انتشار کتاب خاطراتی درباره سگی که مردم را شفا می داد
گاه باکستر این سگ آرام و مهربان چنان تاثیری بر این بیماران داشت که می توانست در چند دقیقه کوتاه تمام احساس اضطرابی را که حتی قوی ترین داروها نمی توانست رفع کند از بین ببرد و به آن ها آرامش خاصی بدهد
سگی که « باکستر » نام گرفته‌بود ، تا روز مرگ خود در سن 19 سالگی یکی از باسابقه ترین سگ‌هایی بود که در نوعی روانکاوی از آن‌ها استفاده می‌شود  .  شغل این سگ وفادار دیدار ازبیمارستان‌های مختلف و گذراندن ساعاتی با افرادی‌بود که به علت ابتلا به بیماری‌های درمان نشدنی در این درمانگاه‌ها بستری هستند  .  به تازگی کتاب خاطراتی به قلم « ملیسا جوزف » نوشته و منتشر‌شده‌است که « دقایقی با باکستر » نام دارد و در آن این نویسنده داستان‌هایی را درباره دستیار خود یا همین سگ مهربان به رشته تحریر درآورده است  . ملیسا و باکستر به مدت هفده سال با هم همکاری داشتند  .  باکستر2 ساله‌بود که ملیسا او را از یک مرکز نگهداری حیوانات بی‌سرپرست به خانه آورد  .  این سگ که از نژاد « گلدن ریتریور »‌بود بقیه سال‌های عمرخود را با ملیسا گذراند و به خدمت به بیماران او پرداخت  . ملیسا می‌گوید : « من و باکستر جدا نشدنی‌بودیم  .  با هم غذا می‌خوردیم و او همیشه توی ماشین با من‌بود  .  من هرگز او را در خانه تنها نگذاشتم  .  او با من به سر کار می‌آمد و همیشه و همه جا با من‌بود  . » در آن زمان ملیسا جوزف هنوز متوجه نشده‌بود که « باکستر » با دقت به حرکات او توجه دارد و در واقع دارد می‌آموزد که چگونه به عنوان یک « سگ روان درمان » با صاحب خود در شفا بخشیدن به بیماران کمک کند  . ملیسا می‌گوید : « یک روز شوهرم به خانه آمد و درباره زوجی که در بیمارستان سن دیگو ملاقات کرده‌بود برای من تعریف کرد  .  زوجی که شغلشان تربیت سگ‌ها برای « روان درمانی »‌بود  !  شوهرم به من گفت که او دوست دارد من و او هم کاری شبیه به این زوج انجام دهیم و گفت که فکر می‌کند این عمل ما را به هم نزدیک تر خواهد ساخت  .  من از این فکر استقبال کردم و باکستر را به یک کلاس چند ساعته که در طول چند هفته برگزار می‌شد فرستادیم  .  کمی بعد یکی از مربیان تربیت سگ‌ها نزد من آمد و به من گفت : سگ شما خیلی با استعداد است  .  ما فکر می‌کنیم این سگ می‌تواند عضو موثری در تیم ما باشد  .  بهتر است هرچه زودتر مدارک او را آماده کنید  . » در کتاب « دقایقی با باکستر » ملیسا جوزف داستان‌های کم نظیری را درباره « باکستر » و ارتباطی که او با بیماران سرطانی و دیگر بیمارانی که چند صباحی بیشتر وقت زندگی نداشتند برقرار می‌کرد نوشته است  . ملیسا می‌گوید برای این که بتوانیم باکستر را رسما به عنوان سگ روان درمان به ثبت برسانیم و مدارک لازم را برای او بگیریم ما بایستی مطمئن می‌شدیم که این حیوان زبان بسته با افراد مختلف درشرایط اضطراری احساس راحتی می‌کند  .  پس از آن‌بود که باکستر توانست ماموریت خود را به عنوان یک کمک‌دهنده به این بیماران آغاز کند  .  