روز آخر
صدای آمريکا به من اين فرصتی يگانه داد که در اين سی ساله به آرزوی هميشگی خود جامه عمل بپوشانم. آرزوی خدمت به دو سرزمين، به ايران و به آمريکا که هرگز منافع حقيقی و دراز مدت مردمانش را در تضاد با يکديگر نديدم
امروز سه شنبه هشتم سپتامبر سال 2009 ( هفدهم شهریور 1388 )، و این آخرین برگ دفتریست که سال پیش نوشتن روزانه اش را برایت آغاز کردم  .  یعنی فردا که بیآید من در اینجا ، در صدای آمریکا ، خانه دوم من در سی سالی که گذشت و نمیدانم چگونه گذشت ، نخواهم‌بود تا این روزانه نگاری را دنبال کنم  . دل از این محفل کندن البته ، همچون دل از این ساختمان کندن که در هر گوشه اش چهره متبسم دوستی جلویم سبز می‌شود ، که از هر قوم و ملتی را که فکرش بکنید هست ، آسان نیست ، اما ادامه زندگیست که در ترسیم خطوطش خودم هم مانده‌ام که چقدر دست داشته‌ام و چقدر نداشته‌ام  . اما یک نکته را میدانم  .  اینکه پایان راه من و صدای آمریکا ، بگونه‌ای هست که پیوسته آرزو داشتم باشد  .  یعنی آنگونه جدائی که نه رنجش خاطری تصمیم را باعث‌شده‌باشد ، نه کسی عذرم را خواسته باشد و نه کسی هلم داده باشد  . رسیده‌ام به نقطه‌ای و مکانی در ذهن که راهی دیگر در پیش گیرم ، بی‌آنکه رشته الفت و محبت با صدای آمریکا و همه آدمهای شریفی که در آنند و افتخار همکاریشان را داشته‌ام بگسلم  . صدای آمریکا به من این فرصتی یگانه داد که در این سی ساله به آرزوی همیشگی خود جامه عمل بپوشانم  .  آرزوی خدمت به دو سرزمین ، به ایران و به آمریکا که هرگز منافع حقیقی و دراز مدت مردمانش را در تضاد با یکدیگر ندیدم  .  حتی اگر نابخردی این حاکم و آن مقام در روزها و دوران هائی این حقیقت را وارونه جلوه داده باشند  .  و من بخاطر این فرصت تاریخی که صدای آمریکا در اختیارم گذاشت ، فرصتی که از سالهای گروگانگیری و جنگ تا روزهای امید و روزهای ارتباط با تو را شامل می‌شود ، سپاسگزارم و از یاد نخواهم برد  . صدای آمریکا به من فرصت داد تا بسیار بیآموزم و آموخته‌ام را نیز با تو در میان گذارم و باز از تو بیآموزم  . این چنین نعمت و فرصتی را نه می‌توان دست کم گرفت و نه فراموش کرد  .  اما اینکه از این نعمت و فرصت تا چه حد استفاده کرده باشم که بجای فقط ذکر مصیبت و ملال ، بدرد تو خورده باشد ، قضاوتش با من نیست و حرف حرف توست  . اما پایان حکایت من با صدای آمریکا نیز پایان حکایت من با تو نیست  .  و تو باز از من خواهی شنید تا آنزمان که بخواهی  . امروز فقط از دید من پایان یک دوره اداری و کاریست که شب 22 نوامبر سال 1979 ( 1 آذر 1358 ) شروع‌شده‌و به امروز میرسد که حدودا سی سال از آن گذشته است  . اما بجز سپاس از صدای آمریکا و سپاس از تو ، سپاس بزرگ دیگری هم میماند که باید نثار یک بیک همکارانی کنم که در درجه اول دوستانم‌بودند و همیشه با من همراه ، که در این سی ساله هرگز دست تنهایم نگذاشتند ، با هم روزها و شب‌ها را که از شماره فزونند پشت سر گذاشتیم و با هم بسیار گفتیم و مهمتر از همه خندیدیم و از ته دل خندیدیم  . الفت من با اینان که بسیاریشان نیز دیگر در این ساختمان نیستند پیوستگیست ، از آقای یحیوی بگیر و بیا تا گیتی و آن گیتی دیگر و فرح دخت و لیدا و حمید و بهروز و بهروز دیگر و عباس آقا و علی و رامش و نازی و انوش و ستاره و نادر و فریدون و اکبر و سعید و حیدر و منصور و ایرج و همایون و تا جوان هائی که امروزه دارند جای قدیمی‌ها را پر می‌کنند و برایشان آرزوی موفقیت دارم ، " موهبتی‌بود در کنارتان " . از عنکبوتی‌های عزیز که در این یکساله مهمانشان‌بودم سپاسگزارم بخصوص از بهروز و سعید و داراب و البته دو مریم عزیز ، یعنی هم مریم و هم مریمو  !!  ( میدانی در شیراز مریم را اینطور صدا میزدند ) . فردا که بیآید اما ، راهی دیگر آغاز خواهم کرد که از خوب حادثه ، هنوز حرفی برای گفتن دارم و تا آنزمان که چنته‌ام ته نکشیده باشد ، این حرف را با تو همچنان ادامه خواهم داد  . سه شنبه ، هشتم سپتامبر 2009 برابر با هفدهم شهریور 1388 احمد رضا بهارلو  .