منوچهرسخایی، پرستوی آواز ایران درگذشت
در زمانی که در روزنامه کیهان به کار اشتغال داشت همه او را دوست داشتند چون انسانی رئوف و مهربان بود و به دور از سیاست های نکوهیده آن دوران. در مهاجرت طی سی سال کوشید تا برای آزادی ایران نبرد کند، بجنگد و ستیز کند و هیچوقت درطول این مدت در دایره ابتذال نیفتاد
منوچهر سخایی ، خواننده برجسته ، یکی از قدیمی ترین چهره‌های موسیقی پاپ و از آخرین سواران نسل اجرای ترانه‌های عاشقانه پارسی بر بستری از ملودی‌های ایرانی با ارکستراسیون غربی بامداد روز پنج شنبه 28 آوریل در لس آنجلس درگذشت  . منوچهر سخایی که هنگام مرگ 76 سال داشت ، در چند سال اخیر با بیماری سرطان دست به گریبان‌بود  .  او از سه دهه پیش در آمریکا و در لس آنجلس زندگی می‌کرد و در این دیار نیز چندین آلبوم موسیقی ارائه داد و در اغلب گردهم آیی‌های ایرانی شهر حضوری شاخص داشت  .  او با بیش از نیم قرن فعالیت هنری در رشته‌های مختلف از جمله بازی در چند فیلم فارسی پیش از انقلاب و روزنامه نگاری حرفه‌ای ، یکی از چهره‌های دوستداشتنی در میان مردم و به ویژه جامعه ایرانی لس آنجلس محسوب می‌شد  . منوچهر سخایی متولد 1314 خورشیدی در تهران‌بود  .  او با ترانه « پرستو » که به یاد برادرش ، سرگرد محمود سخایی که جان خود را در وقایع 28 مرداد از دست داد خوانده‌بود به عالم هنر راه یافت  .  سخایی در اواخر دهه 30 خورشیدی با اجرای سبک تازه‌ای از موسیقی پاپ ، هم زمان با « ویگن » خواننده معروف دیگری که موسیقی پاپ مدرن را رواج داد محبوبیت کم نظیری برای این سبک موسیقی به ارمغان آوردند  .  منوچهر سخائی ترانه‌های بسیاری را خوانده است که یکی از معروف ترین آن‌ها « کلاغا » ساخته پرویز مقصدی با شعری از نوذر پرنگ‌بود  .  ترانه‌ای که نام این هنرمند را بر سر زبان‌ها انداخت و او را تبدیل به یکی از محبوب ترین خوانندگان زمان خود کرد  . منوچهر سخایی در سال 1357 خورشیدی به آمریکا مهاجرت کرد  .  او در اوائل دهه هشتاد میلادی به همراه « ویگن » و « عارف » کنسرت‌هایی برای هم وطنان عضو سازمان مجاهدین خلق ایران اجرا کرد اما اجرای این برنامه‌ها برای هر سه خواننده انتقاداتی به همراه داشت  .  او چندی بعد رسما به شورای مقاومت پیوست و در ماه‌های گذشته به رغم بیماری جانکاه دل نگران ایرانیانی‌بود که در اردوگاه اشرف مورد تهاجم نیروهای عراقی قرار گرفته‌بودند  . فرهنگ فرهی ، روزنامه نگار ، نویسنده و پژوهشگر ساکن لس آنجلس و یکی از قدیمی ترین همکاران منوچهر سخایی در صحنه روزنامه نگاری او را هنرمندی مبارز و متعهد می‌خواند که به سرنوشت مملکت و ملت خود اهمیت می‌داد و هرگز تا آخرین روزهای حیات از فعالیت‌های سیاسی برای رویارویی با دشمنان ایران دست نکشید  .  او به صدای آمریکا گفت : « منوچهر یک روزنامه نگار به معنای اخص کلمه‌بود چرا که او واجد همه ارزش‌هایی بود که یک روزنامه نگار حرفه‌ای باید واجد آن باشد  .  در زمانی که در روزنامه کیهان به کار اشتغال داشت همه او را دوست داشتند چون انسانی رئوف و مهربان‌بود و به دور از سیاست‌های نکوهیده آن دوران  .  در مهاجرت طی سی سال کوشید تا برای آزادی ایران نبرد کند ، بجنگد و ستیز کند و هیچوقت درطول این مدت در دایره ابتذال نیفتاد  .  منوچهر یک انسان آزاده و شریف‌بود وانسانی مورد احترام همه  .  حتی کسانی که به هر دلیل با افکار و عقاید سیاسی او مخالف‌بودند  .  مرگ منوچهر سخایی ضایعه عظیمی برای جامعه ایرانی چه در خارج و چه در داخل کشور به شمار می‌رود  . »