تحریم هوشمند نفتی ایران امکان پذیر است؟
طرح دو کارشناس امور ایران برای محروم ساختن تهران از دسترسی به ثروت بادآورده نفتی
نیویورک تایمز زیر عنوان " تحریم‌ها را رها نکنید " نظرات دو کارشناس امور ایران ، یکی Marc Gerecht و دیگری Mark Dubowitz ازبنیاد دفاع از دمکراسی‌ها را نقل کرده است که نوشته‌اند گزارش هفته گذشته آژانس بین‌المللی انرژی اتمی در باره پیشرفت برنامه اتمی ایران این پرسش را پیش می‌آورد که آیا 30 سال تحریم توانسته است به خنثی کردن و یا حتی ایجاد وقفه‌ای در هدف‌های اتمی آن کشور کمک کند یا نه  .  مدرکی وجود ندارد که نشان دهد زور و فشار اقتصادی توانسته است آیت‌الله علی خامنه‌ای رهبر ارشد در ایران را به تفکری مجدد در مورد سود و زیان‌های تولید تسلیحات اتمی وا داشته باشد  .  در همین حال تحریم هائی واقعا فلج‌کننده نیز که می‌تواند اثر بخشی بیشتری داشته باشد ، از بیم بالارفتن قیمت‌های نفت ، و اینکه مردم ایران را در معرض سختی هائی بیش از حد قرار دهد ، هیچگاه مورد قبول سیاستمداران غربی نبوده است  . اما رها کردن تحریم‌ها چاره کار نیست  .  بعکس باید سراغ تحریم هائی هوشمندتر و قابل اجراتر رفت  . بیش از 50 درصد بودجه ایران از فروش نفت تامین می‌شود ، که حاصل صادراتی به میزان حدود 2 میلیون و 300 هزار بشکه در روز است  .  در قوانین جاری آمریکا واردات نفت ایران منع‌شده‌است اما این ممنوعیت شامل بنزین حاصل از تصفیه نفت ایران نمی‌شود  .  بدیهی است که این صنعت لازم است از تحریم‌ها آسیبی شدیدتر ببیند  .  اما در عین حال باید ازترقی شدید در قیمت نفت نیز اجتناب شود  .  اگر آمریکا سراغ وضع تحریم هائی بین‌المللی در مورد نفت خام ایران برود ، قیمت‌ها سربه آسمان بر می‌دارد ، و ثروتی بادآورده را در اختییار آیت‌الله خامنه‌ای می‌گذارد  .  بعبارت دیگر تهران می‌تواند به سادگی نفت کمتری بفروشد و پول بیشتری کسب کند ، ضمن آنکه این مصرف‌کنندگان آمریکائی هستند که باید عواقب ناشی از بالارفتن قیمت‌ها را تحمل کنند  . اما تحریم‌های نفتی موثر الزاما قیمت‌ها را بالا نمی‌برد ، بلکه می‌تواند نتیجه‌ای کاملا معکوس داشته باشد  . ما باید تمامی شرکت‌های نفتی اروپائی و اکثر شرکت‌های نفتی آسیائی درگیر در معاملات نفت ایران را ، که با بانک مرکزی ، سپاه پاسداران انقلاب و یا شرکت ملی نفت ایران سروکار دارند ، از فعالیت در آمریکا منع کنیم  .  اما در عین حال باید بگذاریم کمپانی‌های کشورهائی که منافعشان در برنامه اتمی ایران ، و یا جنبش سبز دمکراسی‌طلب آن اندک است ، و حاضرند دسترسی خود را به بازارهای آمریکا به خطر بیاندازند - که بیشترشان شرکت‌های چینی هستند - به خرید نفت ایران به هر مقداری که مایلند ادامه دهند  .  چنین اقدامی شمار خریداران نفت ایران را کاهش می‌دهد ، بی‌آنکه از مقدار و موجودی نفت در بازارها کم شود  .  کم شدن شمار خریداران به معنای کم شدن میزان رقابت است ، که قدرت شرکت‌های چینی را برای چانه زدن و کسب تخفیف هائی بیشتر از تهران بالا می‌برد  .  در چنین شرایطی دولت دهها میلیارد دلار درآمد نفتی را از دست می‌دهد و چسبندگی اش به قدرت نیز سست می‌شود  . بعضی‌ها ممکن است این روش را ناخوش آیند تلقی کنند ، چرا که به یک معنا مستلزم دادن پاداش به رفتار بد چینی هاست  .  اما هدف تحریم‌ها وارد آوردن فشاربه رژیم تهران است ، نه فراهم ساختن دلخوشی‌های اخلاقی برای آمریکائیان  .  در هین حال باید قبول کنیم که این روش برای بسیاری از متحدان ما نیز مستلزم مواجه شدن با بعضی سختی هاست ، اما واکنش‌های کوتاه مدت دیپلماتیک نباید واشنگتن را مقهور کند  .  مهمتراینکه بازار خود به گونه‌ای منطقی و عاقلانه واکنش نشان خواهد داد  . دولت اوباما مسلما نگران است تحریم‌های قوی تر به کاهش صادرات نفت و ایجاد وحشت در بازارها منجر شود  .  اما حمایت از چنین تحریم هائی درکنگره رو به افزایش است  .  هم اکنون ائتلافی قدرتمند از هر دو حزب در مجلس نمایندگان شکل گرفته است که خواستار تحقیقی جامع برای پاسخ به این سئوال است که آیا بانک مرکزی ایران در کمک‌رسانی به فعالیت‌های تروریستی و یا تولید و تکثیر تسلیحات اتمی درگیر بوده است یا نه  .  نتیجه این تحقیق می‌تواند بلافاصله به وضع تحریم هائی قوی تر منجر شود  .