درایو این سینمای آمریکا ٧٨ ساله شد، اما فقط چند صد فیلم زیرسقف آسمان دوام آوردند
مردم در آن زمان بجای آن که توی یک سینمای تنگ و تاریک روی صندلی های ناراحت درکنار تماشاگران حراف و مزاحم بنشینند و از صدای گریه بچه های شیرخوره و حضور یک آدم قدبلند در صندلی جلویی عذاب بکشند، می توانستند در داخل ماشین خود به تماشای فیلم که روی یک صحنه بسیار بزرگ به نمایش درمی آمد بنشینند
این هفته هم زمان است با سالگرد گشایش نخستین « درایوین سینما » در آمریکا که در شهر « کمدن » در ایالت نیوجرسی و در روز6 ژوئن 1933 اتفاق افتاد  . تا سال 1950 بیش تراز 4000 « درایوین سینما » یا سینماهای هوای آزاد برای تماشای فیلم در زیرسقف آسمان شب در سراسر ایالات متحده آمریکا گشایش یافتند  .  امروزه یعنی حدود 80 سال بعد ، تنها در حدود دویست سینمای درایوین در این کشور باقی مانده است  . در « درایو این سینما » که شباهت‌های زیادی با رستوران‌های « درایوا‌ین » جایی که پیشخدمت‌ها سینی غذایی را به شیشه اتومبیل مشتریان وصل می‌کردند داشت ، مردم به جای آن که توی یک سینمای تنگ و تاریک روی صندلی‌های ناراحت درکنار تماشاگران حراف و مزاحم بنشینند و از صدای گریه بچه‌های شیرخوره و حضور یک آدم قدبلند در صندلی جلویی عذاب بکشند ، می‌توانستند در داخل ماشین خود به تماشای فیلم که روی یک صحنه بسیار بزرگ به نمایش در می‌آمد بنشینند  .  در این پارکینگ سینمایی بزرگ ، اتومبیل‌های دیگری هم در در ردیف‌های اطراف درکنار آن‌ها قرار می‌گرفت  . صاحبان اتومبیل‌ها پس از پرداخت بهای بلیت سینما به متصدی گیشه سینما که در یک کیوسک نشسته‌بود ، وارد محوطه سینما می‌شدند و درکنار یک بلندگوی پایه‌دار که به صورت رج‌های پشت سرهم در محوطه جلوی پرده سینما قرار گرفته‌بود پارک می‌کردند  .  اغلب خانواده‌ها بچه‌های شیرخوره خود را هم به همراه خود می‌آوردند  .  بسیاری از طرفداران « درایو این سینما » را نوجوانان آمریکایی تشکیل می‌دادند که تاریکی رومانتیک و بدون مزاحمت آن را دوست داشتند  .  تا جایی که در نخستین سال‌های شروع کار « درایو این سینما » به آن لقب « خندق‌های عشق » داده شده‌بود  ! نوع فیلم‌هایی که دراین درایو این سینماها نشان داده می‌شد هم اغلب از نوع فیلم‌های خانوادگی یا فیلم‌های علمی تخیلی ، اکشن تریلر و گاه ترسناک و هیولایی‌بود  .  اما کیفیت صدایی که از طریق یک بلند گوی کوچک که روی پنجره داخل اتومبیل وصل می‌شد به هیچ وجه تعریفی نداشت وغالبا همراه با خش خش و پارازیت‌های ناهنجار‌بود  .  گاه صدای بلند گو خیلی کم‌بود و گاه اصلا صدایی از آن خارج نمی‌شد که در این صورت مشتری بایستی دنبال جای پارک تازه‌ای بگردد  . بوفه درایو این سینما به خصوص در سینماهای معروف آن زمان « استارلایت » و « سانست » که شعبه‌هایی در سراسر آمریکا داشتند از یک فهرست غذای مفصل شامل خوراک‌های سرخ‌شده‌از جمله سیب‌زمینی سوخاری و ذرت بوداده و « سودا پاپ » یا نوشیدنی‌های توی بطری مثل کوکا کولا و پپسی کولا تشکیل می‌شد  .  بسیاری از مشتریان سینمای درایوین غذای خود را به همراه می‌آوردند که این کار درواقع « ممنوع »‌بود چرا که بیشتر عواید این سینماها از فروش تنقلات در بوفه آن به دست می‌آمد  .  بعضی‌ها هم گاه برای صرفه‌جویی و عدم پرداخت وجه بلیت‌های اضافی ، هنگام ورود به سینمای درایو این ، یک یا دونفر را در صندوق عقب ماشین خود قایم می‌کردند  . اغلب مواقع ، پیش از نمایش پیش پرده‌ها و کارتون‌های کوتاه و خنده‌دار ، عکس‌های اشتها‌آوری از اغذیه موجود در بوفه سینما به نمایش گذاشته می‌شد تا مشتریان را تشویق به خرید از بوفه کنند  . سال‌ها بعد ، با آغاز تغییراتی که با عقب و جلو بردن ساعت‌های روز در تابستان و زمستان انجام شد ، چند ماه درسال رفتن به سینمای درایو این تا ساعت 9 شب و تا پیش از زمانی که هوا کاملا تاریک می‌شود امکان‌پذیر نبود  .  به همین جهت هم کم کم با رواج تلویزیون رنگی و بعدها کرایه فیلم‌ها از طریق ویدیو ، مردم ماندن درخانه‌های خود را به رفتن به درایو این سینما ترجیح دادند  . با رکود روزافزون درایو این سینما ، برخی از صاحبان سینماهای « درایو این » به ناچار تصمیم گرفتند تا با فیلم‌های ریسکی به فروش گیشه خود کمک کنند  .  اما همسایه‌های این سینماها ، والدین بچه‌های کم سن و سال و پلیس جلوی این کار را گرفتند  .  بعضی دیگر از صاحبان درایوین سینماها هم ناچار زمین سینمای خود را به خریداران املاک فروختند که بسیاری از آن‌ها بعدها تبدیل به فروشگاه‌های بزرگ و ساختمان‌های مسکونی چند طبقه شد  . امروزه بسیاری از شهرهای ایالات متحده آمریکا می‌کوشند تا با تاسیس سینماهای هوای آزاد ، یاد دوران « درایو این سینما » را زنده کنند  .  از جمله این کارها ، نمایش فیلم‌ها در پارک و باغچه‌های مجاور فروشگاه‌های بزرگ است  .  اما تماشاگران دیگر نخواهند توانست تماشای این فیلم‌ها را ضمن نشستن در شورلت‌ها دهه پنجاه میلادی خود تجربه کنند یا هنگام ورود به داخل درایو این سینما به یاد ترانه معروفی به همین نام از گروه « بیچ بویز » زمزمه کنند : « هروقت که با دختری قرار ملاقات دارم  ..  فقط به یک مکان فکر می‌کنم  .. به سینمای درایو این  .. چه جای با حالی برای حرف زدن و شاید هم کمی فیلم تماشا کردن  ! »