ایران؛ یک گروگانگیری دیگر
«حکومت اسلامی ایران به روند فزاینده نقض حقوق زنان و به پیشروی در دستیابی به سلطه اتمی بر منطقه خاورمیانه و جهان ادامه می دهد»
یادداشت زیر برگردان مقاله نیر بامز و شایان آریا است که روز 1 ژانویه در روزنامه واشنگتن تایمز منتشر شد  . نسرین ستوده ، فعال ایرانی پس از پایان دادن به اعتصاب غذای 49 روزه خود نامه‌ای را به صورت مخفیانه از سلول خود در زندان اوین به بیرون فرستاد تا جهان را از وضعیت 36 زن زندانی سیاسی دیگری که با او در اوین در بازداشت به سر می‌برند ، مطلع کند  . وجود این تعداد زندانی زن به‌طور بی‌سابقه‌ای بالا است  .  با این وجود ، این زنان تنها نیستند  .  اعضای خانواده درجه اول سیزده تن از این زنان یا در بازداشت به سر می‌برند و یا تحت تعقیب قضایی قرار دارند  .  خانم ستوده ، فعال حقوق‌بشر در سال 2010 به اتهام « تبلیغ و توطئه برای لطمه به امنیت ملی » محکوم شد  .  جرم او پذیرش وکالت افرادی همچون عیسی سحرخیز ، خبرنگار ایرانی و شیرین عبادی ، برنده ایرانی جایزه صلح نوبل‌بود  .  خانم ستوده در زندان دست به اعتصاب غذا زد و این اقدام او سبب شد تا بر وضعیت زنان کنشگر در ایران نوری بی‌سابقه تابیده شود  .  با این وجود ، این نیم نگاه برای نمایاندن وضعیت نابسامان و شوربختی هر روز این زنان ایرانی در سرزمین آیت‌الله‌ها کافی نیست  . آیت‌الله روح الله خمینی ، رهبر انقلاب اسلامی فعالیت سیاسی را در اوایل سال‌های دهه1960 و در دوران « انقلاب سفید » شاه ایران آغاز کرد  .  « انقلاب سفید » شامل روند مدرن‌سازی ( کشور ) و اعمال اصلاحاتی‌بود که اعطای حق رای به زنان در سال 1963 ( تقریبا یک دهه پیش از سوئیس ) یکی از این اقدامات محسوب می‌شد  . خمینی و نظام اسلامی با اتکا به قانون شریعت به‌طور جدی با اصلاحاتی که شامل اعطای حق رای به زنان باشد مخالفت و ادعا کرد بر اساس شریعت اسلامی زنان حق رای ندارند  .  از آن زمان تاکنون ، این مسئله نقطه اختلاف‌نظر و مشاجره بین دو گروه بوده است  . در دوران شاه ، زنان ایرانی از حق رای ، آموزش و اشتغال در عرصه عمومی و حق انتخاب شیوه پوشش برخوردار‌بودند  .  آن‌ها همچنین از حقوقی برخوردار‌بودند که مانع نقض حقوق آن‌ها می‌شدند  .  ازدواج زنان پیش از هجده سالگی ممنوع‌بود و زنان ایرانی از حق طلاق و حضانت فرزندانشان برخوردار‌بودند  .  چندهمسری ، به جز در موارد بسیار استثنایی مجاز نبود و در همه موارد مستلزم اجازه و رضایت همسر اول‌بود  . ایران پیش از انقلاب تقریبا صد قاضی زن داشت و شیرین عبادی یکی از آن‌ها بود که بعدها جایزه صلح نوبل را دریافت کرد  .  در آن دوران وزارت امور زنان وجود داشت که فعالیت‌های آن بر محافظت از حقوق قانونی و تقویت جایگاه زنان متمرکز شده‌بود  . درست پس از انقلاب سال 1979 حکومت دینی تازه تاسیس ، قوانین لیبرال را لغو کرد  .  وزارت امور زنان برچیده شد  .  زنان از اشتغال در قضاوت منع شدند و تلاش بر این‌بود تا آن‌ها از وکالت صرف نظر کنند  .  فعالیت حرفه‌ای خانم عبادی که در آن زمان قاضی‌بود و همکاران او به پایان رسید  . سن ازدواج دختران براساس شریعت اسلامی به 9 سال کاهش یافت  .  