پيامدهای انسانی ناشی از خشونت ها در عراق
علی محمد حايل که يک سازمان غيرانتفاعی را به منظور کمک به کودکان تاسيس کرده است، می گويد: کودکی من در زمان جنگ ايران و عراق بود؛ ولی تراژدی که اين بچه ها با آن روبرو هستند بسيار بدتر است؛ دست کم من می توانستم در خيابان بازی کنم و انفجاری در کار نبود
پس از حمله تروریستی 11 سپتامبر 2001 ایالات متحده علیه تروریسم جهانی اعلام جنگ کرد  .  حمله به عراق از آن جمله‌بود  .  اما براندازی حکومت دیکتاتوری صدام حسین پیامدهای ناخواسته‌ای را به دنبال داشت  . محمد احمد و صدیق علی همیشه با هم دوست‌بودند  .  این دو که یکی پس از دیگری به فاصله چند ماه بدنیا آمده‌اند در همسایگی یکدیگر بزرگ شدند با هم به مدرسه رفتند و هر دو آرزو داشتند روزی بازیکن و ستاره فوتبال شوند  . اما 4 سال قبل هنگامی که در خیابان مشغول بازی‌بودند موشکی در نزدیکی آن‌ها منفجر شد و زندگی این دو نوجوان را دگرگون کرد  .  علی پای راست و احمد پای چپش را از دست داد  .  دوست سوم آنان کشته شد  . محمد احمد می‌گوید : آرزویم این‌بود که بازیکن فوتبال بسیار قدرتمندی بشوم  .  اما بعد از انفجار موشک و از دست دادن پایم می‌دانم که دیگر این کار برایم امکان‌پذیر نیست  . این دو بخشی از نسل کودکان عراقی هستند که براندازی صدام حسین و خشونت‌های داخلی پس از آن ، زندگی آنان را تغییر داد  . اختلافات قومی ، گروه‌های جنایتکار ، و شورشیان ملی گرا باعث زخمی شدن هزاران کودک در حملات موشکی ، بمبگذاری در خودروها و جنگ‌های خیابانی ،‌شده‌است  . به گزارش سازمان ملل متحد 800 هزار کودک دست کم یکی از والدین خود را از دست داده‌اند  . علی محمد حایل که یک سازمان غیرانتفاعی را به منظور کمک به این کودکان تاسیس کرده است ، می‌گوید : کودکی من در زمان جنگ ایران و عراق‌بود ، ولی تراژدی که این بچه‌ها با آن روبرو هستند بسیار بدتر است  .  دست کم من می‌توانستم در خیابان بازی کنم و انفجاری در کار نبود  . کمک‌های اجتماعی بسیار محدود است  .  دولت عراق نمی‌تواند برای بسیاری از این کودکان مسکن فراهم کند و آنان را جسما و روحا تحت درمان قرار دهد  . جراحی‌های ناشی از انفجار و تصادف‌های بسیار بد مجانی است اما بقیه هزینه‌های پزشکی به عهده شخص است  . احمد شوادی ، پدر محمد ، می‌گوید : دولت هیچ کمکی نکرد  .  وقتی محمد زخمی شد باید همه داروهایش را خودم از بیرون می‌خریدم  . در این دوران رنج و درد ، محمد و صدیق هیچگاه یکدیگر را ترک نکردند  .  با هم درس می‌خوانند  .  شوخی می‌کنند ، کشتی می‌گیرند و هر روز فوتبال بازی می‌کنند  . آن‌ها می‌گویند که هرچه آینده برای آنان در آستین داشته باشد این دو در کنار یکدیگر خواهند ماند با پای مصنوعی و یک جفت چوب زیر بغل  .