انتخابات غیرواقعی ایران
«نامزدهای به اصطلاح اصلاح طلب و هم محافظه کار برای طفره رفتن از بحث در مورد ریشه و علت بحران ملی ایران با هم همدستی می کنند»
یادداشت زیر نوشته شیرین هانتر ، استاد مدعو دانشکده خدمات خارجی دانشگاه جرج تاون است  .  این مقاله روز 7 ژوئن در تارنمای « LobeLog » منتشر شد : تماشای مناظره نامزدهای انتخابات ریاست جمهوری ایران مثل تماشای فیلم لویی بونوئل است ، جذابیت محتاطانه بورژوازی و یا تماشای یکی از نقاشی‌های سالوادور دالی ، همه جنبه‌های آن با واقعیت مغایرت دارند  . در حالی که نامزدهای احزاب و جناح‌های سیاسی مختلف با انرژی و جدیت در مورد مسائل مختلفی همچون مشکلات اقتصادی عظیم کشور تا تهدید تهاجم فرهنگی بحث و گفتگو می‌کنند ، هیچ یک به عوامل اصلی و ریشه مشکلات اشاره‌ای نمی‌کنند  . علت این امر این است که این نامزدها در چارچوب ایدئولوژی جمهوری اسلامی و میراث خمینی که بر کشور تحمیل‌شده‌است ، کار می‌کنند  .  بدتر از آن این است که هیچ راه فراری وجود ندارد ، حداقل هیچ راهی بدون تضعیف منافع گروه‌های مختلف وجود ندارد یا اساسا جایگزینی نظام و یا تحول آن در ورای تصور ( آن‌ها ) است  . از قضا ، هم نامزدهای به اصطلاح اصلاح‌طلب و هم جناح‌های مختلف متعلق به احزاب و گروه‌های محافظه کار برای طفره رفتن از بحث در مورد ریشه و علت بحران ملی همه جانبه ایران ، با هم همدستی می‌کنند  .  همه آن‌ها در این نظام و ادامه بقای آن منافعی دارند  .  گروه‌هایی همچون افراد متعلق به جنبش سبز که بخشی از توطئه انحراف افکار عمومی نیستند نیز آنچنان ایده‌های افراطی را مطرح می‌کنند که اجرای آن‌ها به نابودی و پایان ایران به شکل و فرم کنونی آن منتهی خواهند شد  . حتی خروج اکبر هاشمی رفسنجانی از سایه و اعلام نامزدی او در لحظات نهایی ثبت نام نامزدها ، بنا به گفته خود او برای نجات نظام و به معنای رهایی جمهوری اسلامی از همه مظاهر عقیدتی کنونی آن‌بود  . مسلما رفسنجانی و اصلاح‌طلبان میانه رویی همچون محمد خاتمی تعبیر متعادل تری از ایدئولوژی جمهوری اسلامی ایران ارائه می‌کنند که برای ایرانیانی که دیدگاه‌های عقیدتی مشابهی ندارند ، فضایی برای مشارکت در جامعه ایجاد می‌کند  .  اما اشتباه نکنید ، بقای نظام جمهوری اسلامی و به همراه آن جایگاه یک نظام آخوندی که منافع و مزایای بسیاری برای او ، فرزندان و محافل نزدیک به او به همراه دارد نیز یکی دیگر از اهداف اصلی رفسنجانی است  . دام عقیدتی که ایران در آن اسیر‌شده‌نیز تجلی اختلافات و شکاف‌های بیست سال گذشته است که پیرامون دیدگاه آیت‌الله خمینی وجود دارد  .  اصلاح‌طلبان خمینی را به عنوان یک آزادی خواه واقعی تصویر می‌کنند که به حقوق مردم برای تعیین سرنوشت کشورشان ایمان داشت  .  محافظه کاران او را خالق ایده « ولایت فقیه » و حتی به شکل قدرت مطلقه آن می‌خوانند  .  آن‌ها ادعا می‌کنند اگر سیاستمداران ایران به توصیه‌های خمینی عمل کرده بوده‌اند ، همه امور کشور بی‌عیب و نقص‌بود  .  بر پایه این نوع تفکر ، همه مشکلات ایران به این دلیل رخ دادند که رفسنجانی و خاتمی و اخیرا هم محمود احمدی نژاد راه خود را از آموزه‌های خمینی جدا کرده‌بودند  . با این وجود ، هر کسی که یادداشت‌های سال‌های 1940 خمینی ، مصاحبه‌های او در طی دهه گذشته و نیز قانون اساسی کنونی ایران را خوانده است ، درخواهد یافت آنچه که خمینی به عنوان یک دولت اسلامی در ذهن می‌پروراند ، اساسا یک ساختار مذهبی بوده و این همان نظام جمهوری اسلامی در ایران است  .  نظام جمهوریت او بسیار بسیار ضعیف‌بود و ایده او از نقش مردم برای تعیین ویژگی‌های فرهنگی و سیاسی کشور بسیار محدود و تنگ نظرانه‌بود  .  مردم فقط در مورد ساخت بزرگراه و یا نوع محصولات کشاورزی می‌توانستند تصمیم بگیرند ، اما در تغییر قانون اسلامی و یا انحراف از اخلاق اسلامی حق انتخاب نداشتند  .  اما هیچ یک از نامزدهای انتخابات ریاست جمهوری و یا بیشتر چهره‌هایی که در حیات سیاسی ایران نقش داشته‌اند با این مسئله موافق نیستند چرا که اذعان به این امر به معنای پذیرش این واقعیت است که از ابتدا فریب خورده‌بودند و یا سعی کردند مردم را فریب دهند و یا این که کل انقلاب یک اشتباه عظیم بوده است  . بنابراین علاوه بر این که ایران در پوششی از مخفی کاری و ریا پوشانده‌شده‌است ، می‌توان حتی تصور کرد که ایران در دام خمینی گرفتار‌شده‌است  . مخرب ترین جنبه ایدئولوژی خمینی این‌بود که اساسا ضدایرانی و ضدایران‌بود  .  