مارتا گراهام، رقصی چنین میانه میدان مدرنیزم
مجله تایم مارتا گراهام را به عنوان «رقصنده قرن» و یکی از مهمترین چهره های قرن بیستم معرفی کرد
مارتا گراهام ، ( 1894 1991 ) رقصنده و طراح رقص‌بود  .  او تقریبا دویست قطعه رقص طراحی کرد  .  اغلب از او به عنوان « مادر رقص مدرن » یاد می‌کنند  .  تاثیر و نفوذ او بر رقص جهان تا امروز نیز ادامه دارد  . زنانی همچون ایزودورا دانکن و روت سنت دنیس در اوایل قرن بیستم می‌خواستند شکل جدیدی از رقص بیافرینند  .  دانکن و سنت دنیس محدودیت‌های رقص باله را احساس کردند و رقص مدرن به عنوان انقلابی علیه باله پدید آمد  . مارتا گراهام یکی از نامداران رقص و طراحی حرکات موزون ، در ارتقای محبوبیت رقص مدرن در میان فرهنگ آمریکا نقش بسزایی داشت  .  او با خلق زبانی نوین از حرکات ، احساسات ژرف انسانی را به نمایش گذاشت  . آداب و الگوهایی که وی بر جای گذاشت ، تا به امروز در رقص‌های نوین استفاده می‌شود  .  در میان میراثی که از او بر جای مانده است می‌توان از حرکات پر معنی بدن برای بیان داستان ، موسیقی ویژه ، نورپردازی ، صحنه‌پردازی و طراحی لباس نام برد  . مارتا گراهام در سال 1894 در شهر کوچک « الگنی » در ایالت پنسیلوانیا دیده به جهان گشود  .  او در سن چهارده سالگی به همراه خانواده خود به شهر سانتا باربرا در کالیفرنیا کوچ کرد  .  دشت‌های بیکران و زیبایی طبیعت کالیفرنیا الهام‌بخش بسیاری از حرکات صریح و آزادانه رقص مدرنی است که توسط وی خلق شد  . مارتا دردوران نوجوانی نمی‌دانست که روزی یکی از مشهورترین رقصندگان تاریخ آمریکا خواهد شد  .  پدرش پزشک‌بود و خانواده‌ای بسیار مذهبی داشت که هرگز رقص را به عنوان گونه‌ای از هنر نمی‌پذیرفتند  .  در سال 1910 ، پدرش او را به تماشای رقص روث سنت دنیس ، یکی از نخستین رقصندگان نوین آمریکا برد و مارتا در سن 16 سالگی رقص را به عنوان حرفه خود آینده خود انتخاب کرد  . در آن دوران در عرصه رقص مدرن ، تمام چشم‌ها به ایزودورا دانکن و روت سنت دنیس خیره شده‌بود  .  برخی از الگوهای رقص مدرن امروز توسط این دو هنرمند بنیان گذاشته شد  .  برای مثال دانکن برای نپوشیدن کفش‌های سنتی رقص به هنگام اجرا و سنت دنیس نیز برای طراحی رقص‌های الهام گرفته از سایر فرهنگ‌ها مشهور‌بودند  .  سنت دنیس به رقص‌های کشورهایی چون مصر و مکزیک علاقه داشت و چندان به الگوهای اروپایی که رقص باله در آنجا خلق شده‌بود توجهی نمی‌کرد  .  مارتا گراهام مجذوب این هنر جدید شد  . خانواده مارتا هرگز از علاقه وی به رقص خشنود نبودند  .  در آن دوران ، رقص در آمریکا یک هنر سطح پایین شناخته می‌شد  .  مارتا در سن بیست سالگی در مدرسه‌ای که توسط سنت دنیس و همسرش تد شاون اداره می‌شد ، ثبت نام کرد  . در مدرسه « دنیس شاون » مارتا با کوشش بسیار و با تمرین‌های مداوم طاقت‌فرسا توانست قدرت بدنی خود را به اندازه‌ای بالا ببرد که از عهده اجرای حرکات دشوار رقص مدرن بر آید  .  او پس از سالها فعالیت برای کمپانی « دنیس شاون » به نیویورک سفر کرد و در آنجا نیز چندین برنامه اجرا کرد  . مارتا گراهام برای نخستین بار در مدرسه موسیقی « ایستمن » در روچستر نیویورک شروع به آموزش رقص کرد  .  مدتی بعد به شهر نیویورک بازگشت و در سالن « کارنیژ » آموزش رقص را ادامه داد  .  