 مستند تازه «ستاره افغان» نویدگر آینده ای زیبا و آزاد برای افغانستان 
در فیلم ستاره افغان جوانان افغانی از شوی تلویزیونی استقبال کرده اند که به آن ها اجازه می دهد تا به موسیقی افغانی که توسط خوانندگان افغانی و برای مردم افغانستان خوانده می شود افتخارکنند
شاید تشویق مردم آمریکا به تماشای فیلم مستند تازه‌ای به نام « ستاره افغان » بتواند راه بهتری برای قانع کردن آنان برای قبول طرح جنگی تازه پرزیدنت باراک اوباما دررابطه با ارسال 30 هزار سرباز بیشتر به افغانستان باشد  . فیلم مستند بریتانیایی « ستاره افغان » که کشور انگلستان آن را رسما برای رقابت در به دست آوردن جوایز اسکار در رده‌بندی بهترین فیلم زبان خارجی سال ارسال کرده است ، داستان یک فصل کامل از مسابقات گزینش بهترین آوازخوان نو رسیده افغانی است که به‌طور زنده از تلویزیون پخش می‌شود  .  این برنامه نسخه افغانی برنامه پرطرفدار و پرتماشاگرآمریکن آیدل ( American Idol ) است  .  داستان فیلم ماجرای رقابت‌های آرزومندانه دختران و پسران جوانی است که با خواندن ترانه‌های محبوب روز و ترانه‌های سنتی و قدیمی افغانی می‌کوشند تا دل میلیون‌ها تن از هموطنانشان که بسیاری از آن‌ها برای نخستین بار پس از برافکنی حکومت طالبان در این کشور به تماشای تلویزیون نشسته‌اند را بدست آورند  . فیلم که توسط « هاوانا مارکینگ » یک زن روزنامه نگار و تهیه‌کننده برنامه‌های تلویزیونی انگلستان کارگردانی‌شده‌است ، پس از برنده شدن جایزه اول جشنواره فیلم ساندنس 2009 ( Sun Dance film festival ) در رده‌بندی « بهترین فیلم مستند جهانی » به مدت یک هفته در ماه جولای گذشته در آمریکا به نمایش در آمد و « کنت توران » Kenneth Touran منتقد سرشناس نشریه سینمایی « ورایتی » Variety در هالیوود از آن به شدت استقبال کرد  . فیلم مستند « ستاره افغان » از دنیای فیلم و فیلمسازی فراتر رفته است و نگاهی است عمیق به افغانستان ، کشوری که اغلب مردم غرب نشین به درستی نمی‌دانند این مملکت در کجای نقشه جهان قرار گرفته است  .  اکثریت مردم در آمریکا و کشورهای دیگر جهان غرب ، افغانستان را به عنوان کشوری دوردست ، درچنگال جنگ و مرگ و تروریسم و فساد سیاسی می‌شناسند  . فیلم ستاره افغان بر روی ساکنان جوان زیر 21 سال این کشور جنگ زده تمرکز کرده است که بیش از 60 درصد از جمعیت کنونی این کشور را تشکیل می‌دهند  .  جمعیت آرزومندی که بدون شک تاثیراتی به مراتب عمیق تر بر آینده این کشور خواهند گذاشت تا شرایط سیاسی و چالش‌های نظامی که هم اکنون در آن جریان دارد  . مارکینگ که ضمن ساختن مستند « ستاره افغان » توانسته است از وقایع انتخابات ریاست جمهوری اخیر در افغانستان نیز فیلم جداگانه‌ای تهیه کند در فیلم ستاره افغان با نگاهی کنجکاوانه به مسابقات بهترین ترانه خوان افغانی که علیرغم وجود مشکلات و درگیری‌های سیاسی و نظامی در این کشور با شور و هیجانی کم نظیر جریان دارد نگاه کرده است و زوایای تازه‌ای از حرکت ملت افغان به سوی دمکراسی را به نمایش گذاشته است  . افغانستان کشوری است که بسیاری از مردم آن امسال برای نخستین بار اجازه آن را پیدا کرده‌اند که در مورد مسئله به خصوصی رای بدهند  .  