خود محق پنداری و خود قيم دانی – روز نود و هفتم
و گاه با حيرت ميشنوی که در سرزمين های ديگر، انقلابيون ديگر رفاه و نعمت های!! زندگی تو را مايه الهام خود قرار داده اند، اما خود هر چه ميگردی اين رفاه و نعمت را در هيچ سوراخ و سنبه ای نمی يابی
در میان همه بلایائی که بر سر سرزمینهای دیکتاتورزده نازل می‌شود ، شاخص ترین آن دو خصیصه اصلی رهبر یا رهبران آن است ؛ " خود محق پنداری " و " خود قیم دانی " . این‌گونه رهبران که صابونش به تن تو دوست گرامی من هم مسلما خورده است ، در هر زمینه‌ای ، فرق نمی‌کند ، اقتصاد باشد ، سیاست باشد ، علوم باشد ، تکنولوژی الکترونیکی باشد ، سفر به کرات دیگر باشد ، حقیقت را تنها در باور خود نسبت به این زمینه‌ها می‌پندارند و معمولا هم در زمینه هائی که اسمش را نشینده‌اند ، چه برسد به آنکه از آن بدانند ، با یک " شیر یا خط " ذهنی حکم صادر می‌کنند و این صدور حکم برمیگردد به خاصیت دوم آن‌ها خاصیت " خود قیم دانی " . تو بالا بروی ، پائین بیائی ، نسلت رو به کهولت گذارد ، نسل بعدی بیاید ، فرقی نمی‌کند ، انشتین هم باشی باید کوتاه بیائی و رای " قیم " آنهم " قیم " " خود قیم دان " را باید یا بزبان خوش بپذیری ، یا بزبان خوش تر به تو خواهند پذیراند  !! خودت را بگذار جای مردم کوبا ( که زیاد هم برای تو کار مشکلی نباید باشد  !! ) که روزی روزگاری ، فیدل کاسترو نامی ، که قسم خورده تا " انقلاب " را بثمر نرساند ، ریش خود را نخواهد تراشید ، انگار از عالم غیب بر سرت نازل می‌شود  . و بعد تو میمانی و رهبر و قریب پنجاه سال شنیدن و اطاعت کردن و سرزمینی که هر روز در باطلاق " فقر و شعار " بیشتر فرو میرود  .  و تو گاه گاه با شکم گرسنه ، سبکباران ساحل‌ها را در آن‌سوی آب ، که اسمش آمریکاست می‌بینی و گاه مستاصل خود را به آب میزنی که یا آب ترا ببرد و یا تو ، زندگی باخته را ببری  . و گاه با حیرت میشنوی که در سرزمین‌های دیگر ، انقلابیون دیگر رفاه و نعمت‌های  !!  زندگی تو را مایه الهام خود قرار داده‌اند ، اما خود هر چه میگردی این رفاه و نعمت را در هیچ سوراخ و سنبه‌ای نمی‌یابی  .  پنجاه سالی میگذرد و تو یادت میرود که اصلا این رفاه و نعمت چه شکلیست که بخواهی دنبالش بگردی  .  تا فوریه پارسال که " قیم " و " خود محق پندار " در 82 سالگی اعلام بازنشستگی می‌کند ، زمانی که دیگر قادر نیست دو قدم را روی پای خودش بردارد  . و تو سالی دیگر را سر میکنی ، به این دلخوشی که اگر همچنان فقر بر سرزمینت و رعب و وحشت در دل اندیشمندان سرزمینت حکمفرماست ، اما " قیم " و " خود محق دان " سایه اش را از سرت کم کرده است  .  تا هفته پیش که رهبر تازه ، حرفهائی میزند که در این پنجاه ساله آنقدر نشینیده‌ای که معنایش را بزحمت درک میکنی  .  صحبت در مورد زندانیان سیاسی ، صحبت در مورد حقوق‌بشر ، صحبت در مورد بهبود روابط با آمریکا  . و درست در میانه معنا کردن این کلمات برای خودت ، " خود محق پندار " و " خود قیم دان " دوباره از غیب سر بدر میآورد که آنچه از زبان اخوی شنیدی ، بد شنیدی و آقایان برگردند به همان سلول‌های بسته ذهنی که تا بحال برایشان فراهم شده‌بود  . و تو در میابی که خود قیم دان و خود محق دان ، خود هم بخواهد ، نمی‌تواند جز این باشد که هست  . و اما تو شاید به خود بگوئی ، من چرا اینم که هستم  ؟