مايکل اوهنلن: هزينه جنگ افزار اتمی را برای ايران بالا می بريم
اوهنلن: ايران به شکل اساسی سرنوشت هسته ای را در کنترل خود دارد و همچنان يک کشور مسأله دار باقی مانده است
مایکل اوهنلن ، کارشناس امور امنیتی و دفاعی در موسسه تحقیقاتی بروکینگز در واشنگتن ، در گفتگویی با ستاره درخشش به موضوع تحریمهای جدید پرداخت : کنگره آمریکا به منظور مقابله با برنامه اتمی ایران به اتفاق آرائ تحریمهای جدید علیه شرکتهای خارجی را که با ایران معامله تجاری دارند ، تصویب کرده است  .  شما در مقاله ماه آوریل خود در واشنگتن پست نوشتید : ما باید بر کالاهای تکنولوژیک و انتقال سلاح تمرکز کنیم و تحریمها را به نوعی تعبیه کنیم که از برنامه سلاح اتمی ایران جلوگیری کند  .  درباره موثر بودن تحریمها چه فکر می‌کنید  ؟ بله  .  به نظر من قانونگذاری ممکن است به صورت مکمل ، سودمند باشد  .  به باور من درنهایت ، مجازات‌ها باید چند جانبه باشد زیرا برای هرکالای فناوری برترعرضه‌کنندگان چندی درکارند که ایران ممکن است بخواهداز آن‌ها بخرد یا کالاهای چندی برای صادرات که ایران بخواهد صادر کند  .  از همین رو من فکر می‌کنم ما نمی‌توانیم پیشاپیش تلاش‌های جامعه بین‌المللی حرکت کنیم ضمن اینکه تلاشهای یکجانبه آمریکامی تواند به تضعیف آن دیپلماسی‌ای بیانجامد که برای اعمال مجازات‌های چندجانبه مورد نیاز است چون در غیر این صورت دیگران خواهند گفت حالا که آمریکا دارد خودش این کارها را انجام می‌دهد ما دیگر نباید نگران همکاری با آن کشور باشیم ، چون آمریکا پیشاپیش تصمیمش را گرفته و معلوم است که از برنامه خود راضی است ، و اینها به نظر من مخاطره هاست  . اما از سوی دیگربه نظر من اگر از این ابزار یعنی از این قانون به نحو گزینشی استفاده شود ، و رییس جمهوری در نادیده گرفتن برخی و اعمال برخی دیگردستش باز باشد ما می‌توانیم اینجا و به صورت مکمل مجازاتها را تشدید کنیم  .  همچنین به نظر من موردهایی هست که یک شرکت باید میان بازار آمریکاو بازار ایران یکی را برگزیند ، وهمچنین اگر شرکت بخوبی بداندهدف ایران از وارد کردن فناوری یا کالائی خاص ، هدف درستی نیست ، هدفش بهره‌گیری از آن‌ها در پیش‌برد سیاست خارجی افراط گرایانه یا مثلا تامین جاه طلبی‌های هسته‌ای است  .  از این رو به عقیده من این قانون مکمل نگرش کلی چند جانبه گرائی ماست و با توجه به نرمش‌پذیری قانون و بازبودن دست رییس جمهوری در انتخاب گزینه‌ها من با آن موافقم  . ایران اخیرا اورانیوم 20 درصد غنی‌شده‌تولید کرده است  .  این موضوع چه نگرانیهایی درباره سلاح اتمی ایران بوجود می‌آورد  ؟ نگرانی من از این است که ایران در مسیر ساخت جنگ افزارها ی هسته‌ای بخوبی دارد پیش می‌رود و ما هم داریم هزینه آن جنگ افزار را برایشان بالا می‌بریم  .  و اینکه اگر ایران به آن جنگ افزارها دست یابد و یا در مسیر دستیابی به آن حرکت کند با پیامدهایی رو به رو خواهد‌بود  .  اما اساسا ما نمی‌توانیم جلو چنان امری را جز با توسل به نیروی نظامی بگیریم اما حتا در صورت انجام چنان حمله احتمالی ، تنها دستیابی ایران به سلاح هسته‌ای را به تاخیر خواهیم انداخت چرا که وضعیت را به‌طور بنیانی تغییر نخواهیم داد چون فرض براین است که ما برای سرنگونی رژیم به ایران حمله زمینی نخواهیم کرد  .  به نظر من چنان چیزی دربرنامه ما نیست  .  بنا براین به نظر من پس از سبک و سنگین کردن قضیه باید به ترکیبی ازعوامل محدود‌کننده روی بیاوریم یعنی تا حد امکان جلو آسیب‌ها را بگیریم ، قدرت مانور یک ایران مجهز به جنگ افزارها ی هسته‌ای را محدود کنیم ، دامنه و روند ایجاد زرادخانه اتمی ایران را تا حد امکان محدود سازیم و کاری کنیم که ایران بابت این زیرپانهادن حقوق بین‌المللی بهایی سنگین بپردازد و به این هم فکر کنیم که رژیم آیند ه درایران بخواهد سیاست رژیم کنونی را عوض کند و از دستاوردهای هسته‌ای ایران چشم بپوشد  .  