Hyppocratic oath سوگند بقراط – روز یکصد و یکم
حرف من این است که سوگند بقراط به این خاطر باب شد که در روزگاران و قرون پیش، تنها حرفه ای که با جان مردم سر و کار داشته، حرفه پزشکی بوده
سوگند بقراط که در قرن چهارم پیش از میلاد توسط حکیم بقراط و یا شاگردی از شاگردان او نوشته شد ، هر چند در این گذر هزاره‌ها ، جملاتش تغییر کرده و تابع شرایط و وضعیت روز‌شده‌، اما اساس سخن و جوهر اندیشه بقراط ، و هشداری که او به هر پزشک می‌دهد ، که چه مسئولیت بزرگی بر عهده اش گذارده‌شده‌، همچنان بی‌تغییر باقی مانده است و حتی در این دوران که در بسیار مکان‌ها و دانشگاه‌ها ادای این سوگند اجباری نیست و یا رواج ندارد ، اصول آن راهگشا و الهام‌بخش هر پزشکی است که قدم به گذرگاهی از زندگی گذارده که از آن پس ، جان انسان‌های دیگر در گرو عمل‌کرد درست یا نادرست اوست  . خلاصه حرف سوگند بقراط آن است که پزشک سوگند می‌خورد ( حالا به هر چه که اعتقاد داشته باشد ) که ، نسخه‌ای را تجویز خواهد کرد که برای بهبود حال بیمار باشد و نه هرگز برای آسیب رساندن به او  . در سوگند بقراط پزشک می‌گوید : من سمی کشنده به بیمار نخواهم داد حتی اگر از من خواسته شود  .  راز بیمارم را حفظ خواهم کرد و به هر منزلی که وارد شوم محرم آن سامان خواهم‌بود و تنها به خاطر بهبود حال بیمار پا به آن منزل خواهم گذارد و به دور از وسوسه و عاری از خیالات ناپاک در مورد زنی یا مردی از آن خانه  .  با این حساب هیچ پزشکی آگاهانه قدم به راهی که به انسان و انسانیت لطمه‌ای وارد سازد نخواهد گذارد  .  تنها یک هدف برای خود قائل خواهد‌بود که نجات و بهبود جان انسان باشد  . حرف من این است که سوگند بقراط به این خاطر باب شد که در روزگاران و قرون پیش ، تنها حرفه‌ای که با جان مردم سر و کار داشته ، حرفه پزشکی بوده و اندیشمندی از آن دوران اصولی را برای هر آنکه این حرفه را دنبال می‌کند بر جا گذاشته است ، اما امروز و در عصر ما ابعاد مسئولیت‌ها و تاثیری که هر یک از ما بر کلیتی به نام جامعه انسانی می‌گذاریم آنچنان گسترش یافته که هر حرفه و رشته‌ای باید سوگندی چون سوگند بقراط داشته باشد  . من نویسنده این خطوط باید این سوگند را به عنوان ژورنالیست این دوره ، راهگشا و مایه الهام کار خود سازم که نسخه‌ای را تجویز نکنم که به سلامت اندیشه تو آسیب رساند ، که سمی کشنده را به عنوان اطلاعات جعلی و نادرست به تو ندهم ، حتی اگر از من خواسته شود  .  که آنگاه که به خانه و سامان تو وارد می‌شوم ( یعنی حضور مجازی من ) هدفم تنها بهبود وضعیت فکری و اندیشه تو باشد و به دور از وسوسه و عاری از خیال ناپاک در مورد تو و زن و مرد ساکن سامان تو  .  و مهمتر از همه برای آنکه اندیشه‌ات را بهبود بخشم ، مسئولانه بر آگاهی خود از دنیائی که از آن برای تو گزارش می‌کنم بیفزایم  . و دوست گرامی من قدم فراتر گذاریم و به حرفه‌های دیگر نیز این سوگند بقراط را تعمیم دهیم  .  مثلا تو کاسب ، تو پلیس ، تو بانکدار ، تو نماینده مجلس ، تو سیاستمدار ، تو شاعر ، تو روحانی ، تو مهندس ، تو معمار ، تو راننده و بالاخره تو رئیس کل و تو مرئوس ، ملزم به ادای سوگندی باشی پیش خود و وجدان خود که گامی در جهت آسیب رساندن به جامعه انسانی بر نداری ، که سمی کشنده با کار نادرست خود به جان این جامعه تزریق نکنی ، حتی اگر از تو خواسته شود  .  که در هر حرفه‌ای که هستی و هر حرفه‌ای که می‌خواهی وارد شوی ، تقوائی پیشه کنی که آرزو‌داری دیگران و در حرفه‌های دیگر این تقوا را پیشه کنند  . برای ادای این سوگند بقراط منتظر دولت و حکومت نباش ، از خود آغاز کن ، همچنان که من با خود آغاز می‌کنم  .