سخنان سناتور جان مک کين در بنياد ملی برای دمکراسی
یک سال پیش در چنین هفته ای، در ایران آرمان هائی که در پی ایده های دموکراتیک بود، یک جنبش و یک رفرم سیاسی را متولد کرد که بیش از هر چیز در پی یک تفکر سیاسی بود. تفکری که نتیجه اش تولد جنبشی این چنین بود؛ جنبشی که بیش از هر چیز دیگر طی یک نسل خاورمیانه بخود دیده بود
سناتور جان مک کین ، سناتور جمهوری خواه از ایالت آریزونا و کاندیدای پیشین ریاست جمهوری آمریکا در جلسه‌ای در " بنیاد ملی دموکراسی " که یک بنیاد غیر انتفاعی در واشنگتن است ، به مناسبت سالگرد انتخابات ریاست جمهوری ایران و سرکوبی مردم در سال گذشته به ایراد یک سخنرانی پرداخت  . وی پس از سپاسگزاری از " کارل گرشمن " رئیس این بنیاد برای برقراری چنین جلسه مهمی گفت ، این بنیاد بر اساس دیدگاه‌های کسی که قهرمان من است ( رونالد ریگان ) در سه دهه پیش بنیان گزارده شد  . رونالد ریگان ( در یکی از سخنرانی‌هایش ) گفت " هدفی را که من پیشنهاد می‌کنم این است که بگوئیم باید بنیادهای دموکراسی ، نظام مطبوعات آزاد ، احزاب سیاسی ، اتحادیه‌ها و دانشگاه‌ها را پرورش داد زیرا چنین امری به مردم اجازه می‌دهد که راه خود را انتخاب کنند ، فرهنگ خود را پرورش دهند و تفاوت‌های خود را از طریق راه‌های صلح‌آمیز به آشتی برسانند " . یک سال پیش در چنین هفته‌ای ، در ایران آرمان هائی که در پی ایده‌های دموکراتیک‌بود ، یک جنبش و یک رفرم سیاسی را متولد کرد که بیش از هر چیز در پی یک تفکر سیاسی‌بود  .  تفکری که نتیجه اش تولد جنبشی این چنین‌بود ؛ جنبشی که بیش از هر چیز دیگر طی یک نسل خاورمیانه بخود دیده‌بود  . یک سال پیش ، بینشی که چنان چشم اندازی را برای ایجاد یک تحول سیاسی در ایران دور و مبهم میدید ، مطلقا اشتباه کرده‌بود  .  پس از آن که حق مردم ایران برای برگزاری یک انتخابات آزاد و منصفانه رد شد ؛ جهان با ترس و و حشت به دریائی از مخالفان که بنا بر آوردها به 3 میلیون نفر میرسید ، می‌نگریست  .  به مردمی که در سراسر کشور با غرور به خیابان‌ها ریخته‌بودند  . مردم عادی در ایران می‌دانستند که نمی‌توانند در پیکار با نقض حقوق‌بشر در میهنشان بی‌تفاوت باقی بمانند  .  در نتیجه ، این تاریخ‌بود که در برابر چشمان ما شکل می‌گرفت  .  یک سال پیش تغییرات دموکراتیک در ایران غیر محتمل بنظر میرسید و درست یک هفته پس از آن ، بالقوه اجتناب ناپذیر  . متاسفانه ، آن چه که پس از آن دیده شد ، این‌بود که ما شاهد اعمال سخت گیری‌های بیرحمانه و سریعی شدیم  . مخالفانی که تظاهراتشان صلح آمیز‌بود ، توسط ماموران نقابدار رژیم در خیابان‌ها مورد حمله قرار گرفتند و با زور به تنگ ترین گوشه‌های تاریک بیداد گری کشانده شدند  .  بسیاری از بهترین‌ها و درخشان ترین‌ها مجبور شدند از ترس ، سرزمینی را که به آن عشق میورزیدند ، ترک کرده و در پی بدست آوردن پناهندگی سیاسی به سرزمین‌های دیگری مانند ترکیه و عراق بروند ؛ سرزمین هائی که هنوز هم در آن به عنوان پناهنده اقامت دارند  . اتفاقات سال گذشته صفات ممتازه و شخصیت واقعی مردم ایران را بما نشان داد ، مغرور ، با استعداد ، ناظر و نگاهبان یک فرهنگ غنی ، مشتاق نزدیک شدن به مردم جهان و همچنین در تلاش برای قضاوت یک ملت ، ملتی که می‌تواند متحد مسلم آمریکا باشد  . اتفاقات سال گذشته همچنین چهره واقعی رژم را ایران را روشن تر و مشخص تر کرد ، یک رژیم خشن و یک حکومت جابر و استبدادی نظامی  . حکومتی که تنها در فکر منافع خودش‌بود و نه در فکر منافع مردم ایران ، بدون آن که بتواند ذره‌ای از موجه بودن حکومت خود را توجیه کند  . سناتور مک کین گفت ما دیگر بیش از این نمی‌توانیم رفتارهای دولت ایران را از ماهیت آن جدا