مذاکرات هسته ای ایران، واکنش گروه های تندرو
کریستین ساینس مانیتور: در میان گزارش هایی که تا کنون منتشر شده، تنها گزارش گروه بین المللی بحران بوده که چگونگی رسیدن به توافق نهایی را تشریح می کند.
مذاکره‌کنندگان ایران و گروه 1 + 5 ، در باره گفتگوهای جاری هسته‌ای ساکت بوده‌اند ، اما گزارشی که روز دوشنبه توسط گروهی از تحلیگران منتشر شد ، می‌تواند نشانه‌هایی در مورد چند و چون آن‌ها ارائه دهد  . اسکات پیترسون خبرنگار روزنامه کریستین ساینس مانیتور ، در گزارشی به این موضوع پرداخته است : در باره رویارویی اتمی ایران گزارش‌های زیادی منتشر‌شده‌است ؛ اما در میان مفیدترین و به موقع ترین آن‌ها ، گزارش گروه بین‌المللی بحران در بروکسل است که چگونگی رسیدن به توافق نهایی را تشریح می‌کند ، و انتشار آن دو روز پیش از آن که ایران و شش قدرت جهانی برای چهارمین بار ، و پیش از نزدیک شدن به مهلت 29 تیر ماه ( 20 ژوئیه ) به گفتگو بنشیند ، صورت می‌گیرد  . همانند مذاکره‌کنندگان ، گزارش گروه بین‌المللی بحران بر یک بازی طولانی تمرکز دارد  .  خط زمانی آن یک دوره 19 ساله را در بر می‌گیرد و می‌پذیرد که برای انجام معامله ، دو طرف ناچار خواهند‌بود با نشان دادن حسن نیت یا دست کم پایبندی مشترک به معامله بر دهه‌ها بی‌اعتمادی غلبه کنند  . این گزارش ، بحث‌های تکنیکی مفصلی ، در این باره آن که چطور مسلم شود که ایران هرگز سلاح اتمی تولید نخواهد کرد را ، در بر می‌گیرد  .  اما آنچه که آن را مجزا می‌کند این است که موانع سیاسی ، که ثابت کرده حل آن بسیار دشوار است ، و همینطور نظر ایران را در گزارش لحاظ می‌کند  . علی واعظ ، تحلیلگر ارشد ایران و عضو این گروه ، که از نزدیک با مقام‌های آمریکایی و ایرانی در تماس است ، می‌گوید اکثر پیشنهادهای گذشته « آمریکا محور » بوده و بر عناصر انفرادی معامله تمرکز داشته است  .  اما ، به گفته او ، این گزارش « بر واکنش‌های دو طرف به کمک به مذاکره‌کنندگان استوار است ، کسانی که قرار است به قرائت ملی و تنگناهای سیاسی مربوط پایبند باشند  . » گزارش همچنین راه‌های میانه‌ای را برای دشوارترین مسائل - مانند محدود کردن توانایی غنی‌سازی اورانیوم ایران و چگونگی لغو تحریم‌ها توسط گروه 1 + 5 ( شامل آمریکا ، بریتانیا ، روسیه ، چین ، فرانسه و آلمان ) - ارائه می‌دهد  . آقای واعظ می‌گوید « این پیشنهادها برای آن طرح‌نشده‌است که یک طرف کاملا راضی شود ، بلکه ارائه‌شده‌تا زمینه را برای راه حلی که به نفع هر دو طرف باشد هموار کند  . » نقشه راه گروه بین‌المللی بحران ، که برای مشخص کردن گام‌هایی اطمینان‌دهنده توسط طرفین به دقت تهیه‌شده‌است ، مواد زیر را شامل می‌شود : - اندازه‌گیری ظرفیت غنی‌سازی ایران ، نه در تعداد سانتریفیوژها ، بلکه در تولید کلی آن‌ها ، که به ایران اجازه می‌دهد وضعیتی را که می‌خواهد ، تا وقتی در چارچوب پارامترهای توافق‌شده‌قرار دارد ، انتخاب کند  . - یک سقف یک یا دو ساله برای ظرفیت غنی‌سازی ایران تحت آنچه که امروز وجود دارد ، حدود 8 هزار سانتریفوژ فعال  .  