توافق آرژانتین با ایران صدای مخالفان را درآورد
نیویورک تایمز: رئیس جمهوری آرژانتین با توافق با ایران دادستانی کشور خودش را زیرسوال برده است. ناظران این اقدام را امتیازدهی به ایران می دانند.
فابیان بوزوئر ، روزنامه نگار و فدریکو فینچلستین ، استادیار رشته تاریخ و پژوهشگر در مطلبی که در روزنامه نیویورک تایمز منتشر‌شده‌می‌نویسند : در 18 ژوئیه 1994 ، یک اتومبیل ون پر از مواد منفجره در مقابل مرکز یهودی آمیا در بوینس آیرس منفجر شد  .  این انفجار 85 نفر را به کشتن داد و صدها نفر را مجروح کرد  .  این بزرگترین حمله تروریستی در آرژانتین و مرگبارترین حمله ضدیهودی پس از هالوکاست به شمار می‌رود  .  آرژانتین در آمریکای لاتین بیش‌ترین شمار جمعیت یهودی را دارد  . در سال 2007‌بود که پس از دو دهه تحقیق و تجسس ، بالاخره آرژانتین توانست قرار تعقیب اینترپل را برای شش مظنون عامل این عملیات کسب کند و رسما حزب الله لبنان را به انجام عملیات و ایران را به حمایت مالی از آن متهم کند  . اما یک ماه پیش کریستینا فرناندز ، رییس جمهوری آرژانتین از توافق کشورش با ایران برسر تحقیق درباره انفجار آمیا و تشکیل یک « کمیسیون حقیقت‌یاب »، مشتکل از کارشناسان حقوقی بین‌المللی خبر داد  .  این توافق که روز پنجشنبه اخیر مورد تایید کنگره آرژانتین قرار گرفت به مقامات این کشور اجازه می‌دهد تا برای مصاحبه با مظنونان ایرانی دخیل در حمله ، به تهران سفر کنند  . روزنامه نیویورک تایمز می‌نویسد پیشنهادهای کمیسیون غیرالزام آور است و دسترسی به مظنونان ایرانی غیرممکن است زیرا شماری از آنان مقامات ارشد مملکتی هستند از جمله احمد وحیدی ، وزیر دفاع جمهوری اسلامی ایران  .  از سوی دیگر ایران بارها از همکاری با آرژانتین در این زمینه خودداری کرده و قرارهای تعقیب و بازداشت برای مقامات مظنون ایرانی را نادیده انگاشته است  . تصمیم خانم فرناندز بویژه از آن جهت برای بسیاری آزار‌دهنده است که تنها چند هفته پس از محکومیت ایران از سوی بلغارستان به دلیلی مشابه ، اتخاذ می‌شود  .  بلغارستان ، کشور دیگری که هدف تروریسم تحت الحمایت ایران قرارگرفته است ، چندی پیش حزب الله را به انجام حمله انتحاری سال گذشته علیه توریست‌های اسرائیلی در شهر بورگاس متهم کرد  .  این حمله نیز مانند بمب‌گذاری 1994 در بوینس آیرس ، بخشی از جنگ در سایه علیه شهروندان اسرائیلی به شمار می‌رود  .  دولت بلغارستان ، برعکس دولت فعلی آرژانتین ، تصمیم گرفت با قاطعیت علیه حزب الله سخن بگوید  . نیویورک تایمز می‌نویسد رئیس جمهوری آرژانتین با این کار دادستانی کشور خودش را زیرسوال برده است  .  بسیاری از ناظران اقدام خانم فرناندز را امتیازدهی به ایران می‌دانند و آن را محکوم کرده‌اند  .  لارا گینزبرگ که شوهرش را در انفجار مرکز یهودی از دست داده می‌گوید دولت آرژانتین با این کار امکان عدالت را ازبین برده است  . تصمیم خانم فرناندز ممکن است به زودی موجب تغییر عمده سیاست خارجی کشورش شود  .  به نظر می‌رسد که دولت پوپولیستی او به سوی درپیش گرفتن موضعی شبیه هوگو چاوز ، رئیس جمهوری ونزوئلا و دور شدن از سیاست شبیه برزیل ، آمریکا و اروپا با ایران است  .  به نوشته روزنامه آرژانتینی لاناسیون ، این کشور همکاری تسلیحاتی با ونزوئلا و غیرمستقیم با ایران ، از جمله توافقنامه توسعه تکنولوژی موشک را آغاز کرده است  . اقدام فرناندز همچنین در تقابل با سابقه آرژانتین در مجازات ناقضان حقوق‌بشر است  .  ارژانتین در دهه 70 میلادی صحنه خشونت‌های سیاسی و یکی از اولین کشورهای جهان‌بود که برای تحقیق درباره دیکتاتوری نظامی حاکم بر این کشور در سال‌های 1976 تا 1983 کمیسیون حقیقت‌یاب تاسیس کرد  .  کار این کمیسیون از جمله تحقیق درباره کشتارها و « ناپدید شدن » بیش از 10 هزار شهروندی‌بود که دشمنان حاکمیت تلقی می‌شدند  . نویسندگان مطلب می‌گویند تشکیل کمیسیون حقیقت‌یاب در آرژانتین درباره نقش ایران در بمب‌گذاری مرکز یهودی ، و بررسی یافته‌های دادگاه‌های خود این کشور ، توهینی است به خاطره کشته شدگان این حمله  . آرژانتین قبلا هم مرتکب خطاهای سیاسی شده‌بود  .  در سال 1982 آرژانتین برسر جزایری که بریتانیا آن‌ها را « فالکند » می‌خواند و آرژانتین « لاس مالویناس » با این کشور وارد درگیری کوتاهی شد  .  آن درگیری در نتیجه اقدام نادرست یک حاکمیت دیکتاتوری‌بود  .  عجب آن که مراودات جدید این کشور با ایران توسط یک رئیس جمهوری منتخب مردم حمایت می‌شود  .  توافق اخیر آرژانتین با ایران با حداقل اکثریت در کنگره آرژانتین به تصویب رسید ، تمامی سازمان‌های یهودی آرژانتینی با آن مخالفت کرده‌اند و از حمایت مردمی نیز برخوردار نیست  . به نظر می‌رسد که مقصود کریستینا فرناندز از حمایت مکرر از توافق با ایران ، برداشتن گامی جنجالی برای حل یک اختلاف قدیمی ، و بهبود وضع آرژانتین در جامعه بین‌الملل است  .  همچنین او شاید تصور می‌کند که این اقدام محبوبیت حزب متبوعش را در انتخابات بعدی افزایش می‌دهد  . به عقیده نویسندگان این مطلب ، این کار هیچ یک از نتایج فوق را دربرنخواهد داشت  .  آنان می‌گویند اقدام خانم فرناندز نه فایده‌ای برای منافع ملی طولانی مدت آرژانتین خواهد داشت و نه بازماندگان قربانیان انفجار را تسلی خواهد داد  .