گزارش حقوق بشری: زنان روزنامه‌نگار ایرانی خارج از کشور مورد آزار و اذیت قرار می‌گیرند
آزار و اذیت زنان روزنامه‌نگار در قالب پیام‌ها و پست‌های عمومی و به صورت ترویج هشتگ‌هایی خاص و اطلاعات نادرست درباره آنان است. همگی این زنان، صرفنظر از موضوعاتی که پوشش می‌دهند و رویکردی که در گزارش‌هایشان نسبت به سیاست ایران دارند، مورد آزار و اذیت آنلاین قرار می‌گیرند. 
سازمان بین‌المللی حقوق بشری « آرتیکل 19 » با همکاری کمیته حفاظت از روزنامه‌نگاران ، در گزارشی با عنوان « آزار و اذیت آنلاین زنان روزنامه‌نگار در خارج ایران »، به مشکلات زنان روزنامه‌نگار ایرانی در فضای مجازی و واقعی پرداخته است  . این گزارش 24 صفحه‌ای متشکل از یک مقدمه و سه فصل است و بر اساس مصاحبه با شماری از روزنامه‌نگاران زن ایرانی مقیم خارج ایران در ماه مارس سال جاری میلادی تنظیم‌شده‌است  . در مقدمه گزارش آمده است ، « اگرچه روزنامه‌نگاران مرد نیز با تهدیدها و آزار و اذیت در فضای مجازی روبرو می‌شوند ، روزنامه‌نگاران زن به صورت فزاینده و نامتناسبی با آزار و اذیت جنسیتی در فضای مجازی مواجه هستند  . » در فصل اول گزارش مسائلی مانند « حملات جنسیتی » و « کارزارها و تاکتیک‌های بدنام‌کردن برای کاهش اعتبار » زنان روزنامه‌نگار ایرانی خارج از کشور مورد بررسی قرار گرفته‌اند  .  در این بخش به حملات جنسیتی علیه زنان روزنامه‌نگار همانند « تهدید به تعرض جنسی و مرگ ، پخش تصاویر فتوشاپ‌شده پورنوگرافیک ، پخش اطلاعات شخصی ، و پیام‌های هماهنگ‌شده و همیشگی حاوی فحش و ناسزا » اشاره‌شده‌است  . بسیاری از مصاحبه‌ شوندگان به کارزارهای تبلیغاتی علیه خود توسط افرادی در نقش مخالفان حکومت ایران ، اما در اصل وابسته به حکومت ، اشاره کرده و آن را تاکتیکی برای زیر سئوال‌ بردن اعتبار خود و گزارش‌هایشان در رابطه با جمهوری اسلامی ایران خوانده‌اند  . آزار و اذیت زنان روزنامه‌نگار در قالب پیام‌ها و پست‌های عمومی و به صورت ترویج هشتگ‌هایی خاص و اطلاعات نادرست درباره آنهاست  .  همگی این زنان ، صرفنظر از موضوعاتی که پوشش می‌دهند و رویکردی که در گزارش‌هایشان نسبت به سیاست ایران دارند ، مورد آزار و اذیت آنلاین قرار می‌گیرند  . سازمان حقوق بشری « آرتیکل 19 » در بخشی دیگری از گزارش خود می‌گوید روزنامه‌نگاری این زنان در شرایط ترس و سردرگمی ، تاثیر شدیدی بر روی وضعیت سلامتی ذهنی و فیزیکی آن‌ها و توانایی‌شان برای استفاده از حق آزادی بیان دارد  . در ادامه گزارش ، به « پاسخ‌های ناسازگار » گردانندگان رسانه‌های اجتماعی به درخواست‌های مصاحبه‌ شوندگان جهت پیگیری آزار و اذیت‌های آنلاین آن‌ها اشاره‌شده‌است  .  در همین ارتباط ، آرتیکل 19 از « عدم اختصاص منابع کافی جهت ارزیابی تهدیدها ، خطرات ، و آزار و اذیت » متوجه زنان روزنامه‌نگار ابراز نگرانی کرده است  . در فصل دوم گزارش ، به اهمیت محسوب‌کردن آزار و اذیت آنلاین به عنوان یک نگرانی جدی آزادی بیان و برابری پرداخته‌شده‌است  .  نقشه مقام‌های جمهوری اسلامی برای ربودن مسیح علینژاد مجری برنامه تبلت صدای آمریکا از ایالات متحده و انتقال او به ایران ، از موضوعات مورد اشاره در این فصل است  . بر اساس این گزارش ، حملات آنلاین علیه روزنامه‌نگاران زن « نه‌ تنها سبب تقویت نابرابری می‌شوند بلکه تاثیر شدیدی بر آزادی بیان دارند ؛ زنان را به ترک فعالیت‌های آنلاین سوق می‌دهند ، گزارش‌های روزنامه‌نگارانه آن‌ها را محدود می‌کنند ، و به صورت ناگزیر توانایی‌شان جهت به چالش کشاندن تبعیض و نابرابری در جوامع میزبان آن‌ها  ...  را تقلیل می‌دهند  . » در بخش پایانی این گزارش توصیه‌هایی از قبیل ارائه دستورالعمل‌هایی واضح‌تر و اطمینان از اجرای به موقع و سازگارشان ، اختصاص منابع کافی جهت ارزیابی و پاسخ به تهدیدات و آزار و اذیت‌ها ، و همکاری نزدیک با زنان روزنامه‌نگار و گروه‌های جامعه مدنی به گردانندگان رسانه‌های اجتماعی‌شده‌است  . از حکومت‌ها نیز خواسته‌شده‌« به صورت علنی ، بی‌چون و چرا ، و نظام‌مند » حملات علیه روزنامه‌نگاران از جمله زنان را محکوم کنند ، آزار و اذیت آنلاین علیه روزنامه‌نگاران زن ایرانی را به عنوان مشکلی جدی به رسمیت بشناسند ، و در موارد آزاد و اذیت‌های جدی ضمن تحقیقات سریع و جامع افراد خطاکار را مسئول بدانند  . اسامی زنان روزنامه‌نگار مصاحبه‌‌شده‌در این گزارش به دلیل « جلوگیری از حملات و تاثیر منفی بیشتر » منتشر‌نشده‌است  . در سال 2019 ، سازمان خبرنگاران بدون مرز ایران را بزرگ‌ترین زندان زنان روزنامه‌نگار نامید  .