .  اما بهای رسیدن به این آزادی از دست دادن عود محبوبش‌بود و کریم اجبارا ساز خود را در عراق پشت سر گذاشت  .  چندی بعد رحیم الحاج به ایالات متحده مهاجرت کرد  .  یک عود تازه تهیه کرد وامروزه او در ایالت « نیومکزیکو » به تدریس اشتغال دارد  . رحیم معتقد است که این مهاجرت ، سفری دردناک وطولانی مدت بوده است که اثرات آن را می‌توان در موسیقی او جستجو کرد  .  رحیم به صدای آمریکا می‌گوید که او احساس می‌کند مسئولیت خاصی برعهده دارد تا استعداد موسیقیایی خود را در راه رساندن صدای دادخواهی مردم زجرکشیده و بی‌صدای جهان به کار گیرد  . رحیم الحاج می‌گوید :« به نظر من این پیامی است که موسیقی دان‌ها باید دررساندن آن به گوش همگان بکوشند  .  موسیقی فقط نوعی سرگرمی و تفریح نیست  .  کار موزیسین این نیست که در یک میکده موسیقی بنوازد تا دیگران بتوانند ضمن شنیدن آن آبجو بنوشند  .  من می‌خواهم با موسیقی‌ام به مردم بگویم که درجهان درحال حاضرچه می‌گذرد  .  ماموریت من درزندگی و پیام من با اجرای موسیقی درسه چیز خلاصه می‌شود : صلح ، عشق و شفقت و این که چگونه می‌توانیم به مردمانی که صدایی ندارند امکاناتی بدهیم تا صدایشان به گوش جهان برسد  . » رحیم که نامزد دریافت جایزه گرامی نیز بوده است درنظر دارد تا عواید تازه ترین آلبوم خود که با شرکت گروهی از هنرمندان بین‌المللی اجرا‌شده‌است را به « پزشکان بدون مرز » هدیه کند تا آن‌ها بتوانند بهتر وبیشتر به مردم صدمه دیده عراق کمک کنند  . امیر کوشکانی درایران به یادگیری موسیقی سنتی این کشور پرداخته است  .  او نوازنده تار است  .  او درسال 1991 به کانادا مهاجرت کرد  .  او در این کشور به ساختن آهنگ‌هایی که ادغامی است از موسیقی شرق و غرب اشتغال داشته است  . امیرکوشکانی درآپارتمان خود درشهر ونکوور به خبرنگار صدای آمریکا می‌گوید که هم نوازی با رحیم الحج ، پل ارتباطی بوده است برای درک هرچه بیشتر روابط انسانی و قبول دیگران  .  از آنجائی که هردو نوازنده عشق مشترکی به نام « موسیقی » دارند ازطریق همکاری با یکدیگر می‌توانند پیام‌های عمیق تری را به دنیای خارج ارسال کنند :« برخوردهای سیاسی و روابط بین دولت‌ها از برخوردی که من و رحیم با هم داشته ایم تفاوت‌های فاحشی دارد  .  برخورد من و رحیم ازطریق موسیقی برخوردی همراه با عشق و دوستی و شفقت بوده است و همراه با همه آن احساساتی که من و او دررابطه با موسیقی داریم  . » رحیم می‌گوید که فرصتی که به او داده‌شده‌تا دربخش هنری برنامه‌های المپیک به اجرای موسیقی بپردازد ، شانسی است تا او بتواند با مردم ازسراسر جهان ارتباط برقرار کند :« من احساس می‌کنم که یکایک افراد بشر درمقابل هراتفاقی که در جهان امروز می‌افتد مسئول هستند  .  اگر دولت شما کار بدی انجام می‌دهد این مسئولیت شماست که به آن‌ها گوشزد کنید که کاری که انجام می‌دهند بد است  .  درغیراین صورت شما یک فرد ترسو و بزدل بیشتر نیستید و به خاطر این روش خودخواهانه لیاقت زندگی در این جهان را ندارید  .  این کناره گیری‌ها یعنی این که شما واقعا برای این جهان اهمیتی قائل نیستید  . » امیر کوشکانی می‌گوید امیدواراست که شور وعشقی که در وجود او و رحیم دررابطه با موسیقی نهفته است را بتوانند به تماشاگران ونکوور القا کنند :« درحقیقت من بداهه نوازی خواهم کرد و از این طریق می‌توانم از همان آغاز با درنظر گرفتن حال و هوای محل اجرا و با ایجاد ارتباط با تماشاگران این موسیقی را به آن‌ها ارائه کنم  .  می‌خواهم انعکاس موسیقی‌ام را درنگاه یک یک این تماشاگران ببینم و برا ی آن‌ها بنوازم  . » هریک از این دو موسیقی دان ایرانی و عراقی اعتقاد دارند که این یک موقعیت و فرصت استثنائی برای هریک از آن دو است تا بتوانند موسیقی سنتی کشور خود را به جمعیت حاضر در این برنامه معرفی کنند  .  موسیقی که آن‌ها را به جایی فراسوی همه محدودیت‌های زبانی ، نژادی ، ملیتی و فرهنگی به دنیای گفتمان با استفاده زبان موسیقی خواهد برد  .