کنیم  . بهر حال ، آیا کسی فکر می‌کند که رژیمی که بهیچوجه برای شهروندان خود حقوق و اعتبار انسانی را قائل نیست نمی‌تواند همین بی‌احترامی را برای تعهدات بین‌المللی اش نشان دهد ، یا می‌تواند حق حاکمیت و امنیت همسایه‌هایش و همچنین مسوولیت‌هایش را در برابر جوامع متمدن مراعات کند  . نباید تعجب کرد که این همان رژیمی است که منابع گران بهای مردم خود را بجای ساختن جاده‌ها ، یا مدارس و بیمارستان‌ها یا ایجاد مشاغل جدیدی که درجهت منافع همه مردم باشد ، صرف کمک‌های مالی به گروه‌های خشن افراط گرای خارجی که بی‌گناهان را بقتل می‌رسانند ؛ کرده است  .  ...  و جای تعجب نیست که همین رژیم ایران در مورد دنبال کردن برنامه توانائی‌های تسلیحات اتمی اش غیر قابل مصالحه بوده و همیشه خواهد‌بود ، نه برای این که بتواند صاحب یک منبع انرژی در جهان باشد ، بلکه مهم تر از آن برای آن که بتواند یک منبع محفوظ و پایدار برای نظام فاسد و غیر عادلانه اش در سرزمین خود قرار بگیرد  . دوستان ، من بر این باورم هنگامی که ما جنایات متعدد و تهدیدهای دولت ایران رامورد نظر قرار بدهیم ، به یک نتیجه غیر قابل اجتناب خواهیم رسید  .  این نتیجه ، وجوه مشخصه رژیم ایران است و نه تنها رفتارهائی که برای صلح و آزادی در جهان ما و همچنین در ایران تهدیدی ژرف تر بحساب می‌آید  . از این گذشته ، من بر این باورم که این خود مردم ایران خواهند‌بود که سرانجام تغییراتی را که ما در سیاست‌های ایران در انتظارش هستیم ؛ انجام خواهند داد  . حتی اکنون نیز ما می‌شنویم و باز هم گفته می‌شود که اوپوزیسیون دموکراتیک ایران وادار به تسلیم‌شده‌است ، من نمی‌توانم این مسئله را رد کنم که رژیمی این چنین که مرزی برای مظالم خود نمی‌شناسد ؛ برخی از هدف‌هایش را تا بحال بدست آورده باشد  .  اما وقتی حاکمان ایران آنقدر از مردم خود وحشت دارند که حتی تحمل دمونستراسیون‌های معمولی مردم را - همان‌طور که اخیرا دیده شد - در تعطیلات رژیم هم ندارند ، این دیگر دولتی نیست که بتوان آنرا موفق بحساب آورد  .  این گروه جنایتکار باید بدانند که ورشکستگانی هستند که بر خلاف جریان آب شنا می‌کنند  . طی شانزده ماه گذشته ، پرزیدنت اباما دست خود را مکررا و مصرا بسوی رهبران ایران دراز کرد ، ولی این دست باز با مشت رهبران ایران روبرو شد  .  مشتی که بیش از هر زمانی به خون فرزندان ایران زمین آلوده‌بود  . روز چهارشنبه بالاخره قطعنامه تحریم‌های بیشتر علیه ایران به تصویب رسید  .  اما این آخرین قطعنامه شورای امنیت سازمان ملل متحد در ماهیت خود ، نا کافی است  .  اکنون لازم است که کنگره آمریکا کار خود را در مورد تصویب لایحه تحریم‌ها علیه ایران به پایان برساند ، ما می‌توانیم آن را بدون تاخیر به تصویب برسانیم  . دولت آمریکا باید بدون تاخیر تحریم‌های خود را علیه مقامات ایران ، بازرگانان و بانک هائی که سیاست‌های خطرناک ترین رژیم‌ها را ترویج می‌کنند ؛ اعمال کند و باید از متحدان خود د راروپا ، آسیا و خاور میانه بخواهد که همان تحریم‌ها را اعمال کنند  . اما هدف از تمام این کارها چیست  ؟  آیا هدف آنست که در پی حاکمان ایران‌بود تا سرانجام بر سر میز مذاکره بنشینند و با حسن نیت از پی‌گیری برنامه تسلیحاتی اتمی شان ، از حمایت از تروریسم و همچنین از سوئ استفاده از مردم خود دست بردارند  ؟  من واقعا امیدوارم که چنین مهمی امکان‌پذیر باشد اما چنین احتمالی از رژیمی با مشخصه‌های رژیم ایران کاملا عجیب بنظر میرسد  . به همان دلیل ، من هدف و مقصد دیگری را پیشنهاد می‌کنم  .  