فساد در نظام های سیاسی و اجتماعی
«دو عامل عمده به فساد کمک می کند: انگیزه اقتصادی و تعصباتی که در راه منافع شخصی وجود دارند»
کیت وودسام ، صدای آمریکا زمانی که در کامبوج زندگی می‌کردم ، خیلی درگیر دعوا می‌شدم  .  به میوه فروشی که چون آمریکایی‌بودم انبه را به من گران می‌فروخت ، اعتراض می‌کردم  .  به پلیسی که من را با وجود رانندگی در مسیر صحیح جاده جریمه می‌کرد ، بی‌اعتنایی می‌کردم  .  از دست پزشکان درمانگاه‌های « رایگان » که از بیماران فقیر پول دارو می‌گرفتند ، عصبانی می‌شدم  . دوست پسر کامبوجی‌ام معمولا فقط نگاهم می‌کرد و سر تکان می‌داد  .  اما وقتی رفتیم وزارت دادگستری که مدارکش را برای پرونده ویزای آمریکا بگیریم ، از من خواست که با کسی درگیر نشوم  .  در حالی که به کارمند بخش پول می‌داد تا مدارکش را یک روزه تحویل بگیرد ، گفت این بار مبارزه نکن ، مدارا کن  . من شگفت زده‌بودم که چرا مردم پذیرای فسادی هستند که عامل سوئ استفاده از آن‌ها است  ؟  چرا از دولتی حمایت می‌کنند که با رشوه و پارتی بازی امور را اداره می‌کند  ؟ جاستین فریزن ، نامزد رشته دکترای دانشگاه واترلو در استان انتاریو در کانادا و یکی از نویسندگان مقاله « به چه دلیل مردم از نظام‌های ظالم ، ناکارآمد و فاسد حمایت می‌کند » است که در نشریه « روند کنونی در علوم روانشناسی » منتشر شد  . آقای فریزن می‌گوید : « مردم برای این که احساس خوبی نسبت به خود داشته باشند ، نیازهای روانی دارند  .  هیچ کس از انتقاد خشنود نمی‌شود  .  هیچ کس دوست ندارد گروه او مورد انتقاد و نکوهش قرار بگیرد  .  به همین دلیل مردم اغلب از نظام‌هایی که به آن‌ها تعلق دارند و از وضعیت حاکمی که در آن روزگار می‌گذرانند ، دفاع و کارهای آن را توجیه می‌کنند  . » ممکن است در کامبوج به این شکل باشد که پول بیشتری به مامور اداره برق بدهید تا مطمئن باشید چراغ‌هایتان روشن می‌ماند  .  یا در آمریکا به این شکل باشد که در مقابل همکاری که در برگه ساعت کارش دروغ می‌نویسد تا برای ساعتی که کار نکرده پول بگیرد ، سکوت کنید  . اساسا ، مردم می‌خواهند آرامش برقرار باشد  .  اگر به یک مشکل اعتراض نکنید ، احتمال این که شما هم به بخشی از روندی رو به رشد بدل شوید ، افزایش می‌یابد  . لامار پیرس ، استادیار دانشگاه واشنگتن در سنت لوئیس می‌گوید دو عامل عمده به فساد کمک می‌کند : انگیزه اقتصادی و تعصباتی که در راه منافع شخصی وجود دارند  . پیرس در مورد عامل اول می‌گوید « اگر رشوه‌گیری عملی است که به معنای توانایی شما برای خرید غذای بیشتر برای فرزندتان است ، اغلب انگیزه بسیار قوی برای ارتکاب آن است » . اما عامل دوم که همه ما به دام آن می‌افتیم ، پیچیده تر است  . او می‌افزاید : « اگر مردم بتوانند خود را خیلی منطقی متقاعد کنند آن چه که مرتکب می‌شوند ، اشکالی ندارد ، تقصیر آن‌ها نیست ، به هیچ کس آزاری نمی‌رساند و قرار نیست که گیر بیفتند ، با شرایطی روبرو می‌شوید که شبیه بحران وام‌های بی‌پشتوانه است » .  آقای پیرس به بحران مالی آمریکا اشاره می‌کند که موسسات مالی که تشنه کسب سود‌بودند با وام مسکن افرادی موافقت کردند که توانایی پرداخت آن‌ها را نداشتند  . فرانچسکو جینو ، استادیار دانشکده بازرگانی هاروارد و نویسنده « انحراف از مسیر صحیح : چرا تصمیم‌های ما دچار انحراف می‌شوند و چگونه می‌توان بر برنامه متمرکز بمانیم » است  .  او می‌گوید « برای مردم ، حتی « اندکی » تقلب کردن آسان تر از نادیده گرفتن خواست و اراده خود برای انجام کار خوب در حداکثر توان ممکن است  .  با دیدن مردم اطرافمان که تقلب می‌کنند ، به ویژه اگر همکار و هم کلاسی مان باشند ، احتمال تقلب ما هم بسیار بیشتر می‌شود ، این نوع عدم صداقت مسری است » . پس خط بین درست و غلط را کجا باید کشید  .  آقای پیرس می‌گوید این خط با مطرح کردن یک پرسش ساده آغاز می‌شود « اگر سر شام در این مورد با مادرتان صحبت کنید چه احساسی پیدا می‌کنید  ؟  یک ارزیابی ساده برای یافتن پاسخ این سوال ، اولین واکنش غریزی افراد به عنوان موضع دفاعی است  .  دومین عامل این است که از خود بپرسید این عمل شما چه پیامدهایی خواهد داشت  .  آیا این عمل جنبه اخلاقی هم دارد  ؟  چه کسی از کار شما متضرر خواهد شد  ؟  چه کسی از این عمل منفعت خواهد برد  ؟  آیا با این کار قانونی نقض می‌شود  ؟ » آقای پیرس می‌گوید یک گزینه پنج تا ده ثانیه‌ای است که تفاوت بین درست و غلط را تعیین می‌کند  .