ارتش پاکستان جنگوی و قتل عام شیعیان
گروه های شیعه هزاره پاکستان می گویند تعداد افرادی که از قته متواری شده اند و کوچ کرده اند طی چند سال گذشته به ۲۵ هزار تن رسیده است
یک روز صبح دکتر سید علی حیدر ، جراح 46 ساله مقیم لاهور به همراه مصطفی حیدر پسر یازده ساله خود از منزلش در محله واقع در محله مرفه گلبرگ در حال رانندگی‌بود  .  خانه او در محله‌ای آرام قرار داشت که خیابان‌ها پر از درخت و خانه‌ها بسیار بزرگ و مجلل‌بودند  .  او فرزندش را به کالج آیتچسون ، دبیرستانی می‌برد که بریتانیایی‌ها آن را تاسیس کرده‌بودند و چند نسل از خانواده مرفه و نخبه لاهور فرزندان خود را در آن ثبت نام کرده‌اند  .  زمانی که دکتر حیدر پشت چراغ راهنمایی و رانندگی توقف کرد ، ستیزه جویان مسلح سوار بر موتورسیکلت خودروی او را محاصره کردند و به سمت او آتش گشودند و متواری شدند  .  آن‌ها شش گلوله به سمت سر این جراح شلیک کردند و او پیش از آن که کمک از راه برسد ، جان داد و پسر او نیز که به سرش شلیک شده‌بود ، پس از انتقال به بیمارستان درگذشت  . دکتر حیدر از خانواده‌های محترم لاهور‌بود ، اقوام او پزشکان سرشناس و اعضای قوه قضاییه‌بودند  .  هیچ گروه و یا فردی مسئولیت قتل او را به عهده نگرفت ، اما همه در لاهور به « لشکر جنگوی » مظنون‌بودند که یک گروه ستیزه جوی افراطی سنی است  . این لشکر در چندین حمله به اقلیت‌های شیعه پاکستان دست داشته است  .  سید فاضل حیدر ، عموی او و قاضی بازنشسته دیوان عالی به رسانه‌های پاکستان گفته‌بود « او به انگیزه قومی و مذهبی کشته‌شده‌است ، علی هیچ دشمن شخصی با کسی نداشت » . من چند روز پس از وقوع این قتل‌ها با پروفسور اسامه صدیق دیدار کردم که پس از اتمام دوره دکترای خود در دانشکده حقوق دانشگاه هاروارد ، برای تدریس در دانشگاه علوم مدیریت دانشگاه لاهور به کشور بازگشته‌بود  .  پسر پروفسور صدیق نیز به همان دبیرستانی می‌رود که پسر مقتول در آن درس می‌خواند  .  او به پدرش گفته‌بود « من مصطفی را می‌شناختم  .  من در مدرسه به او یاد می‌دادم که چطور کریکت بازی کند » .  لاهور تا حد زیادی از خشونت‌های مکرری که در سراسر پاکستان به وقوع می‌پیوندند ، مصون مانده‌بود ، اما موج جدیدی از حمله به اقلیت‌های شیعه این شهر را به شدت تحت تاثیر قرار داده است  .  حدود بیست درصد جمعیت 180 میلیونی پاکستان اقلیت شیعه هستند  . شیعیان پاکستان نوعی احساس حصر و درماندگی دارند  .  من از لاهور به کراچی ، پایتخت فعالیت‌های مالی و تجاری پاکستان سفر کردم و دیوارنوشته‌ای را دیدم که گویای قتل‌های اخیر‌بود  .  حتی در مرکز بازرگانی که تبلیغات و پوستر مدل‌های جذاب پوشاک و لباس‌های طراحان معروف در جای جای شهر نصب شده‌اند ، حروف اول « سپاه صحابه پاکستان » به رنگ قرمز روی دیوار نقاشی‌شده‌ .  « سپاه صحابه پاکستان » ارتش همراهان پیامبر پاکستان و منشائ همه ستیزه جویی‌های فرقه‌ای پاکستان است  .  صبح دومین روز اقامت من در این شهر ، روزنامه‌ها گزارش دادند که دریابان سید عظیم حیدر کاظمی ، فرمانده نیروی دریایی پاکستان در یک حمله هدفدار ترور‌شده‌است  .  آقای کاظمی که شیعه‌بود ، به هنگام رانندگی به سمت محل کار خود به ضرب گلوله ترور شد  .  او یک هفته پس از این حمله درگذشت  .  