طرح و تعبیه یک باغچه ایرانی درشهر ژنو به عنوان مظهری از صلح و هارمونی جهانی
مقامات شهری «ژنو» درکشور«سوئیس» قطعه زمینی را در پارک «د فرانسیسز» در اختیارپروژه «باغچه ایرانی» این شهر گذاشتند که سمبلی از صلح و دوستی ورای مشکلات سیاسی و فرهنگی به شمار می رود
فکر ارائه طرح یک باغچه تمام ایرانی با خالص ترین شکل سنتی و تاریخی آن و قرار دادن آن در یکی از میدان‌های اصلی شهر « ژنو » به عنوان مظهری از صلح و هارمونی از سه سال پیش آغاز شد  . در طول این مدت تعداد بی‌شماری از معماران ، گیاه‌شناسان ، کارشناسان باغ و گلکاری و زیباسازی مناظر از سراسر ایران و جهان گرد هم آمده‌اند تا با دقت به بررسی جزئیات تعبیه چنین باغچه‌ای بپردازند  .  پس از مدت‌ها بحث و بررسی ، مقامات شهری « ژنو » در کشور « سوئیس » قطعه زمینی را در پارک « د فرانسیسز » در اختیار پروژه « باغچه ایرانی » این شهر گذاشتند  .  در حالی که تمام مخارج نگهداری از این باغچه نیز پس از ایجاد آن در این محل ، بر عهده شهرداری شهر « ژنو » خواهد‌بود  . با در نظر گرفتن پیام صلح و دوستی که در انجام چنین پروژه‌ای وجود دارد و با توجه به این مسئله که شهر « کالوین » مقر سازمان « یونسکو » نیز همواره از حامیان طرح‌های مشابه برای پیش‌برد صلح و دوستی در سطح جهان بوده است ، این طرح تازه به عنوان « سمبلی از عشق و صلح ، فراسوی تمام مشکلات سیاسی و فرهنگی » در شهر ژنو پیاده خواهد شد  . طرح باغچه ایرانی شهر « ژنو » از ابتکارات مژگان انجوی باربه ، یک ایرانی ساکن سوئیس است که پیش از انقلاب ایران را ترک گفته و تحصیلات خود را در رشته حقوق سیاسی و جامعه‌شناسی در دانشگاه آلاباما در ایالات متحده به پایان رسانده و سال‌ها در فرانسه ، توکیو و لندن زندگی کرده است و هم اکنون ساکن شهر « ژنو » می‌باشد  . مژگان انجوی پایه‌گذار بنیاد « ایلا » ( نام یکی از شخصیت‌های زن شاهنامه فردوسی ) در کشور سوئیس است که به کار معرفی و پیش‌برد هنر و فرهنگ ایران در اروپا اشتغال دارد  .  او در پروژه باغچه ایرانی با گروهی از ایرانیان دیگر ساکن اروپا همکاری دارد : « ما در حقیقت این اولین باغچه ایرانی را به صورتی به عنوان سپاسگزاری از جامعه میزبان به اروپائیان هدیه کرده ایم  . » باغ‌های ایرانی و پس از آن فرش‌های ایرانی که به صورتی این باغ‌ها را به داخل منازل می‌آورده‌اند و زیر پای ساکنان آن قرار می‌داده‌اند ، نمونه‌های بارزی از علاقه ایرانیان به باغ ، باغچه و گلکاری بوده است  .  باغ‌های ایرانی که یکی از برجسته ترین نمونه‌های آن بنای « تاج محل » هند و « چهار باغ » اصفهان است از دیرباز مورد توجه جهانیان بوده است  .  ایرانیان باغ‌ها و باغچه‌های خود را به عنوان سمبلی از بهشت و زیبائی‌های آن بر روی زمین طراحی می‌کرده‌اند  . باغ ایرانی به عنوان یک ساختار کامل ، بیانگر رابطه تنگاتنگ میان فرهنگ و طبیعت است و نشان از اهمیت سازگار نمودن و هم سو کردن نیازهای انسان و طبیعت دارد  .  در گذشته باغ ایرانی جلوه‌ای از توان نهفته محیط زیست و درک پیچیدگی‌های آن به شمار می‌رفت  .  خالق باغ با اتکا به دانش تجربی خود فضایی را ایجاد می‌کرد که بیش از هرچیز دیگر باعث بقا و پویایی بستر طبیعی می‌شد  . ختصاص دادن بخشی از بناهای موجود به باغ‌ها ، به زمان هخامنشیان باز می‌گردد  .  