بازمانده ای از ماگادان، روایت زندگی در اردوگاه کار اجباری 
«بازمانده ماگادان» روایت واقعی زندگی عطا صفوی، مبارزه سیاسی حزب توده است که سالیان طولانی در اردوگاه های کار اجباری سیبری در اسارت بود و شخصیت اصلی فیلم است که عارف محمدی به سرنوشت منحصر به فرد و استثنایی او می پردازد
« بازمانده‌ای از ماگادان » روایت واقعی زندگی عطا صفوی ، شخصیت اصلی فیلمی است که عارف محمدی مستندساز مقیم کانادا به فعالیت‌ها و سرنوشت منحصر به فرد و استثنایی او می‌پردازد  . عطا صفوی در دوران جوانی مبارز سیاسی و فعال حزب توده‌بود  .  او در سن 20 سالگی به تشویق یکی از دوستان و هم رزمان خود در حزب توده تشویق شد به شوروی سابق سفر کند که در آن دوران بهشت کمونیسم محسوب می‌شد  .  این دو جوان ایرانی شبانه از مسیر مرز بندر ترکمن به عشق آباد فرار کردند و پس از آن وارد خاک شوروی می‌شوند ، اما به دست سربازان مرزی عشق آباد که در آن دوران بخشی از قلمروهای شوروی سابق‌بود ، دستگیر می‌شوند  .  سازمان اطلاعات و امنیت وقت شوروی این دو ایرانی تبار را به جاسوسی برای ایران و آمریکا و 10 سال کار اجباری در معادن ذغال سنگ « ماگادان » منطقه‌ای در سیبری محکوم می‌کنند  . سرنوشت عطا صفوی به زندگی خیلی از ایرانی تباران چندین دهه گذشته شباهتی نداشت  .  او خاطرات خود را در کتابی به نام « در ماگادان کسی پیر نمی‌شود » منتشر کرد  . از عطا صفوی نقل‌شده‌است که محکومیت و زندانی شدن او و دوستانش ظاهرا تنها بر اساس اعتراف یک هم‌حزبی‌ وی در زیر شکنجه بوده است و همین امر زندگی او را به یک افسانه و یا روایت باورنکردنی بدل می‌کند  .  او در بخشی از خاطراتش از شکنجه شدید و درد و رنج جسمی و روانی زندان‌های دوران شوروی سابق گفته است « در نظام استالینی هر چه استعداد پلید در ذات بشر‌بود در مورد ما به کار می‌بستند » . عطا صفوی در حالی که از شرایط بسیار سخت و طاقت فرسای اردوگاه‌های کار اجباری ماگادان جان سالم به سر برد ، پس از آزادی به وطن بازنگشت و به تاجیکستان کوچ کرد  . او در تاجیکستان در رشته پزشکی تحصیل کرد و در رشته تخصصی جراح اورولوژی در بیمارستانی در تاجیکستان به کار مشغول می‌شود اما شرایط سیاسی ایران سبب شد هرگز به کشور بازنگردد و در نهایت به همراه همسر و تنها فرزندش به کانادا مهاجرت کرد  . عارف محمدی ، مستندساز مقیم تورنتو در گفتگویی با تارنمای صدای آمریکا در مورد عطا صفوی که بیش از سه دهه از عمر خود را در تبعید سپری کرد به گفتگو نشست : چطور شد که به فکر ساخت مستندی از این شخصیت افتادید  ؟  « سالها پیش کتابی با عنوان « انسان در جستجوی معنا » نوشته دکتر ویکتور فرانکل را خواندم که به شرح وقایع جنگ جهانی دوم و اقدامات نازی‌ها در اردوگاه آشویتس می‌پرداخت  . نویسنده کتاب که یکی از اسیران همان اردوگاه‌های ضدیهودی‌بود در اثر خود به توصیف افراد ناامیدی می‌پردازد که در آن شرایط سخت ، بدون هیچ روزنه روشنی در پیش رو یکی پس از دیگری کشته می‌شدند و یا دست به خود کشی می‌زدند  . جمله کلیدی این کتاب با عنوان : « اگر زندگی رنج بردن است پس برای رنج بردن باید ناگزیر معنایی یافت » را همیشه در ذهن داشتم تا اینکه در سال 2009 با خواندن گفتگویی با تیتر « در ماگادان کسی پیر نمی‌شود » با خاطرات تکان‌دهنده دکتر صفوی و شباهت سرگذشت او با دکتر فرانکل آشنا شدم  . دکتر فرانکل در همان زمانها مکتب لوگوتراپی یا معنادرمانی را بنیان گذاشت و میلیونها نفر در سراسر جهان را تحت تاثیر خود قرار داد  .  