کبودی آسمان و زردی نرگس و فیلم جدایی، که هنوز بر اکران است...
حکایت یک آدم عادی دوستدار نوروز از نوروز در غربت
روز نو  .  سال نو  .  فصل نو  .  بهار و تابستان امسال را پا به پای زمان پیمودم ، به خزان که پای نهادم ، نفهمیدم چه شد و چگونه گذشت  .  اسفند آمده و رو به پایان است و فروردین درپیش  . از کودکی عاشق نوروز‌بودم و مقیّد به اجرای تمام مراسم آن  .  مقیّد به بیدار ماندن تا نو شدن سال ؛ فارغ از لحظه تحویل آن  . فرزند سالهای جنگم  .  آن سالها سنبل خیلی کمیاب‌بود  .  لاله هم پیدا نمی‌شد  .  می‌گفتند تخم این گلها ، « خارجی » است و وارداتی ، و جنگ ، مانع از رسیدن آن‌ها به وطن می‌شود  .  مثل همه کالاهای « خارجی » دیگر  .  سرسفره هفت سین ما اما ، هرسال سنبل‌بود  .  بی‌شک به زحمت یافت شده‌بود  .  اما‌بود  .  و دو ماهی قرمز از ده روزی پیش ازعید ، کنار هم شنا می‌کردند  .  لبهایشان طوری تکان می‌خورد که انگار می‌گویند « آب » .  پدرم همیشه می‌گفت این ماهیها ، مصداق این بیت حافظ‌اند : بیدلی درهمه احوال خدا با او بود او نمی‌دیدش و از دور خدایا می‌کرد زمستانی سخت‌بود  .  نزدیک نیمه شب‌بود و تنها چند ساعتی به تحویل سال باقی  .  یکی از ماهیان ناگهان از جنبش بازایستاد  .  دقایقی طول کشید تا مطمئن شویم که مرده  .  ساعتی بعد ، ماهی دوم هم به یارش پیوست  .  خواهرم - که نوجوان‌بود - و پدرم ، مصّر‌بودند پیش از تحویل سال ، سر سفره هفت سین ، ماهی باشد  .  فرجام کار آن شد که پدرم درجستجوی ماهی از خانه بیرون رفت ؛ در دل دیرهنگام شب  .  مادرم مطمئن‌بود که نمی‌تواند با ماهی به خانه بازگردد  .  اما پدر با دو ماهی بازگشت  . از اوان اسفند ، بوی عید را استشمام می‌کردم  .  پایبند‌بودم به آن که سال نو را نباید با کدورت آغاز کرد  .  گاه شگفت زده می‌شدم که به رغم آنکه هیچ خرافه‌ای را باور ندارم ، خرافات مربوط به نوروز را گویی باور می‌کردم  .  و از این باور لذت می‌بردم  .  نه باورهایی چون بی‌حرکت ماندن ماهیهای سرخ در لحظه تحویل سال ، اما باورهایی که عقلایی تر تلقی می‌شدند  ... فرسنگها دور از خاستگاه نوروز ، دور از ازدحام شب عید ، گرانی قیمتها ، آلودگی هوا و ترافیک خیابانهای تهران ، به آسمان زیبای بهاری واشنگتن خیره می‌شوم  .  لکه‌هایی از ابر ، گوشه و کنار کبود بیکران سپهر را مخدوش کرده  .  رنگش اما ، خیره‌کننده است  .  میخکوبم می‌کند  .  رنگ افق غروب ، غم از دل می‌زداید وغربت را در ذهن زنده می‌کند  .  بوی چمن را که نسیم غروب می‌پراکند ، می‌اندیشم به اینکه ریشه‌ام در این خاک ، از همین چمن نوخاسته آستانه نوبهار ، ژرفای اندکتری دارد  .  برای آشنایان آمریکایی‌ام شرح داده‌ام که سال تازه ما چه وقت آغاز می‌شود  .  بارها و بارها  .  طی سالهای اخیر  .  درمورد لحظه تحویل سال برایشان گفته‌ام  .  منی که تا شش سال قبل ، حتی یک بار لحظه نو شدن سال را در خواب نگذرانده‌بودم ، اکنون از اینکه روز تحویل سال ، روز کاری است و زمان هم ، زمانی در میانه شب و روز ، حتی اندکی خوشحال هم شده‌ام ؛ لابد چون بهانه‌ام را برای نشنیدن نقاره سنتی آن لحظه ، فراهم می‌کند  . نوروز ، همواره برایم مهمترین مناسبت‌بود  .  تا آن هنگام که کوچیدم به این سوی آبها  .  شش سال است که اشتیاق بزرگداشتن این مهمترین مناسبت در تنهایی که میان خود و دخترم قسمت کرده‌ام ، غبار غربت گرفته  .  این جا سنبل و لاله ارزان است و فراوان ، تازه و زیبا  .  من اما ، دیروز نرگس خریدم  .  سنبل برایم سمبل حسرت نوروز‌شده‌است  .  تا سال پیش ، هفت سین می‌چیدم  .  ماهیهای قرمز را به محض مردن ، با همنوعانشان جایگزین می‌کردم  . اکنون اما ، جلوی بیلبورد « جدایی نادر ازسیمین » ایستاده‌ام و فخر و شوق و اشک شب اسکار را به یاد می‌آورم  .  حس گناه می‌کنم از این که نوروز را به شایستگی برای دخترم حفظ نمی‌کنم  .  می‌کوشم به نوروز نیاندیشم تا اندوهش دامنم را نگیرد  .  و او هم قربانی این نیاندیشیدن‌شده‌ .  گاهی واقعیتها دردناکتر از آنند که بتوان آن‌ها را پذیرفت و باور کرد و حتی از آن‌ها سخن راند  .  بهتر آن است که خواسته یا ناخواسته - فراموششان کنیم  . پیله‌ای پیرامون روحم تنیده‌ام تا گزند دوری از کسان و دیار ، اندوه بالیدن فرزندم ، تنها با من و درغیاب هرعضو دیگرخانواده ، به درونم نخزد  .  می‌دانم اما ، این پیله ، پوسته‌ای شکستنی است که ترک برمی دارد و درونم را هم می‌شکند  .  اما پذیرفته‌ام که این نوروز - و هرچند نوروز دیگری که از عمرم باقی باشد ، اگر باقی باشد - چنین سپری خواهد شد  . عمرم ازنیمه گذشته است ، و این ، مایه تسلای خاطراست  .  بیش از سی نوروز را درزادگاهم گذراندم  .  عیدی گرفتم و عید دیدنی کردم و به خرید عید رفتم  .  دخترم اما ، بیش از نیم عمرش را اینجا سپری کرده  .  و این ، مایه هراس من است  ...  هراس من از ندیدن وطن ، از دور آب خواستن در تنگ آب ، اما نه آبی که درتنگ است ، آبی که بخشی از سرشتت به آن تعلق دارد و وامدار آن است  .  تنگی که آبش از جنس آب خانه نیست  .  خانه‌ای که دیگر مرا راهی به آن نیست  . « ....  به بنفشه‌ها ، به باران ، برسان سلام ما را  ... » نوروزتان ؛ در خانه و دور از خانه ؛ مبارک باد  !