عشق به اعداد و سقوط انسان
افزایش توجه به اعداد و بی توجهی به معنا عامل سقوط انسان
جفری گدمین ، نویسنده این مقاله ، افزایش فراگیر توجه به ارقام و بی‌توجهی به کیفیت و معنی را عامل بروز بحران در اقتصاد آزاد می‌داند  . رئیس و مدیر اجرایی موسسه لگاتوم د رلندن و رئیس پیشین رادیو اروپای آزاد ، رادیو آزادی در مقاله‌ای که در هافینگتن پست منتشر کرده می‌نویسد : ما انسان‌ها عاشق اندازه‌گیری هستیم  .  سابقه این عشق و عاشقی به هزاره‌های چهارم و پنجم پیش از میلاد مسیح می‌رسد که انسان‌های باستانی مصر ، بین النهرین ، و دره سند به ایجاد و توسعه نظام‌های اندازه‌گیری اجسام ، زمان و ابعاد ، تا دقت یک شانزدهم اینچ ، پرداختند  .  تا جایی که اکنون به جایی رسیده ایم که هرچه در تخیل گنجیدنی باشد را اندازه می‌گیریم : هوش ، عواطف ، تاثر ، خطر ، تنش و اضطراب ، شادی و حتی مهر و غم خواری اندازه‌پذیر شده‌اند  . آقای گدمین می‌پرسد : فکر می‌کنید کار به همین جا تمام می‌شود  ؟  خیر  .  واحد اندازه گیری‌ای هست به نام مرگ سنج ( میکرومورت ) که احتمال افزایش خطر مرگ را به دلیل انجام کارهای روزمره اندازه می‌گیرد  .  سنجه دیگری هست به نام « شاخص درد نیش اشمیت » که میزان درد نیش زنبور را - گویا در 78 نوع مختلف می‌سنجد  .  کتابی‌ست به نام « چگونه می‌توان همه چیز را اندازه گرفت » که نویسنده آن ، داگلاس هابارد ، معتقداست که هر تصمیم گیرنده و مدیر مهمی باید درک کند که « هر چه دانستنی باشد ، قابل اندازه‌گیری است » . جف گدمین می‌نویسد : من البته گمان نمی‌کنم نماینده‌ای که بخواهم به او رای بدهم یا رهبری که بخواهم زیردستش کارکنم ، چنین آدمی باشد  .  ولی البته اندازه‌گیری امری مهم است  .  از جمله از این نظر که به ما در پیش‌بینی و تاحدی پیش اندیشی و پیش‌گیری وقایع آینده یاری می‌دهد  . گدمین می‌افزاید : اخیرا در مادرید در کنفرانس بنیادی اسپانیایی به نام « فونداسیون بانکینتر » شرکت داشتم  .  این بنیاد ، درواقع نهادی اسپانیایی‌ست که می‌کوشد مسائل حال و آینده جهانی را با هدف گردآوری درس‌هایی برای اقتصاد اسپانیا بررسی کند  . میزگردی‌بود که 30 دانشمند ، کارآفرین ، آموزشگر ، ابداع‌گر ، برنامه نویس و سیاست‌گذار را از سراسر جهان گرد هم آورده‌بود  .  ما در آرامش اتاقی در هتل به مدت یک روز و نیم درباره اقتصاد ، مردم نگاری ، و تولیدهای فکری متکی به داده‌ها بحث و گفت‌وگو کردیم و به تاملات اندیشمندانه در باره استخراج گاز از طریق شکستگی‌های آبی ، در باره گرمایش هوا ، درباره فساد و مشروعیت دمکراتیک ، درباره سرنوشت نوآوری و سرانجام شرکت‌های آزاد پرداختیم  . جف گدمین مهم ترین دستاورد خود را از این سفر دریافت دو نکته می‌داند و می‌نویسد : اول این که ، آرنولد توینبی ( 1975 - 1889 )، تاریخ نگار ، درست می‌گوید  .  