پس از سال‌ها اعتمادسازی ، از جمله بازرسی‌های سرزده و سیاست تبدیل فوری اورانیوم غنی‌شده‌به سوختی که هیچ کاربرد نظامی ندارد - ایران اجازه خواهد یافت ظرفیت خود را سه برابر کند ، معادل تقریبا 24 هزار سانتریفیوژ نسل اول  . - تغییر رآکتور آب سنگین اراک جهت تولید مقدار کمی از پلوتونیوم این مرکز برایگروه 1 + 5 یک موضوع نگران‌کننده است ، زیرا پلوتونیومی که تولید خواهد کرد ، می‌تواند در راه دیگری مصرف شود ، که آن راه ساخت بمب است  . - ایجاد مکانیسم واقعی و اجباری برای میانجیگری در اختلافات  . در مقابل ، با اقدامات زیر برای ایران موافقت خواهد شد : - تاسیسات زیر زمینی فوردو ، آن گونه که 1 + 5 می‌خواست ، بسته نخواهد شد  .  به یک مرکز پژوهشی و توسعه ، با محدودیت‌های دقیق ، تغییر شکل خواهد داد  .  همینطور لغو سریع تحریم‌ها در این روند ، پس از « آن که آمادگی‌های لازم انجام گرفت  . » گزارش گروه بین‌المللی بحران ، این اقدام را مرحله آغاز اجرای توافق برای جلب حمایت می‌داند  . - آزاد کردن نیمی از درآمدهای نفتی ایران ، پس از 1 یا 2 سال نخست ، و نیز برداشتن محدودیت‌های زیادی که بر سیستم بانکی ایران وضع‌شده‌است  .  اتحادیه اروپا به تدریج واردات نفت را ازسر خواهد گرفت  .  پول‌های باقیمانده آزاد خواهد شد ، و تحریم‌های بیشتر ، در 5 یا 7 سال بعد ، برچیده خواهد شد  .  فراهم کردن تخصص تکنیکی برای برنامه هسته‌ای غیر نظامی آن  . - برداشتن بقیه تحریم‌های مرتبط با برنامه هسته‌ای از بخش گاز و نفت در آخرین مرحله معامله  . چنین معامله‌ای ممکن است انتظارات اعضای کنگره آمریکا را برآورده نکند  .  آن‌ها می‌خواهند چیزی بیشتر از چند هزار سانتریفیوژ ، بطور نمادین ، برای ایران باقی نماند ، و از معامله‌ای که ایران را با ساختار اتمی مهمی بر جا بگذارد ، استقبال نخواهند کرد  . برای تندروها در ایران نیز خوشایند نخواهد‌بود  .  آن‌ها بر این عقیده‌اند که با توافقنامه اولیه در ژنو ، که در نوامبر گذشته به دست آمد ، سر ایران کلاه رفته است  .  بر اساس آن توافق ، ایران پیشرفت‌های هسته‌ای را متوقف کرد و موجودی حساس ترین مواد اتمی را در برابر کاهش اندک تحریم‌ها ، خارج کرد  . هر دو طرف با بیانیه‌های تندی که واکنش‌های خشمانه‌ای را از طرف دیگر موجب شد ، تهدید کرده‌اند مذاکرات هسته‌ای را از مسیر خارج سازند  . گزارش در انتها می‌گوید « برداشت‌های نادرست و توضیحات ناقص طرفین موجب‌شده‌است آن‌ها واکنش‌های افراطی نشان دهند  .  لازم است که همه مراقب باشند تا در صورت رسیدن به توافق ، تندروهای طرف دیگر را ، با سخنان خصمانه یا بالیدن بر یک پیروزی ظاهری ، تحریک نکنند  . »