نامه سرگشاده عباس کیارستمی به روزنامه نیویورک تایمز دراعتراض به بازداشت و حبس جعفرپناهی
«مسولیت آنچه که بر جعفر پناهی رفته است و بر سر همه جعفر پناهی ها به طور مستقیم بر عهده ی سو مدیریت و سیاست غلط مسولین وزارت ارشاد است .اگر خبط و خطایی از او سر زده مسولیت آن متوجه سینمایی وزارت ارشاد است »
بنا برگزارش روزنامه نیویورک تایمز ، عباس کیارستمی کارگردان سرشناس ایرانی درنامه سرگشاده‌ای در یکی از روزنامه‌های تهران خواستار آزادی جعفر پناهی و محمود رسول اوف دو کارگردانی که از هفته پیش تا کنون در بازداشت و حبس به سرمی برند شد  . نسخه اصلی این نامه به زبان فارسی و ترجمه آن به انگلیسی توسط عباس کیارستمی برای چند نشریه بین‌المللی از جمله روزنامه نیویورک تایمز ارسال‌شده‌است  . در این نامه عباس کیارستمی ضمن آنکه خواستار آزادی پناهی و رسولوف از زندان‌شده‌هم چنین خواسته است که سیاست‌های اشتباه در حوزه هنر و سینما از سوی حکومت و مسئولان تصحیح شود  . کیارستمی می‌نویسد : « نمی‌دانم این نامه را خطاب به چه کسانی می‌نویسم ، اما می‌دانم چرا می‌نویسم و باور دارم که نوشتن آن در این وضعیت ضروری و اجتناب ناپذیراست ، چرا که دو فیلمساز ایرانی ، دو فیلمساز وابسته به جریان سینمای مستقل ایران در بندند به عنوان یک فیلمساز ، از همین جریان سینمای مستقل ، سالهاست که دیگر امیدی به نمایش فیلم‌هایم در کشورم ندارم و سال هاست که با ساختن فیلم‌های شخصی و کم هزینه ، به کمک و همراهی وزارت ارشاد به عنوان متولی سینمای ایران چشم امید ندارم  .  من برای گذران زندگی به عکاسی روی آورده‌ام و از درآمد آن ، فیلمهای کوچک و کم هزینه می‌سازم و به پخش غیر قانونی نسخه‌های تکثیر‌شده‌فیلم‌هایم اعتراضی نمی‌کنم چرا که این تنها راه ارتباط من با مخاطبان هموطنم است  .  دیگر سال هاست حتی به این بی‌توجهی وزارت ارشاد و مسولان سینمایی اعتراض هم نمی‌کنم ، حتی اگر نپذیریم که سال هاست مسولان سینمایی کشور به عنوان بازوی فرهنگی دولت بین فیلمسازان خودی و غیر خودی فرق می‌گذارند ، بر این باورم که آن‌ها به هیچ روی به سینمای مستقل عنایتی ندارند  .  این گناه ما نیست که فیلم سازیم و تنها از طریق فیلم‌سازی است که می‌توانیم زندگی کنیم  .  این نه فقط یک انتخاب که برای ما یک ضرورت حیاتی است  .  من برای حل این مشکل راه حل‌های خود را یافته‌ام  .  بی‌حمایت‌های مرسوم و رایج که غالب اهل سینما در ایران از آن بهره مند هستند ، فیلم‌های مستقل و کوچک خود را می‌سازم و به این دلخوشم که نام و اعتباری برای کشورم و مردمی که دوستشان دارم کسب می‌کنم وتنها ضرورت کار کردن است که فیلمی در خارج از کشورم می‌سازم که در نهایت سلیقه یا انتخاب من نیست  .  اما جعفر پناهی و دیگران سالهاست می‌کوشند تا از نهادهای رسمی و دولتی یاری بجویند و راه‌های رفته و شکست خورده را بارها می‌آزمایند و هم چنان به در بسته می‌خورند  .  او نیز سالهاست به امید نمایش عمومی فیلم‌هایش و به امید همراهی و مساعدت قانونی نهادهای مسول سینما در ایران به دنبال یافتن راه حل‌هایی است  .  او هنوز باور دارد به خاطر اعتباری که فیلم‌هایش برای کشورش به ارمغان آورده است ، می‌تواند راه حل‌های قانونی بطلبد  .  مسولیت آنچه که بر جعفر پناهی رفته است و بر سر همه جعفر پناهی‌ها به‌طور مستقیم بر عهده سو مدیریت و سیاست غلط مسولین وزارت ارشاد است  .  اگر خبط و خطایی از او سر زده مسولیت آن متوجه سینمایی وزارت ارشاد است که آنچنان راه‌ها را بسته‌اند که راهی دیگر جز این باقی نمانده است که برای ساخت فیلم این چنین خود را به مخاطره بیاندازد  .  او هم از طریق سینما زندگی می‌کند  .  فیلم‌سازی برای او ضرورتی حیاتی است  .  او باید خود را بیان کند و انتظار داشته باشد که نهادهای مسول سینما سدها و موانع موجود را از پیش پای او بر دارند نه آن که خود به بزرگترین مانع تبدیل شوند  .  