درگذشت اریک رومر، پدرسینمای شاعرانه و موج نوی فرانسه
رومرسبک نوینی از فیلمسازی آرام درفضایی خلوت با تصاویری شاعرانه و زیبا ارائه داد که نام او را به عنوان یکی از ماندنی ترین فیلمسازان موج نوی فرانسه برای همیشه ثبت کرد
اریک رومر ، فیلمساز فرانسوی ، منتقدسینمایی ، روزنامه نگار ، داستان نویس ، فیلمنامه نویس و استاد دانشگاهی که بدعت گزار سینمای شاعرانه و موج نوی فرانسه‌بود در 89 سالگی در شهر پاریس درگذشت  . خبرگزاری آسوشیتد پرس دراین مورد می‌نویسد : « رومر که علت مرگ او هنوز اعلام‌نشده‌از همان ابتدای حرفه فیلمسازی درزمینه نقد فیلم هم فعالیت داشت و منتقد تاثیرگذاری به شمار می‌رفت  .  او به خاطرفیلم‌هایی با گفتگوهای طولانی فلسفی به معروفیت رسید و تا همین اواخر هم به کار فیلمسازی ادامه داد  .  آخرین فیلم او به نام « ماجرای عشق آستریا وسلادون » در سال 2007 به روی پرده آمد و او درسال 2001جایزه شیرطلائی جشنواره ونیز را برای یک عمر فعالیت هنری دررشته سینما به دست آورد  . » رومر سبک نوینی از فیلمسازی آرام درفضایی خلوت با تصاویری شاعرانه و زیبا ارائه داد که نام او را به عنوان یکی از ماندنی ترین فیلمسازان موج نوی فرانسه برای همیشه به ثبت رساند  .  در آن دوران این نقدهای رومر و همکارانش « ژان لوک گدار » و « ژاک ریوت » در دو نشریه مهم سینمایی « گازت دوسینما » و سپس « کایه دوسینما »‌بود که به موج نوی سینمای فرانسه شکل داد  . اریک رومر که پس از مرگ « آندره بازن » در سال 1958 به سردبیری « کایه دو سینما » رسید در طول پنج دهه فعالیت هنری ، 24 فیلم داستانی را کارگردانی کرد  . سری فیلم‌هایی به نام « روایت‌های اخلاقی » رومر ازسال 1962 تا 1972 به روی پرده سینما به نمایش درآمد و توانست سبک ویژه‌ای از روایت ادبی را به صورتی کاملا بی‌سابقه وارد سینما کند  .  اگر « فرانسوا تروفو » و « کلود شابرول » را بتوان سینماگران روایت‌های رمان گونه خواند ، پس باید اریک رومر را روایتگر « داستان کوتاه » در هنر سینما نامید  . فیلم‌های اریک رومر پر از لحظات عاشقانه ، مثلث‌های عشقی و جوانان خوش سیما‌بودند  .  هرچند این فیلم‌ها به ظاهر ساده به نظر می‌رسیدند و روایتگر زندگی روزمره مردم معمولی‌بودند اما درپس این شکل ساده ظاهری مضامین جدی و عمیقی وجود داشت که از یک توفان ، یک مهمانی و یک مرخصی کوتاه فراتر می‌رفت و در بستری روحی و روانی جریان می‌یافت  . در این فیلم‌ها گاه چند زن و مرد که معمولا از میان بازیگران غیرحرفه‌ای یا هنرپیشه‌های گمنام انتخاب می‌شدند دوریک میز یا در پیاده روی یک خیابان خلوت با هم به گفتگو می‌پرداختند  .  کلام‌ها درفیلمنامه‌های رومر گاه به قدری ساده و پیش پا افتاده است که گمان می‌رود هنرپیشه‌ها به صورت بداهه گویی آن را به زبان آورده‌اند  .  اما همین کنایه‌ها ، تکیه کلام‌ها و استفاده از ضرب‌المثل‌ها با زبانی ساده اغلب از لایه‌های تفکر برانگیز چندگونه‌ای برخوردارند  . درفیلم‌هایی چون « شب من نزد مادر »، « زانوی کلر » و « عشق در بعدازظهر » حرکات آرام دوربین روایتگر داستان‌هایی برخورداراز زبانی ساده و بی‌تکلف است  .  داستان‌هایی طبیعی که تماشاگراحساس می‌کند پیش تر جایی آن هارا شنیده است  .  داستان‌هایی درباره دیدارهای روزمره و برخوردهای عادی بین مردم معمولی وداستان‌هایی درباره روابط میان انسان‌ها که همیشه رنگ و بوی عشق دارد  . در فیلم « شب من نزد مادر » 1969 یک مهندس جوان که اهل کلیسا رفتن است ، باید بین یک زن مطلقه و زنی که با ایده‌آل‌هایش هماهنگ است ، یکی را انتخاب کند  .  این فیلم در آن سال نامزد جایزه اسکار بهترین فیلمنامه شده‌بود  . اریک رومر با نام اصلی « موقیس شوقو » در سال 1920 در شهر تولوی فرانسه در ایالت نانسی به دنیا آمد و پس از سال‌ها تدریس در مقام کارگردان در جنبش سنت شکن موج نوی سینمای فرانسه به همراه کارگردان‌هایی چون ژان لوک گدار و فرانسووا تروفو ( همکارانش در مجله کایه‌دو سینما ) جزو نیرو‌های اصلی‌بود  . رومر به همراه کلود شابرول یک کتاب کلاسیک در مورد یکی از قهرمان‌هایش یعنی ، آلفرد هیچکاک نوشت  .