تبعیض نژادی در جنوب
جان اف. کندی: ما حق داریم از سیاهپوست انتظار احترام به قانون داشته باشیم، اما آنها نیز حق دارند انتظار قوانین برابر داشته باشند
دکتر مارتین لوترکینگ پنج دهه پیش برای دستیابی به برابری نژادی در ایالات‌های جنوبی ایالات متحده مبارزه می‌کرد  .  وضعیت این منطقه - که آمریکایی‌های آفریقایی تبار آن به دلیل قوانین محلی و ایالتی تبعیض‌آمیز از حقوق ابتدایی بشر و آزادی‌های خود محروم‌بودند - به‌طور قابل‌توجهی متفاوت‌بود ، در این ایالت‌ها نژادهای سیاه و سفید از حقوقی مجزا و نابرابر برخوردار‌بودند  . جف درو ، یکی از ساکنان بیرمینگهام می‌گوید « خیابان سنتر شمالی » مرز جدایی نژادی بیرمینگهام آلاباما‌بود  .  او می‌گوید خانه آرتور شورز ( از وکلای فعال حقوق سیاهپوستان در آن سالها در آلاباما ) در این خط مرزی قرار دارد که در طی سال‌های 1960 سه بار بمبگذاری شد  . جف درو نمی‌تواند زندگی در سال‌های 1960را فراموش کند ، دورانی که جنوب آمریکا مملو از تبعیض نژادی‌بود  .  او که خود قربانی نفرت نژادی آن دوران است می‌گوید « من جلوی تلویزیون دراز می‌کشیدم و تلویزیون تماشا می‌کردم و لحظه‌ای بعد می‌دیدم دینامیت زیر پایم منفجر‌شده‌و من و تلویزیون از روی زمین به سمت سقف رفته پرتاب‌شده‌ایم  .  این اولین تجربیات من از انفجارهای دینامیت‌بود » . ورود خانواده درو به همه محله‌های سفیدپوست نشین تجربه خوشایندی نبود  .  پدر او که مصمم‌بود در این منطقه زندگی کند برای محافظت از خانواده اش در برابر نفرت نژادی دست به کار شد  . جف به دیواری اشاره می‌کند که توسط پدرش ساخته شد تا آن‌ها را از گلوله‌ها و پرتاب دینامیت‌هایی محافظت کند که کوکلوکس کلان به سمت خانه شان پرتاب می‌کرد  . فرانکی آدامز جانسون که یکی از پیشگامان دفاع از حقوق مدنی است ، در می‌سی سی پی بزرگ شد ، شهری که مملو از نمادهای تبعیض نژادی‌بود  . جانسون می‌گوید « سفیدپوستان ممتاز‌بودند و از امتیازات ویژه‌ای برخوردار‌بودند اما ما سیاه پوست‌بودیم و از هیچ حق ویژه‌ای برخوردار نبودیم و در شرایطی روزگار می‌گذراندیم که تبعیض نژادی سفیدپوستان جایگاه و حقوقمان را به ما دیکته می‌کرد » . تبعیض نژادی بیرمینگهام در بین شهرهای جنوبی آمریکا معروف‌بود  .  سالن نمایش لیریک یکی از نمونه‌های این تبعیض‌ها بود  .  مشتری‌های سفیدپوست می‌توانستند از در جلویی وارد سالن نمایش شوند اما مشتری‌های سیاه پوست باید از در پشتی وارد می‌شدند ، دری که روی آن نوشته شده‌بود : فقط رنگین پوستان  . بسیاری از محله‌ها و جوامع بخش‌های جنوبی آمریکا قوانینی تصویب کرده‌بودند که براساس آن سفیدپوست‌ها و سیاه پوست‌ها در مدارس ، رستوران‌ها و بسیاری از اماکن عمومی دیگر جدا می‌شدند  . جان لوئیز ، نماینده کنگره ایالات متحده در مناطق حومه آلاباما بزرگ‌شده‌و طعم میوه‌های تلخ نژادپرستی را چشیده است  .  آقای لوئیز می‌گوید « برای من تجربه ناخوشایندی‌بود ، من علائم و تابلوهایی را می‌دیدم که روی آن‌ها نوشته‌بود مردان سفیدپوست ، مردان رنگین پوست ، زنان سفیدپوست ، زنان رنگین پوست ، اتاق انتظار سفیدپوستان ، اتاق انتظار رنگین پوستان  . مارتین لوترکینگ گفته‌بود « می‌سی سی پی ایالتی است که به‌طور مدام در برابر هرگونه اقدامی برای ریشه کنی تبعیض نژادی مقاومت کرده است » . هولیس واتکینز که اهل می‌سی سی پی است ، قوانین نانوشته این ایالت را به یاد می‌آورد : « اگر توی پیاده رو راه بروید و یک سفیدپوست را ببینید باید از پیاده رو بیرون می‌رفتید و تا زمانی که سفیدپوستان رد بشوند ، سر خود را به حالت تعظیم پائین می‌آوردید  .  اگر چنین نمی‌کردید ، بی‌احترامی تلقی می‌شد ، و احتمال داشت مورد ضرب و شتم قرار بگیرید و حتی آن‌ها ممکن‌بود شما را بازداشت کنند » . یک مرد سفیدپوست اهل جنوب ایالات متحده در سال 1963 گفته‌بود « من با ادغام و همنشینی رنگین پوستان موافق نیستم ، من هوادار جدایی نژادی هستم و تا زمان مرگ هم از اعتقاد خود دست برنمی دارم » . جرج والاس ، فرماندار آلاباما در ژوئن 1963 از ثبت نام دو آمریکایی آفریقایی تبار در دانشگاه آلاباما ممانعت به عمل آورد  .  والاس زمانی از موضع خود عقب‌نشینی کرد که نیروهای گارد ملی و کلانترها میانجی گری کردند  .  او گفته‌بود « تبعیض نژادی ، امروز ، فردا و همیشه پابرجا خواهد‌بود » . پگی ، دختر جرج والاس این خاطره بسیار دردناک را به یاد می‌آورد و می‌گوید « به‌طور قطع این رفتارها لکه ننگی بر چهره آلاباما به جای گذاشت و وجهه او ( پدرش ) را تا پایان عمرش مخدوش کرد ، حتی با وجودی که احساس و نظر او بعدها نسبت به مسائل نژادی تغییر کرد » . پرزیدنت جان اف  .  کندی در این مورد گفته‌بود « ما حق داریم تا از جوامع سیاه پوست انتظار داشته باشیم تا مسئولانه عمل کنند و به قانون احترام بگذارند  .  اما ( آمریکایی‌های آفریقایی تبار ) نیز حق دارند ( از ما ) انتظار داشته باشند که قوانین منصفانه و برابر باشند و قانون اساسی کشور علیه رنگین پوستان تبعیض قائل نشود » . پس از تصویب « قانون حقوق مدنی » مصوبه سال 1964 نمادهای تبعیض نژادی در ایالت‌های جنوبی ایالات متحده به تدریج کمرنگ شدند و میلیون‌ها آمریکایی آفریقایی تبار از حقوق و آزادی‌های برابر با جمعیتی برخوردار شدند که بیشتر آن‌ها سفید پوست‌بودند  .