گذر آمنه از رنج ها؛ و رنگ دلنشین گذشت
آمنه بهرامی نوا روز جمعه ۲۶ آبان در رونمایی کتاب چشم در برابر چشم، در خانه هنرمندان تهران، میزبان بسیاری از شخصیت های هنری، ادبی، و اجتماعی ست.
آمنه بهرامی نوا همان دختری‌ست که روز 12 آبان 1384 وقتی با دلی شاد و پر امید به آینده ، از کار و دانشکده به خانه برمی گشت تا خود را برای رفتن به مهمانی با برادرش آماده کند ، در زیر پل سید خندان با خواستگار سمج و جواب رد شنیده اش روبرو شد که با پاشیدن اسید به صورت و بدن او می‌خواست جوانی و زیبایی او را بسوزاند و زندگی اش را در 27 سالگی ، برای همیشه سیاه کند  . آمنه ، هفت سال تمام تلاش کرد تا توانست برای اولین بار حکم قصاص عضو را در تاریخ اسیدپاشی در ایران بگیرد  .  در مرحله اجرای حکم ، هنگامی که همه چیز برای گرفتن انتقام و بیرون آوردن دو چشم مرد اسیدپاش مهیا‌بود ، آمنه اعلان گذشت کرد و با این گذشت زندگی درهای تازه‌ای به رویش گشود  . آمنه در گفت و گویی که به مناسبت انتشار کتابش با وب سایت صدای آمریکا دارد ، از کتابش ، از چشمانش ، و از وضعیت قضایی پرونده اش می‌گوید  . روز یکشنبه 15 آبان ماه که با آمنه به مناسبت رونمایی کتابش گفت‌وگو می‌کردم ، گفت همان روز مهمان آقای خاتمی بوده - در کنار اعضای خانواده و چند تن از دوستانش  .  آمنه تازه از دیدار رئیس جمهور پیشین بازگشته‌بود و سرگرم نوشتن نامه‌ای برای رهبری‌بود  .  تا هم اورا به مراسم کتاب خود دعوت کند و هم از عفو مجید موحدی ، اسیدپاشی که زندگی و زیبایی آمنه را ازبین برده و او را تقریبا نابینا کرده ، گله کند  . مجید موحدی که از جنبه عمومی جرم به ده سال زندان و پنج سال تبعید محکوم شده‌بود ، با عفو رهبری ، سه سال زودتر از موعد ، در مهرماه 1391 آزاد‌شده‌و نیم سال هم از دوران تبعیدش کاسته‌شده‌ .  او دو هفته پیش ، برای گذراندن چهار سال و نیم تبعید به خاش اعزام‌شده‌است  .  آمنه می‌گوید این عفو‌ها غیرقانونی‌ست زیرا او دیه نقص عضو را نگرفته و همچنان شاکی خصوصی پرونده است  . خانواده موحدی 50 میلیون تومان به عنوان دیه آمنه به صندوق دادگستری سپرده‌اند  .  اما آمنه می‌گوید مبلغ دیه او دست کم و با در نظر گرفتن بسیاری از بخشش‌ها و حتی بدون در نظر گرفتن دیه چشم ، 128 میلیون تومان است و او دیگر حاضر نیست از آن گذشت کند  .  زیرا برای درمان‌های گران و پرهزینه خود در اسپانیا و با توجه به بالا رفتن ارزش یورو به آن نیاز دارد  . آقای خاتمی در این دیدار با ابراز خوشحالی از دیدار دوباره آمنه ، و تشکر از او به خاطر بخشش مجرمی که زندگی او را نابود کرده ، به او گفته است وظیفه خود می‌دانسته که به دیدار آمنه برود و از آخرین وضعیت او آگاه شود ؛ و پس از شنیدن سخنان آمنه از او خواسته است وضعیتش را در نامه‌ای شرح دهد تا آن را به نظر مسئولان