ایران و یونان در برابر جهان
بعضی تحلیلگران می‌گویند ایران و یونان، در حالی که هر کدام می‌کوشند بحران‌های مرتبط با خود را اداره کنند، در عین حال بر طبل گفتمان تاریخی «مستضعف در برابر مستکبر» می‌کوبند.
یونان و ایران فکر می‌کنند کی هستند  ؟  قدرت‌های جهان درگیر رو در رویی با دو کشور نسبتا کوچک هستند : آلمان و اتحادیه اروپا با یونان بر سر بدهی‌هایش ؛ و آمریکا و پنج قدرت بزرگ جهان با ایران بر سر برنامه هسته‌ای آن کشور  .  اما خشم « بزرگان » رو به فزونی است ، زیرا شرکای کوچک‌ترشان در برابر واقعیت سر تسلیم فرو نمی‌آورند و مصالحه را به آن سرعتی که باید نمی‌پذیرند  . یونان بدون یک کمک مالی دیگر با خطر سقوط کامل نظام مالی اش روبرو است و ایران هم بدون موافقت با محدود کردن برنامه هسته‌ای و گشودن مراکز اتمی خود بر روی بازرسان ، شاهد برداشته شدن تحریم‌های بین‌المللی نخواهد‌بود  . قدرت‌های بزرگ در هر دو بحران ، شاهد افزایش گروکشی و ناسازگاری سیاسی در شرایطی هستند که منطق باید چیره شود  .  نحوه تعامل یونان و ایران با طرف‌های مذاکره‌شان نشانگر اهمیت فزاینده انگیزه‌های ناپایداری چون شان و احترام متقابل است  . یونان و ایران نخستین نمونه استفاده از سناریوی قلدری و زیر پا گذاشتن کشورهای کوچک توسط بزرگان برای مصرف داخلی نیست  .  به نظر می‌آید عدم توازن قدرت عزم مردم در آتن و تهران را برای ایستادن بر مواضع خود تقویت کرده است  . بعضی تحلیلگران سیاسی می‌گویند حتی اگر تکیه بر حس غرور ملی در جامعه موثر باشد ، اما اصرار بیش از حد بر آن ، راه‌های گریز کشورها را در شرایط بحران مسدود می‌کند و دست آخر برخلاف منافع ملی عمل می‌کند  . مارک هیبس کارشناس ارشد « بنیاد کارنگی برای صلح بین‌الملل » مستقر در برلین ، می‌گوید « در هر دو مورد مذاکرات مهم یونان بر سر بحران بدهی‌هایش و ایران بر سر برنامه هسته‌ای اش ، کشور کوچکتر احساس می‌کند از سوی دیگر کشورهای جهان تحقیر می‌شوند ؛ این امر به تقویت غرور ملی کمک کرده و رهبران دو کشور به خوبی از آن در مورد مردم خود استفاده می‌کنند  . » هیبس تاکید دارد که اصرار بیش از حد بر غرور ملی ، مذاکرات را به آستانه شکست کشانده و به تامین منافع کشورها نمی‌انجامد  . در مورد ایران ، مذاکرات تا آخر هفته جاری تمدید‌شده‌است و در حالی که دو طرف از پیشرفت‌های چشمگیر در روزهای اخیر خبر می‌دهند ، اما تاکید دارند که نکات مهمی هنوز حل‌نشده‌باقی مانده است  . در مورد یونان ، همه پرسی روز یکشنبه گذشته ، که فریاد غرور ملی در رد ریاضت اقتصادی تحمیلی اروپا‌بود ، به دعوت یونان به تجدید مذاکرات رفع بدهی‌ها و بی‌میلی اروپا ، مشخصا آلمان ، منجر‌شده‌است  . بعضی تحلیلگران می‌گویند ایران و یونان در حالی که هر کدام می‌کوشند بحران‌های مرتبط با خود را اداره کنند ، بر طبل گفتمان تاریخی مستضعف در برابر مستکبر می‌کوبند  . به گفته پیتر فی ور استاد روابط بین‌الملل دانشگاه دوک در دورهام کارولینای شمالی ، « هر دو کشور ایران و یونان دهه‌ها را صرف کاشتن بذر تظلم خواهی در افکار عمومی کرده‌اند و در این فضا آنگلا مرکل صدراعظم آلمان به هیتلر و آمریکای باراک اوباما به آمریکای دهه 50 میلادی تبدیل‌شده‌است ،» زمانی که آمریکا در پس سرنگونی دولت محمد مصدق و بازگرداندن شاه‌بود  . به گفته پیتر فی ور ، برای قدرت‌های غربی و نهادهای بین‌المللی « این گفتمان ربطی به آن چه در حال مذاکره است ندارد ، اما برای نمایندگان ایرانی و یونانی آن زمینه تاریخی طولانی معنا دارد و به عنوان فیلتری برای تحریف سیاستگذاری‌ها مورد استفاده قرار می‌گیرد » . مارک هیبس می‌گوید گفتمان تقابل کشورهای کوچکتر با بی‌عدالتی قدرت‌های متکبر ، بخش جدایی ناپذیر لفاظی‌های ایران بوده است  .  