رویائی در راه است؟
دولت کنونی ایران سنجیده حرکت می کند، اما خوبتر آن که امریکا در بازیهای دیپلماتیک طوری عمل کند که غرور ملی مردم ایران صدمه نبیند.
این روزها باور کرده‌ام که ایران را بیش از خودم و همه آن دلخوشی‌ها که در خاک ایران جا گذاشته و دفن کرده‌ام دوست دارم  .  پس از آن کابوس‌ها که امیدها را بر باد داد ، اینک به رویایی دل بسته‌ام و دلم می‌خواهد فردا سرآغاز دوران دیگری بشود در زندگی ایرانیان  .  پایانی بشود بر دشمنی‌های خانمانسوز  . ملتی که برای زندگی بهتر انقلاب کرد ، با شعار مرگ بر آمریکا می‌خواست غرور ملی از کف رفته را باز یابد ، غافل از آن‌بود که رندان کمین کرده در لایه‌های مخوف تاریخ ایران ، شعار را از او می‌قاپند و با آن کاسبی‌ها می‌کنند  .  چنین شد  .  شعار ، سرمایه شد در دست نابخردان و آن‌ها خاک را اشغال کردند وعاشقان ایران را ، درون و بیرون ایران ، به آوارگی کشاندند  .  اغلب به این جرم که عاشقان ایران می‌خواستند شعار را از دست کاسبکاران باز پس بگیرند و آن را در تاریخ انقلاب خود طوری خرج کنند که خواست استقلال با نزدیک شدن به مبانی دموکراسی و حقوق‌بشر ، اجرائی بشود  . انقلاب ایران سوای انگیزه‌های استقلال طلبانه ، به انگیزه‌های حقوق بشری هم آراسته‌بود و شگفت آن که رئیس جمهور وقت آمریکا ، پرزیدنت جیمی کارتر در سال 13٥6 پرچم حقوق‌بشر را مانند چتری بر افراشت و شاه را به بازگشائی فضای سیاسی اندرز داد  .  اندرزی که در کالبد مردم بی‌تفاوت نسبت به سیاستهای شاهانه ، جان تازه دمید  .  این دو انگیزه استقلال طلبانه و آزادیخواهانه ، ایرانیان را به وجد آورد و تاریخی پر خون و پر رنج را بر آن‌ها تحمیل کرد  .  تاریخی که حتی قربانیانی از تبار ما ، آرزو دارند از برای خروج از یک بن بست خانمانسوز ، امروز ورق بخورد  .  همین امروز  .  اگر ورق بخورد شاید آن چهار پنج میلیون کودک و نوجوان ایرانی که به علت بیکاری پدران شان نتوانسته‌اند روز اول ماه مهر در مدرسه‌ها حاضر بشوند ، شانس دوباره‌ای پیدا کنند برای آینده‌ای که اکنون تیره و تار است  . ساعاتی را انتظار می‌کشیم که دو نماد سیاسی ایران و آمریکا پس از 34 سال اشتباه کاری و عجز از ترمیم زخمهای گذشته ، هریک به جبران آن همه خطاها ، گرم و صادقانه سخن بگویند  .  اشتباهات خود را به گردن بگیرند  .  سخن را با بزرگترین مسئله فیمابین که بحران هسته‌ای است ، آغاز کنند و یادشان نرود که 70 میلیون نفر مردم ایران ، خسته از روزگاری که بر آن‌ها گذشته و می‌گذرد ، چشم بر این صحنه دارند  .  دوست دارند با وجود واقعیت‌های جهانی و با آن که آمریکا همچنان و با همه مشکلات ، قدرت برتر است ، از موضع برابر با دوست آینده نشست و برخاست کند  .  این خواست ملی ایرانیان ، صرفنظر از حکومتی که آن‌ها را احاطه کرده بر حق است  .  امریکا برای تداوم دوستی به مردم ایران احتیاج دارد  . درست است که دولت کنونی ایران سنجیده حرکت می‌کند ، اما خوب تر آن که امریکا در بازی‌های دیپلماتیک طوری عمل کند که غرور ملی مردم ایران صدمه نبیند  .  رابطه پایدار در گرو آن است که ایرانیان احساس کنند پیروز شده‌اند  .  برای پرزیدنت اوباما سخت است که ایرانیان را به این آرزو برساند و همزمان ، تندروهای دشمن مردم ایران را هم راضی نگاهدارد  .  اگر سخت نبود که نمی‌شد رویا  ! پرزیدنت روحانی هم برای به ثمر رساندن سیاست خود ، کاری سخت در پیش دارد  .  او نیز باید همزمان تند روهای حکومت ایران را که جان شان و نان شان به تیره ماندن روابط ایران و امریکا پیوند خورده ساکت نگاهدارد  .  اگر سخت نیود که نمی‌شد رویا  ! شاید درد مشترک دو رئیس جمهور ، درمان مشترک را در بی‌اعتنائی به تند روها پیدا کند  .  غیر از این هم راهی هست  ؟  راه پر خطر است  .