با وجود مقاومت بشار اسد، سوریه به سرعت به پرتگاه نزدیک می شود 
«حکومت اسد حمعیت علوی و بخش های بزرگی از اقلیت های دیگر را به گروگان و آن ها را به ازای ادامه بقای قبیله و دار و دسته شان به اسارت گرفته است»
اگر استعاره زمین‌شناسی که روزهای اخیر به کرات در واشنگتن به گوش می‌رسد در مورد دمشق نیز مصداق داشته باشد ، سوریه نیز با سرعت به پرتگاه سرنوشت خود نزدیک می‌شود  .  پرزیدنت بشار اسد روز یکشنبه ( 6 ژانویه ) سخنرانی در اپرای دمشق ایراد کرد که از تصمیم او برای مقاومت و مستحکم تر کردن پایگاه حمایتی خود برای مبارزه و مقابله با شورش‌های بیست و یک ماهه‌ای حکایت می‌کرد که او آن را ائتلاف نامقدس بین کشورهای غربی و القاعده نامید  .  سخنرانی آقای اسد که تقریبا یک ساعت طول کشید نشانه و امید اندکی از قصد او برای پایان دادن به جنگ داخلی کشور داشت  .  جنگ داخلی سوریه تا به حال شصت هزار کشته به جای گذاشته و درخواست اصلی شورشیان کناره‌گیری او از قدرت است  .  در واقع ، اسد هر گونه فکر مذاکره با مخلفان را رد کرد  .  او مخالفان را « دشمنان خدا و دست نشاندگان غرب » نامید  .  او گفت « فقط با کارفرمایان مذاکره خواهد کرد و نه با خادمان » .  این اظهارات وی شاید نشانه‌ای به ارسال پیام مستقیم او به قدرت‌های منطقه‌ای و کشورهای قدرتمند غربی باشد  . با وجودی که بشار اسد راهکارهایی را نیز مطرح کرد اما این پیشنهادات تفاوت چندانی با درخواست‌های پیشین او نداشت و آن‌ها عبارت‌بودند از این که شورشیان به حمله‌های خود پایان دهند ، قدرت‌های خارجی از حمایت آن‌ها دست بردارند ، کنترل گذرگاه‌های مرزی ( که هم اکنون بسیاری از آن‌ها در کنترل شورشیان است ) در اختیار دولت باشد و حکومت با گروه‌هایی که خشونت را نفی می‌کنند به هدف مذاکره برای تدوین یک قانون اساسی جدید و گشودن راه برای‌گذار سیاسی « یک کنفرانس گفتگوی ملی » برگزار کند  .  تردیدی نبود که سخنگوی گروه‌های مخالف شروط او را رد می‌کند  .  او گفت حکومت هیچ امتیاز معناداری ارائه نکرده است  .  وزارت امور خارجه ایالات متحده پیشنهادهای اسد را رد کرد و آن‌ها را « دور از واقعیت » و « تلاش دیگری برای حفظ قدرت قدرت » خواند  .  پافشاری گروه‌های مخالف تا امروز بر این بوده است که مذاکرات فقط زمانی ممکن و محتمل است که اسد با کناره‌گیری از قدرت موافقت کند  . جان لاندیس ، کارشناس امور سوریه در دانشگاه اوکلاهوما می‌گوید « سخنرانی ( اسد ) حرف‌های کسی نبود که در پی دستیابی به آشتی باشد  .  این سخنرانی مردی است که هنوز به پیروزی جناح خود ایمان دارد  .  او هیچ نشانی از امید به محتمل بودن یک راهبرد سیاسی نشان نداد اما در عوض در پی اعزام سربازان خود برآمد و به غرب یادآوری کرد که ( اقدامات آن‌ها ) چه پیامدهایی در بر خواهد داشت » . در حالی که دیدگاه قدرت‌های غربی این است که حکومت اسد روزهای پایانی خود را سپری می‌کنند ، نشانه‌هایی بسیاری در داخل سوریه وجود دارد که از خطرات موجود و نیز قوای رژیم دمشق حکایت می‌کنند  .  نیروهای امنیتی اسد در بسیاری از مناطق روستایی کنترل را به نیروهای مخالف واگذار کرده‌اند و در تعدادی از شهرها و مناطق فقیرنشین کشور حتی قدرت را به مخالفان سپرده‌اند  .  اما حکومت طی ماه‌های اخیر حمله‌های خود به مناطق تحت کنترل شورشیان را تشدید کرده و آمار قتل عام و درد و رنج مردم این مناطق را به عمد به‌طور قابل‌توجهی افزایش داده است  .  به نظر می‌رسد که شورشیان ، با وجود وعده قدرت‌های خارجی برای حمایت و پشتیبانی ، در بسیاری از مناطق به‌طور قابل‌توجهی با کمبود بودجه و منابع نظامی روبرو شده‌اند  . اسد همچنین کشورهای غربی را با مطرح کردن پیروزی نظامی شورشیان و ادعای ( نقش ) القاعده در این درگیری‌ها به بازی گرفت  .  واشنگتن ماه گذشته « جبهت النصره » را در فهرست سازمان‌های تروریستی بین‌المللی قرار دارد  .  