گزارش یک بسیجی از تظاهرات سبزها در تهران
یک بسیجی: با این سربازها به جایی نمی رسیم؛ سبزها هم انگار این را فهمیده اند و در چپ و راست ما آرایش میگیرند و جلو میآیند؛ ما این وسط گیر افتاده یم؛ تنها تلاش میكنیم چهارراه سقوط نكند. یكان ناجا ناآزموده و ترسیده است؛ پیشاپیش راه میافتیم و به اگزوز موتورها گاز میدهیم و حیدر میكشیم
باوجود آن که رسانه‌های رسمی و غیررسمی همراه با نیروهای امنیتی و انتظامی جمهوری اسلامی در واکنش به تظاهرات سبزها در بیست و پنجم بهمن ماه اعلام کرده‌بودند فراخوان رهبران جنبش سبز برای عملی شدن تظاهرات به شکست انجامیده و خیابان‌های تهران « آرام »، « عادی »‌بود و اگر تحرکی‌بود ناشی از حضور « نیروهای حزب الله » در خیابان‌های تهران بوده است ؛ اما فردای آن روز حتا تندروترین جناح‌های حاکمیت از جمله جریان گرداننده کیهان تهران ناچار به پذیرش وقوع چنین تظاهراتی شدند  . روزنامه کیهان شمار تظاهرکنندگان را فقط سیصد تن اعلام کرده و آن را شکستی برای رهبران سبز و رسانه‌های بیگانه از جمله صدای آمریکا دانست  . رسانه‌ها و خبرگزاریهای داخلی هم چنان سانسورزده‌بودند که حتا جرئت درج این خبر را نداشتند تا پیش از گزارش کیهان بنویسند سیصد تن مخالف دولت در خیابان‌های تهران دست به راهپیمایی زدند و در این جریان دو تن نیز کشته شدند  . به گفته یک منتقد رسانه‌ها ، خبرگزاریها و سایت‌های رسمی و غیررسمی داخلی که اخبار بی‌اهمیتی مثل سخنان یک معاون مدیر اداره کشاورزی فلان شهرستان را منتشر کرده‌بودند ، فضا بر انتشار تظاهرات از پیش اعلام‌شده‌بیست و پنجم بهمن بسته و به ناچار از کنارش گذشتند  . هرچند بازتاب این رویداد در موضعگیری مقامات رسمی را می‌توان از مذمت‌های پیاپی شان دریافت  .  بسیاری از مقامات موثر نظام اعلام کردند بیست و پنجم بهمن نقطه عطف جدایی کامل « سران فتنه » از « نظام » است و بیعت « خواص خاموش » با رهبری و نظام در محکومیت این رویداد ضروریست  . این خبرگزاریها نگفتند آیا تظاهرات سیصدنفر جوان مخالف ارزش این همه محکومیت داشته و باید نقطه عطفی در بیعت با نظام بشمار آید یا این که این تظاهرات رویدادی فراسوی برداشت و پیش‌بینی مقامات امنیتی بوده است  ؟ اما روز سه شنبه چندین سایت رسمی وابسته به حاکمیت از جمله سایت الف گزارش یک بسیجی مومن به نظام و از اعضای گروه امنیتی حمله‌کننده به تظاهرات بیست و پنجم بهمن را منتشر کرده‌اند که خود می‌تواند گویای دامنه تظاهرات همبستگی سبزها با خیزش‌های مردمی در خاورمیانه باشد  . نام این گزارش « نبرد روز ولنتاین » است که سیدمهدی فاطمی صدر ، بسیجی مومن به نظام و از اعضای گروه سرکوبگر امنیتی آن را نوشته است  .  این گزارشگر به دو جریان در نیروهای امنیتی مسئول سرکوب اشاره می‌کند گروه نرم‌ها و گروه سخت‌ها  .  گروهی که سخت باور داشتند سبزها مضمحل شده‌اند  .  