چالش ایران برای عادی سازی روابط با مصر 
براساس شواهد موجود راه برقراری مناسبات بهتر بین ایران و مصر دشوارتر از مسیری است که تهران تصور کرده بود و نزدیک تر شدن مناسبات به زمان نیاز دارد
به نظر می‌رسد راه برقراری مناسبات بهتر بین ایران و مصر پس از سقوط حسنی مبارک ، دشوارتر از مسیری است که جمهوری اسلامی ایران تصور کرده‌بود  . در دیدار هفته گذشته علی اکبر صالحی ، وزیر امور خارجه ایران از قاهره ، سوریه در صدر اولویت‌های مذاکرات مقامات دو کشور‌بود  .  رسانه‌های ( دولتی ) ایران سفر آقای صالحی به مصر را در بوق و کرنا کردند و آن را منادی عصر جدیدی در مناسبات بین دو کشور خواندند  .  این در حالی است که بین مواضع دو کشور در مورد اسد نقاط مشترک اندکی وجود دارد و حتی محمد مرسی به‌طور علنی خواسته است تا رئیس جمهوری سوریه به دلیل ارتکاب به جنایات جنگی محاکمه شود  . تهران به‌طور کلی قیام‌ها و انقلاب‌های کشورهای عربی را به اشتباه به نوعی « بیداری اسلامی » سوئ تعبیر کرده‌بود و با وجودی که احزاب اسلامی در تونس ، مصر و نقاط دیگر نقش بسیار برجسته و فعالی در وقوع این تحولات ایفا کرده‌اند ، اما مقامات ایران برای حفظ منافع و دستیابی به اهداف خود چنین دیدگاه‌های مغرضانه‌ای را مطرح کردند  . ایران ( که اعتراض‌های موسوم به جنبش سبز را در سال 1388 به شدت سرکوب کرد ) همچنین از سوریه ، متحد دیرینه خود حمایت کرده و با وجودی که کشورهای کلیدی و مهم منطقه خلیج‌فارس به‌طور فعالانه از اسد فاصله گرفته‌اند ، اما تهران از بشار اسد پشتیبانی کرده است  .  ایران با علاقه و اشتیاق از بحرین حمایت می‌کند  .  بحرین کشوری است که اکثریت شیعه آن از پادشاهی سنی و تحت حمایت غرب خواسته‌اند تا اصلاحات دموکراتیک واقعی اعمال کند  . موانع و پیشینه تاریخی بسیاری پیش روی برقراری روابط نزدیک بین تهران و قاهره وجود دارد  .  مصر در طی دوران حاکمیت 30 ساله حسنی مبارک یکی از حامیان سرسخت ایالات متحده در منطقه خاورمیانه‌بود  .  زمانی که انور سادات در سال 1978 پیمان کمپ دیوید را با اسراییل امضا و پس از آن نیز به شاه مخلوع ایران پناهندگی اعطا کرد ، مناسبات ایران با مصر رو به وخامت گذاشت  .  مردم مصر سالیان طولانی از این که تهران خالد اسلامبولی ، فرد مسئول ترور سادات را « شهید » می‌خواند و اقدام او را می‌ستود ، احساس انزجار و ناخشنودی می‌کردند  . بخشی از تغییری که از زمان انقلاب به وجود آمده این است که بسیاری از مردم مصر ، از جمله آن‌ها که از پیمان صلح با اسراییل نفرت داشتند ، از یک سیاست خارجی مستقل تر حمایت می‌کردند و یکی از آن‌ها عادی‌سازی مناسبات با ایران بوده است  .  با این وجود ، برقراری ارتباط با تهران هنوز مسئله حساسی قلمداد می‌شود  . دولت مصر در طی آخر هفته گذشته گزارش رسانه‌ها در مورد دیدار قاسم سلیمانی ، فرمانده نیروهای قدس سپاه پاسداران انقلاب اسلامی ایران در ماه دسامبر از قاهره را به‌طور کامل رد کرد  .  براساس این گزارش‌ها آقای سلیمانی برای مشورت در مورد مسائل امنیتی به مصر سفر کرده‌بود  .  بسیاری از ناظران معتقدند که مطرح کردن چنین ادعای جدی ظاهرا برای بدنام کردن رئیس جمهوری بوده است  .  مرسی پس از اعتراض‌های مخالفان در مورد پیش نویس قانون اساسی جدید در موضع دفاعی قرار دارد  . ارتباط مطرح شدن مسئله سفر فرمانده سپاه قدس ایران به قاهره با برکناری احمد جمال البین ، وزیر کشور مصر هنوز روشن نیست  .  