میراث «باد آرولسن»
انتخاب باد آرولسن برای بایگانی،‌ به سبب مرکزیت آن بود،‌ اما همین موقعیت جغرافیایی اکنون نامناسب است
برگردان گزارش خبرگزاری رویترز از یکی از مراکز ناشناخته نگهداری مدارک یهودیان در شهر کوچکی در آلمان  . جرج یوآنزمیس در هفته‌های بحرانی پایان جنگ دوم جهانی ، پسربچه‌ای 3 سال و نیمه‌بود که در راه گریز از آلمان به بلژیک ، از مادرش جدا افتاد  .  او از نیوزیلند سردرآورد ، و تا سال‌ها نمی‌دانست زنی لاتویایی که از کودکی در کنارش بوده ، مادرش نیست  .  یوآنزمیس از روزهای اوان کودکی اش خاطره‌ای ندارد  . در سال 2010 ( حدود سه سال پیش )، نامه‌ای زندگی او را به کلی تغییر داد  .  این نامه از مرکزی به نام « مرکز جهانی خدمات ردیابی » برای او فرستاده شده‌بود  .  جرج دریافت که نام واقعی اش پیتر تامس است و در آلمان خویشاوندانی دارد  . یوآنزمیس که اکنون 71 ساله است ، در گفت و گویی با خبرگزاری رویترز می‌گوید : « نمی‌دانید چقدر دردناک است که نه خانواده داشته باشید و نه اطلاعی از اصل و نسبتان  .  تازه به آرامش رسیده‌ام  .  بعد از این همه سال ، فهمیده‌ام عمو هستم  . » جرج یوآنزمیس در نقطه‌ای متروک در آلمان ، گذشته مدفون خویش را بازیافت  .  « باد آرولسن »؛ جایی که او ریشه اش را مدفون یافت ، ‌ تنها گذشته او را در سینه خاک خود پنهان نکرده  . در « باد آرولسن » 30 میلیون مدرک نگهداری می‌شود که به جان به دربردگان از اردوگاه‌های نازی‌ها و زندان‌های گشتاپو ، آوارگان گمشده و یهودیانی که در اردوگاه‌های کار اجباری به کار گمارده شده‌بودند ، تعلق دارد  . با آن که باد آرولسن از دید ارزش تاریخی همپای موزه یادبود قربانیان هولوکاست در واشنگتن و مرکز یادواشم در اسرائیل است ، بسیاری اصلا از وجود چنین مرکزی آگاه نیستند  . مدیران مرکز باد آرولسن تا سال‌ها به کسی اجازه دسترسی به مدارک آن مرکز را نمی‌دادند ، و در پی انتقادی که به این سبب از آن‌ها شد ، از سال 2007 ( حدود 6 سال پیش ) به پژوهشگران اجازه دادند به مدارک آن مرکز دسترسی یابند  .  با این وصف ، باد آرولسن در تقلای راه یافتن به دنیای آکادمیک است و هدف گردانندگان آن ، شناساندن آن به جهانیان است  . سال گذشته ، 900 هزار نفر از مرکز یادبود یادواشم در اسرائیل دیدن کردند ، حال آن که شمار بازدیدکنندگان از باد آرولسن تنها 2097 نفر‌بود  . اما گروهی استاد دانشگاه ، محقق و بایگان ، مصمم به تغییر این وضع ، و معرفی گسترده و شایسته این مرکز به جهانیان هستند  .  آن‌ها این مرکز را اندوخته ارزشمندی از مدارک مهم می‌خوانند  . در ماه ژانویه امسال ( نزدیک به 3 ماه پیش )، کمیته بین‌المللی صلیب سرخ که تا آن زمان مسئولیت انجام تحقیقات و بایگانی را در باد آرولسن به عهده داشت ، اداره آن را به مجمعی جهانی سپرد که نمایندگانی از 11 کشور جهان عضو آن هستند  .  صلیب سرخ گفته این اقدام را با هدف به فعلیت رساندن ارزش بالقوه پژوهش‌های این مرکز انجام داده است ، و دولت آلمان نیز 14 میلیون یورو به این طرح تخصیص داده ؛ هرچند بسیاری از محققانی که فعالیت در این مرکز را آغاز کرده‌اند ، تردید دارند که این مبلغ برای انجام تحقیقات لازم ، کافی باشد  . پس از جنگ ، انتخاب باد آرولسن برای بایگانی اسناد ، ‌ به سبب مرکزیت آن در میان چهار منطقه اشغالی آلمان‌بود ، ‌ اما همین موقعیت جغرافیایی ، اکنون نامناسب و دورافتاده است  .  هیچ شهر بزرگی نزدیک باد آرولسن نیست و ارتباط آن با برلین و فرانکفورت کند و دشوار است  .  مرکز نگهداری اسناد باد آرولسن در شهری به همین نام واقع است که تنها 16 هزار نفر در آن زندگی می‌کنند  .  در مرکز اسناد باد آرولسن اما ، مدارکی موجود است که حاوی سرنخ‌های سرنوشت 17 و نیم میلیون انسان است  . کاغذهای زردشده این سرنخ‌ها را اگر در کنار هم بگذارند ، مسافتی 25 کیلومتری را مفروش می‌کنند  . فتوکپی نسخه‌ای از فهرست شیندلر هم در میان این کاغذهاست  . ثبت پیگیر و دقیق سوابق و مشخصات یهودیان قربانی نازی‌ها ، هنگامی پایان یافت که آن‌ها را راهی اتاق‌های گاز کردند  . کاترین فلور ، سخنگوی مرکز نگهداری اسناد باد آرولسن ، می‌گوید در مدارکی که نازی‌ها از زندگی و سرانجام زندانیان اردوگاه‌های مرگ ( چون آشویتز ) ثبت کرده‌اند ، اشاره‌ای به اتاق گاز‌نشده‌و فقط مواردی از مرگ یهودیان به ثبت رسیده که مرگ طبیعی بوده است  .  از این روی ، در واقع واپسین گواهی مربوط به فرجام بسیاری از این یهودیان ، انتقالشان به اردوگاه‌های مرگ است  . هر ماه ، 12 هزار مورد پرسش و تقاضای ردیابی بستگان از سوی شهروندان یهودی به « مرکز جهانی خدمات ردیابی » می‌رسد ، و این مرکز پیرو این درخواست‌ها ، بستگان آن‌ها را جست و جو می‌کند  .  یکی از مراجع این مرکز برای ردیابی خویشاوندان و پی بردن به سرنوشت آن‌ها ، باد آرولسن است  . یکی از این درخواست‌ها از شهروند 78 ساله آمریکایی به این مرکز رسیده که از این راه ، همین چند ماه پیش ، به فرجام پدرش و محلی که او کشته‌شده‌، پی برده است  . گردانندگان و محققان مرکز نگهداری اسناد باد آرولسن می‌گویند به رغم متروک بودن منطقه اش ، این مرکز برجای خواهد ماند و از مدارکی که در آن است محافظت خواهد شد  .  بازماندگان قربانیان اردوگاه‌های مرگ این مدارک را میراث مشترکی می‌خوانند که پیوندی ناگسستنی میان آنهاست  .