انتشار زندگینامه تازه ای از گابریل گارسیا مارکز
در  این کتاب تازه، نسیمی از حال و هوای آثار گابریل گارسیا مارکز و گیرایی و جذابیت شکننده آن و رابطه ای که با هرآنچه نحیف و زودگذر است دارد بر موارد دیگر غلبه می کند
در زندگینامه تازه‌ای که به قلم جرالد مارتین در 642 صفحه توسط انتشارات آلفرد ناپف منتشر‌شده‌، نویسنده مهم ترین واقعه زندگی گابریل گارسیا مارکز را سفری خوانده است که او در سال 1950 در 22 سالگی و هنگامی که خیال داشت به کار نویسندگی بپرداز اما هنوز این کار را آغاز نکرده‌بود به همراه مادر خود به مناطق موزخیز شمال کلمبیا داشته است  .  این سفر به منظور فروش خانه‌ای بوده است که به پدربزرگش تعلق داشته و مادر تصمیم به فروش آن گرفته‌بود  . گابریل گارسیا مارکیز در اتوبیوگرافی خود به نام « زنده ماندن برای قصه گویی » از این واقعه سخن برده است  .  این که چگونه به محض رسیدن به خانه پدربزرگ به داخل رفته و اطاق‌های متعدد آن را یکی پس از دیگری سرکشی کرده است  .  اما جرالد مارتین ، زندگی نامه نویس انگلیسی تبار ، پس از 17 سال پژوهش و تحقیق درمی یابد که مارکز درجای دیگری گفته است که هرگز در همان وحله اول وارد خانه‌نشده‌است  . ورود یا عدم ورود گابریل گارسیا مارکز به داخل خانه پدر بزرگ امر بی‌اهمیتی است چرا که به هرحال با دیدن این خانه بزرگ ، خاطراتی از دوران کودکی براو مشهود شد که باخود افکار تازه‌ای را برای او به همراه آورد  . گابریل گارسیا مارکزدر آن زمان به شدت مشغول مطالعه ترجمه آثار جویس ، ولف ، فالکنر و پروست به زبان اسپانیایی‌بود  .  او بنا برنوشته مارتین در این بیوگرافی تازه ، درواقع مشغول آموختن « ابعاد مختلف زمان »‌بود  .  بنا براین با یک نگاه اندیشمندانه به خانه قدیمی پدربزرگ ، ناگهان متوجه می‌شود که خود او می‌تواند تجلی یک ظهور تازه باشد و راهی وجود دارد که او نیز بتواند به عضویت این جمع هوشمند نوول نویسان آوانگارد درآید  . این‌گونه است که گابریل گارسیا مارکز تبدیل به « پسربچه‌ای از آراکاتاکا » می‌شود و به تم اصلی موجودیت خود به عنوان یک نویسنده دست می‌یابد و شخصیت داستان نویس خود را پیدا می‌کند  .  شخصیتی که خود اوست  .  مارکز ، چه در نقش یک کودک و چه در نقش یک بزرگسال ، متد جستار خود را با نگاهی به گذشته و دوران کودکی خود و تجربیات اعجاب انگیز آن به دست می‌آورد  . بخش عمده‌ای از آغاز کتاب زندگینامه مارکز به قلم مارتین به پژوهش‌های آبائ و اجدادی مارکز‌ها و مهاجرت آن‌ها به مناطق رام‌نشده‌آمریکایی جنوبی ، جنگ‌های داخلی گوناگون ، ارتباط‌های نزدیک خانوادگی و غیره خلاصه می‌شود  . اما در بخش‌های دیگر این بیوگرافی ، نسیمی از حال و هوای آثار گابریل گارسیا مارکز و گیرایی و جذابیت شکننده آن و رابطه‌ای که با هرآنچه نحیف و زودگذر است دارد بر موارد دیگر غلبه می‌کند  .  احساساتی که در مجموع به یک نقطه عطف مشترک می‌رسند که همان نوستالژی است که خواننده در آثار مارکز به آن دست می‌یابد  .  همان جستجوی مداوم و پایان ناپذیر به دنبال چیزی که هرگز نخواهد یافت جستجو در درون گذشته از دست رفته او ، افراد خانواده او و کل کائنات  . مارتین در بیوگرافی تازه گابریل گارسیا مارکز به ما می‌گوید که این نویسنده ، در دوران کودکی کتاب‌های الکساندر دوما و « هزار و یکشب » را می‌خوانده است  . او درمجموع از یک کودکی عادی به شیوه مردم دیگر آمریکای لاتین برخوردار بوده است و علاقه خاصی به شعرای دوران طلائی ادبیات اسپانیائی قرون شانزده و هفده داشته است  . شانس بزرگ مارکز هنگامی به او رو می‌آورد که در یک کالج معتبر خارج از شهر بوگوتا یک بورس تحصیلی به دست می‌آورد  .  جایی که او تحصیلات خود را بر مطالعه آثار نویسندگان مدرنیست دیگر از جمله شاعر اهل نیکاراگوئه ، روبن داریو متمرکز می‌کند  . داریو در دنیای ادبیات انگلیسی زبان هرگز از توجه لازم برخوردار‌نشده‌است چرا که نوشته‌های او از عمیق ترین جنبه‌های زبان اسپانیائی برخوردار است  .  مشکلی که گابریل گارسیا مارکز نیز سال‌ها بعد با آن رویارو می‌شود  .  چگونه می‌توان کودکی ظهور کرده در دوران طلائی شعر را با واقعیت‌های زمان حال حاضر ادغام کرد  ؟ مطالعه داریو برای مارکز چراغ راهی‌بود در پاسخ به این پرسش : این کار تنها از طریق نوعی « جنون » میسر‌بود  . مارکز سپس با درهم آمیزی پیچ و تاب‌های خیال‌آمیز شعرای دوران طلائی ، حماسه‌های رومی ، اصول و حکم ابهام‌آمیز ، سرسپاردگی به زبان اسپانیائی و قیاس‌های ضد و نقیض توانست شکاف عمیقی که میان زندگی به آن گونه‌ای که باید باشد و به گونه‌ای که واقعیت به ما عرضه کرده است را به خواننده خود نشان دهد  . اما در مجموع ، بهترین بخش کتاب زندگینامه تازه در جمله دایره المعارف مانند تعریفی خلاصه می‌شود که جرالد مارتین از گابریل گارسیا مارکز نوشته است : « بهترین نویسنده‌ای که تا کنون از جهان سوم برخاسته و پیشروترین متفکری که توانسته است سبک تازه « ریالیسم جادویی » را به جهان ادبیات هدیه کند و در نتیجه آن نویسندگان برجسته دیگری را در دیگر کشورهای جهان سومی به نوشتن وادارد  . »