مجموعه ای که زيباکلام ها و غير زيباکلام ها درآنند – روز يکصد و نوزدهم
و از اين سو من ميآموزم که در ايران هم زيباکلام ها که مسلمأ تعدادشان نيز کم نيست، چگونه آگاهانه مسائل را دنبال ميکنند و چگونه حرفشان را 
وقتی مجله نیوزویک می‌نویسد ، هر چیزی که فکر می‌کنید از ایران میدانید اشتباه است ، هر چند خطابش به جامعه غرب اما شامل حال خود ایرانی‌ها هم بخوبی می‌شود و شامل بنده هم بهمچنین  . قضیه نگرش کلیشه‌ای به ملت‌ها و قوم‌ها ، همیشه نتیجه اش اذعان به نادانیست  .  خود همین آمریکا را در نظر بگیر که یکی بیاید و بگوید چگونه آدمهائی هستند  .  ساده دل و صادقند  ؟  ما هم ساده دل و صاف و ساده و صادقش را دیده ایم و هم کلک باز و زیرک و غیر صادق  . سخت کوش و دقیقند  ؟  ما هم سخت کوش و دقیق را دیده ایم و هم تن پرور و سهل انگار  . مهمان نواز و مهربانند  ؟  ما هم مهمان نوازش را فراوان دیده ایم و مهربانش را و هم انها که احیانا نمی‌خواهند سر به تن غریبه باشد ، اما جرئت ابرازش را ندارند  . بی‌خبر از مسائل جهانند  ؟  هم بی‌خبرش را دیده ایم و هم بسیار با خبرش را  . اصل قضیه اینست که تو اگر نیک نظر کنی ، در مورد یک خانواده هم نمی‌توانی کلیشه‌ای قضاوت کنی و همه را بیک چوب برانی ، چه رسد به یک کشور و به یک ملت  .  ملتی مثل ایران یا ملتی مثل آمریکا  . در سخنانی که از دکتر صادق زیباکلام میشنوم در یک مناظره تلویزیونی که همین سه هفته پیش از تلویزیون ایران پخش‌شده‌، می‌بینم که او چگونه آگاهانه و با دیدی عاری از شعار و تعصب سعی دارد به آن‌ها که در ایران نشسته و حکم صادر می‌کنند که در آمریکا چه این سر کار باشد و چه آن و چه این حزب باشد و چه آن حزب در بروی همان پاشنه میچرخد که میچرخید پاسخ دهد که تا آن زمان که اساس تصور این باشد که در آمریکا در زیرزمینهای تاریک هرچه صهیونیست و فراماسونر و اسلحه ساز و غیره و غیره است نشسته‌اند و تصمیم میگیرند و بقیه هم ول معطلند ، از حقیقت آنچه در این جامعه پویا صورت می‌گیرد هر روز بیشتر فاصله میگیریم  . و از این سو من میآموزم که در ایران هم زیباکلام‌ها که مسلما تعدادشان نیز کم نیست ، چگونه آگاهانه مسائل را دنبال می‌کنند و چگونه حرفشان را بر اساس دانسته‌ها بدون توسل به شعار و بازی با احساسات مردم بزبان میآورند آنچنان که مخاطبان خود را در یک مناظره علنی تلویزیونی آرام به شنیدن وامیدارند  .  مثلا او در پاسخ آنکه مدعیست اوباما با گذشتگان هیچ فرقی ندارد و هیچ تغییری حاصل‌نشده‌، فهرستی عرضه می‌کند چون ، اعلام آنکه زندان گوانتامو باید تعطیل شود ، اعلام آنکه باید از عراق سریعتر خارج شد ، اینکه باید در افغانستان قرص و محکم ایستاد و همین که مطبوعات اسرائیلی اوباما را بخاطر موضعی که در قبال مسئله هسته‌ای ایران در پیش گرفته به انتقاد گرفته‌اند ، همه تغییر است که پاره‌ای بطور کلی منکر آن هستند  .  او میگوید اگر اوباما ظرف این صد روزه هر روز یک تغییر عمده در سیاست آمریکا میداد باز هم ما مدعی میشدیم که هیچ تغییری صورت نگرفته است ( همچنان که مخالفین پرزیدنت اوباما در داخل خود آمریکا نیز ادعائی مشابه دارند ) . و صادق زیباکلام با صراحت و تهور و آگاهی در پاسخ آنکه میپرسد ، این رو در روئی با آمریکا چه سودی برای ما داشته است میگوید ، من هم با شما هم عقیده هستم که این تقابل و رو در روئی ظرف سی سال گذشته جز آنکه دمار از روزگار منافع ملی ما در آورده هیچ فایده‌ای نداشته است  .  فایده را باید از آن‌ها پرسید که این همه اصرار دارند که بین ما و آمریکا ، بین ما و نظام سلطه تضاد وجود دارد و ما پرچمدار مبارزه با آمریکا هستیم ، فایده را باید از آن‌ها پرسید  . زیبا کلام سخنان دیگری را نیز در این مناظره بزیبائی بر زبان رانده که موضوع صحبت ما نیست  .  مراد از این نقل و قول‌ها آنست که حتی برای تو که در ایران نشسته‌ای نیز مثل من که در واشنگتن نشسته‌ام این یادآوری هر روزه لازم است که حد اقل خودمان با گزارشهای شتابزده دو خبرگزاری و چهار تا خبرنگار ازین مقام و آن مقام و این مکان و آن مکان در مورد خود قضاوت کلیشه‌ای نکنیم  .  نه خودمان را دست کم بگیریم و نه زیادی از عرش نظر کنیم  . به مجموعه‌ای نگاه کنیم از مردم گونه گون و محیط زیستی بنام ایران و مردم گونه گون و محیط زیستی بنام آمریکا  . در ایران زیباکلام‌ها هستند  .  غیر زیبا کلام‌ها هم مسلما هستند  .  در آمریکا نیز بهمچنین  .  .  از فریدون که با ارسال یک کلیپ بهانه صحبت امروز را بمن داد ، سپاسگزارم  .