فیلم نوآر «درایو»، سفری دیوانه وار به دنیایی ممنوعه
درفیلم «درایو» که شباهت های زیادی به فیلم های «آکشن» دهه هشتاد هالیوود دارد و گاه با کمیک های ابرقهرمانی ادغام شده، «راننده» دست به انتقام جویی می زند. او قهرمانی است درخود فرورفته، آرام و شیرین که ناگهان تبدیل به عاملی مرگ آفرین می شود
هرچه به فصل اهدای جوایز و به ویژه جوایز اسکار نزدیک تر می‌شویم ، فیلم‌های برتر و به مراتب قابل توجه تری برروی پرده سینماهای آمریکا ظاهر می‌شوند  .  یکی از این آثار سینمایی تازه ، فیلم « درایو » Drive به کارگردانی « نیکولاس وایندینگ رفین » است  .  فیلمی درونی ، مبهم ، ماجراجویانه و دراماتیک با جلوه‌های بصری بی‌شمار از ژانر « نوآر » Noir که گروهی از بهترین و مطرح ترین بازیگران هالیوود در آن نقش آفرینی کرده‌اند  . « رفین » فیلمساز دانمارکی در ماه مه امسال در جشنواره سینمایی « کن » جایزه بهترین کارگردانی را برای فیلم « درایو » از آن خود ساخت  .  داستان فیلم از درون لنز دوربین « رفین » با « کلوز آپ »‌های طولانی ، نگاه‌های سریع و زودگذر و وقایع خشونت بار و ناگهانی ادامه پیدا می‌کند  .  این درحالی است که « دیالوگ » نقش کوچکی در این فیلم دارد  . رایان گاسلینگ بازیگر نقش اول فیلم به صدای آمریکا می‌گوید :« خوب البته وقتی ما فیلم‌برداری را شروع کردیم من از کارگردان پرسیدم که اگر اشکالی نداشته باشد هرجایی که احساس کردم دیالوگ‌ها اضافی است به‌طور طبیعی از گفتن آن‌ها خودداری کنم و او هم با این کار موافقت کرد  .  کم کم در طول مدت فیلم‌برداری متوجه شدیم که زبان سینما به مراتب قوی تر از هر دیالوگی است و احساس کردیم می‌تونیم داستان را به شکل خیلی اثرگذار تری بدون دیالوگ تعریف کنیم  . » فیلم « درایو » با صحنه‌هایی پرتنش آغاز می‌شود  .  راننده اتومبیل ( با بازی رایان گاسلینگ ) هنگامی که شورلت ایمپالای نقره‌ای خود را در خیابان‌های « لس آنجلس » می‌راند به نظر آرام و بی‌دغدغه می‌رسد اما ناگهان برای گریز زدن از پلیس وارد یک دوره کوتاه اما پرتحرک و « اکشن » می‌شود  . در همین پنج دقیقه اول فیلم که در آن هر از چند لحظه نفس تماشاگر حبس می‌شود ما متوجه می‌شویم که هرلحظه از این فیلم ارزش تماشا دارد  . از همان آغازکار تماشاگر هیچ اطلاعی درباره این راننده و گذشته پر رمز و راز او ندارد  .  او پشت فرمان به نظر با تجربه ، انعطاف پذیرو مورد اعتماد می‌رسد  .  کمی بعد متوجه می‌شویم که شغل اصلی او رانندگی اتومبیل برای دزد‌ها پس ازشبیخون زدن به اماکن مختلف است اما روزها در هالیوود به کار عملیات حیرت آور با اتومبیل اشتغال دارد و بقیه اوقاتش هم در گاراژی به مکانیکی می‌گذرد  .  او عشق را تا روزی که با « آیرین » ( با بازی کری مولیگان ) آشنا‌نشده‌نمی‌شناسد  . شوهر آیرین در زندان است  .  اما وقتی از زندان خارج می‌شود مجبور می‌شود تا یک بار دیگر دست به یک دزدی بزرگ بزند  .  اگر او از این کار سر بزند ، اعضای خانواده اش کشته خواهند شد  .  به این صورت است که « راننده » قبول می‌کند که به شوهر آیرین برای انجام این دزدی کمک کند  .  اما همه چیز ناگهان عوض می‌شود  .  شوهر « آیرین » طبق نقشه‌ای که « مافیا » برای او کشیده است در جریان دزدی کشته می‌شود  .  « راننده » با یک میلیون دلار پول باید راه گریزی برای خود و آیرین پیدا کند  .  راه گریزی که با وجود اعضای « مافیا » در هرگوشه و کنار کار آسانی نیست  . فیلم « درایو » شباهت‌های زیادی به فیلم‌های « آکشن » و « درام » دهه هشتاد میلادی هالیوود دارد که انگار به صورتی با کمیک‌های ابرقهرمانی ادغام‌شده‌است ودر آن ناگهان « راننده » دست به انتقام جویی می‌زند  .  او قهرمانی است درخود فرورفته ، آرام و شیرین که ناگهان تبدیل به عاملی مرگ آفرین می‌شود  . گاه در فیلم « درایو » کارگردان « رفین » برای رساندن منظورخود به شیوه‌های سوررئالیستی فیلمسازی روی می‌آورد :« داستان این فیلم خیلی شبیه به یک قصه بچه هاست  .  می‌دونید  ؟  اول همه چیز خیلی آرام شروع میشه و کم کم مسائل کوچک و بزرگی پیش می‌آد که قهرمان قصه را وامی داره که ناگهان سراژدها را از تنش جدا کند ، جادوگر را بکشد و شیطان را قطعه قطعه کند  ! » بازی « رایان گاسلینگ » در فیلم « درایو » درخشان است  .  او در نقش « راننده » یک بار دیگر استعداد چند سو گرد خود را به نمایش گذاشته است  .  استعدادی که این بازیگر جوان را به عنوان یکی از چهره‌های مهم سینمای امروز آمریکا و جهان به تماشاگر عرضه می‌کند  . « درایو » از همه عوامل فیلم‌های « کالت » Cult - فیلم‌هایی که به صورت کلاسیک در آمده و طرفداران بی‌شماری پیدا می‌کنند برخوردار است  .  عواملی چون شخصیت‌های بارز ، عمق ، شیوه‌های کم سابقه فیلم‌برداری و تعقیب‌های پرسرعتی شبیه به مسابقات ماشین رانی  .  برخی از تماشاگران ممکن است از صحنه‌های خشونت باری که در فیلم به کار گرفته‌شده‌خوششان نیاید اما این صحنه‌ها هم چون صحنه‌های خشونت بار فیلم‌های « کونتین تارانتینو » جزئی تفکیک ناپذیراز داستان فیلم هستند  .