جبهت النصره ، یک گروه شبه نظامی الهام گرفته از القاعده است که در صف مقدم نیروهای شورشی جنگنده قرار داد  .  این اقدام آمریکا موجی از اعتراضات به همراه داشت که حتی رهبری « ائتلاف ملی سوریه » مورد حمایت ایالات متحده نیز به آن اعتراض کرد  . اسد به حکومت خود ادامه داده است و همانگونه که نیویورک تایمز جمعه گذشته نوشته‌بود با وجودی که دو سال از شورش‌های این کشور گذشته است « بخش بزرگ و مهمی از جمعیت سوریه » هنوز نسبت به ( توانایی ) حکومت و شورشیان تردید بسیار دارند  .  تعداد زیادی از مسیحیان و علوی‌هایی که از اسد و حکومت او نفرت دارند ، هنوز به پذیرش گروه‌های شورشی اسلام گرای سنی تمایلی نشان نمی‌دهند  .  اسد نیز همچون اسلوبودان میلوسویچ ( رهبرپیشین صربستان ) ذهنیت « یا قربانی شو و یا دیگران را به قتل برسان » را در بطن گروه‌های تحت حاکمیت خود پدید آورده است  . حتی در شرایطی که قدرت‌های غربی در پایتخت‌های دور در کشورهایشان برای طراحی یک آشتی ملی و به امید متقاعد کردن گروه‌های علوی و اقلیت‌های مسیحی و حتی در بین بسیاری از گروه‌های سنی شهرنشین و ثروتمندتر که از پیروزی شورشیان ترسی به دل راه نمی‌دهند ، نهایت تلاش خود را به کار می‌گیرند ، اما این واقعیتی نیست که بتوان آن را تغییر داد  .  گروه‌هایی که درست در بطن درگیری‌ها هستند ، حتی اگر از بی‌رحمی و خشونت حکومت اسد به تنگ آمده باشند ، اما اغلب نسبت به نقش شورشیان مسلح به عنوان یک نیروی جایگزین امید کمتری دارند  .  شاید شکنجه سربازان علوی تا سرحد مرگ به دست شورشیان توجه و پوشش رسانه‌های بین‌المللی را چندان به خود جلب نکرده باشد ، اما گروه‌هایی که نگران سرنوشت خود در دوران پس از سرنگونی اسد هستند ، این تصاویر را روی تارنمای یوتیوب به کرات به اشتراک گذاشته‌اند  . فرد سی هاف که تا ماه سپتامبر گذشته مشاور ویژه دوره‌گذار در سوریه در وزارت امور خارجه ایالات متحده‌بود ، در مورد خطر اختلافات قومی و مذهبی در سوریه چنین نوشت : « مخالفان رژیم سوریه  ...  به اصرار می‌گویندکه مخالفان ( چه مسلح و چه غیرمسلح ) به‌طور فزاینده‌ای به شهروندی سوریه متعهد هستند ، شهروندی‌ای که در آن هیچ تمایزی بین ( حقوق ) گروه‌های سنی ، علوی ، مسیحی ، کرد ، اسماعیلی ، ترکمن ، دروز و غیره وجود ندارد  .  امید بر این است که آن‌ها در مطرح کردن این موضوع واقع بین باشند و راست بگویند و صرفا سعی نکنند که توجه و احساسات آمریکایی‌هایی را به این که چرخ جهان ( یا حداقل سوریه ) چگونه می‌چرخد ، جلب کنند  .  چه تعداد از اقلیت‌های سوریه که یک سوم کل جمعیت کشور را تشکیل می‌دهند ، چنین ادعا و اطمینانی را از جانب گروه‌های مخالف می‌پذیرند  ؟  احتمالا تعداد بسیار اندکی پذیرای چنین ادعایی هستند  .  آن‌ها چه دلیلی برای پذیرش این ادعا دارند  ؟  چه انگیزه‌ای در ذهن یک عرب غیرسنی ( یا یک عرب سنی متعهد به حاکمیت غیردینی ) ایجاد‌شده‌است  ؟  این تصور شاید اظهارات گاه و بیگاه در مورد اهمیت حق شهروندی و یا پخش تصاویر شعارهای رزمندگان و تعریف و تمجید ( جبهت النصره ) در واکنش به تصمیم کاملا قابل توجیه ( گرچه شاید نابهنگام ) قرار گرفتن این گروه در فهرست گروه‌های تروریستی ایالات متحده باشد  .  حکومت اسد جمعیت علوی و بخش‌های بزرگ و مهمی از اقلیت‌های دیگر را به گروگان گرفته و آن‌ها را به ازای ادامه بقای قبیله و‌دار و دسته شان ، در حقیقت اسیر کرده است  ...  اگر در نهایت سوریه نیز از نظر تبعیض‌های فرقه‌ای شبیه لبنان باشد ، به روزهای پایانی خود نزدیک‌شده‌است  . » شاید دقیقا علت انتخاب اسد برای بدل کردن اعتراضاتی که به صورت یک جنبش مسالمت‌آمیز برای دستیابی به دموکراسی آغاز شد به یک جنگ داخلی همین باشد  .  به این ترتیب ، خطراتی که متوجه میلیون‌ها تن از شهروندان سوریه و نیز کشورهای منطقه می‌شود ، بسیار وخیم تر از وضعیت موجود است  . برگرفته از مجله تایم