روسیه و ایران: گذشته لزوما سرآغاز نیست
تجارت متقابل و همکاری های اقتصادی لزوما به مشارکت سیاسی منجر نمی شوند. اما روسیه و ایران از بسیاری جهات در یک صف بندی سیاسی قرار می گیرند.
ساموئل رامانی در یادداشتی در وبلاگ واشنگتن پست دلایلی را در رد این ایده آورده که روابط روسیه و ایران بهبود یافته است ، یا حتی می‌تواند در بلندمدت بهبود یابد  .  او در واکنش به مقاله‌ای که پیشتر در وبلاگ بروکینگز نوشته‌بودم ادعا می‌کند " بی‌اعتمادی عمیق ، رقابت اقتصادی ( در حوزه نفت و گاز )، و دستور کارهای ایدئولوژیک متضاد ( در سوریه )  ...  اتحاد روسیه و ایران را کاملا بی‌ثبات می‌کند  . " او در چند مورد در اشتباه است  .  من روابط روسیه و ایران را با جزییات فراگیر به بحث نگذاشتم ، زیرا دو کشور سابقه روابطی طولانی و پیچیده دارند که موضوع مقاله من نبود  .  در عوض من بر وضعیت سوریه تمرکز کرده‌بودم  .  نکات اصلی مورد نظر من این‌ها بود : نخست ؛ سه بازیگر عمده خارجی با منافعی در شطرنج سوریه حضور دارند : آمریکا ، روسیه ، و ایران  .  هر یک در اثر گذاشتن بر شرایط و نحوه پایان دادن به جنگ داخلی ، و ترسیم خطوط کلی آینده سوریه منافعی دارند  . دوم ؛ این سه بازیگر منافع متفاوتی دارند ، اما فضا برای همکاری بین آن‌ها خصوصا در چارچوب دوجانبه وجود دارد ( آمریکا - روسیه ، آمریکا - ایران ، روسیه - ایران ) . سوم ؛ اتحاد روسیه و ایران محتمل ترین رابطه دوجانبه در این بین است ، زیرا آمریکا دو بازیگر دیگر را به لحاظ دیپلماتیک چندان برنمی تابد  . رامانی بحثی در این باره ندارد  .  من همان‌طور که پیشتر نوشتم با او موافقم که روسیه و ایران در سوریه منافع متفاوتی دارند  .  اما با نتیجه‌گیری او مخالفم که این واگرایی در منافع آن‌ها را در " مسیر برخورد " قرار می‌دهد یا جاه طلبی‌هایشان در حال " تصادم " است  .  رامانی به روابط نزدیک اقتصادی روسیه و ایران ، صف‌بندی سیاسی شان ( حفظ اسد در قدرت و محدود کردن نفوذ آمریکا در خاورمیانه )، و بیش از همه این واقعیت بی‌توجه است که روابط کشورها به شکلی غیرقابل پیش‌بینی می‌تواند تغییر کند  . البته هیچ مقام رسمی روس و ایرانی ادعا نکرده است که بین دو کشور شراکت رسمی وجود دارد  .  اما هر دو زمینه‌های زیادی برای اتحاد دارند  .  روسیه کالاهایی تولید می‌کند که ایران وارد می‌کند یا خواهد کرد ؛ کالاهایی چون محصولات مرتبط با صنایع هوانوردی ، فناوری تولید نیرو ( شامل رآکتورهای هسته‌ای )، و خودرو  . اگر چه روسیه و ایران در بازار بین‌المللی نفت رقیب یکدیگر هستند ، اما هر دو هزینه‌های تولید پایینی دارند و از این رو در پایین ماندن معقول بهای نفت برای بیرون راندن رقبای شان در آمریکای شمالی منافع مشترک دارند  .  ایران با توجه به نیازش به احیای صنایع نفت خود ، ممکن است همچون عراق از ورود تمام بازیگران بین‌المللی برای رقابت بر سر قراردادهای دولتی استقبال کند  .  مانند عراق ، بعضی شرکت‌های روسی ممکن است قراردادهایی را به دست بیاورند ، اما هیچ کس انتظار ندارد شرکت‌های نفتی روس نقش غالبی در بخش نفت ایران پیدا کنند  . تجارت متقابل و همکاری‌های اقتصادی لزوما به مشارکت سیاسی منجر نمی‌شوند به تاریخ روابط شوروی / روسیه - فنلاند نگاه کنید  .  