برساند  . آمنه که در گفت و گوی اخیرش با من با اعتماد به نفس بیشتری سخن می‌گوید و بسیار شجاع تر ، صریح تر ، تواناتر و امیدوارتر از گذشته به نظر می‌رسد ، می‌گوید آقای خاتمی در این دیدار در پاسخ به دعوت او برای شرکت در رونمایی کتابش گفته است با وجود بیماری مادرش و محدودیت‌های دیگری که دارد ، سعی می‌کند پنج ده دقیقه‌ای بیاید ، و افزوده است : « آن هم چون عزیزی » . آمنه از همه مسئولانی که به نحوی به او کمک کرده‌اند برای رونمایی از کتابش دعوت کرده ، حتی از رهبری  .  و با خنده می‌گوید « البته می‌دانم که نمی‌آیند  .  شاید نماینده‌ای بیاید » . به دفترریاست جمهوری تلفن زدم  .  گفتند کارت دعوت را بیاور تا تصمیم بگیریم  . آمنه می‌داند که بسیاری از مسئولانی که دعوتشان کرده نخواهند آمد اما : « فکر می‌کنم باید حق شناسی‌ام را نشان دهم  . » آقای اژه‌ای دادستان کل کشور و صارمی معاون او  .  ( آمنه از آقای صارمی به نیکی بسیار یاد می‌کند ) .  اسفندیار رحیم مشایی رئیس دفتر احمدی نژاد ، که آمنه توصیه‌های او را در پرداخت کمک‌های دفتر ریاست جمهوری بسیار موثر می‌داند  .  صالحی وزیر خارجه ، علیدادی مسئول امور اجتماعی وزارت خارجه « که او هم خیلی کمک کرد »، سفیران اسپانیا ، آلمان و هلند در ایران و مرتضی صفار نطنزی ، سفیر ایران در اسپانیا ، که آمنه برای همه شان کارت فرستاده  . می‌گوید : « از خیلی شخصیت‌های دیگرهم دعوت کرده‌ام  .  خانم سیمین بهبهانی قول داده‌اند که بیایند ، آقای نصرت الله وحدت هنرمند قدیمی سینما ، و بازیگران امروزی مانند بهنوش بختیاری ، مهناز افشار ، رویا نونهالی و خیلی‌های دیگر  .   ..  خلاصه ازهمه هنرمندان و شخصیت‌هایی که به من کمک کرده‌اند دعوت کرده‌ام  .  امیدوارم که بتوانند بیایند  . » آمنه می‌گوید : « فقط سال اول مردم و ریاست جمهوری ( خاتمی ) کمک کردند  .  آقای خاتمی قرار گذاشته‌بودند که همه مخارجم تا پایان درمان داده شود  .  آقای شاهرودی هم دو و نیم میلیون تومان از پول خودش به من کمک کرد  .  در سال 2005 آقای احمدی نژاد اول 13 هزار یورو داد و بعد کمک‌های دفتر رئیس جمهوری را قطع کرد  .  وقتی پی‌گیری کردم گفت : « من اسید نریخته‌ام که هزینه اش را بدهم » .  شش سال خودمان کمک گرفتیم  .  تا پارسال بعد از این که بخشش کردم ، دفتر رئیس جمهوری پرداخت یک سوم همه هزینه‌ام را تا پایان درمان تقبل کرد  .  داریوش آرمان دبیر صفحه حوادث روزنامه ایران هم شماره حسابی برایم باز کرد که صد میلیون تومان پول جمع شد  .  البته پارسال از طرف رئیس جمهور آپارتمانی در تهران به پدر و مادرم داده‌اند که ماهی 480 هزار تومان برای قسطش می‌دهیم تا بیست سال  . » تنها کسی که آمنه دوست ندارد به رونمایی کتابش بیاید ، مجید مدّی ، کنسول سابق ایران در اسپانیاست : « وقتی در بارسلون پولم را قطع کردند بی‌پول‌بودم و جایی برای زندگی نداشتم  .  