شاید مسولین وزارت ارشاد امروز نتوانند کمکی موثر در حل مشکل جعفر پناهی باشند ولی باید بدانند که مسئولیت وخیم و بازتاب عواقب زشت و غیر فرهنگی جهانی آن متوجه مدیریت سو و سیاست‌های غلط این ارگان در همه این سال هاست  .  من شاید مدافع شیوه‌های تند و جنجالی جعفر پناهی نباشم اما می‌دانم آنچه او را به این‌بند انداخته نه یک انتخاب که یک اجبار نا گزیر بوده است  .  او چوب مسئولانی را می‌خورد که طی همه این سال‌ها راه را بر او بسته‌اند و تنها کوره راه‌ها و راه حل‌های انحرافی و گاه حتی بیراهه‌ها را باز گذاشته‌اند  .  مشکل جعفر پناهی سرانجام حل خواهد شد اما کم نیستند جوانانی که اکنون هنر سینما را به عنوان شیوه بیان و راه زندگی خود بر گزیده‌اند  .  اینجاست که وظیفه دولت و وزارت ارشاد به عنوان بازوی اجرایی و فرهنگی دولت خطیرتر می‌شود  .  چرا که با گروه عظیمی از جوانانی روبه رو است که می‌خواهند مستقل و به دور از تکلف‌های اداری ، موانع رسمی و تبعیض‌های موجود فیلم بسازند  .  جعفر پناهی و محمد رسول اف دو فیلم ساز سینمای مستقل ایران هستند  .  سینمایی که در ربع قرن حاضر به عنوان مهمترین عامل فرهنگی نام این کشور را در جهان پر آوازه کرده است آنان به کلیت فرهنگ جهان تعلق دارند  .  آنان بخشی از فرهنگ سینمای بین الملی هستند  .  آزادی آنان را از‌بند آرزو می‌کنم و با توجه به آن که می‌دانم آرزوی محال ، محال نیست ، آرزوی قلبی من این است که دیگر هنرمندی به خاطر هنر در این سرزمین در هیچ‌بندی نباشد و دیگر سینمای جوان و مستقل ایران با موانع ، بی‌عنایتی‌ها و تبعیض‌های شماروبه رو نباشد  .  این مسولیت و تعریف غایی و نهایت مو جودیت شماست  . عباس کیارستمی - تهران جعفر پناهی که از زمان وقایع پس از انتخابات چندین بار بازداشت‌شده‌و از سفر او به خارج از کشور برای شرکت در یک جشنواره سینمایی در آلمان جلوگیری شده‌بود ، روز دهم اسفند ماه به همراه همسر ، دختر و تعدادی از همکاران خود از جمله رسول اف در منزل مسکونی اش بازداشت شد  . جمعی از مقامات خارجی از جمله برنارد کوشنر ، وزیر امورخارجه فرانسه و فردریک میتران وزیر فرهنگ این کشور به دستگیری جعفرپناهی و همراهان او اعتراض کردند و خواستار آزادی فوری و بلاشرط آنان شدند  . کن لوچ فیلمساز برجسته بریتانیایی و آکادمی فیلم اروپا نیز از سوی دیگراعتراض خود را به دستگیری این فیلمسازان ایرانی اعلام کرد و سیلی از نامه‌های اعضای این آکادمی به سفارت ایران سرازیر شد  . درحالی که دادستان عمومی تهران مدت کوتاهی پس از دستگیری پناهی به رسانه‌ها گفته‌بود که « دستگیری اوجنبه سیاسی ندارد » اما بنا برگزارش مندرج در سایت خبری « تابناک »: « جعفر پناهی و همراهان او مشغول ساختن فیلمی برعلیه نظام بوده‌اند که با هوشیاری دستگاه‌های امنیتی و با عملیاتی به موقع جلوی آن گرفته‌شده‌است  . » اما در گفتگویی که نشریه آلمانی « دویچه وله » با شیرین عبادی ، برنده جایزه صلح نوبل که هم اکنون ساکن خارج از کشور است داشته ، این اتهام ناوارد است و بنا بر گفته این وکیل دعاوی « مادامی که فیلمی ساخته‌نشده‌و جایی به نمایش درنیامده است جرمی به وقوع نپیوسته است  ! » عبادی بازداشت پناهی را « نشان‌دهنده سقوط دستگاه قضایی و سانسور شدید » خوانده است  . برخی از هنرمندان و دست اندرکاران سینمای ایران از جمله بهمن قبادی پیش از این‌ها به عباس کیارستمی به خاطرسکوت درمقابل عملکردهای رژیم اعتراض کرده‌بودند  .  قبادی در نامه سرگشاده‌ای در ماه نوامبر گذشته به موضعگیری کیارستمی اعتراض کرد و نوشت : « در این روزهای حساس و سرنوشت ساز چه بخواهی چه نخواهی ، چه درست چه نادرست ، تنها معیار شرف و عزت و افتخار ، همراهی با مردم و همراهی نکردن با مخالفان مردم است  .  شما با حرف‌ها یت ، ما را از اعتراض کردن در جشنواره‌ها و پیوستن به مردم وفیلمسازی درباره مشکلات اجتماعی و سیاسی نهی کرده‌ای  .  مردم سکوت هنرمندان را فراموش نخواهند کرد  .  مردم بهترین داوران‌اند  . »