برپایی نمایشگاهی در لندن به مناسبت چهلمین سال درگذشت جیمی هندریکس
کارهای عجیب هندریکس مثل نواختن گیتار با دندان و زبان از ویژگی های منحصر به فرد هنر نوازندگی او بود که هنگام نواختن به شدت تحت تاثیر احساساتی که موسیقی در او برانگیخته بود قرار می گرفت و یک بار هم در همین زمینه در فستیوال پاپ «مونتری» عملی انجام داد که در نتیجه آن شهرتش به اوج رسید
موزه « هندل هاوس » لندن ، جایگاه دائمی یادمان‌های هندل آهنگساز آلمانی تبار و محلی برای گرامیداشت یاد این هنرمند برجسته موسیقی کلاسیک است  .  اما این بار این موزه به بزرگداشت موسیقیدان سرشناس دیگری یعنی جیمی هندریکس فقید و نابغه موسیقی راک اختصاص داده‌شده‌است  . یادمان‌های جیمی هندریکس آهنگساز ، خواننده و نوازنده چیره دست گیتار که نام او برای همیشه در صحنه موسیقی راک اندرول باقی خواهد ماند از تاریخ 25 آگوست تا 7 نوامبر در کنار آلات موسیقی زمان « هندل » و دست نوشته‌های او قرار خواهد گرفت  .  یادمان‌هایی چون یک گیتار الکتریکی ، یک کت مخملی و اشعار و دست نوشته‌های هندریکس که 40 سال پیش در یک چنین روزهایی درگذشته است  . در سال 1968 ، جیمی هندریکس ، این اسطوره موسیقی آمریکا و این گیتار نواز کم نظیر به همراه کتی ایچینگهام ، دوست دختر انگلیسی اش ، در آپارتمانی در طبقه فوقانی خانه شماره 23 خیابان بروک Brook Street ساکن شد و از سال 1969 شروع به نواختن گیتار در کلوپ‌هایی در گوشه و کنار شهر لندن کرد و به این صورت قدم به جاده شهرت گذاشت  . بنا بر گفته کتی ایچینگهام ، هندریکس به خوبی می‌دانسته است که « جورج هندل » در سال 1723 در همسایگی آن‌ها ، در خانه شماره 25 همین خیابان زندگی می‌کرده است  . سارا برادول ، مدیر موزه « خانه هندل » می‌گوید : « من همیشه می‌خواستم نمایشگاهی از یادمان‌ها و آثار هندریکس ترتیب بدهم و فکر کردم که روز 18 سپتامبر که برابرست با چهلمین سال درگذشت این هنرمند بهترین موقعیت برای انجام چنین کاری باشد  . » بنا بر گفته سارا برادول به نظر می‌رسد هندریکس در این محله بیش از هر جای دیگری احساس آرامش می‌کرده است : « آن‌ها اینجا را درست مثل خونه خودشون درست کردند  .  زمین‌ها رو فرش کردند و پرده‌های آبی فیروزه‌ای آویزان کردند  .  بعد هم به فروشگاه‌های خیابان « پورتوبلو » Portobello رفتند و مقادیر زیادی پوستر و عکس برای دیوارها خریدند  . » سارا برادول در حالی که به گوشه‌ای از یکی از این اطاق‌ها اشاره می‌کند می‌گوید : « هندریکس دوست داشته اینجا بنشیند و خیابان « کورونیشن » Coronation را تماشا کند  .  ظاهرا « آنا شارپلز » یکی از ساکنان سرشناس این خیابان همیشه از اینجا رد می‌شده است  . » آپارتمان کوچکی که هندریکس در آن زندگی می‌کرده اکنون دفتر مرکزی موزه « هندل هاوس » است  .  این آپارتمان هم از 15 تا 26 سپتامبر برای بازدید عموم گشوده خواهد شد  . « راجر مایر »، دوست و صدابردار کارهای جیمی هندریکس ، که جلوه‌های صوتی موسوم به اوکتاویای گیتار را برای هندریکس طراحی کرده می‌گوید او زمان زیادی را با هندریکس در این آپارتمان گذرانده است ، اما تجربه‌های او برخلاف تصور همگان ، فراز و نشیب چندانی نداشته است : « هندریکس عادت داشت پرده‌ها را بکشد و خانه را تاریک کند  .  به همین دلیل هم دوستان و هم کارانش او را خفاش می‌نامیدند  . » در میان اشیای به نمایش گذاشته‌شده‌در کلکسیون هندریکس ، یک گیتار و یک دست لباسی که او در یکی از کنسرت‌هایش در سال 1969 به تن داشته است نیز به چشم می‌خورد  . جیمی هندریکس ، خواننده ، ترانه نویس و گیتاریست آمریکایی ، زاده شهر سیاتل در ایالت « واشنگتن »‌بود اما انگلستان را برای اقامت خود انتخاب کرده‌بود  .  بسیاری او را پدر گیتار الکتریک می‌دانند چرا که هندریکس توانست برای نخستین بار نقش « گیتار برقی » را در آهنگ‌های خود برجسته کند  .  تا آن زمان گیتار الکتریک تنها به عنوان یک عنصر حاشیه‌ای به کار گرفته می‌شد و مکمل صدای خواننده‌بود و به صورت آکوردهای ساده و تکراری در این آهنگ‌ها به گوش شنونده می‌رسید  .  اما هندریکس این ساز را در صحنه موسیقی راک زمان خود تبدیل به یک عنصر کلیدی کرد  .  به همین دلیل هم باید گفت او بیش‌ترین تاثیر را روی نوازندگان راک داشته است  . کارهای عجیب هندریکس مثل نواختن گیتار با دندان و زبان از ویژگی‌های منحصر به فرد هنر نوازندگی او‌بود  .  او هنگام نواختن به شدت تحت تاثیر احساساتی که موسیقی در او برانگیخته‌بود قرار می‌گرفت و یک بار در فستیوال پاپ « مونتری » عملی انجام داد که در نتیجه آن شهرتش به اوج رسید  .  هندریکس در پایان اجرای برنامه ، گیتارش را به افتخار تماشاگران عملا به آتش کشید  . جیمی هندریکس در سال 1966 ، با ترانه‌های خلسه‌‌آوری چون « Hey Joe » و « Purple Haze » و همچنین اجرای یک کنسرت موفق به مقام ستاره راک دست یافت  .  کتاب اطاقی از آینه‌ها « Room Full of Mirrors » به مناسبت سی و پنجمین سالگرد درگذشت او در سال 1970 منتشر شده‌است  .  راز مرگ او هنوز در هاله‌ای از ابهام باقی است چرا که هیچ‌گاه به‌طور قطعی معلوم نشد دلیل آن خودکشی بوده یا بر حسب اتفاق به دلیل تداخل تاثیر مصرف زیاد مشروبات الکلی ( که پیشتر در یک مهمانی شبانه مصرف کرده‌بود ) و تعداد زیاد قرص‌های خواب‌آور رخ داده‌ است  . جیمی هندریکس که در سال 2003 نامش در مجله موسیقی « رولینگ استون » در صدر فهرست صد گیتاریست برجسته تمام دوران قرار گرفت هم چون « جیم موریسون » و « جنیس جاپلین » راکرهای هم دوره خود که به صورت مشابهی در همان سال و با فاصله چند ماه از یکدیگر درگذشتند جوانمرگ شد  .  هندریکس هنگام مرگ فقط 27 سال داشت  .