 رویکرد کنگره ایالات متحده در قبال حمله به سوریه
جنگ سوریه از این پتانسیل برخوردار است که شرق را به شیوه های متحول کند که به ضرر منافع آمریکا خواهد بود
برگردان مقاله دانیل سرور ، استاد دانشکده مطالعات پیشرفته بین‌المللی در موسسه خاورمیانه وابسته به دانشگاه جان هاپکینز  . من در برابر مقایسه بین سوریه و بوسنی و یا سوریه و کوزوو مقاومت کرده‌ام چرا که شرایط منطقه‌ای و جهانی این تحولات متفاوت هستند  .  نتیجه‌گیری در مورد یک شرایط خاص که در مورد وضعیت دیگری مصداق ندارد ، بی‌ثمر است  .  بشار اسد اسلوبودان میلوسویچ نیست و خاورمیانه به منطقه بالکان شباهتی ندارد  .  روسیه دوران یلتسین با روسیه دوران پوتین تفاوت دارد  .  ایالات متحده دوران اوباما با ایالات متحده زمان کلینتون تفاوت‌های عمده‌ای دارد  .  شرایط و برهه خاص و گونه گونی مناطق ، چنین مقایسه‌ای را دشوار می‌کند  . اما در شرایطی که کنگره در مورد رویکرد ایالات متحده در قبال سوریه تصمیم‌گیری می‌کند ، بدون تردید بعضی از اعضای آن ناخودآگاه ممکن است به یاد منطقه بالکان بیافتند که دخالت آمریکا در آن سبب شد دو جنگ پایان بیابند ، دو جنگی که هر دو بی‌پایان به نظر می‌رسیدند  . بنابراین بهتر است به آن‌ها کمک شود تا تصمیم درستی بگیرند  . من باور دارم که اسد روز 21 اوت و در چندین مورد دیگر واقعا علیه جمعیت غیرنظامی سوریه از سلاح‌های شیمیایی استفاده کرده است  . اگر کنگره تصمیم بگیرد که مجوز اقدام نظامی را صادر کند ، باید به امری که باراک اوباما مدت‌های مدیدی است به آن آگاه بوده ، توجه داشته باشد ، و آن این است که ما با این اقدام به سراشیبی خطرناک و لغزنده‌ای خواهیم افتاد  . هیچکس نمی‌داند که اسد چه واکنشی نشان خواهد داد اما ما می‌دانیم که میلوسویچ نسبت به بمباران یوگوسلاوی از سوی نیروهای ناتو چه واکنشی نشان داد و چگونه با شدت و حدت بیشتری به تلاش در مسیر پاکسازی قومی و نژادی مردم آلبانی از کوزوو ادامه داد  . صرب‌های بوسنی نیز به همین ترتیب با حمله به سارایوو به خط قرمزی که برای محافظت از مناطق امن سازمان ملل متحد ترسیم شده‌بود واکنش نشان دادند  .  ناتو نیز واکنش شدیدتری نشان داد و حملات خود را تشدید کرد  .  اگر اسد بار دیگر حمله شیمیایی را تکرار کند و یا از حمله تروریست‌ها به منافع آمریکا در سراسر جهان حمایت کند ، واشنگتن باید برای تشدید واکنش‌های خود آماده باشد  . اما اقدام نظامی سیاست نیست و حتی کارزار بمباران هدفدار و محدود نیز پاسخ مناسبی برای قتل عام دسته جمعی غیرنظامیان با سلاح‌های شیمیایی نیست  .  اسد یک مشکل نظامی محسوب نمی‌شود ، او یک معضل سیاسی است  .  ارتش سوریه ابزاری برای کاهش حمله هاست که باید در بطن یک راهبرد سیاسی جامع تر و گسترده تر برای پایان دادن به حاکمیت اسد در سوریه در نظر گرفته شود و با فعالیت‌های اسلام‌گرایان افراطی مقابله کند و سوریه را در مسیر‌گذار به یک جامعه آزاد و دموکراتیک قرار دهد  . من ( نویسنده ) از برنامه نظامی دولت ایالات متحده اطلاعی ندارم اما یک راهبرد سیاسی جدی راه را برای خلع اسد از قدرت و مدیریت امور برای تقسیم قدرت در سوریه هموار خواهد کرد  .  اقدام نظامی ( علیه نیروی هوایی و آتشبار و اسکادهای سوریه ) که هم اکنون مدنظر قرار گرفته ، استبا آمیزه‌ای از دیپلماسی مفید واقع خواهند شد ، به ویژه اگر هدف متمایل کردن روند جنگ به سمت مخالفان اسد باشد  .  من نمی‌دانم که کنگره تمایلی دارد در این مسیر قدم بردارد یا نه ، چون این کار به معنای تعهد عمیق تر آمریکا ( به حضور در جنگ ) خواهد‌بود که کشور در حال حاضر از چنین توانی برخوردار نیست  .  اما حمایت بیشتر از مخالفان سوریه حداقل کاری است که کنگره می‌تواند بر آن اصرار بورزد  . آیا به نفع آمریکاست که بیشتر درگیر جنگ سوریه باشد  ؟  تداوم جنگ به احتمال بسیار به سقوط سوریه و نیز تضعیف لبنان ، اردن ، عراق و احتمالا ترکیه می‌انجامد  .  گروه‌های افراطی وابسته به القاعده در عراق و سوریه از این شرایط سود خواهند برد  .  به احتمال بسیار اقوام کرد نیز خواهان جدایی و استقلال خواهند شد  .  جنگ سوریه از این پتانسیل برخوردار است که شرق را به شیوه‌های متحول کند که به ضرر منافع آمریکا خواهد‌بود  .  اگر کنگره در واکنش به استفاده از سلاح شیمیایی در سوریه نگران حمله نظامی است ، باید در ضمن نگران راهبرد سیاسی و نظامی برای مقابله با تهدیدهای بلندمدتی باشد که صلح و ثبات منطقه خاورمیانه را با هزینه‌های سرسام آور و عظیم برای آمریکا در معرض خطر قرار می‌دهد  .