با کمی پرس و جو دکتر صفوی را در شهر تورنتو یافتم و از همان زمان رابطه‌ای گرم و صمیمانه بین ما برقرار شد و پس از سه سال مستندی از زندگی او را به پایان رساندم » . مستند « بازمانده‌ای از ماندگان » در جشنواره‌های متعددی شرکت کرده است و اخیرا جایزه جشنواره نور لس آنجلس را از آن خود کرد  . عارف محمدی در مورد موفقیت این فیلم در کانادا و در خارج از این کشور می‌گوید « این مستند پس از تندیسی که در ماه جولای 2013 از فستیوال بزرگ ایرانیان ( تیرگان ) در تورنتو دریافت کرد ، در بخش مسابقه ششمین فستیوال فیلم نور در لس آنجلس پذیرفته شد و در میان فیلمهایی چون باغبان ( محسن مخملباف ) و انقلاب ربوده‌شده‌من ( ناهید پرسونا ) موفق به کسب جوایز بهترین فیلم مستند و بهترین ایده یا داستان شد  .  دریافت این جوایز کمک زیادی به توجه بیشتر به این مستند و کنجکاوی برای آشنایی با دکتر صفوی شد که این نهایت هدف من بوده است و امیدوارم که فیلم بتواند امکان نمایش در کشورهای بیشتری داشته باشد  . مستند « بازمانده‌ای از ماگادان » در فستیوال بین‌المللی فیلم حقیقت در تهران ، فستیوال تیرگان در تورنتو و فستیوال نور در لس آنجلس به نمایش در آمده است  . به گفته آقای محمدی ، فیلم سه نمایش موفقیت‌آمیز درجامعه ایرانی تورنتو داشته است  .  دو بار در بنیاد پریا و یک بار در سینما یورک که به گفته دست اندرکاران به ندرت دیده‌شده‌که یک فیلم مستند با چنین استقبالی روبرو‌شده‌باشد  . آقای محمدی می‌گوید از آنجا که پخش و دیده شدن آثار مستقل نیاز به ارتباطات و روابط موثر با کانالهای پخش فیلم و یا فستیوالهای بزرگ دارد ، من به‌طور فردی و در حد توانم به چند فستیوال بزرگ و معتبر خارجی فرستادم که بعید میدانم که اصلا توجهی به دیده شدن آن‌شده‌باشد » . عارف محمدی در مورد واکنش‌های عمومی نسبت به روایت متفاوت زندگی دکتر عطا صفوی در این مستند می‌گوید : « عکس العمل تماشاگران عموما مثبت بوده است و به گفته بیشتر آن‌ها اثری تاثیر‌گذار و انسانی را شاهد بوده‌اند که بر خلاف آنچه تصور می‌کردند پر از شور و شوق به زندگی و جدال در برابر نا امیدی و یاس است  . دختر 22 ساله‌ای ساکن آمریکا پس از تماشای فیلم اظهار داشت که تا پیش از دیدن این فیلم با وجود داشتن زندگی مرفه دائما از زندگی و شرایط خودش گله مند بوده اما با شنیدن خاطرات عطا صفوی نگاهش به مسائل و مشکلات تغییر یافته است  . جوان دیگری در دومین نمایش تورنتو به من گفت که قصد خودکشی داشته ، اما با دیدن این مستند نظرش به زندگی و تصمیم‌گیری اش عوض‌شده‌است  . » بنا به گفته آقای محمدی دکتر عطا صفوی تا سن 84 سالگی بسیار سرزنده و چابک بوده و به همراه همسر و تنها فرزندش در آپارتمانی در شمال تورنتو زندگی می‌کرد  . عارف محمدی در مورد سال‌های پایانی زندگی پرتلاطم دکتر صفوی در کانادا می‌گوید « او حدود شش سال آخر عمرش را در کانادا و شهر تورنتو گذراند و دارای روحیه‌ای بسیار قوی‌بود  .  به عقیده من انسان‌ها در کوره راه سختی‌ها و مشکلات زندگی به دو دسته تقسیم می‌شوند : یا چون سنگی صیقل یافته و مثبت می‌شوند و یا بر عکس پر از بغض و کینه و دشمنی با دیگران  .  عطا صفوی از دسته اول‌بود  .  به شهادت همه دوستان و آشنایانش او مردی شریف ، معلم مقاومت و عشق به انسان‌ها بود  .  او که جراحی بازنشسته‌بود سالهای آخر زندگی را با مطالعه شعر وادبیات و کتابهای گوناگون و دیدار و شرح خاطرات با علاقه مندانش می‌گذراند » . وی یادآوری می‌کند « دکتر صفوی درست پس از دو سال همکاری در به پایان رساندن این مستند و در حالی که بسیار مشتاق تماشای آن بر روی پرده‌بود ، به بیماری سرطان مبتلا شد و در اولین اکران فیلم که با عنوان بزرگداشتی از او‌بود نیز نتوانست حضور یابد و دو ماه پس از پایان مستندی از زندگی اش درگذشت  . هم اکنون همسر ، پسر و نوه دکتر صفوی در شهر تورنتو زندگی می‌کنند و پرتره‌ای بزرگ از عطا صفوی بر دیوار خانه یادآور آموزگار عشق و مقاومت در ذهن آن‌ها و بازماندگان اوست  .  یادش گرامی باد » .