ماجرای آتش سوزی ترای انگل در نيويورک چه بود؟
موضوع ایمنی محیط کار از دو سال قبل از این آتش سوزی مطرح بود و موجب اعتصاب بیش از ۲۰ هزار کارگر نساجی شد
در روز بیست و پنچم ماه مارس سال 1911 میلادی ، یکصد و 46 نفر در آتش سوزی در یک کارخانه نساجی در شهر نیویورک سوختند  .  کشته شدگان بیشتر کارگران زن مهاجر‌بودند  .  این آتش سوزی که آتش ترای انگل نام گرفت ، موجب خشم عمومی نسبت به شرایط غیرعادلانه و نا امن محیط کار شد و به مبارزه‌ای سخت بین کارگران و مدیریت در خصوص این شرایط انجامید  .  این مبارزه حتی پس از گذشت یک قرن ، پایان نیافته است  . این واقعه دردناک ، در طبقه سوم ساختمان اش در یک روز شنبه در حوالی ساعات اتمام کار در کارخانه نساجی ترای انگل رخ داد  .  آتش نیمه خاموش یک سیگار در طبقه هشتم ، جرقه این آتش سوزی‌بود  .  ساکنان طبقه دهم که مالکین نیز در میان آن‌ها بودند ، با تماس تلفنی از آتش سوزی مطلع شدند و موفق به فرار شدند  .  بیشتر کارگران در طبقه نهم ، وحشت زده با در قفل‌شده‌مواجه شدند و نتوانستند بگریزند  .  تنها چند سطل آب و دسترسی به یک آسانسور کوچک برای نجات کافی نبود  .  دست کم 50 تن در آتش سوختند  .  نردبان‌های اضطراری تنها به طبقه ششم می‌رسید  .  عابرین در خیابان مقابل ، شاهد مرگ بیش از 50 نفری‌بودند که خود را از طبقه ششم به پایین پرتاب کردند  .  19 نفر خود را به فضای زیر آسانسور پرتاب کردند و بیست تن نیز خود را از خروجی اضطراری غیراستاندارد به پایین انداختند  . لی بنین ، استاد دانشگاه آدلفی و یکی از نویسندگان کتاب در خصوص آتش سوزی ترای انگل می‌گوید ، حرص و طمع و رقابت بیرحمانه در صنعت نساجی موحب این واقعه شد  . آقای بنین می‌گوید : « سودجویی باعث شد آن‌ها به ایمنی محیط کار بی‌توجه باشند  .  قرار دادن این همه کارگر در محلی که به اندازه کافی خروجی نداشت ، باعث این فاجعه شد  .  مالکین این کارخانه سیستم اطفای حریق نداشتند  .  حتی در مقابل نصب آن نیز مقاومت نشان می‌دادند  . » موضوع ایمنی محیط کار از دو سال قبل از این آتش سوزی مطرح‌بود و موجب اعتصاب بیش از 20 هزار کارگر نساجی در سال 1909 شد  .  کارگران اعتصابی تقاضای افزایش حقوق و کاهش ساعات کار را نیز مطرح کردند  .  در آن زمان 14 تا 16 ساعت کار متدوال‌بود  .  مالکین صنایع نساجی حتی اوباش و فاحشه‌ها را برای بر هم زدن اعتصاب کارگران زن اجیر می‌کردند  .  آن‌ها حتی برای بازداشت کارگران اعتصابی به پلیس رشوه می‌دادند  .  صاحبان کارخانه ترای انگل به کارگران اجازه عضویت در اتحادیه‌ها را نمی‌دادند  .  آتش سوزی ترای انگل خاطره اعتصاب را در اذهان کارگران زنده کرد و 400 هزار کارگر در یک روز بارانی یاد قربانیان این آتش سوزی را گرامی داشتند  . لی بنین می‌گوید : « مردم با تعجب از خود می‌پرسیدند ، اگر اعتصاب با قاطعیت پیروز شده‌بود ، اگر حق عضویت در اتحادیه کارگری را برده‌بودند ، آیا می‌توانستند از آتش سوزی جلوگیری کنند  . » مقام‌های دولتی دیگر نمی‌توانستند به این فاجعه بی‌اعتنا باشند  .  کاترین وبر ، نویسنده کتاب ترای انگل ، تاریخچه این آتش سوزی ، در آخرین مراسمی که برای یادبود قربانیان این حادثه در دانشگاه آدلفی برگزار شد ، گفت : « این احساس همگانی در کشور وجود داشت که باید کاری در این ارتباط انجام داد  .  برای اولین بار دولت فقط در خدمت صاحبان کار نبود ، فقط در خدمت منافع تجار نبود ، بلکه عملا به عنوان حامی مردم به آن نگاه می‌شد  . » دولت نیز در واکنش به این انتظار عمومی ، مقررات ایمنی محیط کار ، حداقل دستمزدها و حداکثر ساعات کار را تعیین کرد  .  مقرراتی که تا به امروز در سراسر آمریکا به اجرا گذاشته می‌شود  . اما سال گذشته ، در آتش سوزی مشابه در بنگلادش ، 21 کارگر نساجی سوختند  .  شهناز بگم که مادرش را در این حادثه از دست داد می‌گوید : « مادرم برای شیفت شب به کارخانه رفت  .  کارخانه آتش گرفت و او نتوانست به علت قفل بودن درها از آتش بگریزد  .  او در آتش سوزی کشته شد  . » هریس و بلانک ، صاحبان کارخانه ترای انگل ، به علت اقدام عمد در قفل کردن در کارخانه به بهانه ممانعت از دزدی ، توسط هئیت منصفه مجرم شناخته شدند  .  این تصمیم به جنبش کارگران توان بیشتری بخشید  . پروفسور لی بنین می‌گوید ، موج بیکاری‌ها و انتقال مشاغل به کشورهای دیگر که فاقد قوانین مناسب کارگری هستند ، می‌تواند پیروزهای جنبش کارگران در یکصد سال پیش را به یک پیروزی توخالی بدل کند  .  آقای بنین در ادامه می‌گوید : « کارگران اگر بخواهند واقعا از چنین حوادثی جلوگیری شود ، جنبش آنان باید یک جنبش جهانی باشند  .  باید ورای مرزها همبستگی داشته باشند  .  شرکت‌ها فراملی و بین‌المللی هستند ، جنبش کارگران نیز باید همین طور باشد  . » ساختمان نساجی ترای انگل ، جایی که آتش سوزی در آن رخ داد ، به دانشگاه نیویورک اهدا شد و اکنون ساختمان علوم براون نام دارد  .  یادمان‌های نصب‌شده‌در این ساختمان ، یادآور واقعه‌ای است که قربانیان و خاطره آن را برای جنبش کارگران آمریکا جاودانی خواهد کرد  .