زنان ایران نه تشنه قدرت سیاسی اند و نه طالب زندگی بی بند و بار
شیرین عبادی: «سالها صدای حق طلبی زنان را به انحاء مختلف خفه کرده اند . گاه به بهانه سوء استفاده ضد انقلاب، گاه به دستاویز جنگ با عراق، زمانی برای حفظ امنیت ملی و زمانی دیگر به علت مبارزه با استکبار جهانی و دردناک تر آنکه نه تنها حاکمان سیاسی بلکه حتی بسیاری از روشنفکران نیز در به فراموشی سپردن زنان ، سهیم بوده اند
امسال نیز چون سال‌های گذشته به مناسبت روز هشتم مارس ، روز جهانی زن ، شخصیت‌ها ، سازمان‌ها و گروه‌های مختلف ایرانی بیانیه‌هایی منتشر و خواست‌های زنان ایران را مطرح کرده‌اند  . شیرین عبادی ، برنده جایزه صلح نوبل ، وکیل و مدافع حقوق‌بشر در بیانیه‌ای که به مناسبت هشتم مارس منتشر کرده است با یادآوری از روز هشتم مارس 32 سال پیش و با خطاب به « هموطنان » می‌نویسد : « ‌32 سال قبل در 8 مارس روز جهانی زن طبق اطلاعیه‌ای که از صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران قرائت شد ، زنانی که کارمند دولت‌بودند از ابتدایی ترین حق خود یعنی آزادی در پوشش محروم شدند و از آن پس به تدریج هویت و شخصیت زن ایرانی دستخوش هجوم مردانی شد که حق مادری را پاس نمی‌داشتند » . خانم عبادی در این بیانیه که عنوان آن زنان و قانون اساسی است ، این مردان را به گونه « آنان که خود را حتی از مادران شان با ارزش تر می‌پنداشتند » توصیف می‌کند و می‌نویسد : « بیشرمانه در قانون شان نوشتند » . شیرین عبادی درباره این قانون نویسان می‌نویسد : « سیاست پیشگان حق ناشناس ، مبارزات زنان را برای پیروزی انقلاب فراموش کرده در قانون شان نوشتند « شهادت دو زن معادل با شهادت یک مرد است » . خانم عبادی سپس به حقوق خانواده اشاره می‌کند و چنین ادامه می‌دهد :« مردانی که دست پرورده فرهنگ پدر سالار‌بودند برای خوش گذرانی هم جنسان خود قانون نوشتند و چهار زن عقدی و ده‌ها زن صیغه‌ای را مجاز دانستند و حتی در چند مرکز دولتی علنا مردان را تشویق به ازدواج موقت کرده ، علاوه بر لذت دنیوی ، ثواب اخروی را نیز وعده می‌دادند » . شیرین عبادی در بخش دیگری از این بیانیه روی سخن را به « خواهران گرامی » می‌گرداند و می‌نویسد :« سالها صدای حق طلبی زنان را به انحائ مختلف خفه کرده‌اند  .  گاه به بهانه سوئ استفاده ضد انقلاب ، گاه به دستاویز جنگ با عراق ، زمانی برای حفظ امنیت ملی و زمانی دیگر به علت مبارزه با استکبار جهانی و دردناک تر آنکه نه تنها حاکمان سیاسی بلکه حتی بسیاری از روشنفکران نیز در به فراموشی سپردن زنان ، سهیم بوده‌اند » .  به نوشته خانم عبادی در سی و دو سال گذشته این افراد یا « برای کسب قدرت سیاسی » ویا « برای تثبیت ایدئولوژی خود » سرگرم بوده‌اند و گوشی برای شنیدن « فریاد حق طلبی زنان » نداشته‌اند  . به نوشته شیرین عبادی ، زنان شجاعی که از حق برابر دم زدند و ندای تساوی طلبی سر دادند ، گرفتار باتوم و شلاق پاسداران رژیم‌شده‌یا سر از زندان‌ها در آوردند و چند نفری هم به چوبه‌دار سپرده شدند  . خانم عبادی در این بیانیه خواستار رسیدن روزی‌شده‌که در آن « رهائی انسان و نه فقط مردان را جشن بگیریم » که به نوشته او در این روز ، « فرزندانمان تاریخ را به گونه‌ای دیگر خواهند نوشت » . دربخش دیگر این بیانیه که تاریخ آن دوم مارس 2011 رادر پای خود دارد ، خانم عبادی به آزاد زنان ایرانی می‌گوید ، روز هشتم مارس 2011 ( اسفند 1389 ) روزی « ویژه » و متفاوت از دیگر روزهای نظیر آن در سال‌های گذشته است  .  زیرا به نوشته او :« در این روز علاوه بر حقوق برابر زنان ، خواست‌های دموکراتیک مردم ایران نیز مورد مطالبه قرار می‌گیرد » .  با این حال او هشدار می‌دهد که : « مبادا در گیر و‌دار حوادث سیاسی ، خواسته بر حق و همیشگی خود را که « تساوی حقوق » است فراموش کنیم » . خانم عبادی در پایان از زنان ایرانی خواسته است : « در این روز همگام و هم دوش با برادران هم وطن خود به خیابان‌ها آمده و از خواست همگانی حمایت می‌کنیم » .  زیرا به نوشته او دسترسی به « حقوق برابر » جز در یک حکومت دموکراتیک امکان‌پذیر نیست  .  خانم عبادی بر پایه تجربه‌های گذشته یاد‌آوری می‌کند که از این پس : « اما نباید اجازه داد که به بهانه بروز بحران سیاسی و یا پرهیز از تفرقه باز هم خواست‌هایمان را نادیده بگیرند » . شیرین عبادی شرط اصلی دسترسی به « حقوق برابر » را اصلاح قوانین تبعیض آمیزدر قانون اساسی دانسته است و از همین رو باز نگری در قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران نه یک خواست سیاسی بلکه مقدمه یک حرکت مدنی است  . زنان ایران نه تشنه قدرت سیاسی‌اند و نه طالب زندگی بی‌بند و بار ، بیزار از تحقیر و ستم ، در جستجوی عدالت و برابری هستند  . با هم دلی و همراهی خود جنبش زنان ایران را برای رسیدن به « برابری » یاری کنیم  .