درگذشت جمشید شیبانی، بدعت گزار موسیقی پاپ  ایران در لس آنجلس
در زمینه ترانه سرایی پاپ جمشید شیبانی ترانه معروف«سیمین بری» را ساخت که در آن زمان گل کرد و هنوز هم به عنوان یکی از ترانه های معروف آن دوران از آن یاد می شود
جمشید شیبانی ، آهنگساز ، ترانه سرا ، هنرپیشه ، پیش پرده خوان وخواننده قدیمی که بدعت گزار موسیقی پاپ در ایران نیز محسوب می‌شد در بیمارستانی در شهر تارزانا در لس آنجلس درگذشت  . جمشید شیبانی در سال 1301 در تهران و در خانواده‌ای هنرمند به دنیا آمد  .  او نوه‌ دختری میرزا عبدالله ، پدر موسیقی ایران است و پدرش عنایت الله خان شیبانی از پیشگامان هنر نمایش در ایران به شمار می‌رود  . فعالیت هنری را از سال 1317 با پیش پرده خوانی در تئاتر نصر آغاز کرد  .  در سال 1319 همزمان با افتتاح رادیو به همکاری با آن پرداخت و با اجرای ترانه‌ « بی‌تو » عملا موسیقی پاپ را در ایران بنیان نهاد  .  این اقدام او در ابتدا با مخالفت تعدادی از بزرگان موسیقی ایران ، از جمله بنان مواجه شد ولی در نهایت جای خود را به‌طور کامل در موسیقی ایران باز کرد  . جمشید شیبانی در سال 1325 جهت ادامه تحصیلات به آمریکا آمد و در لس آنجلس مستقر شد و ضمن تحصیل در کالج سانتا مانیکا به عنوان خبرنگار هنری با مجلات داخل کشور از جمله تهران مصور همکاری داشت و با ستارگان معروف آن دوران هالیوود حشر و نشر داشت و با آن‌ها گفتگوهایی انجام می‌داد که در نشریات ایران چاپ می‌شد  .  او هم چنین موسیقی متن فیلمی به نام « زن ایده آل » از محصولات استودیوی مترو گلدوین مایر را در سال 1958 میلادی ساخت  .  دراین فیلم ستارگان معروفی چون کری گرانت و دبوراکر شرکت داشتند  . در زمینه ترانه سرایی پاپ جمشید شیبانی ترانه معروف « سیمین بری » را ساخت که در آن زمان گل کرد وهنوز هم به عنوان یکی از ترانه‌های معروف آن دوران از آن یاد می‌شود  . در کتاب « خاطراتی از هنرمندان » نوشته پرویز خطیبی ، چاپ آمریکا ، خطیبی ضمن اشاره به دورانی که جمشید شیبانی به کار خواندن پیش پرده‌های او در تئاترهای آن دوران لاله زار در تهران اشتغال داشت می‌نویسد : سال 1327 ، جمشید شیبانی در آمریکا به سر میبرد ، همان سال اولین صفحات سی و سه دور او در لس آنجلس ضبط شد که حاصل همکاری من و کریم فکور و خود او‌بود  .  پیش از آن من و حسین استوار و پرویز محمود قراردادی بسته‌بودیم تا در انگلستان اقدام به ضبط صفحه کنیم ولی متاسفانه بنابر دلایلی این کار انجام نگرفت  .  استوار با نعمت الله مین باشیان برای تهیه صفحه به هندوستان رفت و من به گروه دو نفره شیبانی فکور پیوستم  . با تمام کوششی که به عمل آمده‌بود تا صفحات ساخت آمریکا زودتر وارد بازار شود ، این کار به خاطر مسایل مادی و معنوی به عهده تاخیر افتاد و در نتیجه استوار و مین باشیان ، صفحات ساخت هندوستان را در دسترس علاقمندان قرار دادند  .  بی‌مورد نیست بنویسم که من و جمشید از دوران مدرسه ابتدایی آشنا‌بودیم  .  خانه ما در لاله زار‌بود و خانه آن‌ها در میدان بهارستان ، کوچه نظامیه  .  