دیدگاه گاردین در مورد همکاری ایران و آمریکا در خاورمیانه
گاردین: ایران و آمریکا دارای منافع مشترکی در عراق هستند. آیا آنها می توانند آنجا همکاری کنند، و در سطح گسترده تر نیز همکاری بیشتری کنند؟
اگر کسی یک سال قبل می‌گفت آمریکا و ایران ممکن است برای حل یک بحران بین‌المللی ، در حال همکاری باشند ، احتمالا او را دیوانه فرض می‌کردند  .  امروز نباید در مورد میزان همگرایی دو کشور اغراق کرد ، اما تهدید عراق از سوی گروه اسلامی عراق و شام ، داعش ، منافع مشترکی میان آمریکا و ایران به وجود آورده است  . امروز عراق را می‌توان مثل خانه‌ای در نظر گرفت که آمریکا آن را ساخت ، اما نه خیلی خوب ، و ایران نیز آن را تصاحب کرد و کنترل نیمی از آن را بدست گرفت ، که این هم خیلی خوب نیست  . نه تهران و نه واشنگتن نمی‌خواهند که کاردستی آن‌ها کاملا خراب شود ، آن هم با عواقبی خطرناک که نه فقط عراق ، بلکه کل منطقه را تهدید می‌کند  .  منطقی به نظر می‌رسد که ایران و آمریکا با همکاری هم این خانه را تعمیر کنند  .  امکان دارد که این اقدام همکاری‌های گسترده تری را به دنبال داشته باشد ، و حتی برای حل و فصل اوضاع سوریه ، مهار موثر گروه‌های جهادی ، و کاهش سطح برخوردها میان شیعه‌ها و سنی‌ها در خاورمیانه ، راهی ایجاد کند  . این گمانه زنی‌ها خیلی خوشبیخانه است  .  مرحله‌ای که در آن اکنون قرار داریم این است که هر دو کشور گفته‌اند که برای همکاری ، مشورت می‌کنند و بریتانیا نیز اعلام کرده است سفارت خود را در تهران باز می‌کند  .  اقدام نظامی خیلی کم محتمل است ، کم خواهان دارد و و کنتر از اقدام سیاسی اهمیت دارد  . این گمانه زنی‌ها البته در سواحل دور حدس و گمان‌های خوشبیخانه است  .  اما مرحله‌ای که در آن اکنون قرار داریم ، این است که هر دو کشور گفته‌اند که مشورت و همکاری ، خواهند کرد و بریتانیا نیز اعلام کرده است سفارت خود را در تهران باز می‌کند  . اقدام نظامی نسبت به اقدام سیاسی ، خیلی احتمال کمتری ، مطلوبیت کمتری و اهمیت کمتری دارد  .  ایران و آمریکا باید توافق کنند که درمورد نوری المالکی ، نخست‌وزیر کاملا ناموفق عراق چه کاری می‌خواهند انجام دهند  .  هیچکدام از دو کشور آقای مالکی را دوست ندارند ، و او نیز هیچکدام از این دو کشور را دوست ندارد ، اما ایران در سال‌های اخیر دو بار به او کمک کرده است که سمت نخست وزیری خود را حفظ کند  .  آیا او هنوز آدم آن‌ها است  ؟  و اگر هست ، آیا ایالات متحده نیز فکر می‌کند که باید از مالکی حمایت کند  ؟  از اظهارات اخیر مالکی اینطور به نظر می‌رسد که او از گذشته درسی نگرفته است  .  بنابراین سوالاتی که مطرح شد ، اساسی است  . ‌آن‌سوی پاکت نامه داعش ، سوریه قرار دارد  .  اگر قرار است با داعش به‌طور موثر برخورد شود ، لازم است که در سوریه نیز تحت فشار قرار بگیرد  .  دولت اسد متهم است که با برخی از گروه‌های جهادی با شدت کمتری به نسبت دشمنان غیر جهادی خود برخورد کرده است  .  گفته می‌شود دولت اسد برای بقائ به جهادی‌ها نیاز دارد تا نشان دهد رژیمش خاکریز مقابله با تروریسم است و همچنین دشمنانش را باهم درگیر کند  .  آیا ایران می‌تواند این روند را تغییر دهد و دولت سوریه را در ازای حدی از توانمندی ، به سمت مذاکرات صلح واقعی که آمریکا می‌تواند میانجی آن باشد ، هل دهد  ؟ بستر اوضاع این است که از زمان توافق اولیه اتمی میان ایران و قدرت‌های جهانی ، تهران و غرب به کندی ، از یک سال گذشته به سمت بهبود روابط پیش رفته‌اند  .  توافق جامع برای محدود کردن فعالیت‌های اتمی ایران ، و پایان دادن به تحریم‌های فلج‌کننده اقتصادی علیه این کشور ، هنوز خیلی دورتر از آن است که بتوان آن را تضمین کرد ، اما چنین توافقی به نسبت سال‌های قبل ، نزدیک تر است  .  اگر می‌خواهید خیلی امیدوار باشد ، می‌توانید به بحران عراق به عنوان عاملی نگاه کنید که به « توافق بزرگ » میان ایران و آمریکا کمک کند ، توافقی که در گذشته هر دو آن را از دست دادند  .