این هم نامه های سوم و چهارم – روز یکصد و هفتم
"توصیف آنچه بر من می گذرد و اضطراب و دلشوره ای که با حس حقارت و درماندگی به عنوان پاره ای از وجود خود پذیرفته ام نه برای خودم آسان است که بگویم و نه برای شما که بشنوید، مگر آنکه دختری باشید در ایران"
و امروز پرهام از جانب نسلی صحبت می‌کند که « اضطراب » را نسل پیش از او برایش به میراث گذاشته‌اند  .  بالاخره ارث و میراث هم هزار و یک جور دارد ، این طفلکی‌ها از بد حادثه گرفتار این نوع شده‌اند  . پرهام می‌نویسد : آقای بهارلو ، شما از اضطراب مادرها گفتید ، و همچنین از اضطراب پدرها ، آیا کسی از « اضطراب » جوانان هم گفته  ؟ من به عنوان یک جوان « اضطراب » دارم خیلی هم زیاد  .  من تنها با اسلحه خود را به بی‌خیالی زدن گاهی از پس این اضطراب در میایم  .  گذشته تیره و تار است ، اکنون ویران و آینده ناپیدا  .  درس ، کنکور ، سربازی ، شغل ، ازدواج ، امنیت ، رابطه با جنس مخالف و دوران بلوغ  . هر جوان ایرانی حداقل با پنج تا از این موارد درگیر است و آن هم درگیری از نوع ایرانی آن  .  از مشکل فرار نمی‌کنم و می‌دانم که مصائب انسان ساز هستند ، اما مشکلات از نوع ایرانی خیلی فرق دارد  .  همیشه دلشوره دارم ، همیشه سوال دارم که چرا این چنین شد  ؟  آینده چه می‌شود  ؟  اکنون چکار کنم  ؟  شما بزرگترها چرا انقلاب کردید  ؟  یا اینکه چرا گذاشتید انقلاب بشه  ؟  مگر نمی‌شد اصلاح کرد  ؟  پنجاه ساله‌های امروز حداقل بیست سال را عادی زندگی کردند و بعد باقی عمر را به انتخاب خود به آتش کشیدند  .  اما من جوان چه  ؟  بیست و هفت سال از بهترین دوران عمرم رفت  .  جدا رفت  !  هیچی ازش نفهمیدم ، آن هم بدون آنکه بخواهم  .  بهتر است همان بی‌خیال باشم  . و « ناهید » انگار که حرف‌های هم نسل خود پرهام را در ضمیر خود شنیده باشد می‌گوید : شما هنوز اضطراب تحقیر شدن یک دختر در ایران را نمی‌توانید حتی احساس کنید  .  گفتنش ممکن است برایتان آسان باشد اما توصیف آنچه بر من می‌گذرد و اضطراب و دلشوره‌ای که با حس حقارت و درماندگی به عنوان پاره‌ای از وجود خود پذیرفته‌ام نه برای خودم آسان است که بگویم و نه برای شما که بشنوید ، مگر آنکه دختری باشید در ایران  . اضطراب ، دلشوره و پدر جد همه اینها ترس از هر بی‌فرهنگ و بی‌سر و پائی که هر آن ممکن است به حریم وجود تو تعرض کند ، تصورش حتی برای هم نسلان پسر من ممکن نیست  . شما پدر و مادرهائی که از اضطراب صحبت می‌کنید ، آیا خود می‌دانید که چگونه این اضطراب را بر سر من و میلیون‌ها چون من کوبیده‌اید و هنوز گله از پاسدار و کمیته و سازمان مبارزه با فساد می‌کنید  ؟ این‌ها را شما ، از پائین ترین لایه‌های اجتماع در آوردید و روی سر فرزندان خود خراب کردید  .  حالا دارید از کی گله می‌کنید  ؟  راستی خیلی شهامت داشته‌اید که اسم مرا « ناهید » گذاشتید و از صغری و کبری و رقیه معافم کردید وگرنه باید پای این e - mail را هم امضا می‌کردم سکینه  . و باز دوست گرامی من ، برای من نظاره‌گر در این سوی دنیا ، حرفی باقی نماند  .