شغلی که به مدت هشت سال در آسایشگاه سن دیگو محلی که بیماران در حال مرگ و مبتلایان به بیماری‌های لاعلاج در آن بستری هستند ادامه پیدا کرد  . ملیسا می‌گوید : « بسیاری از این بیماران دوست ندارند که در روزهای آخر زندگی با آدم‌های تازه‌ای آشنا شوند یا این افراد را به گوشه انزوا و پریشانی خود راه دهند اما به محض اینکه همین بیماران چشمشان به قیافه باکستر می‌خورد از خود بیخود می‌شدند  .  صورت شیرین این سگ با وفا شکل یک خرس اسباب بازی‌بود و همه همان لحظه دلشان می‌خواست او را در آغوش بکشند و نازش کنند  .  برخی از این افراد حتی از سگ بدشان می‌آمد اما با دیدن باکستر در همان لحظات اول آشنایی به او انس و الفت خاصی پیدا می‌کردند  .  ناگهان باکستر را درآغوش می‌گرفتند و وقتی باکستر با آن چشم‌های مهربان به آن‌ها نگاه می‌کرد یکباره فضای اطاق بیمارستان عوض می‌شد  . » دکتر جوزف در ادامه این سخنان می‌گوید : « گاه باکستر ، این سگ آرام ومهربان چنان تاثیری بر روح و روان این بیماران داشت که می‌توانست در چند دقیقه کوتاه تمام احساس اضطرابی را که حتی قوی ترین داروها نمی‌توانست رفع کند در آن‌ها از بین ببرد و به آنان احساس آرامش و راحتی بدهد  . » ملیسا می‌گوید : « من هر روز و برای سال‌های متمادی شاهد این خاصیت شفابخشی باکستر‌بودم و همیشه به آن فکر می‌کردم تا بالاخره یک روز به خودم گفتم من باید درباره این قهرمان جادویی یک کتاب بنویسم  . » کتاب « دقایقی با باکستر » حاوی 36 داستان جداگانه واقعی است : « یک بار باکستر همان‌طور که جلو افتاده‌بود و من پشت سرش قدم برمی داشتم وارد اطاق مردی شد که از یک بیماری خطرناک و بهبود ناپذیر عجیب و غریب رنج می‌برد  .  او غده‌هایی به درشتی یک طالبی برسر و صورت و همه جای بدنش داشت  .  باکستر بی‌معطلی به طرف او رفت و شروع به لیسیدن دست‌هایش کرد  .  من همان لحظه می‌خواستم از این اطاق خارج شوم چون تماشای این بیمار برایم غیرممکن‌بود  .  بعد به خودم گفتم اگر باکستر می‌تواند با این بیمار روبرو شود من هم باید بتوانم این کار را بکنم  !  تا دو ساعت بعد هرسه ما یعنی من ، مرد بیمار و باکستر روی مبل و در کنار هم نشسته‌بودیم و باکسترهم به زانوی مرد تکیه داده‌بود  . » باکستر به خصوص با بچه‌های بیمار ارتباط برقرار می‌کرد  .  یکی از این بیماران پسر بچه شش ساله‌ای بود که از درد طاقت فرسایی رنج می‌برد و دکترها او را جواب کرده‌بودند  .  ملیسا می‌گوید : « ما باکستر را به اطاق این بچه بردیم  .  پسر بچه که تا آن موقع با هیچکس حرفی نمی‌زد ناگهان شروع به صحبت با باکستر کرد  .  این قدرت جادویی باکستر و عشق بی‌قید و شرط او‌بود که معجزه می‌کرد  . » ملیسا جوزف در نظر دارد تا راه « باکستر » را از طریق تربیت حیوانات مختلف ادامه دهد : « حیوانات دیگری هستند مثل خرگوش و انواع پرندگان و حتی موش‌ها ، اسب‌های مینیاتور و بچه خوک‌ها که می‌توانند همین تاثیرات روان درمانی مثبت را بر بیماران داشته باشند  .  اما سگ‌ها به نظر می‌رسند که قابل تربیت تر هستند و رفتار و عادات آن‌ها قابل پیش‌بینی است  .  بسیاری از این سگ‌ها برای انجام راهپیمایی‌های مخصوص برای درمان سکته‌های مغزی دردوران نقاهت بیماران ایده آل هستند  . » جوزف می‌گوید کار با سگ‌های روان درمانی یک تجربه پاداش‌دهنده و کم نظیر است  .  او درحال حاضر به دنبال سگ مشابهی است که بتواند جانشین باکستر شود  .