سخنانی در راستای نرمش قهرمانانه مورد نظر رهبر 
خطابه‌های اخلاقی روحانی در خصوص صلح جهانی، از جنس همان سخنان کلی احمدی‌نژاد برای «مدیریت جهان» بودند اما با رنگ و لعابی دیگر و با لحنی زمینی‌تر.
امیرحسین اعتمادی سخن‌گوی گروه دانشجویان و دانش‌آموختگان لیبرال ایران به عقیده‌ی من بخش عمده‌‌ای از سخنرانی حسن روحانی در مجمع عمومی سازمان ملل از نظر محتوایی - و نه از نظر شکلی - تفاوت چندانی با سخنرانی‌های محمود احمدی‌نژاد در سال‌های گذشته نداشت  . او به ویژه در نیمه‌ی اول سخنانش با اشاره به آن‌چه « اقدامات زورمدارانه اقتصادی و نظامی نظام سلطه » نامید ، حملات تندی را به نظم کنونی جهانی و کشورهای صاحب قدرت و به‌طور مشخص آمریکا کرد و آن‌ها را تهدید علیه صلح و امنیت بین‌المللی دانست  .  سخنان آقای روحانی در خصوص اسرائیل نیز بسیار تند‌بود  .  او اگرچه حرفی از افسانه بودن هالوکاست نزد اما با متهم کردن دولت اسرائیل به آپارتاید ، ترجیح داد که نظر رهبر جمهوری اسلامی و تندروهای حامی او در تهران را جلب کند تا هم‌چنان حمایت آن‌ها را در برابر « نرمش‌ »‌های احتمالی در مذاکرات آینده داشته باشد  . رئیس جمهوری اسلامی هرچند بر خلاف آقای احمدی‌نژاد ، تحریم‌های اقتصادی سازمان ملل و آمریکا و اروپا را کاغذپاره نخواند ، اما با « خشونت‌آمیز » و « ناقض حقوق‌بشر » خواندن آن‌ها ، تلویحا تایید کرد که این تحریم‌ها که به گفته‌ی او در « زرورق‌های حقوقی در نهادهای بین‌المللی پیچیده شده‌اند‌ » لطمات جدی به اقتصاد ایران زده‌اند  .  این سخنان ، می‌تواند دست طرفداران حفظ فشار بر جمهوری اسلامی در آمریکا و اسرائیل را در موقعیت بالاتری قرار دهد چرا که اعترافی است بر موثر بودن تحریم‌ها بر رژیم ایران  . خطابه‌های اخلاقی روحانی در خصوص صلح جهانی ، مبارزه با جنگ و خشونت و ترور و افراط‌گرایی ، عدالت و آزادی‌خواهی نیز از جنس همان سخنان کلی احمدی‌نژاد برای « مدیریت جهان »‌بودند اما با رنگ و لعابی دیگر و با لحنی زمینی‌تر  . او در خصوص پرونده‌ی هسته‌ای نیز به جز یک مورد ، سخنان تازه‌ای نگفت و با پافشاری بر « حق طبیعی ، قانونی و مسلم ایران » مطابق نظر رهبر جمهوری اسلامی خواهان « پذیرش اعمال حق غنی‌سازی و سایر حقوق هسته‌ای در خاک ایران » شد و گفت در مقابل ، جمهوری اسلامی آمادگی دارد تا با اعتمادسازی و شفافیت کامل ابهامات را در خصوص صلح‌آمیز بودن برنامه‌ی هسته‌ای‌اش برطرف کند  .  تاکید بر « شفافیت کامل » شاید تنها نکته‌ی جدید این بخش از سخنان روحانی‌بود  . در این میان ، تاکید روحانی بر این‌که سخنان « پرزیدنت اوباما » را به دقت دنبال کرده و اعلام آمادگی برای « مدیریت اختلافات » با آمریکا در صورتی که از این کشور " صدای واحدی به گوش برسد " هم هرچند که از معدود نکات مثبت سخنرانی او‌بود ، اما در مقابل این سوال را مطرح می‌کند که آیا در تمام این سال‌ها ، از ایران چنین صدای واحدی شنیده‌شده‌است ؛ آن هم در حالی که در همین روزهای اخیر حتی اظهارات رهبر جمهوری اسلامی در خصوص « نرمش قهرمانانه » نیز با تفسیرهای متفاوتی در داخل ایران همراه بوده است  . در پایان باید بگویم که بخت با حسن روحانی یار است که سخنانش در بدترین حالت نیز با سخنان محمود احمدی‌نژاد مقایسه می‌شود و در چنین قیاسی ، همین چند نکته‌ی مثبت نیز برای غربی‌ها آشتی‌جویانه به نظر خواهد آمد  .  ‌ هرچند که او با ادامه حمله‌ی کلامی به دولت اسرائیل و نیز تایید موثر بودن تحریم‌ها بر اقتصاد ایران ، یک بار دیگر این فرصت را در اختیار مقامات اسراییلی گذاشت تا از انزوایی که در هفته‌های اخیر پس از روی کار آمدن دولت جدید ایران در آن قرار گرفته‌بودند ، خارج شوند  .  با این وجود ، گمان من این است که روحانی و تیم همراهش این سخنان را برای خوش‌آمد تندروها در داخل آماده کرده‌بودند و قطعا در گفتگوهای چندجانبه و دوجانبه با قدرت‌های جهانی در روزها و هفته‌های آینده ، با دست پرتری شرکت خواهند کرد  .  تاکتیکی که در واقع همان مراد خامنه‌ای از « نرمش قهرمانانه » مورد نظرش است : امتیازدهی در خارج ، با کمترین میزان ریزش نیروها در داخل  .