آهنگساز مهاجر عراقی می گوید موسیقی می تواند میهن جنگ زده او را نجات دهد
گاه در حین اجرای این قطعات، «شاما» با استفاده از تکنیک مخصوصی به نواختن عود با یک دست می پردازد. این تکنیک را «شاما» برای آن هایی ابداع کرد است که در جنگ ایران و عراق یکی از دست های خود را ازدست داده اند
برای عراق ، کشوری که درحال حاضر هم چنان از جدایی سازی‌های خشونت بار فرقه‌ای ، عدم وجود یک دولت جدید و نیازهای اولیه‌ای چون کمبود برق رنج می‌برد ، « هنر » شاید هیچگونه ارجحیتی در فهرست بلند بالای نیازمندی‌های یک ملت نداشته باشد  .  اما یک عراقی مهاجر در مصر که خود به این مهاجرت تن در داده است باور دارد که موسیقی می‌تواند عراق ، این کشور از هم گسسته و آشفته را یک بار دیگر کامل سازد  . « ناصر شاما » این پیام پر معنای خود را از میان کوچه پس کوچه‌های باریک و تو در توی ناحیه « حسین » شهر قاهره به صورت نوای موسیقی به خارج می‌فرستد  . پیدا کردن « خانه عود » ناصر شاما در این منطقه قدیمی و تاریخی کار آسانی نیست  .  اما چند لحظه‌ای که می‌گذرد ، مرد جوانی که سازش را از گردن آویزان کرده از تو در توی کوچه‌های خاک خورده قدیمی ظاهر می‌شود و با قدم‌های آرام به سوی محل گردهم آیی که برای زنده کردن یکی از قدیمی ترین فرم‌های موسیقی عربی انجام‌شده‌حرکت می‌کند  . این شاگرد جوان تا دقایقی دیگر در حیاط « خانه عود » به همشاگردی‌های دیگرش می‌پیوندد تا به همراه آنان و چند استاد حاضر در این محل روی یکی از مشکل ترین قطعات موسیقی که تا کنون روی « عود » نواخته‌شده‌کار کند  .  کمی دورتر از در یکی از اطاق‌ها ، نوازندگان تازه کار درحال نواختن قطعات ساده تر هستند  .  در راهروی مجاور این اطاق ، یک ارکستر کوچک سه نفره درحال استراحت و گپ وگفت‌اند و هر از گاهی هم دستی به ساز می‌برند  .  بین آن‌ها نوازندگان جوان و پیر ، زن و مرد هم دیده می‌شود  .  برخی از آن‌ها شاگردانی هستند که از « سوریه » و « لبنان »، گاه حتی از « ژاپن »، « اروپا » و « آمریکا » ومناطقی دوردست چون « مالزی » به آنجا آمده‌اند  . « شاما » می‌گوید این یک آرزو و رویای دیرینه است که تحقق یافته : « این بهترین پل ارتباطی است که می‌تواند هر یک از ما را با تفکرات مختلف به هم نزدیک کند  . » « شاما » در دفتر کارش در بالاترین نقطه این خانه قدیمی نشسته است  .  باریک اندام و سرحال است و هاله‌ای از آرامشی شادی بخش در اطرافش موج می‌زند  . شاما در 47 سالگی ، به نسلی تعلق دارد که در جنگ مهیب و بی‌ثمر ایران و عراق در دهه 80 میلادی به خط اول جبهه فرستاده شد  .  او در همان سال‌ها ، به مدت 170 روز به خاطر فحاشی به « صدام حسین » زندانی‌شده‌اما می‌گوید تا کنون هیچ مسئله‌ای به اندازه تهاجم هفت ساله ایالات متحده به عراق ، تار و پود اجتماعی کشور او را از هم نپاشیده است  .  او تصدیق می‌کند که صدام هر چند یک دیکتاتور‌بود و رژیم خطرناکی را هدایت می‌کرد اما در دوران حکومت صدام بنا بر گفته « شاما » کسی جرات نداشت مذهب را زیر سئوال ببرد  .  همه در جوار هم زندگی می‌کردند و روابط خوبی باهم داشتند : « حالا به این عراق اشغال‌شده‌نگاه کنید و ببینید چگونه همه چیز نابود‌شده‌است  .  