تحلیل: اوباما برای شکست «دولت اسلامی» به ایران نیاز دارد
گسترش سریع خطری چون دولت اسلامی این درس را می آموزد که وقتی دولت های رسمی به ورطه سقوط افتند، رویداد های ناخوشایندی روی خواهد داد که پیش بینی ناپذیر است
ویلیام کوانت در بخش نظرات وبسایت خبرگزاری رویترز در می‌نویسد باراک اوباما ، رئیس جمهوری آمریکا ، چهارشنبه شب سخنانی ایراد کرد که برای مردم آمریکا ، که اعتماد خود را به فرمانده کل قوای آمریکا ازدست داده‌اند ، طراحی شده‌بود  . به باور نویسنده مقاله ، بیشتر این سخنرانی درباره موضع‌گیری او‌بود ؛ ما محکم و قاطعیم ، وارد میدان می‌شویم ، پیروز می‌شویم ، اما همه این‌ها را نه با پوتین پوشان نیروی زمینی ، بلکه با نیروی هوایی مان ، و با همکاری دوستان و متحدان مان انجام می‌دهیم  . اوباما وعده داد که این ماموریت تکرار آنچه در افغانستان و عراق روی داد ( یعنی جنگ‌های دوران جورج بوش ) نخواهد‌بود - بلکه بیشتر به عملیات علیه القاعده شباهت خواهد داشت فراموش نکنید که اوسامه بن لادن در این عملیات کشته شد  ! - و به شیوه بمباران‌های هوایی مداوم اسلام‌گرایان افراطی در سومالی و یمن است  . نویسنده مقاله می‌نویسد : اما رئیس جمهوری باید بداند که نمی‌توان با دولت اسلامی مانند شورشیان سومالی و یمن رفتار کرد  .  موجب اصلی نگرانی از دولت اسلامی آن است که این گروه ، برخلاف گروه‌های مسلح خشن دیگر ، محل مشخصی ندارد  .  دولتی جنینی است که حکومت بر مناطق وسیع سنی نشین عراق و سوریه را تازه آغاز کرده است  .  به همین دلیل نمی‌توان آن را با بمباران به ورطه فراموشی و نابودی راند ، و کافی نیست که رهبراصلی آن را با یورشی ماهرانه و حساب‌شده‌از مکمن بیرون کشید - چنان که در پاکستان شاهد‌بودیم  . ویلیام کوانت می‌نویسد : برای بازپس گرفتن سرزمین‌های تحت اشغال دولت اسلامی به چکمه پوشان زمینی نیاز است  .  اما رئیس جمهوری گفته است این چکمه پوشان از ما نخواهند‌بود  .  پس از کجا می‌آیند  ؟ به نوشته او ، عراق مورد آسان تری است  .  بغداد دولتی جدید یافته که می‌تواند به بازسازی نیروهای حافظ امنیت و جذب نیروهای پیشمرگه کرد در شمال کشور و برخی طایفه‌های سنی در استان انبار قادر باشد  . هرچند که در حال حاضر این از مقوله امید است تا واقعیت  .  اما آمادگی نیروهای زمینی عراق برای مقابله با نیروهای دولت اسلامی امری بسیار خطیر است  .  بویژه وقتی نبرد بر سر موصل ، دومین شهر عراق ، در مرکز اهمیت قرار گیرد  .  در نهایت با از دست دادن موصل‌بود که پرده از اهمیت خطر این پیکار جویان کنار رفت و با بازپس گرفتن موصل است که نخستین نشانه عمده برگشتن بخت از دولت اسلامی پدیدار می‌شود  . ویلیام کوانت در پاسخ به این پرسش که آیا این امر عملی است  ؟  می‌گوید ، به نظرمن آری  .  اما تنها در صورتی که برخی شرایط مهیا باشد  .  که آن هم چیزی بیش از صرفا کار کردن با دوستان و متحدان و انجام بمباران‌های بی‌خطر است  . او می‌نویسد : با این حال مهم آنست که در قدرت دولت اسلامی مبالغه نکنیم  .  دولت اسلامی شاید حدود 20 هزار سرباز مسلح داشته باشد که در چند محل استراتژیک و مهم تر از همه ، در موصل عراق و در رقه در سوریه ، پراکنده‌اند  .  افرادشان خشن و بی‌رحمند و تاکنون موفقیت شان تا حد زیادی مدیون تفرقه دشمنان و روحیه پایین نیروهای عراقی و سوری بوده است - اما شکست ناپذیر نیستند  . ویلیام کوانت ، می‌نویسد : واشنگتن نیاز دارد برای گردآوردن ائتلافی از نیروهای قادر به برگرداندن مسیر در عراق ، همراه با پشتیبانی هوایی آمریکا ، در بیرون چارچوب « دوستان و متحدان » روابطی برقرار کند  .  باید از کشورهای سعودی ، حاشیه خلیج‌فارس ، و ناتو - و خلاصه طرف‌هایی که جان کری وزیر خارجه دل به لطفشان بسته ، فراتر برود  . اوباما در سخنانش نامی از ایران نبرد  .  با این حال در صحنه عراق ، ایران بازیگر نقش مرکزی است  .  ایران نفوذی قوی و گسترده در دولت جدید حیدر العبادی ، و شبه نظامیان شیعه و کرد عراق دارد که همه آنان با دولت اسلامی مخالفند  .  