هافینگتون پست: زنان ایران اینگونه به حجاب اجباری اعتراض می کنند
مسیح علی نژاد می گوید زنان حتی بدون فرستادن عکس هایشان در خطر هستند. زن بودن بخودی خود در ایران خطرناک است.
نشریه هافینگتون پست در گزارشی بر اساس گفت‌وگو با مسیح علی نژاد به چگونگی اعتراض زنان ایران به " حجاب اجباری " پرداخته است  . هافینگتون ادعای سایت‌های دولتی ایران را ابتدا منعکس کرده که رسانه‌های محافظه کار برای تخریب شخصیت مسیح علینژاد ، ادعا کرده‌بودند این روزنامه نگار زمانی در لندن در حالی که تحت تاثیر داروهای روان گردان قرار داشت ، هدف تجاوز جنسی قرار گرفت  .  ادعایی که کاملا نادرست است  . به نظر می‌رسد ، این بخشی از پیکار ناجوانمردانه برای بدنام‌سازی او در ایران است تا مسیح علینژاد نتواند به ایران بازگردد  .  از برکت مزیت رسانه‌های اجتماعی ، او نه تنها آسیب ندیده ، بلکه توانسته است به یکی از فعالان ارشد حقوق زنان تبدیل شود  . علی نژاد ، از طریق فیس بوک خود ، صفحه آزادی یواشکی من ، زنان ایران را تشویق کرده است به نشانه اعتراض به سیاست‌های محدود‌کننده دولت اسلامی ، عکس‌های خود را بدون حجاب اجباری پست کنند  .  از هنگام راه‌اندازی صفحه در ماه می2014 ، بیش از 897 هزار صفحه او را لایک زده‌اند  . از مسیح علی نژاد در نشریه وگ ، در اجلاس عالی حقوق‌بشر و دمکراسی در ژنو تجلیل‌شده‌است اما در همین حال ، هدف تهمت رسانه‌های داخلی ایران بوده است  .  هرچند او نمی‌تواند به ایران بازگردد ، اما او حالا صدای نیرومند زنان ایران است  . علی نژاد در ایران بزرگ شد ؛ نه در تهران ، بلکه در روستای کوچکی بنام ‌قمی‌کلا  .  وی اشاره می‌کند از روز تولدش ، مجبور شد سرش را بپوشاند  .  در 19 سالگی به اتهام فعالیت‌های دانشجویی و اعتراض به وضعیت حقوق‌بشر رژیم زندانی شد ، برای به دنیا آمدن پسرش زودتر آزاد شد  .  وی در سال 2009 برای تحصیل در رشته روزنامه نگاری در دانشگاه آکسفورد بروکز به بریتانیا رفت  . او حالا در بروکلین بسر می‌برد و برای صدای آمریکا کار می‌کند ، همراه با سامان اربابی طنز‌پرداز و روزنامه نگار آمریکایی ایرانی  .  اربابی ، که به دلیل برنامه طنز خبری خود " پارازیت " عنوان " جان استیوارت ایران " را گرفته است ، به علی نژاد در تهیه یک سلسله برنامه‌های ویدیویی هفتگی 15 دقیقه‌ای بنام " تبلت " ، بر اساس " آزادی‌های یواشکی من " کمک می‌کند  . علی نژاد و اربابی خوب باهم کنار می‌آیند  .  وقتی مسیح مهمان برنامه پارازیت‌بود ، سامان و مسیح با هم در 2009 در لندن ملاقات کردند  .  اربابی به یاد می‌آورد ، علی نژاد با کلاه این طرف و آن طرف می‌رفت ، زیرا تازه از حجاب بیرون آمده‌بود و با سر کاملا برهنه راحت نبود  .  علی نژاد گفت " جسم من آنجا‌بود ، اما روحم هنوز در ایران‌بود  . " علی نژاد در حالی که هنوز دانشجویی در آکسفورد بروکس‌بود ، یک کمپین رسانه‌های اجتماعی برای مجید توکلی فعال دانشجویی سازمان داد  . توکلی در سال 2009 به دلیل اعتراض دستگیر شد و مقامات ایران در کوشش برای تحقیر ، او را مجبور کردند لباس زنانه ( شامل حجاب ) بپوشد  .  