بازی جدید؛ به چالش کشیدن استیلای آمریکا
پس از سقوط شوروی برتری مطلق جهانی ایالات متحده گاه به نظر طبیعی جلوه می کرد. استیلای آمریکا تنها به این دلیل چنان شدت یافت که روسیه دور خودش می چرخید.
سرزمینی به وسعت یک قاره ، سوریه غرق در خون را از سواحل و جزایر دریای جنوب چین جدا می‌کند  .  هر دو مکان از راه‌هایی مختلف شاهد مهم ترین تغییر در روابط قدرت از زمان سقوط اتحاد جماهیر شوروی هستند  . در سوریه ، روسیه برای اولین بار از زمان جنگ سرد نیروهایی را بسیار دورتر از مرزهایش مستقر کرده تا یک انقلاب را سرکوب و از رژیم دست نشانده اش حمایت کند  .  در آب‌های حدفاصل بین ویتنام و فیلیپین ، آمریکا با کشتیرانی در محدوده دریایی 12 مایلی که کشورها معمولا از ساحل شان تحت کنترل دارند ، به پکن پیام خواهد داد که ادعای تملک چین را بر مجموعه‌ای از جزایر سربرآورده از آب به رسمیت نمی‌شناسد  . آمریکا طی 25 سال گذشته به‌طور کامل بر سیاست قدرت بزرگ سلطه داشته است ، ولی حال به‌طور روزافزونی در دنیایی پر رقابت زندگی می‌کند  .  بازی جدید با روسیه و چین که در سوریه و دریای جنوب چین آشکار می‌شود ، گوشه‌ای از کشمکش پیش رو است  . واقعیت‌های منطقه ولادمیر پوتین رییس جمهوری روسیه ، برای فرونشاندن جهادی گری و تقویت جایگاه خود در داخل کشورش دست به مداخله در سوریه زد  .  اما او در عین حال می‌خواهد نشان دهد که برخلاف آمریکا ، روسیه می‌تواند به عنوان کشوری قادر به انجام ماموریت خود در خاورمیانه شناخته‌شده‌و دوستانی به دست آورد ؛ برای نمونه ، به عراق آلترناتیوی در برابر ایالات متحده ارائه کند  .  از آنجا که مبادا دیگران هم چون سناتور جان مک کین ، فرض کنند روسیه " تنها یک پمپ بنزین با نمای یک کشور " است ، پوتین قصد دارد ثابت کند که روسیه دارای عزم راسخ و همچنین نیروهای ضربت و موشک‌های کروز است  . کشمکش همچنین بر سر مشروعیت است  .  پوتین می‌خواهد نقش نظارتی آمریکا بر نظم بین‌الملل را بی‌اعتبار کند  .  استدلال آمریکا این است که نارضایی گسترده و نقض حقوق‌بشر توسط رژیم سوریه صلاحیت بشار اسد ، رییس جمهوری سوریه ، را برای حفظ قدرت سلب می‌کند  .  پوتین می‌خواهد مساله حقوق‌بشر را که از نگاه او مجوز غرب برای مداخله در امور کشورها است و ممکن است خود او هم روزی به سرکوب خشن در روسیه متوسل شود کم اهمیت جلوه دهد  . قدرت و مشروعیت هم کمتر از این در دریای جنوب چین - معبر بخش عمده تجارت دریایی جهان - مطرح نیستند  .  بسیاری از جزایر ، جزایر مرجانی ، و جزایر نمک موضوع ادعاهای چندجانبه‌ای قرار گرفته‌اند  .  با این وجود چین اصرار دارد که حق تملک اش باید بر دیگران غلبه کند و ادعای خود را با ایجاد جزایر مصنوعی ، باند فرودگاه ، و استقرار استحکامات اعمال می‌کند  . بخشی از این رویکرد ناشی از قدرت دریایی روزافزون و سریع است : چین جزیره می‌سازد چون می‌تواند  .  اشغال آن‌ها بخشی از استراتژی اش برای تسلط بر دریاهایی فراتر از سواحل خودش است  .  بیست سال پیش ، ناوهای جنگی آمریکا در آنجا بدون نگرانی کشتیرانی می‌کردند ؛ امروز آن‌ها آب‌های منطقه را دارای پتانسیل تخاصم می‌بینند  .  اما یک اصل هم در این بین مطرح است  .  آمریکا در مورد این که چه کشوری مالک جزایر است نظری ندارد ، بلکه اصرار دارد چین ادعایش را از طریق مذاکره یا یک گروه حکمیت بین‌المللی مطرح کند  .  چین در مورد جزایر مورد مناقشه و دیگر مسائل ، می‌خواهد اثبات کند مقررات منطقه اش را خود تعیین می‌کند  . هیچ کس نباید از این که قدرت عالی آمریکا مورد مشاجره قرار گرفته است ، تعجب کند  .  