آداب استفاده شجاعانه از چماق -  روز بيست و نهم
خانم های ايرانی شانس آورده اند که فصل زمستان است وگرنه اين دفعه چنان به خاطر بدحجابی، رفتار انقلابی با آنان می شد که ديگر اسراييل هرگز هوس آن که نزديک غزه پيدايش شود، به سرش نزند
می‌گویند ملانصرالدین زورش که به کسی نمی‌رسید ، چماقی بر می‌داشت و می‌افتاد به جان مادرش یا به جان زن و بچه اش  . هر چند با درایتی که ما از ملانصرالدین در حکایتش می‌بینیم ، امکان ندارد این ملای بی‌خرد و زن آزار ، ملانصرالدین باشد  .  اما اصل قضیه یعنی کار ناکار بی‌خردان از آن زمان تا این زمان تداوم یافته و همین الآن هم در مقیاس بزرگتری دنبال می‌شود  . ملاحظه کنید که بعد از حمله اسراییل به نوار غزه ، چگونه برادران غیور به کانون مدافعان حقوق‌بشر در یوسف آباد حمله می‌کنند و شجاعانه  !  همه را مرعوب کرده و در آنجا را هم با زنجیر می‌بندند  .  بعد حمله شجاعانه بعدی به دفتر خانم شیرین عبادی صورت می‌گیرد که تابلو وکالت خانه او را از دیوار می‌کنند و شعارهایی غیورانه  !!  مثل مرگ بر مزدور آمریکا و از این قبیل بر در و دیوار او می‌نویسند  . حالا بگذریم که کانون مدافعان حقوق‌بشر ، از ترسشان قبلا با صدور اعلامیه‌ای حمله اسراییل به غزه را مغایر حقوق انسانی شهروندان غزه دانسته و آن را محکوم کرده‌بودند  . اما شوخی می‌کنید  ؟  مگر وقتی خون جلو چشم آدم غیور را می‌گیرد این حرف‌ها سرش می‌شود  ؟ البته در این میان به گمان بنده ، خانم‌های ایرانی شانس آورده‌اند که فصل زمستان است وگرنه این دفعه چنان به خاطر بدحجابی ، رفتار انقلابی با آنان می‌شد که دیگر اسراییل هرگز هوس آن که نزدیک غزه پیدایش شود ، به سرش نزند  . حالا شما مجسم کنید اگر برادران غیور این بلاها را بر سر خانم‌های ایرانی نمی‌آوردند ، آن وقت اسراییل و آمریکا چه کارهایی که نمی‌کردند  . اما حالا که صحبت از خانم شیرین عبادی شد ، دارم فکر می‌کنم ، در میان این همه برندگان جایزه نوبل در تمام رشته‌ها ، در تمام طول تاریخ آن یعنی از سال 1897 تا به امروز ، آیا برنده‌ای را سراغ دارید که تا این حد از سوی هم میهنان خودش مورد بی‌مهری قرار گرفته و ناسزا شنیده باشد  ؟ این بی‌مهری و ناسزاگویی فقط البته منحصر به برادران غیور و اما نه جان بر کف ، در داخل ایران نبوده و سبک بالان ساحل‌ها در ولایات غربت هم کم به او نتاخته‌اند  .  البته هر کدام به دلیل خودشان  . یکی او را وابسته به غرب خواند و دیگری او را وابسته به رژیم دانست ، و رییس‌جمهور وقت آن زمان هم راحت و پاکیزه همان اول گفت : جایزه نوبل صلح چیز مهمی نیست ، اگر در یک رشته علمی‌بود یک چیزی  . به هر حال ، بنده چون کارم وکالت نیست ، وکالت خانم عبادی را هم به عهده ندارم  .  اما مثل همیشه این " چرا " را با تو در میان می‌گذارم ، شاید ، تو که در قلب حادثه نشسته‌ای پاسخ را بهتر بدانی  . آن چه از این طرفی‌ها می‌دانم ، این‌بود که هر کس خواست شیرین عبادی آن بگوید که " او " می‌خواهد و ظاهرا آنی که او می‌گفت ، آنی نبود که " او " می‌خواست  .