بازگشت عراق به خونریزی
اگر مالکی مطالبات معقول تظاهرکنندگان سنی را نپذیرد ، چشم اندازی که در مقابل این کشور دیده می شود، سقوط به ورطه جنگ فرقه‌ای است.
عراق برای آمریکا اهمیت حیاتی دارد  .  هدف آمریکا از جمله این بوده که نگذارد عراق به مقری برای القاعده تبدیل شود و شعله جنگ داخلی را برافروخته سازد و همچنین با ایجاد امنیت در جریان آزاد نفت ، جلوی نفوذ ایران در عراق و منطقه را بگیرد  . دلیل ناآرامی‌های اخیر در عراق روشن است  .  نوری المالکی نخست‌وزیر شیعه عراق محافظ رفیع العیسوی ، وزیر دارایی سنی را به ظن فعالیت‌های تروریستی در 20 دسامبر 2012 بازداشت کرد  .  او یک سال پیش نیز دستور بازداشت طارق الهاشمی ، معاون رئیس جمهوری را صادر کرده‌بود  .  هاشمی به ترکیه رفت و دادگاه غیابی در عراق او را به اتهام قتل و حمایت از تروریسم به اعدام محکوم کرده است  . اقدام نخست‌وزیر در مورد عیسوی ، از سوی سنی‌های عراق اقدامی فرقه‌ای علیه مشارکت سنی‌ها در دولت تلقی شد و سه روز پس از بازداشت محافظ وی ، تظاهرات در رمادی ، فلوجه ، و سامره برگزار شد و تنها سه روز پس از آن ، تظاهرات ده‌ها هزار نفری بغداد را فراگرفت و مقاومت مردمی در 27 دسامبر به موصل کشیده شد  . اعتراضات همزمان‌شده‌است با بحران قانون اساسی عراق و گسترش درگیری عرب‌کرد  .  جلال طالبانی ، رئیس جمهوری عراق که سکته قلبی کرده برای معالجه در خارج از کشور است  .  قانون اساسی عراق سلسله مراتبی را برای اداره کشور در نظر گرفته است اما در شرایط فعلی که یک معاون رئیس جمهور در تبعید است و دیگری که شیعه و نزدیک به مالکی است ، می‌توان گفت که کشور بدون رئیس جمهوری اداره می‌شود و مسائلی که مستلزم تصمیم رئیس جمهوری است عملا بلاتکلیف مانده از جمله تلاش‌های کردها و سنی‌ها برای برگزاری جلسه پارلمانی درباره رای عدم اعتماد به مالکی  . ناآرامی‌های اخیر سقوط ائتلاف سیاسی دولت که در سال 2010 میان شیعیان ، کردها و سنی‌ها شکل گرفته‌بود را تشدید کرده است  .  تا نوامبر 2012 مالکی علنا از قصد تشکیل دولت اکثریت سخن می‌گفت که دربرگیرنده نمایندگاه سنی نباشد  .  در نیمه دسامبر ، او زمینه اتحاد شیعه برای چنین هدفی را تدارک دیده‌بود  .  رهبران سنی سیاسی نیز از قصد تشکیل ائتلاف خودشان خبر دادند  .  به عبارت دیگر عرصه سیاسی عراق ، حتی پیش از آغاز تظاهرات در خط کشی‌های فرقه‌ای قرار داشت  . واشنگتن پست می‌نویسد بازیگران اصلی بحران امروزرهبران سیاسی سنی نیستند بلکه رهبران قبیله‌ای استان انبار هستند از جمله علی حاتم علی سلیمان ، یکی از قدرتمندترین رهبران بزرگترین قبیله سنی عراق  .  سلیمان و رهبران دیگر سنی در قبیله دولیم ، در مهندسی وقایع انبار در 2007 و حضور سنی‌ها در دولت نقش اساسی داشتند  .  آنان برای اولین بار به دنبال کشته شدن سنی‌های معترض در جریان تظاهرات ، برای اولین بار پس از 2007 ، علنا حاکمیت را تهدید به جنگ کردند  .  دست کم تاکنون آنان توانسته‌اند جلوی تظاهرات را بگیرند و وارد تقابل خشونت‌آمیز نشوند  . مالکی نیز سعی در کنترل تظاهرات کرده است  .  از سویی تهران تلاش کرده است تا صدری‌ها را به توقف حمایت از سنی‌ها ترغیب کند  .  به نظر می‌رسد اقدامات مالکی از یک سو و تهران از سوی دیگر موثر واقع‌شده‌است : صدری‌ها که از درخواست مالکی برای ارائه پیشنهاد جانشینی عیسوی و دیگر رهبران سیاسی سنی سرباز زده‌بودند ، جایگزینی را برای وزیر دارائی پیشنهاد کرده‌اند  . به حاشیه راندن رهبران سیاسی سنی بدون جواب دادن به مطالبات قبایل سنی ، در واقع احتمال جنگ فرقه‌ای را افزایش می‌دهد  . القاعده در عراق از طریق گروه متبوعش « حکومت اسلامی عراق » از این وضعیت بهره خود را برده است  .  پرچم سیاه رنگ این گروه جهادی در تظاهرات سنی‌ها و مراسم دیگر به چشم خورده است  .  این گروه به مواضع سال 2006 خود بازگشته است  .  اگر مالکی به سنی‌ها اجازه حضور سالم در دولت را ندهد ، القاعده بار دیگر محبوبیت عمومی و حمایت خارجی کسب می‌کند  . واشنگتن پست در پایان می‌نویسد عراق در یک سال گذشته ، با وجود غلیان احساسات فرقه‌ای و خشونت‌های مسلحانه در کشورهای همسایه ، به شدت ناآرام‌شده‌است  .  آمریکایی‌ها به بالاو پایین شدن تحولات عراق عادت کرده‌اند  .  اما با خروج نیروهای آمریکایی از عراق و تلاش‌های مالکی برای ارعاب مخالفانش از طریق مانورهای نظامی ، سیاسی ، و قضایی ، شرایط عوض‌شده‌است  .  اگر مالکی مطالبات معقول تظاهرکنندگان را نپذیرد و اجازه حضور سنی‌ها در دولت را ندهد ، چشم اندازی که در مقابل این کشور دیده می‌شود ، سقوط به ورطه جنگ فرقه‌ای است  .