خمینی خود نیز اذعان کرده‌بود که برای ایران به عنوان یک کشور هیچ احساسی ندارد  .  او به ندرت به ملت و مردم ایران اشاره می‌کرد  .  هر چه انجام می‌داد به نام اسلام و امت اسلامی‌بود  .  خمینی ایران را پایگاه و مقری برای جنبش اسلامی به هدف احیای اسلام و دستیابی به وحدت اسلامی قلمداد می‌کرد و به هیچ وجه مهم نبود که این هدف چه هزینه‌ای برای ایران به همراه خواهد داشت  .  جنگ فاجعه بار ایران با عراق و تلاش خستگی ناپذیر برای « آزادسازی » فلسطین از جمله دستاوردهای او‌بود و اگر دستیابی به این اهداف به معنای ویرانی ایران ، توقف روند توسعه ، انزوای بین‌المللی و تحریم‌ها بود و حتی الان که تهدید تجزیه مطرح می‌شود ، برای او و پیروانش اهمیتی نداشته است  . افرادی که تصور می‌کنند که این روند امروز مصداق ندارد باید به یاد بیاورند که پرزیدنت احمدی نژاد دو سال پیش ایده تاسیس « مدرسه ایرانی » بر اساس ایده‌های تمدن ایرانی را مطرح کرد و آیت‌الله مصباح یزدی و چندین روحانی بلندپایه دیگر ادعا کردند ایران بدون اسلام هیچ ارزشی ندارد  .  مصباح یزدی گفت همه افتخارات ایران در آموزه‌های اسلام ریشه دارند و دستاوردهای ایرانیان پس از ظهور اسلام به دست آمدند  .  او افزود که ایران بدون ماهیت اسلامی آن همچون ظرفی خالی و بی‌ارزش است  .  برای مصباح یزدی و پیروان او ویرانی ایران در مسیر پیروزی و سربلندی اسلام ، بهایی است که پرداختن آن ارزش خواهد داشت  . همه این‌ها به آن معنا است که فارغ از این که چه نامزدی به مقام ریاست جمهوری آینده ایران برگزیده شود ، تا زمانی که توده‌های سیاستمداران ایران به‌طور علنی و آشکار اذعان نکنند که ایدئولوژی امام خمینی و بقای ایران و منافع کشور همخوانی ندارند و ایران ( و منافع آن ) به جای ایدئولوژی اسلامی کنونی حاکم بر کشور در بطن گفتگوها قرار نگیرند ، تحول و تغییر در شرایط وخیم کنونی ایران غیرممکن خواهد‌بود  . گفتگویی که بر محور ایران استوار‌شده‌باشد ، به معنای یک ایدئولوژی کهنه و قدیمی ، ملی‌گرایی مردسالارانه یا تمرکز بر قومی‌گرایی نیست و در ضمن نقش اسلام را نیز انکار نمی‌کند  .  این گفتگو همچنین نیازی به بازگشت به ساختارهای سیاسی گذشته ندارد  .  این گفتگو صرفا به معنای در اولویت قرار دادن منافع ایران و ایرانیان پیش از تلاش برای استقرار یک مدینه فاضله اسلامی است  . مشکل اصلاح‌طلبان افراطی تر و جنبش سبز این بوده است که آن‌ها نسخه گنگ و مبهمی از گفتگو در مورد لیبرالیسم و حقوق‌بشر را جایگزین ایدئولوژی و مدینه فاضله اسلامی می‌کنند  .  با وجودی که ( مطرح کردن ) ارزش‌های آزادی خواهانه تر قابل ستایش هستند ، اما این ارزش‌ها نمی‌توانند تجانس و همبستگی ملی پدید بیاورند و دستورالعمل‌هایی برای سیاستگذاری ارائه کنند  .  به علاوه ، بعضی از این چهره‌های افراطی در مورد اقلیت‌های ایران دیدگاه‌های خاصی دارند که اجرای آن‌ها به تجزیه کشور منتهی خواهد شد  .  تجربه سال‌های اخیر در عراق و نقاط دیگر ثابت کرده‌اند که تکرار چنین روندی در ایران به نفع هیچ کس نیست  . ایده گفتگویی که ( منافع ) ایران در بطن آن باشد ، دور از ذهن نیست  .  ( مردم ) ایران از اسلام‌گرایی و هر نوع انقلابی گری به‌طور فزاینده‌ای به ستوه آمده‌اند و نگرانی‌های رو به رشد در مورد بقای آینده ایران نیز مردم را به شدت خسته و درمانده کرده است  .  در مقام نمونه ، هم چهره‌های اصلاح‌طلب و هم محافظه کار میانه رو بر ضرورت نجات ایران از اختلافات جناحی تاکید ورزیده‌اند  .  واقعیت این است که اجماع اصلاح‌طلبان در مورد نامزدی رفسنجانی ، با وجودی که حمله‌های بی‌رحمانه‌ای را متوجه او کرده‌بودند ، اثبات این مدعا است  . با این وجود ، همه جناح‌های اسلام گرا هنوز تمایل ندارند از گفت و گوها و مباحثی دست بردارند که عامل مهمی برای صعود آن‌ها به اوج قدرت بوده است  .  با این وجود برخی از این چهره‌ها تا حدی خود را با شرایط تطبیق داده‌اند  .  در نتیجه هر نامزدی که به مقام ریاست جمهوری انتخاب شود ، احتمال تغییر قابل توجه در چشم انداز و رفتار ایران بسیار اندک است  .