این باور در لابلای سخنان مقامات ارشد نظام هم تا روز پیش از آن بازتاب داشت ؛ اما سبزها معادلات را بهم ریختند  . دومین نکته تجهیزات نیروهای لباس شخصی مامور سرکوب مردم جالب است که خودش معترف است مجهز به زنجیر برای حمله و دستبند برای بازداشت افراد بوده و افراد را هم دستگیر کرده است  .  او خود صریحا نوشته است دستگیری‌ها بدون هیچگونه حکم قضایی بوده است  . و مهمتر از همه چیز گزارشگر بسیجی این واقعه صریحا اعتراف می‌کند سبزها مجهز و مسلح به اسلحه نیستند و حتا بمب بنزینی هم پرتاب نمی‌کنند  .  تنها اسلحه شان شعار « مرگ بر دیکتاتور » است  .  او حتا وقتی واژه « منافقین » را بکار می‌گیرد می‌نویسد : « منافقین سبز » یعنی تظاهرکنندگانی که وابسته به جنبش سبز هستند  . به گفته یکی از منتقدان این گزارش می‌تواند برای مقامات ارشد نظام و پیاده‌هایی مثل حسین شریعتمداری خواندنی باشد که همه تلاش خود را بکار گرفتند تا بگویند مخالفان خیابانی مرده‌اند  . « جمعیت پیاده‌روی شمالی خیابان انقلاب اسلامی غیرعادی است ؛ چیزی شبیه به 22 خرداد ام‌سال  .  از میدان فردوسی پراکنده ناجا ایستاده است و بچه‌های بسیج و آدم‌های اطلاعات  .  جمعیت پیش می‌رود و ساکت است و بدش نه‌می‌آید که پیاده‌رو را قفل کند  .  سر وصال به چپ می‌رویم و از خیابان پایینی به سمت میدان انقلاب اسلامی ادامه می‌دهیم  . از هفته‌ی پیش دو صدا از حزب‌الله به گوش می‌رسید ؛ حرف حزب‌اللهی‌های نرم آن‌بود که نه‌می‌آیند و حزب‌اللهی‌های سخت هش‌دار می‌دادند که نه‌آیند ؛ و کسی در این باره صحبت نه‌می‌کرد که اگر آمدند ، چه  ؟  اشتباه نرم‌ها این‌بود که میان فتنه‌ی مرده‌ی سبز و توده‌های زنده‌ی سبز تفکیک نه‌می‌کردند ، تا به‌دانند که بستر مدرن و بدنه‌ی ملحد فتنه هنوز بر جا است ، و مشکل سخت‌ها این‌بودند که خیلی متفطن محدودیت‌های اعمال خشونت در فرونشاندن حرکت‌های مدنی نه‌بودند  . احساسم این‌بود که محتاج امواج انسانی هستیم ؛ یعنی هم‌آن کاری که 26 خرداد کردیم یا 16 آذر ؛ یک‌صدم جمعیت و صوت و پوستر سه‌روز پیش ( 22 بهمن ) اگر ام‌روز در خیابان‌بود ، بساط این‌ها خود به خود برچیده‌بود  .  مشکل اما آن است که حزب‌الله سال‌ها است که عملیات نظری و نظامی خود را سامان‌ داده است ، اما در طرح و اجرای عملیات مدنی هنوز معطل رسانه‌ی محافظه‌کار ملی و پیرمردهای شورای هم‌آهنگی تبلیغات اسلامی است  . سبزها اما معطل رسانه‌ی ملی یا پیرمردهای شورائ نیستند ؛ سازمان‌های امنیتی دش‌من ، طی سال‌ها ، چارچوب عملیات مدنی آن‌ها را بنائ کرده‌اند و آن‌ها اکنون رسانه‌های خود را دارند و شبکه‌های خود را و هسته‌های خود ؛ و هر از گاه عملیاتی ایذائی را به راه می‌اندازند و توده‌های هوادار خویش را به کف خیابان می‌آورند  . سر تقاطع شهدای ژاندارمری و کارگر ایستاده‌ییم ؛ اولین دسته از منافقین سبز را می‌بینم که شعار می‌دهند و به سوی ما می‌آیند  .  این ، یعنی نه‌توانسته‌اند خیابان اصلی ( انقلاب اسلامی ) را اشغال کنند و از خیابان‌های موازی به غرب می‌روند  .  