از قانونی به نام Good Samaritan Law – روز یکصد و چهل و یکم
این قانون در حقیقت برای آن زمانی به کار می رود که اخلاقیات و شفقت بشری به خاطر ملاحظات شخصی و حقوقی و مادی و غیره، کارائیشان را در زمان هائی از دست داده باشند
در آمریکا قانونی است به نام Good Samaritan Law ، که مانع بی‌تفاوت ماندن و بی‌تفاوت گذر کردن از کنار کسی می‌شود که دچار سانحه‌ای‌شده‌، بیمار افتاده ، تصادف کرده ، یا مورد هجوم کسی یا کسانی قرار گرفته و خلاصه کلام ، نیازمند یاری و کمک باشد  .  این قانون به شما اجازه نمی‌دهد آدمی را که زیر ماشین رفته یا مورد ضرب و شتم کسی قرار گرفته ببینی و کاری برای مساعدتش انجام ندهی ، که نگوئی به من چه و نمی‌خواهم خودم را به دردسر بیندازم و از این قبیل عذر و بهانه‌ها  . این قانون ، Good Samaritan Law ، معنای کلی اش ، وظیفه کمک برای نجات انسان و انسان‌های دیگر است ، که آن را از « اختیار » بالاتر می‌داند و « اجبار » می‌خواند  .  این قانون در بسیار کشورها که سیستم حقوقیشان از سیستم حقوقی انگلستان الهام گرفته نظیر ، کانادا و استرالیا وجود دارد ، و در حقیقت برای آن زمانی به کار می‌رود که اخلاقیات و شفقت بشری به خاطر ملاحظات شخصی و حقوقی و مادی و غیره ، کارائیشان را در زمان هائی از دست داده باشند  .  بنا بر این ، این قانون فرد را مکلف می‌کند که آن زمان که آدمی را در حال غرق شدن و نیازمند نجات می‌بیند به یاریش بشتابد و نتواند بی‌تفاوت از کنارش بگذرد تا غرق شود  .  اگر دید ده نفر ریخته‌اند سر یک نفر و دارند به قصد کشت می‌زنند ، اگر خودش هم زورش نمی‌رسد ، چند نفر را به کمک بطلبد و نگوید به من مربوط نیست  .  این اختیار نیست ، اجبار است و قانون است  . با این فلسفه وجودی ، آیا زمان آن فرا نرسیده تا قوانین بین‌المللی نیز در تکمیل ساختار کهنه و نیمه کاره و ناقص خود ، این قانون را ، قانون Good Samaritan را به قوانین خود اضافه کند  ؟ قوانین بین‌المللی کنونی که ده سال است از حد یک سری قوانین و مقررات سیاسی و تجاری فراتر نرفته آیا وقتش نیست که نگاهی نیز به « وضعیت بشری » افکند و قانون کمک به اجتماعی نیازمند به مساعدت را جایگزین کمک اختیاری کند  ؟ آیا زمان آن فرا نرسیده که فی المثل اگر در جائی از دنیا ، سرکرده و سرکردگانش ، با انگیزه « نگهداری قدرت به هر قیمت » به جان مردم خود افتاده باشند ، دیگر جوامع متمدن بشری نتوانند با عذر و بهانه « مسائل خودشان است » و « به ما مربوط نیست » اجازه ادامه خشونت و بیداد را بدهند  ؟ آیا نباید آنجا که ملاحظات سیاسی و اقتصادی و تجاری کارآئی را از همه اخلاقیات و معنویات بشری سلب کرده باشد ، قانون به کمک « بشر » آید و کمک به جوامع مورد آزار و نجات آنان ، نه فقط اختیاری که قانونی و اجباری باشد  ؟ مسلم است که در اینجا استدلال پیوسته حکومت‌های دیکتاتوری و خودکامه پیش کشیده خواهد شد که این دخالت در امور داخلی ما محسوب می‌شود  .  در حالی که وقتی صحبت از نقض حقوق‌بشر در میان باشد ، هیچ استدلالی به عنوان « سپر » برای توجیه آزار و سرکوب انسان‌ها نمی‌تواند و قانونا نباید مورد استفاده قرار گیرد  . نه اینکه منظور آن است که هر زمان رهبر کره شمالی قرص نانی از جیره اندک مردمش کاست ، یا در قاهره پلیس با دانشجویان درگیر شد و یا در تهران بسیجی‌ها با باطوم به مردم حمله کردند ، باید با لشکرکشی ، به کمک مردمشان شتافت  .  به هیچ وجه  . اما یک قانونGood Samaritan بین‌المللی ، جامعه جهانی و همه دولت‌های قد و نیم قد عضو آن را ملزم خواهد ساخت که نه اختیاری و بلکه اجبارا از دولتی که ستم می‌کند بازخواست کند  .  و مهمتر از همه قانونا از همه حکومت‌ها خواهد خواست تا دیوارها و سدهای اطلاعاتی را که به دور سرزمین‌های خود کشیده‌اند پائین آورند تا دنیا بتواند برای اجرای Good Samaritan Law به آنچه در همه سرزمین‌ها می‌گذرد ، شفاف بنگرد  . آیا تو اسم این را می‌گذاری دخالت در امور داخلی کشورها  ؟