ما می‌توانیم تمام دوستان و متحدان خود را در بخش خصوصی و بخش عمومی و در کشورهائی که با ما همفکری معنوی دارند ، تجهیز کنیم تا حقانیت رژیم ایران را به چالش طلبند و از مردم ایران برای آن که نهاد دولت خود را بگونه‌ای صلح‌آمیز و با شرائط خود تغییر دهند ؛ حمایت کنیم  . سناتور مک کین در ادامه سخنرانی خود گفت البته دولت آمریکا هرگز نباید تا هنگامی که چنین مسئله‌ای خواسته‌نشده‌، حمایت خود را در اختیار قرار دهد  .  اما وقتی جوانان ایرانی در شعارهای خود هنگام برگزاری دمونستراسیون‌هایشان به زبان انگلیسی می‌نویسند و میخوانند اباما اباما با اون هائی یا با ما ، این نشانه خوبی در این مورد است ، در این که ما هم بیشتر میتوانیم از آرمان آنان حمایت کنیم و هم بیشتر باید حمایت کنیم  . ما باید درکنار مردم ایران بایستیم ، لازم است که اهداف آنان را اهداف خود بدانیم  .  منافع آنان منافع ماست و تلاش‌هایشان ، تلاش‌های ما ما باید اطلاعات را بگونه‌ای آزاد به ایران برسانیم و به مردم ایران کمک کنیم تا بتوانند سانسور دولت را بر اینترنت از سر خود باز کنند  . ایالات متحده آمریکا کمتر رئیس جمهوری که تا این حد بتواند مانند پرزیدنت اباما با سخنانش توانائی الهام دادن را در خارج از خاک آمریکا داشته باشد ، بخود دیده است و این خود دلیل قدرتمندی است که می‌تواند مردم را در جهت تغییرات دموکراتیک بجنبش در آورد و آنان را در جهت منابع دست نخورده‌ای که اکنون دراختیار همان فعالان حقوق‌بشر در ایران است ؛ بحرکت در آورد  . دوستان ، اگر هرگز تردیدی هم وجود داشت ، تولد جنبش سبز در سال گذشته ما را متقاعد کرد که ایران آینده‌ای دموکراتیک خواهد داشت  .  آن آینده ممکن است برای مدتی به تاخیر بیفتد ، اما آن را نمی‌توان انکار کرد و اکنون زمان آنست که ایالات متحده آمریکا خود را در این مقطع از تاریخ ایران در کنار رفرمیست‌های با شهامتی مانند " شیوا نظر آهاری " قرار دهد  . شیوا برای نخستین بار در یازدهم سپتامبر سال 2001 در سن هفده سالگی و هنگامی که در روشن کردن شمع برای قربانیان حادثه تروریستی یازدهم سپتامبر شرکت کرده‌بود ؛ بازداشت شد  .  پس از آزادی ، وی به فعالیت‌های خود در زمینه دفاع از حقوق‌بشر ادامه داد تا زمانی که مجددا در سال گذشته و در شب برگزاری انتخابات ایران دستگیر شد  .  شیوا اکنون با اتهامات بی‌اساس حمایت از تروریسم روبروست که مجازات اعدام در پی دارد  . امروز روز تولد شیواست  .  او امروز 26 سال دارد اما او این روز را مانند بسیاری دیگر که قبل از او چنین بوده‌اند ، بطور نا عادلانه‌ای در زندان بدنام ( اوین ) در محلی بسیار تنگ زندانی است  .  آخرین خبری که ما از او شنیده ایم اینست که وی دیگر نمی‌تواند کاملا دست‌ها و پاهایش را تکان دهد  . سناتور مک کین در پایان سخنانش گفت " شیوا نظر آهاری " آینده ایران را و تمام آن چیزهائی را که می‌تواند بهترین‌ها در شایستگی و آرامشش باشد ، معرفی می‌کند  . تعهد او به اعتبار انسانی و عدالت برای همه است  .  شیوا و تمام دیگر ایرانیانی که زندانی‌های عقیدتی خود هستند ، باید بدانند که آنان در پیکارشان برای بدست آوردن دموکراسی و خواستشان برای تغییر حکومت تنها نیستند ، آمریکا در کنار آنان و در کنار تمام کسانی که در پی آینده‌ای بهتر در ایران هستند ؛ ایستاده است  .  جنبش سبز زنده خواهد ماند و در پیکارش بردبار خواهد‌بود و من اطمینان دارم که سر انجام ، شاید که نه فردا یا سال آینده یا حتی سال بعد ، اما سرانجام ایرانیان به تغییرات دموکراتیکی که برای کشورشان می‌خواهند ، دست خواهند یافت  . شاید چنین بنظر برسد که رژیم ایران اکنون می‌تواند همه را مرعوب کند ، اما از درون در حال فاسد شدن و پوسیدن است  .  این شاید که ترس و قدرت سبعانه‌ای باشد که می‌خواهد آنرا بر پا نگاه بدارد ، اما مردم ایران برای همیشه از آن هراس نخواهند داشت  .