سيستم Draft در ورزش آمريکا – روز نود و هشتم
عامل ديگر تشکيلات باشگاه است که چگونه نظم و اساس گرداندن تيم را معين کند، تا چه حد خرج و دخل خود را ميزان کرده باشد؟ چگونه تماشاگران را به استاديوم خود بکشاند؟ و ازين قبيل
فردا روز Draft در لیگ فوتبال آمریکائی حرفه‌ای یا همان NFL معروف است که فصلش که فرا میرسد معمولا خبرهایش تا چند ماهی در صدر خبرهای ورزشی قرار می‌گیرد و رونق آن برای چند ماهی رشته‌های دیگر ورزشی را تحت‌الشعاع خود قرار می‌دهد  . آنچه جذابیت مسابقات NFL را باعث می‌شود ، در جوار تماشائی بودن فوتبال آمریکائی ، رقابت شدید سی و دو باشگاه ورزشی NFL است که بلطف سیستم هوشمند Draft یکی بی‌اندازه قوی و دیگری بی‌اندازه ضعیف نمی‌شود که رقابتها را منحصر به چند باشگاه کند و بقیه هم آن وسط‌ها بر خورده باشند  . سیستم Draft که قانون حاکم بر لیگ‌های حرفه‌ای در رشته‌های گوناگون ورزشی است ، به این طریق کار می‌کند که در پایان هر فصل مثلا فوتبال ، تیمها را بر حسب نتایج آن‌ها در فصلی که گذشت رده‌بندی می‌کند ، یعنی تیم برنده سوپربال فصل گذشته " پیتزبورگ استیلرز " تیم شماره یک است و تیم دوم بازنده سوپربال یعنی تیم آریزونا است و به همین ترتیب پیش میرود تا ضعیف ترین تیم فصل گذشته که دیترویت است و کارنامه فصل گذشته اش شانزده باخت و بدون برد بوده است  . بعد میرسیم به بازیکنانی که معمولا بازیهایشان در تیمهای دانشگاهی معرف و سابقه آنهاست و برای بازی در لیگ حرفه‌ای اعلام آمادگی کرده‌اند  . یعنی در یک سو گروه باشگاههای حرفه‌ای قرار گرفته و در سوی دیگر گروه بازیکنان آماده ورود به دنیای حرفه‌ای  . گزینش این بازیکنان درست برعکس رده‌بندی تیمهای باشگاهها است ، یعنی ضعیف ترین تیم سال گذشته ، حق دارد اولین گزینش را از میان صدها بازیکن زبده که در مسابقات دانشگاهی ، استعداد و توانائی‌های خود را نشان داده‌اند ، انجام دهد  . تیم شماره 31 ، دومین گزینش را انجام می‌دهد ، و الی آخر تا قهرمان سوپربال که آخرین گزینش را در دور اول انجام می‌دهد ، یعنی گزینش بازیکن سی و دوم  . دور دوم باز به همین ترتیب خواهد‌بود و بر همین منوال در هر دور بازیکنان بهتر نصیب تیمهای ضعیف تر می‌شود تا اصل رقابت را که لازمه هر ورزش سالم است تداوم بخشد  . آیا به این ترتیب همیشه تیم ضعیف امسال ، تیم قوی سال آینده خواهد‌بود  ؟ لزوما خیر ، چه آنکه در درجه اول روی پیشانی هیچ بازیکنی نوشته‌نشده‌که این بازیکن حتما بهترین است و مدیر هر باشگاه ورزشی در حقیقت کار اصلیش تشخیص درست و شناسائی استعدادهاست  . این داستان همیشه گفته می‌شود که در Draft سال 1984 بسکتبال حرفه‌ای ، مایکل جوردن نفر اولی که انتخاب شد نبود  .  او که بزرگترین بسکتبالیست تاریخ است در حقیقت گزینش سوم در آن سال‌بود و مایه شرمساری مدیران دو تیمی که بازیکنان دیگری را از او بهتر تصور کردند  . دیگر آنکه بازیکن تنها یک عامل از بگمان من چهار عامل اصلیست که تیمی را میسازد  .  عامل دوم مدیر یا GM تیم است که چگونه بازیکنان را برگزیند که با هم جور درآیند  .  عامل سوم مربی است که این تیم را چگونه هدایت کند و عامل چهارم تشکیلات باشگاه است که چگونه نظم و اساس گرداندن تیم را معین کند ، تا چه حد خرج و دخل خود را میزان کرده باشد  ؟  چگونه تماشاگران را به استادیوم خود بکشاند  ؟  و ازین قبیل  . آنچه اما مسلم است آنکه سیستم Draft در دراز مدت " فرصت برابر " به همه تیمهای لیگ می‌دهد و دیگر بسته به اراده و توانائی و هوشمندی و مدیریت باشگاه است که ازین فرصت برابر بهره جوید و باشگاه خود را علیرغم " فرصت برابر " برای همگان در سطوح بالا نگهدارد ، همچنان که مثلا سالهای سال است نیوانگلند یا پیتزبورگ یا دالاس و یا نیویورک در صدر گام برمیدارند و دچارافتهای ناگهانی نمی‌شوند  . سئوال اینست که چرا در همه کشورها این سیستم Draft را بکار نمی‌برند  ؟  که جواب آن میماند تا بعد  .