نگاهی به زندگی جرج واشنگتن
برخی خواهان پادشاهی واشنگتن بود، اما او امتناع ورزید، و خواستار یک کشور متحد، دمکراتیک، آزاد با یک نظام جمهوری شد.
225 سال پیش جرج واشنگتن بر بالکن عمارت فدرال « هال » در خیابان « وال » شهر نیویورک ایستاد ، و به عنوان نخستین رئیس جمهوری ایالات متحده آمریکا سوکند یاد کرد  . از آن زمان تاکنون آمریکا و جهان دستخوش تحولات و تغییرات شگرفی‌شده‌، و آمریکای نوبنیاد جوان آن روز به ابر قدرت و بزرگترین قدرت نظامی ، اقتصادی ، صنعتی ، علمی و سیاسی جهان تبدیل‌شده‌است  . جرج واشنکتن 57 ساله پس از تصویب قانون اساسی در شهر فیلادلفیا ، باتفاق آرای کالج انتخاباتی به ریاست جمهوری بر کزیده شد  .  او خود به عنوان عضو هیئت نمایندگی ویرجینیا در کنوانسیون قانون اساسی نخستین کسی‌بود که آن را امضا کرد  . واشنگتن پیش از انتخاب به ریاست جمهوری به کارهای متفاوت پرداخته‌بود و در مناصب مختلفی خدمت کرده‌بود : مساحی ، کشاورزی ، نظامی گری ، عضو شورای قانونگزاری ویرجینیا ، فرماندهی کل نیروهای ویرجینیا در 23 سالکی ، و فرمانده کل قوای استقلال‌طلبان در طی جنگ استقلال - که البته پس از 8 سال داوطلبانه از این مقام استعفائ کرد  . نخستین رئیس جمهوری آمریکا در سال 1793 برای بار دوم به اتفاق آرائ به ریاست جمهوری انتخاب شد ، اما در سال 1797 داوطلبانه در انتخابات شرکت نکرد و سنتی به یادگار کذاشت که تا سال 1940 ادامه یافت  .  در سال 1940 جهان با دو بحران عمده سیاسی و اقتصادی دست و پنجه نرم می‌کرد  . در انتخابات این سال ، آمریکایی‌ها برای سومین بار به فرانکلین روزولت رای دادند و این کار را در سال 1944 تکرار کردند  .  تا 1940 هیچ فردی بیش از دوبار با پیروی از سنت واشنگتن رئیس جمهوری نشده‌بود  .  در سال 1951 ، کنکره آمریکا با تصویب متمم ( اصلاحیه ) 22 قانون اساسی ، دوره ریاست جمهوری را به دو دوره کامل یا حد اکثر 10 سال محدود کرد ، و سنت جرج واشنگتن را جامه قانون پوشاند  . واشنگتن مسئله سیاست خارجی را مهمترین نکرانی کشور تازه تاسیس می‌دانست  .  در جنگ عمده بین دو قدرت اروپایی ، فرانسه و بریتانیا ، علیرغم توصیه‌های وزیران امور خارجه و خزانه‌داری خود یعنی جفرسون و همیلتون اعلام بیطرفی کرد ، و بر اساس اعلامیه‌ای از ملت آمریکا مصرا خواست از هر نوع کمکی به طرفین جنگ خودداری ورزند  . واشنگتن در دوره زمامداریش نیروی دریایی ، وزارت امور خارجه ، و دیوان عالی کشور آمریکا را بنیان گذاشت و دلار را پول رسمی کشور کرد  .  او با پیوستن به ایالات و همکاری با آن‌ها ، دولت فدرال آمریکا را بنیاد نهاد  . نخستین رئیس جمهوری آمریکا باور ژرف و عمیق به مفهوم آزادی مذهب و یا آزادی وجدان داشت  . واشنگتن در بیشتر جنگها بازنده‌بود ، اما رهبری او استقلال آمریکا را تضمین کرد و به همین دلیل برخی می‌خواستند او پادشاه کشور تازه بنیاد شود ، اما او امتناع ورزید ، و خواستار یک کشور متحد ، دمکراتیک ، آزاد با یک نظام جمهوری شد  . شجاعت واشنگتن در پذیرش رهبری کشور پس از جنگ‌های استقلال ضرب‌المثل است  .  او می‌دانست که عملکردش در مقام ریاست جمهوری پیشینه و مدلی خواهد شد برای جانشینانش ، به همین دلیل وظایفش را بسیار جدی می‌گرفت  .  او تلاش کرد با سیاستها و رهبری اش سابقه‌ای برای جانشینانش و دیگرانی که خواهان آمریکای بهتری هستند ، بر جای گذارد  . واشنگتن نهاد ریاست جمهوری و حیطه قدرت اجرایی و محدودیتهای آن را در آمریکا تعیین و تعریف کرد  .  وی باور داشت که هیچ فردی هرگز نباید همه قدرت را در دست داشته باشد ؛ پس هرگز نظراتش را به قوای مقننه و قضائیه تحمیل نکرد ، هر چند از احترام ویژه هر دو قوه بر خوردار‌بود و می‌توانست خواسته‌هایش را دیکته کند  .  