موقعیت برخورد نیست ؛ با سید و سهیل به شمال می‌کشیم  .  سبزها می‌آیند و شعار می‌دهند و رد می‌شوند ؛ صد دختر و پسر خوش‌حال با سر و وضعی که مناسب ام‌روز است ؛ ام‌روز 25 بهمن است ؛ 14 فوریه ؛ روز ولنتاین  . سبزها از هم‌این ابتدائ باخته‌اند ؛ فراخوان تظاهرات در روز ولنتاین یعنی پذیرش ادعایی که حزب‌الله از ابتدای فتنه در حال اثبات آن بوده است ؛ این که سبزها دین نه‌دارند  .  حالا هر چه می‌گذرد از نفاق سبزها کم می‌شود و از فراخوان در مناسبت‌های مذهبی رسیده‌اند به مناسبت‌های ملی و از آن جا به مناسب‌های مدرن ؛ به ولنتاین ؛ روز جهانی بزرگ‌داشت فحشائ  . از میدان انقلاب اسلامی وارد خیابان آزادی می‌شویم و به غرب می‌رویم ؛ پیش از آن قدری از جیره‌ی جنگیم را می‌خوریم ، و زنجیرم را از کیف به جیب بارانیم می‌برم ؛ حالا اطمینان دارم که درگیر خواهیم شد  . خیابان آزادی باز است و خبری از ناجا نیست ؛ همه غافل‌گیر شده‌اند  .  سبزها آرام‌آرام متراکم می‌شوند و پوزبند می‌زنند و منتظرند  .  ما در حاشیه‌ی خیابان با آن‌ها حرکت می‌کنیم  .  از پیاده‌روی شمالی کسی شعار را آغاز می‌کند : مرگ بر دیکتاتور ؛ از این سو پاسخش بلند می‌شود  .  پسرکی پوزبند را روی صورتش صاف می‌کند و دست بلند می‌کند و شعار می‌دهد : نه غزه ، نه لبنان / تونس و مصر و ایران ؛ پاسخش را نصفه و نیمه می‌‌دهند  .  دخترکی غر می‌زند : ما را قاتی عرب‌ها نه‌کنید  . جلوتر نه‌می‌رویم ؛ برمی‌گردیم  .  حالا سبزها متشکل شده‌اند ؛ عده‌یی رو به خیابان ایستاده‌اند و شعار می‌دهند ، و جلوتر سرود می‌خوانند  .  ما سه نفر را نه‌می‌بینند ؛ شاید هم می‌بینند و جسارت جلو آمدن نه‌دارند  .  حالا ما در دالانی از منافقین سبز به سمت میدان انقلاب اسلامی بازمی‌گردیم  . اولین یکان‌های بسیج را که می‌بینم نفسی می‌کشم ؛ کم‌تر این اندازه دلم برای بسیجی‌ها تنگ شده‌بود  .  یکان‌های ناجا هستند و بسیجی‌ها که در حاشیه‌ی میدان و خط ویژه مستقر هستند  .  به ساعت نگاه می‌کنم ؛ دست کم دوسه ساعت از سبزها عقبیم  . اکبر صباغیان فرمان‌ده یکان حاشیه‌ی میدان است ؛ می‌ایستیم به صحبت ؛ سبزها برایش جدی نیستند  .  خوش‌حال است که سبزها آمده‌اند و او بعد از ظهر سر کار نه‌مانده است ؛ جمع کردن سبزها برای اکبر بیش‌تر یک تفریح است  .  دلم برای سعید محمدی تنگ است و پیدایش نه‌می‌کنم ؛ مصطفا بابایی با بچه‌های ستاد راهیان آمده است و خبری از جواد تاجیک نیست  . در میدان انقلاب اسلامی نه‌می‌مانیم‌ ؛ به سمت فردوسی هم نه‌می‌رویم ؛ هر چه هست در جناح غرب است  .  اولین ستون‌های دود را در خیابان جمال‌زاده خاموش کرده‌ییم و یکان‌های موتورسوار ، حالا ، پیاده‌روهای خیابان آزادی را پاک کرده‌اند ؛ چند فرعی آن طرف‌تر اما سبزها در حال تشکل هستند  . انتهای خیابان زارع سبزها آرایش گرفته‌اند و تلاش می‌کنند که آتش روشن کنند ؛ مرددند که به‌روند یا به‌مانند  .  بدم نه‌می‌آید که پیش از درگیری با آن‌ها محاجه کنم  .  