فرامرز پایور، پدرسنتورایران و میراثی که از او برای نسل های بعدی به جای مانده است 
 او نخستین سنتورنوازی بود که روی سنتور، نواسازی می کرد و تنها درپی بداهه نوازی نبود. درواقع پایور نخستین آهنگسازی بود که ساز تخصصی او سنتور بود 
فرامرز پایور یکی از بهترین شاگردان ابوالحسن صبا در 21 بهمن سال 1311 در شهر تهران متولد شد  .  پدرش علی پایور نقاشی هنرمند و استاد زبان فرانسه در دانشگاه تهران‌بود و پدربزرگش مصور الدوله نقاش چیره دست دوران قاجار‌بود که با نواختن ویولن ، سنتور و سه تار آشنایی داشت  . فرامرز پایور درهفده سالگی به تحصیل موسیقی و نواختن سنتور نزد استاد ابوالحسن صبا پرداخت و بعدها نیز در مکتب استادانی چون عبدالله دوامی و نورعلی برومند به آموختن فنون موسیقی پرداخت  .  در آن دوران سه سال از درگذشت حبیب سماعی ، سنتورنواز اسطوره‌ای گذشته‌بود و استاد ابوالحسن صبا که خود در زمان نوجوانی نواختن سنتور را نزد علی اکبرخان شاهی با تکنیکی متفاوت با روش خاندان سماعی فرا گرفته‌بود ، پس از آشنایی و معاشرت با حبیب سماعی روش سنتورنوازی او را برتر از استاد پیشین خود تشخیص داد  . استاد صبا ، با درک این مسئله و با تلاش فراوان پاره‌ای از بداهه نوازی‌های حبیب سماعی را نت نویسی کرد و سپس کوشید تا با آموزش روش صحیح سنتورنوازی به تعدادی از شاگردان خود ، از منسوخ شدن روش سنتورنوازی نزدیک به موازین هنری و زیباشناسی موسیقی دستگاهی ایران جلوگیری کند  . درهمین دوران ، فرامرز پایور یکی از برجسته ترین شاگردان استاد صبا شد و تا سال 1136 که صبا درگذشت از آموزش‌های او بهره برد  .  او در سال 1333 در وزارت فرهنگ و هنر آغاز به کار کرد و ازسال 1337 خود به تدریس سنتور در هنرستان عالی موسیقی ملی پرداخت  .  او نخستین سنتورنوازی‌بود که روی سنتور ، نواسازی می‌کرد و تنها در پی بداهه نوازی نبود  .  در واقع پایور نخستین آهنگسازی‌بود که ساز تخصصی او سنتور‌بود  . مرحله بعدی برای فرامرز پایور ، آموختن هارمونی و کمپوزیسیون در کلاس یکی از بزرگ ترین استادان آن دوران ، موسیقی دان برجسته « امانوئل ملیک اصلانیان »‌بود  . درسال 1341 پایور از طرف وزارت فرهنگ و هنر دوران سلطنت محمد رضا شاه پهلوی برای ادامه تحصیلات دررشته موسیقی کلاسیک به انگلستان فرستاده شد  .  او در دانشگاه کمبریج در رشته زبان و ادبیات انگلیسی دانشنامه خود را دریافت کرد و در طول سال‌ها ، تلاش‌های فراوانی در جهت معرفی موسیقی ایرانی و سنتور به محافل دانشگاهی انگلستان انجام داد  . بخشی از این برنامه‌های ارزنده و دلپذیر هنوز در آرشیو رادیو بی‌بی سی لندن موجود است  . زنده یاد پایور در همین دوران برای شناساندن هر چه بیشتر موسیقی اصیل ایرانی کنفرانس‌هایی نیز در زمینه این موسیقی همراه با نواختن ساز ترتیب داد که موجب شد تا او از طرف دانشگاه لندن و دانشگاه کمبریج به دریافت جوایز افتخاری نیز نایل شود  . سبک و شیوه نوازندگی سنتور استاد فرامر زپایور ، سبک جدیدی از نوازندگی سنتور را به ارمغان آورد که از نوع نوازندگی نوازنده ماهر و چیره دستی چون حبیب سماعی ریشه گرفته‌بود  . این سبک نوازندگی پایور با استناد به آثار باقی مانده از او از آن زمان تا به حال ثابت مانده‌بود  .  