سرمقاله روزنامه وال استریت جورنال: وعده پمپئو در وزارت خارجه آمریکا
تفاوت موقعیت پمپئو با تیلرسون در این است که او همفکرانی مانند نیکی هیلی، سفیر آمریکا در سازمان ملل متحد، و اچ آر مک مستر، مشاور امنیت ملی دارد. تیلرسون در اغلب موارد با آن ها مخالف بود.
رکس تیلرسون سزاوار رفتاری بهتر از این‌گونه اخراج از وزارت خارجه‌بود ، اما مایک پمپئو اشتراک نظر بیشتری با دیدگاه‌های پرزیدنت ترامپ دارد  .  سیاست خارجی در نمودارها شکل نمی‌گیرد و تیلرسون سرمایه سیاسی اش را خرج تغییر ساز و کار وزارت خارجه کرد  . موفق ترین وزیران خارجه آمریکا در دوران معاصر ، هنری کیسینجر ، جرج شولتز و جیمز بیکر از ظرفیت‌های وزارت خارجه برای پیش‌برد برنامه خود استفاده کردند  .  آن‌ها متحدان شان را برای مدیریت مسائل بزرگ در مقام‌های کلیدی وزارت خارجه به کار گرفتند در حالی که کارهای کم اهمیت تر را به کارمندان سپردند  . با گذشت بیش از یک سال از فعالیت دولت ترامپ بیشتر پست‌های عالی رتبه وزارت خارجه همچنان خالی است چنان که آمریکا هنوز در کره جنوبی ، عربستان سعودی و ترکیه سفیر ندارد  .  تیلرسون بر دیپلمات‌های فراوانی تکیه داشت که بروکراسی اداری را دنبال می‌کردند  . مشکل بزرگتر تیلرسون اختلاف‌نظر او با رییس‌جمهور در مسائل کلیدی‌بود  . پمپئو از این مزیت برخوردار است که با مواضع تند ترامپ بر سر ایران و کره شمالی همراه است  . چالش پمپئو این خواهد‌بود که به دولت ترامپ کمک کند فرای توافق هسته‌ای ایران ، تمرکز کرده و استراتژی فشار فراگیرتری را علیه تهران فرموله کند  . پمپئو وزارت خارجه کم انگیزه‌ای را در اختیار خواهد گرفت ، اما سر و سامان دادن به آن به سختی شکل دادن به یک سیاست خارجی جامع نیست  .  تفاوت موقعیت پمپئو با تیلرسون در این است که او همفکرانی مانند نیکی هیلی ، سفیر آمریکا در سازمان ملل متحد ، و اچ آر مک مستر ، مشاور امنیت ملی دارد  .  تیلرسون در اغلب موارد با آن‌ها مخالف‌بود  .