اما روسیه و ایران از بسیاری جهات در یک صف‌بندی سیاسی قرار می‌گیرند  .  بین روسیه و ایران تضاد منافعی در سوریه نیست که روابط آن دو را محتوم به شکست کند  .  این هم چند دلیل آن : هر دو از مفهوم " حوزه‌های نفوذ " به عنوان بنیاد سیاست خارجی شان استفاده می‌کنند و به اتفاق در پی کاستن از نفوذ آمریکا در سطح جهان ( در مورد روسیه ) و در منطقه خاورمیانه ( در مورد ایران ) هستند  . هر دو بشار اسد را شریکی مهم می‌بینند و می‌خواهند شاهد حکمرانی او بر یک سوریه متحد در آینده باشند  .  هر زمان هم که سرانجام یک سیاستمدار سوری دیگر به عنوان جانشین اسد ظهور کند زمانی مورد پذیرش روسیه و ایران خواهد‌بود که سنی یا مورد حمایت آمریکا نباشد  . رژیم ایران قابلیت چشمگیری را طی حدود چهل سال گذشته در برقراری نظم و ثبات داخلی در منطقه‌ای بسیار متخاصم نشان داده است  .  ایران همچنین انتقال قدرت را در سطح مذهبی و مدنی به خوبی و بدون بی‌ثباتی انجام داده است  .  این چالشی دائمی برای بسیاری از کشورهای منطقه است و شمار اندکی در این باره موفق بوده‌اند  .  برای ولادمیر پوتین که به دموکراسی غربی به عنوان ارزشی قابل اجرا در جهان باور ندارد موفقیت ایران در این باره بسیار مهم است و ایران را به شریکی جذاب برای روسیه بدل می‌کند  .  از منظر پوتین ایران می‌تواند متحدی مهم در برقراری ثبات بلندمدت در سوریه ، عراق ، و لبنان باشد  . منافع عملی روسیه مشخصا پایگاه‌های نظامی و قراردادهای فروش تسلیحات منافع ایدئولوژیک ایران یا تمایلش به برخورداری از هژمونی منطقه‌ای را تضعیف نمی‌کند  .  تهران به ویژه با برداشته شدن تحریم‌ها در پی مدرنیزه کردن توان نظامی خود است و روسیه می‌تواند یکی از بهترین تامین‌کنندگان این مهم باشد  . رویکرد جزمی در امور بین‌الملل با اصرار بر این که روابط گذشته نمی‌تواند در آینده تغییر کند برخوردی خطرآفرین است  .  روابط بین کشورها ، بر خلاف روند اقتصادی ، بستگی بسیار به شخصیت‌ها ، دیدگاه‌های فردی ، عادت‌ها ، و سازگاری خلق و خوی رهبران دارد  .  چطور می‌توان با تکیه صرف بر گذشته اشغال اتحاد جماهیر شوروی به دست آلمان در سال 1941 توضیح داد  ؟  هر دو کشور روابط سیاسی و اقتصادی خوبی طی دهه 1930 داشتند  .  چطور می‌توان دست دوستی هنری کیسینجر به سوی چین در دهه 1970 را شرح داد اگر فقط به میراث دهه‌های 1950 و 1960 نگاه کنیم  ؟ در حالی که روسیه و ایران در حال ایجاد روابط نزدیک تری هستند ، آمریکا باید منافع اش در سوریه ( و خاورمیانه ) را روشن کرده و سیاست بلندمدتی منطبق بر آن طرح‌ریزی کند  . اگر آمریکا در این زمینه کوتاهی کند ، شاهد یک تحول ناخوشایند خواهد‌بود : ظهور یک اتحاد پراگماتیستی با مزایای متقابل میان روسیه و ایران که روابط بین‌الملل را دگرگون خواهد کرد  .  رامانی معتقد است چنین اتحادی ثبات نخواهد داشت ؛ من مخالف‌ام  .  اما حتی اگر استدلال او را بپذیریم ، چیزی از ضرورت دستیابی آمریکا به رویکردی فراگیرتر نسبت به اوضاع خاورمیانه کم نمی‌کند  .