مقامات ايران از فشارهای حقوق بشری مصون نيستند
رکسانا صابری خبرنگاری که صد روز را به اتهام جاسوسی در زندان اوين حبس بود آزادی اش را مديون توجه اذهان بين المللی می داند
واشنگتن پست زیر عنوان « فرصتی برای ایستادن سرافرازانه در مقابل ایران در زمینه حقوق‌بشر » مقاله رکسانا صابری خبرنگار آمریکائی ایرانی تباری را چاپ کرده است که سال گذشته صد روز را در ایران در زندان‌بود  .  او می‌نویسد اندکی پس از آنکه ایران اعلام کرد پنج فعال سیاسی کرد را روز یکشنبه اعدام کرده است از یک فعال مدافع حقوق‌بشر در تهران ، که یکی از آنان را می‌شناخت ، ایمیلی دریافت کردم ، که از من می‌خواست خبر اعدام‌ها را پخش کنم  . این خانم نوشته‌بود ما واقعا درمانده ایم و احساس سرگشتگی می‌کنیم  . ایران به این پنج نفر برچسب تروریستی زده‌بود اما مدافعان حقوق بشرمی گویند آن‌ها زندانیانی‌بودند که شکنجه دیدند ، در محاکمه هائی غیر منصفانه حکم محکومیت گرفتند ، ضمن آنکه اتهامات علیه خود را تکذیب می‌کردند  .  فرزاد کمانگر ، یکی از این پنج نفر ، در محاکمه‌ای به مرگ محکوم شد که به گفته وکیل مدافع اش فقط هفت دقیقه طول کشید  .  شیرین علم هولی ، یکی دیگر از آنان ، در چند نامه‌ای که از زندان نوشته‌بود پس از آنکه شکنجه شد در مقابل دوربین اعتراف هائی دورغین کرده است  . اگر جامعه بین‌المللی در تقبیح و محکوم کردن این قساوت‌های سبعانه کوتاهی کند ، رژیم ایران به پایمال کردن حقوق اساسی افراد ، که بسیاری از آنان صرفا برای ایستادنی صلح‌آمیز در حمایت از حقوق جهانی بشر توقیف شده‌اند ، ادامه خواهد داد  .  برای زندانیان تهران ، از جمله ژورنالیست‌ها ، بلاگرها ، مدافعان حقوق زن ، فعالان دانشجوئی و پیروان اقلیت بهائی حبس‌های طولانی در سلول‌های انفرادی بدون دسترسی به وکیل دادگستری برای دفاع از خود در مقابل اتهاماتی ساختگی و جعلی نظیر جاسوسی و تبلیغ علیه اسلام یا رژیم امری مرسوم است  . سال گذشته هنگامی که در ایران به اتهام ناروای جاسوسی در زندان اوین در حبس‌بودم ، این خوش شانسی را داشتم که پرونده‌ام در سطحی گسترده اذهان را در جهان به خود جلب کرده‌بود  .  از حد و گستره این توجه خبر نداشتم تا روزی که مستنطق گذاشت چشم بندم را برای دیدن انبوهی از مقالات و گزارشهائی خبری بردارم ، که روی میز مقابلم گذاشته‌بود  .  هنگامی که او با صدای بلند از تشکیلات روزنامه نگاری و حقوق بشری ، گروه‌های ایرانی - آمریکائی ، و دیگرانی نام می‌برد که خواستار آزادی‌ام شده‌بودند فهمیدم سعی می‌کند مرا بترساند و به این فکر بیاندازد که چنین اعتراض هائی برایم عاقبت بدی دارد  .  اما ناگهان احساس کردم که دیگر تنها نیستم  .  دوستان ، و غریبه‌ها ، با من و در کنارمن ایستاده‌بودند  .  دیگر مجبور نبودم خودم را به تنهائی با اسیر کنندگانم مواجه ببینم  .  من معتقدم فشار ناشی از این حمایت بین‌المللی‌بود که سرانجام مقامات ایران را متقاعد ساخت سال گذشته در چنین هفته‌ای من را آزاد کنند  . مقامات ایران گاه ادعا می‌کنند رژیم در مقابل فشار از خارج در مورد رفتار با زندانیان نفوذ ناپذیر است و یا به چنین توجهی واکنشی منفی نشان می‌دهد  .  در حقیقت اسیر کنندگانم در مراحل اولیه به من دستور داده‌بودند به والدینم بگویم علنی ساختن پرونده من می‌تواند آزاد شدنم را به خطر بیاندازد  .  گرچه والدینم در ماه‌های اولیه اسارتم ساکت مانده‌بودند اما مقامات ایران درغایت پایشان راعقب کشیدند  .  بعدا فهمیدم چنین تهدیدهائی در ایران امری رایج است ، و سکوت ، معمولا می‌تواند برای زندانیان سیاسی ، به جای کمک آسیب رسان باشد  . بعضی از سیاست‌گذاران در ایران ، برای آنچه که در خارج راجع به جمهوری اسلامی گفته می‌شود اهمیت قائلند  .  اگر جز این‌بود ، ایران شبکه‌های تلویزیونی ماهواره‌ای نظیر شبکه انگلیسی زبان Press TV را نداشت که سعی می‌کنند نظرات مورد تائید دولت را در سطحی بین‌المللی پخش کنند  .  تهران هم تلاش نمی‌کرد ژورنالیست‌ها را محدود و فرستادن تصاویر از کشور را سانسور کند  .