حکایت سی ساله آمریکا و ایران – روز هشتاد و سوم
در حالیکه این بحث ها میان ایرانیان رواج دارد، در میان بخشی از جامعه آمریکا نیز به نوعی این مناظره رواج داشته است و درازایش به سی سال کش
مهران ایرانی میپرسد ، آیا ایران و آمریکا روابطشان بهبود خواهد یافت  ؟  و اگر جواب مثبت است در این صورت آیا این به زیان مردم و حقوق‌بشر در ایران و جهان نخواهد‌بود  ؟ در پاسخ به این سوال حداقل در مورد ایرانیان دور از ایران میدانم که همچنان سی سال است دارند با هم مناظره می‌کنند و خیلی وقتها هم بجای گوش کردن به استدلال یکدیگر با نثار تهمتی به طرف مقابل ، بحثشان موقتا قطع می‌شود تا نوبت بعدی  . این مناظره یا مجادله به حالتی رسیده مثل همان قضیه شرکت یا عدم شرکت در انتخابات ، که گروهی میگویند شرکت در انتخابات در حکم تایید مجموعه نظام حاکم و همه کارها و اصول آنست و گروهی که میگویند کنار نشستن از انتخابات حتی در شرایط کنونی نیز باعث روی کار آمدن بدتر از بدها می‌شود  . مناظره و مجادله طرفداران برقراری گفتگو و روابط میان ایران و آمریکا نیز چیزی شبیه همین است  .  آن‌ها که مخالف هرگونه ارتباط هستند ، استدلال می‌کنند که ایران اگر با آمریکا روابط برقرار کند ، نظام حاکم کنونی ، تا ابدالدهر ماندگار خواهد شد و در پناه این ارتباط ، مشروعیتی خواهد یافت که کسی جلودارش نخواهد‌بود  . طرفداران ارتباط ، استدلال می‌کنند که مگر سی سال گذشته که آمریکا با ایران ارتباطشان قطع‌شده‌، تغییری در وضعیت داده است  ؟  آنان کوبا را مثال میزنند که بدون داشتن روابط با آمریکا حکومیت فیدل کاسترو پنجاه سالیت که مانده و تغییر نیافته است  . در حالیکه این بحث سی سال همچنان ادامه دارد به بخش دیگر سوال مهران نیز باید نگریست که میگوید آیا ارتباط ایران و آمریکا به زیان مردم و وضعیت حقوق‌بشر در جهان نخواهد‌بود  ؟ منظور اینست که به این ترتیب ، شما یک کارت سفید به رژیم ایران خواهید داد که در حکم تائید کارنامه حکومت در موارد آشکار نقض حقوق‌بشر و سلب حقوق اولیه انسانها ، مثل حق آزادی مذهب و آزادی بیان و آزادی اندیشه است  .  و استدلال طرف مقابل آنست که برعکس ، آن زمان که نظام حاکم با دنیا در ارتباط باشد ، دیگر قادر نخواهد‌بود هر ظلم و ستم به شهروندان خود را با کلام « چاردیواری و اختیاری » مشروع جلوه دهد و چشم و گوش در برابر اعتراض جهانی ببندد  .  و هر بار که اقلیتی را به خاطر مذهب و باور یا دانشجوئی را به خاطر ابراز عقیده ، یا راننده اتوبوسی را به خاطر اعتراض به وضعیت معاش و زندگی ، یا زنی را به خاطر پیدا شدن یک سانتی‌متر مو ، مورد آزار و اذیت قرار می‌دهد ، تردیدی به خود راه خواهد داد که زیر نورافکن افکار عمومی دنیاست  . و باز در حالیکه این بحث‌ها میان ایرانیان رواج دارد ، در میان بخشی از جامعه آمریکا نیز به نوعی این مناظره رواج داشته است و درازایش به سی سال کشیده است  .  تا این زمان که پرزیدنت اوباما میاید و هراسی از گفتگو با هیچکس ندارد  .  او دست به سوی کلیت ایران دراز می‌کند ، چرا که میداند در جاده صعب العبوری که اینک در برابر بشریت قرار گرفته است همدلی و همیاری تمامی بشریت لازم است و حرکت این کاروان با شعار و ستیزه جوئی شتابی را که لازمه گذراز این سنگلاخ است نخواهد یافت  . قضاوت آخر هم به عهده خود توست  .