مقایسه دو کشور در دو سوی کارزار مبارزه با تغییرات آب و هوایی
آینده وضعیت آب و هوای جهان به رفتار کشورها بستگی دارد، چه کوچک و چه بزرگ، که بعضی کاهش گلخانه ای را جدی گرفته اند و بعضی دیگر نه.
کشور کوچک کاستاریکا که سواحل نقره‌ای و جنگل‌های بی‌بدیلش شهرت جهانی دارد ، یکی از بازیکنان عمده عرصه مبارزه با تولید گازهای گلخانه‌ای است  .  شرکت اصلی تولیدکننده برق این کشور که تقریبا به‌طور کامل با انرژی آب کار می‌کند ، قادر است تا ماه‌ها بدون سوخت فسیلی فعالیت کند  . این کشور واقع در آمریکای مرکزی علی رغم نقش اندکش در تغییرات جوی کره زمین ، در میان نخستین کشورهایی است که بیش‌ترین تلاش را برای کاهش گازهای گلخانه‌ای در پیش گرفته‌اند  . آن طرف اقیانوس و در استرالیا ، داستان متفاوت است  .  سرانه تولید گاز دی اکسید کربن در این کشور سرشار از ذغال سنگ ، تقریبا سرآمد هر کشور دیگر و نزدیک به آمریکا است  . نگاهی به این دو کشور در دو سوی کره زمین ، آنطور که نشریه " نشنال جئوگرافیک " می‌گوید ، حاکی از یک واقعیت است : کندی سرعت تغییرات اقلیمی تنها نیازمند همکاری آمریکا ، چین و هند به عنوان بزرگترین تولیدکنندگان گازهای گلخانه‌ای نیست  . به گزارش این نشریه ، با نزدیک شدن به اجلاس پاریس که قرار است روز 30 نوامبر سال جاری میلادی با شرکت 195 کشور و اتحادیه اروپا جایگزینی برای پیمان کیوتو بیابد ، برخی کشورها رفتاری بهتر پیشه ساخته‌اند  . 1960 2011 در سال 2011 سرانه تولید دی اکسید کربن در استرالیا ( 16 و نیم تن ) یعنی حدود ده برابر کاستاریکا ( بیش از یک و نیم تن ) بوده است  . کاستاریکا غیر از سیاست و عمل‌کرد خوبش در کاربرد انرژی پاک امیدوار است با در پیش گرفتن برخی سیاست‌ها ، مثل در نظر گرفتن مالیات بر تولید کربن ، از شر خودروهای آلاینده خلاص شود  .  استرالیا از سوی دیگر حتی به قوانینی که سازمان‌های خودش در کاهش دی اکسید کربن در نظر گرفته توجه چندانی نمی‌کند  . تفاوت دو کشور ، هم جنبه تاریخی دارد و هم سیاسی : پس از دهه‌ها تلاش‌های محافظه کارانه دولت کاستاریکا به سرعت در حال رسیدن به اهداف محیط زیستی است  .  در حالی که در استرالیا ذغال سنگ چنان نقش پررنگی در اقتصاد دارد که سوخت‌های فسیلی در مذاکرات نقش تعیین‌کننده دارد ، و سیاست این کشور در سال‌های اخیر در سایه دیدگاه‌های متناقض نخست وزیرانش درباره گرمایش جهانی ، عمیقا تحت تاثیر این مسئله بوده است  . نشنال جئوگرافیک به نقل از موسس منابع جهانی می‌گوید کاستاریکا در سال 2012 میلادی حدود 7 میلیون تن ، و استرالیا حدود 391 میلیون تن گاز دی اکسید کربن تولید کردند ؛ مقایسه کنید با حدود 9 و نیم میلیارد تن گاز دی اکسید کربن تولید چین  . ده کشور بزرگ و صنعتی جهان با تولید دو سوم گازهای گلخانه‌ای چشم جهان را به خود دوخته‌اند  .  اما 150 کشور دیگر ، از جمله امارات متحده عربی ، به وعده کاهش تولید گاز بسنده کرده‌اند که پس از دو دهه عدم همکاری با تلاش‌های جهانی در این راستا ، همین وعده هم دلگرم‌کننده است ، اما برای فائق آمدن بر افزایش دو درجه‌ای درجه حرارت کره زمین کافی نیست  . مذاکره‌کنندگان در اجلاس پاریس این را خوب می‌دانند و قبل از آن که رهبران ارشد کشورها وارد پاریس شوند در تلاش هستند تا آنان را به تقویت برنامه‌هایشان در این زمینه و با هدف کاهش تولید گازهای گلخانه‌ای متقاعد کنند  . این کشور می‌خواهد در اجلاس پاریس بگوید که در کارزار مبارزه با گرمایش جهانی حتی اقتصادهای کوچک هم اهمیت دارند  . کاستاریکا با جمعیت حدود 5 میلیون و اغلب فقیر ، عمدتا بر درآمد حاصل از کشاورزی و صادرات محصولاتی چون قهوه ، شکر و موز و اکوتوریسم مبتنی است  .  توریست‌ها برای دیدن آتشفشان‌ها و جنگل‌ها ، لاک پشت‌ها و میمون‌های بومی و طوطی‌های رنگارنگ و معروف این کشور به آنجا می‌روند  .  ولی افزایش دما و کاهش بارندگی ، اقلیم این کشور را دستخوش تغییر کرده ، بر محصول قهوه تاثیر گذاشته ، تعادل و فراوانی جانوران را برهم زده و سرزمین را خشک کرده است  .  