سعید مدنی: جمشید بهنام از بنیان‌گذاران دانش جامعه‌شناسی در ایران بود
سعید مدنی، پژوهشگر و جامعه‌شناس، در گفت‌وگو با بخش فارسی صدای آمریکا، درباره نقش و تأثیر ماندگار جشمید بهنام بر علوم اجتماعی و انسانی در ایران گفت که علاوه بر خودش، شاهد بوده که بسیاری از دانشجویان و استادان در حوزه علوم اجتماعی، جمعیت‌شناسی و پژوهشگری علوم اجتماعی از تألیفات بهره گرفته‌اند.
سعید مدنی ، جامعه‌شناس ساکن ایران ، می‌گوید فقدان جمشید بهنام که از بنیان‌گذاران دانش جامعه‌شناسی و نهادهای آموزشی در ایران‌بود ، برای علاقه‌مندان به مسائل اجتماعی ایران « بسیار سخت و دشوار » است  . جمشید بهنام ، جامعه‌شناس ، جمعیت‌شناس ، نویسنده و نخستین رئیس دانشگاه فارابی ، روز سه‌شنبه 18 آبان در 93 سالگی در پاریس درگذشت  . وی سال‌ها فعالیت حرفه‌ای خود را بر جمعیت‌شناسی در ایران در حوزه‌هایی از جمله جامعه‌شناسی خانواده و مطالعات مرتبط با زنان متمرکز کرد و به گفته او واژه « جمعیت‌شناسی » را نیز خودش ساخت  . سعید مدنی ، پژوهشگر و جامعه‌شناس ، در گفت‌وگو با بخش فارسی صدای آمریکا ، درباره نقش و تاثیر ماندگار جمشید بهنام بر علوم اجتماعی و انسانی در ایران گفت او و بسیاری از دانشجویان و استادان در حوزه علوم اجتماعی ، جمعیت‌شناسی و پژوهشگری علوم اجتماعی از تالیفات جمشید بهنام بهره گرفته‌اند  . آقای مدنی از دو کتاب « ایران و اندیشه تجدد » و « برلنی‌ها » که درباره اندیشمندان ایرانی ساکن برلین در سال‌های 1915 تا 1930 است ، به عنوان دو اثر ماندگار جمشید بهنام نام برد  . او جمشید بهنام را « صاحب‌نظر در حوزه جامعه‌شناسی و جمعیت‌شناسی » و از « بنیان‌گذاران دانش جامعه‌شناسی و نهادهای آموزشی و پژوهشی در این زمینه » توصیف کرد که در سال‌های اخیر به « تجدد و مدرنیته در ایران » پرداخت  . مدنی همچنین با یادآوری نقش جمشید بهنام در تاسیس دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران در سال 51 ، گفت که او « بعد هم در مرکز مطالعات و تحقیقات اجتماعی نقش بسیار موثر و تعیین‌کننده‌ای داشت و توانست این موسسه را به یک مرجع مطالعات علوم اجتماعی تبدیل کند  . » سعید مدنی درباره تغییر سیاست‌های جمهوری اسلامی در حوزه علوم اجتماعی پس از انقلاب سال 57 گفت ، علوم اجتماعی « در یک دهه اول بعد از انقلاب افت بسیار قابل‌توجهی داشت ،» چرا که « هنوز درک روشن و سیاست مشخصی در قبال علوم انسانی به‌طور کلی و علوم اجتماعی به‌طور خاص وجود نداشت  . » به گفته او ، این افت « از اوایل دهه هفتاد به‌تدریج جبران شد  . » مدنی « بازسازی و تقویت علوم انسانی به ویژه علوم اجتماعی » را « عمدتا محصول تلاش استادانی » دانست که در حوزه‌های مختلف علوم اجتماعی مطالعه و تولید دانش را از سر گرفتند و « به همین دلیل نیز به رغم شرایط نامساعد و سختی که در دوره‌های مختلف برای محققان علوم اجتماعی وجود داشت ، با وجود موانع جدی که در مقابل تحقیقات علوم اجتماعی وجود داشت ، استادان و پژوهشگران قابل و توانایی توانستند کارهای موثری انجام دهند و دانش قابل‌توجهی در این زمینه تولید کنند  . »