مراسم گرامیداشت قربانیان قتل های زنجیره ای در پاریس
به اعتقاد من ما راهی طولانی نرفته ایم و در واقع در پای دیوار سخت حکومت هر تلاشی که کرده ایم به بن بست رسیده است
پس از گذشت ده سال از آنچه که تاریخ آن را به عنوان قتل‌های زنجیره‌ای ثبت کرده است خانواده قربانیان ، همراه با فعالان حقوق‌بشر ، در کنار جمعیتی چشمگیر در یک سخنرانی در پاریس حضور یافتند  .  برای آشنائی با افکار و گفتاربرخی از حاضران در جلسه دقایقی کوتاه پای حرفهایشان نشستیم  . دکتر عبدالکریم لاهیجی که گرداننده نشست‌بود می‌گوید : نخست باید از حضور هموطنانم سپاسگزاری کنم  .  امسال خانواده قربانیان سیاسی هم حضور داشتند یعنی پرستو فروهر ، سهراب مختاری ، سیما پوینده و با حضور شیرین عبادی فعال حقوق‌بشر و من ، یعنی دو وکیل ، این نشست اقدام متفاوت و مهمی‌بود  .  ما خواستیم راه حل‌های حقوقی را یادآور‌شده‌باشیم تا در آینده خاطره این جنایات فراموش نشود  . آقای لاهیجی امسال پس از گذشت ده سال مسیر طی‌شده‌در مورد قربانیان قتل‌های زنجیره‌ای را چگونه ارزیابی می‌کنید  ؟ - از روز اول به دوست و همکارم خانم عبادی و همین طور عزیزانم آرش و پرستو فروهر گفتم که برای خودشان توهم ایجاد نکنند ، جمهوری اسلامی حکومتی نیست که عاملان این قتل‌ها را به مجازات واقعی برساند و دیدیم که متاسفانه حق با من‌بود  .  به تعدادی مامور چند سالی حبس دادند و هرگز صادر‌کنندگان احکام قتل حتی شناسائی نشدند ، چه رسد به اینکه مورد تعقیب قرار بگیرند و ما از این رو همچنان در پی اجرای عدالت هستیم تا روزی که شرایط عدالتخواهی در ایران فراهم شود و تا آن روز نباید اجازه داد یاد این جنایات از خاطره مردم پاک بشود  . پرستو فروهر نیز می‌گوید : به اعتقاد من ما راهی طولانی نرفته ایم و در واقع در پای دیوار سخت حکومت هر تلاشی که کرده ایم به بن بست رسیده است  .  روند دادخواهی که از مسیر قضائی خودش پیش رفت ، به نمایش مسخره‌ای تبدیل شد تا از این طریق عده‌ای مامور قتل را به دادگاه بکشند و هویت بسترسازان این قتل‌ها رابه نحوی که دیدیم مخفی نگه دارند  .  پس از آن هم از طریق کمیسیون اصل نود ، کوشش‌های ما به آنجا رسید که رئیس کمسیون گفت ما در پی تحقیقاتمان به نامهائی برخورده ایم که توانائی احضار آن‌ها را برای پاسخگوئی نداریم  .  به این ترتیب تلاش‌های ما در درون ایران به بن بست رسید و در بیرون هم با شکایتی که به کمسیون حقوق‌بشر سازمان ملل و کمیساریای عالی سازمان حقوق‌بشر داشتیم به ثبت این شکایتنامه انجامید بی‌آنکه هنوز به ما جوابی داده شود  .  آن‌ها پرونده را برای رسیدگی به دستگاه قضائی ایران ارجاع کردند و معلوم است که آن‌ها هم جوابی ندادند  .  ولی امیدی که ما بازماندگان قربانیان داریم این است که این جنایات به عنوان پرونده باز ، در اذهان عمومی بماند تا زمانی که ما ابزارهای لازم را برای پیش‌برد اهدافمان که دفاع از حقوق دگراندیشان است بیابیم  . شیرین عبادی در پاسخ به این پرسش که گمان چنین است که در مورد این پرونده‌ها دیگر از این بیشتر نمیتوان جلوتررفت ، می‌گوید : با این نظریه در حال حاضر به این جهت موافق هستم که تمامی تلاش‌های ما نتیجه نداده ، اما این بدان معنا نیست که ما می‌توانستیم به عدالت برسیم که متاسفانه نرسیدیم  .  