فیلم‌های برجسته روزهای نخست جشنواره کن
از جمله فیلم های تحسین شده چند روز اخیر، فیلم «آقای ترنر» از مایک لی بود
شصت و هفتمین جشنواره سینمائی کن از پنجشنبه هفته پیش شروع شد ، در روزهای دوم و سوم ، با نمایش فیلم‌های برجسته از کارگردان‌های بزرگ جهان ، تلخی شب افتتاحیه را که با فیلم « گریس موناکو » منتقدان و تماشاگران را نومید کرده‌بود ، جبران کرد  .  اما نکته این است که جشنواره‌ کن از برنامه کردن فیلم « گریس موناکو » به عنوان فیلم افتتاحیه ، گریزی نداشت  . این فیلم بین‌المللی با شرکت نیکول کیدمن در نقش گریس ، ستاره آمریکائی ، که ازهالیوود به کن و از آنجا به کاخ سلطنتی موناکو رفته‌بود ، فیلمی است از یک کارگردان برجسته فرانسوی ، اولیویه دان ، که انگار اصلا برای جشنوارهی کن ساخته‌شده‌است  . البته تا قبل از آنکه آن نقدهای تمسخرآمیز و رسوائی بار منتشر شود  . از جمله فیلم‌های تحسین‌شده‌چند روز اخیر ، فیلم « آقای ترنر » از مایک لی‌بود  . برای نمایش فیلم آقای ترنر در نخستین روز جشنواره کن ، فرش قرمز مقابل کاخ جشنواره ستاره باران‌بود  .  از جمله ستاره برجسته سینمای آمریکا ، جولین مور ، در مقابل عکاسها عجله‌ای برای داخل شدن به تالار نداشت  .  در کنار نوستارگان ، بلیک لایولی و زوئی سالدانا ، او برای دیدن آقای ترنر آمده‌بود  . اما آشکار‌بود که ستاره اصلی فرش قرمز آن شب ، کارگردان محبوب جشنواره کن ، مایک لی ،‌بود که همه انتظار داشتند با فیلم جدیدش ، جشنواره را روی غلطک بیاندازد  .  همراه با مایک لی ، بازیگر نقش اصلی آقای ترنر ، هنرمند سینما و تئاتر انگلیس ، تیموتی اسپال در کنار بازیگران دیگر فیلم آقای ترنر ، ماریون بیلی ، دوروتی اتکینسون ، و فیلمبردار برجسته « دیک پوپ » از روی فرش قرمز عبور کردند  . مثل دیگر فیلم‌های مایک لی ، ، فیلم آقای ترنر هم برآمده از کارگاه‌‌های نمایشی او با بازیگران است ، اما در این فیلم ، زندگی‌ استاد شهیر نور ، نقاش قرن 19 انگلیس ، جوزف ملورد ویلیام ترنر ، روشن ، برانگیزاننده و دقیق تصویر می‌شود هنرمند درشت‌خوی میان‌سالی که سلوک اجتماعی چندانی نداشت  .  این فیلم ، خاطره فیلم محبوب « تاپسی تروی » زندگینامه گسترده و موشکافانه‌ای که مایک لی 15 سال پیش در باره زوج موسیقیدان « گیلبرت و سالیوان » ساخته‌بود ، را زنده می‌کرد  . در مصاحبه مطبوعاتی جشنواره ، مایک لی یادآور می‌شود که ترنر ، نقاشی بزرگ جهانی ، و هنرمندی رادیکال و انقلابی‌بود  .  او می‌گوید می‌خواست در فیلم‌اش حتما تنش میان شخصیت انسانی میرا و احیانا خطاکار و پراز کاستی را با شخصیت هنرمندی الهام‌بخش که آثاری برجسته و حماسی خلق کرده ، نشان دهد  . تصاویر ترنر از نور خورشید زیر ابرهای آسمان انگلیس ، و چشم‌اندازهای گسترده او از سواحل توفانی ، طلایه‌دار مکتب نقاشی امپرسیونیستی به شمار می‌آیند  .  برای ترنر ، زندگی خانوادگی و معشوقه‌های متعدد ، آن قدر اهمیت نداشتند که چشم‌اندازهای طبیعت ، باد و ابرها ، و مایک لی هم تماشاگر را به شهرساحلی « مارگیت » می‌برد که الهام‌بخش منظره‌های بی‌شمار ترنر‌بود  . در مصاحبه مطبوعاتی ، لی از عدم شباهت مارگیت در فیلم به مارگیت در تصور مردم ، دفاع می‌کند و می‌‌گوید در فیلم از این شهرک ، تصورزدائی کرده که به طرز واقعی‌ و مناسبی ، نیازهای فیلم را برمی‌آورد  . فیلم مایک لی ، بر ربع قرن از زندگی این هنرمند تمرکز می‌دهد ، زندگی او با پدر پیرش ، با بازی « پال جسن »، در کنار مستخدم و معشوقه‌اش با بازی درخشانی از « دوروتی اتکینسن » و همچنین معشوق دیگرش ، ‌ با بازی « روث شین » با دو دختر و یک نوه ، که وجود آن‌ها را همیشه انکار می‌کرد  .  