ایزادورا دانکن، مادر رقص مدرن
«ایزادورا» مصمم بود که رقص را تبدیل به نقطه مرکزی فعالیت های هنری و محورچرخش زندگی اش کند و دوست داشت تحت قوانینی خودساخته و مطابق میل خود زندگی کند و توجهی به آنچه مردم دیگر در زندگی آن را غلط و یا درست می دانستند نداشت: رقاص آینده کسی است که توانسته است توازن و هارمونی پیش رونده ای میان زبان طبیعت و روح بشریت که از خلال جسم انسانی به نمایش گذاشته می شود بوجود آورد. روحی آزاد که به جسم زن آینده حلول خواهد کرد، زنی که از همه زنان دوران باشکوه تر، زیباتر وهوشیار تر است. زنی که از جسم و روحی آزاد برخوردار است»
« آنجلا ایزادورا دانکن » در سال 1877 درشهر « سن فرانسیسکو » در ایالت کالیفرنیا به دنیا آمد  .  او چهارمین و کوچکترین فرزند خانواده‌بود  .  زندگی زناشوئی پدر و مادر او هنگامی که ایزادورا سه سال بیشتر نداشت به طلاق انجامید و از آن پس وظیفه نگهداری از ایزادورا و برادران و خواهرش برعهده « مری » مادر آن‌ها گذاشته شد  . خانواده « ایزادورا » درفقر مطلق به سر می‌بردند و او در کودکی و هنگامی که فقط پنج ساله‌بود برای کمک به معاش خانواده به بچه‌های محله آموزش رقص می‌داد  . « مری دانکن » فرزندان خود را از همان کودکی با موسیقی ، رقص ، تئاتر و ادبیات آشنا ساخت و ایزادورای نوجوان معتقد‌بود که تنها تحصیلاتی که به آن نیاز داشت همین آموزش هنری‌بود  .  او مدت خیلی کوتاهی به مدرسه رفت چرا که احساس می‌کرد آموزش‌های آکادمیک محدودیت‌های بسیاری در روند خلاقیت او بوجود می‌آورد و از همان زمان با ادامه رقص آزاد و ابداعی خود تمامی فکر و ذکرش بدنبال هنر‌بود  . « ایزادورا » مصمم‌بود که رقص را تبدیل به نقطه مرکزی فعالیت‌های هنری و محورچرخش زندگی اش کند و دوست داشت تحت قوانینی خودساخته و مطابق میل خود زندگی کند و توجهی به آنچه مردم دیگر در زندگی آن را غلط و یا درست می‌دانستند نداشت  . شیوه ابداعی رقصی که ایزادورا دانکن آغازگرآن‌بود نیز نوین و متفاوت با رقص‌های دیگری‌بود که تا آن زمان وجود داشت  .  او معتقد‌بود که به رقص باید به عنوان « هنر » نگاه شود و نه به عنوان سرگرمی وتفریح  . ایزادورا دانکن « باله کلاسیک » را دوست نداشت  .  او معتقد‌بود که رقاصان این نوع باله از قوانین سخت و گاه حتی غیرعملی پیروی می‌کنند که در آن حتی چگونگی ایستادن ، دولا شدن و حرکت کردن آن‌ها از قبل تعیین‌شده‌است  .  به اعتقاد « ایزادورا دانکن » ، باله کلاسیک « رقصی زشت وحرکات آن مخالف با طبیعت اندام انسان » است  .  او می‌خواست رقص مدرن تری را ارائه کند که در آن به نوعی آن آزادی طبیعی که درحرکات انسان وجود دارد به چشم بخورد  .  ایزادورا دوست داشت هنگام رقص دست‌ها و پاهای خود را با نرمش به صورتی دل انگیز به حرکت درآورد  .  او معتقد‌بود این حرکات یادآور حرکت امواج در اقیانوس و وزش باد درمیان شاخه‌های درختان است  . ایزادورا دانکن هنگام رقص ، لباس‌های حریرنازکی به تن می‌کرد که زیر آن بدن و حرکات رقص او به خوبی نمایان‌بود  .  او در طول دوران نوجوانی در سن فرانسیسکو زندگی کرد و همانجا به تربیت رقاص‌های تازه برای باله ابداعی خود پرداخت  .  اوهم زمان در کتابخانه‌های شهر به خواندن آثار نمایشی ویلیام شکسپیر و یادگیری فرهنگ یونان باستان می‌پرداخت  . ایزادورا در سن هیجده سالگی مادرش را واداشت تا خانواده را به شهر شیکاگو و سپس نیویورک انتقال دهد  .  