پس از سال‌ها اعتراض از سوی فعالان ایرانی حقوق زنان و سازمان‌های بین‌المللی سن ازدواج دختران به 13 سال افزایش یافت  .  چند همسری هم اکنون مجاز است و در واقع از سوی دولت ترویج می‌شود  .  زنان همچنین از حق طلاق محروم شدند  . فعالان زن به‌طور مرتب بازداشت می‌شوند و مورد آزار و اذیت قرار می‌گیرند  .  در پی موج اعتراض‌های سال 2009 که بسیاری از زنان در آن‌ها نقش راهبردی ایفا کردند ، دانشگاه‌ها شاهد تفکیک جنسیتی شدند  . با وجودی که بیش از شصت درصد دانشجویان دانشگاه‌ها زنان هستند ، اما نهادها و موسسات آموزش عالی ایران در ماه سپتامبر اعلام کردند که زنان از تحصیل در بیش از 70 موضوع در رشته‌های هنرهای آزاد و علوم منع خواهند شد  .  باستان‌شناسی ، علوم کامپیوتر و مدیریت بازرگانی از جمله این رشته‌ها هستند  .  نیروهای امنیتی سال گذشته کتابخانه صدیقه دولت آبادی را که تنها کتابخانه مستقل و غیردولتی مطالعات امور زنان‌بود تعطیل کردند  . شرایط روز به زور وخیم تر می‌شود  .  در ماه نوامبر پیش نویس یک قانون تازه در کمیسیون امنیت ملی مجلس شورای اسلامی ایران تصویب شد  .  بر اساس این قانون ، زنان زیر چهل سال بدون اجازه و رضایت همسر و یا یک سرپرست مرد از اخذ گذرنامه و سفر به خارج از کشور منع شدند  .  این کمیسیون نه تنها قانون را تایید کرد و راه برای رای نهایی و تصویب مجلس نیز هموار شد ، بلکه یک قدم دیگر نیز فراتر رفت و تبصره‌ای را حذف کرد که قانون را به زنان زیر چهل سال محدود می‌کرد  . اگر این قانون تصویب شود ، ایران به کشوری شبیه عربستان سعودی بدل خواهد شد که نیمی از جمعیت توسط نیمی دیگر به گروگان گرفته شده‌اند  .  تردیدی نیست که این قانون با « اعلامیه جهانی حقوق‌بشر سازمان ملل متحد » و « کنوانسیون بین‌المللی حقوق سیاسی و مدنی » مغایر خواهد‌بود که ایران به اجرای آن‌ها متعهد‌شده‌است  . در ورای تعابیر هجو‌آمیز از عدالت ، نوعی هراس و نگرانی واقعی در مورد توانایی ایران برای ساخت حتی یک بمب اتمی وجود دارد که پس از آن حکومت اسلامی در نهایت سراسر منطقه خاورمیانه را به گروگان خواهد گرفت  .  با توجه به پیشینه فعالیت‌های این حکومت ، تصور و تجسم این امر دشوار نخواهد‌بود چرا که کشوری که مردم خود را به گروگان گرفته است ، شهروندان دیگر کشورها را نیز به اسارت می‌گیرد  . پیشینه دیگری نیز موجود است که باید در نظر گرفته شود  .  طی بحران گروگان‌گیری دیپلمات‌های آمریکا ، آیت‌الله‌های حاکم در تهران در برابر دولت نه چندان قاطع کارتر سر تسلیم فرود نیاورند  .  با این وجود ، زمانی که با خط سیاست غیرآشتی جویانه پرزیدنت ریگان مواجه شدند ، کوتاه آمدند و گروگان‌ها را تقریبا یک شبه آزاد کردند  . ترک عادت برای ملاها موجب مرض است  .  حکومت اسلامی به روند فزاینده نقض حقوق زنان ادامه خواهد داد و به همان ترتیب نیز به پیشروی در دستیابی به سلطه اتمی بر منطقه خاورمیانه و جهان نیز ادامه می‌دهد  .  ما باید موضع قاطع اتخاذ کنیم و برای مبارزه با سرکوب و استبداد در ایران در همه جبهه‌ها مبارزه کنیم  . ( نیر بامز ، یکی از موسسان تارنمای CyberDissidents  .  org است و شایان آریا فعال ایرانی و یکی از اعضای حزب مشروطه ایران است  . )