سلیمانی نیز این مسئله را انکار کرده است  . اخوان المسلمین مصر برای این که مسئولیت چالش‌های مرسی را به دوش عوامل خارجی بیاندازد ، شتاب به خرج داده است ، اما تردیدی نیست که آقای مرسی ، در داخل و در خارج از کشور با خصومت و دشمنی بسیاری روبرو است ، به ویژه از جانب امارات متحده عربی که 11 تبعه مصر را به ظن تخلفات مربوط به نقض امنیت ملی این کشور بازداشت کرده است  . داهی خلفان ، رئیس پلیس دبی در اظهارنظری بی‌پرده گفته است خطری که از جانب ایران و اخوان کشور را مورد تهدید قرار می‌دهد ، مشابه هستند  .  او به روزنامه الشرق الاوسط گفته است « آن‌ها هر دو ( ایران و اخوان ) می‌خواهند انقلاب صادر کنند  .  هدف کنونی اخوان المسلین از هم پاشیدن و بدنام کردن حاکمان کشورهای منطقه خلیج‌فارس است » ( به استثنای کشور کوچک قطر که به تازگی وام و کمک مالی به ارزش 2̷٥ میلیارد دلار برای کمک به تقویت ارزش پول مصر به قاهره اختصاص داده است  . ) دوستان عرب مصر به‌طور کلی بیشتر نگران تهران هستند تا قاهره  .  حماد المجید ، خبرنگار سعودی تبار ایران می‌نویسد ایران « ویروسی است که در یک منطقه آلوده شیوع پیدا کرده است » .  او توصیه کرده است دولت‌های کشورهای منطقه خلیج‌فارس و رسانه‌های آن‌ها « به جای این که در مورد سیاست پرزیدنت مرسی در قبال مقابله با پیشروی‌های ایران تردید به خرج دهند ، باید به چنین سیاستی اعتماد و از آن حمایت کنند » . در حالی که صالحی در حال ملاقات با مرسی‌بود ، برگزاری رویداد دیگری در قاهره از واقعیت محدودیت‌های پیش روی سیاست تنش زدایی بین ایران و مصر حکایت می‌کرد  .  تعدادی از ایرانیان اهل اهواز ، مرکز استان خوزستان در قاهره کنفرانسی برگزار کرده و سازماندهان این همایش آن را « اشغال سرزمین عرب توسط ایرانیان » خوانده‌بودند  .  هاله‌ای از قومی‌گرایی پررنگ بر این کنفرانس سایه انداخته‌بود  .  این همایش از حمایت و پشتیبانی مشاور کلیدی پرزیدنت مرسی و دانشگاه الازهر برخوردار شده‌بود که صدای یک نهاد رسمی سنی مصر محسوب می‌شود  .  ایران ضمن انتقاد از این کنفرانس ، برگزاری آن را کار « سلفی‌های تندرو و افراطی » و تحت حمایت عربستان سعودی و قطر خواند  . قرار است محمود احمدی نژاد ، رئیس جمهوری ایران ماه آینده برای شرکت در اجلاس « سازمان کنفرانس اسلامی » به قاهره سفر کند  .  حضور احمدی نژاد در قاهره انعکاسی از شرکت مرسی در « کنفرانس عدم تعهد » تابستان گذشته در تهران است  .  با وجودی که اسراییل و آمریکا از شرکت مرسی در این کنفرانس در ایران ناخشنود‌بودند ، اما رئیس جمهوری تازه برگزیده مصر با این اقدام سیاست خارجی مستقل دوران پس از سقوط مبارک را در منظر جهانیان قرار داد  .  او از سویی دیگر حمایت از قیام مردم سوریه را یک « وظیفه اخلاقی » خواند و به این ترتیب ایران ، میزبان کنفرانس را که از متحدان سرسخت اسد است ، خجالت زده کرد  . همه شواهد حاکی از این واقعیت هستند که با وجود تنش‌های آشکار ، یافتن راهکاری برای نزدیک تر شدن مناسبات تهران و قاهره که دو قدرت مهم خاورمیانه هستند ، به زمان نیاز دارد  .  با این وجود ، بهتر است هر دو کشور از ایجاد تنش‌های جدی اجتناب کنند  . برگرفته از روزنامه گاردین