پیش از آن نیز یک افسر دیگر نیروی دریائی که او نیز شیعه است ، بر اثر انفجار بمبی جاسازی‌شده‌در خودروی وی ، مجروح شده‌بود  . روند رو به افزایش جنگ‌های قومی و مذهبی در پاکستان عامل گسترده تر شدن موج خشونت و افراطی تر شدن جامعه این کشور بوده است  .  تا سال‌های 1980 شیعیان و سنی‌های پاکستان با صلح و آرامش همزیستی مسالمت آمیزی داشتند  .  روند رو به وخامت مناسبات بین این دو گروه در طی دوران دیکتاتوری ژنرال ضیا الحق آغاز شد  .  ضیا الحق بین سال‌های 1979 تا 1987 بر پاکستان حکم راند  .  پس از انقلاب اسلامی سال 1979 در ایران ، دولت‌هایی همچون عربستان سعودی که حکمران‌های سنی داشتند نگران‌بودند که آیت‌الله خمینی دیدگاه‌های عقیدتی و نفوذ شیعیان را به کشورهایشان صادر کند  .  دولتمردان عربستان سعودی به ژنرال ضیا کمک مالی کردند و ضیا نیز به روحانیون سنی وهابی و افراطی مقیم پاکستان میدان داد تا فعالیت کنند  .  موجی از مدارس مذهبی جدید در کشور افتتاح شد و روحانیون افراطی فتوا صادر می‌کردند و شیعیان را مرتد و کافر خواندند  .  زمانی که پاکستان در جنگ شوروی در افغانستان ( که بیشتر جمعیت آن سنی هستند ) مداخله کرد ، گروه‌های مذهبی افراطی قدرت گرفتند  .  بسیاری از گروه‌های طالبان درس خوانده‌های مدارس مذهبی‌بودند که ضیا به تاسیس آن‌ها کمک کرده‌بود  . در سال 1985 ، گروهی از روحانیون افراطی سنی به رهبری مولانا حق نواز جنگوی در جنگ ، شهر کوچکی در پنجاب ارتش صحابه پاکستان را تشکیل دادند  .  این گروه بعدها خود را به هدف اعلام پاکستان به عنوان یک کشور سنی و حتی کسب کرسی‌های بیشتری در مجلس ملی ، حزب سیاسی معرفی کرد  .  در سال 1966 ، شاخه‌ای از این جناح که احساس کرده‌بود این سازمان به اندازه کافی خشن نیست ، لشکر جنگوی را تاسیس کرد  . بعد از حمله‌های تروریستی یازدهم سپتامبر ، ژنرال پرویز مشرف فعالیت گروه‌های ستیزه جوی سنی و شیعه را ممنوع کرد اما برای سرکوب خشونت‌ها علیه شیعیان چندان اقدام جدی اتخاذ نکرد  .  نظام حقوقی کشور نیز برای انجام تحقیقات و مجازات دست اندرکاران خشونت‌های قومی به‌طور قابل‌توجهی ضعیف عمل می‌کرد  . در اوایل سال 2000 ، لشکر گنجوی به کرات چهره‌های متخصص شیعه را هدف حمله‌ها خود قرار داد  .  در دوره اول ریاست جمهوری مشرف ، از سال 1999 تا سال 2003 حدود ششصد شیعه در خشونت‌های مذهبی و جناحی کشته شدند  .  در شرایطی که بیش از پنجاه پزشک شیعه پاکستانی در کراچی ترور شده‌بودند ، روزنامه هفتگی « The Friday Times » در سال 2003 گزارش داد که حدود پانصد پزشک شیعه در یک دوره زمانی چند ساله از پاکستان متواری شده‌اند  . در سال 2009 ، گروه « تحرک طالبان پاکستان » یا طالبان پاکستان که ائتلافی از ستیزه جویان هستند که در مناطق طائفه‌ای پاکستان فعالیت می‌کنند ، بمبگذاری‌های مرگباری در سراسر این کشور انجام دادند و چندین تن از رهبران لشکر گنجوی به مقام‌های مهمی در ارتش ارتقا پیدا کردند  .  در این دوران‌بود که خشونت‌های قومی و جناحی شدت گرفت  .  یک سردبیر روزنامه چاپ لاهور به من گفت « حمله‌هایی که علیه جمعیت شیعه صورت می‌گرفت ، طی سال گذشته به شدت افزایش یافته  .  