دیدگاه| جان بولتون بد فهمیده شده است
محکومیت توافق هسته ای ایران از منظر او را در نظر بگیرید. بولتون از آغاز شکل گیری ایده ی توافق هسته ای ایران اصرار داشت که چنین توافقی به جای مهار تلاش های آشوبگرانه تهران آن رژیم را تقویت خواهد کرد.
اگر چه بولتون اغلب ایدئولوگی سرسخت توصیف می‌شود ، اما او خودش را عملگرایی بی‌باک می‌بیند که تمایل بسیاری به استفاده از ابزار دیپلماتیک برای پیش‌برد منافع ایالات متحده دارد  .  اگر وجه عملگرای بولتون غالب شود ، او در موقعیتی مناسب برای هدایت کاخ سفید به جهتی فراگیرتر و سازنده قرار خواهد داشت  . بولتون نویسنده‌ای پر کار بوده و از این منظر انتصاب اخیر او رویای یک ژورنالیست است  .  او از دهه هفتاد در ظرفیت‌های مختلف در دولت خدمت کرده و در مورد مسائل جنجالی نظر خود را عنوان کرده است  .  بولتون در دوره‌ای منتقد مداخلات بی‌پایان‌بود  .  او در سال 1994 در یادداشتی در « فارین افرز » دولت بیل کلینتون را برای سوئ مدیریت در بحران سومالی مورد انتقاد شدید قرار داد  . او در دوره دولت بوش پدر و پسر هم مروج « چند جانبه‌گرایی قاطعانه »‌بود  . محکومیت توافق هسته‌ای ایران از منظر او را در نظر بگیرید  .  بولتون از آغاز شکل‌گیری ایده ی توافق هسته‌ای ایران اصرار داشت که چنین توافقی به جای مهار تلاش‌های آشوبگرانه تهران آن رژیم را تقویت خواهد کرد  .  بسیاری از ناظران صاحبنظر که زمانی نظری مثبت به برجام داشتند ، از جمله عده‌ای در جناح چپ سیاسی ، اکنون اذعان دارند که ماجراجویی‌های نظامی ایران از زمان امضای توافق هسته‌ای بدتر‌شده‌است  .  دشوار بتوان بدبینی بولتون را دست کم تا حدودی رد کرد  . البته هنوز روشن نیست که ابطال برجام بهترین گزینه ما باشد یا این که چشم انداز واقع بینانه‌ای در برابر سقوط جمهوری اسلامی پیش از چهلمین سالگردش وجود داشته باشد  .  امید می‌رود که بولتون روندی عملگرایانه را در پیش گرفته و اطمینان حاصل کند پیش از دست زدن به هر اقدام عجولانه‌ای ایالات متحده و متحدانش در بهترین موقعیت ممکن باشند  . بولتون برای موفقیت باید به یک بازی دوگانه دست بزند : او باید دشمنان خارجی اش را متقاعد کند همانقدر خطرناک است که در مصاحبه‌هایش در « فاکس نیوز » یا یادداشت‌هایش در « وال استریت جورنال » به نظر می‌رسد ؛ در عین حال باید پشت درهای بسته صبورتر و زیرک تر از آن چه منتقدان داخلی اش انتظار دارند عمل کند  .  نحوه عمل او در مورد پرونده ایران شاخصی اولیه است که آیا به این توازن دست یافته است یا خیر  .