کامبیز درمبخش: خصوصی شدن هنر مهمترین موضوع مطرح است
درمبخش: مهمترین موضوع خصوصی شدن هنر در این مملکت است؛ چراکه دولت به اندازه کافی خودش مشغله و گرفتاری دارد. برای همین لازم است هنر - البته نه به طور کامل اما بخش زیادی از آن- به بخش خصوصی منتقل شود.
هشتمین دوره جشن تصویر در آخرین روزهای پایانی سال گذشته برگزار شد  . جشنی که به گفته برگزارکنندگانش بیش از دو هزار هنرمند در آن شرکت کردند  .  برگزارکنندگان می‌گویند در قیاس با دوره نخست که تنها صدوشصت هنرمند شرکت داشتند رشد کمی دوهزار نفر شاخص خوبی برای این جشنواره خصوصی هنر در ایران است ؛ اما برگزارکنندگان می‌گویند برگزاری و فراهم‌آوری جشن درخور این گسترش کمی نبوده است و تا آخرین لحظات امیدی به امکان برگزاری آن در سال گذشته وجود نداشت  .  با این همه مدیران آن در نبود وقت مناسب برای چینش آثار تصمیم گرفتند بخش‌هایی از این جشن را حذف کنند  . به گزارش خبرگزاریها کامیبز درمبخش همراه با مسعود مهرابی و مهدی کریم زاده داوران بخش کاریکاتور هشتمین جشن تصویر سال‌بودند  . کامبیز درمبخش برخوردار از شهرتی جهانی و برنده چندین و چند جایزه بزرگ تصویری جهان است  .  تاکنون چندین نمایشگاه مستقل از آثارش در کشورهای بزرگ جهان برگزار‌شده‌است  . کامبیز درمبخش در گفتگو با خبرآنلاین می‌گوید : در سنجش با گذشته که تنها ده نام ایرانی در این حوزه مطرح‌بود امروز خوشبختانه شمار هنرمندان خلاق در حوزه تصویری ایران گسترش یافته‌اند  . درمبخش با انتقاد از دخالت بیش از حد دولت در امور هنری می‌گوید می‌افزاید : « مهمترین موضوعی که اکنون مطرح است خصوصی شدن هنر در این مملکت است ؛ چراکه دولت به اندازه کافی خودش مشغله و گرفتاری دارد  .  برای همین لازم است هنر - البته نه به‌طور کامل اما بخش زیادی از آن - به بخش خصوصی منتقل شود  .  در حال حاضر نمونههای موفق فعالیت بخش خصوصی در برنامه‌های بزرگ هنری را شاهد هستیم که یکی از آن‌ها جشن تصویرسال است  . » کامبیز درمبخش می‌افزاید : « نکته جالب توجه در جشن تصویر سال این‌بود که در این نمایشگاه بسیاری از جوانان درجه یک شهرستانی شرکت کرده‌بودند و از آنجا که در ایران مرکزیت هنر در تهران واقع‌شده‌این جوانان نمیدانند با این همه کار و استعداد به کجا بروند  .  در کارهایی که امسال در جشن تصویر سال ارایه شد عکسها ، پوسترها و طرحهایی دیده میشد که به لحاظ سطح کار بسیار بالا‌بودند  .  متولیان امر با وجود این همه استعداد باید در نظر داشته باشند که تمرکززدایی از تهران امری واجب است و باید به هنر شهرستانها توجه کنند  .  مدیریت دولتی اگر می‌خواهد به اصطلاح چنین کاری انجام دهد باید درست عمل کند  .  کسانی را در راس کار قرار دهند که متخصص باشند  .  در خارج از کشور هر بانکی یک مدیر خرید دارد  .  این فرد را مشخصا استخدام می‌کنند که برود و از هنرمند کار بخرد  .  چنین فردی باید تخصص داشته باشد ومشخص است که هر کسی را در این جایگاه قرار نمیدهند  . » کامبیز درمبخش ساختار بورکراسی دولتی مسلط بر هنر را از عوامل بازدارنده رشد استعدادهای هنری دانسته می‌گوید : « نکته دیگر آنکه جایگاه هنرها مشخص نیست و هنرمند نمیداند با کجا طرف است و باید به کجا مراجعه کند  .  جوانان با استعداد زیادی هستند که کار می‌کنند اما دستشان به جایی نمیرسد و نمیدانند کدام ارگان متولی پاسخ‌گویی به آن‌ها و رفع موانع از سر راهشان است  . » کامبیز درمبخش که تجربه‌ای درازدامن در برگزاری نمایشگاه‌های خصوصی در نقاط مختلف جهان دارد تاثیر پدرسالاری دولتی بر بخش خصوصی مربوط به هنر را اشاره کرده می‌افزاید : « در خارج از کشور معمولا این گالریها هستند که به سراغ هنرمندان میروند اما در اینجا موضوع برعکس‌شده‌یعنی هنرمندان باید آنقدر دنبال گالری بگردند تا گالری‌داری را پیدا کنند که حاضر باشد کارشان را روی دیوار ببرد  .  متاسفانه گالری دارها هم اصولا ترجیح میدهند با عده محدودی از هنرمندان کار کنند و همیشه در خدمت این تعداد معدود باشند  .  البته این مورد دلیل مشخصی دارد ، گالری‌دار نمیخواهد ریسک کند از این رو کارهای کسانی را عرضه می‌کند که میداند در نمایشگاه شان صدرصد تضمین فروش هست  .  به همین خاطر یک گالری‌دار کمتر حاضر است ریسک کند و از کسانی نمایشگاه بگذارد که ناشناخته هستند ؛ هرچند هم که کارشان خوب باشد  .  البته این نکته در امر بیزنس کار درستی است اما از جنبه هنری و انسانی کار درستی نیست  .  چرا که خیلی از هنرمندان پشت درها میمانند  . » درمبخش درخشش‌های هنری ایران در بازارهای جهانی را نشانه خوبی از رشد استعدادهای فردی می‌داند اما به نقش حمایت‌های دولتی از افراد معین و در اختیار گذاشتن امکانات برای عده‌ای معدود اشاره کرده می‌گوید : « مساله دیگر این است که مرتب از این ور و آن ور می‌شنویم وضع هنرهای تجسمی خوب شدهاست  .  در حالی که خوب شدن وضعیت از آن عدهای انگشت شمار است و اکثر هنرمندان وضعیت خوبی ندارند و تفاوتها در نحوه برخورد با هنرمندان پر واضح است  .  کارهای عدهای مشخص به خارج از کشور برده می‌شود و امکانات در اختیار عدهای معدود قرار می‌گیرد  .  کسانی که کارهای این تعداد را به خارج از کشور میبرند باید توجه داشته باشند که مسائل هنری فقط به این چند نفر خلاصه نمیشود و بسیارند کسانی که باید کشف و با آن‌ها کار شود  .  این حمایتها نباید متمرکز روی عده‌ای باشد که بخش دولتی روی آن عده نظر دارند  .  این بی‌توجهیها و این تبعیضها ظلمی است به کسانی که استعداد و توانایی دارند  . »