فیلم های تازه اکران شده و موفق آخرهفته ای که گذشت
از«هوگو»، یک فیلم خانوادگی و «سه بعدی» اثر مارتین اسکورسیزی تا روح مرلین مونرو در جسم میشل ویلیامز در «هفته من با مرلین» و فیلم فرانسوی که دوران سینمای «صامت» هالیوود را زنده می کند
درآخرهفته‌ای که گذشت ، آمریکای شمالی شاهد آغاز نمایش چهارفیلم مطرح و بحث انگیز روز بوده است  .  فیلم « هفته من با مرلین » با بازی چشمگیر « میشل ویلیامز » درنقش « مرلین مونرو »، سمبل سکس سینمای هالیوود ، یک فیلم فرانسوی سیاه و سفید و صامت به شیوه فیلم‌های قدیمی هالیوود به نام « آرتیست »، « هوگو » نخستین تجربه « سه بعدی » مارتین اسکورسیزی که منتقدیق آن را ازلحاظ نماهای سه بعدی فیلمی برتر از « آواتار » خوانده‌اند و بالاخره « یک روش خطرناک » تازه ترین ساخته فیلمساز مستقل « دیوید کروننبرگ » درباره « کارل یونگ » و « زیگموند فروید » با شرکت « ویگو مورتینسن » و « کرا نایتلی » . فیلم « هفته من با مرلین »، مروری است بر آخرین ماه‌های زندگی مرلین مونرو و جریان وقایع فیلم‌برداری فیلم « شاهزاده و دختر رقاص » .  فیلمی که مرلین را درمقابل بزرگ ترین بازیگر تاریخ تئاتر و سینمای جهان ، لارنس اولیویه قرار داد  . فیلم با بازی « میشل ویلیامز » در نقش این ستاره قدیمی و سمبل سکس سینمای هالیوود ، همانقدر متلون و متغیر است که « مرلین مونرو » در زمان حیات خود بوده است و بنا برگفته منتقدین تنها در لحظه‌های حضور « ویلیامز » برپرده سینما ، فیلم هیجان انگیز و جذاب می‌شود و در لحظاتی که او غایب است خشک و ملال آوراست  .  با این همه به نظر می‌رسد روح مرلین مونرو به صورتی باورنکردن در جسم « میشل ویلیامز » حلول کرده است و این بازیگر همه عوامل دیگر فیلم را با حضور خود تحت‌الشعاع قرار می‌دهد  . « کنت توران » منتقد سینمایی روزنامه « لس آنجلس تایمز » می‌نویسد :« تماشای نرمش و یکپارچگی میشل ویلیامز درحرکت بین گوناگونی شخصیت « مرلین مونرو »، ازنوجوانی آسیب دیده گرفته تا معروف ترین ستاره سینمای هالیوود ، به ویژه نمایاندن هوش و ذکاوت « مرلین مونرو » در پس تصویر جنسیتی و سکسی که همواره از او به نمایش گذاشته‌شده‌و عطشی که این ستاره برای تائید دیگران داشت فرصتی است تا به میشل ویلیامز به عنوان یک بازیگر جدی و مستعد نگاهی دوباره شود  . » داستان فیلم « هفته من با مرلین » واقعی است و براساس یادداشت‌هایی از دفتر خاطرات « کالین کلارک » مستند ساز هنری انگلیسی ساخته‌شده‌است  .  کارگردان فیلم « سیمون کرتیس » است و فیلمنامه آن هم توسط « آدرین هاجز » نوشته‌شده‌است  . قهرمان فیلم « کالین کلارک » 23 ساله ( با بازی ادی ردماین ) در سال 19٥6 فرصتی پیدا می‌کند تا ضمن فیلم‌برداری « پرنس و دختر رقاص » با « مرلین مونرو » از نزدیک آشنا شود  .  مرلین مونرو در آن زمان امیدواربود تا با بازی درنقش مقابل بازیگرسرشناسی چون « لارنس اولیویه » به او هم به عنوان یک بازیگر جدی هالیوود و نه فقط یک سمبل سکس نگاه شود  .  « کلارک » یکی از دستیاران کارگردان این فیلم‌بود  .  