از پليس های بورلی هيلز تا قضيه بنجامين باتن – روز بيست و هفتم
ترس از هنرمند موجودی می سازد که قبل از همه خودش سانسوری روی خودش بگذارد و مجال پرواز به انديشه و ذهن خلاق خود ندهد
در سالهای دهه 1980 فیلم کمدی موفقی به نام Beverly Hills cops یا پلیس‌های بورلی هیلز ( منطقه مجاور هالیوود و همه تجملات به همراهش ) با بازیگری ادی مورفی به نمایش در آمد که موفقیت کم نظیر آن باعث ساختن قسمتهای دوم و سوم هم شد  . اما قضیه اصلی فیلم در مورد رفتن یک پلیس از شهر دیترویت ، شهر کارگری و ماشین‌سازی دیترویت ، به شهر ستارگان هالیوود و پلیس‌های آنجا‌بود که به هر صورت کمال همنشین در آن‌ها هم اثر کرده است و در فیلم به حالت نوعی سوسول و کاریکاتور نشان داده می‌شدند که درست نقطه مقابل پلیس مار خورده و افعی‌شده‌دیترویت‌بود  . درست است که این فیلم بسیار جذاب و خنده دار‌بود و هنوز هم دیدنش جذابیت دارد ، اما آدم در یک قضیه خنده‌دار و مضحک هم می‌تواند دنبال " چرای " معروف برود  .  که این قضیه یک بام و دو هوا در یک مملکت چگونه است  .  چرا پلیس بورلی هیلز با پلیس دیترویت این همه تفاوت دارند  ؟ یک پاسخ ناسنجیده برای این " چرا " آن است که آن را نشانه عیب و ایراد این سیستم بدانیم و باز همان حرفهای کلیشه‌ای و اینک کارآیی از دست داده قدیمی در مورد تبعیض و از این قبیل در آمریکا ، که فی الواقع ریش آن دیگر در آمده است  . اما به گمان من هر اجتماع و کشور اگر از قیدهای " نکن و بکن " حکومتی خلاص باشد ، خود مناسب ترین قالب و قانون و رسوم را برای خودش می‌سازد  .  همچنان که الآن کالیفرنیا در مورد بسیاری از مسایل محیط زیست انجام داده است  . جواب چرای خود را من در مورد پلیس بورلی هیلز دیشب یافتم ، آن هم با دیدن فیلمی دیگر و کاملا بی‌ارتباط با فیلم پلیس بورلی هیلز  . فیلم The curious case of Benjamin Button یا قضیه کنجکاوانه بنجامین باتن ، آخرین فیلم برد پیت Brad Pitt  . تو اگر این فیلم را دیده باشی در یک ساعت نخست آن شاهد یکی از درخشان ترین نمونه‌های خلاقیت هالیوود هستی ، یعنی ترکیبی از علم کامپیوتری ، گریم ، بازیگری ، فیلم‌برداری ، تدوین ، نور‌پردازی ، که تو را شاهد پدیده‌ای معجزه وار می‌کند که معجزه نیست اما " خلاقیت " است  . آن وقت بعد از این همه سالها دو زاریت می‌افتد که چرا هالیوود همچنان در زمینه خلاقیت و نو‌آوری ، پیشرو است و کسی به گرد آن هم نمی‌رسد  .  ( باز عصبانی نشو که داستان فیلم‌های اروپایی و آمریکایی و ایرانی را مقایسه کنی و فلان اثر را برجسته تر از دیگری بخوانی ، چون اصلا منظور این نیست ) این خلاقیت و نوآوری فقط به خاطر پول نیست ، چون مکتب سینمای نیویورک هم نتوانست در این زمینه به هالیوود برسد  .  این خلاقیت حاصل " آزادی بیشتر است و ترس کمتر " که نمونه اش را در پلیس سوسول فیلم پلیس‌های بورلی هیلز می‌بینی  . ترس و خلاقیت ، دوست من ، در زمینه هنر ، مثل تاریکی و روشنایی ، آب و آتش ، با هم سازگاری ندارند  .  ترس از هنرمند موجودی می‌سازد که قبل از همه خودش سانسوری روی خودش بگذارد و مجال پرواز به اندیشه و ذهن خلاق خود ندهد و در نتیجه می‌شود موجودی passive یا خنثی  . در زمانه‌ای که بشریت بیش از هر زمان نیازمند خلاقیت در هنر است ، ترس ، ترس چیره‌شده‌بر هنرمند ، این آخرین سلاح انسان ماندن را از او می‌گیرد و می‌شود موجودی خنثی که فت و فراوانند  .