نور امید در انتخابات رنگ باخته است
بخش بزرگی از شور و شوق انتخاباتی دوره گذشته جای خود را به نوعی بی تفاوتی ناشی از ترس و غیبت نامزدهای کاریزماتیک داده است
روزنامه نیویورک تایمز در یادداشت روز پنج شنبه ( 9 مه ) خود به بررسی فضای حاکم بر ایران پیش از انتخابات ریاست جمهوری پرداخته  .  در بخش‌هایی از این مقاله آمده است : با وجودی که انتخابات دوره گذشته در سال 2009 هیجان انگیز و پرجنب و جوش‌بود و امید و خوش بینی بسیاری بین مردم به وجود آورده‌بود ، اما نتایج انتخابات با درد و رنج سرکوب خشونت‌آمیز مردم به پایان یافت  . انتخابات ریاست جمهوری این دوره ایران روز 14 ژوئن و در شرایطی بسیار متفاوت برگزار می‌شود و وعده‌های تبلیغاتی چندان امیدوارکننده به نظر نمی‌رسند  . تلویزیون دولتی ایران برنامه زنده‌ای را پخش می‌کند که در آن عابران را روی یک صندلی نشانده و از آن‌ها می‌پرسند که اگر رئیس جمهوری‌بودند ، چه می‌کردند  . یک مرد در پاسخ به این پرسش می‌گوید « به مردم خدمت می‌کنم »، فرد دوم از روی صندلی بلند می‌شود و می‌گوید « من این صندلی را نمی‌خواهم » . ناگهان زن جوانی میکروفون را می‌قاپد و می‌گوید « این برنامه بی‌معنی است ، افرادی که روی این صندلی می‌نشینند فقط به فکر پر کردن جیب‌های خود هستند » .  این یک لحظه غافلگیرکننده و نادر از دیدگاه اقشاری از مردم ایران پیشاپیش انتخابات ریاست جمهوری آتی در ایران‌بود  . بخش بزرگی از شور و شوق انتخاباتی سال 2009 مردم ، جای خود را به نوعی بی‌تفاوتی ناشی از ترس و غیبت نامزدهای جذّاب داده است  .  مردم زیاد در مورد تحریم انتخابات صحبت نمی‌کنند ، اما هیچ شور و شوق و حتی انتظاری وجود ندارد که انتخابات فرقی در زندگی مردم به وجود بیاورد  . ایران در شرایطی در آستانه انتخابات ریاست جمهوری قرار دارد که بسیاری از مردم به‌طور علنی در مورد شرایط کشور اظهارنظر نمی‌کنند و فقط تعداد اندکی با دقت و احتیاط پشت درهای بسته اظهارنظر می‌کنند  .  محمد خاتمی ، رئیس جمهوری پیشین که مدت‌های طولانی است به حاشیه رانده‌شده‌است از « فضای امنیتی خفقان آور » کشور به شدت انتقاد کرد  . اما آقای خاتمی چهره‌ای است که از دل حاکمیت ظهور کرده و بسیاری معتقدند که دولت دیدگاه‌های او را در مقام شخصیتی تحمل می‌کند که هوادار چندانی ندارد و حاکمیت را به چالش نمی‌کشد  . امروز بیشتر چهره‌های سرشناس مخالف در انتخابات سال 2009 ، از سیاستمدار گرفته تا چهره‌های ناراضی و خبرنگار یا به سکوت واداشته شده‌اند و یا از کشور متواری شده‌اند  .  بسیاری از آن‌ها هنوز زندانی هستند و میرحسین موسوی و مهدی کروبی ، دو رقیب انتخابات ریاست جمهوری دوره پیش و رهبران به اصطلاح جنبش سبز در حبس خانگی به سر می‌برند  . بسیاری از مردم که اطمینان دارند در انتخابات دوره گذشته تقلب شده‌بود ، هنوز احساس می‌کنند که فریب داده شده‌اند و شکایت‌ها و اعتراضاتشان با سرکوب نیروهای امنیتی در خیابان‌ها تهران روبرو شد  . برخلاف کارناوال‌های تبلیغاتی دوره ریاست جمهوری گذشته که مردم چند هفته پیش از انتخابات هر شب به خیابان‌ها می‌آمدند ، در این دوره رای‌دهندگان ایرانی خسته و درمانده از نگرانی‌های اقتصاد بیمار کشور ، تورم دو رقمی و ناامنی سیاسی هستند که جمهوری اسلامی برای ایران پدید آورده است  . هیچ‌گونه شواهدی مبنی بر علاقه و حضور مردم برای شرکت در تبلیغات انتخاباتی ، مشارکت گسترده و حتی رای دادن مشاهده نمی‌شود  .  بسیاری از مردم می‌گویند فقط در پی انتقام جویی از حاکمیت هستند  . اما میدان رقابت نامزدهای انتخاباتی بر خلاف دوره‌های گذشته بسیار مبهم و نامشخص است و احتمال دارد پس از ثبت نام همه نامزدهای انتخاباتی و پذیرش و یا رد صلاحیت آن‌ها از سوی شورای نگهبان شرایط تغییر کند  . در کنار ثبت نام نامزدهای جناح سنتی روحانیون راستگرا و قدرتمند و فرماندهان سپاه پاسداران انقلاب اسلامی ، مردم منتظر اعلام احتمالی نامزدی اسفندیار رحیم مشایی ، چهره نزدیک به محمود احمدی نژاد هستند  .  گفته می‌شود آیت‌الله علی اکبر رفسنجانی ، رئیس جمهوری پیشین نیز ممکن است برای نامزدی انتخابات ریاست جمهوری ثبت نام کند  . با وجود درد و رنجی که مردم ایران به مدت تقریبا شش ماه پس از انتخابات ریاست جمهوری دوره گذشته متحمل شدند ، اما هنوز کسی از تحریم انتخابات این دوره صحبت نمی‌کند ، حتی چهره‌های مخالف حکومت و هیچ یک از افرادی که از جنبش سبز حمایت کرده‌بودند ، از نامزدهای این دوره حمایت نکرده‌اند  .