کشف شهر باستانی اقوام مایا در گواتمالا
باستان شناسان بزرگترین شهر امپراتوری باستانی اقوام مایا در آمریکای مرکزی را کشف کرده اند که ۹۰ هزار نفر در آن کار و زندگی می کردند. این شهر با سقوط تمدن مایاها در قرن چهاردهم سقوط کرد.
باستان‌شناسان مشغول تحقیق و اکتشاف در ویرانه‌های شهری در گواتمالا هستند که متعلق به اقوام مایا بوده و قدمت آن به قرن نهم باز می‌گردد  .  آن‌ها اتاقی مملو از آثار هنری را کشف کرده‌اند  .  این آثار هنری به خوبی حفظ شده‌اند  .  نقاشی‌های رنگی روی دیوار چشم انداز جدیدی به دوران تمدن مایا باز می‌کند ، اقوامی که ستاره شناس‌بودند و جدول کیهان و منظومه شمسی را ترسیم کردند  . شولتون ( Xultun ) بزرگترین شهر امپراتوری باستانی اقوام مایا در آمریکای مرکزی است که در اوج قدرت حدود 90 هزار نفر جمعیت داشت و شامل اهرام ، بناها و آثار منقوش ، مخازن آب و زمین‌های ورزشی‌بود  .  اما تمدن مایا در قرن چهاردهم سقوط کرد و شهر عظیم شولتون نیز به همراه آن از بین رفت  . شهر شولتون در سال 1920 در حالی که زیر گیاهان مدفون شده‌بود ، کشف شد  .  تلاش برای نقشه برداری از این منطقه که 31 کیلومتر مربع مساحت دارد و نیز رمزگشایی و بازخوانی نقوش بی‌شمار روی بناها و آثار باستانی آن تا به امروز ادامه دارد  . ویلیام ساتورنو ، باستان‌شناس دانشگاه بوستون در سال 2008 در ویرانه‌های شهر شولتون تونل‌هایی کشف کرد که غارتگران در سال‌های 1970 آن‌ها را پیدا کرده‌بودند  .  یک روز ، ماکس چمبرلین ، یکی از دانشجویانی که دستیار او‌بود ، در ورودی به یک ساختمان شبیه اتاق را پیدا کرد  .  این اتاقک در نزدیکی سطح زمین‌بود ، اما به دلیل رویش فراوان گل و گیاه مخفی شده‌بود  . ساتورنو گفت : « ماکس فکر می‌کرد که بقایای نقاشی روی دیوارهای یک بنای نسبتا کوچک اقوام مایا را پیدا کرده است  . » ساتورنو زمانی که وارد اتاق شد ، می‌دانست که این مکان یک فضای خاص و بخشی از یک مجموعه مسکونی بزرگتر شهر شولتون است  .  او در دیوار مقابل ، نقاشی از چهره یک شاه مایا را دید که رنگ‌های لباس شاهانه او به صورت بسیار قابل‌توجهی حفظ شده‌بود  . ساتورنو گفت : پادشاه « نوعی پوشش سبز آبی بسیار زیبا و خارق العاده به سرگذاشته است و عصای سلطنتی سفیدی به دست دارد  .  او برعرش تخت پادشاهی خود تکیه زده است  .  تماشای او خیره‌کننده و باورنکردنی است  . » بنا به تصور ساتورنو ، چهره دیگری که در تصاویر نقاشی‌های دیوار وجود دارد ، یک پوشش نارنجی براق و درخشان به تن و یک مدال سفید به گردن دارد و قلم کوچکی به دست گرفته و احتمالا هنرمند یا کاتبی بوده که در منزل وی زندگی می‌کرده است  .  روی دیوارهای دیگر ، بیشتر تصاویر مردانی مشاهده می‌شود که لباس‌های سیاه با کمربندهای سفید پوشیده‌اند و روی سرشان پوشش‌های کلاه مانند شبیه به هم و با یک عدد پر سرخ رنگ وجود دارد  .  بین این چهره‌ها و روی آن‌ها دست نوشته‌های بسیار‌ریز هیروگلیف دوران مایاها ترسیم شده‌اند  . ساتورنو می‌گوید روی دیوار « آرایه‌های عددی بزرگ ، فقط ستونی از اعداد ، یکی پس از دیگری ترسیم شده‌اند  .  به نظر می‌رسد این جا محل کار کاتبان مایا بوده است  .  آن‌ها متن‌های روی دیوارها را نقاشی می‌کردند و باز روی آن‌ها را رنگ می‌کردند  .  نقاش‌ها و هنرمندان متفاوتی روی آن‌ها کار کرده‌اند و برای ارایه محاسبات از مقیاس‌ها و اندازه‌های مختلفی استفاده کرده‌اند » . بنا به گفته ساتورنو ، اعداد نقاشی‌شده‌نسخه‌ای از نظم تقویمی اقوام مایا است ، تقویمی که پیشینه آن به جدول‌های نجومی اقوام مایا بازمی گردد که در قرن چهاردهم در کتاب‌هایی ترسیم کردند که روی پوست درخت کنده کاری شده‌اند  .  زمانی که این ارقام را محاسبه و مقایسه کرد ، به شباهت‌های آن‌ها پی برد  . ساتورنو می‌افزاید « اقوام مایا یک تقویم آدابی و تشریفاتی 260 روزه و یک تقویم خورشیدی 365 روزه داشتند  .  مایاها این دو تقویم را با هم آمیختند تا به چرخه زمان طولانی تری دست پیدا کنند که هر 52 سال یک بار تکرار می‌شد  .  اما آن‌ها در ضمن حرکات زهره و مریخ و شاید گردش اورانوس را نیز ثبت می‌کردند و اعدادی که روی این دیوارها ثبت شده‌اند ، ضریبی از آن چرخه‌های با هم آمیخته‌شده‌هستند » . اتاق آراسته به نقاشی همچنین شیوه‌هایی را ثبت کرده است که اقوام مایا از این تقویم‌ها استفاده می‌کردند تا فعالیت‌های انسان را با چرخه‌های بزرگتر ماه و سیاره‌هایی که اغلب در آسمان مشاهده می‌کردند ، با هم تطبیق دهند  . ساتورنو می‌گوید در حالی که بشر مدرن امروز هنوز در جستجوی انتها و پایان است ، اقوام مایا در پی یافتن تضمینی‌بودند که هیچ چیزی تغییر نخواهد کرد  . وی خاطرنشان می‌کند در حالی که این نوع دانش برای موجودیت این اقوام حیاتی و کلیدی‌بود ، این نوع محاسبه و اشاعه دانش و اطلاعاتی است که ما اغلب از آن‌ها برای شناخت مایاها بهره نمی‌جوییم  . ساتورنودر حال تهیه تصاویری از نقاشی‌های شهر شولتون است که دانشجویان و پژوهشگران بتوانند با استفاده از اسکنرهای کامپیوترها و ابزار دیگر به آن‌ها دسترسی داشته باشند  .  ساتورنو قصد دارد زمانی که این کار را تمام کرد ، شهر را بار دیگر مدفون کند و آن را به حالتی قرار دهند که اقوام باستانی مایا آن را ایجاد کرده‌بودند  . تحقیق او از کاوش شهر شولتون در نشریه « ساینس » و در شماره ماه ژوئن مجله نشنال جئوگرافیک منتشر‌شده‌است  .