امضای اعتراضیه ای توسط هنرمندان خارج از کشوربرای حفظ محل گالری سیحون در تهران
:«من و برادرام نادر تا آنجایی که بتوانیم ایستادگی خواهیم کرد. چیزی که برای ما اهمیت دارد این است که صندلی و وسایل مادرمان در همان اطاقی که در آن سهراب سپهری و فروغ و دیگر بزرگان رفت و آمد داشته اند باقی بماند. آن جا خانه هنرمندان بود و مادرم هم در طول سالیان دلسوز این هنرمندان و حلال بسیاری از مشکلات آنان شمار می رفت »
در چند روز گذشته ، دامنه فعالیت‌های خانواده سیحون برای حفظ محل این گالری در تهران به خارج از کشور نیز گسترش یافته است وگروهی از هنرمندان تجسمی و هنردوستان خارج از کشور دست به امضای یک اعتراض نامه جمعی روی اینترنت زده‌اند تا از تلاش هنرمندان داخل کشور برای حفظ این محل فرهنگی حمایت کنند  . این درحالی است که روز دوشنبه تعدادی از هنرمندان و استادان به نام عرصه هنرهای تجسمی از جمله پرویز کلانتری ، بهرام دبیری ، بهزاد شیشه گران ، کامبیر درم بخش ، ایرج شافعی ، احمد نصرالهی ، حسین کاشیان و رحیم مولاعیان و جمعی از روزنامه نگاران در محل گالری سیحون تهران حضور یافتند تا اعتراض خود را به تخلیه و تعطیل شدن این گالری از طریق امضای یک اعتراضیه بیان کنند  .  این عده در این اعتراض نامه نوشته‌اند : « کمک کنید تا این محل که حدود 44 سال خدمتگزار جامعه فرهنگی کشور ما بوده و هنرمندان بنامی را به ایران و جهان معرفی و همراهی کرده پا برجا بماند  .  تخلیه و تعطیل این گالری که به انحلال این موسسه قدیمی و خوشنام خواهد انجامید ، ضربه سنگین و جبران‌ناپذیری برای جامعه هنری و فرهنگی کشورمان است  . » تنها چند ماه کوتاه پس از درگذشت معصومه سیحون ، بینان‌گذار گالری سیحون ، مکانی برای نمایش آثار هنری هنرمندان مدرن و معاصری چون سهراب سپهری ، حسین زنده رودی ، پرویزتناولی ، رضا مافی ، فرامرز پیل آرام و حسین کاظمی و محلی که این هنرمندان ضمن گردهم آیی‌های هنری ، به بحث و بررسی مسائل مربوط به آخرین تحولات هنرهای تجسمی معاصر می‌پرداختند ، این گالری در معرض خطر تعطیل و تخریب و تبدیل شدن به یک رستوران قرار گرفته است  . این مسئله در چند روز گذشته و هنگامی که مالکان پیشنهاد فروش این ملک را از سوی نادر پسر معصومه سیحون و صاحب کنونی گالری رد کردند به اوج خود رسیده است  . مریم ، دختر معصومه سیحون و مدیر گالری سیحون لس آنجلس ، که در این شهر به ارائه آثار تجسمی هنرمندان ایرانی اشتغال دارد به صدای آمریکا می‌گوید :« چهل و چهار سال پیش هنگامی که گالری سیحون در تهران گشایش یافت ، محل گالری دکه‌ای بیش نبود که مادرم خانم معصومه سیحون ، آن را رونق داد و به صورت یک گالری درآورد و به این صورت برای این محل یک سرقفلی ایجاد کرد و البته در طول سال‌ها اجاره آن هم به‌طور مرتب پرداخت‌شده‌است  .  اما صاحبان ملک در حال حاضر می‌خواهند مبلغی حدود چهل برابر اجاره‌ای که مادرم می‌پرداخته است را از ما دریافت کنند و ما هم توانائی پرداخت آن را نداریم  . » بازماندگان معصومه سیحون به صاحبان ملک پیشنهاد داده‌اند که مبلغ سرقفلی از مبلغ فروش آن کسر شود تا آن‌ها بتوانند گالری را بخرند اما آنان در این مورد هم تا کنون از همکاری خودداری کرده‌اند و به نظر می‌رسد که صاحبان ملک مصمم‌اند تا این گالری را به رستورانی تبدیل کنند  . مریم سیحون به صدای آمریکا می‌گوید :« درحال حاضر ما چند اعتراض نامه بر روی سایت‌های مختلف گالری روی فیسبوک و روی سایت پدرم هوشنگ سیحون در این رابطه گذاشته ایم و جمع کثیری از هنرمندان خارج از کشور و دوستان علاقمند تا کنون آن‌ها را امضا کرده‌اند و ما امیدواریم بتوانیم صدایمان را برای حفظ این میراث فرهنگی به صاحب منصبان برسانیم و به این صورت این محل را حفظ کنیم  . » مریم می‌گوید :« گالری سیحون فقط به خانم معصومه سیحون یا خانواده سیحون تعلق نداشته است  .  بلکه ارثیه یک زن هنرمند و هنرشناس است برای ملت ایران و حکم خانه‌ای برای هنرمندان هنرهای تجسمی را دارد  .  در این گالری بوده است که هنرمندانی چون سپهری ، رضا مافی ، فروغ فرخزاد ، زنده رودی ، بهمن محصص ، اردشیر محصص ، پرویز تناولی ، مسعود عربشاهی و این اواخر مکرمه و مش اسماعیل و بسیاری دیگر از این هنرمندان زیسته‌اند ، خندیده‌اند ، گریسته‌اند و شعر سروده‌اند ، هنرهای تجسمی معاصر را سربلند ساخته‌اند ، آنجا پاتوق تمام بزرگان هنر معاصر ایران از نقاش ، مجسمه ساز ، شاعر ، عالم و ادیب ، اهل تئاتر و موسیقی بوده است و نمی‌توان صرفا به این دلیل که یک ملکی شخصی است جای پای این افراد و تاریخ هنر ایران را برای همیشه با خاک یکسان کنند  . » مریم سیحون معتقد است هر ملکی و هر کاری عرفی دارد ، قیمتی دارد و نبایست یک مالک به خودش اجازه بدهد که هرطور که می‌خواهد قیمت‌گذاری کند :« درکشورهای دیگر ، اماکن هنری را سرمه چشم خود می‌کنند ، تبدیل به موزه می‌کنند ، آن‌ها را حفظ می‌کنند و در مورد این محل گالری سیحون نیز باید چنین کنیم  . » مدیر گالری سیحون لس آنجلس به صدای آمریکا می‌گوید :« من و برادرام نادر تا آنجایی که بتوانیم ایستادگی خواهیم کرد  .  چیزی که برای ما اهمیت دارد این است که صندلی و وسایل مادرمان در همان اطاقی که در آن سهراب سپهری و فروغ و دیگر بزرگان رفت و آمد داشته‌اند باقی بماند  .  آن جا خانه هنرمندان‌بود ، مادرم دلسوز این هنرمندانی‌بود که با او کار می‌کردند حتی گاه مشکلات خانوادگی و شخصی آن‌ها را هم حل می‌کرد  .  این محل جایی که معصومه سیحون روح و جانش را در آن گذاشته‌بود و برایش چنان مقدس‌بود که خواسته‌بود پیکرش از آنجا به گورستان حرکت داده شود باید برای هنرمندان نسل‌های آینده باقی بماند ومکانی باشد برای حشر و نشر آن‌ها و نمایش آثارشان  .  این خانه هنر باید باقی بماند  . »