گزارش اجتماعی: درگذشت جان هوپ فرانکلین، تاریخ شناس برجسته آمریکا
فرانکلین خود را یک «تاریخ شناس سیاه پوست» قلمداد نمی کرد بلکه تاریخ شناس آمریکایی بوده که راه را برای انعکاس تجربه سیاه پوستان هموار کر
تد لندفیر ، خبرنگار صدای آمریکا ، واشنگتن جان هوپ فرانکلین ، تاریخ‌شناس 94 ساله ، هفته گذشته در کارولینای شمالی در گذشت  . فرانکلین ، استاد برجسته و پیشگام مطالعات آمریکایی آفریقایی‌بود که به ملت آمریکا کمک کرد تا فصل مهمی از تاریخ این کشور را بار دیگر بازبینی کنند  . نفوذ فرانکلین در تجلی تاریخ آمریکا آنچنان برجسته و حائز اهمیت‌بود که وی در سال 1995 ، مدال آزادی ریاست جمهوری ، بالاترین مقامی که یک فرد غیر نظامی به آن دست می‌یابد را از آن خود کرد  . بیل کلینتون ، رییس جمهوری پیشین ایالات متحده در مورد وی گفته است :« جان هوپ فرانکلین ، زاده جنوب ، همواره تجلی گاه حقایق تاریخ و حیطه اخلاقی آمریکا بوده است  . » در سال 1921 ، فرانکلین 6 ساله ، نوه یک برده در منطقه فقیرنشین شهر اوکلاهما که همه ساکنین آن سیاه پوست‌بودند ، با وحشت و هراس شاهد حمله سفید پوستان به مناطق مسکونی آمریکایی‌های آفریقایی تبار‌بود  . در این حمله و آتش سوزی ، دفتر وکالت پدرش سوخت و خاکستر شد  .  اما او کینه ، نفرت و تلخی خاطرات دوران کودکی را کوله بار بزرگسالی خود نکرد  . در عوض وی مصمم شد تا با یادگیری و پیشرفت تحصیلی بر روایت زندگی مردم خود نور حقیقت بتاباند  . سطح استعداد او در کالج فیسک در نشویل واقع در تنسی که بیشتر شاگردان آن سیاه پوست‌بودند چنان درخشان‌بود که برای ادامه تحصیل در دانشگاه هاروارد پذیرفته شد  . اما در آن دوران اقتصاد آمریکا در « افسردگی بزرگ » به سر می‌برد و فرانکلین و خانواده اش توان پرداخت هزینه‌های ادامه تحصیل در دانشگاه هاروارد را نداشتند  . این دوران سرشار از درد و حسرت با میانجی گری استاد راهنمای او در کالج فیسک پایان یافت  . فرانکلین در این مورد گفته است :« من یک سیاه پوست 20 ساله و او یک سفید پوست جوان 32 ساله‌بود  .  او 500 دلار به من داد و گفت مسائل مالی نباید تو را از ورود به هاروارد باز دارد  .  او روز بعد مرا به هاروارد فرستاد  . » فرنکلین تا جایی پیشرفت کرد که کتاب او « از برده‌داری تا آزادی »، به معتبرترین و مهمترین سند تارخی دوران برده‌داری آمریکایی‌های آفریقایی تبار در « اولد ساوت » در جنوب بدل شد  . سه میلیون نسخه از این کتاب که از آن به « بازبینی تاریخ » یاد می‌شود ، به فروش رفت و در نهایت توانست تصویر پراکنده و مشتت و گاه غیر واقعی بردگان را متحول کند  . این کتاب ، شورش‌های بردگان و دستاوردهای مردان و زنان سیاه آزاد را شرح می‌دهد  .  حتی از جنبه‌های منفی چهره‌های قهرمان آن دوران همچون توماس جفرسون که برده دار‌بود و « بیانیه استقلال » را نوشت ، پرده بر می‌دارد  . فرانکلین در این مورد گفته است :« جفرسون در سال 1776 نوشته‌بود : « همه انسان‌ها برابر آفریده شده‌اند » اما در سال 1782 گفت :« افرادی هستند که از جنبه‌های متعددی برابر نیستند و سیاه پوستان همچون سفیدپوستان از منطق و عقل برخوردار نمی‌باشند  . » وی گفت سیاه پوستان بو می‌دهند  .  این نوشته‌ها را باید با روحیه و احساسات حاکم بر جامعه آن دوران آمریکا سنجید  . » در سال 1965 ، آزادی خواهان با سر دادن شعار « راه را برای تاریخ‌شناسان باز کنید » در پایتخت آلاباما تظاهرات کردند  . پژوهش‌های فرانکلین در کتابخانه کنگره به وکلای حقوق مدنی دیوان عالی ایالات متحده کمک کرد تا قانون دهه پیش مبنی بر جدایی مدارس دولتی سراسر کشور را نقض کنند  . او و دیگر تاریخ شناسان‌بودند که تظاهرات جمعیت خشمگین و معترض برای دستیابی به حق رای را هدایت می‌کردند  . فرانکلین به یکی از خبرنگاران گفته‌بود :« من از مقاومت‌های شدید آگاهی داشتم و مسلم‌بود که بسیاری از مقامات آماده‌بودند تا به جای اعطای حقوق برابر به سیاه پوستان ، جان خود را از دست بدهند  .  حتی من هم ترسیده‌بودم  .  این‌ها همه بخشی از توجیه تداوم برده داری‌بود و برای دستیابی به این هدف به تحقیر برده‌ها ادامه دادند  . » فرانکلین در چند موسسه به تدریس تاریخ پرداخت و به جایی رسید که به ریاست دپارتمان تاریخ کالج بروکلین در نیویورک منصوب شد و همه 52 کارمند او سفیدپوست‌بودند  . وی گفته است :« من به خود یادآوری می‌کردم این افراد از نظر ظاهری با من تفاوت دارند اما ویژگی‌های انسانی بین من و آن‌ها شباهت‌های بسیاری وجود داشت  . » فراکلین که خود را یک « خوش بین سرسخت » می‌نامید ، به اندیشه پیرامون افسانه زندگی طولانی و پرثمر خود اذعان می‌کرد و می‌گفت :« حدود 70 سال تدریس کردم و دوست دارم دانشجویانم به راه من و به مبارزه برای تثبیت تاریخ به عنوان یک نیروی مثبت و سازنده برای درمان نارسایی‌های اجتماعی و تغییر در جهان ادامه دهند  . » فرانکلین خود را یک « تاریخ‌شناس سیاه پوست » قلمداد نمی‌کرد و در عوض پافشاری او بر این‌بود که وی یک تاریخ‌شناس آمریکایی‌ست که راه را برای انعکاس تجربه سیاه پوستان هموار کرده است  . وی حتی با انتخاب یک ماه از سال به عنوان « ماه سیاه پوستان » مخالف بوده و گفته است سیاه پوستان بخشی از تاریخ آمریکا هستند و هر ماه هر سال به آن‌ها تعلق دارد  .