۲۶ اوت، روز برابری زنان در آمریکا
نانسی پلوسی، رئیس مجلس نمایندگان آمریکا: «ما بر شانه پیشینیان خود ایستاده ایم. برماست که اراده استوار زنانی را که حق رای و حق مشارکت ما را در امر سیاست به دست آوردند، بستاییم. برماست که فداکاری و تعهد آنان را در امر سیاست بزرگ بداریم»
در سال 1971 کنگره آمریکا قطعنامه‌ای به این شرح صادر کرد : « از آنجا که زنان ایالات متحده آمریکا شهروند درجه دوم شمرده می‌شوند و از حقوق و امتیازات کاملی که در عرصه‌های خصوصی و عمومی ، واز نظر قانونی و نهادی در دسترس شهروندان مرد قرار دارد برخوردار نیستند ، و از آنجا که زنان ایالات متحده یک صدا می‌خواهند که این حقوق و امتیازات بدون ملاحظه جنسیتی به تساوی در اختیار همه شهروندان قرار گیرد ، و از آنجا که زنان ایالات متحده روز سالگرد تصویب ماده 19 متمم قانون اساسی را نشانه و نماد نبرد مستمر خود برای کسب حقوق برابر قرار داده‌اند ، و از آنجا که زنان ایالات متحده باید در سازمان‌ها و فعالیت‌های خود مورد احترام و حمایت قرار بگیرند ، از این رو ، اکنون ، دو مجلس سنا و نمایندگان ایالات متحده که در کنگره آمریکا گرد آمده‌اند ، روز 26 اوت هرسال را به عنوان « روز برابری زنان آمریکا » اعلام می‌کنند و از رئیس جمهوری می‌خواهند و به او اختیار می‌دهند تا هر سال در 26 اوت اعلامیه‌ای در بزرگداشت و یادآوری این روز صادر کند  . در 26 اوت سال 1920 زنان آمریکا برای نخستین بار از حق رای دادن برخوردار شدند و در 26 اوت سال 1970 تظاهرات سراسری برابری خواهانه زنان در آمریکا برگزار شد  . روز 26 اوت سالگرد برخورداری زنان آمریکا از حق رای دادن است که در سال 1920 به صورت اصل 19 متمم قانون اساسی به تصویب قانون‌گذاران آمریکایی رسید  . 72 سال پیش از آن نخستین کنفرانس عمده حقوق زنان در سال 1848 در سنکا فالز نیویورک برگزار شده‌بود  .  روز 13 ژوئیه سال 1848 ، پنج زن در شمال ایالت نیویورک برای صرف چای گردآمدند  .  آنان که از سرنوشت زنان در جامعه آمریکایی سخت آزرده‌بودند به کاری خارق العاده دست زدند  .  در روزنامه محلی آگهی‌ای برای « گرد همآیی به منظور بحث درباره وضعیت اجتماعی ، مدنی و مذهبی و حقوق زنان » منتشر کردند و شش روز بعد این همایش در سنکا فالز نیویورک برگزار شد  . در پایان این همایش قطعنامه‌ای با نام « اعلامیه احساسات » صادر شد که چنین آغاز می‌شد : « ما این حقایق مسلم را قبول داریم که همه مردان و زنان برابر به دنیا آمده‌اند » .  یکی از بندها خواستار حق رای برای همه زنان جهان شده‌بود  .  یکصد مرد و زن از قشرهای مختلف جامعه این اعلامیه را امضا کردند  .  اما تنها یکی از آنان ، شارلوت وودوارد نوزده ساله ، آنقدر زنده ماند تا در سال 1920 پیروزی زنان را در کسب حق رای به چشم ببیند  . در این فاصله زمانی ، هزاران تن از مردم آمریکا با برگزاری راه پیمایی‌ها و تجمع‌های مختلف در شهرهایی چون نیویورک و واشنگتن دی سی و با نوشتن مقاله‌ها و جزوه‌های گوناگون و ایراد سخنرانی‌های متعدد در سراسر کشور ، و با رایزنی و آگاه‌سازی و تاثیرگذاری در نهادهای سیاسی و برپا کردن تظاهرات راهی دراز برای دست‌یابی زنان به حق رای پیمودند  .  