بررسی رسانه ها
ابراهیم اصغرزاده گفته است پوزش خواهی بابت حادثه گروگانگیری سفارت آمریکا، همدردی با خانواده هایی است که از نظر روحی و روانی آسیب دیده اند.
مقاله‌ای به قلم آرش کرمی در ال - مانیتور می‌پردازد به « انتقادها از گروگانگیر پیشین که از آمریکا پوزش می‌خواهد  . » یکی از رهبران گروه موسوم به « دانشجویان پیرو خط امام » - مسئول گروگانگیری دیپلمات‌های آمریکایی در تهران - در پی پوزش از خانواده‌های گروگانگیرها ، در ایران مورد انتقاد قرار گرفت  . ابراهیم اصغرزاده در گفتگو با ایسنا گفت که پوزش خواهی ربطی به هیچ دولتی ندارد ، بلکه همدردی با خانواده‌هایی است که به هر دلیل ، از نظر روحی و روانی آسیب دیده‌اند  . اصغر زاده مثل بسیاری دیکر از گروگانگیرها ، اکنون ، که یک چهره اصلاح‌طلب است ، می‌گوید ابتکار انسان دوستانه موضوع تازه‌ای نیست ، بلکه حدود 15 تا 16 سال پیش رئیس جمهوری وقت ، محمد خاتمی ، همدردی اش را با رنج و عذابی که دیپلماتهای آمریکائی در 444 روز تحمل کرده‌بودند ، در مصاحبه با کریستین امانپور ، خبرنگار سی‌ان ان ، ابراز کرده‌بود  .  آقای خاتمی پوزش ایران برای گروگانگیری با پوزش خانم مادلین آلبرایت ، وزیر خارجه وقت آمریکا ، در رابطه با دخالت آمریکا در کودتای 1332 مقایسه کرده‌بود  . اصغر زاده تاکید می‌کند که روابط ایران و آمریکا باید مورد بحث قرار گیرد و سرانجام عادی شود  .  رابطه دو کشور برای همیشه نمی‌تواند در بن بست بماند وباید بهبود یابد  . او می‌فزاید : اختلافات بین دو کشور وجود دارد که باید حل شود  .  اگر آن‌ها حل نشوند بر مشکلات بعدی اثر می‌گذارند  . خبرگزاری فارس ، از اصغر زاده در کنار 6 چهره داخلی و بین‌المللی دیگر به عنوان چهره‌های سیاسی نامحبوب هفته یاد کرد  . نسیم آنلاین با انتشار بیانه‌ای از آیت‌الله خمینی ، تناقض بارز بین افکار و دیدگاه‌های او با اصغر زاده را نمایان می‌کند  .  بر اساس نوشته محمدهاشم یزدان پناه ، نسیم آنلاین ادامه می‌دهد که آیت‌الله خمینی گروگان‌ها را جاسوس می‌خواند ، و با این برداشت می‌گفت بر اساس حقوق بین‌الملل ، ایران هیچ تعهدی به تحویل دادن گروگانها به آمریکا ندارد  . فاطمه مصلحی ، یکی از دانشجویان پیرو خط امام ، در گفتگو با نسیم آنلاین می‌گوید که عضویت اصغرزاده در گروه « دانشجویان پیرو خط امام » ربطی به امروز ندارد  . مصلحی می‌افزاید به جای پوزش از آمریکا ، اصغرزاده باید از ملت ایران پوزش بخواهد  .  او در ادامه می‌گوید « اصغرزاده باید از خانواده‌هایی که فرزاندانشان بر اساس سیاست‌های آمریکا و حمایت این کشور از صدام حسین در کاربرد سلاحهای شیمیایی شهید شدند ، یا آنانیکه در زمان شاه قربانی شدند ، عذر خواهی کند  . » روزنامه گاردین به قلم سعید کمالی دهقان می‌نویسد مادری که قاتل پسرش را بخشید می‌گوید دیگر کینه‌ای از او به دل ندارد  .  سامره علی نژآد ، مادر عبداله ، که 7 سال پیش توسط بلال به قتل رسید ، می‌گوید چند روز پیش از روزی که قرار‌بود بلال به‌دار آویخته شود ، پسرم را در خواب دیدم که از من خواست بلال را ببخشم ، اما نمی‌توانستم خود را متقاعد کنم که قاتل را عفو کنم  . دو شب پیش از موعد تعیین‌شده‌برای قصاص بار دیگر پسرم به خوابم آمد ، اما درخواست مرا برای حرف زدن رد کرد  .  خانم علیزاده در یک گفتگوی تلفنی از مازندران با گاردین گفت تا لحظه‌ای که طناب را از گردن بلال برداشتم ، قصد عفو او را نداشتم  . عبداله و بلال دو نوجوانی‌بودند که با هم فوتبال هم بازی میکردند  .  