برداشت سینمایی بوف کور اثر رائول روئیس فیلمساز شیلیایی
برداشت سینمایی بوف کور رائول روئیس برداشتی آزاد از زندگی شخصی هدایت و رویدادهای بوف کور است. رائول روئیس بوف کور را گفتگوی فرهنگی شرق و غرب مدرن می داند. شرقی که پیشینه ای به کهنگی شهر اساطیری ری دارد و غربی که این اصالت اساطیری را بازیابی می کند
در شصتمین سالگرد خودکشی هدایت برآنم تا نگاهی داشته باشم به بهترین برداشت سینمایی از بوف کور صادق هدایت  . تاکنون سه برداشت سینمایی از داستان « بوف کور » صادق هدایت ساخته‌شده‌است  . نخستین آن : « بوف کور » کیومرث درمبخش است با بازیگری درخشان پرویز فنی زاده که تقریبا همه سینماروها یا دوستداران داستان بوف کور با این برداشت آشنایند  .  هرچند فیلم تاثیراتی از سینمای اکسپرسیونیسم آلمان را باخود دارد ؛ با این همه این اثر به طرزی آشکار مسحور و گرفتار متن است و می‌شود گفت داستان در این جدال تن به تصویر سینما نداده است  . برداشت دوم آن را بزرگمهر رفیعا ، استاد دانشکده فیلم و کارگردان سینمای ایران ساخت که بعنوان پروژه پایان نامه دانشگاهی خود در آمریکا ارائه کرد  .  این برداشت هم برای کسانی که دانشجوی رشته سینمای دانشکده هنرهای دراماتیک بوده‌اند ؛ بویژه کسانی که در کلاس کارگردانی این استاد شرکت کرده‌اند ، پدیده‌ای آشناست  .  فیلم بزرگمهر رفیعا نیز بیش از هرچیز یک پایان نامه تحصیلی‌ست و نه چیز دیگری  . اما برداشت سوم تقریبا برای ایرانیان ناشناخته مانده است  .  فیلم سینمایی بوف کور ساخته رائول روئیس ، کارگردان شیلیایی که رئیس بنیاد سینمایی شیلی دوران دکتر سالوادور آینده ، رئیس جمهوری برگزیده مردم از اتحاد چپ‌بود  . رائول روئیس پس از کودتای ژنرال پینوشه مخفیانه از شیلی گریخت تا دوران تبعید را در فرانسه بگذراند  .  او این فیلم را در دوران تبعید خود در فرانسه ساخت  . اوایل دهه نود میلادی‌بود که متن فارسی گفتگو با رائول روئیس درباره بوف کور را در مجله « چشم انداز » به سردبیری ناصر پاکدامن خواندم  . در سال 1995 دومین دوره جشنواره جهانی سینمای درتبعید یوتوبوری سوئد ( به مدیریت حسین مهینی ) از رائول روئیس دعوت کرد برای نمایش عمومی فیلم بوف کور در این جشنواره به سوئد برود  . من که در آن زمان عضو هیئت اجرایی جشنواره سینمای درتبعید یوتوبوری‌بودم ، از سوی مدیریت جشنواره فیلم دعوت شدم پس از نمایش عمومی فیلم در کنار رائول روئیس به صحنه روم تا گفتگو با سازنده شیلیایی بوف کور را پیش برم  . همین موقعیتی فراهم آورد تا برداشت رائول روئیس از بوف کور را ببینم  .  متاسفانه در آخرین روز ، رائول روئیس در بستر بیماری‌بود و نتوانست پرواز خود به سوئد برای شرکت در جشنواره را عملی کند  .  اما نمایش فیلم بخوبی پیش رفت و من نیز در پایان هرآنچه از گفته‌های سازنده فیلم درباره بوف کور را ضروری‌بود برای تماشاگران مطرح کردم  .  پس از آن همه گوش به زنگ‌بودم شاید روزگاری رائول روئیس نسخه خانگی بوف کور را روانه بازار کند ؛ تا امروز این آرزو عملی‌نشده‌است  .  سایت شخصی رائول روئیس در شیلی هم تا امروز تنها می‌گوید نسخه سی و پنج میلیمتری آن آماده پخش است  . بوف کور رائول روئیس فیلمساز شیلیایی - فرانسوی ساخته‌شده‌در سال 1987 برداشتی آزاد از زندگی شخصی هدایت و رویدادهای بوف کور است  .  و به نظرم بهترین برداشت سینمایی از داستان بوف کور است که بافت کلامی جهانش به سختی تن به الفبای تصویری سینما می‌دهد  .  به کلامی دیگر بوف کور قابل ترجمه به زبان سینما نیست و اگر هم باشد کار استادی کارآمد همچون رائول روئیس است که فارغ از همه پیش آموخته‌هایی ست که ما ایرانیان در برخورد با بوف کور به آن‌ها گرفتاریم  . فیلم از در ورودی یک سالن سینما و محل نمایش فیلمی به نام بوف کور آغاز می‌شود که مردی منتظر آمدن دوست دخترش است تا با او به داخل سالن بروند  .  او که خود صادق هدایت است و منتظر آمدن دوست دخترش ( زن اثیری بوف کور است ) به تنهایی به تماشای فیلم می‌نشیند ؛ اما پس از چند لحظه متوجه خیرگی چشمان زن رقصنده فیلم می‌شود که به او خیره‌شده‌است  . همین زنده شدن بازیگر زن فیلم که تداعی‌کننده زنده شدن زن نقاشی‌شده‌روی قلمدان بوف کور است مبنای اوهام و تخیلات مرد تماشاگر‌شده‌و فیلم از این لحظه روایتگر حضور این زن رقصنده در زندگی مرد تماشاگر فیلم می‌شود همان روایتی که نقاشی روی قلمدان با راوی بوف کور را به خاطر می‌آورد  . همذات پنداری تماشاگر با رویدادهای فیلمی که بر پرده نقره‌ای جاریست و یکی شدن تماشاگر و شخصیت‌های فیلم پدیدآوردنده درامی‌ست که سرنوشت انسان مدرن را رقم می‌زند  .  بوف کور رائول روئیس تصویرگر اوهام انسان مدرن است که توهمی از خوشبختی را بعنوان اصل آن پذیرا‌شده‌است  . رائول روئیس که پس از بوف کور بخش طرف خانه سوان از رمان بلند در جستجوی زمان از دست رفته مارسل پروست را به فیلم درآورده ، در گفتگو پیرامون بوف کور می‌گوید وقتی نسخه فرانسوی ترجمه رژه لسکو را خواندم ، فضای سوررئال آن را دریافتم  .  چیزی که در فضای اروپا بیشتر قابل درک‌بود تا فضای انقلابی شیلی  .  رائول روئیس بوف کور را گفتگوی فرهنگی شرق و غرب مدرن می‌داند  .  شرقی که پیشینه‌ای به کهنگی شهر اساطیری ری دارد و غربی که این اصالت اساطیری را بازیابی می‌کند  .