دو رئیس جمهوری که به یک زبان سخن می گویند
گری سیک شیوه مثبت حسن روحانی در ارائه موضع ایران به جهان را در قالب زبانی متفاوت و تفاهم آمیز مهم ترین تغییر در سیاست های دولت جدید می داند
انتشار مقاله حسن روحانی ، رئیس جمهوری ایران در روزنامه معتبر واشنگتن پست و مصاحبه تلویزیونی او با کانال‌ان بی‌سی فرصتی شد تا گیتا آرین ، گزارشگر بخش فارسی تلویزیون صدای آمریکا پرسش‌های خود را درباره مصاحبه و مقاله آقای روحانی با گری سیک ، تحلیل‌گر مسائل ایران و خاورمیانه و استاد دانشگاه کلمبیا در نیویورک در میان بگذارد  .  ترجمه این مصاحبه در زیر از نظرتان می‌گذرد  . ا گری سیک در پاسخ به این پرسش که آیا چیز تازه‌ای در مصاحبه آقای روحانی دیده است گفت : به یک تعبیر چیز تازه‌ای در سخنان او ندیده است  . او گفت : سخنان آقای روحانی در مورد این که ایران قصد تولید سلاح اتمی ندارد و نظایر آن ، چیزی‌ست که آمریکایی‌ها از بس آن را شنیده‌اند دیگر به آن توجهی ندارند  ...  واقعیت آن است که در ده سال گذشته ایران برای تولید سلاح اتمی تلاش کرده است  . آقای سیک در سخنان رئیس جمهوری ایران درمورد لزوم تعامل دوسویه در مذاکرات و جزئیات تکنیکی آن نیز چیز تازه‌ای نمی‌یابد  .  اما به نظر او :« چیز تازه‌ای که در سخنان آقای روحانی وجود دارد روحیه بسیار مثبتی‌ست که در سخنان او به چشم می‌خورد  .  او بعد مثبت ایران را ارائه می‌دهد و راه جدیدی برای معرفی و عرضه آن به جهان اتخاذ کرده است » . اقای سیک می‌گوید : « چیزی که برای من به عنوان کسی که مسائل ایران را دنبال می‌کند بسیار جالب‌بود این‌بود که [ این ] همان چهره‌ای بود که احمدی نژاد از ایران به جهان نشان می‌داد که به شکلی بسیار منفی‌بود  .  در نتیجه شیوه مدیریت احمدی نژاد از نظر سیاست خارجی برای ایران بسیار فاجعه آمیز‌بود و جهان به ایران به عنوان دولتی یاغی می‌نگریست که نمی‌توان با آن کار کرد  .  و در مورد مسائل عمده با آن مشکلات جدی داشت  . اما روحانی آمده و می‌گوید من برخلاف احمدی نژادم  .  می‌خواهم چشم اندازی را ارائه دهم که ایران در چارچوب آن موضع‌گیری می‌کند و درواقع هیچ وقت به اندازه حالا ناممکن نبوده و آن را در بسته‌بندی جدیدی به جهان عرضه می‌کند  .  روحانی می‌کوشد بر آن ادبیات و زبانی که احمدی نژاد به کار می‌برد فائق آید  .  مانند آن که در توییتر سال نو را به یهودیان تبریک می‌گوید و این که یهودیان در مجلس ایران نماینده دارند و ایران با یهودیان رابطه خوب دارد و غیره  . گری سیک می‌گوید : البته این امر کاملا نو نیست  .  آقای خاتمی هم که در 1997 به عنوان رئیس جمهوری اصلاح‌طلب انتخاب شد نظیر همین عبارات مثبت و سخنان متین را خطاب به جامعه و مردم امریکا به کار برد و به صورتی دمکراتیک از گروگان‌گیری عذر خواست و از مردم آمریکا دلجویی کرد  .  