ایران در سه دهه (بخش دوم)
حس بی پناهی، حس حاکم نبودن بر سرنوشت خود، حس به هیچ گرفته شدن، مختصر، تشدید «آزار خود کم بینی» یا عقده حقارت. آیا در پس این تیرگی، نشانه ونویدی از بامدادی روشن و آرام هست؟
بازی خورده  ! * همه ظواهر حکایت از آغاز ضد کودتایی علیه رییس جمهوری اسلامی و گروه همراه او دارد  .  پس از دیدار یکی از بلندپایه ترین مقام‌های امنیتی کشور ( که رییس رادیو و تلویزیون دولتی هم هست ) نشانه‌هایی از وادادن و آشتی کردن رییس دولت نیز به چشم می‌خورد  .  قهر و آشتی ولی بی‌اختیار یادآور قهر و آشتی آیت‌الله سید محمود طالقانی در « بهار آزادی  ! » است  .  به هر حال فرض را چنان بگذاریم که ضد کودتا پیروز شود ، همچنان که رییس مجلس ، دولت را رو به قبله توصیف کرد ، میراث احمدی نژاد و همراهانش چیست  ؟  چه میزان از این میراث باقی خواهد ماند  ؟  میراث بر چه کسی یا کسانی خواهد‌بود  ؟ - انحلال سازمان برنامه و بودجه را بی‌گمان می‌توان اقدامی به شمار آورد که بیش از هر اقدام دیگر این دولت تبعات اجتماعی سیاسی خواهد داشت  .  درآمدها و هزینه‌هایی که به‌وسیله این سازمان رصد می‌شود و نظارت ، به کلی از حیطه دید و کنترل عمومی و یکپارچه بیرون می‌رود  .  مزید بر آن ، مجری و ناظر هزینه و اجرا در سطح کشور یکی قرار داده شده‌اند  .  این اقدام ، راه را بر اقدام‌های اقتصادی مالی آنی و بی‌مطالعه می‌گشاید و روزنه بر دید عمومی بر این دو اصل مهم کشورداری ، درآمد هزینه ، می‌بندد  .  این اقدام ، موازی و مزید بر پنهان بودن درآمدهای ملی و هزینه کرد غیر ملی آنان در نهادهای حکومتی و غیر دولتی است  .  به نوعی رقیب آن‌ها  .  به هر حال ، انحلال سیستم برنامه‌ریزی و نظارت ، کشور را بیش از یک قرن و نیم به عقب می‌برد ، پدیده‌ای چون دوره ناصرالدین قاجار  !  شکوه و شکایت دکتر عزت الله سحابی در مقام ریاست سازمان برنامه و بودجه از محمد علی رجایی که از او‌طلب میلیاردها تومان خارج از هرگونه ردیف بودجه‌ای می‌کرد ، نشانه روشنی از چنین نگرش و روش است  . - افزایش حس دریوزه گری ، به دنبال موکب صاحبان قدرت دویدن و عریضه دادن ، همراه سفرهای استانی و دستور اجرای طرح‌هایی به درخواست عمومی بدون پشتوانه کارشناسی ، منجر به خالی شدن توده از حس عزت‌نفس از یکسو و خرج کردن نقدینه ملی در طرح‌های غیر ضروری و بی‌بازده ، همچون زنجیره‌ای از فرودگاه‌های تازه ساخت و بیکار مانده ، از سوی دیگر می‌شود  .  این روال در کل بدنه حکومت ، درست و غیر درست ، روشی است استوار و جا خوش کرده  . * فریب خورده ، از اصطلاحات آیت‌الله خمینی‌بود  . - تشدید وخیم و خطر آفرین تنش با همسایگان دارا و قدرتمند عرب که سبب‌شده‌است مقام‌های ارشد این کشورها ، زبان تهدید آشکار بگشایند ، کاری که در شدت جنگ ایران و عراق نکردند  .  این کار در زمان ریاست جمهوری کنونی صورت گرفته است  .  ولی درست در همین زمانی که رییس جمهوری زیر ضرب مخالفان خود است ، رییس ستاد پشتیبانی نیروهای مسلح با گفتن این که همه خلیج‌فارس از آن ایران است آتش ستیزه را افروخته تر کرده است  .  رییس ستاد از گروه محافظه کاران مقابله‌کننده با رییس جمهوری است  . - بی‌قدر و ارج کردن روحانیت صاحب فتوا و پایگاه ایشان یعنی شهر قم  .  اهانت علنی ، فتواهای بی‌سابقه در شیعه چون حلال کردن گوشت کوسه و غیره و بزرگ کردن جمکران بخشی از این ماجراست  .  آنچه که در آغاز کار رژیم جدید بر آیت‌الله شریعتمداری و طباطبایی و دیرتر منتظری روا داشتند نشان از پیشینه این روش در حکومت کنونی و قبل از ریاست جمهوری کنونی است  .  می‌توان گفت در چند صباح اخیر ، کار شدت گرفته است  . - افزایش و تشدید تحریم فنی ، اقتصادی ، مالی و انسانی در همین اوان  .  تحریم هم از اوان کار این رژیم همچون سایه‌ای همراه این کشور بوده است  .  همچون تحریم بانکی کشور پس از گروگانگیری اعضای سفارت آمریکا  .  این تحریم پس از اعلام وزارت کشور بریتانیا مبنی بر قابل پذیرش بودن اعتبارات اسناد گشایش‌شده‌توسط بانک‌های ایرانی و قبول این اعتبارات از سوی بانک‌های ژاپنی به تدریج رنگ باخت  . - تشدید خروج سرمایه‌های مالی و انسانی در این دوره  .  