در آن زمان او برای بیان آزادانه احساسات خود شروع به طراحی رقص کرد و به همین منظور در سال 1926 مرکز رقص معاصر مارتا گراهام را بنیان نهاد  . او در سال 1929 با خلق رقصی به نام « مرتد »، با پوشش کاملا سفید روبروی دیواری از رقصندگان سیاه پوش بر روی صحنه رفت  .  او سپس کار خود را با همکاری « لویس هورست » آهنگساز بنام آن دوره ادامه داد و این همکاری تا پایان زندگی لویس در سال 1964 ادامه داشت  . در سال 1936 گراهام « تاریخچه » یکی از مهمترین آثار خود را خلق کرد  .  این رقص که الهام گرفته از اتفاقات آن دوره از جمله رکود اقتصادی و جنگ داخلی اسپانیا‌بود ، بیانگر غم و تنهایی عمیق حاکم بر آن زمان‌بود  .  در آن زمان بیان احساسات عمیق انسانی در رقص بسیار نادر‌بود  . مردم در ابتدا واکنش خوبی به سبک رقص گراهام نشان ندادند ، این سبک با باله اروپایی که متداول تر‌بود ، بسیار تفاوت داشت  .  حرکات موزون گراهام بسیار قوی و هوشمندانه‌بودند  .  در بعضی از حرکات او ، بخش‌هایی از اعضای بدن ، جمع و منقبض و منبسط می‌شدند و او با استفاده از حرکات بسیار تند و قوی بازوها روی زمین می‌افتاد  .  این حرکات هنوز در رقص مدرن امروز مورد استفاده قرار می‌گیرند  . النور روزولت ، همسر پرزیدنت فرانکلین روزولت در سال 1938 مارتا گراهام را برای اجرای رقص به کاخ سفید دعوت کرد  .  او رقصی به نام « سند آمریکایی » طراحی کرد که بعدها برای هفت رئیس جمهوری دیگر نیز اجرا کرد  . مارتا گراهام در سال 1944 ، رقص « بهار آپالاچیان » را طراحی کرد که به یکی از معروفترین رقص‌های او بدل شد  .  این رقص روایت جشن عروسی اولین ساکنان آمریکایی را حکایت می‌کند  . گراهام در سال 1951 جزئ افرادی‌بود که برنامه رقص مدرسه جولیارد شهر نیویورک را تاسیس کرد  .  این مدرسه هنوز یکی از بهترین مدارس هنری در کشور محسوب می‌شود  .  بسیاری از هنرمندان معروف حرفه‌های هنری خود را با تحصیل در مدرسه آغاز کردند  .  گراهام بزرگترین رقص خود را در سال 1958 خلق کرد  .  او این رقص را « کلایمنیسترا » نام گذاشت و موسیقی حلیم الباب را برای آن برگزید  . گراهام با افراد بانفوذ و سرشناس عرصه رقص جهان همکاری کرد  .  بسیاری از دانش آموختگان او هم اکنون رقصندگان معروف و طراحان سرشناسی هستند  .  او همچنین به افراد معروفی همچون مدونا ، بتی دیویس و وودی آلن رقص و حرکت را آموخت  . گراهام حتی پس از هفتاد سالگی هم می‌رقصید  .  هنوز هم بسیاری پس از تماشای رقص او از وی انتقاد می‌کردند  .  نسل جوان می‌دانست که گراهام چهره بانفوذ و مهم عرصه رقص بوده اما هنوز معنای پشت حرکات موزون او را درک نمی‌کردند و همین امر عامل مشکلات روحی و احساسی گراهام شد و او در نهایت به الکل روی آورد  . او در کتاب خاطرات خود که زیر عنوان « خاطره خون » چاپ شد ، نوشت که آخرین اجرای خود را 1970 و زمانی که 76 سال داشت ، به روی صحنه برده است  .  گراهام دو سال بعد نوشیدن الکل را کنار گذاشت و برای طراحی رقص‌های جدیدتر بهو د  .  شرکت خود بازگشت  . گراهام در طی دوران فعالیت هنری خود جوایززیادی دریافت کرد  .  « مدال آزادی ریاست جمهوری » در سال 1976 از آن جمله است  .  او اولین رقصنده‌ای بود که بالاترین نشان افتخار کشور را از آن خود کرد  .  گراهام در سال 1991 در سن 96 سالگی درگذشت  .  مجله تایم او را به عنوان « رقصنده قرن » و یکی از مهمترین چهره‌های قرن بیستم معرفی کرد  .