آخرین یادداشت جمال خاشقجی؛ جهان عرب بیش از هر چیز به آزادی بیان نیاز دارد
لازم است برای صداهای عرب تریبونی فراهم شود. ما از فقر، سوء مدیریت و آموزش ضعیف رنج می بریم. مردم عادی جهان عرب، با ایجاد یک فوروم مستقل بین المللی، دور از نفوذ دولت های ملی گرا که از طریق تبلیغات نفرت پراکنی می کنند، خواهند توانست به مشکلات ساختاری پیش روی جوامع شان رسیدگی کنند.
اخیرا در فضای آنلاین به گزارش سال 2018 « خانه آزادی » درباره « آزادی در جهان » نگاه می‌کردم و متوجه یک واقعیت تلخ شدم  .  در جهان عرب فقط یک کشور در طبقه‌بندی کشورهای « آزاد » قرار دارد : تونس  .  اردن ، مراکش و کویت در طبقه‌بندی کشورهای « تا حدودی آزاد » در رتبه بعدی قرار دارند  .  مابقی کشورها در جهان عرب « غیرآزاد » طبقه‌بندی شده‌اند  . در نتیجه ، عرب‌های ساکن این کشورها ناآگاه یا گمراه هستند  .  آن‌ها قادر نیستند به مسائلی که بر منطقه و زندگی روزمره شان اثر می‌گذارد به کفایت رسیدگی کرده و درباره آن به‌طور علنی بحث کنند  .  روایت حکومت بر ذهنیت عموم تسلط دارد و در حالی که بسیاری به آن باور ندارند ، اکثریت بزرگی فریب این روایت دروغین را می‌خورند  .  متاسفانه بعید است این وضع تغییر کند  . جهان عرب در بهار 2011 مملو از امید‌بود  .  روزنامه نگارها ، دانشگاهیان و عموم مردم جامعه‌ای آزاد را در کشورهای خودشان انتظار می‌کشیدند  .  آن‌ها انتظار داشتند از تسلط حکومت‌هایشان و مداخلات مداوم و سانسور اطلاعات رها شوند  .  آن انتظارات زود فرو ریخت  .  این جوامع یا به وضعیت سابق عقبگرد کرده‌اند یا با شرایطی بدتر از گذشته دست به گریبان هستند  . صالح الشیحی ، دوست عزیز من ، نویسنده شاخص سعودی ، یکی از مشهورترین مقاله‌های منتشر‌شده‌در روزنامه‌های عربستان ، را نوشته است  .  او متاسفانه حکم پنج سال زندان را برای اظهارنظر علیه تشکیلات سعودی سپری می‌کند  .  تصمیم دولت مصر به توقیف روزنامه « المصری الیوم » خشم و واکنش همکاران را در پی نداشت  .  این‌گونه اقدامات دیگر با پیامدها یا واکنش منفی جامعه بین‌المللی روبرو نمی‌شود  .  این حرکات ممکن است محکوم شود ولی با سکوت دنبال می‌شود  . در نتیجه ، حکومت‌های عرب به شکل روزافزونی از آزادی بیشتری برای ساکت کردن رسانه‌ها برخوردار می‌شوند  .  زمانی‌بود که ژورنالیست‌ها تصور می‌کردند اینترنت موجب آزادی اطلاعات از چنبره سانسورو کنترل حاکم بر رسانه‌های چاپی خواهد شد  .  اما این حکومت‌ها که بقایشان در گرو کنترل اطلاعات است به شدت اینترنت را مسدود کردند  .  آن‌ها همچنین گزارشگران محلی را بازداشت کرده و آگهی‌دهندگان را برای قطع درآمد نشریاتی خاص تحت فشار گذاشتند  . حکومت قطر ، بر خلاف تلاش همسایگانش در کنترل اطلاعات به منظور حفظ « نظم قدیم جهان عرب »، به حمایت از پوشش بین‌المللی اخبار ادامه می‌دهد  .  حتی در تونس و کویت که رسانه‌ها دست کم « تا حدودی آزاد » هستند ، تمرکز بر اخبار داخلی است ، نه مسائل بزرگتر پیش روی جهان عرب  .  آن‌ها در دعوت از روزنامه نگارهایی از عربستان سعودی ، مصر و یمن تردید نشان می‌دهند  .  حتی لبنان ، گل سر سبد جهان عرب در حوزه آزادی رسانه ، قربانی فضای قطبی و نفوذ حزب الله طرفدار ایران‌شده‌است  . جهان عرب با « پرده آهنین » خود روبرو است که نه تنها توسط بازیگران خارجی بلکه از سوی نیروهای داخلی تشنه قدرت تحمیل می‌شود  .  در دوره « جنگ سرد »، « رادیو اروپای آزاد » که طی سال‌ها به نهادی حیاتی بدل شد ، نقشی مهم در حفظ امید به آزادی ایفا کرد  .  عرب‌ها به چیزی شبیه آن نیاز دارند  . عرب‌ها لازم است به زبان خودشان بخوانند تا وجوه متفاوت و پیچیده دموکراسی در ایالات متحده و غرب را دریابند  .  اگر یک مصری مقاله‌ای را درباره هزینه‌های واقعی پروژه‌ای عمرانی در واشنگتن بخواند ، بهتر می‌تواند اثرات پروژه‌های مشابهی در جامعه خودش را درک کند  . لازم است برای صداهای عرب تریبونی فراهم شود  .  ما از فقر ، سوئ مدیریت و آموزش ضعیف رنج می‌بریم  .  مردم عادی جهان عرب ، با ایجاد یک فوروم مستقل بین‌المللی ، دور از نفوذ دولت‌های ملی گرا که از طریق تبلیغات نفرت پراکنی می‌کنند ، خواهند توانست به مشکلات ساختاری پیش روی جوامع شان رسیدگی کنند  .