بهار عرب: تحولات بيسابقه سال ٢۰۱۱ که سيمای کشورهای عرب را تغيير داد
داوری زمانی خواهد شد که ببينيم آيا اعتراض های مردمی به انتقال قدرت به دولت های مردمی منجر شده است؟ اما يک چيز قطعی است و آنهم جوانان جسوری که در سير تحولات نقش اساسی داشتند - عنصری که هر رهبر به قدرت رسيده بايد با آن روبرو شود
موج قیام‌های وسیع مردمی که جهان عرب را در سال 2011 فرا گرفت ، تحولی بیسابقه و غیرقابل انتظار‌بود  .  حاکمیت رژیم‌ها در برخی از کشورهای عرب خاتمه یافت و برخی بر لبه سقوط قرار گرفتند  . بهار عرب با مرگ یک جوان آغاز شد  .  در اوائل ژانویه ، معترضان در همبستگی با این جوان میوه فروش به خیابان‌های تونس ریختند  .  او ناامید و خشمگین از رژیم زین العابدین بن علی ، خود را به آتش کشید  .  مرگ او به جنبشی حیات بخشید که همچنان می‌رود مسیر تاریخ در خاورمیانه و شمال آفریقا را تغییر دهد  . برای چند دهه ، حیات سیاسی در منطقه راکد‌بود  .  جمهوری‌ها در این منطقه ، قلمرو چند ثروتمندی‌بود که پسرانشان را برای جانشینی و انتقال قدرت آماده می‌کردند  .  به نظر می‌رسید هیچ چیز تغییر نخواهد کرد ، اما زمانی فرا رسید که همه چیز تغییر کرد  .  قیام علیه استبداد ، که برای سال‌ها به تدریج شکل گرفت ، به نقطه انفجاری رسید  .  برای بسیاری راه بازگشتی وجود نداشت  . حبا مرریف ، از سازمان دیده‌بان حقوق‌بشر ، که معتقد است جوانان عنصر مشترک در قیام‌های منطقه بوده‌اند ، می‌گوید : یکی از صحنه‌هایی که در تمام کشورهای عربی دیدیم ، اول در تونس ، سپس در مصر ، لیبی و سوریه ، این تصویر است که معمولا جوانان ، آماده‌اند برای آزادی وحقوق انسانی کشته شوند ، و در مقابل نیروی‌های امنیتی مسلح در شهر بعد از شهر بایستند  .  این شهامت برای ایستادگی در مقابل تجاوز به حقوق انسانی که در این کشورها دیدیم ، واقعا آن چیزیست که به بهار عرب دامن زد  . حبا مرریف می‌افزاید : جوانان معترض از یکدیگر یاد گرفتند ، زیرا هدف مشترکی داشتند : ایستادگی در مقابل رهبری‌های سرکوبگر  .  همه این کشورها سیستم‌های مشابه داشتند  .  ارتش ، اطلاعات و یک دولت پلیسی ؛ در تونس ، مصر ، یمن ، لیبی و سوریه  . قیام‌های منطقه نه تنها رژیم‌های منطقه را تغییر داد ، بلکه اتحاد و ائتلاف‌های دیرینه را نیز بی‌ثبات کرد  . داوری زمانی خواهد شد که ببینیم آیا اعتراض‌های مردمی به انتقال قدرت به دولت‌های مردمی منجر‌شده‌است  ؟ برخی صعود احزاب اسلامی در تونس و مصر را خطری برای انتقال دموکراتیک در این کشورها می‌دانند  .  و برای برخی دیگر مبارزه هنوز ادامه دارد  .  اما یک چیز قطعی است و آنهم جوانان جسوری که در سیر تحولات نقش اساسی داشتند - عنصری که هر رهبر به قدرت رسیده باید با آن روبرو شود  .