آیا ایران یک عامل تازه ثبات منطقه خواهد بود؟
نشریه تحلیلی فارن افرز: دکترین اوباما در خاورمیانه پژواک دکترین پرزیدنت نیکسون است یعنی اتکا به سرمایه های منطقه بویژه ایران، برای حفظ صلح. این سیر و سیاحتی طولانی است به عقب.
نشریه آمریکایی Foreign Affairs ( امور خارجی ) در مقاله‌ای با عنوان « آیا ایران عامل تازه ثبات منطقه خواهد‌بود  ؟ » می‌نویسد وحشیگری دولت اسلامی عراق وسوریه - داعش - در غرب عراق نوعی خودکشی است  .  این حرکت پیش درآمد یک دوره طولانی چیرگی این گروه مانند ورود مائو به پکن یا کاسترو به هاوانا ، نخواهد‌بود  . برای ماهها این گروه در سوریه و مناطق سنی نشین عراق خوب عمل میکردند  .  اما با عملیات وحشیانه اخیر در موصل خود را آسیب پذیرتر کردند  . تسخیر موصل شاید بی‌شباهت به لحظه حملات تروریستی یازدهم سپتامبر به آمریکا نباشد : اقدامی بدور از احتیاط ، گستاخانه و مغرورانه که هزینه سنگینی را بدنبال خواهد داشت  . برای دولت اسلامی عراق و سوریه تصرف مناطق سنی نشین از نظر استراتژیک اهمیتی ندارد ، اما از جنبه تاکتیکی مهم و مهیج است  . آمریکا یک دهه با جدیت به تشکیل ارتشی در عراق پرداخت که به نظر می‌آید ظرف چند ساعت تسلیم یک گروه جهادگر شد و مواضع خود را ترک کرد  .  این بدان معناست که اتفاقی در حال وقوع است  . نیروهای امنیتی تحت تسلط شیعیان بیشتر شهرهای بزرگ را ترک کردند و به مناطقی عقب‌نشینی کردند که در آن احساس امنیت بیشتری می‌کنند و به آنان انگیزه برای دفاع می‌دهد  . اما ، یک انشعاب عملی در مناطق کرد نشین ، سنی نشین و شیعه نشین تحت کنترل دولت اسلامی عراق و سوریه به « طالبانی شدن » عراق منجر می‌شود ، و هشدارها برای ترک ماموریت هزاران تن از ارتش عراق ناپخته بنظر می‌رسد  . جنگی که دولت اسلامی عراق و شام راه انداخته ، یک نبرد ایدئولوژیک نیست ، بلکه یک مناقشه واقعی است که به پول ، مهمات و مواد غذائی نیاز دارد  . این که شبه نظامیان محلی بتوانند از عهده مخارج بر آیند امری شدنی است اما ، گسترش دامنه جنگ و عملیات به سطحی که داعش مدعی است در حال حاضر انجام می‌دهد به منابع هنگفت مالی نیاز دارد  . پرسش این است که چه کسی از این افراطیون حمایت می‌کند  ؟  متحدان طبیعی یک گروه بنیادگرای سنی در حال جنگ با رژیمهای شیعی سوریه و عراق را باید در منطقه خلیج‌فارس جست و جو کرد  . هر چند دولتهای عرب حوزه خلیج‌فارس هنوز تلخی سیاستهای آمریکا در قبال ایران و سوریه را احساس می‌کنند ، اما منافع مشترک زیادی با آمریکا دارند که مانع همسفری شان با دولت اسلامی عراق و سوریه می‌شود  .  ریاض ، مخصوصا ، در ماههای اخیر شدیدا علیه اسلامگرایان و جهاد گران گام برداشته است  . اگر منابع مالی دولت اسلامی عراق و شام از بخش عربی خلیج‌فارس تامین شود مطمئنا نفعی برای کشورهای اعانه‌دهنده نخواهد داشت ، همان‌طور که در سوریه شاهدیم  .  کمک این کشورهای منطقه خلیج‌فارس به مخالفان دولت اسد در سوریه به انشعاب بین خود و تضعیف شان منجر شد که رژیم اسد توانست از آن بهره برداری کند  . یک احتمال دیگر نوعی توافق مصلحتی بین تهران و گروه سنی داعش است که غیرطبیعی به نظر می‌رسد و در واقع تکرار قرائت تئوریهای توطئه در منطقه است  . اینجاست که نیروهای قدس که رژیم اسد را نجات دادند ، در پی نجات دولت مالکی نیز هستند  .  تهران حالا در شرایطی است که می‌تواند پیشنهادی برای مذاکره به آمریکا دهد  .  در مقایسه با احتمال روی کار آمدن یک رژیم نوع القاعده در سواحل دجله ، ناگهان بنظر می‌رسد که رژیم اسد در سوریه ، علیرغم حمله شیمیایی علیه شهروندان غیر نظامی ، آن قدر هم مضر نباشد  . در حالیکه تیرانداز مظنون وابسته به جهادگران در بروکسل دست به حمله به یک موزه یهودیان می‌زند ، رژیم اسد به فعالیتهای انتخاباتی ادامه می‌دهد  .  کسب 89 در صد آرای انتخاباتی می‌تواند گزینه‌ای برابر آمریکا قرار دهد تا اسد را بحال خود بگذارد تا جائی در آینده سیاسی سوریه برایش محفوظ بماند  . جرئت کم آمریکائیها و سلطه ایرانیها در ژئوپلتیک منطقه به اسد اجازه داد که در برابر طوفان بهار عرب دوام آورد  . دکترین اوباما در خاورمیانه پژواک دکترین پرزیدنت نیکسون است یعنی اتکا به سرمایه‌های منطقه ، بویژه ایران ، برای حفظ صلح در منطقه  .  این سیر و سیاحتی طولانی است به عقب  .