متمم پنجم قانون اساسی آمريکا و دنيای امروز – روز يکصد و پنجاه و هشتم
اما چگونه است که اين شيوه شهادت فرد عليه خود او که دنيا بخوبی ميداند چگونه و با چه روش هائی انجام ميگيرد، همچنان در بسياری از ممالکی که
طبق متمم پنجم قانون اساسی آمریکا ، هیچ فردی ناچار نیست به سئوالی پاسخ دهد که سبب مجرم قلمداد شدن او در جنایت و یا خلافکاری باشد  .  یعنی در حقیقت شهادت فرد علیه خود فرد اگر منجر به مجرم شناخته شدن او گردد بی‌اعتبار است  . یعنی اگر تو را و مرا بیاورند جلوی دوربین و به هر جرم و جنایتی اعتراف کنیم از این اعتراف نمی‌توان علیه من و تو در ثبوت جرممان استفاده کرد  . اینکه این قانون از کجا آمده و چرا آمده ، مشخص است که پدران بنیان‌گذار این سرزمین که نیک از سیستم تفتیش عقاید و اعتراف گیریهای قرون پیشین در اروپا آگاه‌بودند و میدانستند این اعتراف گیری‌ها چگونه و با چه روش هائی انجام‌شده‌، در حقیقت با گنجاندن این اصل درخشان در قانون اساسی این مملکت دست هر اعتراف گیر و شنکنجه گری را راحت بسته‌اند  . و حکومت در مقابل سپری بنام قانون قرار می‌گیرد که فلسفه وجودیش حفظ حقوق یک یک شهروندان سرزمین است  . وقتی این قانون تضمین می‌کند که نمی‌توان از شهادت یکنفر علیه خود او استفاده کرد ( مگر در چارچوب بسیار مشخص قانونی ) خود بخود حکومت به خودش زحمت نمیدهد به کار عبثی مثل اعتراف‌گیری متوسل شود که میدانید شیوه مرسوم بسیاری از سرزمین‌ها در همین عصر کنونی است  . بنابراین ، یک دادستان بیهوده بدنبال مونتاژ فیلم و نمایش اعتراف کسی نمیرود چون هر رئیس دادگاهی چشم بسته این چنین اعترافات در خلوت گرفته شده‌ای را به سطل زباله میریزد و می‌تواند بر همین روال اصولا محاکمه متهم را که بر اساس چنین شواهدی به دادگاه کشیده‌شده‌است غیرقانونی و ملغی اعلام کند  . اما چگونه است که این شیوه شهادت فرد علیه خود او که دنیا بخوبی میداند چگونه و با چه روش هائی انجام می‌گیرد ، همچنان در بسیاری از ممالکی که معرف حضورت هست رواج دارد و حتی بسبک فیلمهای سینمائی بشارت نمایش قریب الوقوع آن هم داده می‌شود  .  مثل همین اعترافاتی که در ایران قرار است از شهروندان ایرانی بنمایش درآید  . آیا تصور نمی‌کنی به سالها و به عصری رسیده باشیم که دنیا و همه تشکیلات دنیائی و حقوق بشری باید نه فقط نظاره‌گر که بعنوان بنیادهای مدافع حقوق اولیه انسانها ، مدعی دولت‌های اعتراف گیر شوند  ؟ مدعی باشند و از این دولت‌ها بپرسند ، اصلا کاری به جرم و جنایتی که مدعی هستید اینها مرتکب شده‌اند نداریم ، شما چگونه و با استفاده از چه تکنیک و روشی یک آدم را که تا دیروز برای خودش صحیح و سالم راه میرفته و به کرده خویش هم مفتخر بوده ، آورده‌اید که به هر جرم و جنایتی اعتراف می‌کند  ؟ و آیا توسل به این روشها و شیوه‌ها ناقص حقوق اولیه انسانی این فرد نبوده است  ؟  و اگر بوده شما که زیر منشور حقوق‌بشر سازمان ملل امضائ کرده‌اید ، بعنوان متخلف باید پاسخگوی مردم دنیا باشید  . آیا تصور میکنی سازمانهای جهانی به این مرحله که رسیدن به آن تهور و شجاعتی همگانی میخواهد رسیده‌اند که فی الواقع نقش وجودیشان دفاع از حقوق انسانهای این کره خاکی باشد در مقابل حکومت هائی که خود باید حافظ حقوق آن‌ها باشند  ؟ در اینکه سازمانهای مسئول جهانی به چنین تهور و تقوائی رسیده باشند شک دارم اما در اینکه مالا جبر زمان و شرایط ، آنان را به این مرحله برساند شکی ندارم  .