متن کامل سخنان حسن روحانی در مجمع عمومی
روحانی: من عمیقاً به آینده امیدوارم. با همبستگی جهانی علیه خشونت و افراط، تردیدی ندارم که آینده روشن است.
آقای رئیس ، آقای دبیرکل ، عالیجنابان ، خانم‌ها و آقایان در آغاز مایلم تبریکات صمیمانه خود را به مناسبت انتخاب شایسته جنابعالی به ریاست مجمع عمومی ابراز نمایم و از تلاش‌های جناب آقای‌بان کی مون نیز تقدیر نمایم  . آقای رییس جهان ما جهانی پر از بیم و امید است : بیم جنگ و مناسبات خصومتآمیز منطقهای و جهانی ، بیم رویارویی هویتهای مرگبار مذهبی ، قومی و ملی ، بیم نهادینه شدن خشونت و افراطیگری ، بیم فقر و تبعیض خرد‌کننده ، بیم تباهی و نابودی منابع حیاتی ، بیم بی‌توجهی به کرامت و حقوق انسان و بیم غفلت از اخلاق  . در برابر همه این بیمها ، امیدهای جدیدی نیز وجود دارد : امید اقبال مردم و نخبگان در سراسر جهان به " آری برای صلح و نه برای جنگ "، و امید به ترجیح گفت‌وگو بر ستیز ، و اعتدال بر افراط  . یک نمونه زنده ، گزینش هوشیارانه امید و تدبیر ، و اعتدال توسط مردم بزرگ ایران در انتخابات اخیر است ؛ که با تبلور مردم سالاری دینی و انتقال آرام قدرت اجرائی نشان داد که ایران لنگرگاه ثبات در دریای ناآرامی‌های منطقه‌ای است  .  اعتقاد راسخ حکومت و مردم ما به صلح پایدار ، ثبات ، آرامش ، حل مسالمت‌آمیز مناقشات و تکیه بر آرائ عمومی به عنوان پشتوانه قدرت ، مقبولیت و مشروعیت ، نقشی والا در فراهم کردن چنین محیط امنی داشته است  . آقای رئیس ، خانم‌ها و آقایان دوران حساس انتقالی کنونی در روابط بین‌الملل مشحون از خطرات ، و البته توام با فرصت‌های کم نظیری است  .  هرگونه محاسبه نادرست از وضعیت خود و دیگران ، آسیب‌های تاریخی را در بر دارد تا جایی که خطای یک بازیگر ، اثرات منفی بر همگان خواهد داشت  .  آسیب‌پذیری ، پدیده‌ای جهانی و فراگیر‌شده‌است  . در این گذر حساس در تاریخ مناسبات جهانی ، عصر بازی‌های با حاصل جمع صفر پایان یافته است ؛ ولی هنوز معدودی از بازیگران روش‌ها و ابزارهای کهنه‌شده‌، و عمیقا ناکارآمد را بکار می‌گیرند تا برتری و سلطه پیشین خود را حفظ کنند  .  نظامی گری و استفاده از ابزارهای نظامی و خشن برای انقیاد دیگران ، نمونه ناکارآمدی از تداوم کنش‌های کهنه در شرایط نوین است  . اقدامات زورمدارانه اقتصادی و نظامی برای حفظ و تداوم سلطه و برتری گذشته ، با مجموعه‌ای از قالب‌های مفهومی همراه‌شده‌که همگی ضد صلح ، ضد امنیت ، ضد کرامت انسانی و ضد آرمان‌های بشری می‌باشند  .  از جمله این قالب‌های مفهومی ، یکسان‌سازی جوامع و تعمیم ارزش‌های غربی بعنوان ارزش‌های جهانی است  .  قالب دیگر ، حفظ فرهنگ جنگ سرد و تقسیم دو اردوگاهی جهان به " مای برتر " و " دیگران دون تر " می‌باشد  .  قالب دیگر مفهومی ، ایجاد ترس و تهدید ، از برآمدن بازیگران نوظهور در جامعه جهانی است  . در چنین فضائی ، خشونت‌های دولتی و غیردولتی ، مذهبی و فرقه‌ای و حتی نژادی افزایش یافته و هیچ تضمینی وجود ندارد که دوران آرامش بین قدرت‌های بزرگ نیز در دام گفتمان‌ها ، رفتارها و کردارهای خشن گرفتار نیاید  .  