پیامی هشدارآمیز و در عین حال دلگرم کننده به مردم مصر
عباس میلانی: جمهوری اسلامی ایران بی شرمانه ادعا می کند که قیام امروز مصر چیزی نیست مگر پس لرزه های انقلاب ایران. مردم مصر باید خلاف این ادعا را ثابت کنند، نه فقط برای خاطر مصر.
عباس میلانی ، مدیر مرکز مطالعات ایرانی دانشگاه استنفورد و پژوهشگر و نویسنده سرشناس ایرانی ، در مطلبی که در شماره اخیر مجله « نیو ریپابلیک » به چاپ رسیده ، از جانب یک نویسنده ایرانی که انقلاب 1357 ایران را تجربه کرده است به مردم مصر پیامی حاکی از هشدار و دلگرمی توامان می‌دهد  . آقای میلانی می‌نویسد : پس از چندی ناآرامی ، به دنبال برقراری حکومت نظامی در برخی شهرهای بزرگ کشور ، رهبر خودکامه نطقی ایراد کرد که لحنی حاکی از پشیمانی داشت  .  او در این نطق که از تلویزیون سراسری پخش شد وعده اصلاحات داد و به مردم دمکراسی‌طلب قول داد به مطالباتشان احترام بگذارد  . برای مدتی طولانی ، ایالات متحده آمریکا به او نصیحت می‌کرد که فضای سیاسی کشورش را باز کند - اما نزد افکار عمومی ، آمریکا حامی عمده او‌بود  .  رئیس جمهوری آمریکا در پشتیبانی و حمایت از دمکراسی و حقوق‌بشر نطق‌های مهم و قرا سر می‌داد و به مردم اطمینان می‌داد که ایالات متحده از خواسته‌های دمکراتیک آنان حمایت می‌کند  .  اما هم رهبر سیاسی کشور و هم حامیان آمریکایی اش ، با سیل عظیم تظاهرکنندگانی که به خیابان‌ها ریختند ، غافلگیر شدند  .  مقامات آمریکایی بازی خطرناکی را در پیش گرفتند : از یک سو به رهبر مورد اعتراض مردم پیشنهاد حمایت دادند و از سوی دیگر آغاز رابطه با اپوزیسیون را پیشه ساختند  . وقتی که رهبر کشور سعی کرد برای آرام کردن اوضاع از زور نیروی نظامی استفاده کند ، ایالات متحده با صدور بیانیه‌هایی ، از یک سو از تمایل رهبر برای حاکمیت قانون و نظم دفاع کرد و همزمان از سوی دیگر گفت تظاهرات دمکراسی خواهی باید ادامه یابد و توسل به زور نمی‌تواند راه حل مشکلات کشور باشد  .  اسلام‌گرایان افراطی ، با سوئ استفاده از هرج و مرج ناشی از ناآرامی‌ها و اعتراض‌ها با ژست‌های دمکراسی خواهانه ، فرصت را غنیمت دانستند و جنبش دمکراتیک مردم را به نفع سنت و حاکمیت دینی ، مصادره کردند  . آقای میلانی ، نویسنده کتاب « شاه » می‌نویسد : کشوری که از آن حرف می‌زنم ، مصر 2011 نیست ، بلکه ایران 1979 است ، و رهبر مورد نظر شاه ایران است و نه حسنی مبارک  .  همزمان ، به گواهی تاریخ ، وجوه تشابه میان این دو برهه تاریخی ، فراوان است  .  تشابهاتی که هم به آمریکایی‌ها و هم به مصری‌ها درس‌هایی حیاتی می‌دهد  . عباس میلانی می‌گوید : سیاستگزاران آمریکایی باید از انقلاب ایران خطر نوسان بین حمایت از یک رژیم قدیمی و ایجاد رابطه با دمکرات‌های جدید را به یاد داشته باشند  .  باراک اوباما ، باید تمام توان خود را به کار گیرد تا حسنی مبارک را متقاعد سازد تا فورا اعلام کند که دیگر خیال شرکت در انتخابات ریاست جمهوری را ندارد و دولت مسئول و در راس آن محمد البرادعی را - به عنوان چهره‌های میانه رو - منصوب کند تا امور روزانه مملکت را رتق و فتق کند  .  این شاید آخرین شانس مصر برای انتقال منظم به دمکراسی است ، روشی که حکومت‌های غیر دمکراتیک قادر به منحرف ساختن روند دمکراتیک در آن نیستند  . اما برای مصری‌ها ، انقلاب ایران باید به منزله هشدار باشد  .  در سال 1978 آیت‌الله خمینی مقصود واقعی خود ، یعنی تشکیل حکومت استبدادی مذهبیون را پشت ردای دمکراسی پنهان ساخت  .  او بارها وعده داد که هیچ چهره مذهبی در دولت آینده در موضع قدرت قرار نخواهد گرفت  .  اما به محضی که به قدرت رسید دیکتاتوری مذهبی فعلی را بنا نهاد  .  و هنگامی که در ژوئن 2009 - خرداد 1388 - سه میلیون ایرانی به خیابان‌های تهران ریختند تا به چند دهه سرکوب اعتراض کنند ، وحشیانه سرکوب شدند  . عباس میلانی در ادامه مطلب خود می‌نویسد : با در نظر گرفتن چنین سابقه تاریخی ، دمکراسی خواهان مصری نباید به سادگی دستاوردهای خود را تسلیم اسلامگرایان افراطی اخوان المسلمین کنند  .  در صورت سقوط مبارک ، مردم دمکراسی‌طلب نباید به تندروترین و خشن ترین نیروها اجازه دهند با استفاده از هرج و مرج و شلوغی وضعیت ، قدرت را در دست گیرند  .  اگر چنین نیروهایی صاحب قدرت شوند ، مردم مصر دهه‌ها به عقب خواهند رفت و به انقلابی دیگر نیاز خواهند داشت ، درست همان مشکلی که امروز مردم ایران دارند  . ماشین پروپاگاندای رژیم اسلامی تهران در روزهای اخیر درباره شباهت‌های میان وقایع امروز مصر با انقلاب اسلامی 1357 در ایران بسیار گفته است  .  جمهوری اسلامی ایران بی‌شرمانه ادعا می‌کند که قیام امروز مصر چیزی نیست مگر پس‌لرزه‌های انقلاب ایران  .  آقای میلانی هشدار می‌دهد که مردم مصر باید خلاف این ادعا را ثابت کنند ، نه فقط برای خاطر مصر  . بیش از یک قرن ، مصر ، مانند ایران نقش پیشاهنگ کل منطقه را ایفا کرده است ، بنابراین رسیدن دمکراسی به مصر روحانیون حاکم بر ایران را در موضع دفاعی قرار می‌دهد  .  قیام مصر ، به دور از تکرار وقایع 1979 ایران ، می‌تواند خویشاوند وقایع سال 2009 در ایران و شورش برحق دمکراتیک مردم این کشور باشد  .  چنین تعبیری به دمکراسی خواهان کل خاورمیانه اطمینان می‌دهد و نشان می‌دهد که ساختارهای منطقه به واقع در حال تغییر شکل از دیکتاتوری و تعصب ، به دمکراسی و عقلانیت است ؛ انشائالله  .