او معقتد‌بود رقصیدن دراین دو شهر که از مراکز فرهنگی آن دوران به شمار می‌رفتند به پیش‌برد هنر او کمک خواهد کرد  .  او در این شهرها به کمپانی‌های باله پیوست اما از این که روی صحنه تحت قوانین خشک و به همراه دیگران برقصد ناراضی‌بود  . برخی اوقات ، ایزادورا دانکن به دعوت اعیان و اشراف در خانه‌های آن‌ها به اجرای رقص‌های مخصوص خود می‌پرداخت  .  گاه در گاردن پارتی‌های این ثروتمندان نیز شرکت می‌کرد و به اجرای برنامه می‌پرداخت اما به زودی متوجه شد که درآمدی که از این کار به دست می‌آورد برای ادامه زندگی او کافی نیست  .  کمی بعد شرایط مالی او به قدری وخیم شد که او ناچار تصمیم گرفت باقی مانده دارائی خود را برای خرید یک بلیت یکسره به اروپا خرج کند و با یک کشتی حامل حیوانات اهلی در سال 1899 راهی آن دیار شد  . ایزادورا دانکن به محض ورود به شهر « لندن » برای مدت چند ماه هر روز زندگی خود را در موزه بریتانیا گذراند  .  او به مطالعه روی مجسمه‌های یونان باستان و کوزه‌هایی که روی آن تصاویر زنان در حال رقص کشیده شده‌بود پرداخت  .  در سال 1900 ایزادورا برای نخستین بار در تئاتر « لیسیوم » لندن در مقابل جمعیت کثیری از تماشاگران رقصید  .  جمعیتی که بی‌نهایت از این برخورد تازه با هنر رقص به وجد آمدند و از آن به شدت استقبال کردند  .  به زودی در گوشه و کنار شهر ودر جوامع مختلف ، هنردوستان و منتقدین درباره این رقص جدید وارداتی از ایالات متحده آمریکا صحبت می‌کردند  . به زودی نام « ایزادورا دانکن » به عنوان یک استعداد بی‌سابقه درلندن پیچید  .  ایزادورا رقص خود را با موسیقی « شوپن »، « استراوس »، « واگنر » و « چایکوفسکی » ادغام کرد و کم کم به معروفیت و اعتباری کم نظیر رسید و پول هنگفتی از این راه به دست آورد  . ایزادورا دانکن به پوشیدن لباس‌های نازک و مواجی که هنگام رقص به نرمی به حرکت درمی آمدند ادامه داد  .  او لباس‌های سفید و بلندی می‌پوشید با تونیک‌هایی روی آن که شباهت زیادی به لباس‌هایی داشت که زنان یونان باستان به تن می‌کردند  .  او می‌خواست هنگام انجام حرکات سخت این باله مدرن مردم بتوانند انعطاف‌پذیری بدن او را تماشا کنند  .  در آن زمان بسیاری از مردم او را مورد انتقاد شدید قرار دادند و لباس پوشیدن روی صحنه او را « شرم آور » خواندند  .  این زمانی است که بیشتر زنان هم دوره ایزادورا دانکن لباس‌هایی می‌پوشیدند که به‌طور سراسری بدن‌های آن‌ها را می‌پوشاند به ویژه قسمت‌های مهمی چون بازوها و ساق پاهای آنان زیر لباس‌های سنگین گم می‌شد  . ایزادورا از لندن به پاریس ، برلین و سپس وین و دیگر شهرهای اروپا رفت و علاوه براجرای برنامه‌های رقص چند مدرسه آموزش باله مدرن را پایه‌گذاری کرد  .  نشریات اروپایی در مورد او مطالب زیادی نوشتند و عکاسان ، تندیسگران و نقاشان ایزادورا را مدل خود قرار دادند  .  حتی جواهرات و لوازم تزئینی به نام او ساخته شد و رواج یافت و در مدت چند سال بعد از آن ایزادورا تبدیل به یکی از معروف ترین شخصیت‌های هنری و معروفترین رقاص دوران خود شد  . ایزادورا دانکن که دائما در مورد رقص مدرن وآینده این هنر مورد پرسش قرار می‌گرفت در یکی از معروف ترین سخنرانی‌های خود در « برلین » در این مورد گفته‌بود :« طبیعت منبع الهام من برای رقص است  .  