سالی که آمریکا باید درباره ایران تصمیم بگیرد
آیا چاک هیگل می تواند پیش از آن که کار از کار بگذرد، بزرگترین مشکل باراک اوباما را حل کند؟
فرید زکریا در مطلبی که در نشریه تایم منتشر‌شده‌می‌نویسد منتقدان نامزدی چاک هیگل برای وزارت دفاع آمریکا می‌گویند که دیدگاه او در مورد اسرائیل با جریان اصلی متفاوت است  .  مواضع واقعی هیگل این را نشان نمی‌دهد  .  او در بسیاری از موارد شبیه شیمون پرز ، رئیس جمهوری اسرائیل فکر می‌کند که اخیرا در مصاحبه با نیویورک تایمز گفت اسرائیل برای رسیدن به صلح به اندازه کافی کار نمی‌کند  .  هر چه که باشد دیدگاه هیگل در مورد اسرائیل اهمیت چندانی ندارد چرا که سیاست آمریکا دراین باره از سوی کاخ سفید و کنگره تعیین می‌شود  . زکریا می‌گوید تفکر خارج از جریان اصلی هگل در مورد ایران است که اهمیت دارد و چیز خوبی است زیرا واشنگتن در حال حاضر به شدت نیازمند یک رویه جدید و یک هوای تازه درباره ایران است  . فرید زکریا می‌گوید تا چند ماه دیگر باراک اوباما با بحران درباره ایران مواجه خواهد شد  .  او پیشتر کنار آمدن با ایران مسلح به سلاح اتمی را رد کرده است  .  این بدان معنا است که یا ایران باید به خواسته‌های آمریکا گردن نهد و یا آمریکا مجبور به ورود به جنگ با ایران می‌شود  .  از آنجا که گزینه اول بسیار بعید است و گزینه دوم اصلا جذاب نیست دولت اوباما باید راه حلی دیگر پیدا کند و به سراغ دیپلماسی موسوم به چماق و هویج برود تا به توافقی برسد که تهران و واشنگتن هر دو آن را بپسندند  . زکریا سپس به مقاله رابرت جرویس ، محقق دانشگاه کلمبیا در نشریه فارن افرز اشاره می‌کند  .  جرویس در آن مقاله گفت دیپلماسی قهرآمیز آمریکا هرگز جواب نداده  .  واشنگتن در پاناما ، عراق ، صربستان ، و افغانستان طی دوره‌های مختلف از تحریم ، فشار و تهدید استفاده کرده تا رهبران را متقاعد به تغییر رفتار کند اما این اتفاق نیافتاده و واشنگتن مجبور به ورود به جنگ‌شده‌است  .  تهدیدهای آمریکا در مورد کره شمالی نیز این کشور را وادار به عقب‌نشینی نکرد  .  اگر دولت آمریکا این بار در قبال ایران مایل به پیروزی است باید شیوه بازی اش را ارتقا دهد و ابتکاری هوشمندانه و متهورانه برای مذاکره در پیش گیرد  . فرید زکریا می‌گوید دیپلماسی قهرآمیز مستلزم آمیزه‌ای از تهدید و وعده است  .  در مورد ایران دولت آمریکا بارها تهدید کرده است  .  زکریا سپس به نقل از جرویس می‌گوید که تهدید به توسل به زور علیه ایران معتبرتر می‌شد اگر که اسرائیل دست از ابراز شک درباره قصد آمریکا به حل مسئله برمی داشت و به جای آن جدیت آمریکا را باور می‌کرد  .  پرز در مصاحبه با نیویورک تایمز گفته‌بود اگر دیپلماسی قهرآمیز موفق نشود « باراک اوباما از حمله نظامی علیه ایران بهره خواهد برد  .  مطمئن هستم  . » با آن که چماق‌ها با جدیت مورد استفاده قرار گرفته است ، از هویج‌ها چندان خوب استفاده‌نشده‌ .  آمریکا نتوانسته به صراحت برای خود و برای جهان توضیح دهد که توافق قابل قبول چه خواهد‌بود و مهمتر از آن اگر ایران این توافق را بپذیرد واشنگتن حاضر است چه کاری در ازای آن انجام دهد  .  آیا تحریم‌ها لغو می‌شود  ؟  کدامشان  ؟  آیا آمریکا از تلاش برای تضعیف حاکمیت ایران دست برخواهد داشت  ؟  آیا مایل به عادی‌سازی روابط با ایران خواهد‌بود  ؟ در راه رسیدن به راه حل ، موانع زیادی وجود دارد  .  بسیاری از مقامات ارشد ایرانی از تحریم‌ها سودجسته‌اند  .  تجارت‌ها و سوداگری‌هایشان در فضایی بدون رقابت و بسته شکوفا‌شده‌و دلیلی برای رسیدن به یک توافق نمی‌بینند  .  اما در عین حال کسانی هم هستند که اینطور نیستند و با افزایش فشارها صدای اعتراضشان بلندتر می‌شود  .  برخی مقامات غربی ، چینی ، و روسی گفته‌اند که ایران غنی‌سازی را تا 3و نیم درصد پایین می‌برد و در عوض تحریم‌ها لغو شوند  .  غنی‌سازی اورانیوم تا 20 درصد ، ذخیره‌سازی اورانیوم غنی‌شده‌، و تاسیسات زیرزمینی فردو همگی ، به قیمت مناسب قابل معامله و مذاکره هستند  .  توافقی در این امتداد شدنی به نظر می‌رسد اما واشنگتن باید پیشنهاد مبتکرانه ارائه دهد تا ایران به پذیرش آن تشویق شود  . زکریا در پایان می‌گوید موانعی نیز در واشنگتن بر سر راه وجود دارد از جمله این که هیگل کجا می‌تواند در این روند تغییر ایجاد کند  .  او می‌تواند در داخل دولت آمریکا این صدا را به گوش برساند و در جهت توافقی سخن بگوید که در ازای دریافت اثبات عدم پیشرفت ایران به سوی بمب ، به ایران مشوق بدهد  .  در غیر این صورت ، 2013 سالی خواهد‌بود که آمریکا باید ایران اتمی را بپذیرد یا وارد جنگ با این کشور شود  .