تحلیل تحول راهبرد آمریکا در مبارزه با تروریسم
حمله های آمریکا به تروریستها از نوعی تحول راهبردی برای مبارزه با تروریسم و تصمیم واشنگتن برای دستگیری و اخذ اطلاعات از آنها حکایت می کند
ایالات متحده اخیرا به دو مخفیگاه مظنونان تروریست در سومالی و لیبی حمله کرده است  .  نیروهای دریایی ویژه آمریکا همچنین تلاش کردند تا یک رهبر بلندپایه الشباب ، گروه تروریستی و تندرو در لیبی را بازداشت کنند  .  نیروهای ایالات متحده همچنین یک چهره سرشناس القاعده را بازداشت کردند که به دلیل دست داشتن در بمب‌گذاری 15 سال پیش در سفارتخانه‌های ایالات متحده در کنیا و تانزانیا تحت تعقیب نیروهای امنیتی‌بود  . تحلیل‌گران گروه « راند » در واشنگتن معتقدند این حمله‌ها از نوعی تحول در سیاست ایالات متحده حکایت می‌کنند و آمریکا تصمیم گرفته است تا به جای کشتن تروریست‌ها با حمله پهپاد آن‌ها را زنده دستگیر کنند  . ابو آناس اللیبی ، عامل القاعده که چند روز در کشتی جنگی آمریکا در دریای مدیترانه بازداشت شده‌بود ، هم اکنون در در ایالات متحده تحت بازجویی قرار دارد  . آنجل راباسا ، کارشناس ارشد علوم سیاسی « راند » تحقیقات خود را بر فعالیت گروه‌های افراطی در آفریقا متمرکز کرده است  .  او می‌گوید تحولاتی که در سایر نقاط جهان به وقوع پیوسته‌اند ثابت می‌کنند که بازداشت تروریست‌ها از اهمیت برخوردار است  .  در مقام نمونه ، دولت اندونزی موفق شد تا رهبران گروه « جماعت اسلامی » که یک گروه مسلح اسلام گرا است را تحت تعقیب قرار دهد  . خانم راباسا می‌افزاید « نهادهای اطلاعاتی امنیتی و پلیس اندونزی موفق شده‌اند این گروه را متلاشی کنند و رهبران آن را به اسارت در بیاورند  .  آن‌ها ادعا می‌کنند که 90 درصد اطلاعات موجود در مورد این گروه از طریق بازجویی از زندانیان و یا افراد جدا‌شده‌از این گروه به دست آمده است  .  سیاست ایالات متحده برای استفاده از پهپاد برای به دام انداختن و کشتن تروریست‌ها تاثیر معکوس داشته است ، چون در نهایت اطلاعاتی از آن‌ها به دست نمی‌آید » . نمونه‌های بسیاری وجود دارد که تروریست‌های زندانی اطلاعات کلیدی و مهمی ارائه کرده‌اند  .  اطلاعاتی که مختار ابو زبیر ، یکی از رهبران الشباب در سومالی در اختیار مقامات قرار داد به بازداشت شیخ حسن دهیر آویز ، رهبر ارشد و بنیانگزار گروه الاتحاد الاسلامیه منتهی شد  .  این گروه هم اکنون متلاشی‌شده‌است  .  او پس از بازداشت متواری شد و خود را به مقامات موگادیشو تسلیم کرد  .  او هم اکنون زندانی است و می‌تواند منبع اطلاعات بسیار ارزشمندی در تلاش‌ها برای مقابله با تروریسم باشد  . برخی از تحلیلگران معتقدند که تجربیات افغانستان و اندونزی ثابت کرده‌اند که دخالت نظامی مستقیم ایالات متحده ، از جمله اعزام نیروی نظامی در مناطق درگیری می‌تواند در نهایت عاملی برای حمایت مردم محلی برای گروه‌های افراطی تندرو باشد ، به ویژه در کشورهایی که بخش بزرگی از آن جمعیت مسلمان هستند  . ‌ست جونز ، دستیار مدیر « مرکز سیاست دفاعی و امنیت بین‌المللی راند » می‌گوید « مداخله ایالات متحده و درگیری مستقیم با این گروه‌ها که فعالانه علیه ( در داخل ) ایالات متحده توطئه چینی نمی‌کنند ، خطرناک است  ...  نمونه این مسئله شامل حال آفریقا و گروه‌هایی مثل الشباب می‌شود که ایالات متحده در سال 2009 بیت الله محسود ، رهبر « تحریک طالبان پاکستان » را با حمله پهپاد در پاکستان به قتل رساند ، اما سال بعد ( این گروه ) در واکنش به این حمله فیصل شهزاد را مسئول کرد تا مواد منفجره در داخل یک خودروی بزرگ در میدان تایمز ( نیویورک ) جاسازی کند  .  او برای ساخت بمب با مشکل مواجه شد ، اما می‌بینیم که فعالیت منطقه‌ای و محدود یک سازمان به جایی رسید که آن‌ها در واکنش به حمله پهپاد ایالات متحده خاک این کشور را هدف قرار دادند  .  بنابراین ما باید در برخورد با بعضی از این گروه‌ها و سازمان‌ها که فعالانه علیه ایالات متحده ( برای حمله به خاک آمریکا ) توطئه چینی نمی‌کنند ، خیلی مراقب و محتاط باشیم » . لیندا رابینسون ، تحلیگر ارشد سیاست بین‌الملل مرکز « راند » که کارشناس توسعه نیروی مشترک و عملیات نیروهای ویژه است ، می‌گوید راهکارهای جایگزینی برای مداخله موثر ایالات متحده وجود دارند  .  