کمپین زنان خاورمیانه علیه آزارهای حجاب اجباری؛ مسیح علی‌نژاد آغازگر این اتحاد بود
‏زنان در خاورمیانه می خواهند بتوانند داستان خود را بدون متهم شدن به اسلام هراسی بیان کنند؛ آنها همچنین می‌خواهند توسط فمینیست‌های غربی شنیده شوند.
کمپین جدید بگذارید حرف بزنیم حرکتی است مشابه # MeToo ولی در مورد آزار پوششی  .  صدای زنان خاورمیانه‌ای که در غرب - یا جای دیگر - زندگی می‌کنند و مجبورند ( یا در گذشته مجبور‌بودند ) حجاب داشته باشند در حال بلند شدن است  . آن‌ها می‌گویند حجاب اسلامی یک لباس عادی یا نشانه‌ای از آزادی نیست  .  آن‌ها امیدوارند توسط برخی فمینیست‌ها که مدام تکرار می‌کنند که حجاب یک انتخاب است شنیده شوند  . آغاز داستان ، اتفاق جدیدی از بزدلی فکری و تسلیم شدن در برابر اتهامات اسلام هراسی در کانادا‌بود  .  پس از انتشار عکسی از کودکان روی جلد مجله انجمن پزشکی کانادا که در آن دختربچه‌ای با حجاب‌بود ، دکتر شریف امیل ، جراح اطفال ، نامه‌ای به تیم تحریریه نوشت با عنوان « از ابزار ظلم به عنوان نماد تنوع و شمول استفاده نکنید  . » این پزشک به استفاده از چنین تصاویری در بزرگترین مجله پزشکی کانادا اعتراض می‌کند : « برای لیبرال‌ها عادی‌شده‌که حجاب را به عنوان نمادی از تنوع و شمول در نظر گرفتن بگیرند  ...  برای میلیون‌ها دختر و زن در سراسر جهان که اجازه انتخاب ندارند حجاب ، نقاب و برقع ابزار ظلم و ستم هستند  ... » شورای ملی مسلمانان کانادا خواستار حذف فوری این متن از وب سایت این روزنامه شد  .  نامه بلافاصله حذف شد و سردبیر به دلیل انتشار کلمات « اشتباه ، آسیب زننده و توهین‌آمیز » دکتر عذرخواهی کرد  . این بار اما ، بزدلی برخی ، برعکس ، شجاعت بسیاری دیگر را آشکار کرد  .  بسیاری از زنان خاورمیانه‌ای که درغرب زندگی می‌کنند به این حادثه واکنش نشان دادند و کمپین بزرگی را درشبکه‌های اجتماعی راه‌اندازی کردند وخواستار گوش دادن به آن‌ها در مورد مسائلی مانند قوانین پوشش مذهبی شدند  .  کمپین ( # LetUsTalk یا # بگذارید _ حرف _ بزنیم ) ظرف چند روز در فضای مجازی منتشر شد  . « در ایران به من گفتند که اگر حجاب نداشته باشم از مدرسه اخراج می‌شوم ، زندانی می‌شوم شلاق و کتک می‌خورم ، و نهایتا از کشورم اخراج می‌شوم  .  در غرب به من می‌گویند که گفتن داستان من باعث اسلام هراسی می‌شود  .  من زنی اهل خاورمیانه هستم و از ایدئولوژی اسلامی می‌ترسم  .  بیا صحبت کنیم  . » با همین توییت‌بود که مسیح علینژاد ، فعال معروف ایرانی علیه حجاب اجباری ، به سانسور نامه دکتر واکنش نشان داد  .  او با این سخنان ، همراه با عکس دوران کودکی خود با حجاب ، الهام‌بخش بهمنی از اعترافات مشابه شد  .  توییت او توسط بیش سیصد هزار نفر پسندیده شد و هشتگ # LetUsTalk به‌طور گسترده‌ای منتشر شد  . رعنا احمد ، زن تبعیدی سعودی در توییتی نوشت : « من مخفیانه حجابم را در می‌آوردم تا هوا در موهایم را حس کنم  .  این ایدئولوژی زندگی من را ربود  .  لوجین ، یکی دیگر از تبعیدیان سعودی می‌نویسد : « باز یک روز دیگر در آلمان بدون حجاب زیر نور آفتاب راه می‌روم  .  حجابی که باعث می‌شود احساس کنم شهروند درجه دوم هستم ، مانند زمانی که در عربستان‌بودم  ... » بسمه ناصر ، که اکنون در فرانسه زندگی می‌کند می‌گوید : « در یمن در سن شش سالگی مجبور شدم حجاب داشته باشم و در حدود سیزده سالگی نقاب داشته باشم و وقتی تصمیم به برداشتن آن گرفتم نیمی از خانواده‌ام مرا ترک کردند ، سپس وقتی حجاب را برداشتم همه چیز را از دست دادم  . » صدها داستان مشابه اکنون در توییتر منتشر و به اشتراک گذاشته می‌شود که هم با مدافعان اسلام‌گرا که محاکمه‌های اسلام هراسی را برگزار می‌کنند و هم با برخی فمینیست‌های غربی که کورکورانه شعار « حجاب یک انتخاب است » را پذیرفته‌اند ، در تضاد است  . مسیح علی‌نژاد به شارلی عبدو اعتراف می‌کند : « راستش را بخواهید ، انتظار نداشتم پیام من چنین موجی در جهان ایجاد کند  .  