بیوه یک قربانی از جنگ پنهان با دانشمندان اتمی ایران می گوید 
همسر اولین دانشمند اتمی که ترور شد، از هراس روز افزون شوهرش از شبکه ای که او را احاطه کرده بود و از دیدار با قاتل او که دراسرائیل آموزش دیده بود، پیش ازاعدام او می گوید
اسکات پیترسون ، از دبیران نشریه امریکایی کریستین ساینس مانیتور ، روز پنجشنبه 17 ژوئیه ، در گزارشی از تهران ، ضمن گفت‌وگو با بیوه یکی از دانشمندان اتمی ، از جنگ پنهان اسرائیل و آمریکا و دیگر دولت‌های غربی با دانشمندان اتمی ایران می‌گوید  . او می‌نویسد : صبح روزی که ترور انجام شد ، چیز غیرعادی وجود نداشت  . مسعود علی محمدی ، دانشمند ایرانی و همسرش ، سحرگاه برای نماز صبح بیدار شدند  .  سپس خانم علی محمدی به آماده کردن صبحانه پرداخت و شوهرش فهرستی از کارهایی را که بایست انجام می‌داد ، تهیه کرد  . منصوره کرمی به یاد می‌آورد که شوهرش « آدم خیلی دقیقی‌بود و همیشه می‌خواست همه کارها درست پیش برود » . آن روز صبح آقای علی محمدی - مردی با موی کم پشت که رو به طاسی می‌رفت ، سبیلی پرپشت ، و چشمان نزدیک به هم ، که نویسنده ده‌ها مقاله دانشگاهی‌بود سه بار با زنش خداحافظی کرد : وقتی که همسرش بسته ناهارش را به او داد ، وقتی‌بند کفشش را می‌بست ، و وقتی از ماشین بیرون آمد تا در خانه را پشت سرش ببندد  . همان وقت‌بود که انفجار رخ داد  . بمب دورکاری که بر موتورسیکلتی در آن نزدیکی نصب شده‌بود ، فیزیک دان هسته‌ای را با آتش فشان مرگباری از خرده فلز ازپا درآورد ، نخستین شهید هسته‌ای را به ایران هدیه کرد ، و موجی از بهت و حیرت به جامعه علمی و هسته‌ای ایران فرستاد  . به نوشته اسکات پیترسون ، وقتی که پنجمین دانشمند اتمی کشته شد ، دیگر آن ناباوری و بهت از فضا رخت بربسته‌بود  .  دیگر سال‌ها بود که کسانی که در برنامه اتمی ایران کار می‌کردند ، می‌دانستند که باید مراقب خود باشند  . کریستین ساینس مانیتور می‌نویسد ، جنگ پنهان آمریکا و اسرائیل علیه برنامه اتمی ایران به قتل پنج دانشمند ایرانی ، آلودگی کامپیوتری به ویروس‌هایی چون استاکس نت ، جاسوسی ، و انفجارهایی که عاملانش نامعلوم مانده منجر شد ؛ و ایران نیز در عوض به تلاش‌هایی آشکار ، و غالبا نافرجام - در هند تا گرجستان و تایلند دست زده است  . سال هاست که ایران با تکیه بر « شهیدان اتمی »، برنامه اتمی و « حق » غنی کردن اورانیوم را ، حتی به بهای گزاف تحریم‌ها ، توجیه و تحمیل می‌کند  . مذاکراتی که این روزها در وین جریان دارد ، برای جلوگیری از این برنامه و تضمین آن است که ایران به ساختن بمب دست نخواهد زد - امری که ایران نیز آن را انکار می‌کند  . مسعود علی محمدی هراس داشت که به خاطر فعالیت زیر زمینی اش مورد تعقیب باشد ، هرچند که غیر از همسرش و عده‌ای اندک ، کسی نمی‌دانست که او یک استاد معمولی دانشگاه نیست و یا اساسا تخصصی در زمینه اتمی دارد  .  علی محمدی دریافته‌بود که درخارج از ایران نظرهایی به او جلب‌شده‌است ، و از همین رو کمتر سفر می‌کرد  . قاتل او مردی ایرانی‌بود که موساد او را استخدام کرده و آموزش داده‌بود  .  خبرهای رسانه‌های اسرائیلی صحت اعتراف‌های تلویزیونی مجید جمالی فشی را که از تلویزیون دولتی ایران در اوائل سال 2011 پخش شد ، تایید کرده‌اند  .  