هر چند این رای‌گیری برای انتخاب یک خواننده یا همان ستاره افغان باشد اما در آخرین برنامه مسابقات بهترین خواننده نوپای افغان ، بیش از 11میلیون نفر ، یا بیش از یک سوم کل جمعیت افغانستان پای تلویزیون‌ها نشستند تا شاهد نتایج نهایی آن باشند  . پاتریک گلداستاین ، منتقد سینمایی لس آنجلس تایمز در مورد فیلم « ستاره افغان » می‌نویسد : « با تماشای این فیلم من به یاد این گفته عمیق فیلیپ رات ، متفکر بزرگ می‌افتم که گفته است در آمریکا همه چیز اتفاق می‌افتد اما هیچ چیز اهمیت چندانی ندارد ، در حالی که در کشورهای تحت سلطه رژیم‌های استبدادی هیچ چیز اتفاق نمی‌افتد اما کوچک ترین چیزها از اهمیت زیادی برخوردارند  . » برای جوانان و نوجوانان افغانی یک برنامه تلویزیونی که استعدادهای نوشکفته آنان را به نمایش می‌گذارد تنها یک شوی تلویزیونی سرگرم‌کننده برای وقت گذرانی نیست ، بلکه این برنامه به نوعی پذیرفتن فرهنگ وموسیقی روز ، Pop Culture است که نموداری است از مدرنیته و آینده‌ای آزاد و مملو از شور و امید  . هاوانا مارکینگ کارگردان فیلم می‌گوید : « باید به خاطر داشته باشید که این واقعه بزرگ در عالم موسیقی و این موزیکال تلویزیونی در کشوری اتفاق می‌افتد که بنا بر بعضی از اعتقادات مذهبی موسیقی در طول سالیان ، توسط مجاهدین حرام شناخته‌شده‌و پس از آن هم در دوران طالبان به کلی ممنوع بوده است  . به این صورت است که امروز موسیقی در افغانستان به عنوان نوعی ندای استقلال و آزادی شناخته می‌شود  .  برای همین است که جوانان افغانی تا این حد از این شوی تلویزیونی استقبال کرده‌اند  .  این برنامه به آن‌ها اجازه می‌دهد که به موسیقی افغانی که توسط خوانندگان افغانی و برای مردم افغانستان خوانده می‌شود افتخارکنند  . » مارکینگ می‌گوید : « فراموش نکنید که تلویزیون یکی از مهم ترین و شاید تنها وسیله سرگرمی در افغانستان به شمار می‌رود  .  چرا که هیچگونه وسیله سرگرمی دیگری در این کشور وجود ندارد  .  در افغانستان بیرون رفتن شبانه خطرناک است  .  در این مملکت نه کنسرتی برگزار می‌شود و نه کلوپ شبانه‌ای وجود دارد  .  برنامه « ستاره افغان » چیزی را به تماشاگران خود می‌دهد که هیچ کجای دیگر نمی‌توانند شبیه آن را پیدا کنند  ! » مارکینگ معتقد است این شوی تلویزیونی هم چنین توانسته است خوانندگان مختلفی از قبایل و عشایر مختلف را به رقابت با یکدیگر برانگیزد و حتی چند خواننده زن نیز جزو این شرکت‌کنندگان وجود دارند  .  این در حالتی است که کشور افغانستان یک کشور مردسالار به شمار می‌رود : « اگر به خاطرداشته باشید در دهه 50 و60 میلادی ، برای نخستین بار در برنامه‌ای که شنبه صبح‌ها در تلویزیون سراسری آمریکا به نام آمریکن‌بند استند American Band Stand پخش می‌شد ، نوجوانان سیاهپوست آفریقایی تبار اجازه یافتند شانه به شانه نوجوانان سفید پوست در این برنامه‌های هفتگی به رقص و پایکوبی بپردازند  .  در آن زمان خود همین مسئله هم یک پیشرفت غیر منتظره در از بین بردن تبعیضات نژادی در آمریکا‌بود  . » در مجموع مسئله‌ای که مستند « ستاره افغان » را به فیلمی درباره امید و امیدواری تبدیل کرده است این است که اولا این فیلم درباره موسیقی ساخته‌شده‌است و نه سیاست  .  دوم این که فیلم در افغانستان و در کشوری ساخته‌شده‌است که هرگونه شراکت در حرکت‌های دمکراتیک و تازه یک واقعه شگفت‌انگیز به شمار می‌رود  .  کیفیت موسیقی یا هنر و استعدادهای خوانندگان و شرکت‌کنندگان در مسابقات ستاره افغان آن قدر اهمیت ندارد که آن حس بیان نشدنی خوش بینی و امید به آینده‌ای درخشان و درخشنده که برای مردم و به خصوص جوانان افغان به همراه آورده است  .  مردمی که ناگهان خود را در شرایطی یافته‌اند که پیش از این در فرهنگ آنان جنبه یک انقلاب داشته است  .  یعنی « رای دادن آزادانه به فردی که واقعا دوست می‌دارند  . »