وقتی چه می گذرد، تبدیل می شود به چه باید بگذرد – روز یکصد و چهل و دوم
حکایت رخ داده و واقعی سلطانی که از خواب برخواسته و نمی داند چه وقتی است، روز است یا شب، صبح است یا نیمروز و آنگاه که می پرسد، چه وقتی است؟ چاپلوسان بارگاهش پاسخ می دهند، هر وقت که قبله عالم اراده بفرمایند
یک عامل مشترک و مشخص در میان فرقه‌ها ، حکومت‌های ایدئولوژیکی و حکومت‌های مذهبی وجود دارد و عیان و آشکار می‌بینی و آن بی‌چون و چرا بودن دستوری است که از « بالا » می‌رسد  .  که « چرا »‌پذیر نیست و زیر پوشش مصلحت فرقه ، مصلحت نظام و مصلحت حزب و نهاد باید بدون برو برگرد اطاعت و اجرا شود  .  حالا این « بالا » چگونه و با چه معجزه‌ای به « عقل کل » تبدیل‌شده‌و می‌شود ، بحثی جداگانه است و بماند تا بعد ، اما مشکلی که این‌گونه نهادها در دراز مدت پیدا می‌کنند آن است که « خبر » نیز از طبیعت آگاهی‌دهنده خود خارج و دستوری می‌شود  .  بنابر این دیگر قضیه بر سر این نیست که « چه می‌گذرد  ؟ » بلکه « چه باید بگذرد  ؟ » حکایت رخ داده و واقعی سلطانی که از خواب برخواسته و نمی‌داند چه وقتی است ، روز است یا شب ، صبح است یا نیمروز و آنگاه که می‌پرسد ، چه وقتی است  ؟  چاپلوسان بارگاهش پاسخ می‌دهند ، هر وقت که قبله عالم اراده بفرمایند  .  و این قبله عالم وقتی تصمیم می‌گیرد که الان نیمروز باشد ، دستورش تبدیل می‌شود به خبر و بعد هم بالاخره به عنوان خبر به خود « قبله عالم » بر می‌گردد  . اما این روش دستور به جای خبر ، امروز با آنکه هنوز هم منسوخ‌نشده‌و فرقه و نظام و حکومت هائی که دوزاریشان هنوز هم نیفتاده سعی در اجرای آن دارند ، با مشکلی جدی رو به روست که همان دنیای کنجکاو خارج از محدوده و آزاد از قید فرقه و نظام‌های خودکامه است  . آدم هائی هستند به نام خبرنگار و ژورنالیست که دنبال « خبر » هستند و نه دستور ، و آدم هائی هم هستند که خبرهای دستوری را که با عقل سلیم جور در نمی‌آید ، در سطل زباله می‌ریزند و قبولش نمی‌کنند  . و باز شاهد یک واکنش مشترک در قبال این « مشکل » از سوی فرقه‌ها ، حکومت‌های ایدئولوژیک و دینی هستیم و آن افراشتن دیواری به دور فرقه یا اجتماع یا کشور است که زمانی به صورت « دیوار آهنین » در اطراف کشورهای کمونیست برافراشته می‌شد و امروز در اطراف کشورها و اجتماعاتی که معرف حضورت هستند  .  در همین ایام که خبرهای مربوط به ایران و جنبش مردم و سرکوب آن‌ها توسط نهادهای آشکار و پنهان حکومتی خبرهای روز همه رسانه‌های دنیای آزاد بوده ، در کشورهائی چون کوبا ، کره شمالی ، و برمه هیچ خبری از این خبر دنیاگیر ، در این اجتماعات اجازه انتشار نیافته و حداقل از دید حاکمان ، خیالشان راحت است که مردمانشان نام میوه ممنوعه « آزادی » را نشنیده‌اند  . و بعد می‌رسیم به منبع خبر ، که شیوه معمول افراشتن دیوارهای اطلاعاتی را بر می‌گزیند و دسترسی هر خبرنگاری را به منبع خبر ممنوع می‌کند  .  با این همه ، خبرهای آن چه در ایران گذشته و می‌گذرد همچنان در رسانه‌های عمومی و یا در میان ایرانیان برون مرزی مطرح و دنبال می‌شود  .  تنها تفاوت آن است که در ابتدای خبر هر خبرگزاری ، یک پاراگراف نگاشته‌شده‌به این مضمون که از آنجا که حکومت ایران همه خبرنگاران را از دسترسی به خبر در ایران بازداشته و اجازه دنبال کردن خبر به روش معمول خبری ممکن نیست ، آنچه می‌خوانید بر اساس بیانات و گفته‌های این و آن تهیه‌شده‌است  . چالشی که اینک در برابر ژورنالیست دنیای امروز قرار گرفته دریافتن این نکته است که در یک شرایط اضطراری روش‌های معمول ژورنالیستی از قبیل یافتن دو منبع موثق برای یک خبر و از این قبیل گاه کارگر نیست و اینک که نیست ، چگونه باید در میانه دریائی از شایعه و خبر و آرزو و غیره ، خبر را یافت و در معرض دید مردم گذاشت  . ژورنالیست امروز یا این غریزه و آگاهی را دارد که در سرعت دنیای خبر و شایعه ، خبر را بیابد و بازگو کند و یا مردم خودشان به سلیقه خود « خبر » و یا « ناخبری » را گزیده و باورش خواهند کرد  . در هر صورت در شرایط اضطراری کسی معطل بنده و امثالهم نخواهد شد که استخاره کنیم و متوسل به رمل و اسطرلاب شویم  .