قبل از آن در اسپانیا یک عمل روی چشم راستم شده‌بود و کمی می‌دیدم  .  وضعم آن قدر بد شد که خیابان خواب شدم  . » آمنه را در بارسلون به خاطر بی‌پولی و ناتوانی در تامین هزینه‌های اقامت و درمان به « خانه زن بارسلونا » می‌برند که محل نگه‌داری از ولگردان و دائم الخمرها وبی خانمان هاست  . « وقتی در خانه آواره‌ها بودم چشم راستم که عمل شده‌بود عفونت کرد  .  فکر کردم به خاطر چشمم بین بد و بدتر یعنی ماندن در بارسلون و رفتن به ایران یکی را انتخاب کنم  .  گفتم بهتر است بمانم  .  از آنجا به مجید مدی کنسول ایران تلفن زدم و وضعم را گفتم  .  گفت " به ما چه  .  برگرد به ایران  . " و بار دیگر که تلفن زدم تلفن را به رویم قطع کرد  . » در عوض شخص دیگری هست که آمنه او را نجات‌دهنده خود می‌داند  .  دکتر امیر صبوری  .  کسی که در آن روزهای نومیدی و بی‌کسی به داد آمنه می‌رسد  . می‌گوید : « دکتر صبوری از اول زندگی مرا پیگیری می‌کرد و کمکم می‌کرد  .  او به سرعت از نیویورک آمد بارسلون  .  مرا از خانه آوارگان بیرون آورد  .  ده هزار دلار و هزینه هتلم را داد  .  دکترها را دید و قرار شد همان جا بمانم  .  اگر امروز روی پا و سالم هستم مدیون اوست  .  همیشه با او مشورت می‌کنم و شکرگزارش هستم  . » آمنه بویژه از همراهی‌های پدر و مادر و خواهران و بخصوص مادرش یاد می‌کند :« مادرم همه جا همراهم بوده  .  این بار وقتی رفته‌بودیم دادگاه یکی از ماموران گفت : مادرت آن وقت‌ها که با تو می‌آمد موهاش مشکی‌بود  .  حالا سفید‌شده‌» « وقتی در 1387 به بارسلون برگشتم برایم مصاحبه مطبوعاتی گذاشتند  .  در میان خبرنگاران دو ناشر آلمانی و اسپانیایی هم‌بودند که می‌خواستند شرح حال مرا کتاب کنند  .  من 27 نوار 90 دقیقه‌ای درست مثل نوشته کتاب ضبط کردم و به ناشر آلمانی فروختم  .  می‌دانید می‌دیدم به من ظلم‌شده‌و صدایم را کسی نمی‌شنود  .  دلم میخواست از این ظلم بگویم  .  فقط با نوشتن کتاب‌بود که می‌توانستم از این ظلم بگویم و از کسانی که ظلم کرده‌بودند  .  » « کتاب آلمانی خلاصه و به صورت گزینشی‌ست  .  ناشر از 71 ساعت نوار 250 صفحه در آورده که بیشتر جنبه‌های غم و غصه را مطرح کرده  .  من از ناشر فارسی خواستم عینا نوار فارسی را بگذارد  .  که دقیقا 950 صفحه‌شده‌ . » همه چیز  .  نمی‌خواستم اسیدپاشی زیاد به چشم بخورد  .  اسید پاشی فقط یک فصل کتاب است  .  از کودکی‌ام ، از دانشگاه ، از درمان ، از قصاص و از بخشش  .  حدود 1000صفحه است با 250 عکس  .  هدفم از نوشتن این کتاب این‌بود که بگویم درد و رنج در زندگی وجود دارد  .  بگویم که به خاطر آن سختی‌هایی که در زندگی تحمل کردم و از آن‌ها عبور کردم ، آن قدر محکم شدم که توانستم اسید را تحمل کنم  .  