گاه و بی‌گاه من و مجید محسنی ، جمشید و احمد فرنیا همراه با چند تن دیگر در خانه دوستان و آشنایان تئاتر میدادیم ، تئاتری که بیشتر به سبک روحوضی‌بود و داستان مشخصی نداشت و بر طبق معمول یک ارباب و یک کاکا سیاه در آن وجود داشت و یا نوکری که در مقابل آقای خانه فضولی میکرد  .  عصرها که مدرسه تعطیل میشد پاتوق ما سرکوچه نظامیه جلوی بستنی فروشی مشهدی مهدی‌بود که در مقابل پنج شاهی یک بستنی به وزن تقریبا یک چهارم پوند ، توی ظرف و بالای نان می‌گذاشت و به دستمان می‌داد  .  وقتی هنرستان هنرپیشگی تاسیس شد و پدر جمشید ، عنایت الله خان شیبانی به نظامت هنرستان انتخاب شد ، جمشید و مجید محسنی به عنوان شاگردان دوره اول رسما اسم نویسی کردند و یک سال بعد هر دو به خاطر استعداد فراوان موفق شدند نقش‌های نسبتا مهمی را روی صحنه تماشاخانه تهران بازی کنند  .  به هر حال انتظار من و فکور برای دریافت صفحاتی که جمشید در آمریکا ضبط کرده‌بود مدتی مدید به طول انجامید تا بالاخره عنایت الله خان شیبانی پیغام فرستاد که صفحات رسیده است  .  برای دریافت صفحات که قرار‌بود از هر لحاظ بهتر و برتر از صفحات مشابه باشد یک روز عصر به خانه جمشید رفتم  .  من بارها به خانه او رفته‌بودم ، حتی اگر به خاطر خود او هم نبود من به خاطر انس و الفتی که با پدرش داشتم غالبا از فرصت استفاده میکردم و پای سخن و ساز مردی مینشستم که به خاندان هنر علاقه داشت و از گذشته‌های دور و نزدیک حرفهای جالبی میزد ، از عارف و قزوینی و علی اکبر شیدا میگفت و با نوای تارش بعضی از آثار این بزرگان موسیقی سنتی ایران را می‌نواخت و به راستی مرا به عالم دیگری میبرد  .  وقتی وارد خانه شدم ، جز عنایت الله خان کسی نبود  .  مثل همیشه با همان سادگی و محبت و گرمی برایم چایی آورد و چون میدانست که برای دیدن صفحات عجله دارم ، جعبه چهارگوشی را که از پست خانه دریافت کرده‌بود آورد و روی میز گذاشت ، بعد با لحنی جدی گفت : « من این صفحات را یکبار گوش داده‌ام ، نمیدانم چه بگویم  ؟  امروزه جوانها چیزهایی را می‌پسندند که هیچ شکل و شباهتی به موسیقی خودمان ندارد » عنایت الله خان خودش در دوران جوانی چند صفحه 78 دور پر کرده ولی روی صفحه فقط به ذکر حروف ع ش اکتفا کرده‌بود  .  من یکی از صفحات آواز او را سالها پیش در خانه دوستی شنیدم و مجید محسنی هر وقت به جمشید شیبانی میرسید به طعنه و کنایه میگفت : « آقای عین - شین چطورند  ؟ » در خانه شیبانی بحث من و پدر جمشید بر سر این موضوع که آیا موسیقی مدرن هم در جامعه ایرانی باید راهی داشته باشد یا نه به درازا کشید ، عنایت الله خان میگفت این راهی که شماها باز کرده‌اید موسیقی اصیل ایرانی را به خطر می‌اندازد ولی من معتقد‌بودم که جامعه حکم یک مغازه را دارد که باید در آن انواع و اقسام اجناس وجود داشته باشد تا هر کسی هر جنسی را دوست دارد بخرد  . » جمشید شیبانی در طول سال‌های پس از انقلاب در لس آنجلس زندگی می‌کرد ودر این شهر ضمن دایر کردن یک استودیوی صدابرداری انجمن موسیقی ایران را پایه‌گذاری کرد و برای خوانندگان معروفی چون ویگن ترانه ساخت  .  معروف ترین ترانه‌های این دوران از زندگی هنری جمشید شیبانی ، « اصفهان » با صدای معین است  .