اما در جریان یک مشاجره خیابانی ، بلال با ضربات چاقو ، عبداله را گشت  . مادر عبداله می‌گوید مطمئن‌بود که بلال اعدام می‌شود ، اما هرچه به روز قصاص نزدیکتر می‌شد عبداله به خوابش می‌آمد  .  خانم علیزاده به روزنامه گاردین گفت در آخرین لحظه تصمیم گرفت طناب را از گردن قاتل در آورد  .  این یک حرکت فوق العاده انسانی‌بود که قلوب مردم را در سراسر ایران و جهان به لرزه در آورد و با او همراه کرد  . از نظر قوانین جزائی جمهوری اسلامی ، عبدالغنی ، شوهر خانم علیزاده می‌بایست نسبت به عفو قاتل تصمیم بگیرد ، اما او این حق را به همسرش انتقال داده‌بود تا نسبت به گذشت قاتل تصمیم بکیرد  . مادر عبداله در ادامه می‌گوید : « شب پیش از قصاص تا صبح نتوانستیم بخوابیم  .  من هنوز نمیتوانستم خودم را قانع کنم که بلال را ببخشم  .  شوهرم به من می‌گفت به خدا بنگر و به او پناه ببر ، تا ببینیم چه اتفاقی می‌افتد  .  تو حرف آخر را می‌زنی ، خیلی زجر کشیده‌ای ، هر چه تو بخواهی انجام می‌دهیم  . این خانواده یک پسر دیگرشان را در یک حادثه تصادف رانندگی از دست داده‌بودند  . صبح سه شنبه جمعیت زیادی جلوی زندان جمع شده‌بودند تا شاهد قصاص باشند  . پس از قرائت قرآن ، زندانبانان طنابی را دور کردن بلال انداختند در حالیکه او با چشمان بسته بر روی صندلی نشسته‌بود ، و دستهایش هم از پشت بسته‌بود  . بنا به قوانین جزائی جمهوری اسلامی ایران ، اولیائ دم می‌توانند شخصا حکم قصاص را اجرا کنند  . خانم علی نژاد می‌گوید فقط در آخرین لحظات‌بود که بلال درخواست بخشش کرد و فریاد زد برای خاطر پدر و مادرم  .  من هم عصبانی شدم ، فریاد بر آوردم که چگونه می‌توانم تو را ببخشم  ؟  مگر تو ترحمی به مادر و پدر پسر من کردی  ؟ جمعیت حاضر هم از خانواده مقتول تقاضای بخشش کردند و یک صدا فریاد زدند « عمو غنی ببخش  . » در این لحظه‌بود که سرنوشت بلال تغییر کرد  .  علی نژاد بالای چوبه‌دار رفت و طناب ازکردن قاتل در آورده شد  .  بدین ترتیب بلال مورد عفو قرار گرفت و از مرگ نجات یافت  . سامره ، مادر مقتول ، می‌گوید پس از عفو بلال ، مادرش بسوی من آمد مرا در آغوش کشید و خواست پاهایم را ببوسد که من نگذاشتم این کار بکند ، چون به هرحال او هم یک مادر است  .  در طول این سالها با خانواده قاتل تماسی نداشتیم ، اما در عین حال ، آن‌ها را مقصر نمی‌دانستم  .  بلال نوجوان ساده‌ای بود ، ذاتا آدمکش نبود ، در یک لحظه عصبانی شد و چاقوئی هم داشت که این جنایت رخ داد  . خانم علی نژاد که ناگهان به یک چهره الهام‌بخش بین‌المللی تبدیل شد ، می‌گوید امیدوارم که جوانان از تراژدی من این درس را بگیرند که وقتی به بیرون می‌روند چاقو با خود حمل نکنند  .  وقتی کسی را می‌کشید ، تنها آن شخص نیست که کشته می‌شود ، بلکه پدر ومادرش نیز کشته می‌شوند  . سامره از اینکه دیگران از عملش خوشحال شدند ، راضی است و می‌گوید حالا همه مرا مادر خود صدا می‌کنند  .  او ادامه می‌دهد برای نخستین بار است که پس از قتل پسرم احساس آرامش می‌کنم  .  خانم علی نژاد اضافه می‌کند که وقتی فرزندی را از دست می‌دهی مثل این است که عضوی از بدنت را از دست می‌دهی  . در تمام 7 سال گذشته احساس می‌کردم مثل مرده متحرک هستم  .  اما ، حالا خیلی احساس آرامش می‌کنم ؛ احساس می‌کنم دیگر کینه‌ای از قاتل در دل ندارم  .