در باغ‌های سلطنتی « پاسارگاد »، حدود قرن ششم پیش از میلاد مسیح ، توجه به شبکه منظم مسیر سنگفرش آب روها ، آغازگر ظهور شکل « چهار باغ » و نظم چهار قسمتی به شمار می‌رود  .  در دوران ساسانیان ، باغ‌سازی ناگهان گسترش فراوانی می‌یابد  .  جایگاه والای طبیعت در تفکر زرتشت از جمله پرستش آب موجب گردید تا علاوه بر انتظام انسانی ، در باغ چشم اندازها و بستر طبیعی نیز مطرح شود  .  باغ‌های قصرهای این دوران مانند « تخت سلیمان » و « کاخ فیروزآباد بیستون » در بسترهای طبیعی زیبائی چون دریاچه‌ها و چشمه‌ها شکل می‌گیرند  .  تنوع هندسی مشخص ترین ویژگی باغ‌های این دوره به شمار می‌رود وانتظام‌های محوری ، مرکزی و چهاربخشی در باغ‌های این دوره به مراتب بیشتر دیده می‌شود  . با بروز و استقرار اسلام ، در دوران سلطنت بنی امیه در « سامره » و « اندلس » باغ‌هایی احداث گردید که هم چنان از باغ‌های دوران ساسانی الگو برداری شده‌بود  .  بسیاری از محققین ، باشکوه ترین عصر باغ‌سازی در ایران را در دوران صفوی می‌دانند  .  در این دوران باغات در گستره شهر به صورت آثار هنری شکل‌دهنده ساختار فیزیکی شهر‌بودند و به صورت نقطه مرکزی این شهر‌ها حتی گاه آن‌ها را تحت‌الشعاع قرار می‌دادند  .  باغ‌سازی دوران صفویه از شهر « قزوین » آغاز شد  .  این شهر به عنوان پایتخت دودمان صفویه انتخاب شده‌بود و به صورت « باغ شهر » سازمان یافته‌بود  .  امروزه از این باغ‌های درباری به جز چند ساختمان چیزی به جای نمانده است  . درزمان شاه عباس ، پایتخت ایران از قزوین به اصفهان تغییر مکان داد  .  در اصفهان ساختارهندسی از هم نشینی فضاهای شهری ، خیابان ، میدان و باغ بوجود آمد  .  سیر تحول طراحی باغ در دوره صفویه نیز چون زنجیره‌ای به دوران تیموریان مرتبط بوده است و در دوران قاجاریه به علت ارتباط فرهنگی گسترده‌ای که ایران با اروپا پیدا می‌کند کم کم نشانه‌هایی از الگوی باغ‌سازی اروپایی در باغ‌های ایرانی نفوذ می‌کند  . در دوران پهلوی به علت بیش تر شدن این ارتباطات فرهنگی با اروپا احداث آمیخته‌ای از پارک‌ها اروپایی با باغ‌های ایرانی رواج پیداکرد  .  ابتدایی ترین و ساده ترین اصل هندسی یک باغ ایرانی ، ایجاد یک محور در میانه باغ و به موازات طول آن می‌باشد و در دوطرف این محور درختان سایه اندار کاشته می‌شود  .  مهم ترین تقسیمات هندسی این باغ‌ها ، انتظام چهاربخشی است  .  شکل باغ ایرانی شامل انتظام آب ، انتظام گیاه و انتظام معماری است  .  این انتظام در قالی‌های ایرانی و نگارگری ایرانی نیز به چشم می‌خورد که هریک به نوعی تصویری ایده آل از « باغ ایرانی » را ارائه می‌دهند  . باغ « ارم » دراستان فارس ، چهل ستون و هشت بهشت در اصفهان ، باغ « فین » کاشان ، باغ دلگشا ، باغ شاهزاداه ماهان ، باغ سعدآباد ، باغ نیاوران ، باغ فردوس و باغ فرمانیه در تهران تنها برخی از باغ‌های ساخته‌شده‌به شیوه تاریخی و سنتی ایرانی هستند  . با تصویب طرح ایجاد یک باغچه ایرانی در وسط پارکی در شهر « ژنو »، دست اندرکاران هم اکنون در مرحله جمع‌‌آوری اعانه برای پرداخت مخارج احداث این باغچه می‌باشند که انتظار می‌رود با کمک سازمان‌های نیکوکاری ایرانی درسراسرجهان هرچه زودترآغاز شود  .