پيشنهاد يک ناراضی سرشناس برای تغيير رژيم در ايران و سوريه
ارتقای دمکراسی از خارج بدون اتحاد مردم عملی و موثر نيست
کریستین ساینس مانیتور زیر عنوان « تغییر رژیم در سوریه و ایران فقط در صورتی رخ می‌دهد که مردم نظیر لیبی متحد شوند » مقاله رامین جهانبگلو یکی از ناراضیان سرشناس ایرانی و استاد دانشگاه تورنتوی کانادا را چاپ کرده است که می‌نویسد هنگامی که نسل‌های آینده به گذشته نگاه کنند سال 2011 را سالی می‌بینند که شاهد به پایان رسیدن دوران دیکتاتورها در خاورمیانه و مغرب بوده است  .  اکنون به نظر می‌رسد معمر قذافی لیبی نیز در جریان یک قیام مردمی به مستبدان مردود در خاورمیانه می‌پیوندد  .  9 ماه پس از آنکه زین العابدین بن علی رئیس جمهوری تونس در پی 23 سال حکومت استبدادی از مقام خود خلع شد و حسنی مبارک رئیس جمهوری مصر در پی چند هفته تظاهرات اعتراضی در میدان تحریر از صحنه قدرت کنارفت ، قذافی نیزپس از 42 سال دیکتاتوری عملا در مراحل پایانی حکمرانی است  . تاکنون رژیم‌های دیکتاتوری باقیمانده در منطقه ، از جمله ایران و سوریه ، سعی کرده‌اند درمقابل سناریویی نظیر مصر خود را سرپا نگاه دارند  .  آن‌ها به استفاده از خشونتی شدید علیه مخالفانشان ادامه می‌دهند ، و معتقدند تا وقتی که قادرند مردم را ارعاب کنند ، می‌توانند در قدرت باقی بمانند  . آقای قذافی ، آقای مبارک ، آقای بن علی ، بشارالاسد سوریه ، و نظایرآنان ، مدت‌های مدید در حالیکه گلوی مردم را می‌فشردند ، رهبران محبوب مردم نیز جلوه داده می‌شدند  .  آنان همگی در دو ویژگی سهیم و شریک‌بودند : استفاده از خشونت شدید علیه ناراضیان و معترضان ، و وعده‌های عمل‌نشده‌ .  اما اگر از تاریخ فقط یک درس بگیریم ، بخصوص در این اواخر ، درمی یابیم که استفاده از خشونت و سبعیت یک مستبد علیه مردم حدی دارد  .  دست آخر ، یک دیکتاتور نمی‌تواند انبوهی بی‌شمار از مردم را به زندان بیاندازد ، اعدام کند و به تبعید بفرستد ، در حالیکه از وفاداری نیز سخن می‌گوید  . اکنون که چالش علیه رژیم قذافی به مراحل پایانی خود می‌رسد و قیامی توام با خشونت یک دیکتاتور دیرین را وادار به خروج از صحنه می‌کند ، دیکتاتور‌های دیگر در منطقه مسلما به ارزیابی خطراتی می‌پردازند که آنان را تهدید می‌کند و سعی خواهند کرد استراتژی‌هایی را به کار گیرند که آسیب پذیری‌هایشان را در مقابل سناریویی مشابه کم کند  . آرزوهای خوب به کنار ، آنچه مسلم است اینکه رژیم‌های سوریه و ایران ، گرچه مشروعیت‌های اخلاقی و سیاسی شان را از دست داده‌اند تلاش‌های خود را برای درهم شکستن فعالان مدنی دو برابر خواهند کرد تا به سرنوشتی نظیر مصر و حالا لیبی ، دچار نشوند  . ارتقای دمکراسی از خارج تا زمانی که مردم مایل نباشند با قبول خطرات و به قیمت جان خود به یکدیگر بپیوندند عملی و موثر نخواهد‌بود  .