گزارش اجتماعی: واقعیت ها و افسانه ها در مورد عید شکرگزاری درآمریکا
مردم آمریکا در آخرین پنج شنبه ماه نوامبر تعطیلی سالانه عید شکرگزاری را جشن می گیرند
تد لاندیپور ، خبرنگار صدای آمریکا ، واشنگتن بار دیگر فرا رسیدن عید شکرگزاری افسانههای باستانی مربوط به این سنت را یادآوری می‌کند  . مردم آمریکا درچهارمین پنج شنبه ماهنوامبر تعطیلی سالانه عید شکرگزاری را جشن می‌گیرند  . این مراسم معمولا با حضور دوستان وخانواده و صرف شام مفصل و دعای شکرگزاری به پاس نعمت برگزار می‌شود  . شکرگزاری در بسیاری از فرهنگ‌ها ، بویژهآن چه که اولین مراسم شکرگزاری در دوران مستعمره در ماساچوست نام گذاشته‌شده‌است ، نمونه‌ای از جشن‌های سنتی و خانوادگی فصل برداشت می‌باشد  . عید شکرگزاری ، روایت یک روز سرد پاییزیدر سال 1621 میلادی است که حدود 50 مهاجر انگلیسی که « زائر » نام گرفته و به سختیاز اولین زمستان خود در دنیای جدید جان سالم به در برده و 50 تن از همتایانشان ازسرما جان باخته‌بودند ، اولین تجربه خود از جشن فصل برداشت محصول را در کنار همسایههای بومی شان در واهمپوناگ گذراندند  . این قصه شیرین و گوش نواز ، نسل‌ها را درنوردید و به یک حکایت محبوب تعطیلات خانواده‌ها بدل شد  . « از رودخانه‌ها و از جنگل‌ها گذر کردیم و به خانه مادر بزرگ رسیدیم اسب مسیر راه خود را در انبوه برف هایسفید می‌یابد » طراح موزه تاریخ حیات موزه پلیموتپلانتیشن ، واقع در منطقه‌ای که بیش از 300 سال پیش زائران و بومیان اولین فصلبرداشت را جشن گرفته‌بودند می‌گوید : « داستان عید شکرگزاری با افسانه‌ها و مبالغهگویی‌های بسیار زینت آرایی‌شده‌اما به‌طور قطع مراسم عید شکرگزاری در ماه اکتبر وهمزمان با فصل برداشت ذرت برگزار می‌شد  .  » کاتلین کورتین ، کارشناس تاریخ و غذا درموزه پلیموت پلانتیشن می‌گوید : « در حالی که شواهدی بر حضور زنان در واهمپوناگوجود ندارد ، حدود 90 مرد بومی گرد هم آمدند و به مدت سه روز با زائران غذا خوردندو به نظر نمی‌رسد در آن زمان روز شکرگزاری نام گذاشته شده‌بود  .  شکرگزاری برایپوریتان‌ها که تازه از راه رسیده‌بودند معنای خاص و ویژه‌ای داشته است  .  معمولا اینعید پس از وقوع یک رویداد شادی آور و امیدوار‌کننده و نه در روزهای عادی برگزار میشد  .  بنابراین برداشت موفق یکی از دلایل امیدوار و چشم انتظار بودن به موهبت خداوندو برگزاری جشن شکرگزاری آن دوره بوده است  .  عید شکرگزاری زمانی که سپاسگزار یکواقعه خارق العاده باشیم برگزار می‌شود  .  شکست ارتش آرمادای اسپانیا در انگستانرویدادی برای برگزاری عید شکرگزاری بوده است  . » زائران ، جدایی‌طلبان مذهبی و شاخه ایاز فرقه افراطی به نام پوریتا‌بودند که تصاویر رستگار و مذهبی آن‌ها تجسمی ازمیهمانی برگزار کردن در ذهن تداعی نمی‌کند  . کورتین می‌گوید :« زائران ، جمعیت بسیارمذهبی‌ای بودند که در دوران حاکمیت مذهب از جشن‌های انگلستان ، با شادمانی به آمریکامهاجرت کردند  .  نوشیدن آبجو و شراب و جشن و پایکوبی بخشی از زندگی شان‌بود ومسلما " فرقه‌ای اندوهگین و یا بدبخت نبودند  . » اسناد و شواهد اندکی که از سال‌های 1621به جای مانده از مرغ نام می‌برد  . اما کورتین می‌گوید : « این حیواناتاحتمالا " غاز و اردک بوده‌اند ، اما به بوقلمون‌های شکم پر و پروش یافته درخانه‌های مردم آمریکا برای جشن‌های عید شکرگزاری هیچ شباهتی نداشتند  .  مسلما " تصاویر عید شکرگزاری که با میزهای دراز و انبوهی از نان ، کیک کدو تنبل و سسکرنبری نشان داده شده‌اند را باید به دست فراموشی سپرد  .  مردم انگلستان با کرانبریآشنا‌بودند و واهمپوناگ‌ها آن را قبلا " خورده‌بودند و به این علت که شکر دردسترس نداشتند ، نمی‌توانستند سس درست کنند و چون آرد در دسترس نداشتند بنابراینکیک کدو تنبل هم نمی‌توانستند بپزند  .  در ضمن برای پختن کیک به فر احتیاج داشتند  . » در موزه پلیموت پلانتیشن ، ایندا کومبزدستیار مدیر برنامه بومیان واهمپوناگ با رد افسانه‌هایی که به عید شکرگزاری فصلدرو در سال 1261 منصوب شده‌اند می‌گوید : « واهمپوناگ‌ها با شکار گوزن دین خود رابه این جشن‌ها ادا کردند اما بر خلاف روایت افسانه‌ها ، ذرت نیاوردند چرا که در آندوران در ماساچوست انواع دانه‌های ذرت وجود نداشت  .  در آن دوره مردم همچون بومیانمزارع سربندهای پردار به سر نمی‌گذاشتند  .  لباس‌های مردم واهمپوناگ راحت و متنوعبود و جشن‌های آن دوران بسیار مجلل تر از افسانه‌های تخیلی‌ست که مردم از عیدشکرگزاری نقل می‌کنند  .  لب مطلب این افسانه‌ها این است که بومیان با آغوش بازانگلیسی‌ها را در قلمرو‌های خود پذیرفتند و بوقلمون خوردند و با خوشی و سرور درکنار هم روزگار سپری کردند  .  در حالی که نه در آن دوران و نه در حال حاضر واقعیتاین گونه نبوده است  .  ائتلاف بین زائران و واهمپوناگ‌ها حدود 50 سال طول کشید و پساز آن با شکستن‌های پیمان‌های دوجانبه ، درگیر جنگ و خونریزی شدند  .  » امروز پیش از یک روایت از عید شکرگزاریمطرح می‌شود که بسیار از واقعیت آن دوران به دور است  . عکس‌هایی که زائران در آن با لباس هایفاخر و کفش‌های ورنی نشان داده شده‌اند ، تصاویر واقعی از آن‌ها نیست چرا که در آندوران فقط اقشار ثروتمند این چنین رسمی لباس می‌پوشیدند  . زائران جنگجو ، کلاه‌هایی از پوست سگ آبی و کت‌هایی ازپوست گوزن می‌پوشیدند و شکرگزار زنده بودن و لباس به تن داشتن خود‌بودند  .