یک آمریکائی شاغل در ایران
روزنامه لس آنجلس تایمز مستند «کار ایران» را فیلمی غمگین اما امیدوارکننده خوانده است که کارگردان روایت آن را به شیوه خارق العاده ای حکایت می کند
مستند « کار ایران » ( The Iran Job ) داستان واقعی اقامت یک آمریکایی است که در اقامت کوتاه خود در ایران و بازی در تیم بستکبال شیراز تحت تاثیر فرهنگ مردم ایران قرار می‌گیرد  . مستند « کار ایران »، حکایت کوین شپرد ، بسکتبالیست حرفه‌ای آمریکایی است که در لیگ برتر بسکتبال ایران بازی می‌کند  .  این مستند واقعیت‌های سیاسی زندگی مردم کوچه و خیابان این کشور را بدون بحث و جدل‌های حاشیه‌ای سیاست به تصویر می‌کشد  .  شپرد به دلیل ویژگی‌های شخصیتی گرم و خونگرم خود با سه زن جوان ایرانی دوست می‌شود ، دوستی که احتمال داشت سرنوشتی به جز بازداشت و محکومیت زندان برای آن‌ها به همراه نداشته باشد  . سرفصلاین فیلم تابستان سال 2008 است و مستند در حالی شکل می‌گیرد که شپرد در منزل خود در ویرجین آیلندز در ایالات متحده خود را برای پرواز به شیراز آماده می‌کند  .  این همان لحظه‌ای بود که تیل شودر ، مستندساز آمریکایی با او آشنا شد  . شپرد نیز همچون همه بازیکنان جوان دانشگاه‌های آمریکا ، رویای بازی در تیم بستکتبال «‌ان بی‌ای » و تیم ملی بسکتبال آمریکا را در سر داشت  .  اما زمانی که از این کار ناامید شد ، زندگی مانند کوچ نشینان را پیشه کرد و در تیم‌های بین‌المللی در ونزوئلا ، اسراییل ، آرژانتین و یا هر قراردادی که سر راه او قرار می‌گرفت ، بازی کرد  . اما حتی فکر بازی در تیم بسکتبال ایران نیز به ذهن او خطور نکرده‌بود  .  اما تیم « آ اس شیراز » تیم جدیدی‌بود و مالک آن می‌خواست آن را به یک تیم پیشرو و قدر منطقه بدل کند  .  هدف از دعوت شپرد برای بازی در این تیم شرکت در لیگ برتر و احتمالا پیروزی در رقابت‌های قهرمانی‌بود  . لطف و صمیمیت از جمله ویژگی‌های اصلی سراسر این مستند است  .  ساخت این مستند شودر ، کارگردان آن را قادر کرده است تا به شیوه بسیار جذاب و قابل‌توجهی یک فیلم سیاسی به دور از سیاست و حواشی آن بسازد  .  این فیلم عاری از حرافی و شعار و خبرهای کلیشه‌ای است و فقط تعداد اندکی تصاویر کوتاه برای نشان دادن تغییر زمان در بطن مستند جای داده شده‌اند : مثلا در یک صحنه پرزیدنت جرج دبلیو بوش در مورد تهدید روزافزون ایران مجهز به سلاح اتمی صحبت می‌کند و یا در تصویری دیگر جان مک کین و باراک اوباما در کارزار تبلیغاتی نشان داده می‌شوند و بقیه گزارش‌های خبری کوتاهی در مورد نتایج انتخابات ریاست جمهوری بحث برانگیز سال 2009 در ایران است و تصاویری هم از خیابان‌های این کشور که مملو از مردم معترض است  . این مستندساز ، جو سیاسی را که شپرد در آن قدم می‌گذاشت ، صرفا از وجه انسانی خانواده او ، مادر و مادربزرگ و دوست دخترش به تصویر کشیده است که نگران خطرات ناشی از سفر ش به ایران هستند  .  در این صحنه‌ها ، وحشت بیش از حد در کار نیست و تصاویر فقط نمایانگر ترس و نگرانی و در آغوش کشیدن و خداحافظی آخر است  .  