تغییراتی که مسئولان آن کشور را بر آن داشت تا از چند سال پیش تغییرات جوی را جدی بگیرند  . در حال حاضر تمرکز جهان بر چین و هند است ، که هیچ یک سیاستی جدی در این زمینه اختیار نکرده‌اند  .  مونیکا آرایا موسس سازمان غیردولتی نیولا ، که بر توسعه پایدار در آمریکای لاتین تمرکز دارد ، به نشنال جئوگرافیک می‌گوید " ما نه آنقدر مهم‌بودیم که دیده شویم و نه آنقدر فقیر که جدی گرفته شویم  .  ما می‌خواستیم به جهان نشان دهیم که اقتصادهای کوچک هم اهمیت دارند  . " کاستاریکا ، کشوری که رئیس جمهوری آن در مقایسه با رهبران دیگر کشورهای آمریکای لاتین قدرت کمتری دارد ، به دلیل گام‌هایی که در جهت حفظ محیط زیست برداشته الگوی بسیاری از کشورهای منطقه است  . این کشور در دهه 70 میلادی ، شبکه‌ای از پارک‌های طبیعی و حیات وحش را مورد حفاظت قرار داد و با سیاست‌های نابودکننده محیط زیست مبارزه کرد  .  این کشور بر بنزین مالیات بست و از بانک جهانی وام گرفت تا در ازای حفظ جنگل‌ها به کشاورزان دهد  .  با بهبود صنعت گردشگری در دهه 90 بسیاری از شهروندان این کشور دریافتند که سرمایه‌گذاری در طبیعت ، کلید شکوفایی تجاری است  . کاستاریکا در سال 2007 از قصد خود برای کاهش تولید خالص دی اکسید کربن به صفر خبر داد و گفت تولید گازهای گلخانه‌ای اش از میزان جذب این گاز در جنگل‌هایش فراتر نمی‌رود  . این کشور 56 درصد از برق مورد نیازش را از انرژی آب تامین می‌کند  .  انرژی حاصل از گرمای آتشفشان‌ها ، باد و خورشید منابع دیگر تامین برق هستند و کاستاریکا می‌خواهد چالش افزایش شمار خودروها و مشکل حمل‌ونقل را با راه‌اندازی پروژه قطار برقی حل کند  . در سوی دیگر اقیانوس آرام افزایش حرارت آتش سوزی‌های گاه و بیگاهی را در استرالیا موجب می‌شود و کشاورزان و باغداران و همچنین پرورش‌دهندگان دام را به گرفتاری می‌اندازد  .  گرم شدن و اسیدی شدن آب اقیانوس حیات وحش آبزیان و جزایر مرجانی منحصر به فرد استرالیا را به خطر انداخته است  .  اما هیچ یک از اینها ، دولتمردان را به تغییر سیاست وانداشته است و صنعت ذغال سنگ همچنان پررونق است  . استرالیا با سرزمینی به وسعت آمریکا و جمعیتی کمتر از ایالت تکزاس ، دوازدهمین اقتصاد جهان است با تولید خالص ملی شش برابر بیشتر از کاستاریکا  .  استرالیا به شدت بر سوخت فسیلی متکی است و مصرف سوخت هر روز در این کشور افزایش می‌یابد  . تونی ابوت نخست‌وزیر استرالیا ، در سال جاری وعده داد که تولید گازهای گلخانه‌ای را تا سال 2013 میلادی تا 28 درصد کاهش خواهد یافت  .  کارشناسان حتی به تحقق این وعده دیرهنگام هم امیدی ندارند ، چرا که می‌گویند اوضاع سیاسی استرالیا در این زمینه بسیار آشفته است  . سیاست‌های محیط زیستی در استرالیا تاکنون در شکست سیاسی دست کم سه نخست‌وزیر این کشور در سال‌های اخیر نقش مستقیم ایفا کرده است  .  بخشی از شکست جان هوارد در انتخابات 2007 به دلیل باور رای‌دهندگان به کم کاری او در حوزه محیط زیست‌بود  . کوین راد جانشین او وعده اقدامات جدی داد و در اجرای وعده‌هایش ناکام ماند و با فشار برای کنار رفتن مواجه شد  .  جولیا گیلارد نیز اول گفت مالیات کربن در کار نخواهد‌بود ، اما بعد زیر حرف خود زد  .  سال گذشته ابوت که تغییرات جهانی را " مزخرف " خوانده‌بود ، مالیات کربن را ابطال کرد  . دو ماه پیش مالکوم ترنبول جانشین ابوت شد  .  او قبلا به خاطر اشتیاق بیش از حد به محیط زیست و گازهای گلخانه‌ای رهبری حزب را از دست داده‌بود  .  اما حالا به نظر می‌رسد آهسته و پیوسته مجبور به در پیش گرفتن سیاست‌های محیط زیستی در راستای نفع جهانی است  . نشنال جئوگرافیک می‌گوید در نشست پیش روی پاریس ، همه مذاکره‌کنندگان به دنبال کاهش گازهای گلخانه‌ای خواهند‌بود و در این میان کشورهای کوچک با شرمنده کردن کشورهای قدرتمند می‌توانند آن‌ها را به مسئولیت‌پذیری بیشتر وادارند  .