همه چیز  . » « شاما » معتقد است که مردم عراق به هر صورت قدرت بقای خود را همیشه حفظ خواهند کرد و مسلم می‌داند که عراقی‌ها یک بار دیگر آن انرژی فرهنگی از دست رفته را زنده خواهند ساخت اما او می‌گوید تا روزی که قوای نظامی آمریکا کشورش را ترک نکرده از بازگشت به وطنش خودداری خواهد کرد  . در عوض « شاما » سفارت عراق در قاهره را تا حدودی جانشین درد دوری از وطن کرده است و در آنجا با بسیاری عراقی‌های دیگر نیز ملاقات کرده است که آن‌ها هم چون او به کاربرد انرژی فرهنگی اعتقاد دارند  . علیرغم نداشتن یک دولت جدید در بغداد ، سفیر عراق در مصر می‌کوشد تا با تشکیل جلساتی با حضور متفکرین عراقی و مصری برنامه‌هایی پیشرو و فرهنگی برپا سازد که در اغلب آن‌ها « ناصر شاما » و همراهانش کنسرت‌های موسیقی اجرا می‌کنند  . در باغچه یک قصر قدیمی ، شاما یک ارکستر کوچک یا « رخت » را رهبری می‌کند  .  اعضای این ارکستر ، گاه موسیقی سنتی عراقی می‌نوازند و گاه قطعاتی از ساخته‌های خود « شاما » را اجرا می‌کنند  . گاه در حین اجرای این قطعات ، « شاما » با استفاده از تکنیک مخصوصی به نواختن عود با یک دست می‌پردازد  .  این تکنیک را « شاما » برای آن‌هایی ابداع کرد است که در جنگ ایران و عراق یکی از دست‌های خود را ازدست داده‌اند  . این تنها یکی از کمک‌های کوچک « شاما » به دیگران است  .  تمامی عواید کنسرت‌های او از طریق برنامه‌های پناهندگی سازمان ملل متحد به مصرف خرید دارو و وسائل بهداشتی برای بچه‌های عراقی که در کمپ‌های پناهندگی زندگی می‌کنند می‌رسد و برای اثبات اعتقادی که این نوازنده و آهنگساز به موسیقی و خواص آن دارد ، مدارس موسیقی در سراسر آفریقای شمالی از فلسطین تا سودان دایر کرده است و امیدوار است تا یک سال دیگر یک « خانه عود » هم در عراق ساخته شود  . « شاما » درهرحال دائما به دنبال استعدادهای کشف‌نشده‌و تازه در زمینه موسیقی است  .  یوسف عباس چهارده ساله داستان همنوازی خود با « ناصر شاما » را در یک شوی تلویزیونی در تلویزیون عراق به یاد می‌آورد  .  جایی که او شاما را به چالش خواند و در نهایت شاما از یوسف دعوت کرد تا در « قاهره » به تحصیل موسیقی در مدرسه او بپردازد  .  امروز این نوازنده کم سن و سال یکی از جوان ترین موسیقی دان‌های خانه عود به شمار می‌رود  . جوان ال فرهان ، نوجوان سوری هم با سرپیچی از اوامر فرمانده خود در ارتش سوریه هر شب برای تماشای گروه موسیقی از سربازخانه فرار کرد و بالاخره به زندان انداخته شد و کمی بعد « شاما » او را دعوت به آموزش موسیقی در خانه عود کرد  . با شنیدن این‌گونه داستان هاست که « ناصرشاما » احساس می‌کند هنگام مهاجرت به خارج از کشور ، تصمیم درستی در مورد انتخاب « قاهره » به عنوان محل اقامت و خانه تازه خود به جای « لندن » گرفته است  .  او در قاهره به این نتیجه رسید که موسیقی عربی باید در جهان عرب پایه‌ریزی و نواخته شود  .  درعین حال هر فرد علاقمندی می‌تواند از هر نقطه دیگر جهان به قاهره بیاید و این موسیقی را در خانه عود بیاموزد  . شاما می‌گوید : « در میان اعراب ، رسم سنتی وبسیار جالبی وجود دارد  .  آن‌ها از آمدن میهمان به خانه شان بی‌نهایت استقبال می‌کنند  .  این خانه عود هم مثل خانه هرعرب تباری ، درهایش به روی همه باز است  .  اما البته فقط درصورتی که به صورت یک دوست وارد شوند و نه یک اشغالگر  . »