مهاجرت و هویت، حکایت نمایش «محمود» در کانادا
تارا گرامی: من عاشق هویت ایرانی ام هستم، اما یکی از چالش ها این است که به جای این که مرا «بازیگر» بخوانند، من را «بازیگر اهل خاورمیانه» بشناسند
نمایش « محمود »، اثر تارا گرامی ، نویسنده ، بازیگر و تهیه‌کننده ایرانی تبار مقیم کانادا توجه بسیاری را به خود جلب کرده است  . این نمایش داستان طنز زندگی روزمره یک دختر جوان دوازده ساله ایرانی کانادایی است که به مسائل مهاجرت و پدیده هویت و ملیت و مشغولیت‌های ذهنی او می‌پردازد و روایت مهندس ایرانی تباری که تاکسی می‌راند و یک جوان اسپانیایی همجنسگرا در یک شهر پر رفت و آمد و شلوغ را حکایت می‌کند  .  بخشی از شخصیت « محمود » از تابلوی نقاشی « رقص دامن‌های قرمز » ( The Dance of the Red Skirt ) اثر پال کلی و یک راننده تاکسی ایرانی تبار در تورنتو الهام گرفته‌شده‌است  . تارا گرامی ، متولد تهران است و زمانی که شش سال داشت ، ایران را به همراه خانواده اش ترک و مدتی را در آلمان و ایالات متحده زندگی و بخش بزرگی از زندگی خود را در کوچ سپری کرده است  .  او که هم اکنون در کانادا اقامت دارد ، فارغ التحصیل رشته هنر درام از دانشگاه تورنتو است و با تعدادی از هنرمندان سرشناس صنعت فیلم و سینما در کانادا همکاری کرده است  .  تجربه مهاجرت ، هویت و فرهنگ در آثار تارا گرامی به وضوح مشاهده می‌شوند  . « محمود » در نمایش ماه ژوییه سال جاری ، جایزه بهترین نمایش « جشنواره فرینج » در تورنتو را از آن خود کرد و تحسین صاحبنظران رشته تئاتر و نمایش را برانگیخت  . تارا گرامی پس از اجرای این نمایش در تورنتو و پیش از اجرای آن در شهر نیویورک ، با وب سایت صدای آمریکا گفتگو کرد : ایده شخصیت « محمود » و تبدیل آن به یک نمایش چگونه شکل گرفت  ؟ تارا گرامی : شخصیت « محمود » سه سال پیش به صورت یک پروژه تک نفره و ده دقیقه‌ای شکل گرفت که برای پایان ترم دانشگاه تورنتو نوشته‌بودم و آن را اجرا کردم  .  این شخصیت ، در طول سه سال تغییر کرد و به یک نمایش یک ساعته بدل شد که هم اکنون در تورنتو به نمایش در آمده است  .  این نمایش از مسائل بسیاری الهام گرفته شد ، اما من شخصیت « محمود » را از راننده تاکسی‌های ایرانی و بسیار دوست داشتنی مقیم شهر تورنتو الهام گرفتم که هر روز با آن‌ها برخورد داشتم  .  بیشتر این راننده تاکسی‌های ایرانی تبار متخصص و تحصیل کرده‌بودند ، اما نتوانسته‌اند در رشته‌های تحصیلی و تخصصی خود کار بیابند و ناچار شده‌اند تاکسی برانند  .  هدف من این‌بود که راهی را بیابم تا داستان زندگی این افراد را روایت کنم و با تجربه خودم در مقام یک مهاجر ایرانی بیامیزم و این نمایش به این شکل متولد شد  . مهاجرت ، هویت و فرهنگ از جمله مفاهیم آشنای زندگی شما هستند ، این مفاهیم چگونه در این نمایش و زندگی حرفه‌ای شما انعکاس می‌یابند  ؟ تارا گرامی : یکی از شخصیت‌های اصلی این نمایش ، من هستم که 12 سال دارم  .  زمانی که من به کانادا مهاجرت کردم ، فقط شش سال داشتم و در آن زمان ، جامعه ایرانیان در تورنتو ، آنگونه که امروز بزرگ و فعال است ، زیاد بزرگ و توانا نبود ، من از این که ایرانی‌بودم ، تنفر داشتم  .  