طالبان در قدرت؛ روایت پزشکی که به دلیل کمک‌های گذشته‌اش به زنان افغانستان در معرض خطر است
در حالی که پزشکان، روانشناسان، و مددکاران اجتماعی در تلاش هستند که تحت شرایط تغییریافته کنونی افغانستان فعالیت کنند، نگرانی‌ها نسبت به تشدید خشونت علیه زنان در افغانستان رو به افزایش است.
دکتر « ک »، ‌ پزشکی 32 ساله که می‌خواهد تنها از حرف اول نام خانوادگی‌اش استفاده شود ، اولین باری را که طالبان در سال 1995 در افغانستان به قدرت رسیدند به یاد می‌آورد  .  وقتی که طالبان دختران را از رفتن به مدرسه منع کردند ، او هفت ساله‌بود  . دکتر « ک » می‌گوید : « مادرم سال‌ها زمینه‌ای را فراهم کرد که ما بتوانیم در کلاس‌های پنهانی که توسط معلمان زن و در خانه‌های آن‌ها برگزار می‌شد ، ادامه تحصیل دهیم  . » او با الهام از مادرش که متخصص زنان و زایمان‌بود ، پس از سقوط طالبان در سال 2001 برای تحصیل در رشته پزشکی نام‌نویسی کرد و در سال 2016 در تنها مرکز سوختگی کشور در استان هرات به عنوان جراح مشغول خدمت شد  . دکتر « ک » در مدت پنج سال فعالیت خود به عنوان یک پزشک ، صدها زن را که شوهران‌شان آن‌ها را آتش زده و یا روی آن‌ها اسید پاشیده‌بودند ، و زنانی که از خشونت‌های خانگی رنج می‌بردند و اغلب برای پایان دادن به زندگی دردناک‌شان دست به خودسوزی زده‌بودند ، مداوا کرده است  . وی می‌گوید اکنون جان او به دلیل شغلش در خطر است و توسط فرماندهان طالبان ، و نیز مردان دیگری که او را در رابطه با طلاق گرفتن زنان‌شان و زندانی شدن خودشان سرزنش می‌کنند ، تهدید‌شده‌است  . دست‌یابی به آمار دقیق خشونت خانگی و خودسوزی در افغانستان دشوار است  .  به دلایل بسیاری ، زنان به ندرت موارد همسرآزاری را گزارش می‌کنند  .  آن‌ها از شکایت کردن می‌ترسند و نگران مواجه شدن با انتقام‌جویی و از دست دادن فرزندان‌شان هستند  . با این حال ، در این کشور به شدت مردسالار ، شمار موارد خشونت‌های خانگی گزارش‌شده بسیار بالا است  .  وزارت امور زنان افغانستان تنها در سال گذشته میلادی 7191 مورد آزار و خشونت خانگی را ثبت کرد  .  این وزارتخانه که در سال 2001 تاسیس شده‌بود ، در همان روزهای اول به قدرت رسیدن طالبان منحل شد و جایش را « وزارت امر به معروف و نهی از منکر » گرفت  . دکتر « ک » می‌گوید در طول کار در بیمارستان دست‌کم هر هفته دو نفر از زنان قربانی سوختگی یا خودسوزی را مداوا می‌کرد  .  گاهی اوقات اعضای خانواده علت سوختگی را تصادف و ناشی از مثلا انفجار کپسول گاز ، گزارش می‌دادند  .  ولی دکتر « ک » می‌گوید برخی از این زنان در گفت‌وگوی خصوصی با او اعتراف می‌کردند که خود را به آتش کشیده‌اند  . دکتر « ک » سپس یکی از این موارد را شرح می‌دهد و می‌گوید که نمی‌تواند آن را فراموش کند  .  او به یاد می‌آورد که شوهر آن زن « پس از آتش زدنش سعی کرده‌بود او را در حیاط دفن کند  .  خوشبختانه خاک موجب شده‌بود آتش خاموش شود و همسایه‌ها او را به سرعت به بیمارستان رساندند  . » به گفته دکتر « ک »، در حالی که این زن با سوختگی شدیدش درد می‌کشید و روی تخت بیمارستان دراز کشیده‌بود ، اعضای خانواده‌اش این پزشک را تحت فشار گذاشته‌بودند که این مورد را به پلیس گزارش ندهد  .  وی گفت : « آن‌ها می‌ترسیدند که شوهرش از آن‌ها انتقام بگیرد  .  ولی من وضعیت او و اظهاراتش مبنی بر این که شوهرش فرد مهاجم بوده را یادداشت کردم و پلیس از آن برای دستگیری او استفاده کرد  . » از زمان به قدرت رسیدن دوباره طالبان ، مردانی مثل شوهر این زن از زندان آزاد شده‌اند و به دنبال دکتر « ک » هستند  .  طالبان با مسلط شدن بر دولت ، تمام زندانی‌ها را آزاد و برای جنگ‌های خود استخدام کرده‌اند  . زنانی که توسط دکتر « ک » مداوا شده‌‌بودند به او گفته‌اند شوهران‌شان ، که اکنون از زندان آزاد شده‌اند ، آن‌ها را تهدید کرده‌اند  .  دکتر « ک » نیز به صورت تلفنی تهدید‌شده‌است  . او می‌گوید : « بسیاری از آن‌ها تبهکارانی هستند که بر اساس گزارش‌های پزشکی که من تهیه کرده‌بودم ، محکوم شدند  . » مددکاران اجتماعی ، که به زنان قربانی خشونت خانگی کمک کرده‌اند ، نیز تهدیدهای مشابهی را گزارش کرده‌اند  . در حالی که پزشکان ، روانشناسان ، و مددکاران اجتماعی - که بسیاری از آن‌ها زن هستند - در تلاش هستند که تحت شرایط تغییریافته کنونی افغانستان فعالیت کنند ، نگرانی‌ها نسبت به تشدید خشونت علیه زنان در افغانستان رو به افزایش است  .