خواسته‌ام بگویم نباید از سختی بترسیم  .  ازشان نپریم  .  حلشان کنیم و ازشان عبور کنیم و بعدش خواهیم دید که توانایی و قدرت و ارزش مان بیشتر می‌شود  . از شادی‌هایت در کتاب نگفته‌ای  ؟ چرا  .  مثلا از شادی قبولی‌ام در دانشگاه آزاد  .  می‌دانید من شاگرد اول کلاس‌بودم اما در کنکور دانشگاه دولتی قبول نشدم  .  خوب این خیلی سخت‌بود  .  بخصوص که یکی از هم کلاسی‌هایم که خیلی در درس ضعیف‌بود و من همیشه سوال‌ها را بهش می‌رساندم قبول شد  .  ازش پرسیدم چطور  ؟  گفت چون خواهر دو شهید بوده قبولش کرده‌اند  .  خیلی برایم آزار دهنده‌بود  .  گفتم دیگر در دانشگاه دولتی شرکت نمی‌کنم  .  رفتم به دانشگاه آزاد جنوب ، رشته الکترونیک  .  وقتی قبول شدم از خوشحالی گریه می‌کردم  .  با آن که برای پرداخت شهریه باید کار هم می‌کردم  .  ولی خیلی خوشحال‌بودم  . از شادی‌های کودکی‌ام هم گفته‌ام  .  مثل شیطنت‌هایی که با برادر کوچکم می‌کردیم  . » اما به نظر می‌رسد که شادی‌های آمنه با رنج درآمیخته‌اند  . نه تنها شادی قبولی اش در دانشگاه و آینده‌ای روشن با اسیدپاشی تلخ و پوچ می‌شود ، بلکه وقتی از برادرش می‌گوید صدایش لحنی غم زده دارد  . با افسوس می‌گوید :« اما برادرم الان در بیمارستان روانی بستریست  . » « از اسیدپاشی به روی من شوکه شد و دیگر خوب نشد  .  آخر آن روز منتظر من‌بود که باهم به مهمانی برویم  .  بعد با دیدن وضع من و از علاقه شدیدی که به من داشت شوکه شد  .  حالش به هم خورد  .  حالا هفت سال است که در بیمارستان روانی‌ست و دکترها ازش قطع امید کرده‌اند  ... یا از عشقی که در 14 سالگی به پسری داشتم گفته‌ام  .  اما به خاطر تعصب و غیرتی بودن بیجایش در 17 سالگی ترکش کردم  .  بعد شنیدم که معتاد‌شده‌و 3 ماه پیش هم خودش را‌دار زده  . » از آمنه می‌پرسم : « می‌دانید  .  نوشتن خیلی راحت تر از گفتن است  .  در نوشتن هرجا اشتباه شد خط می‌زنی  .  برمی گردی به عقب  .  اضافه می‌کنی  .  حذف می‌کنی  .  پاک می‌کنی  .  ولی با ضبط نمی‌شود این کارها را کرد  .  من راه‌های مختلف را امتحان کردم  .  اول با بریل شروع کردم  .  اما دیدم نمی‌شود  .  بعد ضبط صوت را برداشتم و طوری حرف زدم که احتیاج به حذف و اضافه نداشته باشد  . » پشتکار و جسارت آمنه فقط برای درمانش نیست  .  گرفتن مجوز نشر کتاب از وزارت ارشاد برای ناشران مستقل این روزها تقریبا غیرممکن است  .  آمنه از تلاشش برای گرفتن مجوز می‌گوید : « یک روز درمیان از بارسلون پی‌گیری می‌کردم  .  شهریورماه که به تهران آمدم به ارشاد رفتم  .  گفتم می‌خواهم آقای حسینی را ببینم  ...  آخر یک بار بعد از گذشت قصاصم در تجلیلی که خبرنگاران از من کردند آقای حسینی هم حضور داشت و بامن عکس گرفته‌بود  .  خلاصه آنقدر این و آن را دیدم که سه روزه مجوز دادند  .  