از رأی دادن و رأی ندادن – روز يکصد و بيست و چهارم
سئوال من در اينجا اينست که آيا رأی دادن اکثريت بزرگ مردم در دوم خرداد آيا علامت تائيد نظام بود؟ يا آنگونه که گفته شد، بمعنای "نه" گفتن مردم به کانديدائی که ظاهرأ به انتخاب نظام قرار بود انتخاب شود؟
از من میپرسی رای بدهی یا رای ندهی چون تو هم به این درد مزمن سی ساله گرفتار آمده‌ای که جوابش گرچه می‌تواند یک آری یا نه ساده باشد اما باید بهمراه همان یک کلمه آری یا نه ، یک هزار تبصره و ضمیمه و پانویس و قسم و آیه و التماس اضافه کنی ، که به گوش کسی هم نرود و تازه اسمت هم برود توی لیست ، و از آنجا که این لیست دو تاست و یکی نیست ، چه بگوئی آری و چه بگوئی نه ، علیرغم همه قسم و آیه‌ها و استدلال‌ها و غیره ، اسمت یا در این لیست یا در آن لیست خواهد رفت  . حالا در مورد بنده یک گرفتاری دیگر هم احتمالش هست ، یعنی اینکه اگر بگویم آری ، علاوه بر خودم اسم صدای آمریکا هم جزو لیست خواهد رفت و احیانا گفته خواهد شد ، " صدای آمریکا میخواهد مردم ایران را بپای صندوق‌های رای بکشاند " و اگر بگویم نه ، باز احتمالا گفته خواهد شد ، " صدای آمریکا مردم ایران را به رای ندادن تشویق می‌کند " .  حالا هرچه من بگویم که نه من بخودم اجازه داده‌ام و اجازه میدهم که بتو بگویم رای بدهی و یا ندهی و نه صدای آمریکا و قوانین حاکم بر آن اجازه دارد که تو را ترغیب به رای دادن کند یا از رای دادن منصرفت کند  . اما آیا این شد برای تو جواب  ؟ خودم قبول دارم که نه  .  بنابراین از آنجا که نه من خدای ناکرده " همه چیز دانم " و تو خدای ناکرده " هیچ ندان "، بجای داشتن عقیده‌ای از پیش و سعی در توجیه آن ، این قضیه را هم با هم مرور کنیم ، ببینیم به کجا میرسیم  . استدلال داخل ایرانی‌ها را از دور میشنوم و در خلال ایمیل‌ها و خبرها ، اما استدلال برون مرزی‌ها را هر روزه میشنوم که اساس موضع هر کدام از دو طرف ، یعنی " رای بده " و " رای نده " این است که ، طرفدار رای دادن معتقد است حتی در شرایط موجود ، یعنی انتخاب از میان چهار کاندیدای فیلتر‌شده‌هم از ترس گرفتار شدن بدست " بدتر " باید به " بد " رای داد  .  یعنی آدم اگر باید میان ناطق نوری و خاتمی یکی را انتخاب کند باید برود سراغ آقای خاتمی  .  کاری که 12 سال پیش شد ، اما چهار سال پیش نشد و آقای احمدی نژاد وارد صحنه شد  . سئوال من از تو که در آنجا نشسته‌ای و خود درون گود هستی اینست که آیا زندگی تو در دوران آقای خاتمی با زندگی در دوران آقای احمدی نژاد فرق داشته یا نه  .  چون منکه آنجا نبوده‌ام که اظهار نظر کنم  .  اما اگر تو از من بپرسی مثلا نگاه دنیا به ایران از آن زمان تا این زمان فرق کرده  ؟  ناچارم بگویم بله  . و اما مخالفین رای ندادن استدلالشان اینست که رای دادن در حکم مشروعیت بخشیدن به نظام است و بعنوان مقبولیت آن در میان مردم مورد استفاده رهبران کنونی قرار خواهد گرفت  . سئوال من در اینجا اینست که آیا رای دادن اکثریت بزرگ مردم در دوم خرداد آیا علامت تائید نظام‌بود  ؟  یا آنگونه که گفته شد ، بمعنای " نه " گفتن مردم به کاندیدائی که ظاهرا به انتخاب نظام قرار‌بود انتخاب شود  ؟ دیگر اینکه چرا رای دادن یا رای ندادن تو بعنوان قبول داشتن تمامیت نظام یا بالعکس باید تعبیر شود  ؟ رای‌دهندگان آمریکائی ، در دوره هائی در انتخابات شرکت گسترده داشته‌اند و در دوره هائی کمتر اشتیاق به رای دادن  .  آیا باید این رای دادن و آن رای ندادن بعنوان قبول داشتن یا قبول نداشتن سیستم از سوی آنان تعبیر شود  ؟ این قبول که خود حکومت‌ها ، بخصوص وقتی صحبت نظام و ایدئولوژی در میان باشد از این ارقام برای نشان دادن مقبولیت خود بهره برده‌اند و میبرند  .  اما گمان دارم این از آنگونه بهره بری هاست که فقط مصرف خارجی دارد نه داخلی  . همچنان که در دوران رواج کمونیسم ، کشورهای کمونیستی در هر المپیکی به زور و ضرب دوپینگ هم‌شده‌سعی میکردند با درو کردن مدالهای المپیک ، مشروعیت و مقبولیت نظام خود را ثابت کنند  .  اما آیا حضور زنان غول پیکر آلمان شرقی در المپیک‌ها و بردن مدالها توسط آن‌ها ، به نشانه تائید مردم آلمان شرقی‌بود و توانست جلوی موج فرار مردم فقرزده و محروم آنکشور را از دیوار برلن علیرغم خطر مرگ بگیرد  ؟ آیا دنیا در آن زمان قسم آلمان شرقی را باور کرد یا دم خروس را که بزرگترین نشانه آن همان دیوار برلن‌بود  ؟ بنابراین دوست گرامی من برای رسیدن به پاسخ باید جواب سئوال‌های مرا بدهی و در این پاسخ گوئی زیاد احساساتی نشوی  . اصل مطلب آنست که تو چه رای بدهی و چه رای ندهی ، حق نیست که کسی انگشت اتهام بسویت دراز کند و نامت را وارد لیست سیاه کند  .  این لیست سیاه سی ساله باید عمرش به آخر رسد  .  و تو چه رای بدهی و چه رای ندهی از دید من ایرانی هستی و همین برای ارادت من بتو کافیست  .