علی نژاد در همبستگی با توکلی یک اعتراض رسانه‌های اجتماعی بنام " مردان در حجاب " به راه انداخت که مورد توجه رسانه‌ها قرار گرفت  . آن اعتراض ، همراه با اعتراض " جنبش سبز " به انتخاب محمود احمدی نژاد ، به علی نژاد کمک کرد قدرت رسانه‌های اجتماعی را تشخیص دهد  .  کشف آن ، برای علی نژاد به این معنا‌بود که برای ایجاد تغییر نیاز نیست شخصیتی مشهور باشید  .  او نمی‌خواهد برای خودش تبلبغ کند ، حتی می‌گوید " نمی‌خواهد جهان را تغییر دهد " ، برایش کافی است که کار و آرمان او بر زندگی زنان تاثیر بگذارد  . علی نژاد افزون بر پروژه اصلی خود برای زنان بدون حجاب ، گاهی به دیگر مسائل حقوق بشری نیز از طریق هشتگ‌های زیرکانه می‌پردازد ، مانند " همدیگر را در ایران ببوسیم " که اعتراضی است به این واقعیت که بوسیدن گونه‌های اعضای جنس مخالف ، 99 ضربه شلاق مجارات دارد ، یا " حالا نوبت مردان است "، که کوششی است برای وارد کردن مردان ایران به پیکار برای حقوق زنان  . این روزها ، علی نژاد و اربابی ، همراه با تهیه‌کننده ، روزهای طولانی را در یک ساختمان فدرال در منهتن می‌گذرانند و روی ویدیوهای " تبلت " کار می‌کنند  .  از آنجا که هیچکدام اجازه ندارند در ایران باشند یا حتی افرادی را در آنجا استخدام کنند ، به زنانی که از خودشان فیلم می‌گیرند و می‌فرستند ، متکی هستند  .  چند داوطلب در ایران و آمریکا به آن‌ها در کارهای پس از تولید و ترجمه کمک می‌کنند و ویدیوها در فیس بوک پست می‌شود  . هر هفته ، برنامه یک زن ایرانی را که با کشمکش‌های زندگی روزانه کلنجار می‌رود ، نشان می‌دهد  .  علی نژاد پرسش‌هایی را برای او می‌فرستد و گاهی مهمانان را راهنمایی می‌کنند چگونه " تلویزیونی تر " بشوند  . گزارشگر هافینگتون پست پرسش‌هایی را نیز با مسیح علی نژاد در میان می‌گذارد ، از جمله این که آیا پست کردن عکس‌های این زنان برای آن‌ها خطرناک نیست  ؟  در جواب مسیح می‌گوید زنان حتی بدون فرستادن عکس‌هایشان در خطر هستند  .  زن بودن بخودی خود در ایران خطرناک است  . علی نژاد می‌گوید می‌خواهد از طریق برنامه‌هایش بگوید این زنان را قربانی نکنید  .  هر چند آن‌ها در دست‌های مردان و قوانین در داخل ایران گروگان هستند ، اما قوی هستند و برای حقوقشان می‌جنگند  . مسیح علی نژاد می‌گوید " فیس بوک اسلحه ما است  .  اربابی و من تقریبا 2 میلیون لایک در فیس بوک گرفته ایم  .  فکر می‌کنم انقلاب بعدی در ایران انقلاب زنان خواهد‌بود  .  به این دلیل است که دولت براستی از ما می‌ترسد  .  آن‌ها اسلحه دارند ، زندان دارند ، پول دارند ، همه چیز دارند  .  ما فقط فیس بوک داریم  .  با این حال آن‌ها را می‌ترساند  .  چرا  ؟  آن‌ها نمی‌خواهند زنان قدرت بگیرند و صدایشان را بلند کنند  . "