زنان حتی ، برای نخستین بار در تاریخ آمریکا ، در برابر کاخ سفید ، خانه رئیس جمهوری ، تجمع کردند تا از او بپرسند : « آقای رئیس جمهور ، شما برای حق رای زنان چه خواهید کرد  ؟ » یا « آقای رئیس جمهور ، زنان تا کی برای رسیدن به آزادی منتظر شوند  ؟ » متمم قانون حق رای زنان نخستین بار در دهم ژانویه 1878 به کنگره آمریکا تقدیم شد  .  این پیشنهاد بارها رد شد و دوباره برگشت تا سرانجام در ماه ژوئن 1919 موافقت هردو مجلس سنا و نمایندگان را به دست آورد  .  سال بعد خواستاران حق رای همگی هم خود را برسر اعمال نفوذ و تاثیرگذاری بر ایالت‌های گوناگون آمریکا نهادند ، زیرا تصویب نهایی این متمم به موافقت دو سوم ایالت‌های آمریکا نیاز داشت  .  در 24 اوت ، تنسی آخرین ایالتی‌بود که با اختلاف یک رای به این متمم رای آری داد  .  این رای متعلق به « هاری برن »‌بود که مادرش از او خواسته‌بود به متمم رای موافق دهد  .  متمم با امضای وزیر خارجه وقت ، به قانون تبدیل شد  . پنجاه سال بعد در 26 اوت 1970 ، بتی فریدان و « سازمان ملی زنان » آمریکا به اعتصاب سراسری زنان برای برابری دست زدند  .  زنان از همه طیف‌های عقیدتی برای درخواست امکانات برابر در زمینه‌های گوناگون استخدامی ، آموزشی و ایجاد مهدکودک‌های بیست و چهار ساعته به جنبش برابری خواه پیوستند  .  این بزرگترین تظاهرات در اعتراض به نابرابری جنسیتی در تاریخ آمریکا‌بود  .  بیش از یکصد هزار زن در بیش از نه شهربزرگ و کوچک آمریکا ، در این تظاهرات شرکت کردند  .  بیش از پنجاه هزار تن از آنان در نیویورک‌بودند که خیابان پنجم را سراسر پیمودند  . البته در آن روز چند واقعه دیگر در تحکیم و همبستگی با آرمان‌های تظاهر‌کنندگان روی داد  .  چنان که زنان در نیویورک مجسمه آزادی را در تصرف خود گرفتند  .  ابتدا چند تن از آنان از مجسمه بالا رفتند تا سرعت باد را اندازه بگیرند و سپس با دو پرچم سه متری بازگشتند تا آن‌ها را بر تاج مجسمه به اهتزاز درآورند  . بر روی یکی از آن‌ها نوشته‌بود : « راه پیمایی روز 26 اوت برای برابری » و بر دیگری این جمله نقش بسته‌بود : « زنان جهان متحد شوید » .  زنان در همان روز شکایتی علیه کمیته آموزشی شهر نیویورک برای کسب امکانات برابر برای زنان در موسسات آموزشی تسلیم مقام‌های مسئول کردند  .  رسیدگی به این پرونده ده سال به درازا کشید تا سرانجام به افزایش تعداد مدیران زن در مدارس انجامید  .  اگرچه این فراخوان به اعتصاب ، فعالیتهای مردم را متوقف نکرد اما توجه ملی را به جنبش حق طلبی زنان جلب نمود  .  چنان که نشریه نیویورک تایمز با گزارشی از رویدادهای آن روز ، مطلب اصلی خود را به جنبش فمینیسم اختصاص داد و حتی نقشه‌ای از مسیر راه پیمایی زنان رامنتشرکرد  . سال بعد ، در ، بلا ابزوگ ، نماینده دمکرات از نیویورک ، طرحی برای نام‌گذاری روز 26 ماه اوت هر سال به عنوان « روز برابری زنان » به مجلس ارائه داد  .  طرح به تصویب رسید  .  در این طرح ، ازاین روز به عنوان نماد نبرد مستمر زنان برای کسب حقوق برابر یاد‌شده‌که ایالات متحده موظف به حمایت و بزرگداشت آن‌شده‌است  . بلا آبزوگ در سال 1947 تحصیلات خود را در دانشکده حقوق دانشگاه کلمبیا به پایان رساند و در همان سال به عضویت کانون وکیلان نیویورک پذیرفته شد  .  