گرامی داشت یاد مارتین لوترکینگ 
باراک اوباما، رئیس جمهوری آمریکا، از مردم کشورش دعوت کرده است در روز بیستم ژانویه یاد مارتین لوترکینگ، رهبر جنبش مدنی آمریکا را گرامی بدارند.
روز دوشنبه - بیستم ژانویه - در سراسر ایالات متحده ، تعطیل رسمی و عمومی است  .  روز تعطیلی برای بزرگ داشت مردی آفریقایی تبار که در راه جنبش حقوق مدنی در آمریکا تا دم مرگ باز نایستاد ، روحانی واعظی که مهاتما گاندی و فلسفه نافرمانی همراه با پرهیز از خشونت او را الگوی تلاش‌های خود کرده‌بود  . مارتین لوتر کینگ بار‌ها از روزگار نالیده‌بود که « کارم ساخته است  !  درمانده و دلسردم  ! » اما همانند موری که به تیمور لنگ درس افتادن و افتادن و باز به پا خاستن و به پا خاستن آموخته‌بود ، « درماندگی و حتی گریه‌های شام و سحر » را کنار گذاشت و با رهبری جنبش حقوق مدنی آمریکا به سوی دست‌یابی آمریکاییان آفریقایی تبار به حق رای و برابری با سفیدپوستان ، تا کام مرگ پیش رفت  . جیمز ارل ریتبهکار پیشینه‌دار و بارها به زندان افتاده ، او را هنگامی که روی بالکنی در نزدیکی اتاقش در طبقه دوم متل « لورن » در شهر « ممفیس » در ایالت « تنسی » ایستاده‌بود ، به گلوله بست و کشت  . این سپیدپوست نژادپرست چهل ساله ، به کانادا ، و از آن جا ، با گذرنامه جعلی به انگلستان گریخت اما در فرودگاه لندن به دام افتاد و به ماموران آمریکایی تحویل داده شد  . « جیمز ارل ری » پس از فراری کوتاه مدت از زندان ، بار دیگر دستگیر شد ، و تا پایان عمرش ، در هفتاد سالگی پشت میله‌های زندان ماند  .  او بار‌ها کوشیده‌بود تا اعترافش به قتل دکتر مارتین لوتر کینگ را پس بگیرد ، و قتل او را به سپیدپوستان افراطی و مخالف رفع تبعیض از آفریقایی تباران نسبت دهد که ، البته ، تلاش او نافرجام ماند  . مارتین لوتر کینگ ، چهار سال پیش تر ، در 35 سالگی نام خود را به عنوان جوان ترین برنده جایزه صلح نوبل در تاریخ ثبت کرده‌بود  .  او 54 هزار دلار پاداش نقدی این جایزه را بی‌درنگ به جنبش مدنی آمریکا هدیه داد  . دکتر کینگ در حالی در تاریخ جنبش‌های مدنی بلندآوازه شد که به رغم پافشاریش بر نافرمانی‌های مدنی با پرهیز از خشونت ، دشمنان بسیاری در آمریکا داشت  . دشمنانی که با اشاره به مخالفت‌های آشکارش با جنگ ویتنام ، او را به وطن فروشی و زن بارگی و می‌خوارگی و سرقت ادبی نیز متهم می‌کردند  .  اما امروز ، کمتر کسی است که این روحانی آتشین سخن را به پاس تلاش‌هایش در راه برابری نژادی و احترام به حقوق مدنی همه انسان‌ها نستاید  .  بخصوص که در این راه رنج‌ها کشیده‌بود ، به زندان افتاده‌بود ، ناسزاها شنیده‌بود  . او پیامی ساده داشت : همه در برابر قانون برابرند  .  اما این پیام در آن زمان ، چندان گوش شنوایی نداشت ، همچنان که این ناشنوایی مسوولان را « سی تی ویوین » روحانی هوادار مارتین لوتر کینگ ، در شهر سلما در ایالت آلاباما ثابت کرد  . « سی تی ویوین »، خطاب به کلانتر « جیم کلارک » که به او اجازه نمی‌داد پای صندوق انتخابات برود و رای بدهد گفت : « می‌توانی به من پشت کنی ، اما نمی‌توانی به اندیشه ی عدل و داد پشت کنی ، امروز می‌توانی پشت کنی ، و می‌توانی چماق در دستت بگیری ، اما نمی‌توانی عدالت را بکوبی  !  