وزیر خارجه ایران چرا عصبانی است؟
رابرت پاتنام، دانشمند علوم سیاسی، نوشته است که دیپلماسی بازی ای در دو سطح است. مذاکره کننده تنها در سطح کشورهای دیگر مذاکره نمی کند، بلکه درعین حال در سطح نظام داخلی خود نیز به مذاکره می پردازد.
نشریه « نشنال اینترست »، در مقاله‌ای به قلم جان الن گی می‌نویسد : در مذاکرات هسته‌ای که زمانی بر سر سوال‌هایی چون دست‌یابی به تاسیسات و راستی آزمایی مجادله می‌شد ، به نظر می‌رسد که اکنون بر سر معیارها مجادله می‌شود - و این معیارها ربطی به اندازه ذخیره اورانیوم ندارد  . روز چهارشنبه رسانه‌های روسیه و ایران جولان‌گاه فوران درشت‌گویی‌هایی بود که از قول رهبران سیاسی این دو کشور در بحث مربوط به حذف تحریم تسلیحاتی شورای امنیت سازمان ملل نقل می‌شد  .  ایران و روسیه می‌خواهند تحریم تسلیحاتی لغو شود  .  آمریکا و دیگران خواستار باقی ماندن برخی محدودیت‌ها هستند  .  وقتی فدریکا موگرینی رئیس سیاست خارجی اتحادیه اروپا گفت ممکن است مذاکرات به دلیل ناسازگاری ایران به پایان رسد ، محمد جواد ظریف ، وزیر خارجه ایران ، برخروشید که « هرگز یک ایرانی را تهدید نکنید  . » سرگئی لاوروف ، وزیر خارجه روسیه نیز فرصت را مناسب شمرد و افزود : « و همچنین یک روسی را  . » به نوشته « نشنال اینترست »، همچنین در گزارش‌ها آمده است که ظریف و همتای آمریکایی اش جان کری در گفت‌وگویی دو به دو صدایشان چنان بلند شده‌بود که به گوش دیگر نمایندگی‌ها که درهتل‌بودند می‌رسید  .  در موردی دیگر ، وقتی مذاکره‌کنندگان نقش ایران را در بی‌ثبات‌سازی خاورمیانه به رخ کشیدند ، ظریف توپید که « اگر بخواهیم از امنیت منطقه حرف بزنیم من باید تک تک شما را برای حمایت از صدام ( درجنگ ایران و عراق ) به دادگاه بین‌المللی بکشانم  . » تعجبی ندارد که برخی از مذاکره‌کنندگان در این مذاکرات اختیار از دست بدهند ، زیرا اکنون کار مسائل مورد بحث به هسته مرکزی نگرش و نگرانی هریک از طرف‌های مذاکره درمورد امنیت و منزلت کشور خود رسیده است - و این نخستین بار هم نیست که ظریف به بی‌ظرافتی متهم می‌شود  .  با این حال تنها اکنون است که می‌شنویم چرا ظریف فریاد می‌زند  .  از آنجا که گویی مذاکره‌کنندگان بر دهان خود قفل زده‌اند ، همه آنچه از مذاکرات درز کرده است را باید به گونه تلاش‌هایی دلبخواه برای ایجاد نوعی تصویر تلقی کرد  . آنچه افشا‌شده‌نیز به ویژه مورد تردید است ، زیرا از مسیر رسانه‌های دولتی طرف‌های ذینفع مطرح می‌شود  .  حرف‌هایی که اگر برای داخل اتاق مذاکره فایده‌ای ندارد ، اما در گردآوردن حس ناسیونالیسم بسیار مفید واقع می‌شود  .  طرح شکایت از دولت‌های غربی برای جنگی که سه دهه از آن می‌گذرد ، تنها می‌تواند ایران را منزوی تر کند - که درست مخالف هدفی‌ست که ظریف و رئیس جمهور روحانی می‌خواهند از راه مذاکرات به دست آورند  .  