چرا پکن در مقابل تحريم های سازمان ملل متحد عليه تهران مقاومت ميکند؟
کريسشن ساينس مانيتور نظر يک کارشناس مقيم پکن را نقل ميکند که معتقد است چين برای گرفتن امتياز از ايران و غرب دنبال به تعويق انداختن و سست کردن قطعنامه ميرود
ایران جایگاه گسترش شرکت‌های نفتی چین است کریسشن ساینس مانیتور زیر عنوان " چرا چین در مقابل تحریم‌های سازمان ملل متحد علیه ایران مقاومت می‌کند " نظر Stephanie Kleine - Ahlbrandt مدیر بخش شمال شرقی آسیا در گروه موسوم به بحران بین‌المللی مستقر در پکن را چاپ کرده است که معتقد است چین تلاش خواهد کرد هر قطعنامه‌ای را در شورای امنیت عقب بیاندازد و سست کند  .  او می‌نویسد آمریکا و کشورهائی دیگر ماههاست که با صرف یک سرمایه‌گذاری کلان دیپلماتیک به چین برای وضع مجموعه جدیدی از تحریم‌های علیه ایران فشار می‌آورند  .  اما این تلاش ثمراتی محدود داشته و از نظر استراتژیک صرفا به تقویت موضع چین منجر‌شده‌است  .  چین هر اندازه که بتواند این موقعیت را طولانی تر حفظ کند ازغرب امیدوار به تحریم‌ها ، که بهرحال در حل اختلاف اتمی احتمالا نتیجه‌ای اندک خواهد داشت ، امتیاز‌های بیشتری کسب خواهد کرد  . چندین دلیل برای پکن وجود داد که تحریم هائی موثر و معنی‌دار وضع نکند  . ایران سومین صادرکننده نفت به چین ، و جایگاهی برای گسترش فعالیت شرکت‌های نفتی و تجارتی چین است  .  چین و ایران همچنین قویا در تنفر به مداخله‌ای که به آمریکا در امور داخلی خود نسبت میدهند سهیم‌اند  . پکن برخلاف آمریکا و اروپا نیازی فوری و اضطراری به مقابله با برنامه اتمی ایران نمی‌بیند و بعید است که وارد ساختن فشار به پکن با سهیم ساختن آن در اطلاعاتی که غرب از ایران دارد نتیجه‌ای ثمر بخش گرفته شود  . گرچه پکن احتمالا ترجیح می‌دهد از یک مسابقه تسلیحاتی در خاورمیانه اجتناب شود ، اما اغلب تحلیلگران چینی معتقد نیستند که ایران به این زودی‌ها قادر به غنی‌سازی اورانیوم در حد تسلیحات اتمی ، و یا تبدیل آن به تسلیحات اتمی باشد  . واقعیت این است که بنظر نمی‌رسد پکن نگران یک حمله قریب الوقوع هوائی اسرائیل به تاسیسات اتمی ایران باشد  .  اغلب تحلیلگران چینی معتقدند آمریکا هم از انگیزه و هم از قدرت بازداری این متحد خود برخورداراست  . دست آخر اینکه پکن استدلال می‌کند که کارآئی تحریم‌های تنبیهی علیه ایران را بعید میداند ، و تحریم‌ها بجای وادار ساختن ایران به متابعت ، به مقاومتی منجر می‌شود که نتیجه‌ای معکوس بجا میگذارد  .  پکن همچنین این ظن را مطرح ساخته است که علاقه غرب به تحریم‌ها بخشی از یک برنامه گسترده تر برای پیش‌برد تغییر رژیم در تهران است که چین در هر حال به آن علاقه‌ای ندارد  . اما چین بهای سیاسی گزافی را متحمل خواهد شد اگر در سطح بین‌المللی مانعی علیه تحریم‌های جدید شناخته شود  .  پکن به رغم سابقه‌ای متفاوت ، خود را حامی متعهد در تلاش‌های بین‌المللی برای جلوگیری از اشاعه و گسترش تسلیحات اتمی نشان داده است  .  چین با توجه به وظایف و مسئولیت‌های وابسته به یک قدرت جهانی نمی‌خواهد در اوج همکاریهای بین‌المللی در مقابله با گسترش تسلیحات اتمی یک مانع تلقی شود  . مقامات ایران به سهم خود قویا دنبال سیاست وابسته ساختن چین به مناسباتی نزدیک تر در زمینه انرژی رفته‌اند ، که عرضه معافیت‌های مالیاتی به شرکت‌های چینی از جمله آنهاست  .  در همین حال آمریکا دولت‌های عمده عرب و متحد خود را به افزایش صادرات نفت به چین تشویق کرده است که تلاشی برای کاهش اتکای چین به نفت ایران است  . در غایت چین اگر با حمایتی قریب به اتفاق در مورد تحریم‌ها از سوی دیگر اعضای دائمی شورای امنیت سازمان ملل متحد مواجه شود از حق وتوی خود استفاده نخواهد کرد ، بلکه سراغ به تعویق انداختن و تضعیف قطعنامه میرود ، که استراتژی به حد اکثر رساندن گرفتن امتیازات هم از ایران و هم از غرب است  .