و ما برای رای دادن نامنویسی خواهیم کرد چون به عنوان شهروند آمریکا حق رای دادن داریم  . » واکنش به این حق جستن‌ها ، البته ، بی‌خشونت نبود ، میلیونها آمریکایی بر پرده تلویزیون‌هایشان دیدند که چه گونه « جیم کلارک » کلانتر شهر « سلما » در برابر این حقجویی‌ها از کوره در رفت و به این روحانی جوان چنان حمله کرد که نقش بر زمین شد  . این واکنش‌های خشم آلود به کلانترهای نژادپرست محدود نمی‌شد ، بسیاری از بزرگان و قدرتمداران آن روز آمریکا ، مانند « جرج والاس » فرماندار آلاباما که بخت رسیدن به ریاست جمهوری را هم داشت ، از مخالفتشان با رفع تبعیض نژادی آشکارا سخن می‌گفتند  .  « جرج والاس » با تاکید اعلام کرده‌بود : « جدایی نژادی امروز ، جدایی نژادی فردا ، جدایی نژادی تا ابد  ! » اما مارتین لوتر کینگ هم از پی‌گیری حق برابری آفریقایی تباران دست بردار نبود  .  او می‌گفت :« تا روزی که در قلب این شهر از زبان ساختار قدرت بشنویم که این جنبش را نمی‌تواند باز دارد ، و تنها راه پرداختن به آن این است که دین خود را به این مردم ادا کند ، و حقوق خدا داده و حقوقشان در قانون اساسی را به آنان بدهد ؛ من آرام نخواهم گرفت  . » داستان مارتین لوتر کینگ ، مردی که مهاتما گاندی ، رهبر استقلال هند ، و فلسفه نافرمانی مدنی دور از خشونت او را الگوی ماموریت خود کرده‌بود ، بر دیوار نگاره‌ای در کتابخانه یادمان مارتین لوتر کینگ در شهر واشنگتن باز گفته‌شده‌است  .  از تحریم اتوبوس سوار شدن آمریکاییان آفریقایی تبار که باید جای خود را در اتوبوس به سپیدپوستها می‌سپردند ، تا روزهایی که مارتین لوترکینگ در زندان بسر برد و بسیاری از نوشته‌هایش را همانجا در پشت میله‌های زندان آفرید ، و نیز تا راهپیمایی‌های انبوه در واشنگتن ، در جایی که « مارتین لوترکینگ » سخنرانی جاودانه اش را ایراد کرد ؛ سخنرانی « من رویایی در سر دارم  ! » را ؛ رویایی که نوید برابری نژادی و پایان تبعیض‌های نژادی را می‌داد و سرانجام ، سنگ گوری در اتلانتا ، در ایالت « جورجیا » که بر آن نوشته‌اند : شکر خدای قادر متعال را  !  سرانجام آزاد هستم  ! این سرگذشت دور و دراز را چه گونه می‌توان خلاصه کرد  ؟  شاید در یادگاه مارتین لوترکینگ در پایتخت آمریکا ، درست روبروی یادگاه « توماس جفرسون » یکی از نخستین روسای جمهوری و از نویسندگان قانون اساسی آمریکا ، و آن سو ترک برج یادبود جرج واشنگتن ، رهبر استقلال و نخستین رئیس جمهوری ایالت متحده  ...  اما از میان این سه تن ، و از میان همه آمریکاییان ، مارتین لوتر کینگ تنها شهروند آمریکاست که هر سال ، در ایالات متحده ، یک روز بنام او تعطیل رسمی و سراسری است  .  راز عظمت این روحانی را که در راه حقوق انسانی همگان لحظه یی نیز باز نایستاد و هرگز جویده جویده سخن نگفت ، در یادگاه او به چشم می‌خورد ؛ در دو پاره کوه که از دل آن پیکره بزرگ اورا بیرون کشیده‌اند  .  بر پای این پیکره نوشته‌اند : « از دل کوهی از نومیدی ودرماندگی ، تندیسی از امید  ! » این مرد « امید » و از پا نیفتادن‌ها آیا پیش‌بینی می‌کرد که روزی نه چندان دور ، یکی از آفریقایی تباران آمریکایی به کاخ سفید راه یابد و بر کرسی ریاست جمهوری تکیه بزند  ؟