و تاکیدهای غرورآمیز ظریف و لاوروف بر « خصلت »‌های ملی احتمالا نمی‌تواند بر یک بوروکرات نخبه سنجیده گوی دوران پسا - ناسیونالیسم ، مانند اتحادیه اروپا ، تاثیری بگذارد  .  با این حال ، طرح نقش غرب در حمایت از عراق ، تا زمانی که این جنگ غیرانسانی و مرگبار به گونه زخمی باز باقی مانده است ، می‌تواند در طیف سیاسی برای ایرانیان به منزله پیراهن عثمان به کار رود  .  و شعار « ایستادگی در برابر تهدید » نیز زبان سیاسی جهانی‌ای‌ست که گویی در ایران بسیار کارآیی دارد  .  اما همه آنچه افشا‌شده‌از مقوله موضع‌گیری سیاسی است نه دستاورد دیپلماسی  . و این موضع‌گیری چه معنایی دارد  ؟  پاسخش دشوار است  .  اما می‌تواند برای چندین هدف باشد  .  اگر توافق موفقیت آمیزباشد ، بی‌شک شامل امتیازدهی‌های جنجال‌آمیز خواهد‌بود  .  پس نمایش وطن پرستی و سختگیری و انعطاف ناپذیری در عقب راندن طرف مقابل به سود مذاکره‌کنندگان است  .  اما اگر مذاکرات با شکست روبرو شود ، مذاکره‌کنندگان متهم خواهند شد که چرا از همان اول در برابر آمریکا نرمش نشان داده‌اند  .  نمایش وطن پرستی و رگ‌های قوی‌شده‌از غیرت و عصبیت می‌تواند بار این اتهام را برای مذاکره‌کنندگان سبک کند  .  و ظریف شخصیتی میانه‌رو و تکنوکرات است که هیچ سابقه جنگی یا پایگاه طبیعی سیاسی در ایران ندارد  .  اگر مذاکرات موفق شود ، او و روحانی برای بسیاری از ایرانیان ستاره محبوب شان خواهند شد  .  این گفته‌های ظریف به او کمک می‌کند تا باز هم بیشتر در معرض توجه عموم قرار گیرد  .  او تاکنون هرگونه جاه طلبی برای رسیدن به مقام‌های بالاتر را انکار کرده است  .  اما حتی اگر راست هم بگوید ، نباید از تاثیر ستایش توده‌ها در تغییردادن شخصیت دولت مردان غافل شد  . رابرت پاتنام ، دانشمند علوم سیاسی ، نوشته است که دیپلماسی بازی‌ای در دو سطح است  .  مذاکره‌کننده تنها در سطح کشورهای دیگر مذاکره نمی‌کند ، بلکه درعین حال در سطح نظام داخلی خود نیز به مذاکره می‌پردازد  .  در سطح دیپلماسی بین‌المللی ، رفتار ظریف غیرحرفه‌ای و افراط‌آمیز تلقی می‌شود ، که برای مردی با تجربه چندین دهه کار دیپلماسی ، که تقریبا درهمه عکس‌هایش لبخند برلب دارد ، توجیه‌پذیر نیست  .  اما در سطح سیاست داخلی ، بسیار قابل درک است  .  در حالی که در سطح بین‌المللی مسائل فنی محرمانه بر مذاکرات مستولی است ، در سطح داخلی کار ساده و انعطاف‌پذیر است و به نمادها و عواطف بیش از مسائلی چون تبدیل هگزافلوراید اورانیوم ایران به دی اکسید اورانیوم تا فلان تاریخ اهمیت می‌دهد  .  این روش ایرانی - روسی در دست زدن به حرکاتی در سطح بین‌المللی برای دستیابی به نتیجه‌ای در سطح داخلی به معنی آن است که ما ( غربیان ) کار بزرگی پیش رو داریم - هرکاری که باشد  .