محمد ملکی: خمینی فریبمان داد
در نامه ای بیسابقه، دکتر ملکی با انتقاد از جمهوری اسلامی، صریحاً خواهان پایان دادن به شعارهایی شده که «بوی مرگ» می دهند.
محمد ملکی ، نخستین رئیس دانشگاه تهران پس از انقلاب ، در نامه‌ای سرگشاده ، سیاست‌های جمهوری اسلامی را جزئ به جزئ ، و موبه مو ، به نقدی صریح و بی‌پروا کشیده است  . محمد ملکی ، 80 ساله ، و از مدافعان فعال آزادی‌های مدنی ، در این نامه بیسابقه ، پس از پرداختن به رویدادهایی که در ایران به انقلاب و قدرت یافتن آیت‌الله خمینی انجامید ، می‌نویسد : « گذشته از شعار اصلی انقلاب که استقلال ، « آزادی ، جمهوری اسلامی »‌بود ، متاسفانه بقیه شعارها بوی « مرگ » می‌داد  .  از جمله « مرگ بر شاه ، مرگ بر شاه ، مرگ برشاه »، « مرگ بر آمریکا »، « مرگ بر امپریالیسم » و انواع و اقسام‌طلب مرگها  . » « کلمه « مرگ » در ذهنمان جا گرفت و تا امروز که 35 سال از تغییر نظام شاهی به نظام شیخی می‌گذرد ، این کلمه منحوس هنوز گریبان ما را رها نکرده است  .  مگر آن روزها فریاد نمی‌کردیم « تا شاه کفن نشود ، این وطن ، وطن نشود  ؟ » ولی دیدیم شاه کفن شد ولی وطن ، وطن نشد  . » دکتر ملکی سپس پرسیده است : « مگر در کشوری که نهال خشونت با خون آبیاری شد و رشد کرد جز « مرگ » ثمر دیگری می‌توان از آن انتظار داشت  ؟  35 سال شعار « مرگ بر  ... » سردادیم و کمتر از « زنده باد » بهره گرفتیم  . » *« خدعه خمینی و زخم التیام نیافته » نخستین رئیس دانشگاه تهران در دوران پس از انقلاب ، از ایرانیان خواسته است که برای جلوگیری از تکرار آن چه « دوران خون و خشونت » می‌خواند ، خرد پیشه کنند ، و از « عقل » بهره گیرند  .  بنوشته او : « آقای خمینی با کوله باری از حرفهای قشنگ که خواسته مردم در شعارهای اصلی شان‌بود ، به ایران آمد ، و ملتی را با وعده‌های خود فریب داد یا بقول خودش « خدعه » کرد و پایه‌های دروغ و نیرنگ را استوار ساخت  .  باید عاقلانه اندیشید که چرا چنین شد و ما به این وضع گرفتار شدیم  ؟ » دکتر ملکی به همین پرسش بسنده نکرده ، باز می‌پرسد : « چرا وقتی آقای خمینی در پاریس زیر درخت سیب با آن منیّت و غرور می‌نشست و آن شعارهای توخالی را که هرگز به آن‌ها اعتقاد نداشت ، می‌داد ، ما سابقه خشونت ورزی او را در دوران زندگی اش فراموش کرده‌بودیم  ؟  چرا از نوشته‌ها و گفته‌هایش پی به افکارش نبرده‌بودیم  ؟  چرا عکس او را در ماه دیدیم  ؟ » آقای ملکی که نخستین بار روز دوازدهم تیرماه 1360 در پی اعتراض به تعطیل شدن دانشگاه‌ها و باز ستاندن استقلال آن‌ها ، طعم زندان را در دوران جمهوری اسلامی چشید ، و 5 سال پشت میله‌ها ماند ، با اشاره به اعدام‌های پی در پی در سال‌های نخست پس از انقلاب در تهران و گوشه و کنار ایران می‌نویسد : « آقای خمینی وعده ی « مهر » و « محبت » داده‌بود اما چند روزی از این وعده‌ها نگذشت که اعدام سران حکومت سقوط کرده در دادگاه‌هایی که نه قاضی‌های آن صلاحیت قضاوت داشتند ، و نه [ هیچ یک ] از بدیهی ترین اصول یک دادگاه قانونی برخوردار‌بود ، آغاز گردید  .  نه از وکیل مدافع متهم خبری‌بود ، نه از فرصت دفاع متهمین از خود و نه از محیطی که متهم احساس امنیت کند  .  