در مقام نمونه ، واشنگتن می‌تواند با دیگر کشورهایی که قصد دارند تروریسم را در منطقه‌هایشان ریشه کن کنند ، همکاری کند  . خانم رابینسون می‌افزاید « من این راهبرد را به صورت یک همکاری نرم جامع و گسترده ترسیم می‌کنم ، به این ترتیب که چندین ( گزینه دفاعی و اطلاعاتی پیش روی مقامات ایالات متحده ) از جمله راهکارهای پیش رو هستند  .  آن‌ها می‌توانند با حمایت مستقیم ، احیای ناوگان هوایی و یا به شیوه‌های مختلف دیگر به این کشورها کمک کنند  .  آن‌ها می‌توانند بسته‌های اطلاعاتی و امنیتی ارائه کنند  .  آن‌ها همچنین می‌توانند کشور میزبان و یا نیروهای شریک را به هدف مورد نظر نزدیک کنند اما اجازه دهند عملیات را نیروهای کشور میزبان اجرا کند  ...  بنابراین راهبردهای مختلف و متفاوتی پیش رو هستند  .  آن‌ها در ضمن می‌توانند پشت صحنه بمانند و فقط نیروهای کشور میزبان را آموزش دهند ، می‌توانند به آن‌ها کمک کنند تا طرح عملیاتی تدوین کنند و یا با وزرای این کشورها مشاوره بدهند  .  بنابراین به جز مشارکت در حمله‌های نظامی راه‌های متعدد بسیار دیگری با مبارزه با تروریسم وجود دارند » . خانم رابینسون خاطرنشان می‌کند که نیروهای عملیاتی ویژه در این مشارکت بازیگران کلیدی محسوب می‌شوند و در آموزش نیروها در سومالی ، کنیا ، اوگاندا ، اتیوپی برای مبارزه علیه گروه افراطی الشباب در شرق آفریقا نقش بسیاری مهمی ایفا کرده‌اند  .  آن‌ها همچنین برای توانمندتر کردن دفاع مدنی در مناطق روستایی افغانستان نیز قدم‌های مهمی برداشته‌اند  . رابینسون می‌گوید « عملیاتی که برای برقراری ثبات و آموزش پلیس محلی در افغانستان انجام شد ، بزرگترین و گسترده ترین ابتکار از این نوع از زمان جنگ ویتنام در سال‌های 1960 تاکنون بوده است  .  افغانستان هم اکنون بیش از 25 هزار نیروی انتظامی محلی آماده به خدمت دارد  .  از نظر من ، این تجربه واقعا یک مهارت فراموش‌شده‌نیروهای عملیات ویژه را بار دیگر احیا کرده است تا به روستاها بروند و با ( غیرنظامیان ) زندگی کنند و به افرادی که تمایل نشان می‌دهند ، یاد بدهند چطور به پاخیزند و از خود دفاع کنند  .  این یک راهبرد پویا و بلندمدت است که کشورها به حفظ امنیت داخلی کشورهایشان ترغیب می‌شوند و دیگر بهشت امنی برای تروریست‌ها فراهم نمی‌کنند » . با این وجود ، تحلیلگران هشدار می‌دهند که مشارکت‌ها زمانی موثر خواهند‌بود که با در نظر گرفتن دینامیک و تحولات فرهنگی و سیاسی منطقه انجام شوند  . ‌ست جونز خاطرنشان می‌کند « در مقام نمونه ، همکاری با مردم اتیوپی تبار در سومالی باید متوجه باشیم که نوعی حس تاریخی و پیشینه قبلی وجود دارد  .  الشباب از آن‌ها در سومالی سوئ استفاده کرده است تا ابزار تبلیغات و اجرای عملیات این گروه باشند  .  یکی از رهبران جامعه سومالیایی تبار در مینه سوتا نه به دلایل مذهبی و بلکه به بهانه‌هایی همچون وطن پرستی و عشق به کشور مادری به همکاری با الشباب واداشته شد  . بنا به گفته تحلیلگران ، هدف مهم سیاستگزاران ایالات متحده باید بر شرایطی متمرکز باشد که از شکل‌گیری نوع دیگری مشارکت ، آنگونه که بین اسلام‌گرایان و جمعیت محلی ناراضی و تروریست‌های بین‌المللی شکل می‌گیرد و علیه جهان غرب کارزار به راه می‌اندازند ، ممانعت به عمل بیاید  . آنجل راباسا می‌گوید « جبهه آزادی اسلامی مورو » در فیلیپین تصمیم گرفت تا مناسبات خود را با یک گروه افراطی در اندونزی قطع کند  .  بعد از این تصمیم حمله‌های القاعده به نیویورک سیتی و واشنگتن در سپتامبر 2001 انجام شدند  . راباسا می‌افزاید « جبهه آزادی اسلامی مورو پیش از حمله یازدهم سپتامبر با جماعت اسلامی ، گروه وابسته به القاعده در جنوب شرق آسیا رابطه داشت  .  جماعت اسلامی با همکاری نزدیک با فرماندهان جبهه آزادی اسلامی مورو اردوگاه‌های آموزشی در فیلیپین برپا کرده‌بود  .  اما بعد از حمله‌های یازدهم سپتامبر رهبری حبهه آزادی اسلامی تصمیم گرفت ارتباط با القاعده و مخالفت با ایالات متحده با منافع این گروه مغایر خواهد‌بود ، بنابراین مناسبات خود را با القاعده قطع کرد » . راباسا می‌گوید گروه‌های اسلامی افراطی محلی از خود می‌پرسند آیا آموزش و کمک‌های مالی که از ائتلاف با القاعده به دست می‌آورند ارزش بهایی را که می‌پردازند ، خواهد داشت  .  او می‌گوید پاسخ این پرسش به رمز موفقیت ایالات متحده و متحدان آن در اثبات عدم موفقیت چنین مشارکت‌هایی نهفته است  .