این جوان که از زندان اوین سخن می‌گفت ، توضیح داد که چگونه در اسرائیل برای این کار آموزش دیده‌بود - و چگونه با دو موتورسیکلت نوی ایرانی و شبیه‌سازی دقیقی از خانه و خیابان محل زندگی علی محمدی در مکانی متعلق به موساد ، که در کنار اتوبان تل آویو به اورشلیم و در شرق فرودگاه بن گوریون بازسازی شده‌بود ، نقشه ترور را تمرین کرده‌بود  . دادگاه مجید جمالی فشی را گناه کار دانست و او رابه مرگ محکوم کرد  .  پیش از اعدام ، خانم کرمی با او در زندان اوین روبرو شد  . منصوره کرمی به کریستین ساینس مانیتور می‌گوید : « خیلی چیزها از ذهنم گذشت  .  درفکر انتقام‌بودم  . » او آن روز کیف چرمی‌ای را که شوهرش در روزی که کشته شد ، در دست داشت همراه برده‌بود  .  با چشمانی پراشک کیف را باز کرد تا نشان دهد براده‌های فلز چگونه از تز دکترای یکی از دانشجویان شوهرش رد‌شده‌و سپس جاعینکی او را سوراخ کرده و شیشه عینک را شکسته‌بود  . خانم کرمی پیش از دیدار با مجید قسم خورده‌بود که به اندازه آن براده‌هایی که وارد جمجمه شوهرش شده‌بود « توی کله این شخص میخ بکوبد » .  اما در برابر خود مردی درهم شکسته را یافته‌بود که از او‌طلب بخشش می‌کرد و چنان گریه‌ای می‌کرد که یک جعبه دستمال کاغذی را تمام کرد  . به نوشته اسکات پیترسون ، کرمی در حالی که به ابروهای مصمم و سیاهش گره می‌اندازد ، می‌گوید : « وقتی دیدمش ، وقتی دیدم چقدر عاجز و حقیر است ، گفتم حیف دست من است که بخواهد چنین کاری بکند »، و ادامه می‌دهد : « همه مردم دنیا هر عقیده و ایمانی که داشته باشند - به وطن خودشان احترام می‌گذارند ، اما او به وطن خودش خیانت کرده‌بود  . » علی محمدی تمام وقتش را صرف کارش می‌کرد  .  در دانشگاه تدریس می‌کرد و به عنوان نظریه‌پرداز در زمینه کوانتوم ، مقاله‌هایی درباره تراکم ماده تا سیاه چاله‌ها منتشر می‌کرد  .  اما خانم کرمی می‌گوید نشانه‌های زیادی وجود داشت که نشان می‌داد کار « فوق سری » علی محمدی ، که حتی مادر و خواهرش از آن بی‌خبر‌بودند ، درخارج از ایران با دقت زیر ذره بین است  . « او همیشه افتخار می‌کردکه هیچ یک از 55 مقاله‌ای که نوشته‌بود به کار هسته ایش ربط ندارد و همیشه می‌گفت به همین دلیل در مورد کاری که می‌کند نوعی تردید وجود دارد  . » خانم کرمی نیز با مسئولان ایرانی در این مورد که جمهوری اسلامی در پی ساختن بمب نیست و تنها هدف تحقیقاتی دارد ، هم صداست  . علی محمدی می‌دانست که زیر نظر برخی کشورهای غربی و سازمان مجاهدین خلق که نخستین بار وجود برنامه اتمی ایران را آشکار کرد - قرار دارد  . در سال 2006 یکی از همکاران علی محمدی در کنفرانسی در بریتانیا به مدت 24 ساعت در مورد فعالیت‌های اتمی علی محمدی تحت بازجویی قرار گرفته‌بود  .  در سال 2008 نیز همکار دیگری به مدت 48 ساعت به همین منظور ، و این بار شاید در ایتالیا ، مورد بازجویی قرار گرفته‌بود  . کرمی می‌گوید : « در سال 2009 که علی محمدی به سفر حج رفته‌بود متوجه شد که از او فیلم‌برداری می‌کنند و تعقیبش می‌کنند  .  