هیچ حذفی و ایرادی هم نداشت  .  ناشرم خودش چند کتاب در ارشاد دارد  .  وقتی مجوز را گرفتم گفت :« آمنه تو خیلی تند پریدی  . » چشم راست آمنه را در همان اوائل در بیمارستان لبافی نژاد تخلیه کردند  .  با این توجیه که اگر تخلیه نشود عفونت می‌کند  .  می‌خواستند چشم چپ را هم با همین توجیه تخلیه کنند اما آمنه به رغم اصرار پزشکان اجازه تخلیه نمی‌دهد  . « چشم چپم آن موقع کمی می‌دید  .  البته نه پلک داشت نه قرنیه  .  دوسال با چشم راست هم می‌دیدم  .  اما بعد از قطع هزینه توسط احمدی نژاد و رفتن به خانه آوارگان در بارسلون عفونت کرد و ازدستش دادم  .  حالا پروتز دارد و می‌چرخد و بالا و پایین می‌رود  .  یک سال است دوباره درمان را شروع کرده‌ام  .  5 سال چشمم را دوخته‌بودند و بسته‌بود  .  تا سال گذشته که رئیس جمهور پول داد عمل را با جرات بیشتر شروع کردم  .  از پوست لبم پلک ساختند  .  برایم قرنیه و شبکیه گذاشتند  .  یک ماه دیگر باز می‌کنند  .  اگر همه چیز خوب پیش برود 20 درصد بینایی‌ام را به دست می‌آورم  . » زندگی آمنه تنها الهام‌بخش ناشران برای نوشتن کتاب زندگی او نبوده است ، هنرمندان دیگری نیز به زندگی آمنه پرداخته‌اند  .  از جمله « گروه تئاتر خیابانی صلح » که با هدف فرهنگ‌سازی و با حمایت شهرداری تهران ، نمایش خیابانی « نقاش » را با حضور معصومه عطایی ، دیگرقربانی اسید پاشی ، و همراه با صدا و تصویر آمنه بهرامی نوا برای مردم کوچه و بازار به نمایش گذاشتند  .  متن این نمایش را کامبیز اسدی نوشته و کارگردان آن زهرا شایان فر‌بود  .  تئاتر خیابانی « نقاش » برنده 4 جایزه شد  . http :// www  .  rahesabz  .  net / story / 53072 / آمنه می‌گوید :« در بعضی جاها عده‌ای به گروه تئاتر حمله می‌کردند  .  می‌گفتند حقشان بوده که بهشان اسید پاشیده‌اند  .  طوری که گروه احساس امنیت نمی‌کرده و حضور پلیس لازم بوده  .  البته خیلی ازمردم هم متاثر می‌شده‌اند و اشک می‌ریخته‌اند و اعتراض شان را به اسیدپاشی نشان می‌دادند  . » علاوه بر تئاتر ، سرگذشت آمنه به دنیای موسیقی و شعر هم راه یافته است  .  از آن جمله است ترانه « اشک خورشید » .  با شعر سعید شجاعی ، و با اجرای گروه رایا در تهران  . همچنین معصومه ابتکار ، از اعضای شورای شهر تهران ، پس از گذشت آمنه از قصاص عضو پیشنهاد کرد خیابانی به نام آمنه بهرامی نوا در تهران نام‌گذاری شود  . انجمن حمایت از بیماران سوختگی نیز سازمانی غیردولتی‌ست که تصویر آمنه را بر شناسه خود دارد  . آمنه می‌گوید دانشگاه قم نیز از او دعوت کرده تا در سخنانی وضعیت حقوقی خود را برای قضات تشریح کند  . قصاص عضو ، بخصوص در مورد اسیدپاشی ، تا پیش از مورد آمنه در ایران اجرا نمی‌شد  .  آمنه اولین کسی‌بود که با پشتکار تمام و به رغم مشکلات جسمی و مالی اش توانست حکم قصاص عضو را به دست آورد  .  