نیاز غرب به نفت و گاز ایران
باید بپذیریم که پیدا کردن جایگزین برای تامین انرژی مورد نیاز اروپا به آسانی و به سرعت امکان پذیر نیست و منابع انرژی ایران می تواند یکی از راه حل های میان مدت باشد.
پال پیلار در مقاله‌ای تحت عنوان « نیاز به نفت و گاز ایران » که در تعدادی از نشریات آمریکا از جمله National Interest and Foreign Policy منتشر شد می‌نویسد هر تحریمی علیه روسیه ، با هدف آسیب وارد کردن به اقتصاد آن کشور ، در واکنش به اقداماتش در اوکراین ، به تحریم کنندکان نیز آسیب می‌رساند  . آنچه بی‌درنگ به ذهن می‌آید تحریم انرژی روسیه است ، که تقریبا دو سوم درآمد صادراتی این کشور و حدود یک سوم کل در آمد ملی این کشور را شامل می‌شود  .  در عین حال کشورهای اتحادیه اروپا برای تامین حدود یک سوم انرژی مورد نیاز خود ، به روسیه وابسته هستند  . در هر بحثی درباره تامین انرژی اروپا ، ایران به عنوان یک بازیگر عمده مطرح می‌شود  .  ایران چهارمین دارنده بزرگ ذخایر نفتی و دومین دارنده ذخایر گاز طبیعی در جهان است  . درست است که غرب ایران را تحت تحریم قرار داده و بازار جهانی دسترسی کاملی به نفت و گاز ایران ندارد ، اما دولت ایران می‌خواهد تولید نفت و گازش را افزایش دهد و روانه بازار جهانی کند  . باید بپذیریم که پیدا کردن جایگزین برای تامین انرژی مورد نیاز اروپا همیشه به آسانی و به سرعت امکان‌پذیر نیست ، زیرا به شبکه‌های توزیع انرژی و ظرفیت پالایشگاه‌ها بستگی دارد  .  منابع انرژی ایران یکی از راه حل‌های میان مدت است  .  استفاده ازخط لوله گاز به ترکیه می‌تواند گام نخست برای توزیع بیشتر انرژی ایران در بازارهای اروپا باشد  . چنین اقدامی به همراه صادرات گاز طبیعی مایع می‌تواند روش‌های بدیل تامین انرژی مورد نیاز اروپا را بیشتر کند و ریسک اعمال تحریم - یا تهدید به اعمال تحریم - علیه روسیه را کاهش دهد  .  افزایش صادرات نفت ایران می‌تواند به کاهش در آمد انرژی روسیه منجر شود ، حتی اگر روسیه تحریم نشود  . سیاست اعمال تحریم علیه ایران - با ساز و کاری که نتیجه نهایی آن کاملا مشخص نیست - مدتهاست که بدون توجه کافی به تاثیر آن بر منافع خود کشورهای غربی ادامه دارد ، و این می‌تواند در مورد تحریم روسیه هم تکرار شود  . حالا در مواجهه با روسیه ، در پی بروز بحران در اوکراین ، تهدید مشابهی علیه منافع غرب را باید در نظر گرفت و آن این که : ادامه تحریم‌ها علیه ایران دست و بال غرب را برای اعمال فشار به ولادیمیر پوتین می‌بندد  . با توجه به ارتباط تنگاتنگ موضوعات مختلفی که ایران و روسیه در آن دخیل هستند ، این نگرانی و بیم وجود دارد که هر گونه اقدام برای تضعیف روسیه و خودداری از کاستن از تحریم‌ها علیه ایران ، مثلا چه تاثیری بر قدرت چانه زنی غرب در گفتگوهای مربوط به برنامه هسته‌ای ایران خواهد گذاشت  . غرب در واقع باید نگران پیامدی متضاد در این زمینه باشد ؛ بدین معنا که روسیه ممکن است برای حفظ درآمدهای صادراتی و نیز نفوذش در بازار انرژی ، در مذاکرات هسته‌ای ایران با گروه 5 + 1 کارشکنی کند تا تحریم‌ها علیه ایران ادامه یابند  .  در نتیجه ایران از حضور کامل در بازار جهانی نفت و گاز باز ماند  . خوشبختانه ، تاکنون روسیه علائمی مبنی بر این که چنین قصدی دارد از خود نشان نداده ، و در واقع به نظر می‌رسد که ، در جهت منافع بزرگتری ، به همکاری اش با غرب برای رسیدن به توافقی جامع در مورد برنامه هسته‌ای ایران ادامه دهد  . آمریکا و متحدان غربی آن دلایل کافی و خوبی دارند که خواهان موفقیت مذاکرات باشند ، به ویژه آن که چنین توافقی می‌تواند این اطمینان را بوجود آورد که برنامه هسته‌ای ایران در چارچوب اهداف صلح‌آمیز باقی بماند  . بن بست بوجود آمده در رویارویی غرب با روسیه بر سر بحران اوکراین ، اکنون دلیل موجه دیگری است تا غرب با ایران به توافق برسد  .  به پیش بردن همزمان دو جنگ اقتصادی علیه دو حریف متفاوت دشوار است  . آمریکا باید از توماس جفرسون ، سومین رئیس جمهوری آن کشور ، این درس را گرفته باشد که تحریم‌های همزمان سال 1807 علیه انگلستان و فرانسه با هدف آن که آن دو قدرت اروپائی ، آمریکای جوان را به حال خود بگذارند ، یک شکست تمام عیاربود که صدمات عمده‌ای بر اقتصاد آمریکا وارد کرد ، و جفرسون به هدفش نرسید  .