پس از سقوط اتحاد جماهیر شوروی برتری مطلق جهانی ایالات متحده گاه به نظر طبیعی جلوه می‌کرد  .  در واقع ، استیلای آمریکا تنها به این دلیل چنان شدت یافت که روسیه دور خودش می‌چرخید و چین تازه داشت از آشوب و غارتی که در قرن بیستم تضعیف اش کرده‌بود سر بر می‌آورد  .  حتی امروز ، آمریکا همچنان تنها کشوری است که می‌تواند در سراسر جهان اعمال قدرت کند  . با این وجود دلایلی برای نگرانی وجود دارد  .  اعمال قدرت دوباره روسیه بوی دردسر می‌دهد  .  مسکو پیشتر با انضمام کریمه و اشغال شرق اوکراین قوانین بین‌المللی را زیر پا گذاشت که پوتین می‌گوید در سوریه می‌خواهد به آن‌ها پایبند باشد  .  باراک اوباما ، رییس جمهوری آمریکا ، از بابت اقتصاد ضعیف روسیه و خروج بعضی از بهترین سرمایه‌های انسانی اش آسوده خاطر است  .  اما یک قدرت هسته‌ای رو به زوال که پیشتر ابرقدرت بوده است می‌تواند صدمات زیادی بزند  . روابط بین چین و آمریکا مهم تر و از منظر مدیریت حتی دشوارتر هستند  .  دو کشور به خاطر صلح و کامیابی باید بتوانند با همدیگر همکاری کنند  .  با این وجود مناسبات دو کشور به شکل اجتناب ناپذیری با رقابت و بی‌اعتمادی رقم می‌خورد  .  از آن جایی که هر معامله‌ای با خطر بدل شدن به آزمونی برای روشن شدن جایگاه کشور مقابل روبرو است خصومت هیچ موقع زیر پوست روابط نمی‌ماند  . سیاست خارجی آمریکا هنوز خود را با این دنیای پر رقابت تطبیق نداده است  .  در دوره سه رییس جمهوری پیشین ، سیاست آمریکا اصولا صدور ارزش‌های آمریکایی بوده است ، اگر چه برای کشورهای دریافت‌کننده گاهی تحمیلی به نظر می‌رسید  .  ایده اصلی این‌بود که کشورها خواه ناخواه به سوی دموکراسی ، بازار آزاد و حقوق‌بشر جذب می‌شوند  .  خوش بین‌ها فکر می‌کردند حتی چین به آن جهت می‌رود  . هنوز ارزشش را دارد این ایده ابتدا در عراق و افغانستان ، و اکنون در سراسر خاورمیانه ، ضربه خورده است  .  آزادسازی ثبات به همراه نیاورده است  .  دموکراسی ریشه نکرده است  .  اوباما به نظر می‌رسد به این نتیجه رسیده است که آمریکا باید عقب بکشد  .  در لیبی او در صف مقدم جنگ نبود  .  در سوریه از مداخله مستقیم پرهیز کرده است  .  در نتیجه ، او ابتکار عمل در خاورمیانه را برای اولین بار از 1970 به این سو در اختیار روسیه قرار داده است  . تمام آنهایی که ، مانند اکونومیست ، همچنان دموکراسی و بازار را راه صلح و کامیابی می‌دانند ، امیدوارند آمریکا تمایل بیشتری به رهبری داشته باشد  .  خواست باراک اوباما مبنی بر این که دیگر کشورها باید در پذیرش مسولیت در عمل به نظام قانون بین‌الملل و حقوق‌بشر سهمی داشته باشند ، تنها زمانی جواب می‌دهد که آمریکا دستور کار را تعیین کرده و ابتکار عمل را در دست بگیرد ؛ همان‌طور که در مورد برنامه هسته‌ای ایران چنین کرد  .  این بازی جدید شامل دیپلماسی سخت و استفاده گاه و بی‌گاه از قوه قهریه است  . آمریکا همچنان منابعی دارد که دیگر قدرت‌ها از آن محروم‌اند  .  در درجه نخست ، شبکه متحدانش از جمله ناتو قرار دارند  .  از آنجایی که باراک اوباما گاه طوری رفتار می‌کند که گویا اتحادها بر مبنای معامله شکل گرفته‌اند ، متحدان نیاز به بنیادی محکم دارند  .  قدرت نظامی آمریکا رقیبی ندارد ، اما با سیاست‌های منفعت طلبانه جناحی و کاهش اتوماتیک بودجه مصوب کنگره ، نیروی نظامی آمریکا از مسیر پیشین بازمانده است  .  این‌ها جهش‌هایی از بزرگترین ترمز در رهبری آمریکا هستند : سیاست ناکارآمد در واشنگتن  .  این نه تنها تبلیغ بدی برای دموکراسی است بلکه مانعی در برابر منافع آمریکا است  .  در این بازی جدید این امری است که آمریکا و جهان نمی‌توانند تحمل کند  .