«NPT» که این روزها تا این اندازه موجب فشار جامعه بین المللی بر ایران شده است، چیست؟(بخش سوم)
تاریخچه رویاروئی ایران در مورد برنامه اتمی اش با جامعه بین المللی نشان دهنده آن است که در اکثر مواقع تغییر جهت ایران به طور غیر مستقیم برای «خریدن زمان» بوده است
پیمان منع تولید و گسترش سلاح‌های اتمی یا « NPT » که دستمایه متهم کردن ایران به تعهدات بین‌المللی اش است ، برای نخستین بار در اول ژوئیه سال 1968 میلادی توسط ایرلند و فنلاند پیشنهاد و از سوی این دو کشور امضا شد  .  پیمان NPT در پنجم مارس سال 1970 میلادی رسما به مرحله اجرا در آمد  .  در حال حاضر 189 کشور ، پیمان منع تولید و گسترش سلاح‌های اتمی را امضا کرده‌اند و تنها 4 کشور هند ، پاکستان ، اسرائیل و کره شمالی عضو این پیمان نیستند  . پنج قدرت اتمی جهان یعنی کشورهای آمریکا ، فرانسه ، بریتانیا ، روسیه و چین یا در واقع پنج عضو دائم شورای امنیت سازمان ملل متحد که دارای حق وتو هستند نیز در میان این گروه 189 نفری قرار دارند  . پیمان NPT بر سه اصل مهم متمرکز‌شده‌است : 1 عدم تولید سلاح اتمی 2 خلع سلاح 3 حق استفاده از تکنولوژی اتمی برای مصارف صلح‌آمیز توسط کشورهای عضو پرزیذدنت اوباما مهمترین برنامه سیاست خارجی ریاست جمهوری خود را عاری ساختن جهان از تولید و گسترش سلاح‌های اتمی دانسته است  .  علاوه بر آن ، هر چند که چارچوب سیاست آمریکا در مورد برنامه اتمی ایران تغییری نیافته و به عبارت دیگر ، ایران دارای بمب اتمی برای آمریکا قابل قبول نیست ، اما چون پرزیدنت اوباما در قول‌های انتخاباتی اش بارها از صلح سخن گفته و خود یکی از مخالفان جنگ عراق بوده است ، نمی‌تواند عملا در هیچ اقدام نظامی علیه ایران مشارکت کند ، آن هم در حالی که در دو جبهه مهم عراق و افغانستان به سختی درگیر جنگ است  .  با این همه آمریکا همیشه در رویاروئی با خطر اتمی شدن ایران گفته که گزینه نظامی هنوز روی میز است  . رئیس جمهوری آمریکا روز جمعه هیجدهم دسامبر در کنفرانس بین‌المللی حفاظت محیط زیست که از سوی سازمان ملل متحد درکپنهاگ تشکیل شده‌بود ، گفت سیاست خارجی اش بر اساس جهانی عاری از تولید و گسترش سلاح‌های اتمی متمرکز خواهد‌بود  . و اما می‌بینیم که ایران عملا در روند جاه طلبی‌های خود و بازی با غرب برای خریدن وقت ، تغییر روش نداده است  .....  اما ببینیم آیا تعامل غرب در رویاروئی با برنامه اتمی ایران واقعی است یا آمریکا و متحدانش نیز به نوبه خود برای خنثی کردن احتمال اتمی شدن ایران متقابلا دست به اقداماتی زده‌اند  .  اقداماتی که کمتر از سوی رسانه‌ها مورد توجه قرار گرفته است  . محمود احمدی نژاد ، رئیس جمهوری اسلامی ایران ، در یک مصاحبه اختصاصی با روزنامه « لوموند بین‌المللی » در پنجم ماه فوریه سال 2008 میلادی در پاسخ به این پرسش که نظرتان درباره صدور قطعنامه شورای امنیت سازمان ملل متحد چیست می‌گوید « مسئله اتمی برای مردم ما دارای اهمیت بسیار است  .  ما مایلیم که تمام کشورها از جمله پنج کشور عضو دائمی شورای امنیت همزمان به آژانس بین‌المللی انرزی اتمی که وابسته به سازمان ملل متحد است ، اجازه دهند کار خود را انجام دهد  .  مشکل از آنجا شروع‌شده‌است که پنج عضو دائمی شورای امنیت خواستند به حقوقی که متعلق به دیگر کشورهای عضو آژانس بین‌المللی انرژی اتمی است ، دست درازی کنند  .  مشکل از آنجا شروع شد که این پنج کشور قواعد سازمان انرژی وابسته به سازمان ملل متحد را زیر پای گذاردند  . » رئیس جمهوری اسلامی در همین مصاحبه گفت ایران قویا به تعهدات و وظایف خود در آژانس بین‌المللی انرژی اتمی احترام می‌گذارد  .  ...  و می‌بینیم که ایران بارها پس از این مصاحبه مقررات IAEA را از مطلع کردن آژانس گرفته تا اجازه بازرسی برنامه‌های اتمی خود زیر پای گزارده است  . با این همه ، اگر جمهوری اسلامی ایران همان‌طور که بارها گفته است در پی دستیابی به بمب اتمی نباشد ، همه ملت‌ها از جمله مردم ایران تحت پیمان NPT ، حق دارند با توجه به قوانین و مقررات موجود آژانس بین‌المللی انرژی اتمی ، از انرژی اتمی صلح‌آمیز استفاده کنند  . 2 - Le Monde International ، November 10 ، 2009 3 Ken Weinstein ، Arzu Celalifer Ekinci ، Fyodor lukyanov ، Georgiy Mirsky ، Dr  .  henning Riecke  . 4 Le Monde ، Organisations internationals October 18th ، 2005 5 - Le Figaro ، November 30 ، 2009 6 Associated Press ، Bahrain on Dec 12 ، 2009