بسیج موثر این نیروها بدون دست کم همکاری خاموش با ایران ، کاری دشوار است  . بنابراین ، دولت اوباما ، به عنوان بخشی از مذاکرات جاری واشنگتن با ایران درباره مسئله اتمی ، باید برای تعیین چگونگی جنگ با دولت اسلامی نخست در عراق و بعد در سوریه - با ایران وارد مذاکراتی شود که به زبان دیپلماسی « جانبی » خوانده می‌شود اما بسیار کلیدی است  .  واشنگتن به عنوان بخشی از استراتژی حساب‌شده‌خود علیه دولت اسلامی به ارتقای روابط خود با تهران نیازمند خواهد شد  . توافق با ایران بر سر برنامه هسته‌ای این کشور در چندماه آینده به نظر امکان‌پذیر می‌آید  .  این توافق به جای خود بسیار حیاتی‌ست  .  اما گامی مهم در ساختن اردوگاهی علیه دولت اسلامی نیز هست  . کوانت می‌نویسد ، در استراتژی مبارزه با این جهادی‌ها ، بخش مربوط به سوریه پیچیده تر است - که بخشی از آن به دلیل آنست که خود واشنگتن هرگونه تعامل با رژیم سوریه را به عنوان بخشی از استراتژی خود قرار داده است  . اوباما در سال 2011 ازسر بی‌دقتی اعلام کرد : « اسد باید برود » .  اما هیچ یرنامه‌ای برای عملی کردن آن نداشت  .  او هنوز هم به این شعار چسبیده است ، هرچند که اکنون برای بیشتر ناظران روشن‌شده‌که این رژیم سقوط نخواهد کرد ؛ و حکومت بشار الاسد ، رئیس جمهوری سوریه ، قادر به نبردی موثر با دولت اسلامی نخواهد‌بود مگر آن که جنگیدنش با جنگ جویانی که واشنگتن بر آن‌ها برچسب « شورشیان میانه رو » زده ، به پایان رسد  . رژیم اسد ، بی‌سروصدا ، در واقع در حال مذاکره با شورشیان برسر انجام یک سلسله آتش بس در نواحی غربی سوریه ، به استثنای حلب است - که نبردی سهمگین در آن جریان دارد  .  این نبرد هدیه‌ای برای دولت اسلامی شمرده می‌شود  .  ما و « دوستان و متحدان ما » - و برخی از مخالفان ما ( روسیه ، ایران ، چین ) باید به ایجاد نوعی آتش بس اولیه میان شورشیان و رژیم سوریه در منطقه حلب - با پشتیبانی نیروی هوایی آن که مورد تحریم‌های بین‌المللی قرار گرفته ، و با این درک که اولویت برای هردو طرف شکست دادن دولت اسلامی است نائل آییم  .  امکان دارد سازمان ملل هم قطعنامه‌ای صادر کند  .  رژیم اسد و شورشیان میانه رو هم باید برای آغاز گفت و گوهای جدی برای انتقال قدرت سیاسی تحت فشار قرار گیرند  . البته در گفت و گوهای ژنو در اوایل سال جاری ، این طرح به طرزی ولرم مطرح شد و به جایی نرسید  .  اما آن مذاکرات مربوط به قبل از آشکار شدن خطر داعش‌بود  .  بدون چنین مذاکراتی سوریه احتمالا به بلای جنگ داخلی طولانی و سراسری گرفتار خواهد شد  .  لبنان در دهه‌های 1970 و 1980 را به یاد آورید  ... در صورت شکست دولت اسلامی درسوریه - پس از شکست آن در عراق - چارچوبی برای ایجاد دولتی قانونی در سوریه لازم خواهد آمد  .  یعنی دولتی که همه بخش‌های جامعه سوریه - علوی‌ها ، مسیحیان ، سنیان و کردها در آن مشارکت داشته باشند  . این همچنین به این معنی‌ست که کشورهای بیگانه‌ای چون ترکیه و عربستان سعودی نیز باید از اشتیاق خود برای سرنگون‌سازی خاندان اسد و واسطه گانی چون ایران دست بردارند  .  مصر و روسیه نیز باید برای رساندن رژیم اسد به نقطه‌ای که انتقال سیاسی فراگیر و اساسی را ممکن سازد ، دست به کار شوند  . کوانت می‌نویسد : درسی که باید از گسترش سریع خطری چون دولت اسلامی آموخت آن است که وقتی دولت‌های رسمی به ورطه سقوط می‌رسند ، مانند آن چه در سوریه ، عراق ، یمن ، لیبی ، سومالی و سودان جنوبی شاهدیم ، رویداد‌های ناخوشایندی روی خواهد داد  .  دست کم ، دولت‌های قانونی - مانند آنچه در ترکیه ، الجزایر ، مراکش ، تونس ، مصر و ایران وجود دارد - درجه‌ای از نظم و امنیت را در کشورشان برقرار می‌کنند  .  برخی از آن‌ها حتی اندکی آزادی و آبادی نیز برای مردم خود فراهم می‌آورند  .  در هیچ یک از آن‌ها نمی‌توان آن خشونت ویرانگری را مشاهده کرد که اکنون دارد عراق و سوریه را - که زمانی دولت‌هایی سرفراز‌بودند - درکام خود فرو می‌بلعد  .