جنبش سبز در ايران زنده می ماند؟
واشينگتن پست می نويسد ايرانيان با بلند کردن صدای خود و استفاده از رسانه های اجتماعی و پيامک ها دولت را به چالشی بی سابقه کشيدند
واشینگتن پست زیرعنوان " جنبش معترض ایران یک سال پس ازقیام اش گیرافتاده و سردرگم است " می‌نویسد یک سال پیش هنگامی که کارمندان ، زنان خانه‌دار ، دانشجویان و دیگر ایرانیان سکنه شهرها برای اعتراض به آنچه که میگفتند تقلب بزرگ انتخاباتی محمود احمدی نژاد رئیس جمهوری است خیابانها را پرکردند تولد یک جنبش مردمی فاقد رهبری را جشن میگرفتند که مظهرآرزوهایشان برای جامعه‌ای بازترمحسوب میشد  . " ما همه با هم هستیم " شعارمحبوب جنبش سبز شد که سال گذشته پس از اعلام احمدی نژاد به عنوان برنده بزرگ انتخابات دوازده ژوئن ریاست جمهوری ناگهان پا به عرصه وجود گذاشت  .  میرحسین موسوی و مهدی کروبی ، کاندیداهای مغلوب که به سرعت اسما سکان دارشدند ، گفتند این مردم عادی ایران‌بودند ، نه ایشان ، که تظاهرات عظیم ضد دولتی پس از انتخابات را هدایت کردند  .  جزانتخاباتی جدید ، برنامه‌ای در دستور کار نبود ، و جز خروج احمدی نژاد هدفی دنبال نمیشد  . ایرانیان با بلند کردن صدایشان و استفاده از رسانه‌های اجتماعی وپیام هائی که از طریق تلفن‌های دستی فرستادند دولت را به چنان چالشی گرفتند که درعمر سی ساله جمهوری اسلامی ، و یا حتی درقرون سلطنتی پیش از آن نیز تصور ناپذیر‌بود  . دولت‌های خارجی ، ازجمله آمریکا ، این جنبش مردمی بی‌سابقه در خاورمیانه را ستودند  . اکنون ، به فاصله یک سال ، ازآن جمعیت عظیم سازنده جنبش درخیابان‌های تهران خبری نیست  .  دهها معترض در برخورد با نیروهای عزم جزم کرده دولتی کشته شدند ، و صدها معترض را توقیف و برای محاکمه به دادگاهها برده‌اند  .  ناراضیان مواجه با نیروئی غالب ، بدون هدایت و تشکیلات ، این روزها نمی‌توانند در باره هدف‌هایشان اتفاق نظر پیدا کنند و از این هم کمتر ، کادر رهبری کشور را به چالش بگیرند  . موسوی و کروبی روز پنجشنبه درعقب نشینی اخیرشان درخواست تظاهرات سالگرد را که هفته‌ها برنامه‌ریزی شده‌بود پس گرفتند و گفتند این اقدام را برای محافظت از جان و مال مردم انجام میدهند  . گرچه جنبش‌های مدنی معمولا جائی شاهد ظهور رهبران می‌شوند ، در ایران اغلب چهره‌های برخوردار ازتوانائی‌های بالقوه رهبری به سرعت دستگیر شدند  .  بعلاوه با گذشت زمان ، بسیاری از معترضین در مورد هدفهای جنبش ایده هائی متفاوت پیدا کردند  .  بعضی‌ها فقط خواستار خروج احمدی نژاد از صحنه شدند  .  دیگران ، بیشترشان ، تحت تاثیر فعالان در خارج ، به چیزی کمتر از سرنگونی نظام حکمران آخوندی اسلامی شیعه رضایت نمی‌دهند  . حمید رضا جلائی پور ، استاد دانشگاه تهران که حامی اپوزیسیون است معقتد است اشتباهات دولت جنبش را زنده نگاه میدارد  .  او میگوید در کشور ما افراد بیکار و معتاد و رذل وجود دارند  .  اما دولت کسانی را که در کمک به جامعه مشارکت دارند اغتشاشگر نامیده است  .  او میگوید معلمین ، استادان ، هنرمندان و کسبه جزو کسانی هستند که از اپوزیسیون حمایت می‌کنند  . علی شکوری راد نماینده سابق مجلس و یک عضو ارشد جبهه مشارکت اسلامی که قوه قضائیه اخیرا آن را غیر قانونی اعلام کرد معتقد است جنبش می‌تواند ادامه یابد زیرا همه در آن مسئول‌اند  .  او میگوید اپوزیسیون سیاست صبرو انتظار را در پیش گرفته است ونقاط ضعف دولت را کشف می‌کند که به تعبیر وی قدرت اش کمتراز آن است که بنظر میرسد  .  او میگوید بی‌حرکتی اپوزیسیون موجب‌شده‌است آنهائی که طرفدار تغییراتی بنیادی هستند جذابیت خود را از دست بدهند ، که به عقیده وی تحولی مثبت است  . شکوری راد میگوید احمدی نژاد اشتباهات لپی بیشتری می‌کند و بهمین جهت نخستین هدف ما - یعنی خلاص شدن از شر او - روز بروز محتمل تر می‌شود  .  وقتی به این هدف رسیدیم گام بعدی ، انتخابات آزاد است  .