تغییر سیاست گردشگری نپال در پی فاجعه در هیمالیا
وزیر گردشگری نپال می‌گوید جوانان بی‌تجربه و فاقد پروانه کار خود را راهنمای گردشگری جامی‌‌زنند و توریست‌های خارجی را به قله‌ها می‌برند. توریسم غیرمسئولانه، وجهه نپال را خراب می‌کند.
توبیاس پانتل ، گردشگر آلمانی خود را برای سفری پنج روزه در منطقه آناپورنا آماده می‌کند درست همان منطقه‌ای که هفته گذشته کولاک شدید جان دهها کوهنورد را گرفت و فاجعه‌ای مرگبار برای کوهنوردان نپال رقم زد  . در حالی که جستجو برای دهها کوهنورد ناپدید‌شده‌در قله‌های برف‌پوش و پر فراز و نشیب هیمالیا ادامه دارد و بستگان افراد ناپدید‌شده‌در گوشه و کنار جهان نومیدانه در انتظار خبری از عزیزانشان هستند ، عده زیادی آماده کوهنوردی در همان نقطه می‌شوند  .  خانم پانتل ، همان‌طور که بیرون هتل کاتماندو نشسته ، و همراه با شوهرش آبجویی می‌نوشد و سیگاری دود می‌کند ، می‌گوید : « یک سانحه طبیعی‌بود و ممکن‌بود هر جای دیگری اتفاق بیافتد  .  من می‌خواهم آنجا بروم چون خیلی زیباست  .  فکر نمی‌کنم این دفعه هوا توفانی شود  . » هر سال هزاران ماجراجو مثل خانم و آقای پانتل ، به ارتفاعات دیدنی اطراف آناپورنا دهمین قله بلند جهان سفر می‌کنند ؛ اما بسیاری از آن‌ها تجربه کوهنوردی ناچیزی دارند  .  خیلی‌شان جوان‌هایی هستند که با یک کوله پشتی ، و بی‌اطلاع از خطرها ، بدون کمک گرفتن از راهنماهای آموزش‌دیده به این به این سفر می‌روند  . اکنون دولت نپال با سیلی از انتقادها روبه‌روست که « چرا به کوهنوردان درباره توفانی که در راه بوده هشدار نداده است  . » دولت نپال درباره هزاران گردشگری که به منطقه سفر می‌کنند ، تردیدهایی نشان داده  .  به گفته موهان کریشنا ، معاون وزیر گردشگری نپال : « اگر گردشگران کمتری داشته باشیم که برای بالارفتن از کوه ، راهنما استخدام می‌کنند ، بهتر از هزاران گردشگری است که مقررات کوهنوردی را زیرپا می‌گذارند  . » آقای کریشنا گفت بسیاری از کسانی که موقع توفانی شدن هوا در آناپورنا‌بودند ، پیش از رفتن به منطقه نام خود را نزد مقامات ثبت نکرده‌بودند ، و به این ترتیب امدادگران اطلاع موثقی نداشتند که چه کسانی ، و کلا چند نفر در زمان توفانی شدن هوا در آن مسیر کوهستانی‌بودند  .  وی به خبرگزاری رویترز گفت : « این وضع بیش از این قابل تحمل نیست  . » این نظر که همه کوهنوردان باید راهنما استخدام کنند ، ممکن است عملی نباشد آن هم برای کشوری که اقتصادش عمدتا به گردشگری متکی است  . از سوی دیگر ، الیزابت هاولی ، شهروند آمریکا که از سال 1960 ( 1339 ) در نپال به سر می‌برد و درباره سفرهای اکتشافی عمده در رشته کوه‌ هیمالیا می‌نویسد ، می‌گوید : « محدود کردن ورود گردشگران بی‌معنی است ، مخصوصا که دولت نپال دارد قله‌های جدیدی را به روی کوهنوردان خارجی باز می‌کند  . » « پروژه منطقه حفاظت‌شده‌آناپورنا »، نهاد دولتی که ورود و خروج گردشگران در رشته کوه‌های شمال غرب نپال را ثبت می‌کند ، گفته هنگامی که کولاک شروع شد ، تنها نام 120 نفر در آن دفتر ثبت شده‌بود  . اما هلیکوپترهای نظامی و امدادگران بیش از 400 نفر را به نقاط امن انتقال داده‌اند و هنوز در جستجوی بیش از 60 نفر که احتمال می‌دهند هنوز در آن منطقه باشند ، به گشت زنی ادامه می‌دهند  . یکی از مسئولان این دفتر به رویترز گفته « فکرش را هم نمی‌کردیم که این همه آدم آن بالا مشغول کوه‌پیمایی هستند  .  گردشگران خارجی باید اسم‌شان را اینجا ثبت کنند ، و دنبال پسربچه‌های محلی که می‌گویند راهنمای حرفه‌ای هستند ، راهی کوه نشوند  . » یک مقام نظامی که در عملیات امداد همکاری می‌کرد گفت بعضی از توریست‌ها حتی لباس مناسب فصل همراه نداشتند و خودشان را در پلاستیک پوشانده‌بودند تا کمی گرم شوند  . شمار قله کوه‌ها در نپال به بیش از 1.300 می‌رسد ، که از آن میان ، 414 قله از جمله اورست به روی کوهنوردان و گردشگران باز است  .  شش ماه پیش ، 16 راهنمای کوهنوردی در سقوط بهمنی از یخ جان سپردند  . بر اساس آمار دولتی ، سال 2012 ( 1390 )، بیش از 106.000 هزار جهانگرد خارجی برای کوهنوردی و کوه‌پیمایی به نپال رفتند  . به نظر می‌رسد دولت نپال که هفته گذشته هدف انتقادهای شدید قرار گرفت چون به موقع درباره وضعیت هوا هشدار نداده‌بود اکنون مصمم است مانع از کار افرادی شود که بدون داشتن مجوز و تجربه کافی « راهنمای گردشگری آزاد » می‌شوند و در ازای دستمزدی معادل تنها ده دلار در روز ، گردشگران را به قله‌ها می‌برند  . به نظر وزیر جهانگردی نپال ، روزی که کولاک زمین و آسمان را به هم دوخت ، بیشتر راهنماهای گردشگران در گذرگاه تورونگ‌لا آمادگی کافی نداشتند : « مساله این جاست که همه مردان جوان می‌خواهند راهنمای گردشگری باشند ، چون کار هیجان‌انگیزی است و به آن‌ها امکان می‌دهد در زمانی کوتاه ، پول زیادی به دست آورند  .  این جور توریسم غیرمسئولانه ، وجهه نپال را مخدوش می‌کند  . » اکنون دولت نپال تصمیم دارد اسامی 10.000 مرد نپالی را که به عنوان راهنما یا باربر کوه کار می‌کنند ، ثبت کند و گردشگران را ملزم کند که پیش از شروع به کوه‌پیمایی ، از مقامات محلی « مجوز رفتن به کوه » بگیرند  . راهنماهای محلی واکنش دولت به فاجعه هفته گذشته را « یاوه » و غیرعملی می‌دانند  .  خانم هاولی که دولت نپال اخیرا قله‌ای را به نام او قله هاول نام‌گذاری کرده می‌گوید تردید دارد که دولت برای گردشگرانی که با بودجه اندک به نپال می‌روند ، محدودیت قائل شود : « آخر چاقو که دسته خودش را نمی‌برد  !  تعجب نمی‌کنم اگر این فاجعه به زودی از یاد همه برود  . »