قهرمانانی که شمارشان از شمارش گذشت - روز سی و هشتم
قهرمان را لازم نيست در حکايات تاريخی جستجو کنی. قهرمانی را اول بايد دريابی چيست و بعد قهرمان را پيرامون خود جستجويش کنی و چرا در خود نه؟
و درست در میانه روزی که همگان امید یافتن " قهرمان " را در پیرامون خویش از کف داده و برای یافتن " قهرمان " متوسل شده‌اند به قصه‌های خیالی و فانتزی ، و یا " قهرمان " را در گذشته‌ها ، در یادها و در حکایات و افسانه‌های تاریخی می‌جویند  .  حادثه‌ای خوش پایان در ساعت سه و سی و یک دقیقه بعد از ظهر دیروز در آسمان شهر نیویورک چهره قهرمان و قهرمانانی را آشکار می‌کند که شمارشان از شمارش خارج است  . کاپیتان چلسی سولنبرگر ، خلبان پرواز هواپیمای ایرباس مسافربری شماره 1549 آمریکن ایرویز ، دقایقی پس از شروع پرواز ، هر دو موتور هواپیمای خود را با یکصد و پنجاه و پنج مسافر و خدمه از کار افتاده می‌یابد ، آنهم بر فراز منطقه مملو از جمعیت منهتن نیویورک  . تصمیم اول او دور کردن هواپیما از فراز منطقه مسکونی و از ابعاد فاجعه احتمالی کاستن است  .  تصمیم بعدی و آنی او که همه کارشناسان هواپیمائی آنرا تنها و بهترین تصمیم ممکن خواندند ، فرود آوردن این هواپیمای هشتاد تنی در میان ابهای یخزده رودخانه هودسون است  . و بعد مهارت کم مانند این خلبان 57 ساله که فقط یکبار فرصت دارد تا هواپیما را با سرعتی بالاتر از یکصد و پنجاه مایل در ساعت ، در رودخانه هودسن در حاشیه نیویورک فرود آورد  .  و کاپیتان سولنبرگر انچنان ماهرانه از عهده‌ان برمیآید که انگار دارد سناریوی فیلمی را دنبال می‌کند  . قهرمانان بعدی خدمه هواپیما که باید از فاجعه بعدی جلوگیری کنند  .  یعنی فراهم اوردن فرصتی برای نجات مسافران که در میانشان از کودک نوزاد تا معلولی روی صندلی چرخدار نیز هست ، پیش از انکه آب یخزده رودخانه هواپیما و مسافران را با هم در کام خود کشد  . و اینان هدایت قهرمانان بعدی را عهده‌دار می‌شوند ، مسافرانی که بجای شیون و ضجه و یکدیگر را لگد کردن ، از روی سر هم پریدن ، آرام ، تنها خط باریک نجات را با یاری یکدیگر و نه با رقابت با هم دنبال می‌کنند تا خود را و همراهان خود را تا آخرین نفر بروی بالهای هواپیما که آخرین سنگر است برسانند و در انتظار قهرمانان بعدی بمانند  . قهرمانان بعدی کار شمارش ما را ناممکن میسازند ، افراد گارد ساحلی که هنوز لحظه‌ای نگذشته دست بکار شده‌اند ، قایق‌های شخصی و مسافربری که خودشان را به هواپیمای در حال فرو رفتن در آب رسانده‌اند ، غواصانی که بی‌هراس خود را از هلیکوپتر بداخل آبهای یخزده انداخته‌اند و هر گوشه و کنار و زیر وروی هواپیما را جستجو می‌کنند که کسی باقی نمانده باشد  .  و بسیاری دیگر که با هر ساعتی که میگذرد و با اطلاعات تازه‌ای که میرسد ، در میابیم این " ارکستر هماهنگ انسانی " چه کردند و چگونه همه چیز را آنگونه کردند که باید ، تا این حادثه را بدون هیچ تلفات و ضایعه‌ای بسامان برسانند  . دوست گرامی من ، قهرمان را لازم نیست در حکایات تاریخی جستجو کنی  .  قهرمانی را اول باید دریابی چیست و بعد قهرمان را پیرامون خود جستجویش کنی و چرا در خود نه  ؟