ده دقیقه تشویق برای فیلم ضد جنگ مل گیبسون: فیلم های مطرح جشنواره ونیز
فیلم علمی - تخیلی «ورود» در باره تلاش برای مکالمه با موجودات فضائی، مرزهای میان درک و احساس را در هم می شکند. با فیلم ضد جنگ «سلسله جبال هکسا» مل گیبسون بعد از ده سال به قلب صنعت سینما باز می گردد. «لیو شرایبر» برای فیلم «خون ریز» 800 بار مشت خورد.
ونیز ، ایتالیا جشنواره فیلم ونیز وهمزمان با آن ، « تلوراید » جشنواره کوچک ولی مهمی که در شهرکی کوهستانی در ایالت کلرادوی آمریکا برگزار می‌شود ، امسال موقعی از راه رسیدند که مطبوعات حرفه‌ای و ستون‌های منتقدان ، پر از مرثیه در باره مرگ سینما‌بود  . اما سه شنبه 16 شهریور «‌ای  .  او  .  اسکات » منتقد ارشد نیویورک تایمز ، در مقاله‌ای از « تلوراید » نوشته این جشنواره‌ها ثابت می‌کنند که سینما مرگ ندارد  .  اشاره او به چند از فیلم‌هایی چون موزیکال « لا لالند » و فیلم « ورود » از کارگردان دنیس ویله نوو است که همزمان در ونیز و تیلوراید نمایش داده شدند  .  اما پر سروصداترین فیلم جشنواره ونیز ، یک فیلم ضد جنگ از مل گیبسون ، با شرکت اندرو گارفیلد است که گزارش داده شد ده دقیقه برای آن دست زدند  . مل گیبسون ، بازیگر ، تهیه‌کننده و کارگردان ، 21 سال پیش برای « شجاع دل » یا Braveheart اسکار گرفت  .  او دو سال بعد از از فیلم پرفروش اش ، « مصیبت مسیح » در سال 2004 که بالای یک میلیارد دلار در دنیا فروش داشت ، یک فیلم هیجانی هنرمندانه ، با دیالوگی کاملا نامهفوم به زبان باستانی سرخپوستان آمریکای جنوبی ، به وجود آورد به نام « اپوکالیپتو » و پس از آن ، به عنوان کارگردان ، ده سال سکوت کرد  . تیتر صفحات سینمائی روزنامه‌های صبح دوشنبه این‌بود که خبرنگاران و منتقدان بعد از نمایش فیلم « سلسله جبال هکسا » Hacksaw Ridge یک فیلم ضد جنگ از بازیگر وکارگردان شصت ساله ، مل گیبسون ، ده دقیقه کف زدند  . مل گیبسون را هوادارها ، بعضی با صورتهائی به رنگ آبی به احترام فیلم « شجاع دل » روی فرش قرمز احاطه کرده‌بودند ، در کنار او ، با اندرو گارفیلد ، بازیگر نقش اصلی ، و همچنین « وینس وان » و دیگر دست اندرکاران ، قبل از آغاز نمایش هکسا ریج در تالار اصلی جشنواره ، روی فرش قرمز رفتند  . گارفیلد در جلسه مصاحبه مطبوعاتی ، سبک کارگردانی گیبسون را « مادرانه » توصیف کرد و گفت لحظه‌ای بازیگرش را تنها نمی‌گذارد  . در داستان تاریخی فیلم « هکسا ریج » اندرو گارفیلد نقش « دزموند داس » را بازی می‌کند ، پزشک ارتش ، که هر چند از بدست گرفتن اسلحه امتناع ورزید اما بعد از جنگ جهانی دوم ، به خاطر نجات جان دهها همرزم که نجات شان داده‌بود ، مدال افتخار گرفت  . در مصاحبه مطبوعاتی جشنواره ونیز ، مل گیبسون تلاش شخصیت فیلم اش را یگانه می‌داند ، که در بدترین موقعیت ممکن ، وسط جهنم ؛ بدون اسلحه ، فقط به اتکای ایمان و اعتقاد خودش ، کاری خارق العاده انجام می‌دهد  .  گیبسون می‌گوید به عنوان داستان گو ، می‌خواهد بازگوکننده ماجراهای چنین مردانی باشد  . مجله تخصصی ورایتی می‌نویسد این فیلم بعد از ده سال ، بازگشت پیروزمندانه « مل گیبسون » به قلب صنعت سینما را نشانه می‌زند  .  اوئن گلیبرمن ، منتقد ورایتی ، می‌نویسد : « گیبسون میدان جنگ سینمائی توفنده‌ای خلق می‌کند ، از آن خودش ، که هر بار جنگ بالا می‌گیرد ، به قدری بی‌امان است که تصور نمی‌توان کرد کسی از آن جان سالم به در ببرد  .  جذابیت فیلم ، در نمایش عمق بی‌باکی شخصیت « دزموند ( گارفیلد )» است و عشق او نسبت به برادران همرزمش  . » دیوید رونی ، منتقد مجله تخصصی « هالیوود ریپورتر » می‌نویسد : « گیبسون بار دیگر ثابت می‌کند که قصه گوئی مردانه است که به خوبی می‌داند چگونه بر ضربان نبض تماشاگر بیافزاید ، سطح عاطفه را بالا ببرد ، و شدت فیلم را به اوجی انفجاری برساند  .  