خجالت می‌کشیدم  .  بچه‌ها مسخره‌ام می‌کردند ، چون چهره‌ام متفاوت‌بود و من فقط دوست داشتم شبیه بقیه باشم  .  اما بزرگتر که شدم ، با وجودی که با میراث فرهنگی و هویتم راحت تر شدم ، خود را بین دو هویت کاملا متفاوت یافتم  .  زمانی که به ایران سفر می‌کردم ، هیچ‌گاه کاملا احساس ایرانی بودن نمی‌کردم و حالا هم که تورنتو زندگی می‌کنم ، به‌طور کامل احساس کانادایی بودن نمی‌کنم  .  این نمایش برای من راهی‌بود که بتوانم برای ایرانی تبارانی که مثل من در سنین پایین مهاجرت کردند ، نوعی تعادل و جایگاه میانه بیابم  . آیا به نظر شما ، مهاجر بودن و تجربه زندگی در کشورهای مختلف آثار هنری شما را غنی تر می‌کند و یا احساس می‌کنید که از بعضی از جنبه‌های زندگی در کشور میزبان محروم هستید  ؟ تارا گرامی : به‌طور قطع زندگی در مهاجرت آثار من را غنی تر می‌کند  .  من به هویت‌های چندملیتی و این که ما ، در مقام مهاجر چطور فرهنگ را تعریف می‌کنیم ، خیلی علاقه دارم  .  اقامت و زندگی در کشورهای مختلف ، از جمله ایران ، آمریکای شمالی و اروپا وسعت دید من و تجربه مهاجرت من را گسترده تر کرده و علت آن این است که من در مقام یک مهاجر تجربیات و دانش بسیاری کسب کردم و به فرهنگ‌های مختلف و متفاوت علاقه بسیاری دارم و به همین دلیل است که به فرهنگ خودم هم علاقه بسیاری دارم  .  تجربیات من ، اساس و بنیان کنجکاوی ، خلاقیت و بلندنظری را در وجودم تثبیت کرده‌اند و این ارزش‌ها ابزار مهمی برای یک هنرمند محسوب می‌شوند  . بزرگترین چالش مهاجرانی که در کشور میزبان در رشته‌های هنری و به ویژه هنر نمایشی و سینما فعال هستند ، چیست  ؟ تارا گرامی : اولین چالش ، پدر و مادرهای ما هستند  !!  به ویژه والدین خانواده‌های آسیای شرقی که ترجیح می‌دهند فرزندانشان ، به جای این که در پی رشته‌های هنری باشند ، دکتر و مهندس و وکیل بشوند  .  اما من خوشبختانه پدر و مادری داشتم که ( بیشتر اوقات ) از علائق من حمایت کردند  .  یکی دیگر از چالش‌ها این است که دوست ندارم در مقام یک « بازیگر اهل خاورمیانه » شناخته بشوم ، دوست دارم فقط من را « یک بازیگر » بخوانند  .  با وجودی که من عاشق هویت ایرانی خود هستم ، اما شخصیت من ، جنبه‌های بیشتری از آن که ریشه‌هایم و این که اهل کدام کشور هستم ، دارد  .  من امیدوارم که در آینده ، در مقام یک بازیگر تمرکز بیشتر بر توانایی‌ها و استعدادهای من باشد تا فقط هویت و اصلیت من  . چه برنامه‌ای برای آینده دارید  ؟  آیا به تمرکز بر موضوعات مشابهی علاقه مند هستید و یا ترجیح می‌دهید که چشم انداز خود را تغییر بدهید  ؟ تارا گرامی : امسال قصد دارم نمایش « محمود » را در کشورهای مختلف جهان اجرا کنم  .  اولین توقف بعد از نمایش تورنتو ، شهر نیویورک خواهد‌بود و خدا می‌داند بعد از آن کجا بروم  .  من به تمرکز روی موضوعاتی علاقه مند خواهم‌بود که در « محمود » کشف کردم چون این موضوعات بخش جدایی ناپذیری از وجود و ماهیت من هستند ، اما به‌طور قطع دوست ندارم همه حرفه خود را روی یک موضوع خاص تمرکز کنم  .  من در ابتدای مسیر قرار دارم و امیدوارم که بتوانم تجربیات بیشتری را در طول فعالیت‌های حرفه‌ای خود پشت سر بگذارم  .