در شرایطی که فقط چند ماه به انتخابات سراسری باقی مانده است ، ستیزه جویان احساس می‌کنند که احزاب سیاسی فاقد اراده سیاسی برای متوقف کردن اعمال خشونت بار آن‌ها هستند » . یک هفته پس از قتل دکتر حیدر ، اقشار مرفه و متوسط لاهور سعی کردند تا به‌طور نمادین با این نوع ترورها مقابله کنند و هزاران تن از آن‌ها در اولین جشنواره ادبی شهر گردآمدند  .  نوعی هدفداری در جلسه‌های این جشنواره مشهود و ملموس‌بود  .  خبرنگاران با جدیت و با ابراز احساسات بسیار در مورد خشونت‌های قومی و مذهبی صحبت کردند و از تیترهای مطبوعات انگلیسی زبان در این باره انتقاد کردند  . با وجودی که این جشنواره اقشار مرفه و انگلیسی زبان شهر را بیشتر به خود جلب کرده‌بود اما افرادی همچون رضا وزیر ، دانشجوی مناطق روستایی پاکستان را نیز در آن‌بودند  .  رضا دانشجوی بیست و دو ساله ادبیات اهل وزیرستان است که در این جشنواره شرکت کرده‌بود  .  او می‌گوید قیمت کتاب‌هایی که در این جشنواره ارائه شده‌بود ، بسیار گران‌بود  .  او می‌افزاید « من دریافتم که نوشتن و روایت داستان‌های شخصی بسیار اهمیت دارد  .  همیشه در مورد مردم جاهایی مثل وزیرستان صحبت‌های بسیاری‌شده‌است ، اما ما هیچگاه روایت‌های خود را مطرح نکرده ایم » . وزیر به من گفت دوست دارم بنویسم و علاقه دارم شیوه نگارش را بیاموزم و بتوانم جهان خشونت باری را که به ارث برده‌ام ، تجزیه و تحلیل کنم  . روز 25 فوریه و چهار روز بعد از افتتاح این جشنواره ، بمبی در حرم صوفی در شکارپور منفجر شد که در اثر آن سه زائر کشته و چند تن دیگر مجروح شدند  .  این حرم چند ساعت از کراچی فاصله دارد  .  توئیتر ارتش گنجوی اندکی پس از این انفجار مسئولیت آن را به عهده گرفت  . گروه‌های تروریستی همچون لشکر جنگوی نه تنها حرم‌ها بلکه سنی‌های پاکستان را که به حرم‌های صوفیان احترام می‌گذارند کافرانی می‌خوانند که مستحق مرگ هستند  .  در تابستان سال 2011 ، لشکر جنگوی نامه سرگشاده‌ای به جمعیت شیعه قته ، پایتخت استان بلوچستان پاکستان و وطن ششصد هزار شیعه طوائف هزاره ارسال کرد  .  این نامه به زبان اردو نوشته‌شده‌و فرمانده جنگوی آن را امضا کرده‌بود  .  در این نامه آمده‌بود که « همه شیعیان سزاوار مرگ هستند  .  ما پاکستان را از شر این افراد ناپاک رها خواهیم کرد ، پاکستان سرزمین پاکی است و شیعیان هیچ جایی در این کشور ندارند  ...  ما پاکستان را به گورستان آن‌ها بدل خواهیم کرد  ...  منازل آن‌ها با پرتاب بمب و بمب‌گذاران انتحاری ویران خواهد شد » . گروه‌های شیعه هزاره می‌گویند تعداد افرادی که از قته متواری شده‌اند و کوچ کرده‌اند طی چند سال گذشته به 25 هزار تن رسیده است  .  قاچاقچیان با دریافت مبالغ هنگفتی که تعداد اندکی از این آوارگان توان پرداخت آن را دارند ، آن‌ها را با قایق به اندونزی می‌برند و از آن جا به استرالیا قاچاق می‌کنند  .  بعضی از آن‌ها که توان مالی دارند نیز به ایران ، کانادایا استرالیا کوچ می‌کنند  . امجد حسین ، خبرنگار شیعه‌ای است که برای چندین نشریه پیشروی پاکستان قلم می‌زند  .  او که چندین بار از سوی ستیزه جویان تهدید شده‌بود ، به سلامت به اسلام آباد کوچ کرد  .  او به یک قاچاقچی پول داد تا او را با قایق به جاکارتا ببرد و در استرالیا درخواست پناهندگی کند  .  یکی از دوستان او می‌گوید « در میانه شب از خواب بیدار می‌شود و می‌زند زیر خنده ، گاهی اوقات هم فقط گریه می‌کند » . برگرفته از مجله نیویورکر