داستان محوری فیلم ، عشق سر پیری ترنر است به میهمانخانه‌داری با بازی ماریون بیلی ، رابطه‌ای ناهمگن ، میان زن ساده‌ی شهرستانی و نقاش مشهور بین‌المللی  . انتقاد از برنامه‌ریزی کن این است که گویا خانوادگی‌شده‌است  .  کارگردان‌های همیشگی ، با فیلم‌های جدید باز می‌گردند و جا برای عرضهی استعداد‌های تازه را تنگ می‌کنند  . یکی از چهره‌های قدیمی کن ، هنرمند ارمنی‌تبار کانادائی ، اتوم اگویان است ، که کارش پستی و بلندی بسیار داشته است  .  امسال کار چهارهمین فیلم‌اش را به کن آورده ، فیلمی به نام « اسیر  . » فیلم مطرح دیگر ، یک فیلم نقاشی متحرک‌بود که کمتر در جشنواره کن سابقه داشته به خصوص که دنباله هم‌بود ، یعنی قسمت دوم فیلم « چگونه اژدهای خود را تربیت کنیم » از واحد نقاشی متحرک دریم وورکز Dreamworks و همچنین فیلم « خواب زمستانی » از کارگردان ترک ، نوری بیلگه جیلان که از حالا شرط بندی‌شده‌که برنده‌ نخل طلای امسال خواهد شد  . نخستین نمایش جهانی « اسیر » چهاردهمین فیلم اتوم اگویان در جشنواره کن ، برای این کارگردان موفقیت چندانی به بار نیاورد  .  مناظر حومه‌های برف‌زده و یخبندان غرب کانادا ، خاطره فیلم درخشان او The Sweet Herafter را زنده می‌کرد  .  اما این فیلم هیجانی ، با بازی‌های رایان رینولدز و روزاریو داسن ، در باره بچه‌های گمشده و رنج والدین آن‌ها ، به قول جاستین چنگ منتقد ورایتی ، نشان می‌دهد که آقای اگویان با تقلید از کارهای قدیمی خودش ، به ورطه درجا زدن سقوط کرده است  . آقای اوگویان می‌گوید پارک محل گم شدن بچه ، نزدیک خانه خودش در غرب کانادا است و می‌داند این بچه کجا گم‌شده‌و مادرش را که یک لحظه سرش را برگردانده ، و بچه را کنار خود نیافته ، را می‌شناسد و هنوز هم پوسترهای جستجو برای این بچه را در خیابان‌های شهر می‌بیند ، که نشان می‌دهد پدر و مادر هنوز باور دارند شاید بچه آن‌ها روزی از جنگل بیرون بیاید  . نمایش بخش دوم فیلم چگونه اژدهای خود را تربیت کنیم ، از کارگردان « دین دو بلوا » Dean DeBlois در جشنواره کن ، تجلیلی است به شمار می‌رود از موفقیت بخش نخست این اثر ، که هم هنرمندانه‌بود و هم پرفروش و در محتوایش ، پیامی روحیه‌بخش در باره تربیت فرزند گنجانده شده‌بود  .  در فیلم دوم ، هیکاپ ، قهرمان داستان و اژدهایش ، بی‌دندان ، غاری پر از اژدهاهای وحشی پیدا می‌کنند و موضوع فیلم ، اتحاد برای دگرگونی آینده بشر و محیط زیست است  . کیت بلانشت ، چهره اصلی مصاحبه مطبوعاتی فیلم‌بود که به شدت به عدم مساوات در درآمد زن‌ و مرد در مشاغل مشابه اعتراض کرد و آزرده‌خاطر است از اینکه در سال 2014 هم نه تنها در صنعت سینما ، بلکه در همه صنایع این مشکل همچنان حل‌نشده‌باقی مانده است  . نمایش خواب زمستانی ، فیلم سه ساعت و نیمه‌ پرگفتگوی هنرمند برجسته سینمای ترکیه ، نوری بیلگه جیلان ، با کادربندی خیره‌کننده تصاویرش ، مهم‌ترین رویداد روزهای نخست جشنواره کن‌بود فیلمی که از هم اکنون گفته می‌شود نخل طلای امسال را خواهد گرفت  .  آقای جیلان همیشه با دست پر از کن برگشته است  .  سال 2008 درام او « سه میمون » جایزه بهترین کارگردانی ، سال 2011 فیلم یکی‌بود یکی نبود در آناتولیا ، و سال 2002 فیلم « اوزاک » او جایزه بزرگ هیات داوران را گرفتند  . خواب بزرگ هم در دشتهای آناتولی ترکیه فیلم‌برداری‌شده‌و داستان بازیگری است که با همسر و زن جوان و خواهرش ، یک میهمانسرای کوچک را اداره می‌کنند  .  زندگی زناشوئی پرتلاطم خود هنرپیشه و طلاق دردناک و اخیر خواهرش ، محور داستانی این فیلم است  .