اداره مهاجرت آمریکا و قضیه خشونت خانگی در سرزمین های دیگر – روز یکصد و چهل و نهم
آمریکا اینک در جایگاهی نشسته که خود را  منادی احقاق حقوق انسان ها می داند در هر جا که باشند و با این برداشت، مسئله هر انسان که حقوقش پایمال و لگدمال شود، مسئله بشریت و مسئله آمریکا باید قلمداد شود
در حال حاضر پرونده‌ای در دادگاهی در سانفرانسیسکو مطرح است ، در مورد درخواست پناهندگی یک زن مکزیکی که تنها با حروف اول نام معرفی‌شده‌است  . L  .  R از مکزیک آمده ، سه فرزند دارد از مردی که با او ازدواج نکرده اما هر بار به زور کتک و آزار او را مورد تجاوز جنسی قرار داده است  .  این مرد مکزیکی آخرین بار که خبر حاملگی او را می‌شنود می‌خواسته او را زنده زنده آتش بزند  .  L  .  R خواستار پناهندگی به آمریکا است زیرا بازگشت خود را در حکم تسلیم دوباره به این موجود و یا نابودی خود و کودکانش می‌داند  . مدارکی که به دادگاه ارائه‌شده‌نشان‌دهنده این روش مستمر خشونت خانگی و آزار جنسی است که در بسیاری از اجتماعات امروز رواج دارد و به عنوان نوعی رسم و رسوم متداول پذیرفته‌شده‌است  .  اما نه در آمریکا  .  و خوشبختانه نه در آمریکا  . اما در همین آمریکا در سال 2006 و با سختگیری‌های بیشتری که نسبت به متقاضیان پناهندگی و اصولا مقرارت مهاجرت در دولت پیشین رواج یافت ، یک قاضی درخواست پناهندگی این زن را رد کرد  .  استدلال این قاضی و وکلای اداره مهاجرت آن بوده که این قضیه یعنی قضیه « قربانی خشونت خانگی » در جامعه دیگر ، در چارچوب مقرارت پناهندگی آمریکا نمی‌گنجد  .  در حقیقت آنچه اداره مهاجرت آمریکا را در این مورد و موارد مشابه به سختگیری بیشتر وا داشته‌بود ، ترس از آن‌بود که اگر این رسم باب شود که زنان آزاردیده از مردان در کشورهای خود خواستار پناهندگی در آمریکا شوند ، سیلی از مهاجرین تازه را روانه آمریکا خواهد ساخت که اداره مهاجرت نخواهد توانست از پس آن برآید  . استدلال دیگر این بوده که چنین قضیه‌ای راه را به روی بسیار تقلبات و ادعاهای دروغ و واهی باز خواهد کرد در حالی که خشونت خانگی در کشوری دیگر انجام‌شده‌و ثبوتش در اینجا آنچنان آسان نیست  .  و باز مسئله دیگر این که خشونت خانگی که مثلا در کشوری مثل فرانسه رخ بدهد که خودش قوانین و مقرارت خود را برای مقابله و دادرسی آن دارد نمی‌تواند اساس درخواست پناهندگی به خاطر خشونت خانگی شود  .  و خشونت خانگی در اجتماعی باید صورت گرفته باشد که جامعه به نوعی آن را مجاز دانسته باشد  . اما این موضع بی‌انعطاف و سختگیرانه در مورد قربانیان خشونت خانگی در دولت کنونی آمریکا به گزارش روزنامه نیویورک تایمز تغییر یافته و دولت اوباما دارد راه‌ها را برای پذیرفتن درخواست پناهندگی از سوی زنانی که در سرزمین خود از سوی مردان مورد آزار و اذیت و کتک و تجاوز جنسی قرار می‌گیرند و جامعه نیز در برابر این بیدادگری‌ها اقدامی برای حمایت و دفاع از قربانیان نمی‌کند ، هموار می‌کنند  . همین قضیه خانم L  .  R که سیزده سال است از این دادگاه به آن دادگاه حواله می‌شود ، بار دیگر و این بار با نگاهی مسالمت جویانه تر از سوی مقامات اداره مهاجرت ، در دادگاهی دیگر مطرح‌شده‌و جای شک است اگر درخواست پناهندگی او این بار پذیرفته نشود  . اصل قضیه آن است که آمریکا در می‌یابد که برای آنکه مظهری از دموکراسی و احترام به حقوق‌بشر باشد ، هر روز باید آزمونی تازه را پشت سر گذارد  .  دولت اوباما بر همین امر وقوف یافته که آمریکا که خود را مدافع و همراه با همه طرفداران رعایت حقوق‌بشر در سراسر جهان می‌داند ، نمی‌تواند در مقابل قضیه‌ای مثل آزار جنسی و خشونت خانگی علیه زنان ، هر چند در سرزمینی دیگر صورت گرفته باشد ، بی‌تفاوت بماند  . آمریکا اینک در جایگاهی نشسته که خود را منادی احقاق حقوق انسان‌ها می‌داند در هر جا که باشند و با این برداشت ، مسئله هر انسان که حقوقش پایمال و لگدمال شود ، مسئله بشریت و مسئله آمریکا باید قلمداد شود و با چنین برداشتی ، زنی که در گواتمالا مورد آزار و خشونت خانگی قرار می‌گیرد ، مثل خانم رودی آلواردو که نخستین بار در سال 1996 قدم پیش گذاشت و به خاطر خشونت خانگی در کشورش درخواست پناهندگی کرد ، می‌تواند امیدوار باشد که حتی اگر جامعه اش چشم و گوش را در برابر بیداد علیه او ببند ، باز در جائی دیگر صدایش به گوش کسی خواهد رسید  . حالا سوال این است که آیا آمریکا می‌تواند هر زن آزار دیده در اجتماعات زن ستیز را به پناهندگی بپذیرد  ؟  یا آنکه دنیا باید نگاهی قاطعانه تر به اجتماعاتی کند که زن ستیزی و خشونت خانگی را امری عادی می‌پندارند و احیانا جزو امضا‌کنندگان منشور حقوق‌بشر سازمان ملل هم هستند  .