بدرود با خالق نمایش موزیکال« داستان وست ساید»
آرتور لورنت در سال ٢٠٠٩ یک بار دیگر نسخه تازه ای از «داستان وست ساید» را بازنویسی کرد و آن را به واقعیت های امروزی نزدیک تر ساخت. از جمله این بار در این نمایش تازه، شخصیت های اهل پورتوریکو به زبان اسپانیایی صحبت می کنند
آرتور لورنت ، کارگردان ، نمایشنامه نویس و فیلمنامه نویسی که برخی از برجسته ترین آثار تئاتر موزیکال برادوی از جمله « داستان وست ساید » و « جیپسی » را خلق کرد در سن 93 سالگی در خانه مسکونی خود در منهتن نیویورک درگذشت  . لورنت کار خود را با رادیو آغاز کرد و سال‌ها در هالیوود به کار نوشتن فیلمنامه اشتغال داشت  .  اما بیش‌ترین موفقیت او در زمینه تئاتر در برادوی‌بود و نوشتن متن دو نمایش موزیکالی که نام او را جاودانی ساخت  . « داستان وست ساید » در سال 1957 برای نخستین با بر روی صحنه تئاتر برادوی رفت  .  داستان این نمایش موزیکال معروف از روی نمایشنامه « رومئو و ژولیت » ویلیام شکسپیر برگرفته شده‌بود  .  این نمایش برای نخستین بار با آهنگ‌هایی هیجان انگیز به سبک « جاز » از ساخته‌های آهنگساز پیشرو و آوانگارد آن زمان ، لئونارد برنستین ، توانست راهگشای مسیر تازه‌ای در روال شناخته‌شده‌تئاترهای برادوی آن دوران باشد و منتقدین سر و صدای زیادی در اطراف آن بپا کردند  .  رقص‌های نمایش « داستان وست ساید » را هم « جروم رابینز » طراحی کرده‌بود که آن هم به نوبه خود مدرن و بی‌سابقه‌بود  . رابینز ، کارگردانی و طراحی رقص‌های نمایش موفق دیگر « لورنت » به نام « جیپسی » را بر عهده داشت  .  جیپسی ماجرای زندگی و خاطرات رقاصه‌ای به نام « جیپسی رز لی »‌بود که در سال 1959 بر روی صحنه برادوی آمد  .  این نمایش با ترانه‌هایی از ساخته‌های « جول استاین » و « استفن سودنهایم » قصه زندگی دخترجوانی را بازگو می‌کند که به اصرار مادرش وارد دنیای هنرهای نمایشی و برلسک می‌شود  .  لورنت زمانی به خبرگزاری آسوشیتد پرس گفته‌بود که نمایش « جیپسی » درباره نیازی است که انسان‌ها به عشق و محبت دارند  . پس از اولین اجرای « جیپسی » در دهه پنجاه میلادی تا کنون این نمایش چهار بار با استفاده از بازیگران مختلف بازسازی و اجرا‌شده‌است و هر بار ماه‌ها و گاه سال‌ها روی صحنه تئاترهای برادوی باقی مانده است  .  آخرین اجرای « جیپسی » با حضور « لورنت » در سال 2008‌بود که نقش اول آن را « پتی لوپون » بازیگر سرشناس تئاترهای برادوی ایفا می‌کرد  .  این اجرا برای لوپون و دو بازیگر دیگر نقش‌های اصلی جایزه معتبر « تونی » را به همراه داشت  .  لورنت در همین سال نامزد دریافت جایزه تونی بهترین کارگردان سال شد اما نتوانست این جایزه را به دست آورد : « من در این آخرین بازسازی نمایش را به صورتی کارگردانی کردم که هرگز سابقه نداشته است  .  ما روزهای پیاپی دور میز نشستیم و یک بار دیگر خط به خط نمایشنامه را بررسی کردیم  .  هر کلمه ، هر شعر هر قطعه موسیقی به دقت برای صحنه طراحی شده‌بود  . » آرتور لورنت در سال 2009 یک بار دیگر نسخه تازه‌ای از « داستان وست ساید » را بازنویسی کرد و آن را به واقعیت‌های امروزی نزدیک تر ساخت  .  