حرکت امواج روی دریا ، حرکت باد و حرکت زمین همواره در یک حالت توازن و هارمونی با هم قرار دارند  .  ما هیچوقت در ساحل دریا از امواج نمی‌پرسیم که حرکت قبلی آن‌ها چه بوده و حرکت بعدیشان چگونه خواهد‌بود  .  هر موجودی با درنظرگرفتن طبعیتش حرکت می‌کند  .  مطابق با احساسات و امکانات بدنی اش  .  برای من حرکات وحوش در طبیعت به همان اندازه زیباست که خرامیدن زنی با کوزه‌ای بردوش در یونان قدیم  .  در مدرسه من ، بچه‌ها مجبور نیستند حرکات مرا تقلید کنند  .  بلکه حرکت‌هایی که با طبیعت خود آن‌ها سازگاری دارد ، حرکاتی که از طبیعت درون آن‌ها برخاسته است را بروز می‌دهند  .  حرکاتی که در نهایت برانگیزنده افکار و جهش‌های تازه‌ای در دیگران خواهد‌بود و موجب خلق تفکر و ایده‌های تازه‌ای در آن‌ها می‌شود  . » ایزادورا دانکن می‌گوید :« رقاص آینده کسی است که توانسته است توازن و هارمونی پیش رونده‌ای میان زبان طبیعت و روح بشریت که از خلال جسم انسانی به نمایش گذاشته می‌شود بوجود آورد  .  روحی آزاد که به جسم زن آینده حلول خواهد کرد ، زنی که از همه زنان دوران باشکوه تر ، زیباتر وهوشیار تر است  .  زنی که از جسم و روحی آزاد برخوردار است  . » ایزادورا دانکن هم چنین برای دوران خود از افکار آزادیخواهانه‌ای برخوردار‌بود که تا آن زمان سابقه نداشت  .  او به تساوی حقوق میان زن و مرد اعتقاد داشت  .  او به لزوم « ازدواج » برای بچه‌دار شدن اعتقادی نداشت  .  او دو فرزند به نام‌های « دیردری » و « پاتریک » از دو مرد مختلف داشت که هرگز با آن‌ها ازدواج نکرده‌بود  .  او هم چنین به آزادی جنسی اعتقاد داشت و مسئله گرایش به هردو جنس مرد و زن در خود را کتمان نمی‌کرد  .  او معشوق و معشوقه‌های زیادی داشت  .  او معتقد‌بود که انقلاب بلشویکی روسیه و « کمونیسم » برای مردم آن کشور انقلاب پرثمر و مفیدی بوده است :« شعار من یک چیز است  .  عدم هرگوه محدودیت جسمی و روحی  !  آزادی مطلق  .  » ایزادورا می‌گفت :« من نمی‌خواهم کسی مرا اهلی و سربراه کند  .  تابو شکنی در طبیعت یکایک ما وجود دارد  .  بنابراین نگذارید کسی شما راهم سربراه کند  . » درسال 1913 ، با سقوط اتومبیل به داخل رود سن در شهر پاریس ، دو فرزند ایزادورا دانکن و دایه آن‌ها غرق شدند  .  برای مدتی پس از این واقعه ایزادورا گمان می‌کرد که هرگز دوباره نخواهد رقصید  . در سال 1922 ایزادورا دانکن با شاعر روسی « سرگئی یسنین » ازدواج کرد که بیش از بیست سال از او جوان تر و معتاد به الکل‌بود  .  یسنین که دارای رفتاری خشونت بار‌بود سه سال پس از این وصلت خودکشی کرد  . سال‌های پایانی زندگی ایزادورا دانکن به سختی و در فقر و تنگدستی گذشت و او درسال 1927 هنگام رانندگی در یک اتومبیل کروکی و سرباز پس از آنکه شال گردن بلندی که به گردن داشت به دور چرخ اتومبیل پیچیده شد دچارشکستگی گردن شد و درگذشت  .  او هنگام مرگ پنجاه ساله‌بود  . شاعر برجسته آمریکایی ، کارل سندبرگ این شعر را به ایزادورا دانکن تقدیم کرده است : باد من باد هستم دریا و ماه من دریا و ماه هستم اشک ، عشق ، درد ، پرواز کبوترها من همه آن‌ها هستم من رقص هستم من ، گناه ، دعا ، فرار ، و همان نوری هستم که درخشکی و دریا همه جا حضور دارد ، من همان رقص هستم  .