به جای آیات رحمت و رحمانیت ، با ملعبه قرار دادن یکی از آیات قرآن آن را روبروی متهم و در بالای سر به اصطلاح قاضی به دیوار دادگاه می‌آویختند تا متهم بداند که جز با حکم مرگ و نابودی از آنجا بیرون نخواهد آمد  . » « از کشتارهای کردستان و گنبد و قتل عام ، روستای قارنا چه بگویم  ؟  سکوت اکثر ما زخمی شد که هنوز پس از گذشت 35 سال التیام نیافته است  . » دکتر ملکی با « زشت و زیانبار » خواندن حمله به سفارت واشینگتن در تهران در آبان ماه 1358 ، و به گروگان گرفته شدن نزدیک به 70 دیپلمات و کارمند آن ، یادآوری می‌کند : « آقای خمینی این عمل زشت و زیانبار را که هنوز دود آن چشم‌هایمان را می‌سوزاند ، « انقلاب دوم » نامید و گروههای سیاسی از چپ و راست و مذهبی با برافراشتن خیمه و بارگاه به تایید آن کار پرداختند و شعار مرگ بر آمریکا و امپریالیسم سردادندگروههای سیاسی سعی داشتند هریک صدای خود را بلندتر کنند تا بیشتر انقلابی  !  بودن آن‌ها ثابت شود  .  دولت بازرگان استعفا داد و ما ، همین ماهای باصطلاح انقلابی ، لقب « لیبرال » به او دادیم و لعن و نفرینش کردیم  . » این مدافع فعال آزادی‌های مدنی در ایران ، با شرح چند و چون برچیدن دانشگاه‌ها و زمینه چینی برای سرنگون کردن ابوالحسن بنی صدر ، نخستین رئیس جمهوری اسلامی ، خطبه‌های حجت‌الاسلام علی خامنه یی در نماز جمعه تهران را در تحریک صدام حسین به درگیری جنگی با ایران موثر می‌خواند ، و نمونه یی از گفته‌های رهبر کنونی جمهوری اسلامی را در این زمینه عینا نقل می‌کند  . بگفته دکتر ملکی ، ادامه جنگ پس از آن چه در ایران « فتح خرمشهر » خوانده می‌شود ، سیاستی نادرست‌بود که هم آیت‌الله حسینعلی منتظری [ نایب ولی فقیه در آن زمان ] و هم مهندس مهدی بازرگان درباره این نادرستی به آیت‌الله خمینی هشدار گفته‌بودند  .  اما جنگ ادامه یافت ، و بنوشته دکتر ملکی : « عده‌ای که منافع خود را در ادامه جنگ می‌دیدند ، جنگ دفاعی را تبدیل به جنگ تهاجمی کردند و وارد خاک عراق شدند و تمام تلاش خود را بکار گرفتند تا جنگ 8 سال ادامه یابد و نتیجه آن صدها هزار شهید و مجروح و معلول و بقول آقای هاشمی رفسنجانی بیش از هزار میلیارد دلار خسارت مادی برای ایران شد  . » بنوشته دکتر ملکی ، بنیادگذار جمهوری اسلامی جنگ را نعمت می‌خواند اما « نقمت » یا عقوبت نصیب مردم ایران شد  . سپاه پاسداران پاسدار چیست  ؟ در این نامه پس از اشاراتی مفصل به دوران پس از جنگ ، و ترور شماری از ایرانیان در خارج از کشور ، در دوران ریاست جمهوری اکبر هاشمی رفسنجانی ، دکتر ملکی قدرت گرفتن سپاه پاسداران در عرصه سیاسی ایران را نکوهش می‌کند : « سپاه پاسداران انقلاب اسلامی برای چه بوجود آمد  ؟  اگر وظیفه سپاه ، پاسداری از انقلاب اسلامی است ، پس باید به این پرسش پاسخ داده شود که انقلاب اسلامی چیست که سپاه باید از آن پاسداری کند  ؟  مگر هر انقلابی را از شعارهایش نمی‌شناسند  ؟  شعار انقلاب اسلامی چه‌بود  ؟  مگر مردم در انقلاب استقلال ، آزادی ، جمهوریت و اسلامیت را فریاد نمی‌کردند  ؟ « آیا سپاه در پی تحقق این آرمانهای ملت ایران بوده یا وظیفه سرکوب و شکنجه و کشتار مردم را به عهده گرفته است  ؟  بسیج وابسته به سپاه در دانشگاهها و مدارس و ادارات و بازار چگونه با مردم رفتار کرده [ است ] و می‌کند  ؟  سپاه و بسیج آزادی آفرینند یا آزادی کش  ؟ » در زمینه یی باز هم پرسشی ، دکتر ملکی سپاه پاسداران را این چنین به چالش می‌کشد : « مگر سپاه نبود که اسفند سال 79 دهها شخصیت دگراندیش از جمله نویسنده را ماهها در زندان مخوف عشرت آباد و در آن سلولهای یک متر در دو متر زندانی نمود و آن رفتار غیرانسانی را با آن‌ها انجام داد و با چشم بسته آن‌ها را به بازجوییهای شبانه میبرد و از هیچ توهین و تحقیر در مورد اسیران دریغ نکرد  ؟ » « مگر بسیاری از آن‌ها با کاسبکاری از جنگ به سرداری نرسیدند و بر همه امور اقتصادی و سیاسی مسلط نشدند و ثروتهای کلان و کاخهای فرعونی برای خود و اقوام و فرزندانشان بنا نکردند و شکستن استخوان توده‌های فقیر مردم را زیر پاهایشان نشنیدند  ؟  و اگر کسی یا کسانی به این اعمال اعتراض کردند مگر با خون و خشونت با آن‌ها برخورد نشد  ؟ » این ناراضی سالمند و زندان کشیده جمهوری اسلامی ، با نقد دوران ریاست جمهوری محمد خاتمی ، و یادآوری قتل داریوش و پروانه فروهر ، محمد مختاری ، محمدجعفر پوینده ، و چندین اندیشه مند دیگر ایرانی در رشته قتل‌های معروف به « زنجیره‌ای »، محمود احمدی نژاد را « تحفه »‌ای می‌خواند که رهبر جمهوری اسلامی به مردم ایران داد : « در این دوره بلایی بر سر مردم آورده شد که در سال 88 مردم سر به شورش برداشتند و جنبش سبز با ده‌ها کشته و مجروح و هزاران زندانی سیاسی را شاهد‌بودیم  .  بالاخره فقر و فلاکت ، دزدی و دروغ و اعتیاد و فحشا به جایی رسید که صدای همه درآمد  . » « درگیری بین حاکمان موجب افشائ آدم کشیها و شکنجه و تجاوزها در زندانها و اختلاس‌های چندهزار میلیاردی و دخالت و آتش افروزی در جای جای کشورهای اسلامی و  ...  شد  .  همه ی این اعمال در زمان ریاست جمهوری کسی صورت گرفت که مورد تایید حضرت « آقا »‌بود و این حمایتها تا پایان دوره هشت ساله رئیس جمهوری احمدی نژاد ادامه داشت » * از « نرمش » در ایران خبری نیست محمد ملکی ، که بتازگی از آن چه " مزاحمت‌های وزارت اطلاعات برای خود و خانواده اش " می‌خواند ، در نامه‌ای به رئیس جمهوری اسلامی گلایه کرده ، انتخاب حسن روحانی به ریاست جمهوری اسلامی را ناشی از ناگزیری سران تهران می‌داند : « آقای روحانی با 18 میلیون رای اعلام‌شده‌با یک سوم آرائ مردمی که حق شرکت در انتخابات داشتند به ریاست جمهوری رسید  .  فشارهای کمرشکن تحریم‌ها و انزوای جهانی و نارضایتی روزافزون مردم ، مقامات نظام ولایی را وادار کرد تا دست از جاه طلبی هسته‌ای بردارند و با روی کار آمدن آقای روحانی مقدمات نرمش در برابر قدرتهای غربی آماده شد و نهایتا توافق نامه ژنو را به امضا برسانند  . » « اما برای مردم این سوال باقی مانده که چرا دهها میلیارد دلار هزینه برای جاه طلبی هسته‌ای خرج شد  ؟  آخر این کار که به قیمت فقر و ورشکستگی اقتصادی مملکت تمام شد چه سودی برای مردم ایران داشت  ؟ » دکتر ملکی افسوس می‌خورد که از این « نرمش » در خود ایران خبری نیست : « در این مدت ، زندان و حصر و خشونت و اعدام ادامه داشته و معلوم نیست چه زمانی قرار است به حقوق‌بشر و حقوق مردم ایران احترام گذاشته شود  ؟ » در این نامه بیسابقه ، و بسیار صریح ، دکتر ملکی به ایرانیان توصیه می‌کند : « بیاییم با تجربه‌گیری از گذشته دیگر از « مرده باد » کمتر ، و از « زنده باد » بیشتر استفاده کنیم  . » دکتر ملکی از چهره‌های شاخص گروه معروف به « ملی مذهبی » است ، و برغم تنگناهایی که برای او پدید آورده‌اند ، همچنان در ایران بسر می‌برد  .