از جمله این بار در این نمایش تازه ، شخصیت‌های اهل پورتوریکو به زبان اسپانیایی صحبت می‌کنند  . لورنت هم چنین اولین نمایشنامه‌ای که باربارا استرایسند در 19 سالگی در برادوی بازی کرد را نوشته است  .  این نمایش موزیکال که « من می‌توانم برایت تخفیف بگیرم » نام داشت درسال 1962 بر روی صحنه آمد  .  دراوائل دهه هشتاد میلادی لورنت یک بار دیگر با نمایش موفق دیگری به نام « لا کژ او فول » La Cage Au Folles را نوشت  .  کمدی درباره یک زوج همجنسگرا در سن تروپه فرانسه که پسر یکی از آن‌ها می‌خواهد با دختر رئیس منکرات شهر ازدواج کند  .  این نمایش که درحال حاضر نسخه تازه‌ای از آن در تئاتر برادوی روی صحنه است در آن زمان از موفقیت زیادی برخوردار شد و به مدت چهارسال پیاپی هرشب به اجرا درآمد  .  بعدها فیلمی هم از روی آن با شرکت رابین ویلیامز ساخته شد  . آرتور لورنت مردی‌بود کوتاه قامت و صریح الهجه که هرچه به فکرش می‌رسید را عینا بیان می‌کرد  .  او فرزند یک وکیل دعاوی و زاده « بروکلین »‌بود  .  او بعدها به دانشگاه « کرنل » رفت و بلافاصله پس از فارغ التحصیلی به کار نوشتن داستان‌ها و نمایشنامه‌های رادیویی پرداخت  .  برخی از این داستان‌ها از جمله « مرد حلبی » و « دکتر کریستیان » به عنوان داستان‌های هفتگی رادیویی و نمایشنامه‌های دنباله‌دار از موفق ترین و پرطرفدارترین برنامه‌های آن زمان رادیو‌بودند  . لورنت کار نمایشنامه نویسی برای برادوی را پس از پایان جنگ دوم جهانی و با نمایشینامه‌ای به نام « خانه دلاوران » درباره وقایع مربوط به جنگ آغاز کرد  .  او سپس به هالیوود رفت و در آنجا در سال 1948 فیلمنامه فیلم معروف « طناب » ساخته آلفرد هیچکاک را نوشت که بازنویسی ماهرانه‌ای بود از وقایع یک قتل واقعی و مرموز  .  او چندین فیلمنامه دیگرنیز با استفاده از نام‌های مستعار نوشت  . در بازگشت به نیویورک در اوائل دهه پنجاه میلادی ، لورنت نمایشنامه درامی به نام « قفس پرنده » را نوشت که با بازی « ملوین داگلاس » و « مورین استپلتون » بازیگران به نام آن زمان موفقیت چندانی به دست نیاورد  .  او بعدها کمدی « زمانی برای دیوانگی » درباره زن تنهایی که در شهر ونیس عشق زندگی خود را پیدا می‌کند را نوشت که « شرلی بوت » نقش اول آن را بر عهده داشت و چندی بعد « تابستان » را نوشت که در آن کاترین هیپورن ایفای نقش می‌کرد که مورد توجه منتقدین تئاتری آن زمان قرار گرفت  . در دهه هفتاد میلادی ، لورنت یک بار دیگر دست به نوشتن یک فیلمنامه زد  .  این فیلم به نام « آنچنان که‌بودیم » The Way We Were با شرکت باربارا استرایسند و رابرت ردفورد در نقش زوج عاشقی که به خاطر اختلافات ایدئولوژیکی و سیاسی ناچار به ترک یکدیگر می‌شوند درباره دوران حقیقت یابی‌های « مک کارتی » در دهه چهل و پنجاه آمریکا نوشته شده‌بود که از موفقیت چشمگیری برخوردار شد  .  فیلم‌های معروف دیگر آرتور لورنت « سلام بر غم » محصول 1958 ( اقتباسی از روی نوولی به همین نام اثرفرانسوا ساگان نویسنده فرانسوی )، آناستازیا ( 1958 ) درباره شاهزاده خانم گمشده دربار تزار روسیه ، و دراواخر دهه هفتاد فیلم « نقطه عطف » Turning Point را با شرکت آن بنکرافت ، شرلی مک لین و میکائیل بریشنیکف درباره رقاصان باله هستند  .