سیمین دانشور درگذشت
سیمین دانشور در سالهای اخیر به دلیل تنهایی و پیری و بیماری جانب انزوا گرفت و این بانوی نویسندگی ایران نیز چون بسیاری از هنرمندان دیگر این ملک، در انزوا و بی اعتنایی جامعه و حکومت، در نود سالگی به پایان زندگی خود رسید
سیمین دانشور ، نخستین داستان نویس زن ایرانی به مفهوم مدرن ، روز پنجشنبه 18 اسفند 1390 و هم زمان با روز جهانی زن ، در هشتم مارس 2012 در گذشت  . سیمین دانشور در سال 1300 از پدری پزشک و مادری نقاش که مدیر هنرستانی دخترانه‌بود ، در شیراز به دنیا آمد و همراه با دو خواهر و سه برادرش در خانواده‌ای هنرپرور و روشنفکر در شیراز پرورش یافت  . سیمین سالهای ابتدایی و دبیرستان را در شیراز در مدرسه انگلیسی درس خواند و در امتحان نهایی دیپلم شاگرد اول کل کشور شد  .  دکترای ادبیات فارسی را در دانشگاه تهران تحت نظر استاد بدیع الزمان فروزانفر به پایان رساند و در این دوران بویژه از محضر استادانی چون دکتر فاطمه سیاح ، غلامحسین بهمنیار و فروزانفر برخوردار‌بود  .  او همچنین از تشویقهای دکتر فاطمه سیاح بهره فراوان گرفت  .  نخستین داستانهایش را برای او می‌خواند و با تشویق و معرفی او‌بود که داستانهایش را برای نقد و بررسی به مدت یک سال نزد کسی می‌برد که بعدها توسط جلال‌آل احمد درمی یابد که او صادق هدایت بوده است ، که به گفته او « به دور از هرگونه مریدپروری ، آثار ابتدایی یک دختر جوان را با حوصله نقد می‌کرده است  . » خانم دانشور سپس با استفاده از بورس فولبرایت در دانشگاه استانفورد به تحصیل در رشته زیبایی‌شناسی در ادبیات پرداخت و در همان زمان چند داستان کوتاه به زبان انگلیسی در آمریکا منتشر کرد  .  او از سال 1338 در در رشته باستان‌شناسی و تاریخ هنر در دانشگاه تهران تدریس می‌کرد و در سال 1358 بازنشسته شد  . خانم دانشور ، همسر جلال آل احمد ، نویسنده پر تاثیر دوران خود‌بود  .  اگرچه از این ازدواج فرزندی بوجود نیامد ، اما در عوض خانم دانشور نیز همچون همسر خود میراث گران بهایی از آثار فرهنگی و هنری جهان را در زبان فارسی از خود برجا گذاشت  . سو و شون ، نخستین رمان سیمین دانشور ، در سال 1348 و اندکی پیش از مرگ جلال آل احمد منتشر شد  .  این رمان در ایران با استقبالی عظیم روبرو شد و به زبانهای مختلف به ترجمه درآمد  . رمان‌های دیگر او جزیره سرگردانی ، ساربان سرگردان و کوه سرگردان هیچ یک به پای سووشون نرسیدند  . چندین مجموعه داستان کوتاه نیز از او باقی مانده است  .  مانند آتش خاموش ، شهری چون بهشت ، به کی سلام کنم ، و پرنده‌های مهاجر  .  چند ترجمه نیز از او باقی مانده که همه در نوع خود از بهترین نمونه‌های ترجمه است  . خانم دانشور از نخستین و بهترین مترجمان آثار چخوف‌بود  .  از ترجمه‌های او می‌توان به سرباز شکلاتی نوشته برنارد شاو ، دشمنان از چخوف ، بنال وطن نوشته الن پیتون و ماه عسل آفتابی که مجموعه‌ای از داستان‌های کوتاه است اشاره کرد  . رمان سووشون او که در میان دیگر آثارش اهمیت بیشتری دارد ، برای اولین بار در ادبیات فارسی به کاوش در پیچیدگیها و دشواریهای زندگی یک زن به عنوان شخصیت اصلی می‌پردازد  .  این رمان همچنین برای اولین بار در ادبیات ایران از زبان یک زن نقل می‌شود و وضعیت دشوار زن را در برابر مسئولیتش به عنوان همسر و مادر در شیراز دوران رضاشاهی نشان می‌دهد  .  اگرچه انتقادهایی فمینیستی بر این رمان وارد آمده ، اما همچنان ارزش ادبی خود را حفظ کرده و جزو چند رمان مهم زبان فارسی است  . خانم دانشور همچنین در زمینه‌های غیر داستانی نیز کتابهایی منتشر کرده که برخی از آن‌ها در دانشگاه تدریس می‌شد  .  مانند مبانی استتیک ، راهنمای صنایع ایران ، شاهکارهای فرش ایرانی و غیره  . سیمین دانشور در دوران پیش از انقلاب در کنار جلال آل احمد از بنیان‌گذاران کانون نویسندگان و خود نخستین رئیس این کانون‌بود  .  خانه این زوج محل رفت و آمد و محفل روشنفکران و جوانان و شاعران و نویسندگان و ناراضیان اعم از مذهبی و غیر مذهبی و چپی‌بود  . سیمین دانشور پس از مرگ جلال این رویه را همچنان ادامه داد  .  اما در سالهای اخیر به دلیل تنهایی و پیری و بیماری جانب انزوا گرفت و کمتر کسی به دیدارش می‌رفت  .  می‌توان گفت که این بانوی نویسندگی ایران نیز چون بسیاری از هنرمندان دیگر این ملک ، در انزوا و بی‌اعتنایی جامعه و حکومت ، در نود سالگی به پایان زندگی خود رسید  .