نگاهی به روزنامه های جهان: دستآورد کیم جونگ ایل برای کره شمالی
اداره کره شمالی پس از مرگ کیم جونگ ایل به پسرش واگذار می شود؛ اما دستآورد آقای کیم برای مردم کره و دنیا چه بوده است؟ وال استریت جورنال کره شمالی را ستمگرترین دولت دنیا خوانده است
ملانی کرک پاتریک ، معاون پیشین ستون سردبیر وال استریت جورنال نوشته است یکشنبه شب ، دقایقی پس از آن که خبر مرگ کیم جونگ ایل دیکتاتور کره شمالی بر صفحه کامپیوترها نقش بست ، ایمیلی از فردی دریافت کردم که از کره شمالی گریخته و ترک تابعیت کرده‌بود  .  این مرد که مسیحی است و اکنون در سئول پایتخت کره شمالی زندگی می‌کند همچون بسیاری دیگر ، از جمله هموطنانش که سال‌ها در حکومت خاندان کیم زجر کشیده‌اند با شادمانی برای مردم کشورش آرزوی خیر و برکت می‌کرد  . شناخته‌شده‌ترین ویژگی حکومت کیم جونگ ایل ، کره شمالی هسته‌ای است  .  جونگ ایل ، پس از مرگ پدرش کیم ایل سونگ در سال 1994 جانشین وی شد ، و برنامه تولید سلاح‌های هسته‌ای و موشک‌های بالیستیک را که در زمان پدر آغاز شده‌بود شتاب بیشتری بخشید  .  طولی نکشید که تکنولوژی هر دو را به ایران هم منتقل کرد ؛ ایران امروز با کمک‌های پیونگ یانگ دارد به یک قدرت هسته‌ای تبدیل می‌شود  . کیم جونگ ایل را همچنین به عنوان فردی می‌شناسند که سیاست‌های غرب و به ویژه آمریکا را ماهرانه به بازی می‌گرفت  .  سابقه تلاش برای خلع سلاح اتمی کره به خوبی این نکته را بازگو می‌کند  .  پیونگ یانگ تنها دروغ ، نقض عهد ، و برنامه‌های پنهانی در چنته داشت ؛ و آمریکا با زودباوری و خوش خیالی وعده‌های کره شمالی را می‌پذیرفت  .  اگر بیل کلینتون و جورج بوش ، روسای جمهوری پیشین آمریکا وعده‌های توخالی کیم جونگ ایل در مورد برنامه هسته‌ای اش را باور نکرده و در ازای آن به وی کمک اقتصادی نداده‌بودند ، کره شمالی به این راحتی نمی‌توانست به سلاح اتمی دست یابد  . از دیکتاتور کره اثر دیگری هم برجامانده ؛ و آن رهبری بزرگترین دیکتاتوری دنیاست  .  نام کیم جونگ ایل در فهرست حاکمان ستمگر عصر ما قرار دارد  .  جمله معروف جورج بوش به رابرت وودوارد روزنامه نگار سرشناس آمریکایی که " از کیم جونگ ایل متنفرم " مدتها در محافل دیپلماتیک و آکادمیک دستمایه خنده و استهزای وی‌بود  .  آقای بوش سال 2002 و زمانی این جمله را گفت که انگشت شماری از افرادی که توانسته‌بودند از کره شمالی به کره جنوبی فرار کنند ، شمایی از زندگی وحشتناک تحت حکومت کیم جونگ ایل را در برابر چشمان جهانیان قرار می‌دادند  .  یک دهه بعد از آن زمان ، تعداد افرادی که از کره شمالی گریخته‌اند ، به مراتب افزایش یافته ؛ مردان ، زنان و کودکانی که به دنیای آزاد راه پیدا کرده‌اند می‌گویند دولت با مردم کره مثل حیوان رفتار می‌کند ؛ و آن‌ها را در گرسنگی نگاه می‌دارد  .  برای هر فرد به نسبتی که از لحاظ سیاسی قابل اعتماد باشد جیره غذایی تعیین می‌شود  .  کره شمالی فاسدترین جامعه در سراسر دنیاست ؛ جایی که از حکومت قانون خبری نیست  .  سیستم زندان‌ها همچون گولاگ‌های مخوف روسیه است ؛ نزدیک به 200 هزار نفر ، غالبا دو یا سه نسل از یک خانواده برای " جنایت‌ها " یی مثل گوش کردن به رادیوهای بیگانه ، خواندن انجیل ، یا بی‌احترامی به تمثال کیم جونگ ایل ، رهبر عزیز ، یا پدرش کیم ایل سونگ ، در زندان‌اند  .  پناهندگان ، غالبا برای توصیف کشور از واژه " جهنم " استفاده می‌کنند  . یک نمونه از وضعیت جهنمی ، قحطی بزرگ دهه نود میلادی‌بود که جان دو تا سه میلیون کره‌ای را گرفت  .  عامل مرگ این همه ، شخص رهبر‌بود که منابع کشور را به جای تهیه آذوقه برای مردم ، صرف گسترش برنامه‌های اتمی و نظامی کرد ؛ و ذره‌ای به اصلاح وضع اقتصادی کشور توجه نگرد  . نمونه دیگر ، فرار هوانگ جونگ - یوپ مقام بلندپایه در سال 1997 از کره شمالی‌بود  .  کیم جونگ ایل ، در واکنش سه هزار نفر از بستگان دور و نزدیک هوانگ را دستگیر کرد و آن‌ها را به اردوگاههای کار اجباری فرستاد  .  وی سیزده سال تمام ، یعنی تا سال 2010 که آقای هوانگ ( به مرگ طبیعی ) در کره جنوبی درگذشت ، بارها تروریست به سئول اعزام کرد تا به هر ترتیب‌شده‌او را بکشد  . کیم جونگ ایل ویژگی‌های عجیب و غریب زیادی داشت : لباس یکسره ، موی پف کرده ، و کفش‌هایی با 15 سانت پاشنه  .  اشتهایش هم عجیب و غریب ؛ و مثل نرون و خوشگذران‌های عصر باستان‌بود  .  در کشوری با میلیون‌ها گرسنه ، میز غذای " رهبر محبوب " همیشه خوراک‌ها و مشروبات گرانقیمت آراسته‌بود  .  در کتابخانه اش هزاران هزار فیلم‌بود  .  یک بار در سال 1978 ترتیبی داد تا هنرپیشه مورد علاقه اش را که اهل کره جنوبی‌بود از ساحل هنگ کنگ بدزدند و به پیونگ یانگ بیاورند تا در فبلم‌های ساخت کره شمالی بازی کند  . تنها نکته‌ای که می‌تواند دریچه‌ای از خوش بینی را درباره کره شمالی بگشاید این که تعداد افرادی که رهبری کیم جونگ ایل را به پرسش می‌گیرند ، روز به روز بیشتر می‌شود  .  نارضایی هنوز به آستانه اعتراض عمومی نرسیده است ؛ اما فراریان از کره می‌گویند بر تعداد مخالفان حکومت خاندان کیم افزوده‌شده‌است  .  و به نظر نمی‌رسد کیم جونگ اون ، جانشین رهبر کره ، راهی جز ادامه دیکتاتوری در آن کشور را دنبال کند  . خانم کرک پاتریک که پژوهشگر ارشد انستیتوی هادسن در واشنگتن است ، توصیه می‌کند که در برخورد با جانشین کیم جونگ ایل ، باید به نکات انسانی و مسائل حقوق بشری بسیار بیشتر توجه شود  .