این به نظر من بهترین کاری است که می‌توانیم بکنیم  . منتقدان می‌گویند تحریم اقتصادی باعث می‌شود که رژیم سیاست خارجی خود را مورد تجدید نظر قرار دهد ، ولی تغییرات اساسی در سیاست خارجی ایران نه در نتیجه فشار خارجی بلکه بر اثر تغییرات سیاسی در داخل کشور است  .  شما در این باره چه فکر می‌کنید  ؟ من تاحد زیادی با این نظر موافقم که ایران باید تصمیمش را بگیرد و از همین رو سیاست داخلی این کشوردر این زمینه حالت تعیین‌کننده خواهد داشت اما اینجا این پرسش پیش می‌آید که چگونه می‌خواهید بر بازیگران گوناگون عرصه سیاسی داخلی ایران اثر بگذارید و بتوانید از آن راه به تقویت نقش و سیاست بازیگرانی بپردازید که میانه رو یا اصلاح طلب‌اند ودر عوض ، تندروها را تضعیف کنید  . درکوتاه مدت البته تندروها نگران وضعیت نابسامان اقتصادی یا موقعیت ایران در جامعه بین‌المللی نیستند  .  بنا براین در کوتاه مدت ما اهرم‌های مستقیم چندانی علیه آن‌ها نداریم  .  اما در بلندمدت دست کم این احتمال وجود دارد که در نظر مردم ایران تضعیف بشوند با این امید که درپی ضعف اقتصاد ایران بر اثر سیاست‌های آن‌ها و پایین آمدن موقعیت این کشور در جامعه بین‌المللی و تبدیل شدن ایران به کشوری منزوی ، کنار بروند  .  به همان اندازه که ما به این هدف‌ها برسیم صحنه داخلی سیاست ایران را - یعنی زمینه ا ی برای رقابت سیاسی ، و چشم انداز به قدرت رسیدن طرفداران اصلاحات - دست کم تا اندازه‌ای تغییر داده ایم  .  اما حتا اگر این نظریه درست ازآب درآید زمان می‌برد  . سالگرد انتخابات ایران با برخی تظاهرات ضد دولتی پراکنده همراه‌بود و به سرعت ار طرف نیروهای دولتی سرکوب گردید  .  درباره آینده نهضت موسوم به سبز چه فکر می‌کنید  ؟ این نگرانی وجود دارد که حکومت ایران در سرکوب جنبش دموکراسی خواهی و تضعیف آن از راه‌ها ی گوناگون به طرز نمایانی کارآمد بوده است  .  توانسته است دامنه و فضای مانور این جنبش را کاهش بدهد ، با رهبران جنبش برخوردی خشونت‌آمیز داشته باشد وتوان سازماندهی را ازآن بگیرد  .  من به بهبود اوضاع درکوتاه مدت خوش بین نیستم حتا در میان مدت هم چنان امیدی وجود ندارد اما نمی‌دانم به جز امیدواری به روی کارآمدن طرفداران اصلاحات ، یا دست کم شنیده شدن صدایشان در سیاست دولت چه می‌توانیم بکنیم  .  این یکی از دلیل‌های مخالفت من با استفاده از نیروی نظامی علیه برنامه هسته‌ای ایران است  .  دلیل عمده اش این است که ما نمی‌توانیم این کاررا به خوبی انجام بدهیم  .  چنان حمله‌ای کارآمد نخواهد بوداما دلیل دیگرش هم این است که چنان حمله‌ای موقعیت طرفداران اصلاحات را تضعیف می‌کند و تندروها با نشان دادن خصومت جهان خارج ، دست بالا را پیدا می‌کنند  .  اکنون شاید چنان نظریه‌ای نادرست باشد  .  باید ارزیابی دوباره‌ای از آن به عمل آید  .  اما نظر من این است که با اعمال فشار بر اقتصاد ایران به عنوان واکنشی به تندروها و سیاست افراط گرایانه دولت ، شاید بتوانیم بتدریج و با گذشت زمان موقعیت طرفداران اصلاحات را تقویت کنیم  . استراتژی پرزیدنت اوباما درباره ایران چیست  ؟ به نظر من استراتژی چندان بد نیست اما تعریفی هم ندارد  .  منظورم این است که گزینه‌های خوبی وجود ندارد  .  و گاه در چنان موقعیتی در میان یک رشته گزینه‌های بد دست به انتخاب می‌زنید و تلاش دارید آنچه را کمتر بد است برگزینید  .  به نظر من تلاش اولیه دولت اوباما در سال گذشته در تعامل با ایران ، سپس واکنش خشن تر آمریکا به سیاست خصمانه ایران ، توطئه انتخاباتی ، و سیاست هسته‌ای ایران با اقدام‌هایی جدی تر ، همه رشته پیامدها ی منطقی تلاش‌های دولت اوباما بوده است  .  بصراحت بگویم که نمی‌دانم دولت بیش از این چه می‌توانسته است بکند  .  با سیاست متفاوت تندروانه تر هم از جمله با حمله نظامی مخالفم  .  می‌بینید که چشم انداز چندان خوب نیست ایران به شکل اساسی سرنوشت هسته‌ای را در کنترل خود دارد و همچنان یک کشور مساله‌دار باقی مانده است  .  من نمی‌دانم بواقع چه باید می‌کردیم که موثر تر از این باشد  . متشکرم