فیلم تازه ١٢٧ ساعت، شدت عشق و علاقه انسان به زنده ماندن را به تصویر می کشد
دنی بویل بیهوش شدن ناشی از ناراحتی و ترس برخی از تماشاگران ،ضمن تماشای صحنه های خاصی از فیلم «١٢٧ ساعت» در جشنواره های سینمایی تورنتو، «تلورید» و فستیوال سینمایی «میل ولی» را تبلیغاتی منفی برای فیلم خود می خواند و معتقد است فیلم پیامی مثبت و برانگیزنده دارد
تازه ترین فیلم « دنی بویل » کارگردان برنده جایزه اسکار فیلم « میلیونرزاغه نشین » ماجرای واقعی و شگفت انگیزشهامت و بقای انسانی و عشقی است که بشر به زنده ماندن دارد  . در فیلم تازه « 127 ساعت »، جیمز فرانکو نقش یک ورزشکار هوای آزاد ، دوچرخه سوار و کوهنوردی را بازی می‌کند که در شرایطی که بازویش زیر یک سنگ بزرگ در یک منطقه دورافتاده گیر کرده مجبورمی شود تصمیم غیرقابل تصوری بگیرد  . در ماه آوریل 2003 ، آرون رالستون 26 ساله که به تنهایی در یکی از دره‌های دورافتاده کوهستان‌های پارک ملی « یوتا » یکی از ایالت‌های غرب آمریکا مشغول کوهنوردی بوده است ، قطعه سنگی غلتان او را به داخل یک دره عمیق پرتاب می‌کند و دست راست او را به دیواره این دره میخکوب می‌کند و تمام تلاش‌های « آرون » برای آزاد کردن بازویش از زیر سنگ بی‌نتجه می‌ماند  .  در همین شرایط ، برای قهرمان واقعی این داستان باورنکردنی تنها چند جرعه آب نوشیدنی باقی مانده است و او باید به مدت 24 ساعت و تارسیدن کمک بدن خود را به صورتی گرم نگهدارد  . بیست و چهارساعت تبدیل به 48 ساعت می‌شود و سپس 72 ساعت هم می‌گذرد  .  آرون به هیچکس نگفته است که به کوهنوردی خواهد رفت  .  بنا براین او می‌داند که هیچ امکانی برای ارسال کمک به او نیست  .  بنابراین تصمیم می‌گیرد وقایعی که براو می‌گذرد را با دوربین ویدیویی داخل کوله پشتی همراهش فیلم‌برداری کند  .  اما بالاخره و با گذشت پنج روز « آرون » تصمیم می‌گیرد برای فرار از شرایط موجود و آزاد ساختن بدنش ، بازوی خود را قطع کند  . تنها وسیله‌ای که برای انجام این کار به همراه داردهم یک چاقوی کوچک سفری و با لبه کند است اما او به هرجهت از عهده عمل قطع بازو برمی آید ، خودش را از میان زندان سنگی بیرون می‌کشد و درنهایت از این شرایط وحشتناک جان سالم به در می‌برد  . آرون رالستون در کتاب خاطرات خود که به نام « بین یک سنگ و یک سخره » منتشر‌شده‌است پنج روزی که در مجموعه 127 ساعت می‌شود را یک تجربه « فراواقعی » خوانده است  .  او می‌گوید :« یادآوری این وقایع به شدت مرا احساساتی می‌کند  .  تماشای لحظه‌های اوج فیلم مثل بریدن بازویم که با واقعگرایی و به خوبی ساخته‌شده‌و حق مطلب را ادا می‌کند همه و همه در آن سالن تاریک برایم حالت احساسی عجیبی بوجود آورد اما چیزی که مرا واقعا احساساتی می‌کند لحظاتی است که در فیلم شخصیتی که من هستم یک بار دیگر با اعضای خانواده اش روبرو می‌شود و این بسیار واقعی است  .  یعنی این حادثه باعث شد که من قدر زندگی و خانواده‌ام را بیشتربدانم و وجود آن‌ها را غنیمت بشمارم  .  در آن لحظات می‌خواستم هرگز دوباره از آن‌ها جدا نشوم  . » جیمز فرانکو بازیگر مستعد و جوان هالیوود که با بازی درفیلم « میلک » Milk به معروفیت رسید ، نقش « آرون » را درفیلم 127 ساعت بازی می‌کند  .  او می‌گوید ملاقات با « آرون » واقعی و تماشای ویدیویی که او از آن لحظات مرگبار گرفته است به او کمک کرد تا احساسات او را به بهترین شکل ممکن در فیلم نشان بدهد :« این وظیفه اصلی ما‌بود که بتوانیم حس واقعی آرون و تجربه‌های او را همان‌طور که واقعا بوده به نمایش بگذاریم  .  بهترین راه برای این کار هم این‌بود که ادا در نیاوریم یعنی بجای اینکه من حرکات آرون را تقلید کنم دلم می‌خواست احساسات او را در آن پنج روز بخصوص درک کنم  .  بنا براین با آرون تا آنجایی که امکان داشت پیش از آغاز فیلم‌برداری حرف زدنم واز او سئوال کردم اما وقتی که فیلم‌برداری شروع شد دیگر این خود من‌بودم و شرایط دره و سخره و سنگی که مرا در خود برای مدت 127 ساعت اسیر می‌کرد  .  