گفتگوهای سرنوشت ساز هسته ای وین
کاهش زیاد تعداد سانتریفیوژها در تاسیسات غنی سازی، کاری است که دولت ایران باید بدون حس تحقیر شدن در افکار عمومی آن را انجام دهد.
روزنامه گاردین در مقاله‌ای با عنوان « نزدیک شدن به نقطه اوج در گفتگوهای هسته‌ای با ایران » می‌نویسدبر اساس توافق موقت نوامبر 2013 بین ایران و گروه موسوم به 1 + 5 در ژنو سوئیس ، 20 ژوئیه ( 29 تیر ) آخرین مهلت تعیین‌شده‌برای رسیدن به یک توافق جامع بر سر برنامه هسته‌ای ایران است  . خوشبینی فزاینده‌ای وجود دارد که چنین توافقی که تا چند ماه پیش نوعی توهم و خیال پردازی‌بود ، احتمالا دست یافتنی باشد  .  کارشناسان ایرانی و گروه 1 + 5 روز دوشنبه آینده در نیویورک در نشستی چند روزه در فضایی خوش بینانه به بررسی موضوعات حل‌نشده‌می‌پردازند  . مواضع اولیه طرفین تا حالا مشخص‌شده‌است  .  اما ، دشوارترین بخش مذاکرات زمانی آغاز می‌شود که روز 12 ماه مه ( 22 اردیبهشت ) در وین مذاکره کنندکان ارشد اتمی ایران و شش قدرت جهانی دوباره بر سر متن پیش نویس و تلاش برای یافتن زبانی مشترک دیدار می‌کنند  .  توافق احتمالی آن‌ها در وین می‌تواند بزرگترین دستاورد دیپلماتیک از قرن بیستم به این سو محسوب شود  .  چنین دستاوردی ، به بن بست طولانی که برای سالها می‌توانست تهدیدی برای آغاز یک جنگ فاجعه‌آمیز دیگر در خاورمیانه باشد ، پایان خواهد داد  . آنچه که به این خوش بینی دامن می‌زند این واقعیت است که تاکنون طرفین به توافق ژنو پایبند بوده و به آن عمل کرده‌اند  .  ایران تولید اورانیوم غنی‌شده‌با غلظت 20 درصد که عمده ترین نگرانی غرب بوده را متوقف کرده است  .  تهران گفته است که رقیق‌سازی نیمی از 209 کیلو گرم اورانیوم با غلظت 20 درصد را تکمیل کرده ، و اکسیده کردن نیمه دیگر تا 3 ماه آینده انجام می‌گیرد  . در عین حال ، ایران تائید کرده است که همه اقساط 4 میلیارد و 200 میلیون دلاری که بر اساس توافق ژنو در کاهش فشار تحریم‌ها در نظر گرفته شده‌بود را تاکنون دریافت کرده است  . این موفقیتی است برای رئیس جمهوری ایران حسن روحانی و به عنوان یک سرمایه سیاسی در روند مذاکرات به او اعتبار می‌بخشد و می‌تواند از آن برای گفتگو‌های آتی استفاده کند  .  آقای روحانی با متهم کردن منتقدان تندروی دولت می‌گوید چون آن‌ها از تحریم‌ها منتفع شده‌اند ، حالا مذاکرات را آماج حملات خود قرار می‌دهند  .  ادعایی که نه تنها از پیش زمینه‌هایی برخوردار است ، بلکه مثل یک شمشیر بر علیه تندروها به کار می‌رود  . اخیرا در مقاله‌ای در مجله فارین پالیسی ، محمد جواد ظریف ، از پیشرفت سریع و غیرقابل پیش‌بینی مذاکرات سخن گفته ، و بار دیگر بر تعهد دولت روحانی به « ایران عاری از یک برنامه تسلیحاتی هسته‌ای » تاکید کرده است  . تهران می‌گوید حتی تصور این که ایران در پی سلاح‌های هسته‌ای است ، برای امنیت این کشور و نقش منطقه‌ای اش زیان بار است ، زیرا تلاش ایران برای چنین برتری در منطقه خلیج‌فارس ، به ناگزیر واکنش‌هایی را دنبال خواهد داشت که به برتری عرفی و معمول نظامی ایران آسیب می‌رساند  . دلایل دیگری برای خوش بینی وجود دارد  .  ایرانی‌ها با ارسال علایمی ، آمادگی خود را برای بحث بر سر طرح تازه‌ای برای رآکتور آب سنگین در حال تاسیس اراک نشان داده‌اند  .  در این طرح جدید ، ظرفیت تولید پلوتونیم از سوخت مصرف‌شده‌- که می‌تواند در تولید سلاح‌های هسته‌ای به کار رود - کمتر خواهد‌بود  . چه اتفاق نامطلوبی احتمالا می‌تواند روی دهد  ؟  خیلی چیزها  .  مثلا ، ایران در حال حاضر 19 هزار سانتریفیوژ دارد  .  بر اساس گفته موسسه علوم و امنیت بین‌المللی ، ایران باید تعداد این سانتریفیوژها را به 6 هزار یا کمتر کاهش دهد  .  این تعداد زیادی است که دولت ایران بدون حس تحقیر شدن در افکار عمومی باید آن را انجام دهد  . چنین درک و دریافتی ، کلید حل مسائل است  .  روحانی و ظریف باید اطمینان دهند که باوجود محدودیت‌های اعمال‌شده‌بر اساس توافق ، برنامه هسته‌ای ایران کماکان فعال و رو به پیشرفت است ؛ این یک نماد دستاورد ملی و مدرنیته است  .  موفقیت دولت ایران در حفظ غرور ایرانی‌ها و در عین حال رفع نگرانی‌های غرب ، پیش از شب سرنوشت ساز 20 ژوئیه ( 29 تیر )، نیاز به پیشرفت‌های جدی و قابل توجه در عرصه دیپلماتیک دارد  .