سرنوشت نویسندگان ایران پس از انقلاب
بعدها هم نویسنده کشی رسم پنهان و آشکار وزارت اطلاعات شد.سیرجانی، مختاری و پوینده و میرعلایی از جمله آنان اند. این همه تکه پاره کردن پیکره فرهنگ ایران زاییده سیاست تنگ نظری و خودبینی های سیاستمدارانی بوده و هست که الفتی با ادبیات مدرن این سرزمین نداشته و ندارند
یک نویسنده هوادار دولت در بررسی جایگاه نویسندگان مستقل و معروف ایران که به دلایل فشارهای اجتماعی ، سانسور و پیگرد سیاسی از کشور گریختند ، خانه نشین شدند ، یا اعدام شدند گفته است : « همان بهتر که برخی نویسندگان رفتند  . » محمدعلی گودینی از نویسندگان برآمده از حوزه تبلیغات اسلامی ، عضو انجمن دولتی قلم و نویسنده رمان « تالار پذیرایی پایتخت » است  . او در برخورد به مشکلات پدید آمده در راه رشد ادبیات داستانی پس از انقلاب می‌نویسد : « مشکل عمده‌ای که از آغاز انقلاب به یک ‌باره برای ما پیش آمد ، رفتن نویسندگان خوش‌ قلم اما پرادعایی‌بود که توانایی نوشتن داشتند  .  البته این افراد از جنس مردم نبودند و دچار توهم روشن ‌فکری شدند و گاه حتی با اقامت در دیگر کشورها علیه انقلاب اسلامی نیز نوشتند ؛ اما همان بهتر که در این وادی نماندند  . » بررسی جایگاه اجتماعی نویسندگان ایران در مقطع پیروزی انقلاب نیازمند پژوهشی آنچنانی نیست ؛ کافی‌ست به یاد آوریم آیت‌الله خمینی پس از بازگشت به ایران و برگزیده شدن به عنوان رهبر انقلاب اسلامی با تنها گروه روشنفکران غیردینی فعال در سیاست که دیدار کرد ، هیات دبیران کانون نویسندگان ایران‌بود  .  غلامحسین ساعدی نویسنده برجسته ایرانی که چند سال پس از انقلاب به دلیل تحت پیگرد بودن زندگی تبعید را در پیش گرفت و سه سال بعد در پاریس درگذشت ، به عنوان یکی از اعضای هیات دبیران در این دیدار شرکت داشت  . ساعدی درباره آن دیدار به استقبال گرم و صمیمانه سیداحمد خمینی اشاره می‌کند که او را به آغوش کشیده و از دیدار دوباره اش ابراز خشنودی کرده‌بود  . این آخرین دیدار و گفت و گوی رهبران جمهوری اسلامی با نویسندگان ایران‌بود  .  پس از آن‌بود که مسئولان به تلاش برای تولید نویسنده و شاعر همسو با باورهای خود و حذف نویسندگان مستقل از صحنه رویدادهای اجتماعی برخاستند  .  تشکیل حوزه هنری یکی از این تلاش‌ها بود ؛ مهمترین آن افزایش فشارهای سیاسی علیه نویسندگان‌بود  . غیرقانونی اعلام کردن فعالیت‌های کانون نویسندگان که نقش مهمی در مبارزه سیاسی علیه سانسور زمان شاه برعهده داشت و پس از آن بستن مجلات و نشریات ادبی وابسته به اعضای مطرح کانون زمینه را برای دستگیری و اعدام نویسندگان فراهم کرد که نقطه عطف آن اعدام سعید سلطانپور شاعر ، نمایشنامه نویس و عضو هیات دبیران کانون نویسندگان ایران‌بود که ماموران امنیتی شبی به خانه اش هجوم برده و او را دستگیر کردند که در لباس دامادی پای سفره عقد نشسته‌بود  .  در پرونده‌ای که از سوی دادگاه انقلاب علیه او تشکیل شده‌بود ، اتهامی جز سرودن اشعار ضد حکومتی و اجرای نمایشنامه خیابانی « عباس آقا کارگر ایران ناسیونال » وجود نداشت  . پس از این رویداد ، هجوم به خانه نویسندگان و شاعران عضو کانون نویسندگان چنان رسمی شد که شماری از اعضای آن از جمله محمد مختاری پس از دستگیری و شکنجه به چندین سال زندان محکوم شدند  .  اخراج و پاکسازی آنان که به عنوان استاد و معلم در دانشگاه‌ها و دبیرستان‌ها مشغول تدریس‌بودند ، از بدیهی ترین تصمیمات علیه نویسندگان‌بود که مورد اعتراض هیچ نهادی نیز قرار نمی‌گرفت  .  