فیلم کنسرت مایکل جکسون به زیبائی آن چه را که می توانست باشد نشان می دهد
فیلم «این است» درچند بخش کوتاه چنین فرصتی را به تماشاگران خود می دهد تا بتوانند با پروسه هنری و حرفه ای مایکل جکسون آشنا شوند. 
در یکی ازبخش‌های پایانی فیلم کنسرت مایکل جکسون به نام « این است »، فیلمی که از روی صحنه‌های تمرین کنسرتی که با واقعه مرگ این ابرستاره پاپ ، هرگز در لندن اجرا نشد برداشته‌شده‌است ، یک رد و بدل دوستانه میان مایکل و « کنی اورتگا »، طراح رقص و کارگردان فیلم « این است » جریان پیدا می‌کند  .  کنی اورتگا با شوخی برخی از حرکات معروف رقص مایکل جکسون از جمله حرکات دست و خنده‌های کودکانه او را تقلید می‌کند  . مایکل جکسون که نظاره گراین صحنه است ضمن شوخی و خنده به « اورتگا » می‌گوید :« من این حرکات را از مهمانداران هواپیما وقتی درهای خروج اظطراری را به مسافران نشان می‌دهند یاد گرفته‌ام  . » این یکی از لحظات درخشان فیلم کنسرت مایکل جکسون است که نه تنها جنبه‌هایی از خلاقیت و هنرآوازخوانی و رقص مایکل جکسون را نشان می‌دهد بلکه به نوعی گوشه‌هایی از افکار واندیشه‌های این خواننده فقید و پرطرفدار را نیز برای تماشاگران و هواداران بی‌شمار او روشن می‌سازد  .  تماشاگرانی که از طریق فیلم « این است » فرصتی می‌یابند تا به جهان از دریچه چشم مایکل جکسون نگاه کنند و ارتباطی که او از طریق صدا و حرکات موزون با تماشاگرانش ایجاد می‌کرده است را بهتر بشناسند  . فیلم « این است » تنها درچند بخش کوتاه چنین فرصتی را به تماشاگران خود می‌دهد تا بتوانند با پروسه هنری و حرفه‌ای مایکل جکسون آشنا شوند  .  اما همین چند صحنه کوتاه کافی است تا از فیلم حاضر یک سند ارزشمند وقابل بررسی بوجود آورد که درعین حال از نقطه نظرسینمایی هم یک فیلم زیبا و حساب‌شده‌محسوب شود  . فیلم « این است » بیش از هرچیز نوعی ستایش است از جرم سماوی و صدای ملکوتی مایکل جکسون که درفیلم آن را ، سالم ، دست نخورده و فناناپذیر می‌بینیم  .  هرچند مایکل جکسون درزمان مرگ 50 ساله‌بود و با وجود بیماری‌ها و دردهای گوناگونی که در طول 10 سال گذشته از آن‌ها رنج کشیده‌بود اما این وقایع لااقل درفیلم حاضر به نظر می‌رسد که تاثیری بر کیفیت صدا و حرکات او نداشته است  . درمجموع فیلم کنسرت مایکل جکسون که با صحنه‌هایی شورانگیز و زیبا ، که گاه حتی درمکانی بین واقعیت و رویا قرار گرفته است به صورتی آزار‌دهنده است  .  چرا که تماشای این صحنه‌ها تماشاگر را به این اندیشه وامی دارد که چنانچه این سلطان پاپ زنده می‌ماند و کنسرت‌های خود را طبق برنامه اجرا می‌کرد ، با انرژی و هیجانی که درحرکات او در فیلم مشاهده می‌شود ، شاید می‌توانست یکی از مهم ترین بازگشت‌های موفقیت‌آمیز به صحنه هنررا در تاریخ موسیقی جهان بوجود آورد  . صدای مایکل جکسون در صحنه‌های فیلم هنوز از قدرت وقوت زیادی برخوردار است  .  دربرخی موارد مثلا هنگام خواندن آوازهای تکنفری چون « طبیعت انسان »، صدای مایکل جکسون شنونده را مسحور می‌کند  .  