این بار فقط زنان ایرانی صحبت نمی‌کنند  .  من می‌بینم که چگونه این کمپین بسیاری از زنان را از کشورهای مسلمان یا جوامع مسلمان در غرب متحد کرده است  .  همه این داستان‌ها پر از درد است  .  ما سعی می‌کنیم به بقیه دنیا بفهمانیم که ما زنانی هستیم که زیر سلطه شریعت زندگی کرده‌ایم ، کسانی هستیم که ایدئولوژی‌های اسلامی را بهتراز همه می‌شناسیم و حق داریم از همه بی‌رحمی‌هایی که متحمل شده‌ایم بترسیم  .  من حق دارم داستانم را بگویم  !  » آن‌ها می‌خواهند بتوانند داستان خود را بدون متهم شدن به اسلام هراسی بیان کنند  .  اما آن‌ها همچنین می‌خواهند توسط فمینیست‌های غربی شنیده شوند ، که بسیاری از آن‌ها قواعد مذهبی را پذیرفته‌اند و آن‌ها را به عنوان نماد « توانمندسازی » بزک کرده‌اند  .  اقدس خانوم ( نام مستعار ) ایرانی دیگری که در فرانسه زندگی می‌کند ، به شارلی عبدو توضیح می‌دهد : « مخاطب # بگذارید _ حرف _ بزنیم غربی‌ها ، به‌ویژه فمینیست‌ها ، هستند  .  از آن‌ها میخواهیم با زنان تحت ستم شریعت اسلام همبستگی نشان دهند  . » من در کشورم و اکنون در دنیای آزاد مجبور به سکوت شده‌ام و اجباربه سکوت در غرب حتی دردناک تر است  . » احساسی که شمی‌حق ، روزنامه نگار بنگلادشی تبعیدی در آلمان نیز ابراز می‌دارد : « من تصمیم گرفتم در این کمپین شرکت کنم به این امید که فمینیست‌های غربی رنج و درد ما را درک کنند ، که بفهمند حجاب واقعا به چه معناست و از ترویج آن دست بردارند  .  به نام تنوع یا حمایت از اقلیت‌ها ، فمینیست‌های آلمانی امتیازات خود را در جامعه‌ای آزاد کاملا فراموش کرده‌اند  . » بسمه ناصر ، دانشجوی یمنی تبعیدی در فرانسه نیز تاکید می‌کند که « جریان‌های سیاسی خاصی در فرانسه وجود دارند که حجاب را یک انتخاب می‌دانند و آن را یک فرهنگ عربی می‌دانند ، که درست نیست  .  چگونه می‌توان گفت که حجاب یک " انتخاب شخصی " است ، اگر گزینه‌های دیگری وجود ندارد ، اگر رد حجاب در بسیاری از کشورها جرم است  ؟ » و اگرچه در غرب مخالفت با حجاب طبق قانون جرم نیست ، اعترافات منتشر‌شده‌از طریق # LetUsTalk نشان می‌دهد که بسیاری از زنان حجاب را به عنوان یک « انتخاب » در کشورهای غربی نیز تجربه نمی‌کنند  .  دبورا از بریتانیا در توییتی نوشت : من در 28 سالگی مسلمان شدم  .  من تمام قوانین اسلامی را به‌طور کامل پذیرفته‌ام  .  حجاب هرگز یک گزینه نبود  .  من هرگز آن را زیر سوال نمی‌بردم تا اینکه در اواخر دوران ازدواجم ، زمانی که گاهی اوقات وقتی تنها‌بودم شروع به برداشتن آن می‌کردم ، شوهرم متوجه شد و به من گفت که دلیلی برای طلاق است  . یاسمین محمد که از ازدواج اجباری فرار کرد و یک فعال حقوق زنان شد ، می‌گوید : « در کانادا در نه سالگی مجبور شدم حجاب داشته باشم و در نوزده سالگی نقاب داشته باشم  .  من به مرگ تهدید کرده‌اند ، زیرا من لباسم را خودم انتخاب می‌کنم  . » او اشاره می‌کند که در جوامع مسلمان در غرب ، زنان را نه با زور ، بلکه با روش‌های غیرمستقیم می‌توان وادار کرد که خود را بپوشانند ، از جمله اینکه به آن‌ها گفته می‌شود که فقط فاحشه‌ها خود را نمی‌پوشانند و تهدید به سوختن در جهنم برای ابدیت می‌شوند  . حقیقتا ، در حالی که زنان ایرانی همچنان به دلیل رعایت نکردن حجاب خود در زندان هستند ، در حالی که زنان افغان در برابر طالبانی که بار دیگر زنان را از فضای عمومی پاک می‌کنند مقاومت می‌کنند ، در غرب ما مشغول ترویج حجاب در مد ، تبلیغات تجاری و رسانه‌ها هستیم  .  در رسانه‌ها ، به خود برای تحمل عقاید متفاوت تبریک می‌گوییم  ...  و زنان خاورمیانه در غرب که جرات می‌کنند علیه قانون پوشش « حیا » صحبت کنند ، توسط اسلام‌گرایان در سمت راست و توسط « مترقی‌ها » در چپ ساکت می‌شوند  .  بگذارید حرف بزنند  !