هاشمی رفسنجانی، در جستجوی زمان از دست رفته
کم نیستند کسانی که امروز از خود می پرسند که آیا هاشمی رفسنجانی به پایان خط رسانده شد. و یا خودش خواست که نخواست که بیاید؟
انتخابات مجلس خبرگان رهبری جز دوره اول هرگز برای مردم مهم نبوده است  .  اما اصلاح‌طلبان پس از حذف‌های پی در پی از شوراها ، مجلس شورای اسلامی و انتخابات ریاست جمهوری برای ایجاد تعادل در قدرت و هموار‌سازی بازگشت دوباره به صحنه ، پیروزی او را به نفع خود مصادره کردند  .  اما اکنون نمی‌توانند از کنار گذاشته شدن او هم یک پیروزی بسازند  .  همچنان که روزی بازرگان گفته‌بود « آنجا که نبودن ما عین بودن ماست  . » اکنون مرد همه فصول تنها ، پست انتصابی ریاست مجمع تشخیص مجمع مصلحت را بر عهده دارد و در صورت برکناری از این سمت رسما دوران بازنشستگی اش آغاز خواهد شد و در همه اخبار از او به عنوان سابق یاد خواهد شد  .  مردی که 32 سال همواره حاضر‌بود  . کم نیستند کسانی که امروز از خود می‌پرسند که آیا هاشمی رفسنجانی به پایان خط رسانده شد  .  و یا خودش خواست که نخواست که بیاید  ؟ پاسخ دقیق به این پرسش را شاید هاشمی هم نداند  .  اما او می‌داند که بازی در جمهوری روحانیون حذفی است  .  کم نبوده‌اند کسانی که پیش از این به کارگردانی او از صحنه حذف شده‌اند و اکنون خود او می‌داند بر مبنای این قاعده او نیز در مدار حذف قرار گرفته است و درخواست بازنشستگی ، بیشتر به شوخی شباهت دارد  .  زیرا روحانیون تنها به حکم مرگ بازنشسته می‌شوند  .  از همین رو مهدوی کنی که 3 سال از او مسن تر است در آستانه 80 سالگی بر مسند ریاست تکیه زده است  . هاشمی رفسنجانی از لحظه ظهور آیت‌الله خمینی در تهران و تشکیل دولت موقت در صحنه ظاهر شد  .  اگر پیش از آن برای روحانیون چهره‌ای شناخته شده‌بود اما با قرائت حکم نخست وزیری مهندس بازرگان وارد صحنه شد  .  او تنها روحانی است که جز ولایت فقیه و ریاست قوه قضاییه همه مناصب ارشد در جمهوری اسلامی تجربه کرده است  .  او پس از مرگ سید محمد حسینی بهشتی در تیر ماه سال 60 موفق شد به نزدیک ترین فرد به آیت‌الله خمینی تبدیل شود  .  در حالی که ریاست مجلس شورای اسلامی را بر عهده داشت ، فرماندهی جنگ را هم بدست گرفت  .  پس از درگذشت آیت‌الله خمینی موفق شد در همین مجلس خبرگان و در روزی که دو چهره شاخص آن یعنی آیت‌الله علی مشکینی به عنوان رییس و محمد رضا مهدوی کنی رییس کنونی غایب‌بودند به عنوان نایب رییس ، حجت‌الاسلام سید علی خامنه‌ای را به رهبری برساند  .  در آن جلسه آیت‌الله علی مشکینی رییس وقت مجلس خبرگان به بهانه بیماری شرکت نکرد  .  مهدوی کنی هم که برای معالجه به لندن رفته‌بود در راه بازگشت در هواپیما خبر انتصاب رهبر جدید را شنید  .  گفته‌اند او باور نکرد و خواست تا زا تهران دقیق تر پرسیده شود  .  شاید نام دیگری جز آیت‌الله خامنه‌ای در خبر بعدی اعلام شود  .  امروز هاشمی وقتی از نامزدی انصراف داد و گفت برای این سمت و یا هر سمت دیگری پیر‌شده‌و به فکر بازنشستگی است ، تاکید کرد که مهدوی کنی گزینه بهتری است  .  درحالی که 3 سال از او پیرتر است و همه می‌دانند که از بیماری رنج می‌برد ، او حتی با صندلی چرخدار به مجلس آمد  .  رییس جدیدی که در 32 سال گذشته تنها سه سمت اجرایی ریاست کمیته‌های انقلاب ، وزارت کشور و نخست وزیری چند ماهه پس از کشته شدن رجایی و باهنر در شهریور 60 را در کارنامه دارد  .  اما همواره از خود چهره‌ای پرقدرت اما در سایه به نمایش گذاشته است  . اما چرا هاشمی رفسنجانی باید حذف می‌شد  ؟  چرا مهدوی کنی گزینه بهتری است تا او که همواره گفته است نزدیک ترین فرد به رهبر جمهوری اسلامی است و هنوز هر سه شنبه با هم ناهار می‌خورند و درامور مهم با هم گفتگو می‌کنند  ؟ در واقع هاشمی رفسنجانی بازی را نه به علی خامنه‌ای بلکه به سپاه پاسداران باخته است  .  کسانی که به جد معتقدند او جنگ را پایان داد در حالی که آنان می‌توانستند به پیروزی برسند  .  و او‌بود که جام زهر را به آیت‌الله خمینی نوشاند  .  به همین دلیل سناریو حذف هاشمی ، پروژه تغییر مبنای مشروعیت سیاسی از مقبولیت روحانیت به اقتدار نظامیان است  .  کسانی که از دفتر رهبر تا سیاست ، اقتصاد و فرهنگ را در اختیار گرفته‌اند  .  با در نظر گرفتن این نکته ، می‌توان فهمید که هاشمی نه به طعنه بلکه به زیرکی به جانشین خود یادآوری کرده این سمت تشریفاتی است و همواره کسان دیگری آن را اداره کرده‌اند  . به این ترتیب باید از این پس منتظر هیچ حادثه‌ای در مجلس خبرگان جز تایید رهبری و درخواست قاطعیت بیشتر با دشمنان نبود  .  نه این که هاشمی جز این می‌خواست اما استقلال رای نسبی او ایجاب کرد تا از این سمت کنار گذاشته شود  .  و شخصی بر جای او تکیه کند که می‌تواند به تنروهایی نزدیک به رهبر میدان بیشتری بدهد  .  این که این روند تا خانه نشینی رسمی او ادامه پیدا خواهد کرد یا نه  ؟  بیش از آن که به اراده رهبر و جناح حامی او وابسته باشد ، به تحولات آینده ایران و نحوه رویایی جمهوری اسلامی بستگی دارد  .  تا شاید در قامتی دیگر در صحنه ظاهر شود  .  البته شاید  .