تاثیر فاجعه بار روایت‌های افراطی و خشن را نباید دست کم گرفت  . در این میان ، خشونت راهبردی که در تلاش برای حذف بازیگران منطقه‌ای از فضای عمل طبیعی آن‌ها ، سیاست‌های موسوم به مهار ، تغییر نظام‌های سیاسی از بیرون مرزها ، و تلاشی که برای بر هم زدن حدود و ثغور سیاسی متبلور می‌شود ، بسیار خطرناک و تنش آفرین است  . در گفتمان متعارف سیاسی بینالمللی ، یک مرکز متمدّن با حاشیههای غیرمتمدن به تصویر در آمده است  .  در این تصویر نسبت کانون قدرت جهانی و حاشیهها ، نسبتی آمرانه قلمداد‌شده‌است  .  گفتمان مرکزگرایی شمال و حاشیهگرایی جنوب سبب استقرار نوعی نظم تکگویی و مونولوگ در سطح روابط بینالمللی‌شده‌است  .  ایجاد مرزهای نادرست هویتی و بیگانه ستیزیهای خشن رایج نتیجه قهرمانی این گفتمان است  .  گفتمان‌های تبلیغاتی و بی‌اساس دین ستیزانه ، اسلام هراسانه ، شیعه هراسانه و ایران هراسانه به واقع تهدیدی جدی علیه ثبات جهانی و امنیت انسانی است  . این گفتمان تبلیغاتی ، با طرح و القای تهدیدات فرضی و خیالی شکل خطرناکی به خود گرفته است  .  یکی از این تهدیدات خیالی ، خطر موهوم ایران است  .  به بهانه این تهدید موهوم ، چه اقدامات ناهنجار و چه جنایت‌ها در سه دهه گذشته صورت نگرفته است  ؟  تسلیح صدام حسین به سلاح‌های شیمیایی و حمایت طالبان تنها نمونه‌ای از این جنایت هاست  .  صریحا و با قاطعیت تمام و با استناد به مدارک و شواهد متقن اعلام می‌دارم که آنهائی که دم از تهدید ایران می‌زنند ، یا خود تهدید علیه صلح و امنیت بین‌المللی‌اند یا به تهدید دامن می‌زنند  .  ایران نه فقط تهدید نیست ، بلکه در آرمان و عمل ، پیوسته منادی صلح عادلانه و امنیت همه جانبه بوده است  . آقای رئیس ؛ خانم‌ها ؛ آقایان درکمتر نقطه‌ای از جهان ، خشونت مانند غرب آسیا و شمال آفریقا خانمان سوز بوده است  .  مداخله نظامی در افغانستان ، جنگ تحمیلی صدام حسین علیه ایران ، اشغال کویت ، مداخله نظامی علیه عراق و رفتار خشن سرکوبگرانه علیه مردم فلسطین ، ترور شخصیت‌های سیاسی و مردم عادی در ایران و بمب‌گذاری در کشورهای منطقه نظیر عراق ، افغانستان و لبنان نمونه‌هایی از خشونت در سه دهه گذشته در این منطقه‌اند  . آنچه بر مردم مظلوم فلسطین می‌رود ، چیزی جز یک خشونت ساختاری نیست  .  سرزمین فلسطین در اشغال است  .  حقوق اولیه فلسطینیان به‌طور فاجعه باری نقض می‌شود و آن‌ها از بازگشت به خانه ، محل تولد و دسترسی به سرزمین مادری محرومند  .  جنایاتی که بر مردم بی‌گناه فلسطین می‌رود ، خشونت نهادینه‌ای را به نمایش می‌گذارد که برای توصیف آن ، آپارتاید مفهوم و واژه کم وزنی بنظر می‌آید  . فاجعه انسانی در سوریه نمونه دردناکی از گسترش فاجعه‌آمیز خشونت و افراط در منطقه ماست  .  