اوتیسم یا درخودماندگی ،همه گیری یا افزایش آماری تصادفی
شیوع نگران کننده بیماری اوتیسم در جامعه مهاجرین سومالی تبار مینیا پولیس وگزارش متخصصین اطفال آن منطقه به مرکز کنترل و پیشگیری بیماری ها  توجه مسئولین ایالتی مینه سوتا را به خود جلب کرده است 
این روزها بیش از همیشه به کودکان نوپا و خردسالی برمی خوریم که به تعبیر دیگران گوشه گیر به حساب می‌آیند ، اما دقیق تر که براندازشان کنی ، چیزی فراتر از بیگانه گریزی معمول یک کودک خجالتی در آن‌ها به چشم می‌آید ؛ نگاهی غریبه ، تهی و بی‌هدف که حتی پدر و مادر را از شمول این بی‌تفاوتی مستثنی نمی‌کند  .  در بسیاری از موارد این کودکان در آغاز ، رشد و تکاملی طبیعی و همپای دیگر همسالانشان داشته‌اند ، اما پس از مدتی شروع به پسرفت می‌کنند و کلماتی را که احیانا به زبان می‌آوردند از یاد می‌برند و تنها صداهایی نامفهوم از حنجره شان خارج می‌کنند و حرکت‌هایی تکراری و متوالی را انجام می‌دهند که به‌طور معمول همراه خشم ، نارضایتی و فریاد است  .  اگر پدر ومادری چنین شرح حالی را راجع به فرزندشان ارائه کنند ، جایی شکی برای تشخیص اوتیسم یا درخودماندگی باقی نمی‌ماند  .  این کودکان بزرگ وبزرگتر می‌شوند و مشکلاتشان نیز همراه آن‌ها بزرگ‌شده‌و واضح تر به چشم می‌آید  . عامل بیماری چیست  ؟  هنوز پاسخ روشنی وجود ندارد ؛ سن بالای پدر ، ترکیبات جیوه موجود در واکسن سرخک ، آلودگی‌های زیست محیطی همگی یک به یک در مظان اتهام قرار گرفتند اما نه مجرم شناخته شدند ونه تبرئه شدند  .  هر از چند گاهی تعداد زیاد مبتلایان به بیماری در گوشه و کناری از دنیا فرضیه جدیدی از آنچه احتمالا موجب بیماری می‌شود ارائه می‌کند و آخرین خبر در این زمینه از مینیا پولیس در ایالت مینه سوتای آمریکا‌بود  . شیوع نگران‌کننده بیماری در جامعه مهاجرین سومالی تبار مینیا پولیس وگزارش متخصصین اطفال آن منطقه به مرکز کنترل و پیشگیری بیماری‌ها توجه مسئولین ایالتی مینه سوتا را به خود جلب کرد و آنان تصمیم گرفتند تا برای روشن شدن موضوع یک بررسی همه جانبه و علمی را آغاز کنند  .  مشکل اصلی در این بررسی مثل بیشتر بیماری‌های ناشناخته آن‌بود که پژوهشگران بر سر اینکه از کجا باید شروع کنند به سادگی به توافق نمی‌رسند  .  دراین مورد به خصوص ، حتی در توافق بر سر اینکه کدام کودک مبتلا به اوتیسم است ، اختلاف‌نظر وجود داشت ، تنها یک پرسش مسلم‌بود ؛ چرا در جامعه سومالیایی  ؟  چه تفاوتی به لحاظ فردی ، اجتماعی و شیوه زندگی این افراد را از دیگران متمایز می‌کند و آیا این وجوه تمایز می‌تواند منجر به بیماری شود  ؟  گزارش دیگری تقریبا به صورت همزمان از استکهلم حاکی از آن‌بود که فراوانی اوتیسم در کودکان سومالی تبار سوئدی 3 برابر جمعیت عمومی است و جالب است که بدانیم مسئولین بهداشتی سیاتل و سان دیه گو در واکنش به این گزارش گفتند ، آن‌ها نیز متوجه چنین تفاوتی شده‌بودند  . از سال 1993 به دنبال درگیری‌های خونبار در کشورهای موسوم به شاخ آفریقا و جنگ داخلی در سومالی ، پناهجویان این کشور در نقاط مختلف دنیا مستقر شدند و به‌طور مثال نزدیک به 60000 سومالیایی در مجتمع‌های مسکونی پناهندگان مینیا پولیس زندگی می‌کنند  .  