اعتراض زنان بند سیاسی به تبعید دو زندانی به قرچک
گزارش های محتلف از زندانیان سیاسی زن و مرد در زندان های اوین و کرج از شدت گرفتن بدرفتاری مدیریت جدید زندان ها با این زندانیان حکایت دارد.
روز چهارشنبه 21 تیرماه ، کبری بنازاده امیرخیزی و صدیقه مرادی ، دو زن زندانی سیاسی در زندان اوین که هردو به بیماری‌های جدی گوناگون مبتلاهستند ، به طرزی غیرمنتظره به زندان قرچک ورامین تبعید شدند  .  این امر با اعتراض گسترده زنان زندانی سیاسی در اوین روبرو‌شده‌و نگرانی آنان و خانواده‌های شان را فراهم آورده است  .  تا جایی که به نوشته سایت کلمه ، یکی از آنان ، اشرف علیخانی ( ستاره )، برای نشان دادن این اعتراض دست به اعتصاب غذا زده است  . اشرف علیخانی وبلاگ نویسی‌ست که در شهریور سال 1389پس از محاکمه‌ای چند دقیقه‌ای به حکم قاضی صلواتی به اتهام اجتماع و تبانی به قصد ارتکاب علیه امنیت ملی از طریق شرکت عامدانه در اغتشاشات خیابانی ، فعالیت تبلیغی علیه نظام از طریق ارتباط با ماهواره‌ها و انتشار مطالب موهن به نظام اسلامی در فضای مجازی یا وبلاگ ، و ارسال ایمیل و  ...  به سه سال زندان محکوم‌شده‌است  . در همین حال ، شبنم مدد زاده ، زندانی سیاسی در اوین که یک سال و نیم پیش همراه با عده‌ای دیگر از زندانیان عادی و سیاسی زن به زندان قرچک منتقل شده‌بود ، روز چهارشنبه 28 تیرماه با انتشار نامه‌ای که در سایت کلمه و سایت‌های حقوق بشری منتشر‌شده‌، از مجامع حقوق‌بشر در جهان خواستار دست زدن به تلاشی گسترده برای بازگرداندن این دو زن بیمار به زندان اوین‌شده‌است  . شبنم مدد زاده که دانشجوی دانشگاه تربیت مدرس و نایب دبیر شورای تهران دفتر تحکیم وحدت‌بود ، در سال 1378 بازداشت شد و پس از یک سال بازداشت بدون تفهیم اتهام که سه ماه آن در انفرادی وبا شکنجه گذشت ، به حکم قاضی مقیسه به اتهام محاربه و تبلیغ علیه نظام به پنج سال حبس و تبعید در زندان رجایی شهر محکوم شد  . شبنم مددپور در دی ماه سال 1390 همراه با هفت تن دیگر از زنان زندانی سیاسی و عقیدتی ، از زندان رجایی شهر به زندان قرچک ورامین منتقل شد  .  انتقال این زندانیان به زندان زنان قرچک به افشاگری‌هایی درباره شرایط هولناک این زندان منجر شد  . این در حالی‌بود که پیش از آن خانواده‌های جمعی از زندانیان سیاسی زن در نامه‌ای به رئیس قوه قضائیه از نگه‌داری نزدیکان خود در زندان رجایی شهر در کنار زندانیان عادی و شرور ابراز نگرانی کرده و ضمن اشاره به ناامنی شدید و تجاوز و قتل زنان زندانی ، وقایع زندان رجایی شهر را « فاجعه انسانی » توصیف کرده وپرسیده‌بودند :« آیا عزیزان ما که به جرم داشتن اندیشه‌های متفاوت محکوم به حبس و تبعید شده‌اند ، در این زندان محکوم به مرگ تدریجی‌اند  ؟  آیا آنچه در‌بند زنان زندان رجایی شهر اتفاق می‌افتد ، یک فاجعه انسانی نیست  ؟ [  ... ] آیا جرم عزیزان ما بیش از اندیشیدن است » . وضعیت زندان قرچک به حدی نامناسب‌بود که زندان رجایی شهر به پای آن نمی‌رسید  .  به گزارش پایگاه اینترنتی فعالان حقوق بشری ، زندانیان انتقال یافته به قرچک در تماس‌های تلفنی با خانواده‌هایشان زندان قرچک را « کهریزکی دیگر » خواندند که درآن به زندانیان حتی آب و غذا داده نمی‌شود و آب این زندان دربیشتر ساعات روز قطع است  . زندانیان سیاسی زن که به زندان قرچک منتقل شده‌بودند ، در نامه‌ای که خطاب به مردم و مراجع تقلید ، مسئولان جمهوری اسلامی و مجامع حقوق بشری در سراسر دنیا نوشته‌بودند ، از تنبیهات بسیار شدید و برخوردها و درگیری‌های میان زندانیان نوشته‌بودند  .  آنان در این نامه پرسیده‌بودند :« در کجای دنیا ، نتیجه درگیری برسرآب جوش ، تنبیه و متعاقب آن کشیدن ناخن‌های دستان یک زندانی باشد  ؟  