دیدگاه| چگونه آمریکا می تواند برای جلوگیری از جنگ داخلی به عراق کمک کند
آمریکا و متحدانش می توانند منابع آب قابل جابجایی، برق موقت، کمک های درمانی و دیگر منابع را در اختیار مردم جنوب عراق قرار بدهند. این امر می تواند تاثیری تعیین کننده در آینده سیاسی عراق و امنیت ملی آمریکا داشته باشد، اما مستلزم اقدامی سریع است.
عراق احتمالا در آستانه بزرگترین بحران خود از سال 2006 قرار دارد ؛ مثل زمانی که جنگ داخلی تهدیدی برای سرنگونی نظام دموکراتیک نوپای آن کشور محسوب می‌شد  .  مذاکرات تشکیل دولت با رقابت جناح‌های موافق و مخالفت ایران بر سر نفوذ به درازا کشیده‌شده‌است  .  فساد و کوتاهی در مبانی دولت‌داری اعتراض‌های بزرگ به خصوص در بصره ، دومین شهر بزرگ عراق و کانون اصلی صادرات نفت آن کشور ، را در پی داشته است  .  شبه نظامیان مسلح در تردد هستند  .  نیروهای دست نشانده ایران برای اولین بار از سال 2014 به سوی سفارت آمریکا شلیک کردند تا نشان دهند قصد استفاده از قدرت نظامی برای دستیابی به اهداف سیاسی شان را دارند  .  این اوضاع چشم انداز یک جنگ داخلی میان شیعیان را قوت بخشیده است  . چنین مناقشه‌ای به سقوط عراق و ظهور دوباره داعش منجر خواهد شد  .  این امر همچنین به تهران اجازه تحکیم قدرت در بغداد و هدف گرفتن آمریکایی‌ها در سراسر آن کشور را می‌دهد  .  یک بیانیه ضعیف با توصیه به ایران برای مهار نیروهای دست نشانده اش در پاسخ به دو مورد شلیک خمپاره به تاسیسات آمریکا از یک عدم جدیت حکایت دارد  .  واشنگتن باید برای مدیریت این بحران دست به اقدام بزند و مانع حملات بعدی ایران شود  . بحران پیش رو نتیجه دو روند همگراست  . از منظر سیاسی ، رهبران طرفدار ایران سعی کرده‌اند دولتی تشکیل بدهند که شامل هادی عامری ، رهبر گروه تاسیس‌شده‌توسط ایران « سازمان بدر »، باشد  .  جناح تهران همچنین از قیس خزعلی حمایت می‌کند  .  دولت آمریکا خزعلی را که در قتل نیروهای آمریکایی نقش داشته و آموزش شبه نظامیان شیعه عراقی به دست حزب الله را تسهیل کرده ، در فهرست تروریسم قرار داده است  .  ائتلاف ضد ایرانی به دور از این دست نشانده‌های تهران تحلیل می‌رود  .  حمایت آمریکا از حیدر العبادی ، نخست‌وزیر عراق ، به او امکان داد مانع نقشه اولیه ایران شود  .  اما در حال حاضر هیچ کدام از دو طرف رای کافی برای تشکیل دولت ندارند  . از منظر مردمی ، کوتاهی‌های عمده دولت در ارائه خدمات موجب اعتراض‌های گسترده‌ای از ماه ژوییه‌شده‌است  .  شبکه برق عراق از ارائه مداوم برق در تابستان داغ ناتوان است  .  سیستم آب بصره چنان خراب است که 30 هزار نفر را راهی بیمارستان کرده است  .  مشکل برق زمانی بدتر شد که ایران تصمیم گرفت انتقال برق به جنوب عراق را متوقف کند تا بتواند نیازهای مردم خوزستان را تامین کند  .  قطع برق و وضع بد آب در جنوب ایران اعتراضات خشونت باری را در پی داشت  . اولین ضرب الاجل تشکیل دولت عراق در سوم سپتامبر بی‌نتیجه گذشت  .  اعتراضات در بصره در همان زمان به خشونت کشیده شد تا دو بحران به هم گره بخورد  . در ششم و هشتم سپتامبر نیروهای وابسته ایران سفارت آمریکا در بغداد و کنسولگری ایالات متحده در بصره را هدف حملاتی قرار دادند  .  حیدر العبادی برای فرونشاندن خشونت نیروی امنیتی بیشتری در بصره مستقر کرد  .  نیروهای دست نشانده ایران ممکن است به نیروهای امنیتی عراق حمله کنند  .  اوضاع یادآور سال 2008 است که نوری مالکی نخست‌وزیر وقت عراق برای بازپس‌گیری کنترل بصره دست به یک عملیات نظامی بزرگ زد  . اما ، این بار سه تفاوت وجود دارد : اول ، آمریکا در عراق نیروی نظامی کافی برای حمایت از بغداد ندارد  .  دوم ، عبادی نیروی امنیتی قابل اتکای کافی در اختیار ندارد  .  سوم ، اعتراضات مردمی بی‌نیاز به حمایت شبه نظامیان گسترده و خشونت بار‌شده‌است  . البته تمام اخبار بد نیست  .  یک جنبش ضد ایرانی قوی و مصمم در سطح مردمی و نخبگان سیاسی در حال شکل‌گیری است که به نظر می‌رسد قصد مقابله با نفوذ ایران را دارد  .  آمریکا باید به آن‌ها یاری برساند  . نیازی نیست واشنگتن نیروی نظامی اعزام کند  .  آمریکا ظرفیت‌های فنی و مالی لازم برای پاسخ به فاجعه انسانی در جنوب عراق که ایران و دست نشانده‌هایش به وخامت آن افزوده‌اند ، را دارد  . آمریکا و متحدانش می‌توانند منابع آب قابل جابجایی ، برق موقت ، کمک‌های درمانی و دیگر منابع را در اختیار مردم جنوب عراق قرار بدهند  .  این امر می‌تواند تاثیری تعیین‌کننده در آینده سیاسی عراق و امنیت ملی آمریکا داشته باشد ، اما مستلزم اقدامی سریع است  . با ارائه آب ، انرژی و کمک‌های درمانی از جنگ داخلی میان شیعیان پرهیز می‌شود  . هزینه‌های این کار برای آمریکا پایین و خطرات عمل کم است  .  هزینه‌ها و خطرات بی‌عملی سنگین است که آغاز آن یک ایران جسور و توسعه‌طلب است  . کمک به عراق راهی سریع برای نمایش رهبری آمریکا با هزینه‌ای حداقلی و نتایج بالقوه حداکثری است  .