ورود آن‌ها و اقامتشان به این شهر با استقبال و خوشرویی ساکنین شهر مواجه شد ، اما مجموعه تفاوت‌های فرهنگی و پیش زمینه‌های اجتماعی به‌طور معمول آنان را متمایل به همزیستی در محدوده‌های محلی مشخصی می‌نمود که از هر لحاظ و تا حد ممکن شبیه به مسکن مالوف آن‌ها در سومالی باشد و نتیجه این کار ایجاد جزایری به دور مانده از فرهنگ زندگی شهری و تمدن غربی در دل شهرهای متمدن اروپا و آمریکا شد  .  واقعیت این است که آن‌ها از جامعه پیرامونی کناره گرفته و در خود باقی ماندند  .  توان برقراری ارتباط موثر کلامی و تماس چشمی به عنوان جزئ تفکیک ناپذیرارتباطات انسانی بین آنان و حلقه بزرگتر انسانی که گرداگردشان وجود داشت عقیم مانده‌بود و زنگ هشدار این از خود بیگانگی را شیوع 3 برابر بیماری در خودماندگی به صدا درآورده‌بود  . کودکان مبتلا علائم کلاسیک بیماری را داشتند ؛ حرف‌هایشان مفهوم نبود ، به چهره وچشم دیگران نگاه نمی‌کردند وهیچ حرکتی که دال براشتیاق آنان درایجاد رابطه با دیگران باشد ، از خود نشان نمی‌دادند ، اما نکته‌ای که باید در ذهن بماند آن است که آنچه آنان نسبت به محیط کوچک اطراف خود می‌کنند ، عینا واکنشی است که بزرگسالانشان به جامعه بیرونی ابراز داشته‌اند  .  شواهد بسیاری این فرضیه را پشتیبانی می‌کند ، شرایط ناگوار زندگی ، فقر ، سوتغذیه ، دسترسی ناکافی به خدمات بهداشتی و واکسیناسیون ، درمان‌های سنتی ، ازدواج‌های فامیلی و زمینه‌های ژنتیکی در جامعه سومالیایی خارج و داخل سومالی تفاوت چندانی ندارد و وزنه همه تفاوت‌های سودمند احتمالی نیز به سمت آن گروهی است که خارج از سومالی زندگی می‌کنند و به همین دلیل است که برای واقعیت غیر قابل انکار ابتلا بیشتر کودکان سومالیایی به اوتیسم باید دنبال دلیلی در شرایط جدید زندگی آنان‌بود  .  دردآور است اما آن‌ها اوتیسم را بیماری آمریکایی می‌نامند و کودکانشان را برای حفاظت ازاین بلا به سومالی و نزد اقوامشان بازمی گردانند  .  اخیرا پدر یکی از این کودکان در گفتگویی با یک ایستگاه رادیویی محلی گفته‌بود ؛ در آفریقا بچه‌ها در فضاهای سرباز و محیط‌های طبیعی راه ورسم حرف زدن و ارتباط دوطرفه را یاد می‌گیرند اما اینجا به دور از اقوام نزدیک و در آپارتمانهای کوچک فقط دیوار می‌بینند و طبیعی است که افق دیدشان محدود به چاردیواری‌های بسته و شیوه ارتباطی شان سکوت می‌شود  .  گرچه همچنان شک و تردید مردم نسبت به واکسن سرخک و جیوه موجود در آن نیز بر جای خود باقیست ، اما به نظر می‌رسد مسئولین بهداشتی در مورد آن اطمینان کافی دارند  . مقامات بهداشتی مینه سوتا تعهد کرده‌اند تا اواخر ماه جاری نتیجه تحقیق خود را بر معضل افزایش شیوع اوتیسم در مهاجرین سومالیایی اعلام کند ، اما نتیجه هر چه باشد یک نکته روشن است و آن اینکه تصمیم گیران جامعه بیش از هر زمان با عواقب جهانی شدن و تحرک جمعیت مواجه شده‌اند برای یافتن پاسخ‌های مناسب بهداشتی ، می‌باید متغیرهای اقتصادی ، اجتماعی ، سیاسی ، روان‌شناختی و رفتاری زیادی را دخیل کنند  .