در این بازی همه بازنده اند
رسول نفیسی: شرایطی که پس از انتخابات دهم ریاست جمهوری در ایران ایجاد شد همه را بازنده کرد، اعم از رهبران اصلاح طلب و بنیادگرا، جامعه مدنی، روشنفکران، مطبوعات و کل کشور. این امر برای نسل های آینده و حتی نوادگان آقایانی که به شدت مشغول سرکوب هستند عواقب بدی خواهد داشت
به دنبال بی‌پاسخ ماندن درخواست دو تن از چهره‌های شاخص معترض به حاکمیت در ایران از وزارت کشور برای برگزاری تظاهرات در سالگرد انتخابات ، آقایان میرحسین موسوی و مهدی کروبی با انتشار بیانیه‌ای در سالروز انتخابات ، خبر از عدم برگزاری راهپیمایی دادند و نوشتند : « جهت حفظ جان و مال مردم اعلام می‌داریم راهپیمایی پیش‌بینی‌شده‌برگزار نخواهد شد  . » همزمان از صبح چهارشنبه نیروهای نظامی و انتظامی در برخی خیابان‌های تهران مستقر شده‌اند و با آن که فرمانده نیروی انتظامی تهران دلیل این امر را برگزاری مانور ارتقائ امنیت در جامعه اعلام کرده ، اما بسیاری از تحلیلگران دلیل اصلی آن را نزدیک شدن به سالروز انتخابات پرحادثه دهمین دور ریاست جمهوری اسلامی خوانده‌اند  . انتخابات خرداد ماه سال 88 گسترده ترین جنبش اعتراضی را در تاریخ جمهوری اسلامی ایران رقم زد و حاکمیت را بر آن داشت تا با در پیش گرفتن رفتاری سرکوبگرانه علیه مردم معترض ، بقای خود را تضمین کند  . دکتر رسول نفیسی تحلیلگر مسائل ایران و جامعه‌شناس در واشنگتن در ابتدای گفت‌وگو با وبسایت صدای آمریکا مروری دارد بر شکل‌گیری جنبش اعتراضی مردم ایران در سال 1388 : رسول نفیسی : این جنبش سازمان یافته نبود و رهبری نداشت  .  این جور جنبش‌ها مثل سیل بهاری است که ناگهان می‌زند و بعد متوقف می‌شود و خواه ناخواه نمی‌تواند با قدرت و انرژی اول ادامه راه دهد  .  سیستم موفق‌شده‌است تحت حکومت نظامی دائمی که از چندین لایه نیروهای امنیتی از انصار حزب الله تا سپاه پاسداران تشکیل‌شده‌، مردم را از خیابان‌ها براند و جنبش‌ها را تحت کنترل درآورد  .  منتها اینجور مسائل دو رویه کوتاه مدت و بلند مدت دارد  .  به نظر می‌رسد که دولت ایران به مسئله کوتاه مدت دلخوش کرده است ، فقط در فکر زمان حاضر است و مانند سی و یک سال گذشته هیچ نوع آینده نگری ندارد  .  طبیعتا دولتی که برای آینده پروژه‌ای ندارد ، اقداماتش هم به روز و ماه محدود می‌شود  . رسول نفیسی : شرایطی که پس از انتخابات دهم ریاست جمهوری در ایران ایجاد شد همه را بازنده کرد ، اعم از رهبران اصلاح‌طلب و بنیادگرا ، جامعه مدنی ، روشنفکران ، مطبوعات و کل کشور  .  این امر برای نسل‌های آینده و حتی نوادگان آقایانی که به شدت مشغول سرکوب هستند عواقب بدی خواهد داشت  .  اما اگر بخواهیم مقایسه کنیم سپاه پاسداران انقلاب اسلامی برنده اصلی این جریان بوده است ؛ می‌بینیم که دائما پست‌های بیشتری را اشغال می‌کند ، سخنگوهایش بیشتر خود را نشان می‌دهند و منابع اقتصادی را زیر تسلط خود می‌آورد  .  اما با در نظر گرفتن این که سپاه یک نیروی برخاسته از مردم است ، اکنون با از دست دادن محبوبیت در میان مردم ، چندان هم برنده این بازی نیست  .  خود آقای خامنه‌ای که در واقع پشت همه این جریانات است الان در نظر مردم به هیچ عنوان نقش رهبری ندارد بلکه متحد احمدی نژاد و هم ردیف او است ، ضمنا باید مخالفت‌های بین‌المللی ، محکومیت‌ها و عنوان‌هایی که به او داده‌شده‌است را هم در نظر بگیریم  .  یکی دیگر از سرکوب شدگان این جریان هاشمی رفسنجانی است  .  ممکن است برخی مخالفت‌هایی که قبلا با آقای هاشمی وجود داشت ، الان به لحاظ مظلومیت ایشان تا حدی از بین رفته باشد  .  مجلس ایران نیز یکی دیگر از بازندگان اصلی است چرا که زمانی که حتی می‌خواهد تصمیم‌هایی نسبتا نیمه جدی بگیرد ، می‌بینیم که بلافاصله حکم حکومتی صادر می‌شود و چنین مسائلی این مجلس را به یک مجلس فرمایشی تبدیل کرده است ، بسیار شبیه مجالسی که در دوره پهلوی وجود داشت  . رسول نفیسی : جامعه مدنی ایران باخت  .  تمامی ارگان‌هایش از بین رفت  .  روزنامه نگاران و روزنامه‌های آزاد همگی نابود شدند یا در حال نابودی‌اند  .  حتی فرضا آموزش موسیقی در مدارس ممنوع اعلام شد و در حال جدا کردن دانشجویان دختر و پسر و تبعید دانشگاه‌ها به خارج از شهرها هستند  .  ولی رهبرانی مثل آقایان کروبی و موسوی تا حدی به چهره‌های مقبول جامعه بدل شدند ولی متاسفانه به خاطر سوابقشان مشکل می‌توان آنان را رهبران ملی محسوب کرد  .  بخصوص آقای موسوی با اشاراتی که به دوران ( به گفته او ) طلایی آقای خمینی دارد ، خود را از جامعه جوان حامی خود جدا می‌کند  .  اما آنان هم مانند هاشمی رفسنجانی شاید تا حدی اسمشان در این جریان منزه‌شده‌باشد  . » رسول نفیسی : من نظرتان را به دو موضوع جلب می‌کنم  .  اول این که دولت عنوان فتنه را درباره یک جنبش عظیم ملی به کار می‌برد که نشان می‌دهد تا چه حد از درک جریان غافل است  .  حال اگر آقایان به عنوان تحقیر آن را فتنه بخوانند ، انشائالله با خودشان فکر نکنند که این فتنه‌ای بوده که از سوی چهار نفر تشکیل‌شده‌است  .  دوم این که سخنان آقایان خامنه‌ای ، احمدی نژاد و فیروزآبادی دلیل بر ضعف است ، چرا که لازم نیست که پس از یک سال با چنین الفاظ درشتی از جنبش مردم ایران یاد شود  .  پس نشان می‌دهد که حاکمیت هنوز در ترس و واهمه است و اگر هم چشم جریان کور‌شده‌باشد ، جسم و روح آن هنوز وجود دارد  .  آنان به عمق و تاریخ جریان واقف و از آینده خود هراسناک هستند و این اظهارات بیشتر از سر هراس است تا اقتدار  .  وگرنه یک دولت مقتدر نیازی به تهدید مردم خود ندارد  .