از ابتدای بحران و از زمانی که برخی از بازیگران منطقه‌ای و بین‌المللی با سرازیر کردن منابع تسلیحاتی و اطلاعاتی و تقویت گروه‌های افراطی ، سعی در نظامی کردن این بحران داشتند ، ما تاکید کردیم که بحران سوریه راه حل نظامی ندارد  .  نمی‌توان اهداف استراتژیک و توسعه طلبانه و بهم ریختن توازن و تعادل‌های منطقه‌ای را با پنهان شدن پشت کلمات بشردوستانه ، تحقق بخشید  .  هدف مشترک جامعه بین‌المللی باید خاتمه سریع به کشتار مردم بی‌گناه باشد  .  ما ضمن محکوم کردن هرگونه استفاده از سلاح‌های شیمیایی ، از پذیرش کنوانسیون منع سلاح‌های شیمیایی توسط سوریه استقبال می‌کنیم و بر این باوریم که دستیابی گروه‌های افراطی و تروریست به این سلاح‌ها بزرگترین خطر فراروی منطقه است که باید مدنظر قرار گیرد  .  همزمان استفاده غیر قانونی و غیرکارآمد از تهدید یا استفاده از زور ، تنها به گسترش خشونت و بحران در منطقه دامن خواهد زد  . تروریزم و کشتن انسان‌های بی‌گناه ، اوج افراط و خشونت است  .  تروریزم ، بلائی خشن ، فراگیر و فرامرزی است  .  اما خشونت‌ها و افراط هائی که تحت عنوان مبارزه با تروریزم و از جمله استفاده از هواپیماهای بدون سرنشین علیه مردم بی‌گناه صورت می‌گیرد نیز محکوم است  .  در اینجا باید از ترور دانشمندان هسته‌ای ایران توسط جنایتکاران نیز سخن بگویم  .  آن‌ها به چه جرمی ترور شدند  ؟  سوالی که از ملل متحد و شورای امنیت باید پرسید این است که آیا ترورکنندگان محکوم شدند  ؟ تحریم‌های غیر عادلانه ، به عنوان جلوه دیگری از خشونت ، ذاتاضد صلح و ضد بشری هستند که برخلاف تبلیغات تحریم گران ، دولت‌ها و نخبگان سیاسی را هدف قرار نمی‌دهند ، بلکه بیش از همه ، مردمان عادی را قربانی دعواهای سیاسی خود می‌کنند  .  میلیون‌ها عراقی را فراموش نکنیم که در اثر تحریم هائی که با زرورق‌های حقوقی در نهادهای بین‌المللی پیچیده شده‌بودند ، آسیب دیدند ؛ جان باختند ؛ و هنوز عده قابل‌توجهی از آن‌ها در سرتاسر زندگی باید زجر بکشند  .  این تحریم‌ها خشونت آمیزند  .  هوشمند و غیر هوشمند ویک جانبه و چند جانبه ندارند  .  این تحریم‌ها ناقض حقوق مسلم بشری ، از جمله حق صلح ، حق توسعه ، حق دسترسی به بهداشت ، حق آموزش و فراتر از همه حق حیات می‌باشند  .  نتیجه تحریم‌ها ، علیرغم هرگونه لفاظی و بازی با واژه‌ها ، همان آتش افروزی و جنگ طلبی و نابودی انسان هاست  .  این آتش فقط دامن قربانیان تحریم را نمی‌گیرد ، بلکه به اقتصاد وزندگی مردم جوامع تحریم‌کننده نیز ، لطمه وارد می‌کند  . آقای رئیس ، خانم‌ها و آقایان خشونت و افراط امروز نه تنها ابعاد مادّی ، بلکه ابعاد معنوی زندگی انسان و جامعه امروز را در بر گرفته است  .  خشونت و افراط جایی برای مدارا و تفاهم که لازمه زندگی انسان و جامعه مدرن است نمیگذارد  .  نابردباری مسئله امروز جهان ماست ؛ باید بردباری را در پرتو اندیشههای دینی ، رویکردهای فرهنگی و رهیافتهای سیاسی تقویت کرد  .  جامعه انسانی را باید از مرحله بردباری منفی به مرحله تعاون مشترک ارتقا داد  .  