بچه‌ها تذکر می‌دهند که زیاد جلو نه‌روم  .  چند نفر پیاده و چند موتور هستیم و نیاز به نیروی کمکی داریم ؛ می‌خواهم به اکبر زنگ به‌زنم اما تلفن‌ها قطع است  . سیدپویان کسی را به من نشان می‌دهد ؛ سیدشهاب واجدی ؛ نه‌می‌شناسمش  .  فقط احساس می‌کنم که لنز دوربینش برای درگیری خیابانی زیادی بزرگ و سنگین است  .  کسی پشت موتوری نشسته و سبزها را رصد می‌کند  .  به شانه‌اش می‌زنم : تو که می‌گفتی این دلقک‌ها نه‌می‌آیند  ؟!  چیزی نه‌می‌گوید ؛ حسین قدیانی است که ترک میثم محمدحسنی نشسته است  . میثم از موتور پایین می‌آید و می‌رود به پیشانی کار ؛ با یک باتوم فنری در دست ؛ تک و تنها  .  عشق می‌کنم با حسین و میثم و شهاب که جسارت‌شان را بیرون از وب هم می‌توان دید  . ابتدای خیابان را بسته‌ییم و حالا فرعی‌ها را خلوت می‌کنیم ؛ وسط داد و تشر خانمی می‌ایستد به بحث ؛ عاقله‌زنی است که خانه‌اش هم‌این جا است او و هم‌سایه‌ها می‌خواهند به‌دانند از چه به سبزها اجازه‌ی تجمع نه‌می‌دهیم  ؟  زنجیرم را فراموش می‌کنم و بحث مبسوطی را شروع می‌کنم در تبارشناسی منافقین سبز ؛ انتهایش به این می‌رسم که این‌ها نه علیه حکومت که برای جنسیت شورش کرده‌اند  . بحث را جمع می‌کنم ؛ آرایش می‌گیریم و می‌زنیم به سبزها ؛ با اولین فشار می‌پاشند ؛ یکی‌شان را نشان کرده‌ییم و می‌خواهد فرار کند ؛ در پیاده‌رو با موتور سرنگونش می‌کنیم ؛ میثم او را گرفته و می‌خواهد مهارش کند ؛ یک دست‌بند نایلونی درمی‌آورم به او می‌دهم  . کارمان در این جا تمام‌شده‌است ؛ آتش را خاموش می‌کنیم و سطل آشغال را کنار می‌کشیم و خیابان را باز می‌کنیم  .  به راه می‌افتیم  .  دسته‌ی ما به شرق می‌رود و سیدپویان ترک موتور دسته‌ی دیگر نشسته است و با آن‌ها می‌رود  . دسته‌ی ما بسیجی‌هایی هستند که کف خیابان هم‌دیگر را پیدا کرده‌اند ؛ خیابان به خیابان سبزها را دنبال می‌کنند و می‌پاشانندشان  .  کسی سلاح یا سپر نه‌دارد و موتورها مال خود بچه‌ها است ؛ ره‌بر گروه ، مسلح به شاخه‌ی کلفت درختی است و آن یکی چوب‌پرچم دارد و این یکی زنجیر موتور ، و دوسه نفر هم باتوم و شوک  . سر چهارراه بعدی به درگیری نه‌می‌رسیم ؛ سبزها پیشاپیش گریخته‌اند  .  کپسول آتش‌نشان را از اهالی می‌گیریم و آتش را خاموش می‌کنیم  .  سخت‌ترین بخش کار کنار زدن سطل آشغال فلزی از وسط خیابان است که حالا به اندازه‌ی یک قابلمه داغ است  .  برای مداوای انگشتان سوخته‌ی آن رفیق‌مان در حال بررسی هستم که بچه‌ها می‌ریزند جلوی در یک خانه ؛ ظاهرا سبزهایی که این چهارراه را آتش زده‌اند را پناه داده است  . نه‌می‌خواهیم به زور وارد شویم و صاحب خانه آن قدر معطل‌ می‌کند که تنها یک نفر را می‌یابیم ؛ پسرک خود را باخته و رنگ به صورت نه‌دارد  .  می‌گوید به نان‌وایی می‌رفته است  .  در طول همه‌ی این ماه‌ها همه‌ی سبزهایی را که گرفته‌ییم یا به نان‌وایی می‌رفته‌اند یا به کلاس زبان  !  