به روایت منابع داخلی در آغاز دوره رییس جمهوری کنونی چهار صد میلیارد دلار سرمایه از کشور خارج شد  .  درباره تعداد افراد نخبه و یا صرفا نیروی کار جوانی که در همین دوره از کشور خارج شده‌اند آمار متقنی در دست نیست مگر اطلاعات پراکنده از سراسر جهان که حکایت از افزایش چشمگیری در این زمینه دارد  .  تخلیه دانشگاه‌ها از باقی مانده استادان شایسته  .  ( نگاه کنید به : The star students of the Islamic Republic - Newsweeek ، Aug  .  09.08 ) ( درباره دانشجویان نخبه ) - نا امنی اقتصادی ، قضایی و سیاسی همراه با واردات انبوه قانونی و غیر قانونی کالای رقیب و پیامد آن که از کار افتادن صنعت بومی و پراکنده شدن نیروی تخصصی صنعتی است در این دوره شدت چشمگیری یافت  .  برای نمونه ، صنعت نیشکر که در خوزستان پس از سقوط سلسله ساسانی تدریجا از میان رفته‌بود در پنج دهه گذشته احیا شد و ده‌ها هزار هکتار زمین بیابان‌شده‌به زیر کشت رفت و کارخانه‌ها بر پا شد و هزاران شغل جدید در پی آورد اکنون در معرض خطر اضمحلال است  .  این گرایش به واردات به جای تولیدکه از بازار نشات می‌گیرد از ابتدای برقراری رژیم جدید رخ نمود  .  مطلب جلوه سیاسی هم گرفت  .  مثلا رییس انجمن مدیران صنایع کشور را در دوره نخست وزیری مهندس میر حسین موسوی به اتهام زنی سیاسی زندانی کردند  .  هرچند مدتی بعد آزاد شد ولی هراس پایداری در همگنان ایجاد کرد  .  البته بازداشت ایشان را نمی‌توان به نخست‌وزیر وقت منتسب کرد  . کاستن جایگاه مجلس تا حد مجلس مشورتی دوره ناصرالدین شاه ، که ریشه آن را به وضوح در کتاب آیت‌الله خمینی « نامه‌ای از امام موسوی کاشف الغطا » می‌توان دید ، مقدس نمایی سران کشور ، هاله نور رییس جمهوری و ارتباط مستقیم رهبر با امام زمان فی المثل ، همچون تصویر امام در ماه ، خشونت در کلام و عدم رعایت آداب سخن گفتن مودبانه رییس جمهوری ، رهبری و بنیان‌گذار جمهوری اسلامی ، اهانت مستقیم به مردم با تحریک مردم به شرکت در انتخابات و سپس تحمیل نتیجه خود خواسته و اشاعه دروغگویی و وعده‌های انجام‌نشده‌، مثلا برق رایگان روزهای آغاز انقلاب تا پول نفت سر سفره مردم و  ...  مردم را از هرگونه اعتقاد تهی کردن و کشور را از مدیریت صحیح خارج کردن است  .  به عبارت دیگر ملت را به صورت خمیری بی‌شکل و کنش‌پذیر ( منفعل ) در آوردن و کشور را به سوی تجزیه راندن است  .  اینکه برای این همه طرحی از پیش درانداخته در کار بوده است ، چنانکه شاه پیشین ایران و برخی از مردم ایران چنین می‌پندارند ، واقعا نیاز به سندهای متقن دارد  .  یا صرفا ، کار ندانی و بی‌خبری از ساز و کارهای کشورداری است  .  اینکه تا چه اندازه در این مسیر جلو رفته‌اند موضوع سخن بعدی است  . آنچه اکنون باید پرسید این است که همه رفتارهای بیرون از قاعده‌ای که امروز با شدت و وضوح به عمل می‌آید تقریبا از همان اوان کار رژیم جدید در میان بوده است ، پس چه عاملی این رفتارها را چنین زننده و ناخوشایند نمایان کرده است  ؟ مزید بر آن ، رهبری و رییس جمهوری هر دو از یک روش پیروی می‌کنند ، پس ستیزه میان ایشان بر سر چیست  ؟  تردیدی نیست که آنچه در دوره ریاست جمهوری کنونی در جریان بوده ، اجرای غلو‌شده‌همه آن چیزهایی است که از ابتدا در کار بوده است ، فقط امروزه بدون رودربایستی صورت وقوع می‌یابد  .  در صحنه عام ، در ملا عام و نه در پشت دیوار  .  علیهذا ، می‌توان حدس زد ، این یکی « آلت فعل » !  واقع‌شده‌است  .  چیزی در حد یکبار مصرف disposable  . همه گروه‌ها و کسانی که با وضعیت حاکم در ایران ماهمداستان هستند و یا به کلی مخالف ، با کسر و اضافه‌ای همین مشکلات را می‌بینند ، ویران شدن کشور  .  اما کمتر کسی از ویرانی مردم سخن گفته است  .  حتی نشانه‌ای در دست نیست کسی پیامدهای تخریبی این همه فشار و تضاد بر روان مردم را لحاظ کرده باشد  .  حس بی‌پناهی ، حس حاکم نبودن بر سرنوشت خود ، حس به هیچ گرفته شدن ، مختصر ، تشدید « آزار خود کم بینی » یا عقده حقارت  .  آیا در پس این تیرگی ، نشانه ونویدی از بامدادی روشن و آرام هست  ؟