دهه ۱۹۲۰ آمریکا و روابط خارجیش
قدرت اقتصادی آمریکا در دهه ۱۹۲۰ به سیاست این کشور در قبال اروپا شکل داد. یکی از مهمترین مسائل این دوران، کمک اقتصادی بود که آمریکا در دوران جنگ جهانی اول به اروپاییان کرده بود
دهه 1920 برای آمریکا دهه‌ای آرام‌بود  .  این کشور در صلح به سر می‌برد و شهروندانش به‌طور متوالی سه رئیس جمهوری جمهوری خواه را برگزیده بوده‌اند  .  جمهوری خواهان به‌طور کلی بیشتر بر مسائل داخلی کشور تمرکز دارند تا به رابطه آمریکا با کشورهای دیگر  .  اما در این دهه آمریکا به یکی از قدرت‌های جهانی تبدیل‌شده‌و دیگر نمی‌تواند اهمیت رابطه بین‌المللی را نادیده بگیرد  . پیش از جنگ جهانی اول ، سرمایه‌گذاری خارجی در آمریکا حدود 3 میلیارد دلار بیش از سرمایه گذاری‌بود که آمریکاییان در کشورهای دیگر کرده‌بودند  .  اما پس از جنگ این روند تغییر کرد  .  در سال 1919 آمریکاییان حدود سه میلیارد دلار بیش از سرمایه‌گذاری خارجی در آمریکا ، در کشورها دیگر سرمایه داشتند  .  روند افزایش سرمایه‌گذاری خارجی آمریکاییان در دهه 1920 ادامه داشت  . اما این تنها نشانه رشد قدرت اقتصادی آمریکا نبود  .  در پایان جنگ جهانی اول ایالات متحده ، بزرگترین تولید‌کننده و ارائه خدمات در جهان محسوب می‌شد ، هم از نظر میزان محصولات تولیدی و خدمات و هم بر اساس میانگین جمعیتی  .  میزان آهن ، غذا ، پارچه و ذغال سنگ آمریکا بیش از ثروتمندترین کشورهای جهان‌بود  .  در سال 1920 درآمد ملی آمریکا بیشتر از جمع درآمد بریتانیا ، فرانسه ، آلمان ، ژاپن ، کانادا و 17 کشور کوچکتر‌بود  .  به زبان دیگر ، آمریکا بزرگترین قدرت اقتصادی جهان شده‌بود  . قدرت اقتصادی آمریکا در دهه 1920 به سیاست این کشور در قبال اروپا شکل داد  .  یکی از مهمترین مسائل این دوران ، کمک اقتصادی‌بود که آمریکا در دوران جنگ جهانی اول به اروپاییان کرده‌بود  .  ایالات متحده طی جنگ 7 میلیارد دلار و اندکی پس از جنگ 3 میلیارد دلار به کشورهای اروپایی قرض داده‌بود  .  این پول بیشتر صرف تجهیزات نظامی ، غذا و دیگر احتیاجات اروپاییان شده‌بود  . ضرر انسانی و مالی کشورهای متحد طی جنگ بسیار بیش تر از آمریکا‌بود و پس از پایان جنگ این کشورها از آمریکا می‌خواستند ، بدهی‌های آن‌ها را ببخشد  .  فرانسه ، بریتانیا و دیگر کشورهای متحد معتقد‌بودند آمریکا نباید از آن‌ها انتظار پرداخت داشته باشد  . اما پرزیدنت کولیج Coolidge ، رئیس جمهوری وقت آمریکا ، معتقد‌بود این کشورها صرف نظر از ضربه اقتصادی شدیدی که متحمل شده‌اند ، باید بدهی‌های خود را بپردازند  .  مردم آمریکا نیز متعقد‌بودند ، قرض گرفتن به معنای این است که در نهایت ، بدهی پس داده خواهد شد  . اروپا اما قادر به پرداخت نبود  .  در نهایت گروه بین‌المللی توانست قدم پیش گذاشته و به دست‌یابی توافق بین کشورهای درگیر کمک کند  .  به این ترتیب سیستمی برای کمک به بالا بردن ارزش پول آلمان و حفاظت از قرض‌های بین‌المللی تاسیس شد  .  بانکداران آمریکایی توافق کردند به آلمان مبلغی را قرض داده تا آن کشور بدهی‌های خود را پرداخت کند  .  کشورهای متحد نیز از این پول برای پرداخت بدهی‌های خود استفاده کردند  . از سوی دیگر مردم آمریکا اهمیت داشتن یک ارتش قدرتمند را درک نمی‌کردند ، موضوعی که اهمیتش در سال‌های بعد روشن شد  .  پرزیدنت کولیج بودجه نظامی اندکی را از کنگره درخواست کرد  .  بسیاری از مقام‌های نظامی محافظه کار آمریکا نیز حاضر نبودند هزینه تجهیزات جدید ، از هواپیما گرفته یا زیردریایی را توجیه کنند  . با اینکه برخی آمریکایی‌ها متوجه‌بودند که این کشور به یک قدرت جهانی تبدیل‌شده‌و می‌باید نیروی نظامی قدرتمند و مدرنی داشته باشد ، بیشتر آنان تا سال 1941 و حمله ژاپن به پرل هاربر با هزینه‌های نظامی مخالف‌بودند  . آمریکا همچنین در دهه 1920 از به رسمیت شناختن دولت کمونیست مسکو سر باز زد  .  با این حال فعالیت‌های تجاری دو کشور در این دوره گسترش چشمگیری داشت  .  شرکت‌های آمریکایی بزرگی مانند جنرال الکتریک ، دوپونت و RCA به دولت شوروی کمک فنی ارائه می‌دانند  . اما در دهه 1920 سیاست آمریکا نسبت به جامعه ملل تغییر چندانی نکرد  .  در سال 1919 سنا درخواست پرزیدنت ویلسون ، رئیس جمهوری وقت را برای پیوستن به جامعه ملل رد کرد  .  با اینکه آمریکا به‌طور غیر رسمی وارد برخی فعالیت‌های این نهاد شد ، اما عضو آن نشد  . دهه 1920 برای آمریکا دهه تغییر و‌گذار به دروان جدیدی محسوب می‌شود  .  بسیاری از آمریکاییان امیدوار‌بودند این کشور بتواند به سیاست خارجی سنتی خود که انزوا‌گرایی و درگیر نشدن در امور جهانی‌بود ادمه دهد  .  اما آمریکا دیگر نمی‌توانست از وقایع جهانی دور بایستد  .  این مطلب در سال‌های آینده ، زمانی که اروپا درگیر فاشیسم و جنگی دیگر شد ، روشن تر شد  .