وقتی اسرائیل به شیعیان حوثی یمن کمک می کرد
حوثی ها در جنگ های کنونی یمن از توطئه اسرائیل سخن می گویند. اما در دهه ۶۰ میلادی اسرائیل به قبیله های شیعی در مقابله با کودتای ژنرال عبدالله السلال علیه امام البدر، امام زیدیان یمن، کمک می رساند.
حوثی‌های یمن اسرائیل را متهم می‌کنند که از پشت پرده ائتلاف منطقه‌ای علیه یمن به رهبری عربستان را حمایت می‌کند  .  اتهامی که بی‌سابقه نیست  . گناه نابسامانی‌های خاورمیانه را به گردن اسرائیل انداختن ، در منطقه قدمتی دیرین دارد  .  اما این بار ، اتهام مبنایی تاریخی دارد  . در جنگ‌های داخلی یمن در سال‌های 1962 - 1970 ، دولت یهودی به حکومت پادشاهی یمن به‌طور منظم پول و سلاح می‌رساند  .  اما این بار انگشت اتهام حوثی‌ها به خودشان برمی گردد  .  آن حکومتی که از اسرائیل کمک می‌گرفت ، درواقع همین قبایل شیعی را نمایندگی می‌کرد که شورشیان امروز یمنی از آن برخاسته‌اند  . در آن زمان ، یمن ، مانند بیشتر دوران تاریخ خود ، بین حکومت سلطنت مطلقه خاندان متوکلیه در شمال و منطقه تحت حمایت بریتانیا در جنوب که بر بندر استراتژیک عدن تمرکز داشت ، تقسیم شده‌بود  .  سلسله متوکلیه زیدی‌بودند ، شعبه‌ای از اقلیت شیعه که زید ، پنجمین نسل از اولاد محمد پیامبر اسلام را جانشین برحق او می‌دانستند  .  زیدی‌ها را از همین رو پنج امامی هم می‌نامند زیرا به عقیده آنان زید امام پنجم و آخرین امام مومنان است  .  حال آن که برای اکثریت شیعیان این سلسله تا 12 امام ادامه دارد  . در سال 1962 ارتش ملی‌گرای یمن به رهبری ژنرال عبدالله السلال و با الهام از کودتای ضد سلطنتی جمال عبدالناصر در مصر که یک دهه پیشتر انجام یافته‌بود ، علیه امام ( سلطان ) یمن محمد البدر دست به کودتا زد  .  بریتانیا که نگران بروز ناآرامی در مستعمره مجاور خود‌بود ، همراه با سلطنت‌طلبان عربستان سعودی و اردن و دولت شانزده ساله اسرائیل ، از سلطنت‌طلبان یمن حمایت کرد  . در آن زمان ، مخالف اصلی دولت یهودی ، برخلاف امروز حکومت شیعه مذهب ایران نبود ، بلکه همسایه خود اسرائیل و بزرگ ترین دولت جهان عرب ، یعنی مصر‌بود  .  ناصر در یکی از اقدام‌های عجیبش در دوران جنگ سرد ، 70 هزار نیرو ، برابر یک سوم ارتش مصر ، را در یمن پیاده کرد تا در جنگی خون بار که مورخان آن را « ویتنام مصر » نام نهاده‌اند ، شرکت کنند  .  از بین یک‌صد تا دویست هزار سربازی که در این جنگ کشته شد ، حدود 25 هزار تن مصری‌بود  . دو سال از جنگ می‌گذشت که یک خلبان مصری که از جنگ دلسرد شده‌بود ، به اسرائیل گریخت و به بازجویانش گفت که هم‌وطنان مصریش از سلاح شیمیایی در یمن استفاده می‌کنند  .  گلدامایر ، وزیر خارجه وقت ، بیم‌ناک از آن که اسرائیل هدف بعدی باشد ، امیدوار شد که بتواند با پای‌گیر کردن مصر در باتلاق جنگ در کشوری دوردست ، خطر را ازکشورش دور کند  . سازمان اطلاعاتی بریتانیا که ماه‌ها‌بود خواستار حمایت اسرائیل از سلطنت طلبان‌بود ، ناگهان شریکی مشتاق به دست آورد  .  در 26 مه سال 1964 ، امام بدر مجمعی مشورتی با سران قبایل هوادار سلطنت برگزار کرد که یکی از آن‌ها ، شیخ حسن الحوثی ، شیخ همین طایفه حوثی‌بود که امروز جنگ شورشیان را با حکومت مورد قبول جهانی یمن رهبری می‌کند  .  حدود نیمه شب بزرگان قبایل صدای هواپیمایی را برفراز سرشان شنیدند و 14 چترباز را دیدند که فرود می‌آمدند  .  یکی از شیوخ چنان به حیرت افتاد که گفت : « خدا هم دارد به امام کمک می‌کند  . » هواپیما که حامل تجهیزات نظامی و پول و دارو‌بود با هدایت خلبان‌های اسرائیلی پرواز می‌کرد  . در عملیات جوجه تیغی ، نامی که بر این عملیات نهاده‌بودند ، 14 پرواز با بزرگ ترین هواپیمای مسافری اسرائیل که بویینگ سی 97‌بود ، به مدت دو سال انجام گرفت  .  این پروازها با پیاده کردن ماموران اطلاعاتی موساد تکمیل شد  .  ( که یکی از آنان به دست شورشیان یمن افتاد ، و به مصر تحویل داده شد و در سال 1973 با اسیران مصری مبادله شد  . ) در آن زمان هم مانند اکنون مداخله نظامی جنبه چند ملیتی داشت  .  