محرومیت بهرام بیضایی ، هوشنگ گلشیری و احمد محمود از تدریس در دانشگاه و دبیرستان نمونه آن است  . در این هنگامه است که بسیاری از نویسندگان و شاعران به ناچار زندگی پنهانی خود را آغاز کرده و یا از مرزها گریختند  .  کسانی همچون غلامحسین ساعدی بلندبخت بوده‌اند که توسط دوستان از راه‌های امن به خارج گریختند  .  امثال محمدعلی جعفری ، نمایشنامه نویس ، کارگردان و بازیگر برجسته تئاتر ایران که نابلد راه بوده و یا به دلیل باورهای حزبی و ایدئولوژیکی تنها راه نجات را گریختن به شوروی پیشین می‌دانستند ، در مرز میان ایران و آذربایجان شوروی ، لابلای سیم‌های خاردار دوسو گیرکرده و روزها و شب‌ها ، در نوار باریکه میان دو مرز مانده ، نه راه پیش داشتند نه راه پس  . حکایت به تله افتادن محمدعلی جعفری در فاصله دو ردیف سیم‌های خاردار مرز ایران و آذربایجان شوروی پیشین را به صورت داستانی جدای این جستار نوشته‌ام ، اما گفته باشم او نه می‌توانست به ایران بازگردد ، چرا که افزون بر همه اتهاماتش ، گذر غیرقانونی از مرز نیز در پرونده او قرار داشت و نه توان گام نهادن به آنسو را داشت ، چون آنچنان نیرویی برای گذر از سیم‌های خاردار نداشت تا مرزبانان شوروی کاری به او نداشته باشند  .  مرزبانان شوروی هم در انتظار دریافت پاسخ قطعی از مرکز ( که در بورکراسی سیستم رو به مرگ شوروی بیش از گذشته کشدار شده‌بود ) مانع از ورود او به خاک شوروی شده‌بودند  . محمدعلی جعفری سرمای کشنده را تاب نیاورد  .  تن بیمارش را مرزبانان ایرانی از دلسوزی به بیمارستان رساندند که فرجامش مرگ در بیمارستان‌بود  . غلامحسین ساعدی نیز سه سال بعد از رسیدن به پاریس درگذشت  .  با مرگ او و دیگرانی همچون او فرهنگ ایران دچار چنان خسرانی شد که ترمیمش غیرممکن‌بود  . سیاوش کسرایی شاعر منظومه « آرش کمانگیر » نیز سرنوشتی چندان بهتر از ساعدی نیافت  .  هوشنگ ابتهاج ( سایه ) به زندان افتاد و تنها درخواست نامه محمد حسین شهریار که در آن نوشته‌بود : « فرشتگان آسمان بر زندانی بودن سایه می‌گریند »، باعث آزادی ابتهاج از زندان اوین شد  . ده‌ها و صدها شاعر ، نویسنده و مولف دیگر نیز ( گمنام و نام آور ) راه تبعید در پیش گرفتند که تنها فهرست نام آنان سیاهه‌ای طولانی خواهد‌بود  . به آن هنگامه چنان فضایی آفریده شد که ذکر نام شاعران و نویسندگانی مثل نادر نادرپور یا اسماعیل خویی در مطبوعات تحت کنترل دولت ممنوع‌شده‌و مجازات در پی داشت  .  انتشار آثار ادبی شان در ایران که رویایی محال‌بود  . بعدها هم نویسنده کشی رسم پنهان و آشکار وزارت اطلاعات شد  .  سعیدی سیرجانی ، مختاری و پوینده و میرعلایی از جمله آنان‌اند  .  این همه تکه پاره کردن پیکره فرهنگ ایران زاییده سیاست تنگ نظری و خودبینی‌های سیاستمدارانی بوده و هست که الفتی با ادبیات مدرن این سرزمین نداشته و ندارند  . و اینک نوآمدگان به داوری کسانی می‌نشینند که هنوز هم مرده شان و گورشان می‌تواند هراس به دل مخالفانشان اندازد و اگر ممنوعیت و محدودیت بارگاه‌سازی برای اینان نبود ، آن مکان‌ها از بسیاری زیارتگاه‌ها و آرامگاه‌های رسمی بازدید‌کنندگان بیشتری داشتند  . کانون نویسندگان ایران تنها نهاد مستقل برآمده از رای نویسندگان ، شاعران و مولفان و مترجمان ناوابسته به دولت بیش از دو دهه است نه تنها نمی‌تواند نامه خود را منتشر کند ، نه تنها نمی‌تواند دفتر و دستک خود را داشته و نه تنها نمی‌تواند شکایات قانونی خود علیه اتهامات بی‌اساس علیه اعضای خود را در مراجع قضایی پیگیری کند ؛ بلکه حتا اجازه نیافته مجمع عمومی خود را برگزار کند  .  آن هم در کشوری که رئیس دولتش مدعی‌ست آزادترین کشور جهان است  .