حتم دارم اگر به‌پرسیم به کدام نان‌وایی می‌رفته ، نه‌می‌داند  . در باره‌ی پسرک اختلاف‌نظر وجود دارد ؛ برای تخلیه کردن او به عقب یک موتور و دو نیرومان را از دست می‌دهیم  .  اسلوب من در این مواقع آن است که طرف به کرکره‌ی مغازه‌یی دست‌بند می‌زنم تا نیروی پشت‌بانی به‌آید و تخلیه‌اش کند  .  بچه‌ها موافق نیستند ؛ در نهایت از او عکس می‌گیرند و رهایش می‌کنند  . تقاطع بهرامی و رازی هم به ساده‌گی باز می‌شود ؛ مشکل ابتدای خیابان رازی است ؛ ضلع شرقی پارک دانش‌جو  .  نیروهای ضدشورش جمعیت خیابان انقلاب اسلامی را به این خیابان تخلیه می‌‌کنند و سبزها هر زمان که چشم ما را دور می‌بینند ، در خیابان و فرعی‌ها دوباره متشکل می‌شوند و شعار می‌دهند  . یک‌دو بار هم حتا از ابتدای خیابان خیز برداشتند و هر بار چند قدم بعد شکستند  .  این بار در فرعی شیرزاد به هم پی‌وسته‌اند  .  جای مدارا نیست ؛ زنجیرم را دوتا می‌کنم ؛ موتورها را راه می‌اندازیم ؛ تکبیر می‌دهیم ، حیدر می‌کشیم ، و تا ته کوچه همه را می‌زنیم  . نه‌رسیده به شادمهر احساس می‌کنم که ستون دود می‌بینم ؛ عینک روی چشمم نیست و هوا تاریک است  .  جلوتر احساس می‌کنم که صدایی می‌شنوم  .  خیابان یک‌طرفه است و ما خلاف می‌آییم و اگر به کمین‌شان به‌خوریم جایی برای دور زدن نیست  .  سه موتور از ما پولسار است و صداشان کافی است تا میدان آزادی را خبر کند  . حدسم درست است ؛ سر شادمهر را بسته‌اند و ما تنها چند متر با آن‌ها فاصله داریم  .  از موتورها می‌ریزیم پایین و درجا سروته می‌کنیم و با شتاب برمی‌گردیم  .  دو خیابان پایین‌تر به یک دسته‌ی ناجا می‌رسیم  .  سرباز عادی هستند که سپر و باتوم برداشته‌اند ؛ انتخاب دیگری نه‌داریم ؛ این بار از جنوب وارد شادمهر می‌شویم و به سمت چهارراه می‌رویم  . یکان ناجا ناآزموده و ترسیده است ؛ سربازها نیاز به روحیه دارند ؛ پیشاپیش راه می‌افتیم و به اگزوز موتورها گاز می‌دهیم و حیدر می‌کشیم ؛ سربازها جان می‌گیرند و آن‌ها هم با باتوم روی سپرها می‌کوبند  . پشت سبزها راه‌بندان است و با هجوم ما به فرعی‌های چپ و راست می‌گریزند  .  یکان ناجا فشل است و بی‌تدبیر ؛ یک دفعه همه به چپ می‌دوند و چهارراه را خالی می‌کنند ؛ سبزها از راست خیز برمی‌دارند و یک‌دو نفر در مقابل‌شان هستیم  .  این جا آخرین سنگر سبزها است و نه‌می‌توانند از دستش به‌دهند  . با این سربازها به جایی نه‌می رسیم ؛ سبزها هم انگار این را فهمیده‌اند و در چپ و راست ما آرایش می‌گیرند و جلو می‌آیند ؛ ما این وسط گیر افتاده‌‌یم ؛ تنها تلاش می‌کنیم که چهارراه سقوط نه‌کند  .  دلم می‌خواهد خداوند از آس‌مان بسیجی به‌فرستد  . دعایم انگار مستجاب است ؛ از سمت چپ یک دسته‌ی موتورسوار به ما ملحق می‌شود  .  آن‌ها را نه‌می‌شناسیم و نه آن‌ها ما را ؛ فقط از دیدن هم ذوق‌زده‌ییم  .  چهارراه هنوز می‌سوزد و ما بر موتورها نشسته‌ییم و تکبیر می‌دهیم و حیدر می‌کشیم و منافقین سبز گریخته‌اند