سنای آمریکا پیوستن به کنوانسیون جهانی حقوق زنان را بررسی می کند
از آمريکا انتقاد می شود که اگر به حقوق زنان به عنوان بخشی لاينفک از حقوق بشر می نگرد، پس چرا تا کنون در سازمان ملل متحد حاضر به امضای کنوانسيون محو قوانين تبعيض آميز عليه زنان نشده است؟ اما همواره در پاسخ گفته شده است: امضای معاهدات بين المللی کار ساده ای نيست. موانع و مشکلات زيادی در اين کار وجود دارد، گرفتن تأييد از سنا خود، يکی از نفس گيرترين کارها است.
کمیته قضایی مجلس سنای آمریکا به منظور بررسی مسئله لزوم تایید یا عدم تایید کنوانسیون محو قوانین تبعیض‌آمیز علیه زنان در سازمان ملل متحد روز دوشنبه 22 نوامبر تشکیل جلسه داد  .  در این جلسه ، گروهی از زنان و مردان با طرح نظرات موافق و مخالف خود ، این مسئله را مورد بررسی قرار دادند  . ایالات متحده آمریکا یکی از هفت کشور عضو سازمان ملل متحد است که تا کنون پس از سالها حاضر به امضائ پیمان کنوانسیون محو قوانین تبعیض‌آمیز علیه زنان‌نشده‌است  .  ایران ، سومالی و سودان از جمله کشورهای دیگری هستند که این کنوانسیون را قبول ندارند  . کمیته قضایی سنای آمریکا با تشکیل جلسه‌ای به گفتگو با زنان و مردانی نشست که معتقدند وقت آن رسیده تا ایالات متحده نیز به این کنوانسیون قدیمی بپیوندد  .  « ملنی ورویر »، نماینده آمریکا در امور زنان ، و از شخصتیهای مطرح و فعال دفاع از حقوق زنان ، و « جینا ویویس » هنرپیشه آمریکایی نیز در میان این عده‌بودند  . البته پر واضح است که این مسئله نیز مانند همه گامهای دیگر صداهای مخالف خود را هم دارد ، برای نمونه ، « استیون گروز » از بنیاد هریتیج ، از اندیشه کده‌های مطرح آمریکا با امضای این کنوانسیون مخالف است  . آقای گروز می‌گوید : من به این دلیل با امضای این کنوانسیون مخالفم ، چون معتقدم این کنوانسیون عملا هیچگونه تغییری در جهت پیش‌برد منافع ملی آمریکا ، چه در داخل و چه خارج بوجود نخواهد آورد  .  در داخل کشور ما ، هم اکنون هم از مزایای طیف گسترده‌ای از قوانین ایالتی و فدرال برخورداریم که نه تنها از حقوق زنان حمایت می‌کنند ، بلکه بر ضد اعمال تبعیضات جنسیتی علیه زنان می‌جنگند  .  بنابر این فکر می‌کنم اصولا دلیلی برای امضای این کنوانسیون وجود داشته باشد  . جون زیتلین ، که مسئولیت یک ائتلاف متشکل از 160 سازمان و موسسه را در جهت حمایت از امضای کنوانسیون محو قوانین تبعیض‌آمیز علیه زنان بر عهده دارد معتقد است ، اقداماتی که در جهت حمایت از این کنوانسیون صورت می‌گیرد ، به اندازه کافی کارآ و قوی نیست  . جون زیتلین می‌گوید :« ما معتقدیم تلاشهای زیادی در این زمینه صورت می‌گیرد ، اما هیچیک از آن‌ها آنچنان قدرت ندارند که بتوانند موثر واقع شوند  .  فکر می‌کنم واقعا وقت آن رسیده تا سنا این کنوانسیون را به رسمیت بشناسد  . » برای دولت اوباما امضای این کنوانسیون ، جزو الویتهای عمده قرار دارد ؛ زیرا ایالات متحده تا کنون به خاطر عدم تایید این کنوانسیون بارها و بارها مورد انتقاد قرار گرفته است  .  از آمریکا انتقاد می‌شود که اگر به حقوق زنان به عنوان بخشی لاینفک از حقوق‌بشر می‌نگرد ، پس چرا تا کنون در سازمان ملل متحد حاضر به امضای کنوانسیون محو قوانین تبعیض‌آمیز علیه زنان‌نشده‌است  ؟  اما همواره در پاسخ گفته‌شده‌است : امضای معاهدات بین‌المللی کار ساده‌ای نیست  .  موانع و مشکلات زیادی در این کار وجود دارد ، گرفتن تایید از سنا خود ، یکی از نفس گیرترین کارها است  . واژما فروغ ، زن افغان برنده جایزه بین‌المللی زنان شجاع می‌گوید : اهمیت مسئله تایید این کنوانسیون در خارج از کنگره آمریکا به خوبی تفهیم نیست  .  خارج از آمریکا این مسئله به این صورت تلقی می‌شود که آمریکا اصولا تمایلی به امضای کنوانسیون محو قوانین تبعیض‌آمیز علیه زنان ندارد  .  برای جهان مهم است مشخص شود که مسئله عدم امضای این کنوانسیون به خاطر این نیست که آمریکا خود را نسبت به حقوق زنان متعهد نمی‌داند  .  مسئله در واقع پروسه دشواری است که برای امضای این کنوانسیون باید طی شود  .  ولی چون علت این امر برای مردم در خارج از آمریکا مشخص نیست ، مواضع آمریکا را نسبت به حقوق زنان به زیر سئوال می‌برند  .  » اما بسیاری از مردان و زنان حاضر در نشست سنای آمریکا امیدوارند سرانجام بعد از 30 سال انتظار روزی بتوانند بگویند که " کار هر قدر هم دیر انجام شود بهتر از این است که هرگز انجام نگیرد  . "