نگاهی به روزنامه های جهان: گروگان های واقعی دولت ایران
صبا فرزان ژورنالیست مقیم آلمان عقیده دارد حال که سفارت بریتانیا در تهران هدف هجوم قرار گرفته، اروپا باید زمینه را برای منزوی کردن کامل ایران فراهم کند
صبا فرزان در مقاله‌ای در وال استریت جورنال نوشته است اگر ده سال پیش کسی به من می‌گفت که در آذر ماه سال 2011 ، رویدادهای 13 آبان 1358 تکرار خواهد شد ، من باور نمی‌کردم  .  اما متاسفانه آنچه که هفته پیش در سفارت بریتانیا در تهران رخ داد ، تکرار مو به موی وقایع سال 1358‌بود  .  رژیم ایران باز سودای اصلی اش را که حمله به غرب باشد از سر گرفته است  . در تمام طول سه دهه‌ای که از عمر جمهوری اسلامی می‌گذرد ، رژیم به ارزش‌هایی که برای هر ایرانی محترم است خیانت کرده است  .  از جمله این ارزش‌ها مهمان نوازی است : افراد غریبه به خانه ما ایرانی‌ها پا می‌گذارند ، اما هر چند وقت که پیش ما بمانند ، موقعی که خانه را ترک می‌کنند با ما صمیمانه دوست هستند  .  یک ارزش اساسی دیگر برای ما ایرانی‌ها احترام به فرهنگ‌ها و مذاهب دیگر است  .  بنابراین ، شالوده قدرت حکومت اسلامی یعنی کینه و نفرت از غرب از منظر جامعه مدنی ایران ، ارزشی کاملا غیرایرانی است  . آنچه که رژیم منبع قدرت خود به شمار می‌آورد ، ضعف واقعی اش را آشکار می‌کند  .  دو نسل از ایرانیانی که در داخل کشور بزرگ شده‌اند ، آموخته‌اند که به ارزش‌هایی که غرب نماینده آن است احترام بگذراند و امید داشته باشند که روزی کشور خودشان هم نماد آزادی و دموکراسی شناخته شود  .  با وجود تبلیغات قرون وسطایی رژیم و با وجود این واقعیت که بیشتر جوانان ایران حتی نمی‌توانند به بسیاری از کشورهای غربی سفر کنند ، درک آن‌ها از جامعه غربی و عوامل شکل‌دهنده به آن همواره دقیقتر و قوی تر از برخی از مقاماتی است که پیش از آن که کارشان را به عنوان نمایندگان رژیم بربر جمهوری اسلامی آغاز کنند در آکسفورد ، کمبریج یا‌ام آی تی تحصیل کرده و مدرک گرفته‌اند  . مایلم در مورد افرادی که به سفارت بریتانیا در تهران حمله کردند ، روشنتر صحبت کنم  .  آن‌ها دانشجو نبودند ؛ تروریست‌بودند  . ملل دموکراتیک اروپا برای مدتی طولانی فکر می‌کردند که تنها هدف تروریسم اسلامگرای ایران ، ایالات متحده و اسراییل است  .  دیپلمات‌های اروپایی همان‌طور که سرشان به گفتگو با دولت جمهوری اسلامی یکی از بی‌رحم ترین رژیم‌های جهان گرم‌بود ، نقش ایران در کشتن سربازانشان در افغانستان و عراق را نادیده گرفتند  .  آن‌ها چشم خود را به روی این واقعیت بستند که دولت ایران میلیون‌ها جوان ایرانی را در کشور خودشان به گروگان گرفته است  .  تنها تابستان سال 2010 ، هنگامی که اتحادیه اروپا شروع به وضع تحریم‌های سنگین علیه تهران کرد ، معلوم شد که دوره گفتگو به سر رسیده است  . بعد از حمله روز سه شنبه بسیجیان به سفارت بریتانیا در تهران ، دوستانم از من می‌پرسند : چرا حالا  ؟  پاسخ من این است : جمهوری اسلامی اکنون ضعیفتر از آن است که تصور می‌شود  .  رژیم در داخل کشور تضعیف‌شده‌است ، سقوط قریب الوقوع بشار اسد جلاد سوریه نوید تضعیف رژیم ایران در منطقه را می‌دهد و انزوای رهبران ایران در جامعه بین‌المللی عامل دیگر تضعیف رژیم است  . بریتانیا حق داشت که هیات دیپلماتیکش را از تهران فرابخواند و دیپلمات‌های ایرانی را از لندن اخراج کند  .  تصمیم فرانسه و آلمان برای فراخواندن سفرایشان از ایران گام محکم دیگری‌بود  .  در مورد پیامی که این اقدام مشترک می‌فرستد اغراق نمی‌توان کرد : کار اروپا با رژیم ایران تمام‌شده‌است  .  گام بعدی باید تحریم دیپلماتیک جمهوری اسلامی باشد  . اتحادیه اروپا سال‌ها پیش باید این فشار را بر حکومت ایران وارد می‌کرد و تهران را به انزوای کامل می‌رسیم : اگر اکنون وقت این کار نیست ، پس کی  ؟