اعتراض روحانیان مجلس به نمایش فیلمی درباره عقیم سازی مردان
یک منتقد: فیلم روایت طنزگونه مردِ پنجاه‌ساله‌ای‌ست که همسرش از او می خواهد وازکتومی کند؛ اما روحِ پدرش در بهشت و یک حوری بهشتی از او می خواهند تن به این کار ندهد
نمایش موقت کمدی : « آتشکار ، یک راز مردانه » در جشنواره فیلم فجر و انتخاب آنونس آن بعنوان یکی از آنونس‌های مطرح در جشنواره ، خشم محافل تندرو را برانگیخته است  . محمدتقی رهبر ، رئیس مجمع نمایندگان روحانی مجلس ، با انتقاد شدید از دو فیلم عصر جمعه و آتشکار افزود : « ابتذال در این فیلم‌ها به روشنی قابل‌مشاهده است  .  در همین رابطه از وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی دعوت شد تا با حضور در کمیسیون فرهنگی مجلس نسبت به این موضوع توضیح دهد همچنین کمیسیون حقوقی و قضایی مجلس نیز پیگیر این مسئله است » . رئیس مجمع نمایندگان روحانی مجلس با اشاره به فیلم آتشکار گفت : « این فیلم در کمیسیون فرهنگی مجلس به نمایش درآمد و نمایندگان زن مجلس که در این جلسه حاضر‌بودند با دیدن محتوای آن ، جلسه کمیسیون را ترک کردند چرا که محتوای آن بسیار بد و زننده‌بود » . رهبر گفت : « ‌نمایندگان زن از دیدن این فیلم شرمسار شدند و ما بخوبی دریافتیم که هنر در کشور در حال ابتذال است » . فیلم کمدی « آتشکار یک راز مردانه » به مدت سه سال است که اجازه نمایش عمومی نیافته ؛ اما با دریافت پروانه نمایش موقت در جشنواره فیلم فجر به نمایش درآمده است  . فیلم آتشکار‌ نگاهی طنزآمیز به موضوع وازکتومی ( عقیم‌سازی مردان ) دارد  .  همین درونمایه باعث شد فیلم آتشکار برای راه‌یابی به اکران عمومی با موانع بسیاری روبرو شود تا اینکه سال گذشته وعده‌هایی برای اکران آن مطرح شد و این اثر به صورت محدود در جریان جشنواره فیلم فجر برای اهالی مطبوعات به نمایش درآمد  . شماری از پزشکان و کارشناسان گفته‌اند مخالفت‌ها با درونمایه فیلم موید قوی بودن جبهه پایدار مردسالاری در ایران است  .  در چنین فرهنگی عقیم‌سازی یک تابوی بزرگ است  . محسن آزرم از منتقدان سینمایی نوشته است : فیلم آتشکار ، یک راز مردانه ، حکایت مرد پنجاه‌ساله‌ای‌ست که می‌خواهد به‌اصرار همسرش وازکتومی کند و روح پدرش که در بهشت رحل اقامت افکنده و یک حوری هم دور و برش چرخ می‌زند ازش می‌خواهد بی‌خیال وازکتومی شود و کنار چهار دختری که دارد ، یک پسر هم به دنیا اضافه کند که خدای‌نکرده نسل‌شان منقرض نشود  .  امّا داستان این « آقا سهراب » ی که خیال وازکتومی به سرش زده ، به‌سبک « کمدی الهی » در سه فصل روایت می‌شود ؛ بهشت ، برزخ و دوزخ  .  همه‌چی توی دنیای این فیلم آن‌قدر عجیب‌وغریب است که آدم را شگفت‌زده می‌کند ، همه‌چی به هجو کشیده‌شده‌؛ از ساختمان‌های بلند گرفته تا نکته‌ها درباره‌ی وازکتومی و این‌که چینی‌ها دنبال راه‌حلی هستند برای کشف نکته‌های تازه در این باب  .  جنس شوخی‌های فیلم ، البته ، یک‌جور رکاکت بانمک ( و البته توضیح‌ناپذیر ) دارد که هر از چند دقیقه‌ای تماشاگرش را واقعا  .  از ته‌دل می‌خنداند ؛ شوخی‌های حساب‌شده‌ای که معلوم است مدّت‌ها بهشان فکر‌شده‌و خلق‌الساعه نبوده‌اند  .  این از آن‌جنس کمدی‌هایی نیست که شبیه‌اش را قبلا توی سینمای ایران دیده باشیم ؛ یک‌جور کابوس است که هم موقعیتی گروتسک‌وار دارد ، هم فانتزی‌ست ، هم سوررئال است  ...  خلاصه ، ترکیب غریب و بانمکی‌ست که فقط هم به درد موقعیت این « آقا سهراب » ی می‌خورد که با روح پدرش مکالمه می‌کند ( آن‌هم چه مکالمه‌ای ) و سری هم به او می‌زند و می‌بیندش که روی تختی در بهشت لم داده و قلیان می‌کشد و توقّع دارد که پسرش حرفش را گوش کند  .  اصلا خود ایده‌ی آتشکاربودن آن‌ها و آهن مذاب و دود و هزار چیز دیگر که توی فیلم هست ، ماجرا را بانمک‌تر از آن‌چیزی که فکر می‌کنیم کرده است  .  کم پیش می‌آید که یک فیلم ایرانی همه‌چی‌ش بانمک و جذّاب باشد و « آتشکار » خوش‌بختانه یکی از این‌ فیلم‌هاست  . »