درعین حال با گذشت زمان بر مهارت و چابکی نوازندگی او افزوده شده‌بود  .  چابکی و سرعت مضراب‌های او ، درعین حال شمرده بودن ریزهای او چنان‌بود که به قول معروف « درعین سرعت می‌توان تعداد ریزهایش را شمرد  ! » او دقت خاصی در نوازندگی سنتور به خرج می‌داد و به ندرت اتفاق می‌افتاد که نتی را اشتباه اجرا کند  . چهارمضراب معروف اصفهان او به دلیل برخورداری از تمام این ویژگی‌ها ، یکی از مشکل ترین و سنگین ترین چهارمضراب‌ها برای سنتور محسوب می‌شود و یا قطعه « پژواک » که وی آن را در ریتم لنگ نوشته ، در عین سختی از ملودی بسیار زیبایی نیز برخوردار است  . به قول محقق برجسته موسیقی علیرضا میرعلینقی : « فرامرز پایور ، پلی‌بود بین میراث صبا و محجوبی و آن جریانی که جوانان موسیقی دان و تحصیلکرده در دانشکده هنرهای زیبا از اوایل دهه 1350 به راه انداختند و الگوی موسیقی امروز ما شدند  .  در فاصله زمانی حدود پانزده سال ، هیچ کس جز استاد فرامرز پایور ، کار جدی و پیگیری در زمینه موسیقی اصیل انجام نمی‌داد و حق او دراین مقطع تاریخی بر گردن فرهنگ ایران بسیار زیاد است  . » سجاد پورقناد هم در یک مقاله نقد و بررسی بر روی متدهای آموزشی فرامرز پایور در سایت اینترنتی « ژورنال موسیقی » می‌نویسد : « فرامرز پایور برای یک نوازنده سنتور از مبتدی تا عالی قطعات و متد‌هایی دارد که از لحاظ علمی و عملی نوازنده را کامل می‌کند  .  وقتی نوازنده مکتب پایور به دوره عالی می‌رسد غیر از آشنایی با ردیف و انواع فرم‌های مضرابی ، آشنایی کلی نیز با حالت آهنگسازی در گوشه‌های مختلف پیدا می‌کند  . » در مورد آهنگسازی پایور نیز مطالب زیادی نوشته‌شده‌است ازجمله این که او با توجه به تحصیلاتی که زیر نظر ملیک اصلانیان و حسین دهلوی داشت خود را آهنگساز نمی‌دانست  .  آثار او چه با ارکستر و چه بدون ارکستر به بهترین نحو اجرا شده‌اند و اکثر آن‌ها به صورت نت نوشته‌شده‌و دردسترس‌اند  . پایور ، دهلوی ، علیزاده و مشکاتیان از معدود موسیقیدانانی هستند که آثارشان به صورت نت‌شده‌موجود است  . زنده یاد فرامرز پایور ، با راه‌اندازی گروهی متشکل از هوشنگ ظریف ( تار )، رحمت الله بدیعی ( کمانچه )، حسن ناهید ( نی ) و حسین تهرانی ( تمبک ) گروه معروف به « پایور » را پایه‌گذاری کرد  .  در طول سال‌ها نوازندگان دیگری چون جلیل شهناز ( تار )، علی اصغر بهاری ( کمانچه )، محمد اسماعیلی ( تمبک ) و محمد موسوی ( نی ) از دیگر نوازندگانی‌بودند که با این گروه به اجرای برنامه پرداختند  .