درکجای دنیا عده‌ای مرد باتوم به دست را به‌بند نگهداری زنان زندانی به قصد ضرب و شتم می‌فرستند  ؟  درکجای دنیا کودکان 14 و 15 ساله را درچنین شرایطی نگهداری می‌کنند  ؟ » رادیو فرانسه در گزارشی این زندان را « سالنی بزرگ با سقفی بلند » توصیف کرده‌بود که « گرسنه نگه داشتن زندانیان و کتک زدن دسته جمعی آنان از موارد آزار در زندان قرچک ورامین است  .  صدها زن زندانی سیاسی و عقیدتی و عمدتا جرایم عمومی در محلی به عنوان زندان قرچک ورامین نگهداری می‌شوند  .  این زندان در حقیقت سالنی است بزرگ و با سقفی بلند که فاقد سلول است و در آن صدها زندانی بدون کمترین امکان بهداشتی در سرما و گرما روی هم تل انبار شده‌اند » . « خانه حقوق‌بشر ایران » در همان زمان از تجاوز به یک دختر 21 ساله در زندان قرچک ورامین توسط چند تن از زندانیان‌بند خبرداد  .  به گزارش « خانه حقوق‌بشر ایران » این واقعه در حضور سایر زندانیان و نگهبانان‌بند روی داد  .  این گزارش افزوده‌بود « زندان قرچک ورامین سوله بسیار بزرگی‌ست که گفته می‌شود پیش از این محل گاوداری بوده و دارای شرایط قرون وسطایی است  .  اما به دلیل بدنام بودن این زندان و برای فریب افکار عمومی بر روی درب این زندان « ندامتگاه شهر ری » نوشته‌شده‌است » . بی‌بی سی نیز در همان زمان ، به نقل از عضو خانواده یک زندانی سیاسی زن که نخواسته‌بود نامش را فاش کند ، نوشته‌بود که در سالن مذکور برای بیش از 300 زندانی زن ، فقط چهار توالت وجود دارد  .  این منبع به بی‌بی سی گفته‌بود : « صبح پنجشنبه که [ زندانیان ] بیدار شدند مدفوع همه جای زمین را پر کرده‌بود ، کسانی که نمی‌توانستند خود را کنترل کنند خودشان را خلاص کرده‌بودند ، وضع افتضاح و وحشتناکی‌بود ، همه مرگ را‌طلب می‌کردند که مجبور نباشند این طور با فلاکت در زندان بسر ببرند  . » شبنم مددزاده در آن زمان در تماس تلفنی کوتاهی به پدرش گفته‌بود کاش مرده‌بودیم و به اینجا نمی‌آمدیم  . با پیگیری سازمان‌های حقوق بشری و بازدید چند نماینده مجلس و مسئولان از این زندان ، زنان زندانی سیاسی از زندان قرچک به زندان اوین منتقل شدند  . شبنم مدد زاده ، که چهارمین سال محکومیت زندان خود را می‌گذراند ، در نامه روز چهارشنبه 28 تیرماه خود می‌نویسد که با « دیدن تبعید غیرقانونی » کبرا بنازاده و صدیقه مرادی به یاد وضعیت ناگوار زندان قرچک افتاده است  . او با توصیف قرچک به عنوان « مسلخ انسان و انسانیت » و « اردوگاهی برای مرگ نه برای حبس » در بخش‌هایی از نامه خود چنین می‌نویسد : « به عنوان شاهد حرف می‌زنم ؛ شاهد روزهای دهشتناک شهرری ، که مرگ قبایش را به دیوارآویخته‌بود در جایی که نفس یاری نمی‌رساند  .  سوله‌های تاریک با سقفی بلند بدون پنجره و نور طبیعی ، با دویست نفر جمعیت در هر سوله ، با ازدحام سر و صدا ، به هم ریختگی اعصاب و روان زندانیان ، و دعواها و خبرهای ناگواری که من با چشم خویش می‌دیدم » . « به عنوان شاهد حرف می‌زنم ، شاهد لحظه‌های مرگ زایی که از چشم‌های زندانیان خشم می‌بارید و باتوم‌های گارد ویژه زندان برای آرام کردن  .  به عنوان شاهد حرف می‌زنم ، شاهد دعواها برای غذا و نان در سالنی به اسم سالن غذاخوری  !  غذایی که به عنوان جیره زندانیان داده می‌شد آنقدر کم‌بود که زندانیان گرسنه غذاهای پس مانده در ظرف‌ها را جمع می‌کردند و چند لحظه بعد دعوا بر سر همان غذای پس مانده شروع می‌شد  !  پرتاب سینی‌های غذا و صندلی‌بود جدا از اینکه کف کثیف و آلوده اش چندین نفر را هر روز نقش زمین می‌کرد  .  