و خیلی چیزهای دیگر از این قبیل که چهره کاملا متفاوتی از ایران را به جهان نشان می‌داد  . گری سیک با تاسف می‌گوید : « در آن زمان در دولت آمریکا حدود دوسال تمام طول کشید که بپذیرند و بفهمند که در ایران چیز تازه‌ای وقوع یافته و بعد تازه یک شیوه کمیک در پیش بگیرند و بگویند که : " حالاببینیم ، شاید بشود کاریش کرد  . » به گفته گری سیک : « در آن زمان خاتمی دیگر نمی‌توانست تلاش‌هایش را ارائه دهد و توسط تندروها و سیاست‌های داخلی در ایران محاصره شده‌بود  .  دیگر در موضعی قرار نداشت که بتواند به وعده‌هایش عمل کند  .  ولی در این مورد خاص ، روشن بگویم ، روحانی حمایت کامل رهبر را دارد  .  هیچ تردیدی هم در این وجود ندارد  .  می‌دانیم که آقای روحانی در بیشتر عمر حرفه‌ای اش نماینده رهبر در شورای عالی امنیت ملی بوده است  . « اما او هم در ایران با تندروهایی محاصره‌شده‌که می‌گویند آمریکا جز از راه زور چیزی حالی اش نمی‌شود و باید با آن مقابله به مثل کرد و اگر کوتاه بیایی بعدا باید بهایش را بپردازی وغیره  .  در آنجا این بازی را دارند می‌کنند  .  در اینجا ، در آمریکا هم آقای اوباما دقیقا با چنین وضعی روبروست  .  عده‌ای هستند که می‌گویند هیچ تغییری رخ نداده  .  ایران همان است که‌بود  .  نگذار گولت بزنند  .  تنها چیزی که [ ایرانی‌ها ] می‌فهمند زبان زور و فشار است  .  به فشار‌ها بچسب و مذاکرات را ول کن  . « من می‌خواهم بگویم که هم اوباما وهم روحانی بر یک کشتی سوارند  .  از نظر داخلی هردوی آنان باید تا شش ماه آینده به راه حلی برسند و گرنه در داخل مخالفان خود را موجه نشان می‌دهند و جلوی هرگونه پیشرفتی را در مذاکرات خواهند گرفت  .  بنابر این به نظرمن هم برای آمریکا و هم برای ایران حیاتی است که چیزهای عینی و واقعی مثبت و جدی بیابند که بتوانند انجام دهند  .  [ چیزهایی که ] نه فقط زبان و بیانی را که به کار می‌برند تغییر دهد بلکه ماهیت و اصل وضعیت را هم تغییر دهد  .  این امری ممکن است  .  اما درگذشته آمریکا ازآن استفاده نکرد  .  حالا امیدوارم که وضع متفاوت باشد  . گری سیک درباره اشاره آقای روحانی به ظرفیت ایران برای کمک در زمینه‌های مشترکی مانند سوریه و بحرین و پیشنهاد میانجیگری در آن گفت : 1 من فکر می‌کنم که سوریه یک فرصت عمده و مغتنم است  .  ایران به دلایلی که کاملا برای ما قابل فهم است از سلاح شیمیایی منزجر است  .  ایران در جنگ با عراق به خاطر استفاده صدام حسین از سلاح شیمیایی صدها هزار تلفات تحمل کرد  .  امریکا در آن زمان به جای آن که مثل حالا بگوید :« این اصلی‌ست که ما به آن پایبندیم » رویش را آن طرف کرد و وانمود کرد که ندیده است  .  و کار صدام را نادیده گرفت  .  برای همین است که ایران از همان آغاز در سوریه استفاده از سلاح شیمیایی را محکوم کرد وبا آن که بر داستان کاربرد سلاح شیمیایی توسط مخالفان دولت سوریه اصرار می‌کند اما خواستار نابود کردن سلاح‌های شیمیایی بوده و از تصمیم اسد برای از بین بردن تسلیحات شیمیایی سوریه استقبال کرده  .  بنابراین در این زمینه ، یعنی در زمینه سلاح شیمیایی ، ایران و آمریکا در یک موضع قرار دارند  . گری سیک می‌گوید : نکته دیگر این که بزودی قرار است کنفرانس ژنو 2 برگزار شود که در آن برای سرنوشت سوریه و راه حل سیاسی برای سوریه و جنگ داخلی آن مذاکره شود  .  