گزارش اجتماعی : برده داری در موریتانی؛ سنتی که هنوز ادامه دارد 
دولت موریتانی از پذیرش اتهام دست داشتن در برده داری سرباز می زند
اسکات پاب ، خبرنگار صدای آمریکا ، داکار با وجود لغو قوانین برده‌داری ، مبارزهبا این سنت در موریتانی هنوز ادامه دارد  . نهادهای مدافع حقوق‌بشر در سال جاری ، 45مرد ، زن و کودک را از یوغ بردگی در موریتانی آزاد کرده‌اند  . بنا به گفته این نهادها ، با وجود تصویب قوانینبسیار سخت گیرانه علیه برده‌داری ، اعمال کار اجباری کماکان ادامه دارد  . دولت موریتانی از پذیرش اتهام دست داشتندر برده‌داری سرباز می‌زند  . اما برخی از بردگانی که اخیرا آزاد شدهاند به‌طور علنی در مورد تجربیات خود سخن گفته‌اند  . بیلال اولد رباه ، 28 سال دارد اما پیرمی نماید  .  با چثه‌ای قوی و کشیده ، یک برده متولد‌شده‌و بیشتر عمر خود را بردگیکرده و به عنوان گله‌دار و کارگر خانه بدون دستمزد برای صاحب خود کار کرده است  . رباه که امسال آزاد‌شده‌می‌گوید اعضایخانواده اش هم زمانی که او خیلی کوچک بوده در خدمت برده داران دیگر بوده‌اند  . او می‌گوید به یاد می‌آورد که یک بارمادرش در حالیکه اشک می‌ریخته برای آزادی خود به پلیس مراجعه کرده اما او برده داربودن خود را انکار کرده و به ناچار با صاحب خود مانده است  . رباه توانسته با تشکیل پرونده شکایت درسازمان امدادی برده‌داری موریتانی خواهران خود را آزاد کند  . ارزیابی سازمان ملل حاکی از آن است کهدر حال حاضر حدود نیم میلیون شهروند موریتانی در زیر یوغ برده‌داری روزگار میگذرانند  . هین مینت سالم ، مادر 45 ساله دو فرزند ، که تا پیش از آزادی تا اوایل سال جاری برده بوده ، می‌گوید زمانی که مادر بزرگش بهعنوان برده به قبیله دیگری فروخته شد همه اعضای خانواده اش پراکنده شدند و همسراولش به این دلیل که صاحبش اجازه خروج از روستا را نمی‌داد ، ناچار به طلاق او شد  . او می‌گوید همسر دومش توانست فرار کنداما صاحبش برای اعلام مکان او مورد ضرب و شتم شدید قرار گرفت  .  مجبور شد دو فرزندشرا رها کند و برای پیدا کردن همسرش برای رسیدن به روستای بعدی 50 کیلومتر پیادهراه برود  . در تلاشی به منظور رهایی فرزندانش ، پرونده شکایت تشکیل داد  . وی می‌گوید : مقامات محلی آن‌ها را تهدیدکرده‌اند که اگر بار دیگر به اداره پلیس مراجعه کنند ، زندانی خواهند شد  . در نهایت ، به‌طور اتفاقی با یکی ازکارمندان سازمان امدادی بردگان برخورد کردند و او آن‌ها را به شهر برد و وی رابرای آزادی فرزندانش و پیوستن به او چهار ماه بی‌صبرانه انتظار کشید  . کارشناسان معتقدند برده‌های موریتانیمعمولا " به انشعابی از یک گروه قومی خاص تعلق دارند ، برده به دنیا آمده‌اند وباید هر پولی را که به دست می‌آورند به صاحبان خود تحویل بدهند  . در ضمن این بردگان نمی‌توانند پس ازمرگشان هیچ ملکی برای فرزندانشان که آن‌ها نیز برده متولد شده‌اند ، به جایبگذارند  . با وجود تصویب قوانین ممنوعیت برده داریکه حتی از تصویب برخی از آن‌ها 40 سال می‌گذرد ، شواهد ثابت کرده شکستن حلقه سنتبرده‌داری بسیار دشوار است  . سال گذشته ، قانون جدید و سخت گیرانه تریعلیه برده‌داری تصویب شد  . دولت ادعا می‌کند سنت برده‌داری درموریتانی ریشه کن‌شده‌، اما ناظران آگاه از آزادی فقط 48 برده در سال جاری خبر دادهاند  . بیرام اولد اوبید ، یکی از اعضای سازمانامدادی برده‌داری می‌گوید نه تنها قوانین ضد برده‌داری موریتانی به مرحله اجرا گذاشتهنمی شود ، بلکه برده داران نیز مجازات نمی‌شوند  . بیرام اولد اوبید می‌گوید : " از آنجا که در موریتانی داشتن برده نشانه‌ای از موقعیت اجتماعی برتر است در واقع بردهداری در همه بخش‌های جامعه اجرا می‌شود و حتی افرادی که در گذشته برده بوده‌اند همبرده‌داری می‌کنند و در نهایت تصویب قوانین ضد برده‌داری موریتانی صرفا برایارتقای وجهه بین‌المللی این کشور بوده است  .  » دولت موریتانی این اتهامات را انکار می‌کند و الغاگران برده‌داری به فعالیت برای دستیابی به منافع شخصی شان متهم می‌کند  . انجمن زنان حمایت از خانواده به هدف کمکبه زنان برده و کودکانشان تشکیل‌شده‌است  . امینه تو مینت موکتور ، رییس این انجمنمی گوید : زنان برده مورد بد رفتاری شدید قرار می‌گیرند و او زنانی را می‌شناسد که بهاجبار صاحبانشان به هدف افزایش زاد و ولد بردگان ، ناچار به ازدواج با آن‌ها شدهاند  . وی می‌گوید پس از تماس با قربانیان بااین سازمان ، نماینده‌ای را به روستا می‌فرستد تا صحت ادعای آن‌ها مبنی بر بردهبودن این زنان ثابت شود  . محمد سید اولد حمادی ، رییس کمیسیون حقوقبشر موریتانی ( و سفیر پیشین ایالات متحده در سازمان ملل ) می‌گوید : « قوانین ضدبرده‌داری در این کشور به مرحله اجرا در نمی‌آیند و عمل‌کرد مقامات قضایی در عدم تمایلبه اجرای این قوانین بسیار تاسف آور است  .  این مقامات بسیار محافظه کار و افراطیهستند  . »