بعد هم خوب البته محیط و امکانات فیلمسازی تا حد زیادی برای من تعیین می‌کرد که چقدر می‌توانم کار کنم و تا کجا می‌توانم این شرایط را تحمل کنم و خلاصه مسائل روحی و روانی که به همراه دارد ، همه و همه شرایط خاصی برای ما بوجود می‌آورد که باید به دقت محاسبه می‌شد  . » فیلمنامه نویس « 127 ساعت » سیمون بوفوی که پیش از این نیز در فیلم برنده اسکار « میلیونرزاغه نشین » با « دنی بویل » همکاری داشته است می‌گوید این فیلم فقط در باره یک حادثه زجرآور و خطرناک قطع عضو بدنی نیست  .  بلکه این تاثیرات روحی و دگرسازی و دگرگونی‌های روانی است که فیلم 127 ساعت را تبدیل به یک درام جذاب و پرکشش کرده است :« این فیلم فقط یک داستان ساده در باره مرد جوانی که اجبارا بازوی خودش را قطع می‌کند نیست  .  بلکه راجع به فردی است که از خانواده و دوستان خود روی برگردانده و خانواده و اجتماع را کنار گذاشته و حالا این واقعه باورنکردنی زندگی او را برای همیشه عوض می‌کند  .  با وقوع این حادثه شخصیت اصلی داستان یک بار دیگر به خودش و زندگیش نگاه می‌اندازد  .  کجا اشتباه کرده است  ؟  چگونه می‌توانسته است تصمیمات درست تری در بسیاری از موارد بگیرد  ؟  با چه کسانی می‌توانسته است رفتار بهتری داشته باشد  ؟  به این صورت است که او از این کوهستان و وقایعی که در این مدت براو گذشته است به شکل مرد تازه متولد شده‌ای قدم بیرون می‌گذارد و ناگهان می‌خواهد با تمام مردم و جامعه و جهانی که پشت سر گذاشته است آشتی کند  . » با این همه دست اندرکاران فیلم « 127 ساعت » معتقدند بخش بریدن بازوی شخصیت اول فیلم به دست خود او یکی از لحظات حساس فیلم است که ساختن آن برای « دنی بویل » کارگردان فیلم به همان اندازه چالش‌آمیز بوده است که تماشای آن برای تماشاگران  ! بنا برگزارش روزنامه لس آنجلس تایمز ، سه نفر از تماشاگران فیلم « 127 ساعت » در جشنواره بین‌المللی تورنتو ، دونفر درجشنواره سینمایی « تلورید » و یک نفرهم در فستیوال سینمایی « میل ولی » ضمن تماشای صحنه‌های خاصی از این فیلم از شدت ناراحتی و ترس بیهوش شده‌اند  .  اخیرا هم در نمایش این فیلم در « انجمن تهیه‌کنندگان سینما » Producers Guild of America در شهر هالیوود ، زنی به نام « کورتنی فلپس » پس از آنکه نتوانست تماشای صحنه‌های فجیع فیلم « 127 ساعت » را تحمل کند به دستشویی سینما رفت و در آنجا از هوش رفت  .  این زن پس از آنکه امدادگران به نجات او شتافتند به خبرنگاران گفت :« اول احساس کردم حال ناجوری پیدا کرده‌ام بنابراین به دستشویی رفتم اما در آنجا ناگهان دچار سرگیجه شدم و ضربان قلبم شدت گرفت » . کورتنی که خود تهیه‌کننده فیلم‌های تلویزیونی است می‌گوید :« تا به حال هرگز چنین احساسی از تماشای یک فیلم به من دست نداده است  .  چون من خودم یک تهیه‌کننده هستم و می‌دانم که این چیزها واقعی نیستند  .  » کارگردان فیلم دنی بویل در رابطه با این رویدادها می‌گوید :« البته هیچ کارگردانی دوست ندارد تماشاگرانش در سینما از ترس غش کنند و من فکر نمی‌کنم این تبلیغات خیلی مثبتی برای فیلم من باشد  . » او می‌گوید :« ما کوشیده ایم که فیلم عینا با وقایعی که شرح آن در کتاب آمده است مطابقت داشته باشد  .  در دنیای واقعی « آرون » عمل قطع بازو به مدت چهل دقیقه به طول انجامیده و او مجبور به تحمل چند مرحله درد شدید بوده است  .  درست مثل کسی که تولدی دوباره را تجربه می‌کند  .  یک زاییده شدن دوباره و این چیزی است که ما کوشیده ایم به آن پوشش سینمایی بدهیم  .  تجربه‌ای است که در عین آزاردهنده بودن واقعا هیجان انگیزو حتی گاه روحبخش است  . » دنی بویل معتقد است فیلم تازه او به صورت غیرقابل تصوری مثبت و برانگیزنده است :« این فیلم درنهایت یک حس عمیق رضایت و نشاط به همراه دارد  .  فیلم از ابتدا تا انتها تماشاگر را با خود همراه می‌کند و به همین جهت هم درپایان فیلم همان حس شورانگیزی که « آرون » به عنوان انسانی که از ورطه مرگ به زندگی بازگشته است درخود حس می‌کند به تماشاگر منتقل می‌شود  . » آرون واقعی این روزها با یک دست پلاستیکی بازهم به ورزش درهوای آزاد می‌پردازد ، دوچرخه سواری و کوهنوردی می‌کند و اغلب در کشورهای مختلف جهان به سخنرانی درباره نکات مثبت زندگی می‌پردازد  .