ایران از سال 2000 میلادی ، بر « حق مسلم هسته‌ای » خود تاکید دارد و تلاش‌های بین‌المللی برای بازرسی از مراکز هسته‌ای اش را اقدامات « شیطان بزرگ » و دیگر قدرت‌ها برای محروم کردن ایران از حقوق بین‌المللی خود توصیف می‌کند  . این گفتمان تا حدود زیادی در یونان که به عضویت اتحادیه اروپا و حوزه یورو در آمد دستمالی شده‌بود ، اما گفتمان بازگشت ناکام‌ها برای انتقام‌گیری در واسطه گری آلمان در مذاکرات بخشش دیون یونان ، خاطرات اشغال آن کشور توسط ارتش آلمان نازی را زنده کرده است  . هیبس می‌گوید یونان و ایران بخش‌هایی از تاریخ را که گفتمانشان را تایید می‌کند « برداشته و انتخاب » می‌کنند و مسائل متضاد را کنار می‌گذارند « در هر دو مورد نوعی فراموشی تاریخی وجود دارد  .  شما صحبت آن‌ها را درباره حقوق و شان کشورها می‌شنوید ، اما نمی‌شنوید ایرانی‌ها دو دهه نقض برنامه ریزی‌شده‌تعهدات بین‌المللی شان در پرونده هسته‌ای را بپذیرند » . مارک هیبس می‌افزاید « شما از یونانی‌ها نمی‌شنوید سخنی از این بگویند که به خاطر عدم پایبندی به تعهدات مالی خود ، در وضعیت هولناک کنونی گیر افتاده‌اند  .  بالاخره در نقطه‌ای ، یونانی‌ها بهتر است مسئولیت رسیدگی به مشکلاتشان را بر عهده بگیرند  . » پیتر فی ور موافق است که یونان زمانی که باید به نقش خودش در مشکلات می‌پرداخت « گفتمان قدرتمند تحمیل کشورهای بزرگ بر کشورهای کوچک » را به کار گرفت  . اما فی ور نسبت به تشبیه یونان به ایران هشدار می‌دهد ، زیرا به گفته او ، بازی ایران بیشتر درباره گسترش جاه طلبی‌هایش است تا رسیدگی به شکایت‌ها : « ایران کشوری با جاه طلبی‌های امپراتوری گونه است ، که نقشی دردسرآفرین در منطقه ایفا می‌کند ، و این در مذاکرات هسته‌ای خود را نشان داده است  .  لغزش‌های یونان جنبه عادی دارد ؛ مسائلی چون ناکارآمدی بخش دولتی ، ولخرجی‌ها ، و فسادهای جزئی  .  از این رو یکی کردن دو مساله منصفانه نیست  . » فراتر از این ، یونانی‌ها با تغییر جدی زندگی شان و فقر و تنگدستی ناشی از منطبق کردن خود با آلمان و اروپا روبرو هستند ، که بسیار فراتر از آسیب دیدن غرور ملی است : « از یونانی‌ها خواسته‌شده‌دست به اقداماتی بزنند که فقط مساله غرور نیست ، بلکه مساله گسیخته شدن جدی زندگی شهروندان است  .  اما آنچه از ایران خواسته‌شده‌است ، مردم ایران را در خطر قرار نمی‌دهد ، بلکه ممکن است برای بخش‌های نظامی حکومت مشکل ساز باشد  . » بحث « غرور خدشه دار‌شده‌» به رژیم ایران در داخل ، کمک‌هایی کرده است و ممکن است در مورد دیگر کشورهای « کوچک » هم جواب بدهد ؛ اما پیتر فی ور می‌گوید قدرت‌های غربی و مشخصا آمریکا ، باید ایستاده و درباره استفاده از آن به عنوان تاکتیک مذاکراتی سخن بگویند : « من فکر می‌کنم باراک اوباما رییس جمهوری آمریکا ، می‌خواهد به ایران بگوید ، ببین این ربطی به مبارزه طلبیدن قوی از سوی ضعیف و تسلط قوی بر ضعیف نیست ، این مربوط به حکومت قانون است  . »