در بخش‌های دیگر و هنگام خواندن ترانه‌های دیگری چون « بیت ایت » یا « سیاه وسفید » هنوز هم همان شورو هیجان برانگیزنده همیشگی درصدای مایکل جکسون موج می‌زند  . رقص مایکل جکسون نیزدر فیلم « این است » به نظر چون همیشه پرانرژی و کم نظیراست و برای تماشاگر مشکل است باورکند که این هنرمند پرتحرک با حرکاتی سبکبال و نیرومند می‌تواند 50 سال سن داشته باشد  . جلوه‌های ویژه و قطعات کوتاهی که برای نمایش در کنسرت « او توی » لندن درنظر گرفته شده‌بود نیز لایه‌های درخشانی را به فیلم اضافه کرده است  .  از جمله قطعه « تریلر » که تماما بازسازی‌شده‌و صحنه‌های ترسناک گورستان آن را تبدیل به یک فیلم هنری به سبک و سیاق فیلم‌های هراس آور « تیم برتون » کرده است  . در بخش دیگری از فیلم « این است » مایکل جکسون دریک مستند کوتاه که قرار‌بود برروی پرده بزرگ تالار کنسرت به نمایش درآید ، تبدیل به یکی از ستارگان فیلم‌های قدیمی هالیوود می‌شود و در فیلم‌هایی از « گیلدا » با شرکت ریتا هیورث گرفته تا « این چه جای تنهایی است » تماشاگر شاهد حضور مایکل جکسون درکنار چهره‌های بیادماندنی سینمای هالیوود است  . مایکل جکسون در یکی از صحنه‌های فیلم کنسرت « این است » از گوشی مخصوصی که به او داده‌شده‌است ایراد می‌گیرد ودرجایی دیگر با دستپاچگی به نوازندگان خود پرخاش می‌کند که چرا او را واداشته‌اند که از صدای بالای خود استفاده کند :« من نبایست الان از این صدا استفاده کنم  .  من دارم سعی می‌کنم صدایم را گرم کنم  .  چرا این کار را با من می‌کنید  ؟ » اورتگا با نمایش این صحنه‌ها درفیلم درحقیقت می‌خواهد به تماشاگر خود نشان دهد که مایکل جکسون ، این هنرمند کم نظیر هم در نهایت انسانی بوده چون تمام انسان‌های دیگر  . فیلم « این است » با صحنه‌هایی از مصاحبه با رقاصانی که برای همکاری با مایکل جکسون انتخاب شده‌اند آغاز می‌شود  .  صحنه‌هایی که پیش از مرگ جکسون گرفته‌شده‌و شور وهیجانی که بین این رقاصان جوان برای فرصت طلائی که به آن‌ها داده‌شده‌تا با جکسون به روی صحنه بروند ، صحنه غم انگیزی را بوجود می‌آورد  . صحنه‌های دیگرفیلم ، رقص‌های دستجمعی گروه را هنگام اجرای ترانه « بزن به چاک » و رقص تکنفره « بیلی جین » توسط جکسون را نشان می‌دهد که از هرجنبه‌ای که به آن‌ها نگاه شود ، کامل و احساس برانگیز به شمار می‌روند  .  رقص و آوازهایی که برای تماشاگران خیالی اجرا می‌شوند ، در زیربنای فیلم « این است » یک احساس غم انگیز ، حضوری دائمی دارد  .  این همان بخش تراژیک فیلم است که تماشاگر را به این اندیشه وا می‌دارد که چه حیف که مایکل جکسون نتوانست این کنسرت را درمقابل جمعیتی زنده و واقعی اجرا کند  . اورتگا ، فیلم « این است » را که دراصل برای آرشیو خصوصی مایکل جکسون ساخته شده‌بود به شیوه‌ای کارگردانی کرده است که تماشاگررا مجذوب خود می‌کند و به جای نمایش صحنه‌هایی از تمرین‌های سخت وملال آورخسته‌کننده ، او را به دنیای خالص و شکننده مایکل جکسون ، این هنرمند کم نظیر می‌برد واو را درحال انجام حرفه‌ای نشان می‌دهد که از آن لذت می‌برده و به خاطر آن آفریده شده‌بود  .