سخنرانی های تاريخی کنوانسيون ها
سخنرانی های کنوانسیون های دو حزب بزرگ آمریکا، گاهی آثار تاریخ ساز بجا می گذارند.
از جولیان زلیزر ( CNN ): اکنون جشن واقعا شروع می‌شود  .  دمکرات‌ها و جمهوری خواهان در حال آماده شدن برای برگزاری کنوانسیون‌های خود ، که در آن هر کدام با استفاده از این موقعیت با ارزش ، ارزش‌های کاندیدای ریاست جمهوری حزب را به مردم معرفی می‌کنند  . جمهوریخواهان امیدوارند که فرماندار کریس کریستی ، بتواند به سبک نیوجرسی ، در سخنرانی خود حزب دمکرات را از هم بپاشد و کاندولیزا رایس ، بتواند برخی از کمبودهای عمده سیاست خارجی در کاندیدای نسبتا کم تجربه در امور بین‌المللی را جبران کند  .  دمکرات‌ها با توکل به بیل کلینتون ، رئیس جمهوری اسبق ، و لفاظی‌هایی که او در برابر جمهوریخواهان در بحث بودجه در سال 1995 میلادی از آن‌ها استفاده کرد ، می‌خواهند چشم انداز میت رامنی و پال رایان برای بیمه درمانی دولتی ( Medicare ) را بی‌اعتبار جلوه دهند  .  دمکراتها همچنین امیدوارند که جولیان کاسترو ، شهردار سان آنتونیو ، در سخنرانی خود ، بتواند پیامی را به شهروندان آمریکایی آمریکای لاتین تبار در مورد آنکه کدام حزب در کنار آنهاست ، بفرستد  . بدون هر گونه مباحثه یا معامله‌ای پشت درهای بسته ، سخنرانی‌ها نکات برجسته کنوانسیون هستند  .  حتی در کنوانسیونی که نامزد آن‌ها با شکست مواجه می‌شود ، آن‌ها می‌توانند ایده‌ها ، شعارها و قسمتی از ایدئولوژی حزبی برای دهه‌های آینده را در این سخنرانی‌ها بجویند  .  نگاهی در تاریخ نشانگر آنست که انواع مختلفی از سخنرانی‌ها ممکن است در هفته‌های آینده شنیده شود ؛ هر یک با اهداف و اثرات بسیار متفاوت  . برخی از سخنرانی‌ها قابل توجهند زیرا مجموعه‌ای از اصول حزب را در انتخابات آینده و فراتر از آن به ارمغان می‌آورند  .  بجای تمرکز بر روی خصوصیات یک مبارزه انتخاباتی خاص ، این‌گونه سخنرانی‌ها ایده‌هایی که نسل بعدی نامزدها را شکل می‌دهند مطرح می‌کنند  . در سال 1948 ، نامزد انتخابات مجلس سنا از ایالت مینه سوتا ، هوبرت هامفری ، در سخنرانی صاعقه وار خود از دمکراتهای جنوب آمریکا خواست تا جنبش حقوق مدنی را در آغوش بگیرند یا حزب را ترک کنند  .  او گفت « به کسانی که می‌گویند برنامه حقوق مدنی نقض حقوق ایالات است من می‌گویم زمان برای حزب دمکرات فرارسیده است که از سایه حقوق ایالتی خارج شود و قدم به روشنایی حقوق‌بشر بگذارد  . » این سخنرانی حزب دمکرات را در سمت آزادی نژادی قرار داد و به حرکت بسوی قانون مدنی سال 1964 سوق داد  . در همان سال که کنگره قانون حقوق مدنی را تصویب کرد ، سناتور ایالت آریزونا ، بری گلدواتر ، معروف ترین سخنرانی خود را انجام داد  .  او به جمهوری خواهان گفت ، محافظه کاری را بپذیرند و از میانه روی ( Centrism ) اجتناب بعمل آورند  .  او از یک دستور کار راست گرا دفاع کرد  .  در حالی که گلدواتر در انتخابات ریاست جمهوری شکست را پذیرفت ، سخنرانی او ، حاکی از آینده حزب‌بود  . در سال 1980 ، سناتور تد کندی ، که نامزدی حزب دمکرات را به جیمی کارتر ، رئیس جمهوری آن زمان واگذار کرد ، با صحبت کردن درمورد سنتهای حزب و دفاع از مردم عادی نمایندگان را سر ذوق آورد  .  « تعهد ما از همان روزهای اندرو جکسون ، به همه کسانی بوده است " که او از آن‌ها بعنوان اعضای فروتن جامعه - کشاورزان ، مکانیک‌ها ، و کارگران - نام برد  .  " بر اساس این بنیاد ارزش‌های ما تعریف ، سیاست‌های ما تصفیه ، و ایمان ما تجدید‌شده‌است  . » او در برابر محافظه کاری دولت کارتر هشدار داد و یادآور شد که دمکرات‌ها به ارزش‌های اصلی خود پایبند باشند  .  سخنان تد کندی الهام‌بخش دمکرات‌ها تا به امروز بوده است  . دیگر سخنرانی‌ها موثرند به دلیل آنکه در درجه اول مخالفان را تهی جلوه می‌دهند و کاندیدها و احزاب را بشکلی که بیاد می‌مانند ، تعریف می‌کنند  . هنگامی که فرانکلین روزولت در سال 1932 نامزدی حزب دمکرات را پذیرفت ، آمریکاییان را به چشم انداز معامله جدید خود ( New Deal ) - برنامه کمک‌های دولتی به کشاورزان ، کارگران و صاحبان کسب و کار کوچک دعوت کرد  .  