بعد از آن بیشتر مراقب‌بود و خیلی کمتر بیرون می‌رفت  . » یک ماه پیش از مرگش گفته‌بود که می‌ترسد در سفرش به اردن ربوده شود و پیش از این سفر از نظر جسمی احساس ناخوشی می‌کرد  . بااین حال زن و شوهر پیاده روی‌های خود را در محله سنتی قیطریه و کوه پیمایی شان را در روزهای تعطیل متوقف نکرده‌بودند ، اما علی محمدی جانب احتیاط را ازدست نمی‌داد  . « پیش از مرگش شماره تلفنی به من داده‌بود و گفته‌بود " اگر به خانه نیامدم ، اگر برایم اتفاقی افتاد ، پیش از این که به پلیس خبر بدهی به این شماره زنگ بزن » خانم کرمی می‌گوید وقتی که واقعه روی داد ، دست‌هایش چنان می‌لرزید که پسرش شماره را گرفت  . مجید جمالی فشی یکی از ده ماموری‌بود که برای موساد کار می‌کردند و وزارت اطلاعات ایران در ژانویه 2011 ا ز دستگیری آنان خبر داد  .  این خبر به عنوان « پیروزی بزرگ » ی که نشانه « برتری دستگاه اطلاعاتی ایران بر سیستم جاسوسی رژیم صهیونیستی »‌بود منتشر شد  . جمالی فشی در اعتراف‌های تلویزیونی اش گفت که پس از آن که در یکی از کنسول گری‌های اسرائیل در خارج از ایران استخدام‌شده‌، به اسرائیل رفته  .  در آن جا به او کروکی خانه علی محمدی را با همه جزئیات ، از درخت و آسفالت و لبه جوی خیابان ، به او نشان می‌دهند  . مجله تایم ، در اوایل سال 2012 ، در گزارشی از اسرائیل ، از قول یک منبع اطلاعاتی « شرکت جمالی در یک واحد موساد را که به گفته این منبع توسط یک کشور ثالث بر مقام‌های ایران آشکار شد ، تایید کرد  .  » مجید جمالی در اعتراف‌های خود گفت : « به من گفتند که هدف عملیات ، فردی‌ست که در ساختن بمب اتمی همکاری می‌کند و بشریت در خطر است و تو نجات دهنده‌ای  . » فشی می‌گوید : « بعد از انجام حمله از این که برای مردم جهان کار مهمی کرده‌بودم احساس غرور می‌کردم تا این که فهمیدم همه این‌ها دروغی بیش نبوده  . » پس از علی محمدی ، چهار دانشمند دیگر نیز که در برنامه اتمی ایران دست داشتند ، کشته شدند  .  سه تن از آنان از طریق بمب‌های مغناطیسی که در حین حرکت در خیابان و در تراکم ترافیک توسط موتورسواران به اتومبیل شان وصل شده‌بود ، ازپا درآمدند  .  به عقیده بسیاری از آگاهان ، ایران کوشیده است با حمله‌های مشابه ، مقابله به مثل کند  .  در فوریه 2012 بمبی مغناطیسی که توسط موتورسواری به اتومبیل وابسته نظامی اسرائیل در دهلی نو درهند چسبید ، همسر او و سه تن دیگر را مجروح کرد  .  همان روز بمب مشابه دیگری که به اتومبیلی در نزدیکی سفارت اسرائیل در تفلیس گرجستان چسبیده‌بود ، پیدا شد  .  این بمب خنثی شد  . کرمی می‌گوید این قتل‌ها کمک کرد مسئله اتمی ایران به یک « حیثیت ملی » تبدیل شود  .  چهره‌های دانشمندان ازدست رفته غالبا در کنفرانس‌های خبری سعید جلیلی ، مذاکره‌کننده ارشد پیشین ایران ، نشان داده می‌شد و در روزهای ملی چون سال گرد انقلاب نیز نشان داده می‌شود  .  آنان در ایران به مقام قهرمان نائل آمده و احترامی هم شان شهیدان جنگ ایران و عراق یافته‌اند  . کرمی می‌گوید : « در محله ما ضد انقلاب زیاد است  .  اما همان‌ها هم الان [ بعد از ترورها ] وقتی پای مسئله اتمی پیش می‌آید طرف حکومت ایران را می‌گیرند  . » او می‌افزاید : « مطمئنم که مسئولان ما شهیدان ما را فراموش نمی‌کنند  . »