این کنفرانس می‌تواند فرصتی باشد برای آمریکا که ایران را به نشستن بر سر میز مذاکره دعوت کند  . به گفته آقای سیک : در گذشته آمریکا هرگونه شرکت ایران را در هر اقدام یا کنفرانس بین‌المللی وتو کرده  .  در وضعیت فعلی آمریکا لازم نیست چندان مایه بگذارد  .  کافی‌ست به ایران بگوییم بسیارخوب  .  شما می‌گویید می‌توانید همکاری مثبتی در این زمینه بکنید  .  بفرمایید  .  ما از شما دعوت می‌کنیم که بادیگران سر این میز بنشینید ود رباره آینده سوریه و یافتن راه‌هایی برای اجتناب از سقوط کامل این کشور و افتادن آن به دست اسلام‌گرایان تندرو مذاکره کنیم  .  در واقع این چیزی‌ست که مورد نظر ایران هم هست  .  حتی اگر اسد سقوط کند ، ایران دوست دارد شاهد یک دوران انتقالی منظمی به دولتی متفاوت و ائتلافی باشد  .  بنابراین از هردو منظر ، ایران و آمریکا دارای هدف‌های مشابهی هستند و فکر می‌کنم اگر بتوانیم از اینجا با هم آغاز کنیم ، روندی بسیار مثبت خواهد‌بود  . آقای سیک در مورد مقاله آقای روحانی که روز جمعه در واشنگتن پست منتشر‌شده‌و این که آیا چیزی متفاوت با مطالب کلی که امریکا و دیگر کشورهای جهان مطرح می‌کنند داشته یا خیر گفت : « حرف‌ها همان کلی گویی‌ها بود  .  به این معنی که هرکسی می‌تواند این چیزها را بگوید  .  نکته کلیدی و متفاوت این‌بود که او کلماتی به کار برد که هرگز احمدی نژاد از آن‌ها استفاد ه نمی‌کرد  .  نگرش او از نگارشش چنین بر می‌آمد که ما داریم با هم برای مسائلی که درگیرشان هستیم کار می‌کنیم  . احمدی نژاد حالتی رقابت‌آمیز و خصمانه و تهاجمی و لحنی اتهام زننده داشت  .  من فکر می‌کنم که روحانی مسئله ایران را به روشی مطرح می‌کند که بگوید ایران آماده است برای پیش‌برد مسائل با بقیه جهان کار و همکاری کند  . این چیزی‌ست که کاملا تازگی داشت  .  البته کاملا جدید نبود  .  [ همان‌طور که گفتم ] ما دقیقا نظیر همین سخنان را از آقای خاتمی در دوره اول ریاست جمهوری اش شنیده‌بودیم  .  اما در آن زمان خیلی کند و کاهل عمل کردیم  .  در مورد اکنون امیدوارم پرزیدنت اوباما - که بیش از این حدود چهارسال پیش مجموعه علامت‌هایی برای متعهد کردن ایران داده‌بود  ... گری سیک در ادامه سخنانش افزود : اکنون زمان طوریست که این امر را ممکن کرده و به نظر می‌رسد که رئیس جمهور و بسیاری دیگر در آمریکا و در ایران طرفدار این طرز فکرند و ما همین حالا آن [ فرصت ] را داریم و واقعا دیگر هیچوقت فرصتی بهتر از این نخواهیم یافت  .  هرچند که این حرف به این معنی نیست که [ بگوییم ] همه چیز قرار است آرام و آسوده پیش برود و دست انداز و چاه و چاله در راه نخواهد‌بود  .  حتی در برخی مراحل [ ممکن است ] سرخورده و نومید هم بشویم  .  [ هیچیک از این‌ها ] در اول کار معلوم نیست  .  اما به نظرم ما دو رئیس جمهور داریم که - ضمنا این را بگویم که خیلی خوب است که هردو در یک روز در سازمان ملل سخنرانی دارند - دو رئیس جمهور داریم که به یک زبان سخن می‌گویند  .  این از زمان انقلاب ایران تاکنون امری بسیار بسیار نادر بوده است  .