این صحنه‌ها آنقدر صمیمی است که بیشتر به نوارهای ویدئوئی فامیلی می‌ماند  . اما شودر و دوربین او بخش زیادی از زمان این مستند را همراه شپرد در اتاق ، در دادگاه و در خیابان‌ها سپری می‌کنند  .  کارگردان این مستند که نتوانسته‌بود از مقامات ایران روادید ویژه خبرنگاران دریافت کند ، زیرپوشش یک گردشگر آلمانی و بدون هیچ گروه فیلم‌برداری و یا تجهیزات مورد نیاز خود به تهران سفر کرد  .  شودر متولد آمریکا است ، اما در آلمان بزرگ‌شده‌و در هر دو کشور اقامت داشته است  . بخش زیادی از مستند ، حول شخصیت شپرد و لبخند گرم و مسری او است  .  او با مردم گرم صحبت می‌شود و در حال پیاده روی در خیابان و بازارهای محلی ، به تاجری بر می‌خورد که روزی در ایالات متحده دیده‌بود  .  زمانی که مرد ایرانی به شپرد می‌گوید « عاشق مردمان سیاه پوست است »، این ستاره بسکتبال فقط می‌خندد و این دو مرد در حالی از هم جدا می‌شوند که هر دو در حال خواندن قطعاتی از آهنگ‌های باب مارلی هستند  . سه زن جوان ایرانی که شپرد با آن‌ها دوست می‌شود ، محور اصلی این فیلم هستند که باز هم همه اتفاقی است  .  هیلدا در یک مطب دکتر فیزیوتراپ کار می‌کرد و شپرد زمانی با او آشنا شد که برای درمان مچ پای پیچ خورده اش به او مراجعه کرده‌بود  .  نوعی حس کنجکاوی سبب شد که هیلدا با این مرد آمریکایی حرف بزند ، شپرد هم به فرهنگ او علاقمند است  .  هیلدا و دو نفر از دوستانش که آن‌ها هم دختر‌بودند ، پنهانی برای صرف چای و گفتگو به آپارتمانی می‌روند که شپرد با یکی از بازیکنان صرب تبار همخانه است  . یکی از آن‌ها ، الهه دختر زیبایی است که دوست دارد هنرپیشه سینما شود اما قرار است به ناچار در یک ازدواج قراردادی قدم بگذارد  .  لاله هم از زندگی محدود زنان به تنگ آمده است  .  برداشتن روسری اش جلوی شپرد می‌توانست او را به دردسر جدی و حتی زندان بیاندازد  .  این دخترها باهوش و خوش سر و زبان هستند ولی از شرایط زندگی خود ناراضی‌اند  .  جرات سرکشی و طغیان هم ندارند  .  با این شرایط است که برقراری صلح و آرامش ممکن به نظر می‌آید  . این مستند همچنین فیلمی در مورد بسکتبال است و شودر زمان زیادی را صرف فیلم‌برداری از فراز و نشیب‌های تیم شیراز می‌کند  .  سالن مسابقات این تیم مملو از جمعیت تماشاگر و مشتاق است  .  مردان یک سو می‌نشینند و زنان در سوی دیگر  .  اما دولت دستور داد که زنان دیگر نمی‌توانند رقابت‌های ورزشی مردان را تماشا کنند  .  اما حتی عمر این ممنوعیت نیز کوتاه است  .  شپرد پخته ترین و باتجربه ترین و تنها آمریکایی عضو این تیم است ، بنابراین همیشه توجه و تمرکز و فشار مضاعف بر او وارد می‌شود و حتی وقتی که باخت دردناکی را تجربه می‌کند و به سطل آشغال لگد می‌زند ، هم خبرساز می‌شود  . البته مستند حسن ختام دارد  .  فیلم اساسا با بازی نهایی تیم « آ  .  اس شیراز » پایان می‌یابد  .  شپرد بار دیگر چمدان‌های خود را جمع می‌کند  .  او در حالی به وطنش بازمی گردد که دچار تحول عمیقی‌شده‌است و این مردم ایران بوده‌اند که او را متحول کرده‌اند و نه بازی بسکتبال  . برگرفته از روزنامه لس آنجلس تایمز