او برای گرفتن این حکم هفت سال تلاش کرد  .  اما وقتی حکم را به مرحله اجرا رساند ، در برابر چشمان حیرت زده مقام‌های قضایی و پزشکی و اجرایی و رسانه‌ها آن را بخشید  .  آمنه می‌گوید :« من این راه را باز کردم  .  حالا دیگر به همه قربانیان اسید پاشی حکم قصاص عضو می‌دهند  . »  . می‌گوید :« قوه قضائیه بامن برخورد دوگانه داشته  .  وقتی به آزادی مجید موحدی تحت عنوان عفو رهبری اعتراض کردم دفتر رهبری گفت شخص رهبر در این میان دخالتی ندارد و تنها لیستی را که در قوه قضائیه تهیه‌شده‌امضا می‌کند  .  گفتم این عفو غیرقانونی‌ست  .  چون من هنوز شاکی خصوصی این پرونده هستم  .  دفتر رهبری قول داده که رسیدگی کند  . » آمنه می‌گوید به رغم تشویق‌هایی که به خاطر گذشتش از قصاص از همه کس شنید ، اما برخی مقام‌ها در قوه قضائیه برخوردی دیگر داشتند  .  از جمله فریدون امیرآبادی ، سرپرست دادسرای احکام جنایی تهران ، به اوگفته‌بود :« تو با این کارت با قوه قضائیه لج کردی  . » آمنه می‌گوید :« وقتی قصاص عضو را بخشیدم ، گفتم دیه کامل می‌خواهم  .  دیه کامل برای چشم‌ها و صورت و دست‌هایم  .  آن هم نه دیه برای زن  .  دیه برای یک انسان  .  روز 6 مهر 1390 ، چند روز پس از گذشت از قصاص ، آقای امیر آبادی مرا خواست و به من گفت : دیه چشم تو قانونی نیست  .  گفت : دخترم ، تو مثل دختر خودم هستی  .  سه بار روی سینه اش کوبید و گفت : من اشتباه کردم  .  پس از بخشش قصاص عضو ، دیه هم خود به خودبخشیده می‌شود و تعلق نمی‌گیرد  .  و نامه‌ای را که برای بخشش دیه‌بود به من داد تا امضا کنم  .  من باور کردم و امضا کردم  .  وقتی فهمیدم گول خورده‌ام ، خواستار حقم شدم  .  اما امیرآبادی گفت : خودت پایش امضا کرده‌ای  .  من همه جا گفتم که او از من کلاه‌برداری کرده  . » آمنه می‌افزاید : « دیه من به نرخ امروز دیه ، 560 میلیون تومان است  .  که دیه کامل چشم و دست و صورت انسان است  .  برای زن می‌شود 280 میلیون تومان  .  اما من دیه انسان را می‌خواهم  .  حتی اگر دیه چشم را هم برداریم و به همین دیه زن هم قانع شویم دیه دست و صورتم حداقل می‌شود 128 میلیون تومان  .  اما آن‌ها 50 میلیون در حساب دادگستری گذاشته‌اند و مجید موحدی را با عفو رهبری آزاد کرده‌اند  .  وقتی اعتراض می‌کنم می‌گویند : « تقصیر خودت است  .  باید قصاص می‌کردی  ! » آمنه ادامه می‌دهد : « امسال قاضی جمشیدی که مسئول اجرای احکام است گفت 50 میلیون را بگیر و برو  .  گفتم من حقم را می‌خواهم  .  شما از من کلاه‌برداری کرده‌اید  .  چقدر پول گرفته‌اید  ؟  گفت به من توهین می‌کنی  ؟  من روزی ده نفر اعدام می‌کنم  .  گفتم من هم یازدهمی اش  .  مرا هم اعدام کن اما از حقم برنمی گردم  .  گفتم بالاتر از سیاهی رنگی نیست آقای قاضی  .  من به سیاهی رسیده‌ام  .  