به عبارت دیگر در محدوده قوانین جمهوری اسلامی هم اگر قوانین به درستی اجرا می‌شد ، ما شاهد نتجه بهتری میتوانستیم باشیم  .  یکی از اشکالات این است که قوانین مصوب خود جمهوری اسلامی هم رعایت نشد  . از سیما پوینده پرسیدم با توجه به آنچه که تا کنون شنیده ایم و آنهم پس از ده سال ، برای آگاهی از حقیقت امیدوار باشیم یا ناامید  ؟  وی می‌گوید اگر ما امیدمان را از دست داده‌بودیم مطمئن باشید امروز اینجا حضور نداشتیم ، آنچه که ما را زنده نگه داشته اول اینکه یاد عزیرانمان را در تاریخ حفظ می‌کنیم یعنی خلاف تلاش جمهوری اسلامی که تلاش می‌کند نام این عزیزان را از یادها ببرد و حذف کند  .  ما با برگزاری این نوع مراسم میخواهیم یاد آن‌ها و به ویژه اندیشه آن‌ها را جاودانه کنیم  .  به امید اشاره کردید ، مسلما ما امید داریم ، درست است که راه هائی که رفتیم ما را به مقصود نرسانده و این به دلیل شرایط دیکتاتوری در ایران و یا عدم دسترسی مجامع بین‌المللی به پرونده‌های امنیتی در ایران بوده است  . در اینجا باید تاکید کنم که اگر هم ما نتوانیم جموری اسلامی را در یک دادگاه بین‌المللی محکوم کنیم ، مسلما تلاش خواهیم داشت تا حقایق تلخ این قتل‌ها را برای جهانیان روشن سازیم وبه نظر من افشاگری این جنایات حائز اهمیت و در درجه اول قراردارد  .  ما از اول در جستجوی مجازات نبودیم ، اگر روزی هم دادگاهی تشکیل بشود هدف اولیه ما روشن شدن این جنایات سیاسی است  .  از اول هم که این قتل‌ها شروع شد یعنی از زمان دکتر سامی و تا امروز ما دنبال تنبیه نیستم ، مردم باید حقیقت را بدانند  . سهراب مختاری ، جوان ترین سخنران این جلسه است واحترام حضار برای او و پدرش یکسان است  .  او نیز میگوید : بعد از ده سال هنوز حقایق پشت پرده این قتل‌ها برای همگان روشن‌نشده‌، بدلیل اینکه بدنبال شکایت ما به قوه قضائیه و بدلیل فاقد صلاحیت بودن دادگاه‌های جمهوری اسلامی نتیجه مشخص است  .  در ایران قوه قضائیه ، مستقل از قدرت حاکمیت نیست بلکه زیر پوشش کل حاکمیت قرار داشته و کارش صرفا پیش بردن منافع جمهوری اسلامی است  .  بی‌سبب نیست که از همان روز اول سعی کردند سد هائی را در برابر این پرونده بگذارند تا کسی از حقیقت نشانی نداشته باشد  .  شما دیدید که سرانجام هم تلاش کردند این پرونده را به یک پرونده معمولی جنائی تقلیل بدهند و بگویند که عناصر خودسری در وزارت اطلاعات این قتل‌ها را انجام داده‌اند  .  در صورتیکه چنین نبوده و ما چون قوه قضائیه را فاقد صلاحیت دیدیم از مجامع حقوق بشری در جهان خواسته ایم به این پرونده رسید گی کنند  . در پایان از نازنین مختاری سئوال کردم آیا در ایران با تغییر رئیس جمهور ، کمک و گشایشی در این پرونده مشاهده کرده‌اید  ؟ وی می‌گوید : فکر میکنم اتفاق مثبتی را لمس نکردیم ، درعوض موردی که درایران بخوبی می‌توان مشاهده کرد این است که قبل از قتل پدرم و اصولا قتل‌های زنجیره‌ای ، اسامی روشنفکرانی که به قتل می‌رسیدند همیشه مخفی می‌ماند و جمع محدودی از روشنفکران از نام و کار کسانی که به قتل رسیده‌بودند خبر داشتند  .  پرونده فجیع قتل‌ها این بار چنین نشد و قشرهای مختلف از حادثه با خبر و از ارزش و آثار کسانی به قتل رسیده‌اند به خوبی آگاهند  .  قبلا پدرم را جمعی محدود می‌شناختند ، اما امروز دیگر موضوع به کتابخوان‌ها برنمی گردد و این بی‌عدالتی ذهن‌ها را بیشتر متوجه کرده است  .