نیروهای اطلاعاتی ، تدارکاتی و هوایی بریتانیا ، فضا هوای سعودی و پایگاه سوخت‌گیری بندر جیبوتی امروز یا سومالی لند آن زمان که متعلق به فرانسه‌بود ، در آن دخالت داشتند  .  دهه‌ها بعد ، یک خلبان اسرائیلی در خاطراتش گفت که در یکی از این پروازها مشاور انگلیسی گفته‌بود : « حالا که تا اینجا آمده ایم بد نیست که فرودگاه بندر صنعا - پایتخت یمن - را هم بمباران کنیم » .  اما اسحاق رابین ، رئیس ستاد ارتش اسرائیل و نخست‌وزیر آینده ، با آن مخالفت کرد  . همان گونه که اسرائیلی‌ها پیش‌بینی کرده‌بودند ، ماجراجویی مصر در یمن این کشور را به چنان خونریزی مالی و جانی دچار کرد که شکست مصر در جنگ‌های شش روزه سال 1967 را تا حد زیادی به دلیل خستگی و خسارت‌هایی که از یمن دیده‌بود ، ونیز به دلیل آن که اسرائیل توانسته‌بود با بررسی دقیق تاکتیک‌های جنگی مصریان دستشان را بخواند ، ارزیابی می‌کنند  .  مصر در اواخر همان سال از یمن بیرون رفت  . یک قرار داد صلح در سال 1970 به جنگ داخلی در یمن شمالی پایان داد و در عوض جمهوری جدیدی زاده شد که سلطنت‌طلبان متوکلیه در آن راهی نداشتند  .  امام بدر به بریتانیا رفت و تا آخر عمر در خانه‌ای معمولی در کنت زندگی کرد  .  یمن شمالی متحد روسیه شوروی شد و حکومت نظامیان قدرتمند درآن برقرار شد  .  و گویی برای آن که بعدها بتواند نظریه توطئه حوثی‌ها را تغذیه کند ، عبدالرحمان العریانی را به جانشینی سلال برگزید  .  عریانی یهودی زاده‌بود با نام یهودی زکریا ، که به اجبار و در برابر جان پدر و مادرش به اسلام درآمده‌بود و خویشاوندانی در اسرائیل داشت  . یمن جنوبی هم به نوبه خود استعمار را با کمونیسم تاخت زد و بریتانیایی‌ها را بیرون راند و خود را جمهوری دمکراتیک خلق یمن نامید  . در سال 1990 شمال و جنوب به هم پیوستندو جمهوری یمن امروز را ایجاد کردند  .  این اتحاد هرگز به وحدت نینحامید  .  یمن امروز را تنها حوثی‌ها به آشوب نکشانده‌اند ، بلکه تجزیه‌طلبان جنوب ، و القاعده شبه جزیره عرب نیز به این آتش دامن می‌زنند  .  یمن فقیرترین کشور عرب است و در بی‌ثباتی با سوریه و عراق و لیبی در جهان عرب پهلومی‌زند  . و مصر هم با اشتیاق و علاقه به ائتلاف علیه حوثیان پیوسته است و ضمن دادن کشتی‌های جنگی و هواپیماهای بمب افکن ، وعده داده که در صورت نیاز نیروی زمینی هم فراهم می‌آورد  .  در اجلاس عرب در شرم الشیخ که ماه گذشته برگزار شد ، عبدالفتاح السیسی رئیس جمهوری مصر این ائتلاف را با واژه‌های آخرالزمانی معرفی کرد و گفت : « این ملت [ عرب ] در تیره ترین ساعات عمر خود نیز هرگز با چنین خطری که موجودیت و هویتش را مانند امروز تهدید می‌کند ، روبرو‌نشده‌بوده است  ...  خطری که امنیت ملی ما را نابود می‌کند و نمی‌توانیم عواقب آن را برای هویت عربی خود نادیده بگیریم  . » روی این سخنان البته با مهم‌ترین حامی حوثیان ، یعنی ایران‌بود  . از نظر اسرائیل جمهوری اسلامی دیرزمانی است که نقش دشمن اصلی را ، که زمانی برعهده مصر‌بود ، برعهده گرفته است  .  و از نظر حوثیان ، اسرائیلی که زمانی به آنان کمک کرد امروز هیچ اعتباری برای کشور ندارد  .  از شعار پنج بخشی که میان حوثیان رایج است ، دو بخش آن کام اسرائیل و یهودیان را زهرآگین می‌کند : خشم حوثیان از اسرائیل شاید برای راضی کردن ولی نعمتشان ایران باشد ، یا شاید پیرو آن احساسی باشد که میلیون‌ها شیعه و سنی در آن سهیم‌اند  .  هرچه باشد ، رهبری اسرائیل نمی‌تواند خوشحال باشد که از زمان فتح صنعا در ماه سپتامبر به دست شیعیان ، نیروهای هوادار ایران اکنون کنترل چهار پایتخت عربی را به دست گرفته باشند  . اکنون که شریکان اسرائیل در یمن - عربستان سعودی ، مصر و اردن - نقش اصلی را برعهده گرفته‌اند ، و با توجه به سابقه دولت یهود در آسیب زدن پنهانی به منافع ایران ، نمی‌توان احتمال شرکت اسرائیل در جنگ یمن را رد کرد  .  به هرحال ، جزئیات دخالت اسرائیل در آخرین جنگ داخلی این کشور تنها چند دهه بعد رو شد  . شاید این بار ، سرانجام ، حوثی‌ها از چیزی خبر دارند که ما نمی‌دانیم  .