و حکايت بهرام – روز يکصد و هشتم
در مجموع آدمی شدم که هميشه در حال گارد گرفتن در برابر دشمن خيالی هستم. خشمی هميشه در من ميجوشد که کمتر از اضطراب آنها که در ايران ماندن
از آلمان ، بهرام میگوید ؛ می‌خواستم در مورد اولین حلقه صد رقمی " قلم بدست " چیزی بنویسم ، ننوشتم  .  مطالب بعد از صد آغاز دیگری را نشان داد ، خواستم چند کلامی بنویسم ، ننوشتم  .  لیک نتوانستم در مورد کار ارزنده چند روز اخیر ننویسم  .  از اینکه قلم را بدست قلم شکسته‌های داخل ایران سپرده‌اید بسیار خرسندم  . سالهاست که ما حرف میزنیم و نخواستیم صدای این مردم را بشنویم  .  سالها برایشان برنامه ریختیم ، گفتیم و نوشتیم اما فرصت نیافتیم حرف آن‌ها را بشنویم یا دستخطشان را بخوانیم  .  اینک بعد از سی سال ، یکی قلم خود را غلاف می‌کند تا دیگران زبان بگشایند  .  آنانکه هر کلامشان شاید همراه با درد والم ، اندیشه و امید نیز باشد  .  بگذارید بگویند تا از نزدیکتر بشناسیمشان  . و این سخن من را میکشاند به نوشته‌ای دیگر از یک بهرام دیگر که از قضای اتفاق تجربه نوجوانیش نیز در همان آلمان بوده ، در شهر کوچکی ، تک و تنها ، آنهم در دوازده سالگی  . بهرام از من خواسته تا غلط‌های املائی و انشائی او را درست کنم ، هر چند بسیار بهتر از انتظار می‌نویسد ، برای کسی که از دوازده سالگی در میانه جنگ خانمان برانداز ایران عراق ، پدر و مادر او را از ایران خارج می‌کنند پیش از آنکه سربازی و جنگ گریبانش را بگیرد  . بهرام که او نیز نماینده نسلی است که باید حرفش شنیده شود میگوید ، آنچه پدر و مادرم را مصمم کرد که تردیدها را کنار بگذارند و مرا بخارج بفرستند ، اتفاقی‌بود که برایتان مینویسم  .  جشنی برپا شده‌بود در خانه عمویم به افتخار قبول شدن برادرم به دانشگاه و مثل هر جشن دیگری افراد خانواده ایرانی ، بسبک ایرانی با هم میگفتند و میخندید و طبیعتا مینوشیدند  .  رفته‌بودم بیرون و در حیاط با یکی دو تا از بچه‌ها بازی میکردیم  .  یک مرتبه صدائی بلند شد و چند نفر پاسدار با اسلحه و مهمات انگار که برای فتح خیبر آمده‌بودند ، ریختند توی حیاط  .  عمویم آمد جلو که چه‌شده‌، یک غول بیشاخ و دم پر از پشم و پیله چنان کشیده‌ای به او زد که این مرد فاضل و دانشمند خانواده ما روی زمین ولو شد  .  بعد ریختند توی خانه و بگیر و ببند شروع شد  . داستان را کوتاه کنم همه خانواده را بردند نمیدانم کجا  .  زنها را در یک محل جمع کرده‌بودند و مردها را در یک اتاق  .  من را هم جزو مردها گذاشته‌بودند  .  پدرم را با همه ابهتی که جلوی من داشت جلوی چشمم کشیده زدند ، و فحش هائی از زبانشان شنیدم که تا آن روز با همه آشنائی که به فرهنگ کوچه و خیابانی داشتم نظیرش را نشینده‌بودم  . تمام شب را توی یک اتاق سرد آنطور که در فیلمها دیده‌بودیم که مثلا آلمانهای نازی با یهودیان چه میکردند ، گذراندیم  .  خانمها را روز بعد با گرفتن تعهد کتبی که دست از فساد اخلاقی بردارند ، آزاد کردند  .  از جمله مادر من و من هم همراه آن‌ها آزاد شدم  .  پدر و عموها و دیگران بعد از حق و حساب دادن یک روز بعد آزاد شدند که بروند بخانه شان  . اما دیگر نه پدر آن پدر‌بود ، نه مادر آن مادر ، نه عمو آن عمو و نه من آن من  . اولین حرف پدر آن‌بود که باید بهرام را یعنی من را قبل از این که بدست اینها روانه جنگ شود از اینجا خارج کنیم  .  من هم راستش با همه عشقی که به پدر و مادر و فامیل و بچه‌های مدرسه و کوچه و خیابان همیشگی داشتم ، آنچنان دلزده‌بودم که بیدرنگ پذیرفتم  . شش ماه بعد در آلمان‌بودم  .  خیال نکنید ، زندگی یک بچه دوازده ساله ایرانی که زبان هم نمیداند ، آنهم در یک شهر کوچک آلمان که اسمش را هم بگویم شما هرگز نمی‌شناسید ، تجربه آسانی است  .  درست است که از جنگ جان بدر برده‌بودم ، اما روح من در این ایام سالم جان بدر نبرد  . در مجموع آدمی شدم که همیشه در حال گارد گرفتن در برابر دشمن خیالی هستم  .  خشمی همیشه در من میجوشد که کمتر از اضطراب آن‌ها که در ایران ماندند نیست  .  خوب میدانم که نباید چنین باشم ، اما هستم  .  سنم دارد به چهل نزدیک می‌شود اما خود نمیدانم چیستم ، بچه‌ام  ؟  جوانم  ؟  پیرم  ؟  میانسالم  ؟  اصلا کجائی هستم  ؟  و باز از خود میپرسم چرا این ایرانی بودن ولم نمی‌کند که خلاصم کند  ؟ و باز دوست من ، در برابر سخن بهرام نیز کلامی ندارم که بگویم  .