وضعیت جاذبه ای ایران در جهان - روز یکصد و سی و نهم
وقتی به حرکت امروز ایرانیان اشاره می کنم، منظورم فقط تظاهرات خیابانی در ایران نیست، هرچند اصل و منشأ آنجاست. منظور من توفیقی است که ایرانیان در پیوند دادن همه ایرانیان درون و برون از مرزها یافته اند
وقتی در دسامبر 1977 جیمی کارتر ، رئیس جمهور آن زمان آمریکا ایران را به عنوان جزیره ثبات توصیف کرد ، قصدش هرچه‌بود و با هر نیت ، کاری ندارم ، اما در این گفته حقیقتی نهفته است اگر به این صورت معنی و تعبیر شود که ایران از آنچنان « موقعیت جاذبه‌ای » در منطقه و فراتر از آن برخوردار است که هر حرکت عمده و بنیادی در آن ، چه در مسیر صعود و چه در سراشیبی و نزول مآلا کل منطقه و ماورای آن را به دنبال خود می‌کشد  . آنچه ایرانیان سی سال و اندی پیش ، با رویای آزادی و آزادزیستی آغاز کردند با این نیت که دمکراسی را در قلب منطقه‌ای بارور کنند که ساکنانش از بیم حکومت‌هایشان ، اسم آن را هم از حافظه شان پاک کرده‌بودند چه رسد به درخواستش ، آن زمان که عملا مسیر عکس در پیش گرفت و بجای پیشگرایی به واپسگرایی کشیده شد ، تاثیرش بر منطقه و فراتر از آن در جهان آن است که در سال‌های اخیر شاهد آن بوده ایم و بوده‌اید  . یعنی جایگزینی رویای دهه 1960 و 1970 با خشونت و واپسگرایی‌های مذهبی و عقیدتی دهه 1980 و تروریسم که بشریت را در این سال‌های مدید در زنجیری گذارده که توان پیشرفتن را از آن سلب کرده است  . و سی سال بعد ، امروز ، ایرانی‌ها باز دارند بدعتی دیگر می‌گذارند و این بدعت به گمان من در تاریخ بشریت به عنوان یک نقطه عطف در مسیر تعالی آدمیت ، نگاشته خواهد شد  . همان مسیری که دورنمایش را یک ایرانی به نام کورش که فراتر از القاب بزرگ و کبیر است ، متجاوز از دو هزاره پیش ، برای بشریت ترسیم کرد  . آنچه امروز مردم ایران ابتدا به بهانه انتخابات و بعد تقلب در انتخابات آغاز کردند و اینک به زیر سوال بردن هر بنیاد سرکوبگر و بی‌مسئولیت و دفاع از حقوق خداداد بشر تبدیل‌شده‌، فراتر از ایران و حتی فراتر از منطقه رفته و اینک به عنوان نقطه الهامی برای همه مردمان محروم از آزادی و در قید حکومتهای استبدادی و خودکامه در آمده است  .  گزارش همین امروز روزنامه واشنگتن پست در صفحه اول آن ، زیر عنوان « فعالین دنیای عرب به ایران می‌نگرند و متحیرند ، چرا ما نه  ؟ » به جنب و جوش بزرگی در منطقه اشاره می‌کند که ملهم از حرکت مردم ایران است  .  این جنب و جوش هرچند اینک فی المثل در مصر جنب و جوشی ذهنی است و آنان ، یا بسیاریشان در رویای آنند که مثلا در سال 2011 که نوبت انتخابات ریاست جمهوری در مصر است ، کاری کنند که ایرانیان می‌کنند ، اما تاییدیست بر نقش کلیدی و موقعیت جاذبه‌ای ایران که نیک بر آن نگریسته شود ؛ صعودش در جهت پیشرفت و تعالی منطقه و مآلا بشریت و نزولش در حکم پس رفتی برای کل جامعه انسانی است که امروز حتی در این سراشیبی نیز به بن رسیده و باید تغییر مسیر دهد  . وقتی به حرکت امروز ایرانیان اشاره می‌کنم ، منظورم فقط تظاهرات خیابانی در ایران نیست ، هرچند اصل و منشا آنجاست  .  منظور من توفیقی است که ایرانیان در پیوند دادن همه ایرانیان درون و برون از مرزها یافته‌اند که هر روزه و هر شبه در همه شهرهای جوامع آزاد حضور و گردآمدن هزار و بیشتر نفری آن‌ها را می‌بینی  .  مثل همین دیشب در Dupont Circle واشنگتن  .  و ایرانی‌هایی که این بار دیگر گول تفرقه افکنی‌ها و کینه‌های پوسیده تاریخی را نخورده و گردهم خواستار حقوق انسان ایرانی هستند و مصمم به آنکه با مرگ ندا ، صدا در ایران به خاموشی نگراید  . و در میانشان البته غیرایرانی‌ها هم یافت می‌شوند ، جوان‌های سرزمین‌های مجاور که می‌خواهند بوی خوش آزادی را اگر‌شده‌به همت ایرانیان به مشام خود برسانند  . و این را هم بشنو از همین گزارش امروز واشنگتن پست که آن زمان که جوان‌های مصری اعلام می‌کنند که برای همدردی و همدلی با ایرانیان و در سوگ « ندا » گرد هم خواهند آمد ، ده‌ها کامیون مملو از پلیس قاهره ، خود را به وعده گاه می‌رسانند که کسی جرات حضور در آنجا را نیابد  . می‌بینی که در حرکت ایرانیان ، ملت‌ها در امید ، و دیکتاتورها در بیمند و همین باید موجب سربلندی من و سربلندی تو باشد  .