او به خاطر فعالیت‌هایش در جنبش‌های صلح ، آزادی‌های مدنی و سرانجام جنبش فمینیستی شهرت یافته است  . در سال 1970 بلا آبزوگ از نیویورک به نمایندگی کنگره آمریکا انتخاب شد  .  او در کنگره بیش‌ترین همت خود را بر سر کار در زمینه متمم برابری حقوق ، ایجاد مراکز مهد کودک و تلاش برای پایان دادن به تبعیض‌های جنسیتی و تعیین اولویت‌ها برای مادران شاغل گذاشت  . بلا آبزوگ همچنین از مخالفان سرسخت جنگ آمریکا در ویتنام و نظام گزینشی اداری‌بود  .  او در سالهای 1977 - 1978 به عنوان نایب رئیس کمیسیون مشورتی ریاست جمهوری در امور زنان انجام وظیفه کرد اما جیمی کارتر که خود او را به این مقام گماشته‌بود به خاطر انتقاد علنی این کمیسیون از قطع بودجه برای برنامه‌های زنان ، او را از این سمت برکنار کرد  .  بلا آبزوگ از آن پس به کار وکالت پرداخت و مدتی نیز به کار تفسیر خبر در تلویزیون و سرمقاله نویسی در مجلات سرگرم‌بود  . امروز پنجشنبه ، همزمان با نودمین سالگرد تصویب قانون حق رای زنان یا « روز برابری زنان » آمریکا است  . دربزرگ داشت این روز ، نانسی پلوسی ، اولین رئیس مجلس نمایندگان آمریکا سخنانی ایراد می‌کند  .  او درباره این روز در سایت «‌ای نیوز زنان » چنین نوشته است : « ما بر شانه پیشینیان خود ایستاده ایم  .  برماست که اراده استوار زنانی را که حق رای و حق مشارکت ما را در امر سیاست به دست آوردند ، بستاییم  .  برماست که فداکاری و تعهد آنان را در امر سیاست بزرگ بداریم » . سازمان‌ها و گروه‌های زنان نیز در این روز مراسم گوناگونی برگزار می‌کنند  .  از جمله فراخوان مشترک چند سازمان و گروه به شرکت در تجمع و تحصن در نور شمع است که از ساعت شش و نیم عصر و به نوشته این بیانیه پس از پایان کار روزانه ، در برابر کاخ سفید برگزار می‌شود  .  این فراخوان که « در نودمین سالگرد حق رای زنان ، خواستار ادای احترام به مادران پیشین و به قدرت خواهری »‌شده‌است از شرکت‌کنندگان در تحصن می‌خواهد که باخود « یک علامت ، یک شمع و یک دوست » به همراه بیاورند و با صدای بلند از رئیس جمهور و میشل اوباما بخواهند با « متمم قانونی حقوق برابر » امید و تغییر را برای آمریکا به ارمغان آورند  . این گروه‌ها با اجرای سخنرانی و آوازخوانی از برابری کامل حقوق زن و مرد در قانون اساسی آمریکا حمایت می‌کنند و خواستار تصویب « تبصره حقوق برابر » می‌شوند  . سازمان اتحاد برای برابری که از گروه‌های دعوت‌کننده به این راهپیمایی‌ست در فراخوان خود آورده است : « زنان و دختران در ایالات متحده آمریکا شهروند درجه دو شمرده می‌شوند زیرا هنوز در قانون اساسی آمریکا حقوق بشری آنان به کمال تامین و تضمین‌نشده‌است » . این فراخوان ادامه می‌دهد : « حکومت آمریکا با سیاست‌ها ، قوانین و اعمال خود مردان و زنان را براساس نقش‌ها و ظرفیت‌های کلیشه‌ای شان رده‌بندی می‌کند ، و با این کار از ظرفیت پیشرفت کشور می‌کاهد » . فراخوان در پایان از همه سازمانها چنین می‌خواهد : « به ما بپیوندید تا همگی در « روز برابری زنان » از پرزیدنت اوباما ، دمکرات‌ها ، جمهوری خواهان ، و نمایندگان مستقل بخواهیم نابرابری‌های اقتصادی ، سیاسی ، و اجتماعی ناشی از تبعیض‌های جنسیتی قانونی را در جامعه محو کنند » .