نخستین رئیس جمهوری آمریکا هیچوقت از قدرت خود سوئ استفاده نکرد : نه برای خواسته‌های شخصی و نه به منظور لطف به دوستان  . او سابقه خویشتنداری اجرایی را بنا نهاد  .  به مشورت با اعضای کابینه اش در تصمیم گیریها اهمیت می‌داد  .  چون کنگره انتصابات و برکناری منصوبین از سوی او را به چالش نمی‌گرفت ، سنت انتخاب اعضای کابینه از سوی رئیس جمهوری نهادینه شد  . واشنگتن یک پشتیبان و حامی سرسخت و قاطع آموزش و تحصیل دانش‌بود علیرغم این که خود از تحصیلات دانشگاهی محروم مانده‌بود  . او ، در اواخر جنگهای انقلابی ، هزینه تجهیزات علمی کالج واشنگتن در چستر تان ایالت مریلند را پرداخت و در وصیت نامه خود پولی را برای حمایت از تحصیل رایگان بچه‌های فقیر و یتیم در الکساندریا ، ویرجینیا ، اختصاص داد  .  همچنین پولی هم برای یک آکادمی در نظر گرفت که بعدها به دانشکاه واشنگتن تبدیل شد  .  منابع مالی‌ای هم برای تاسیس یک دانشگاه ملی در شهر واشنگتن تخصیص داده‌بود ، که ایجاد آن هرگز تحقق نیافت  . واشنگتن معتقد‌بود که آمریکا می‌تواند انبار غله جهان باشد و او‌بود که از بسیاری جهات در بهبود وضعیت کشاورزی تلاش کرد  .  بی‌تردید او یکی از پیشکسوتان نوآوری در کشاورزی است  . اما ، این رهبر بزرگ آمریکا مانند دیگر رهبران نامدار جهان مورد انتقاد مورخان نیز است  . منتقدان به سخنرانی خداحافظی واشنگتن اشاره دارند که او به آمریکاییان نسبت به جانب‌داری و عمل‌کرد حزبی هشدار داد  .  منتقدان می‌گویند خود او در دوره ریاست جمهوری اش ، علیرغم عدم پیوستن به یک حزب ، از فدرالیستها و همیلتون در برابر جفرسون حمایت کرد ، که سر انجام به استعفای جفرسون از وزارت امور خارجه منجر شد  .  این دسته از مورخین این را بزرگترین نقطه ضعف و شکست دوران ریاست جمهوری واشنگتن می‌دانند  . برخی دیگر همچنین می‌گویند و اشنگتن در کنار دیکر بنیان‌گذاران کشور برده دار‌بود ؛ اگرچه وی تمایل خود را برای لغو بردگی در دوره ریاست جمهوری اش ابراز کرد ، ولی از پیشنهاد طرحی و یا اقدام عملی خودداری نمود ، و از کنکره انتظار داشت این مهم را پیگیری کند  .  علاوه بر این ، در وصیت نامه اش نسبت به بردگان بسیار سخاوتمندانه عمل کرد و خواست که همه آن‌ها را آزاد کنند ، اما باز منتقدان می‌کویند که او در زمان حیاتش بردگان خود را آزاد نکرد  .  به هر حال ، هیچ رئیس جمهوری برده‌دار دیگری چون او درباره بردگان وصیت نکرد  .  واشنگتن ، پیش از مرکش ، به دوستی گفته‌بود « می‌توانم پیش‌بینی کنم هیچ چیز به جز لغو بردکی نمی‌تواند بقای کشور را تداوم بخشد  . » به استثنای این دو مورد بین مورخان اتفاق نظر است که واشنگتن کشور را در مسیری قرار داد که پس از بیش از دو قرن دوام آورد  .  او روشهایی را ابداع کردکه برای نسلها تداوم می‌یابد و شالوده‌ای برای نهاد ریاست جمهوری پایه‌گذاری کردکه بیش از انتظار و پیش‌بینی هر کسی‌بود  . رفتارش بیش از عمل هر یک از بنیان‌گذاران دیگر این کشور به بخشی از قانون اساسی نانوشته آمریکا تبدیل‌شده‌است  . واشنگتن ، نارضایتی و حملات افراد بد طینت با نیت خاص را نسبت به خود ، به دلیل تعهد و علاقه اش به آزادی ، تحمل می‌کرد  . نقش او در آفرینش تصویری از عظمت نهاد ریاست جمهوری و شخص رئیس جمهوری انکار ناپذیر است  . او مردی است که می‌توانست پادشاه شود ، ولی با خودداری از پذیرش آن ، جمهوری را آفرید  . نخستین رئیس جمهوری آمریکا ، دوران بازنشستگی را در مزرعه شخصی اش در مونت ورنون در ویرجینیا سپری کرد  .  جورج واشنکتن در 14 دسامبر 1799 بر اثر عفونت گلو درگذشت  . نه تنها آمریکا برای فقدان واشنگتن ماهها عزادار‌بود ، بلکه ناپلئون بناپارت هم 10 روز در فرانسه عزای عمومی اعلام کرد  . بسیاری باور دارند بدون واشنگتن ایالات متحده نمی‌توانست دست کم در صورت کنونی آن وجود داشته باشد  .