روزولت با رد باورهای اقتصادی آن زمان به نمایندگان گفت : « رهبران جمهوری خواه به ما می‌گویند که قوانین اقتصادی مقدس ، مصون از تعرض ، غیر قابل تغییر ایجاد وحشت می‌کنند و هیچ کس نمی‌تواند از آن جلوگیری کند ، اما در حالی که آن‌ها در مورد قوانین اقتصادی یاوه سرائی می‌کنند ، زنان و مردان گرسنه‌اند  . در سال 1984 ، ماریو کومو فرماندار نیویورک استدلال رونالند ریگان ، رییس جمهوری ، که گفت « صبح در آمریکا » دوباره فرا رسیده است و کشور یک « شهر درخشان بروی تپه‌ای است » را به چالشی قدرتمند کشید  .  کومو بین بهبود اقتصادی که به نفع ثروتمندان بوده است و آنکه همه آمریکاییان را تحت تاثیر قرار داده است ، تفاوت قائل شد  .  کومو گفت : « آقای رئیس جمهوری نا امیدی وجود دارد ؛ در واقعیاتی که شما نمی‌بینید ، در مکانهایی که شما در شهر درخشان خود از آن نمی‌گذرید » . سخنرانی کومو یک روایت قوی برای صحبت کردن در مورد تاثیر سیاست‌های اقتصادی جمهوری خواهان شد  .  در همان سال ، جین کرک پاتریک ، سفیر ایالات متحده در سازمان ملل متحد ، سیاست خارجی « دمکراتهای سان فرانسیسکو ،» را بچالش کشید و حزب سابق خود را تنبیه کرد و آنان را متهم کرد که « آن‌ها همیشه اول آمریکا را سرزنش می‌کنند  . » گاهی اوقات سخنرانی‌ها می‌توانند برای الهام بخشیدن به نمایندگان باشند  .  در سال 1960 ، جان اف کندی گفت : « امروز ما بر لبه یک مرز جدید ایستاده ایم - مرز دهه 1960 ، مرز فرصت‌ها و خطرات ناشناخته ، مرز امید به ثمر نرسیده و تهدید  ....  فراتر از آن مرز مناطق نامعلوم از علم و فضا ، مسائل حل‌نشده‌جنگ و صلح ، رهایی از جهل و تعصب ، پرسشهای پاسخ داده‌نشده‌فقر و مازاد  . » برای بسیاری از آمریکاییان ، این سخنرانی ، لحظه‌ای بود که آن‌ها به سناتور فرهمند و کاریزماتیک علاقمند شدند و به این باور اعتقاد پیدا کردند که او می‌تواند کشور را برای انجام کارهای بزرگ رهبری کند  . سخنرانی کنوانسیون می‌تواند سیاستمداران را بر روی نقشه قرار دهد  .  در سال 1976 ، رونالد ریگان ، موفق شد جمهوری خواهان را بخود علاقمند کند ، این در حالی است که او آرای لازم برای برنده شدن نامزدی ریاست جمهوری حزب جمهوری خواه را کسب نکرد  .  او در اظهاراتی که از قبل برنامه‌ریزی نشده‌بود ، در مورد نیاز به ایستادگی در برابر کمونیسم سخن گفت تا کشور بتواند جهان را از نابودی هسته‌ای محافظت کند  .  در کنوانسیون حزب دمکرات در سال 1976 ، باربارا جوردن ، نماینده آمریکایی آفریقایی تبار مجلس نمایندگان از ایالت تگزاس ، خود را بعنوان نسل جدیدی از سیاستمداران آمریکایی - آفریقایی معرفی کرد  .  در سال 2004 ، سخنوری قدرتمند سناتور باراک اوباما در کنوانسیون بوستون ، در مورد نیاز به متحد کردن ملت ، او را به عرصه ملی سوق داد  . مانند بخشهای دیگر مبارزات انتخاباتی ، سخنرانی کنوانسیون می‌تواند با ترسیم نقاط مشترک در میان تفاوتها ، به تشکیل یک ائتلاف گسترده کمک کند  . در سال 1980 ، رونالد ریگان در سخنرانی پذیرش نامزدی حزب جمهوری خواه ، مهارت‌های نیرومند خود را به نمایش گذاشت و در یک سخنرانی پیام خود را به محافظه کاران ، محافظه کاران مالی و رای‌دهندگان میانه رو رساند  . گاهی اوقات سخنرانی‌ها آنقدر بد هستند که خوب تلقی می‌شوند  .  گاهی اوقات کاندیداها می‌توانند با ارائه سخنرانی واقعا ضعیفی ، توجه قابل‌توجهی را جذب کنند ، و بندرت آن‌ها از مسیر اصلی حرفه‌ای خود خارج نمی‌شوند  .  در سال 1988 ، در بدو طلوع خود ؛ بیل کلینتون ، فرماندار ایالت آرکانزاس ، یک سخنرانی طولانی را انجام داد که زمانی که در نهایت گفت « در نتیجه‌گیری » با تشویق نمایندگان مواجه شد  .  اگر چه او بعدها به سبک سخنرانی خود بهبود بخشید ، ولی ضعیف بودن این سخنرانی به نفع او در انتخابات ریاست جمهوری تمام شد ، و در واقع شکست این سخنرانی او را حتی بیشتر در کانون توجه ملی قرار داد  . این‌بود برخی از انواع سخنرانی‌هایی که ممکن است در هفته‌های آینده بشنویم  .  هر کدام دارای ارزش‌های متفاوت است و به غیر از سخنرانی شکست خورده ، هر سخنرانی می‌تواند برای آماده‌سازی حزب در مبارزات انتخاباتی پیش رو مفید باشد  .