دیگران را نباید فقط تحمّل کرد بلکه باید با دیگران کار کرد  . مردم جهان از جنگ ، خشونت و افراط خسته‌اند و این فرصتی بی‌نظیر است  .  آن‌ها امید به تغییر وضعیت کنونی دارند  .  جمهوری اسلامی ایران باور دارد که با ترکیب هوشمندانه‌ای از امید و اعتدال می‌توان همه چالش‌ها را مدیریت کرد  .  جنگ افروزان می‌خواهند امیدها را بخشکانند  .  در حالی که امید به تغییر مثبت ، مفهومی فطری ، دینی ، فراگیر و جهانی است  . زیربنای امید ، باور به اراده عمومی مردم جهان برای مبارزه با خشونت و افراط ، تغییر‌پذیری ، مخالفت با ساختارهای تحمیلی ، بها دادن به گزینش و عمل مسئولانه انسانی است  .  امید ، بی‌تردید یکی از بزرگترین نعمت‌های خداوند مهربان به همه انسان هاست  .  اعتدال نیز به معنای حرکت خردمندانه ، هوشمندانه ، زمان مند و مکان مند در تلفیق آرمان‌های والا ، گزینش راهبردهای اثرگذار و در نظر گرفتن واقعیت هاست  . مردم ایران در انتخابات اخیر درحرکتی هوشمندانه به گفتمان امید و تدبیر و اعتدال رای دادند  .  ترکیب امید و تدبیر و اعتدال در سیاست خارجی به آن معناست که جمهوری اسلامی ایران به عنوان یک قدرت منطقه‌ای نسبت به امنیت منطقه و جهان ، مسئولانه برخورد می‌کند و آمادگی همکاری چند جانبه و همه جانبه با سایر بازیگران مسئول در این عرصه‌ها را دارد  .  ما از صلح مبتنی بر دموکراسی و صندوق رای در همه جای جهان از جمله در سوریه و بحرین و دیگر کشورهای منطقه دفاع می‌کنیم و معتقدیم راههای خشونتآمیز برای بحرانهای جهانی وجود ندارد و تنها به کمک خرد انسانی و با تعامل و اعتدال می‌توان بر واقعیتهای تلخ جامعه بشری غلبه کرد  .  لذا تضمین صلح و دموکراسی ، و تامین منافع مشروع همه کشورها در جهان ، و از جمله در منطقه خاورمیانه ، با نظامیگری محقق نمیشود  . ایران بدنبال راه حل مسایل و نه تولید مشکلات است  .  هیچ پرونده و موضوعی نیست که با امید و اعتدال ، با احترام متقابل و با نفی خشونت و افراط قابل حل نباشد  .  اجازه دهید به پرونده هسته‌ای ایران اشاره کنم  .  پذیرش حق طبیعی ، قانونی و مسلم ایران ، بفرموده رهبر فرزانه انقلاب اسلامی ، ساده ترین راه حل این موضوع است  .  این یک شعار سیاسی نیست  .  بلکه بر اساس شناخت عمیق وضعیت فن‌آوری در ایران ، شرایط بین‌المللی و پایان بازی‌ها با حاصل جمع صفر و ضرورت یافتن اهداف و منافع مشترک برای رسیدن به تفاهم و امنیت مشترک است  .  به عبارت دیگر ، ایران و دیگر کنشگران باید دو هدف مشترک را به عنوان دو قسمت غیرقابل تفکیک راه حل سیاسی پرونده هسته‌ای ایران دنبال نمایند  . 1 - برنامه هسته‌ای ایران و همه کشورهای دیگر می‌باید تنها در جهت اهداف صلح‌آمیز باشد  .  من اینجا به صراحت اعلام می‌کنم که این هدف ، صرف نظر از مواضع دیگر بازیگران ، هدف جمهوری اسلامی ایران بوده و خواهد‌بود  .  سلاح هسته‌ای و کشتار جمعی هیچ جایگاهی در دکترین دفاعی ایران نداشته و با باورهای بنیادین مذهبی و اخلاقی ما در تعارض است  .  