شاعر فلسطینی تبارآمریکا، پل رابط بین دو فرهنگ و حامی عدالت اجتماعی
«من فکر می کنم شعر مثل تاکی است که می خواهد در حول وحوش موجودیت ما بروید و من هروقت یک شعر خوب می خوانم، شعری که واقعا آن را دوست دارم انگار در آن حل می شوم و این شعر مرا درخود می پوشاند و از من محافظت می کند»
« نیومی شیهاب نی » یک شاعر آمریکایی فلسطینی تبار برنده جایزه و نویسنده و ویراستار بیش از 30 کتاب برای کودکان ، نوجوانان و بزرگسالان است  . برای « نی »، سرودن شعر حالتی روحانی و این جهانی اما عمیق و پرمعنی دارد  .  او هنگام انجام این گفتگو با صدای آمریکا ، یک دستبند کار دست که یکی از دوستدارانش برای او فرستاده است را به دست دارد  .  داخل این دستبند نوشته‌شده‌است : « سروده‌ها از دور دست به سوی ما پرواز می‌کنند تا روزهای ما را عمیق تر کنند  . » نیومی شباهت میان این دستبند ظریف و شعر را این‌گونه توصیف می‌کند : « من فکر می‌کنم شعر مثل تاکی است که می‌خواهد در حول وحوش موجودیت ما بروید و من هروقت یک شعر خوب می‌خوانم ، شعری که واقعا آن را دوست دارم انگار در آن حل می‌شوم و این شعر مرا در خود می‌پوشاند و از من محافظت می‌کند » . مسئله مهم تنها درک و لذت روحی از یک شعر نیست  .  بیشتر مثل این می‌ماند که شعر روح شما ، قلبتان و خاطراتتان را در بر می‌گیرد و دریک حال و هوای خیلی خودمان و صمیمی متعلق به شما می‌شود  . » « نی » درسال 1952 در « سن لوئیس » در ایالت « میسوری » یکی از ایالت‌های مرکزی آمریکا به دنیا آمده است  .  پدر فلسطینی او پس از آنکه خانه پدری خود را در نتیجه جنگ‌های 1948 و استقرار کشور « اسراییل » از دست داد به آمریکا مهاجرت کرد  .  « نی » می‌گوید ، این تبعید اجباری و دوری از وطن در طول دوران کودکی بر زندگی آن‌ها سایه انداخته است و به همین دلیل هم او زندگی خود را وقف عدالت اجتماعی کرده است  . « نی » می‌گوید این پدر فلسطینی و مادر آمریکایی او‌بودند که او را به شعر و شاعری علاقمند کردند  .  آن‌ها به او آموختند که چگونه از زوایای شعر به آرامش روح و نوعی روشنایی ذهن برسد  .  « نی » به یاد می‌آورد که در کودکی شعری از « ریچل فیلد » به نام « بعضی مردم » تاثیرعمیقی براو گذاشت : عجیب نیست  ؟ این که بعضی ها روح تورا از درون می‌خراشند و خسته می‌سازند  ؟ افکارت چون برگ خشک درختان می‌چروکد وخشک می‌شود اما بعضی دیگر ، عجیب تر است که افکارت را مثل کرم شب تاب دربی نهایت ذهن به پروازی درخشان و درخشنده و بس دلپذیر وامی دارند  ! « نی » می‌گوید : « برای یک دختربچه هفت ساله ، این شعر خیلی معنی داشت و به من آموخت که دربین آدم‌ها ، هم افراد کسالت آور وجود دارند و هم کسانی که صدایشان و نوع حرف زدنشان تو را جذب می‌کند و تو می‌خواهی همیشه دور و بر آن‌ها باشی و حرف‌های آن‌ها را بشنوی  .  همانجا به خودم گفتم من در آینده به این شعر احتیاج دارم  .  پس بهتره که آن را از حفظ کنم  . » « نی » 6 ساله‌بود که کم کم شروع به نوشتن اشعار خودش کرد  .  نقطه عطف زندگی او در 14 سالگی و هنگامی‌بود که او برای نخستین بار مادربزرگ فلسطینی خود را ملاقات کرد  .  یک زن دنیا دیده ، چابک ، حساس و عصبانی که تا 106 سالگی زنده ماند  .  « نی » یکی از اشعار مجموعه « 19 غزل » خود که همه اشعار آن مربوط به خاورمیانه است را می‌خواند : دست‌های مادربزرگ ، با خوشه‌های انگور آشناست دست‌های مادر بزرگ ، تابش نورانی و نمدار پوست بزهای وحشی را می‌شناسد ازخواب تب‌دار و طولانی برخاستم تا آن خنکی نمدار را روی پیشانی‌ام حس کنم که چون مهرسرد دعا به آرامشم می‌خواند  . خوانندگان آثار « نی » میان اشعار او وعبادت شباهت‌های زیادی پیدا می‌کنند :« همیشه این احساس وجود دارد که که وقتی کلمات را در کنار هم قرار می‌دهید  .  انگار نیرویی در جایی به آن‌ها گوش می‌دهد  .  یک روح بزرگ و ناپیدایک نیروی برتر ، یک فروهر و یا همان ذات هستی  .  شاید این سکوت است که دارد گوش می‌دهد و برای من همین بس است که بدانم یک سکوت شنوا در ‌آن‌سوی این همه پچ پچ و هیاهو وجود دارد  ! » شخصیت « نی » پر از تضادهای وجودی است  .  او هرچند به شدت درباره دیگران دقیق و کنجکاو است اما دائما در جستجوی آرامش و در آرزوی تنهایی است  .  او به دیگرانی که مثل او می‌اندیشند در شعری به نام « هنر ناپدید شدن » می‌گوید : اگر آن‌ها بخواهند که ما گردهم بیائیم از آن‌ها باید پرسیدچرا  ؟ ‌ین نه به این معنی است که تو آن‌ها را دوست نداری بلکه تو می‌خواهی چیزهایی را بیاد بیاوری که نباید فراموش شوند چیزهایی مثل درخت مثل ناقوس‌های صومعه در شفق وقتی کسی تورا در گوشه یک فروشگاه غافلگیرمی کند ، به او بگو پروژه تازه‌ای را در دست دارم پروژه‌ای که هرگز تمام نمی‌شود  ! یا سرت را برایش تکان بده و تبدیل به یک کلم شو  ! اما منظور « نی » از این کلمات بی‌ادبی به کسی نیست با این همه او می‌گوید : « این را هم فراموش نکنید که این شعر خیلی‌ها رو عصبانی کرده  . » بسیاری از نوجوانان طرفدار « نی » از او می‌پرسند او از چه دیدگاهی به زمان نگاه می‌کند  ؟  یا وقتی می‌گوید « می‌توانی هر آن فرو بغلطی  ! » منظورش چیست  ؟ : « من فقط می‌دانم از همان وقتی که یک بچه خیلی کوچک‌بودم ، می‌دانستم که هر چقدر هم عمرطولانی داشته باشیم ، دوران زندگی ما در مقایسه با طول و ترکیب زمان بی‌نهایت کوتاه است  . » « نی » ازمعروفیت و محبوبیت خود برای سخنرانی علیه مسائلی چون سرکوب و خشونت استفاده می‌کند  .  حالا چه این مسائل در رابطه باجنگ عراق باشد چه در رابطه با مردم محروم یا فلسطینی‌های در تبعید ، یا عملیات تروریستی یازدهم سپتامبر 2001  .  در بخشی از شعر « خون » او درباره عکس العمل خود به این روز فاجعه‌آمیز می‌نویسد : به پدرم زنگ زدم و درباره مسائل روز حرف زدیم  . وقایع فاجعه‌آمیز تراز آن است که هریک از دو زبان انگلیسی و عربی قادربه توصیف آن باشد  . من به بیرون شهر می‌رانم تا با تماشای بره‌ها و گاو ها درگوش باد زمزمه کنم چه کسی را می‌توان متمدن خواند  ؟ این قلب گریان را به کجا باید برد  ؟ آن عرب حقیقی  .. امروز چه تواند کرد  ؟ از دیدگاه « نی » آرامش درونی و صلح جهانی یک رابطه ناگسستنی و مستقیم دارند  .  او معتقد است حتی احساساتی که در مرحله نخست با هم بی‌ارتباط می‌نمایند به شدت به هم مرتبط‌اند  .  او در قطعه شعری به نام « مهربانی » می‌سراید : پیش از آن که مهربانی این احساس ژرف انسانی را بشناسی باید غم واندوه را بشناسی که خود احساس عمیق دیگری است باید با یک رشته غم از خواب برخیزی با آن زمزمه کنی تا صدایت با دیگر زمزمه‌های غم انگیز یکی شود و تنها دراین لحظه است که می‌بینی چیزی که اهمیت دارد همان مهربانی است و نه هیچ چیز دیگر  . این مهربانی است که‌بند کفش‌هایت را می‌بندد و تورا برای خرید یک قرص نان به کوچه می‌فرستد  ...