اما نقش اصلی او بیشتر خدمت در رکاب « لارنس الیویه » پرتوقع و دلداری دادن به « مرلین مونرو »‌بود که ضمن مبارزه‌ای دائمی با افسردگی روحی با همبازی خود اولیویه ، این بازیگربزرگ تئاترانگلستان دائما در جنگ و ستیزبود  . کنت برانگا در ارائه نقش « پرنس » فیلم بیشترموفق بوده است تا ایفای نقش « لارنس اولیویه » اما بازی « جودی دنچ » در نقش بازیگر تئاتر « سیبل تورندایک » از لحظه‌های درخشان فیلم به شمار می‌رود  .  برای بازیگری چون « میشل ویلیامز » بازی در نقش ستاره‌ای با شهرت « مرلین مونرو » ریسک بزرگی بوده است اما او به خوبی از عهده ایفای این نقش برآمده است و از هم اکنون صحبت نامزدی او برای دریافت جوایز اسکار در جوامع مختلف هالیوود برسر زبان هاست  . فیلم صامت و سیاه و سفید فرانسوی به نام « آرتیست » ( هنرمند ) درآخر هفته گذشته توانست بیش‌ترین توجه منتقدین و نقدهای مثبت آن‌ها را به دست آورد  . « آرتیست » که « میشل هزاناویسیوس » فرانسوی آن را کارگردانی کرده است بازگشتی است به دهه 1920 میلادی و دوران سینمای صامت هالیوود  .  « ژان دو ژاردن » بازیگر فرانسوی که درماه مه گذشته جایزه بهترین بازیگر مرد جشنواره سینمایی « کن » را برای بازی در این فیلم از آن خود ساخت ، نقش اول را برعهده دارد  .  او نقش یک بازیگرمحبوب فیلم‌های صامت را بازی می‌کند که با رونق گرفتن سینمای ناطق این محبوبیت و درنتیجه همه ثروت وموقعیت خود را از دست می‌دهد  .  « جیک کاول » منتقد سینمایی « آسوشیتد پرس » این فیلم را « قصیده‌ای زیبا ، شیرین و بسیار جذاب درباره آغاز کارسینما » خوانده است  .  جان گودمن بازیگر و کمدین آمریکایی نیز در این فیلم بازی جالبی ارائه داده است  . فیلم دیگری که در آخرهفته‌ای که گذشت به شدت مورد توجه منتقدین و تماشاگران سینما قرار گرفت فیلم سه بعدی تازه‌ای به نام « هوگو » ساخته « مارتین اسکورسیزی » است که آن هم به نوعی سرسپاری و ادای دینی به سینمای کلاسیک به شمار می‌رود  . این نخستین تجربه اسکورسیزی در قالب سینمای « سه بعدی » و درضمن تجربه تازه این سینماگر در رده‌بندی فیلم‌های خانوادگی و مورد توجه بچه هاست  .  داستان فیلم در پاریس دهه 1930 روی می‌دهد و درباره هوگو یک پسر بچه یتیم ( با بازی آسا باترفیلد ) است که در ایستگاه قطار مونپارناس در پاریس زندگی می‌کند  . برخورد تصادفی هوگو با ژرژ ملییس ( با بازی بن کینگزلی ) یکی از پیشگامان سینمای صامت و دوستی پسربچه یتیم با دخترخوانده او ، دختربچه‌ای به نام ایزابل ( با بازی کلویی مورتز ) به ماجراهایی اسرارآمیز درباره پدرش و یک آدم‌ماشینی می‌‌انجامد  . « کریستی لیمایر » منتقد سینمایی خبرگزاری آسوشیتدپرس به « هوگو » سه ستاره داده و درباره آن می‌نویسد : « اسکورسیزی با تکنولوژی نوظهور « سه بعدی » به خوبی دست و پنجه نرم کرده است و به صورتی آن را با آغوشی باز پذیرفته است  .  تکنیک سه‌بعدی تاکنون در هیچ فیلمی به اندازه « هوگو » تا به این حد خیره‌‌کننده نبوده است ، نه حتی در فیلمی مبالغه شده‌ای چون « آواتار »» « یک روش خطرناک » دیوید کراننبرگ با بازی ویگو مورتنسن و میکائیل فاسبیندر ازدیگر فیلم‌هایی است که در آخر هفته گذشته در رده‌بندی فیلم‌های هنری و مستقل در سینماها به نمایش درآمد و منتقدین از آن استقبال کردند  .  این فیلم درباره تجربه‌های روان درمانی مشترک این دو پایه گزار علم روانشناسی است که روی یک بیمارروانی ( با بازی کرا نایتلی ) انجام می‌گیرد  .