منافع ملی ما ایجاب می‌کند که هر گونه نگرانی منطقی پیرامون برنامه هسته‌ای ایران را مرتفع نماییم  . 2 - هدف دوم یعنی پذیرش اعمال حق غنی‌سازی و سایر حقوق هسته‌ای در خاک ایران تنها راه تامین هدف اول است  .  دانش هسته‌ای در ایران بومی‌شده‌و فن‌آوری هسته‌ای از جمله غنی‌سازی به مرحله تولید انبوه رسیده است  .  لذا تصور اینکه با مانع شدن ازبرنامه هسته‌ای ایران از طریق اعمال فشارهای غیرقانونی می‌توان صلح‌آمیز بودن چنین برنامه‌ای را تضمین کرد موهوم و به غایت غیر واقع بینانه است  . لذا جمهوری اسلامی ایران ضمن پافشاری بر اعمال حقوق خود و ضرورت احترام و همکاری بین‌المللی در اعمال این حقوق ، آماده گفتگوهای بدون تاخیر برای اعتمادسازی متقابل ورفع دوسویه ابهامات از طریق شفافیت کامل می‌باشد  . ایران به دنبال تعامل سازنده بر اساس احترام متقابل و منافع مشترک با دیگر کشورهاست و در این چارچوب در پی افزایش تنش با ایالات متحده آمریکا نیز نیست  .  من سخنان امروز پرزیدنت اوباما را با دقت دنبال کردم ؛ در صورت عزم سیاسی رهبران آمریکا و خودداری از دنبال کردن منافع گروه‌های فشار جنگ‌طلب ، می‌توان به چارچوبی برای مدیریت اختلافات رسید  .  در این چارچوب موضع برابر ، احترام متقابل و اصول مسلم شناخته‌شده‌بین‌المللی باید مبنا باشد ؛ البته در این زمینه انتظار ما از واشنگتن شنیدن صدای واحد است  . آقای رئیس ، خانم‌ها و آقایان در این سالها ، یک صدای مسلط پیاپی شنیده‌شده‌است که " گزینه جنگ روی میز است " ، اما امروز بگذارید در برابر این سخن ناکارآمد وغیرقانونی بگویم " صلح در دسترس است  . " پس به نام جمهوری اسلامی ایران در گام نخست پیشنهاد میکنم طرح " جهان علیه خشونت و افراطیگری " در دستور کار سازمان ملل متحد قرار گیرد و همه دولتها و سازمانهای بینالمللی و نهاد مدنی تلاشهای جدیدی را برای سوق دادن جهان به این سو سامان دهند  .  باید به جای گزینه ناکارآمد " ائتلاف برای جنگ " در مناطق مختلف جهان به " ائتلاف برای صلح پایدار " در سراسر جهان اندیشید  .  امروز جمهوری اسلامی ایران شما و همه جامعه جهانی را به برداشتن گامی فراپیش میخواند ؛ دعوت " جهان علیه خشونت و افراطیگری "؛ ما باید بپذیریم و بتوانیم در اینجا افقی را بگشاییم که درآن به جای جنگ ، صلح ، به جای خشونت ، مدارا ، به جای خونریزیف پیشرفت ، به جای تبعیض ، عدالت ، به جای فقر ، برخورداری و به جای استبداد ، آزادی درسراسرجهان بهتردیده شود  .  به گفته فردوسی ، شاعر بلند آوازه ایران ؛ بکوشید نیکی به کارآورید چو دیدید سرما ، بهار آورید علیرغم همه مشکلات ، من عمیقا به آینده امیدوارم  .  با همبستگی جهانی علیه خشونت و افراط ، تردیدی ندارم که آینده روشن است  .  اعتدال ، آینده جهان را درخشان خواهد کرد  .  امید من ، علاوه بر تجارب شخصی و ملی ، از این باور مشترک همه ادیان آسمانی نشات می‌گیرد که جهان را سرانجامی نیکوست و روشن که : « و لقد کتبنا فی الزبور من بعد الذکر‌ان الارض یرثها عبادی الصالحون » . آقای رییس متشکرم