جمشیدی گفت ، اگر یک بار دیگر تکرار کنی [ که چقدر پول گرفته‌ای ] به جرم اهانت به دادگاه برایت شکایت نامه تنظیم می‌کنم  .  من حرفم را تکرار کردم  .  شکایت نامه علیه من نوشت  .  گفت باید زیر شکایت نامه را امضا کنم  .  گفتم یک بار مرا گول زدید و ازم امضا گرفتید  .  دیگر امضا نمی‌کنم  .  به او گفتم ، بنویس " به خاطر عدم اعتماد به دادگاه از امضا صرف نظر شد " .  که همین را نوشت  .  همین امروز [ یکشنبه ] هم در دادگستری کل دوباره شکایت کردم  .  قاضی به من گفت : پرونده بسته‌شده‌ .  تو آب در هاون می‌کوبی  .  ولی من سمج هستم  .  من می‌گویم وقتی پرونده شاکی خصوصی دارد بسته شدنش غیرقانونی‌ست  . » « می‌گویند چرا گذشت کردم  .  می‌گویند ما همه چیز را آماده کرده‌بودیم برای قصاص و تو بخشیدی  .  قاضی می‌گوید بعد از آن هرچه اسید پاشی‌شده‌تقصیر توست  .  می‌گوید با بخشیدن قصاص به مردم ظلم کرده‌ام و اگر من بخشیده‌بودم دیگر اسیدپاشی تمام شده‌بود  .  در صورتی که اسیدپاشی با فرهنگ‌سازی درست می‌شود  .  با حکم درست نمی‌شود  .  دادگستری به خاطر بخششی که کرده‌ام دارد به من ظلم می‌کند  .  می‌گوید تو به بقیه هم یاد می‌دهی که ببخشند  .  گفتم دلتان می‌خواست نمی‌بخشیدم و تا آخر عمرم با وجدان معذب زندگی می‌کردم  ؟  ولی حالا حقم را بابت دیه می‌خواهم  .  دیه انسان نه دیه زن  .  به نرخ فعلی دیه  .  تازه اگر مجید موحدی و خانواده اش با من رفتار انسانی و عاقلانه داشتند یک چیزی  .  مجید موحدی بعد از بخشش وقتی فهمید باید به خاطر جنبه عمومی جرم به زندان برگردد به من گفت : بی‌شعور  .  گفت : این که زنه ، دیه اش میشه 40 میلیون ، بگیره بره  .  مرا تهدید کرده که این دفعه کبابت می‌کنم  . » آمنه اما در ضمن تلاش‌هایش برای درمان چشم و نوشتن کتاب و اعاده حقوق از دست رفته اش در دستگاه قضایی ، از هم دردانش بی‌خبر نیست  .  به سراغ شان می‌رود و می‌کوشد به آن‌ها روحیه بدهد و تجربه‌هایش را در اختیار آنان بگذارد  . « یکی شان داود روشنی است  .  هفت سال پیش که 22 ساله‌بود دوستش به او اسید پاشید  .  فقط یک چشمش خیلی کم می‌بیند  .  در تمام این هفت سال از خانه بیرون نیامده  .  در خانه هم ماسک می‌گذارد  .  حاضر به عمل کردن هم نیست  .  می‌گوید فایده ندارد  . » « با وثیقه آزاد است  .  داود تقاضای قصاص داده  .  قصاص گوش و یک چشم کامل  .  بخشی از صورتش بکلی صاف‌شده‌ .  حالا پرونده اش در جریان اجراست » . معصومه عطایی زن جوانی‌ست که پدر شوهرش به او اسید پاشید  . آمنه می‌گوید :« پدر شوهر معصومه و شوهر معتادش الان آزادند  .  پدر شوهرش فقط سه ماه در زندان‌بود  .  حالا در اصفهان نمایشگاه ماشین دارد و آزاد است  .  به کارش هم افتخار می‌کند  .  معصومه شکایت کرده اما فکر می‌کند شکایتش به جایی نمی‌رسد  .  