سینمای سیاسی ایران بعد از انقلاب
در نبود فضای آزاد در تولید فیلم های مستقل با مضامین انتقادی، فیلم های دولتی، یکه تاز میدان شده اند.
بحران در سینمای ایران همچنان ادامه دارد  .  اختلافات وزارت ارشاد و حوزه هنری از یک سو و دست به عصا شدن وزارت ارشاد در صدور مجوز برای ساخت فیلم‌های جدید به خصوص بعداز انتخابات دوره دهم ریاست جمهوری ، مشکل را برای فیلمسازان دو چندان کرده است  . فیلمنامه‌ها ، ماه‌ها در وزارت ارشاد مورد ارزیابی قرار می‌گیرند  .  حال و هوای سینمای ایران به گونه‌ای است که هر سناریویی با مایه‌های‌ریز انتقادی ، چه اجتماعی و چه سیاسی ، یا به کل از جریان حذف و یا با ممیزی و سانسور‌های شدید مواجه می‌شوند  . دست اندرکاران و متولیان سینمای ایران ، با توجه به تجربه‌های پیشین ، محافظه کارانه تر از قبل ، سینمای ایران را وارد مرحله تازه‌ای کرده‌اند که بسیار غریب و ناآشنا به نظر می‌رسد  .  به دیگر سخن ، عرصه فعالیت برای فیلمساز مستقل ، هر روز مشکل تر می‌شود  .  هر فیلمی با هر نگاه انتقادی ، برچسب فیلم سیاسی به خود می‌گیرد  .  حال آنکه فیلم‌های اجتماعی با مفاهیم انتقادی و فیلم با ژانر سیاسی ، دو مقوله کاملا مجزا در سینماست  . شرایط سیاسی قبل از انقلاب ، به فیلمسازان مستقل ، فرصت داده‌بود که افکار اعتراضی را به سمت جستارهای سیاسی ببرند و به تحلیل ریشه‌های نافرهنگ ، در جامعه ایران و به نشانه‌های باقی مانده آن ، تا سال‌های قبل از انقلاب بپردازند  . در نگاهی کلی ، از روزی که " اوگانیانس " کارگردان فیلم " حاج آقا آکتور سینما " کارکتر اصلی فیلم یعنی حاج آقا با تفکرات مذهبی را وادار به تماشای رقص دختر عریان کرد آن هم سه سال قبل از صدور قانون کشف حجاب توسط رضا شاه ، تا گاو شدن شخصیت اول فیلم داریوش مهرجویی در اعتراض به نافرهنگ‌های سیاه جامعه ، تا دلسرد شدن قیصر از سیستم قضایی کشور و تصمیمش در مورد انتقام با ترویج لوتی گری و مردانگی ، و دست آخر " سفر سنگ " و " گوزن‌ها " پرونده فیلم‌های سیاسی دوران قبل از انقلاب بسته می‌شود  .  این فیلم‌های سیاسی قبل ازانقلاب ایران ، نه مطلق اما اغلب فیلم‌های سیاهی آمیخته با ریزه انتقادهایی از وضعیت اجتماع ایران آن دوران‌بودند که در نبود شرایط آزاد ، در ژانر سیاسی جا خوش می‌کردند  . اما پس انقلاب نیز ، اوضاع سینمای سیاسی از لحاظ ساختاری ، تغییر چندانی نکرد و این تجربه پیشین ، تا روز پسین با آن‌بود  .  جز اضافه شدن چاشنی ایدئولوژی در ماهیت فیلم‌های سیاسی دولتی  . سینمای سیاسی بعداز انقلاب نیز ، دوره‌های مختلفی را پشت سرگذاشته است  .  این دوره‌ها از مبتذل خواندن سینما از همان روزهای نخست آغاز شد که دیدگاهی کاملا سیاسی نشات گرفته از باورهای ایدئولوژیکی‌بود  . سینمای جنگ مقطع دیگری از سینمای سیاسی ایران‌بود که تمام تلاشش را در جهت شکستن تابوی ترس از مرگ ، در میان جوانان به کار گرفت  .  فضای دوم خرداد و ماجراهای پس از آن ، رویکرد جدید این ژانر سینمای ایران‌بود که از فیلم‌های نسبتا ژورنالیستی مقطعی آغاز و تا ساخت چند فیلم نسبتا دقیق از تعریف سیاسی حال و هوای آن دوران از جمله " اعتراض " بر روی پرده رفت  .  این روند ادامه داشت تا اینکه نظام حاکم با بزرگترین چالش سیاسی خود از سوی مردم روبرو شد ؛ جریان انتخابات و حوادث پس از آن  . تفاوت دوره آخر با دیگر دوره‌ها ، عدم حضور فیلمسازان مستقل‌بود که پیشتر با رویکرد‌های سیاسی ، در نقطه مقابل تفکرات حاکم ، فیلم سیاسی را اساس کار خود قرار داده و در توازن نسبی در فضای سینمای سیاسی ایران نقش داشتند  .  به عبارت ساده تر ، در دوره آخر دیگر حضور فیلمساز مستقل تحمل نشد و به بی‌سابقه ترین شکل ممکن با آن برخورد شد  .  در فضای نبود جریانات مستقل در پرداختن به چالشی ترین موضوع سیاسی داخلی ایران ، فیلمی به نام " قلاده‌های طلا " ساخته شد  .  نقد فیلم به لحاظ تکنیکی و اصول فیلمسازی ، داستان دیگر و در عین حال نگاه سیاسی و باور نویسنده و کارگردان نیز اساسا مقوله‌ای دیگر است  .  اما اینجا این سوال مطرح است که به راستی نگاه دست اندرکاران سینمای ایران به مخاطبان و فیلمسازان مستقل سینما چگونه است و دادن صفاتی چون سیاسی ترین فیلم سینمای ایران به این فیلم در زمینه حوادث پس از انتخابات برای چیست  ؟ در مجموع می‌توان گفت در سینمای پس از انقلاب ، فیلمسازان سیاسی وابسته به سیستم ، از نقطه نظر به سر رسیدن تاریخ مصرف رواج تفکرات حکومتی و عدم شناخت نو و به روز از فضای جامعه ایران و درنقطه مقابل ، فیلمسازان مستقل ، به دلایل عدم شناخت دقیق و اصولی از تعریف و اساس سینمای سیاسی و صرفا در جهت ادای دین به جامعه به عنوان گوش شنوا ، چشم بینا و زبان گویای جامعه خویش ، هیچ کدام موفق به ارائه اثری ماندگار جز موارد نادر نشدند  .