درونمایه هائی مثل شجاعت ، وطن پرستی ، ایمان و وفاداری بدون لغزش نسبت به باورهای شخصی ، در تمام فیلم هائی که گیبسون کارگردانی کرده ، حضور دارند ، همچنانکه دلمشغولی او نسبت به خشونت و نمایش خون و زخم  .  گیبسون از این کیفیت‌ها بهره می‌گیرد برای بازگو کردن داستانی واقعی در باره قهرمانی بدون خشونت افراطی ، و در راه رسیدن به یک درام برانگیزاننده ، از لغزش‌های متداول فیلمهای جنگی ، می‌پرهیزد  . « ایمی ادمز » ستاره فیلم جدید « تام فورد » طراح و مدساز بین‌المللی است که با همبازی اش « جیک جیلنهال » و کارگردان ، با یک تاکسی آبی ، برای شرکت در مصاحبه مطبوعاتی فلیم « حیوانات شبانه » کار جدید تام فورد ، به جزیره لیدو وارد شدند  . در فیلم « حیوانات شبانه » خانم ادمز نقش یک گالری‌دار را بازی می‌کند که وقتی نسخه خطی کتابی از شوهر سابقش در باره زندگی بیست سال پیش در حومه یک شهر در تگزاس به دست اش می‌رسد ، زندگی اش به هم می‌ریزد  . دومین کار سینمائی طراح پرمشغله مد ، تام فورد هفت سال بعد از ساخته شدن « مرد منفرد » عرضه می‌شود  .  تام فورد گفت در این فاصله ، صد مغازه جدید باز کرد ، فرزند پیدا کرد و فرصت نکرده به فیلم ساختن بپردازد  . فیلم « بریدر » یا خون‌ریز ، درام مشت زنی جدی که خارج از مسابقه روز جمعه نمایش داده شد ، براساس زندگی « چاک وپنر Wepner » درست‌شده‌، قهرمانی که 15 روند در برابر قهرمان مشت زنی جهان محمد علی ، مقاومت کرد  . در مصاحبه مطبوعاتی جشنواره ونیز ، فیلیپ فالاردو ، کارگردان ، می‌گوید با شرایبر هم عقیده است که عیب فیلمهای مشت زنی ، غیرواقعی بودن ضربه هاست و بنابراین برای واقعی نشان دادن مشت زنی در این فیلم ، شرایبر بیش از 800 مشت روی صورت و بدن خود تحمل کرد  . مشکل دیگر شرایبر با فیلم‌های زندگینامه‌ای این است که بازی اش مورد قضاوت کسی که نقش اش را بازی می‌کند ، قرار می‌گیرد  . شرایبر می‌گوید بازی زندگینامه آدمهای معاصر را دوست ندارد ، چون زود می‌توان علیه بازی اش داوری کرد ، هر چند که خوشبختانه « چاک وپنر » که فیلم را دیده ، از بازی او خوشش آمده  . فیلم « ورود » از کارگردان کانادائی « دنیس ویله نوو » داستان تلاش برای حل مشکلی که ورود سرنشینان 12 سفینه فضائی عظیم ، به کره زمین پدید آورده است  . ایمی ادمز ، که در مراسم افتتاح فیلم در جشنواره ونیز ، نگاه‌ها را به سوی خود کشید ، نقش زبان‌شناس نابغه‌ای را بازی می‌کند که از سوی ارتش ، برای تلاش برای درک زبان نوآمدگان فضائی ، دعوت می‌شود  . کارگردان ویله نوو می‌گوید بزرگترین چالش عمرش در فیلم « ورود » این‌بود که فیلم با فکر خلق یک تمدن بیگانه ، موجودات بیگانه و قوانین متفاوت فیزیک و شیمی سروکار دارد که کاری دشوار‌بود ، در حالیکه اول فکر می‌کرد بازی است ، ولی کابوسی‌بود ، چون باید چیزی خلق می‌شد که هم تازگی داشته باشد ، هم به عقل جور در بیاید ، هم اصیل باشد و هم قبلا دیده‌نشده‌باشد و هم برانگیزنده باشد  . او می‌گوید ، یعنی باید به فکری می‌رسید ، در حالیکه در جهانی ناشناخته قرار گرفته‌بود ، و هیچ محدودیتی هم سر راه اش نبود  . ویله نوو ، که فیلم « سیکاریو » ی او دو سال پیش ، با تحسین منتقدها روبرو شد ، می‌گوید فکر و تجربه و کاوش زیادی صرف یافتن ایده اصلی شد ، و سرانجام ، فکر می‌کند موجود فضائی که طرح کرده‌اند ، چالش‌آمیز است و هنوز هم در حیرت است که کسی نگفت دیوانه هستید که این کار را کردید  . او می‌گوید آزادی آن را داشت که این فیلم را بسازد و از این آزادی بهره گرفت  . منتقد نیویورک تایمز (‌ای او اسکات ) فیلم « ورود » را یک معمای شکیل توصیف کرده هم برای قهرمانان داستان ، هم برای فیلمساز و هم برای تماشاگران ، که در آن به کمک تصاویر و موسیقی مالیخولیائی ، مرزهای میان فکر و احساس ، به طرزی هنرمندانه ، از میان برداشته‌شده‌ .