سالنی به اسم غذاخوری که از طرف خود زندانیان به سالن « کتک خوری » تغییرنام یافته‌بود » . « به عنوان شاهد حرف می‌زنم ، شاهد تلاش‌های بسیار برای وارونه نشان دادن شرایط نزد خانواده‌هایی که برای ملاقات می‌آمدند ، سالنی که ما از وسط ویرانه و بیغوله آن رد می‌شدیم برای ملاقات ‌آن‌سوی دیوارش از طرف درب ورودی که گل کاری و باغچه‌های پر از گل در آن‌بود  .  من آن را در روز انتقال به اوین مشاهده کردم  ...  حضور دادستان کل کشور در زندان قرچک همان روز انتقال ما به اوین - برای تکذیب تمامی خبرهای سایت‌ها و خبرگزاری‌های خارجی حجتی محکم برای وضعیت اسفناک آنجا‌بود  !   ...  در همان کریدور سالن غذاخوری که جلوی دوربین‌ها شیک و تمیز کرده‌بودند روز قبل از آن لکه‌های خون روی موزاییک‌هایش نمایان‌بود  .  روزهای بعد از انتقال به اوین از ماموران و زندانبانانی که بین قرچک و اوین رفت و آمد داشتند می‌شنیدیم که آنجا جهنمی بیش نیست  .  به اذعان خود زندانبانان » . شبنم مددزاده می‌افزاید :« آری ، به عنوان شاهد حرف می‌زنم ، شاهد برهوتی به نام زندان شهرری  .  اردوگاهی برای مرگ نه برای حبس  .  جایی برای مرگ تدریجی که هنوز صدای له شدن عزت انسان را در گوشم می‌شنوم  !  یک سال و نیم می‌گذرد از آن روزها که دوباره آن لحظه‌ها برایم تکرار شد ، با تبعید غیرقانونی کبری بنازاده امیرخیزی و صدیقه مرادی  ...  برای من با این شرایط جسمی و سنی آنجا مرگ زای‌بود چه برسد برای این دو زن با این شرایط بیماری  ! به گزارش سایت‌های کلمه و نوروز ، اخیرا در پی تغییر مدیران زندان‌ها زندانیان با سخت گیری‌های شدید تری روبرو شده‌اند  .  سایت کلمه می‌نویسد با انتصاب رئیس جدید زندان اوین که پیش تر ریاست زندان مخوف دیزل آباد کرمانشاه را برعهده داشته است ، گفته می‌شود که قرار است زندانیان سیاسی زن در اوین که حکم تبعید دارند دوباره به قرچک منتقل شوند  .  اما برای جلوگیری از انعکاس و اعتراض به آن در رسانه‌ها این اقدام در گروه‌های دو نفری و با فاصله زمانی انجام خواهد شد  . در همین حال به گزارش سایت نوروز ، روز چهارشنبه 28 تیرماه عده‌ای از خانواده‌های زندانیان سیاسی باانتشار بیانیه‌ای به مناسبت تعویض مدیریت زندان اوین به تشدید بدرفتاری با زندانیان اعتراض کردند  .  این بیانیه با اعتراض به استفاده از دست‌بند و پابند برای انتقال زندانیان بیمار به بیمارستان‌ها ، این اقدامات را « اقدامات ضد حقوق بشری » و یاد آور « خوی برده داران دوره جاهلیت و قرون وسطی » توصیف کرده است  . این خانواده‌ها به مسئولان جدید زندان اخطار کرده‌اند که در صورت عدم رعایت حداقل حقوق زندانیان سیاسی ، باید منتظر اقدام‌های عملی و قرار دادن نام آنان در فهرست « سیاه دلان بد کردار تاریخ » باشند  . در این نامه آمده است : « ما خانواده‌های زندانیان سیاسی اما برای سلامت عزیزانمان به قدر همه زندگی مان ارزش قائلیم و حاضر نیستیم بی‌مبالاتی‌های مسئولان جدید زندان اوین را که گویی هیچ فرقی میان زندانیان عادی و سیاسی قائل نیستند و آمده‌اند که فرمایش مضحک جناب لاریجانی را مبنی بر نداشتن زندانی سیاسی به شکلی تازه با ایجاد مخاطره برای جان آنان مورد تایید قرار دهند ، تحمل کنیم » . خانواده‌های زندانیان سیاسی با اشاره به توصیه علی مطهری به دادستان درمورد بدرفتاری با زندانیان سیاسی و خانواده‌های آنان ، به مسئولان جدید زندان اوین و مسئولان سایر زندان‌های کشور « اخطار » کرده‌اند : « به خود آمده حداقل حقوق زندانی را در مورد این عزیزان اعمال دارند که در غیراین صورت پرداخت هزینه‌های بعدی برعهده خودشان است  . » آنان افزوده‌اند : « ما شاهدانی برآن رفتارهای زشت و ناشایست هستیم که در صورت لزوم در دادگاه صالح شهادت خواهیم داد » .