چون پدرشوهرش در نیروی انتظامی‌ست  .  پسر معصومه پیش اوست اما وقتی هفت ساله شد ، بچه را از او می‌گیرند و به پدر معتاد و پدربزرگ اسید پاشش می‌دهند  . » آمنه می‌گوید عده‌ای برای معصومه « کمپین حمایت از معصومه » درست کرده و سایت راه انداخته‌اند  .  اما معصومه حرف نمی‌زند  .  می‌گوید فایده ندارد  . دیگری طاهره بهرامی‌ست  .  اهل صالح آباد همدان  .  زن اسیدپاشی که به او و دخترکوچکش اسید پاشید ، با شوهر طاهره رابطه داشت  .  آمنه می‌گوید : « طاهره هم حرف نمی‌زد  .  حتی حاضر نبود مصاحبه کند  .  وضع مالی اش خوب نیست اما می‌گفت میان همسایه‌ها آبرویم می‌رود  .  به من می‌گفت تو آمده‌ای اینجا که برای خودت شهرت کسب کنی  .  اما وقتی راضی به مصاحبه شد برایش 80 میلیون تومان جمع کردند  .  که بعدا آن را گرفت و در تلویزیون همدان از من تشکر کرد  . » به گفته آمنه ، زنی که به طاهره و دخترش اسید پاشیده‌بود ، وقتی از حکم قصاص عضوش آگاه شد ، در زندان خودکشی کرد  . آمنه می‌گوید وقتی مردم با قربانیان اسیدپاشی روبرو می‌شوند یا از سر دلسوزی و یا به خاطر وحشتی که از دیدن چهره ویران‌شده‌آنان پیدا می‌کنند ، برخوردهایی می‌کنند و واکنش‌هایی نشان می‌دهند که تحمل آن برای قربانیان بسیار سخت است  . « به همین دلیل خودشان را حبس می‌کنند و نمی‌خواهند از سلولشان بیرون بیایند  .  نمی‌خواهند دیده شوند  . » « می‌خواهم جلد دوم کتابم را بنویسم  .  این کتاب مثل زندگی خودم است  ...  ادامه دارد  .  بعد هم می‌خواهم یک ناشر جهانی پیدا کنم برای انتشار کتابم در 36 کشور  .  26 کشور در امریکای جنوبی و کشورهای چک و فنلاند و اسپانیا و ایتالیا و ایران  .  چون به پیش پرداختش برای معالجه نیاز دارم  . » « نه  .  چون نمی‌خواهم آزادی‌ام را از دست بدهم  .  وگرنه می‌دانم که با بالا رفتن سن دیگر زیبایی و چهره زن مهم نیست ، توانایی‌هایش مهم است  .  آقای صارمی ، معاون اژه‌ای به من گفت : دو زن برای من به دلیل توانایی شان بسیار محترم‌اند  .  یکی شما ویکی هم خانم کروبی  . » کتاب « چشم در برابر چشم » روز جمعه 26 آبان ماه از ساعت 5 تا 7 بعد از ظهر در خانه هنرمندان تهران با حضور اهل هنر و ادب و شخصیت‌های اجتماعی رونمایی می‌شود  .  این کتاب را انتشارات مهراندیش منتشر کرده و ناشر آن می‌گوید در آینده نزدیک به بسیاری از زبان‌های دنیا نیز ترجمه خواهد شد  .  مهدی سجودی ، ناشر کتاب ، خود نوارهای آمنه را پیاده کرده و در 950 صفحه به چاپ رسانده است  .  این کتاب جلد اول از زندگی و خاطرات آمنه بهرامی نواست  .  از کودکی اش تا گذشت از قصاص  . شاید آن ناشر جهانی که آمنه می‌جوید ، پیدا شود و کتاب آمنه را بخرد تا خیال او از بابت هزینه درمان و آینده اش آسوده شود  .  آمنه با اراده و پشتکار و توانایی‌هایش ، به این هدف هم خواهد رسید  .