نقشه راه برای پایان دادن به جنگ افغانستان
نامزدهای انتخاباتی آمریکا طوری رفتار می کنند که گویی جنگ افغانستان خود به خود پایان می یابد.
در شرایطی که وضعیت جنگ در افغانستان نادیده گرفته‌شده‌است ، گروهی از مقامات در واشنگتن ، کابل و اسلام آباد در حال یافتن یک راهبرد عملی و محکم هستند تا درخواست‌های هر یک از طرفین را به صورتی تعیین کنند که با رعایت حداقل شرایط هر یک ، خروج از بن بست دیپلماتیک کنونی ممکن شود  . هدف ، فراهم آوردن راهی برای خروج سربازان آمریکا و ناتو از جنگی است که تقریبا هیچ کس آن را فقط با توسل به نیروی نظامی ، « قابل پیروزی » نمی‌داند  .  هدف ، تعیین چارچوبی برای‌گذار سیاسی است که فهرست درخواست‌های هر یک از طرفین به گونه‌ای تنظیم شود که سبب تقلیل مواضع اصلی هیچ یک از طرفین نباشد و هر یک از آن‌ها در موقعیتی قرار بگیرند که از ادامه جنگ بهتر باشد  . مقامات ایالات متحده که در گفتگوهای غیررسمی شرکت کرده‌اند ، چنین رویکردی را با « اعلامیه خیابان داونینگ سال 1993 » ایرلند شمالی مقایسه کرده‌اند که در آن درخواست‌های پروتستان‌ها و کاتولیک‌ها به موارد اساسی محدود شد و فضایی برای « توافق نامه جمعه قبل از عید پاک 1998 » پدید آمد  . ژنرال احسان الحق ، رئیس پیشین اداره « اطلاعات و امنیت داخلی » پاکستان و رئیس پیشین ستاد فرماندهی مشترک این کشور فردی است که چنین رویکردی را برای مقامات ایالات متحده ترسیم کرده است  .  او در گفتگوی اخیر خود در « مرکز نیکسون » در واشنگتن ، یک « نقشه راه » هفت ماده‌ای را تدوین کرده است  .  او گفته تمرکز بر‌گذار سیاسی به جای بن بست سیاسی ، هدف این راهبرد بوده است  . آقای حق درخواست‌های ایالات متحده را در دو عبارت اصلی خلاصه می‌کند : هیچ یک از نیروهای القاعده در افغانستان حضور نداشته باشند و طالبان بار دیگر سیاست‌های سرکوبگرانه و مستبدانه خود را علیه زنان اعمال نکنند  .  بنا به گفته آقای حق ، طالبان فقط یک درخواست دارد که از آن موضع کوتاه نخواهد آمد و آن این است که هیچ نیروی خارجی در افغانستان حضور نداشته باشد  . وی معتقد است که احتمالا می‌توان این حداقل شرایط دو طرف اصلی نیروهای درگیر جنگ را برآورده کرد  .  او خاطرنشان کرد که محمد عمر ، رهبر طالبان در پیام اخیر خود که به مناسبت عید فطر منتشر کرد ، از مذاکرات صلح با ایالات متحده به عنوان راهی برای « دستیابی به اهدافمان » دفاع کرد و گفت طالبان « در پرتو اصول اسلامی ، منافع ملی و فرهنگ نجیب و پرافتخارمان برای زنان حق مشروع قائل است » .  به نظر می‌رسد طالبان در دیگر بیانیه‌های خود ( عمل‌کرد ) القاعده را نفی کرده است  . نقشه راه آقای حق همچنین به درخواست‌های اصولی دیگر طرف‌های درگیر افغانستان همچون اقوام تاجیک و هزاره نیز توجه کرده است  .  او بر کمک اقتصادی ، بازسازی و نیز روند گسترده آشتی ملی تاکید ورزیده است که در بیانیه عید عمر نیز به از این ایده حمایت‌شده‌است  . آقای حق با هدف آرام کردن منطقه ، پیشنهاد نوعی بی‌طرفی برای افغانستان و عدم دخالت خارجی را مطرح می‌کند  .  او برای رفع نگرانی‌های اسلام آباد پیشنهاد کرده است تا میلیون‌ها آواره مقیم پاکستان که به دلیل جنگ در افغانستان به پاکستان متواری شده‌بودند ، به وطنشان بازگردند  .  پاکستان و افغانستان مرز مشترکی را ترسیم کرده‌اند که به گفته او « قانونمند ، سخت و تثبیت‌شده‌است » . مقامات پاکستان آشکارا به این نتیجه رسیده‌اند که‌گذار سیاسی که با مذاکره همراه است ، برای امنیت این کشور بهتر از‌گذار بدون انسجام و موقتی و احتمالا جنگ داخلی است  .  یکی از موفقیت‌های کوچک این گروه اصلی این است که ایالات متحده ، پاکستان و افغانستان در مورد ایجاد یک « گذرگاه امن » توافق کرده‌اند تا رهبران طالبان بتوانند برای شرکت در مذاکرات صلح در داخل افغانستان شرکت کنند  . مارک گراسمن ، نماینده ویژه ایالات متحده در افغانستان و پاکستان دیپلماسی آرام ، بی‌طرفانه و نوعی میانجی گرایانه خود را ادامه داده و در تلاش بوده است تا احزاب افغان را به آرامی به سمت نوعی گفتگو سوق دهد تا زمانی که ایالات متحده نیروهای نظامی جنگجوی خود را طی سال آینده از این کشور خارج می‌کند ، از وقوع جنگ داخلی جلوگیری شود  .  یکی از فاکتورهای مثبت این امر ، دستیابی به سند توافق نامه ماه مه در مورد « مشارکت راهبردی »‌بود که در آن واشنگتن متعهد می‌شود تا به مدت ده سال پس از ترک نیروهای ناتو در سال 2014 ، از نیروهای امنیتی افغانستان حمایت کند  . از دیدگاه آقای گراسمن ، این سند به افغان‌ها ، ( به ویژه اقوام تاجیک و هزاره و دیگر گروه‌هایی که پشتون نیستند ) اطمینان مجددی می‌بخشد که ایالات متحده آن‌ها را به حال خود رها نخواهد کرد و به طالبان هشدار می‌دهد که نمی‌تواند انتظار داشته باشند زمانی که نیروهای آمریکایی در 2014 این کشور را ترک می‌کنند ، به راحتی راه بازگشت آن‌ها به کابل هموار خواهد‌بود  . کشته شدن نیروهای ناتو به دست نیروهای امنیتی افغانستان که به نوعی قصد کمک دارند و اخیرا به‌طور چشمگیری افزایش یافته‌اند ، عامل دیگری برای نوعی حس استیصال در برابر جنگ افغانستان بوده است  . با توجه به بن بست موجود در افغانستان ، شاید تصور شود که جنگ و یافتن راهبردهایی برای پایان دادن به آن ، بزرگترین موضوع کارزارهای انتخابات ریاست جمهوری ایالات متحده باشد ، اما متاسفانه واقعیت غم انگیز این است که سربازان و دیپلمات‌ها کماکان در خلا سیاسی فعالیت می‌کنند و نامزدهای انتخاباتی به گونه‌ای رفتار می‌کنند که گویی درگیری خصمانه و بی‌رحمانه‌ای که در افغانستان در جریان است ، به خودی خود پایان خواهد یافت  . برگرفته از واشنگتن پست