فیلم مستندی درباره شرایط ناهمگون حقوق بشری در روسیه
این فیلم نشان می دهد که چگونه در اثر عدم وجود حقوق ابتدایی و آزادی های فردی، مردم شوروی نسبت به  اعمال دولت خود بی تفاوتی نشان می دهند و چگونه نسبت به درستی و نیکوکاری در  نوع بشر بدگمان شده اند
گزارش : پنه لوپه پولو ، خبرنگار صدای آمریکا در واشنگتن اخیرا ، فریدام هاوس ، یک سازمان غیردولتی آمریکایی ، تازه ترین یافته‌های خود درباره آزادی مطبوعات در کشورهای مختلف جهان را به صورت یکگزارش سالانه منتشر ساخته است که در آن به ویژه به « نشانه‌های نگران کننده‌ای از ممنوعیت‌هایی که در رابطه با آزادی مطبوعات در اتحاد جماهیر شوروی سابق ، آسیا و برخی از کشورهای آفریقایی وجود دارد » اشاره‌شده‌است  . این یافته‌ها تاکیدی است بر پیام یک فیلم مستند تازه که ممنوعیت‌ها و محدودیت‌هایی که پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی تا امروز برای روزنامه نگاران در مطبوعات و رسانه‌های روسی وجود دارد را مورد بررسی قرار داده است  . فیلم « آنای 211 » روی زندگی و شخصیت روزنامه نگار و فعال حقوق بشری روسی ، آنا پولیتکووسکایا تکیه دارد که در سال 2006 به دست عوامل ناشناسی کشته شد  .  او در طول دوران زندگی حرفه‌ای خود به‌طور گسترده در رابطه با ارتباط‌های دولت روسیه با جنایت‌های بشری در چچن مقاله نویسی کرد و به‌طور آشکار از رئیس جمهور روسیه ، ولادمیر پوتین به انتقاد پرداخت  . در میان خرابه‌های مدرسه بسلن ، در شهری به همین نام در چچن ، یکی از نجات یافتگان واقعه قتل عام در این محل آن چه از این مدرسه باقی مانده است را نشان می‌دهد  .  پنج سال پیش در یک محاصره سه روزه ، مردان مسلح اهل چچن ، بیش از 1000 نفر را که اغلب آن‌ها را کودکان تشکیل می‌دادند به گروگان گرفتند  .  این گروه تروریستی درعوض خواستار پایان جنگ در چچن شد  .  دولت روسیه از مذاکره با تروریست‌ها خودداری کرد  .  با تهاجم قوای نظامی روسیه به مدرسه ، صدها نفر از جمله کودکان کشته شدند  . در فیلم مستند « آنای 211 »، فیلمساز ، پائولو سرباندینی ، وقایع این محاصره و حمله ارتش روسیه را به عنوان نمونه‌ای از عدم انعطاف‌پذیری دولت روس به تصویر کشیده است و نشان می‌دهد که چگونه روسیه با ادامه این جنگ‌ها موجب مرگ و نابودی صدها تن انسان بی‌گناه‌شده‌است  . دیمتیری موراتوف ، سردبیر روزنامه روسی « نوایا گازتا » می‌گوید که رژیم مسکو نمی‌خواسته است تا هیچگونه مذاکره‌ای با گروگان گیرها انجام دهد : « در کشور ما این مسئله خیلی متداول است  .  به عقیده من یک اصول کلی وجود دارد و آن هم این است که مساله آزاد کردن گروگان‌ها به اندازه از بین بردن گروگان گیرها اهمیت ندارد  . » فیلم به ما نشان می‌دهد که چگونه انتقادات شدید آنا پولیتکووسکایا از دولت روسیه به خاطر ادامه جنگ با چچن و تجاوز به حقوق‌بشر در این منطقه به نابودی او منجر می‌شود  . بنا بر اطلاعاتی که در این رابطه در فیلم آمده ، آنا پولیتکووسکایا از اواخر دهه 90 میلادی به مساله چچن و انتقاد از دولت پرداخته است و یک بار در سال 2004 به جان او سوئ قصد‌شده‌است  .  آنا در فیلم هم چنین توضیح می‌دهد که چگونه در راه یکی از سفرهایش به چچن به او چای سمی خورانده‌شده‌است  . دوسال پس از این مصاحبه با آنا پولیتکووسکایا برای فیلم ، در ماه اکتبر 2006 این زن خبرنگار به ضرب گلوله کشته شد  .  قاتلان آنا هنوز شناسایی و پیدا نشده‌اند  . فیلم مستند آنا 211 نشان می‌دهد که چگونه مردم شوروی نسبت به این اعمال دولت خود بی‌تفاوتی نشان می‌دهند و چگونه نسبت به درستی و نیکوکاری در بشریت بدگمان شده‌اند  .  با وجود آنکه بیش از دوسال از مرگ آنا پولیتکووسکایا می‌گذرد ، هنوز هم کوچکترین اعتنایی به این مساله و پیامدهای آن ندارند  . یکی از رهگذرانی که در خیابانی در فیلم از او درباره مرگ پولیتکووسکایا سوال می‌شود شانه‌های خود را به نشانه بی‌اعتنایی بالا می‌اندازد و به راه خود ادامه می‌دهد و در اینجا راوی داستان می‌گوید : « همان‌طور که می‌بینید این فرد حتی کمتر از شما در مورد این داستان کنجکاو است  . » مصاحبه‌کننده به دنبال رهگذر دویده و به او می‌گوید : « اما این دویست و یازدهمین روزنامه نگاری است که تا کنون کشته‌شده‌است  . » مرد رهگذر جواب می‌دهد : « چه فرقی دارد که 211 یا 212 روزنامه نگار کشته شوند  ؟ » آنای 211 تصویری تاریک از کشوری را به دست می‌دهد که به عقیده فیلمساز ، پائولو سرباندینی ، در خون غلط می‌زند ، با فساد در کلنجار است و به صورت بیمارگونه‌ای از عدم وجود حقوق فردی و بشری رنج می‌برد  .  هرچند این پیامی است که در طول فیلم به تماشاگر داده می‌شود اما درعین حال می‌بینیم که هنوز هم هستند کسانی که حاضرند جان خود را هم در راه رسیدن به حقیقت از دست بدهند  .