توینبی که نویسنده کتاب غول آسای 12 جلدی و 7 هزار صفحه‌ای در باره اوج و افول تمدن هاست ، با بررسی 21 تمدن بشری ، نتیجه می‌گیرد که جمعیت سرنوشت بشر را رقم نمی‌زند  .  جغرافیا و منابع مالی نیز عوامل تعیین‌کننده شکوفایی و موفقیت تمدن‌ها نیستند  .  به عقیده توینبی سرنوشت تمدن‌ها در نهایت به سرزندگی و تخیل طبقه خلاق و آفرینشگر آن بستگی دارد  .  این « اقلیت آفرینشگر » بوده که راه حل‌هایی برای پیچیده ترین مسائل روز به دست داده و در بزنگاه‌های حیاتی ، جامعه را به سوی تطابق‌یابی و جهت‌یابی دوباره هدایت کرده است  . یکی از مشکلات امروز ما در غرب عمیق تر شدن شکاف و افزایش روز افزون بی‌اعتمادی و خصومت میان طبقه آفرینشگر و بقیه ما مردم است  .  این امر که در دوران « یاس بزرگ » آغازشد ، با بی‌عدالتی روز افزون درآمدها ، و با این تصور که بخش کوچکی از جامعه با سرعتی بی‌سابقه از بقیه پیشی می‌گیرد ، گسترش یافت  . کوشندگان و آفرینشگران ، چالاک ترین ، انعطاف پذیرترین و هم رنگ شونده ترین افراد جامعه‌اند و بیش‌ترین نفع را از نظام و فرهنگ شرکت‌های آزاد به دست می‌آورند  .  همین طبقه آفرینشگر است که باید درنگ کند و دریابد چیزی در نظام سرمایه‌داری دمکراتیک شکسته است  .  یک خطر البته آن است که تا توان داریم ، با وضع سلسله مالیات‌های جدید و قوانین نظارتی به تعمیر و مرمت آن برآییم  .  اما گزینه‌های هوشمندانه تر کدامند  ؟ آقای گدمین می‌نویسد : بازرگانی در جمع ما در مادرید پرسید آیا وقت نیاز به معنویتی جدید فرا نرسیده است  ؟  این سوال جمع را به حیرت انداخت  .  زیرا ، چه بخواهیم و چه نخواهیم ، توینبی سقوط اخلاق را عامل اساسی سقوط بیشتر تمدن‌ها می‌داند  . گدمین ادامه می‌دهد : و این مرا بر سر نکته دوم آورد و به یاد این عبارت انداخت که :« هرچه دانستنی باشد ، قابل اندازه‌گیری است » .  برای پیشرفت امر پیش‌بینی و مدیریت آینده توصیه می‌کنم شماره اخیر نشریه سیتی جورنال ، را که توسط موسسه منهتن در نیویورک منتشر می‌شود ، بخوانید  .  در یکی از مقالات آن ، ادم وایت ، کتاب نیت سیلبر و نسیم طالب را بررسی می‌کند و آن را به منزله نوید و - جنون - پیش گویی می‌شمارد  .  آری ، ما در پیش‌بینی برخی چیزها داریم پیشرفت می‌کنیم  .  چیزهایی مثل رقابت‌های سیاسی دو حزبی ، یا آمدن هوای خطرناک  .  با این حال چه بسا بارها که عجب و غرور ما را گرفتار بزرگ پنداری قدرت پیش‌بینی مان می‌کند واهمیت بخت واقبال و قسمت و نصیب و همه آن ناشناخته‌های مجهول ابدی را دست کم می‌گیریم  . سخن از عجب پیش آمد  .  درست است که با شمردن چیزها نیاز خودرا به کنترل و نظارت بر امور برمی آوریم  .  اما اعداد ، مفهوم و معنی نیستند  .  و احتمال نمی‌رود که با شمردن و اندازه زدن راه مان ، بتوانیم برونشدی از بحران موجود بیابیم  .