عبدالله مومنی خطاب به رهبر ایران: زیر شکنجه ناچار به اعترافات دروغین شدم
عبدالله مومنی در نامه ای خطاب به رهبر جمهوری اسلامی نوشت پس از آنکه در زندان شنید آقای خامنه ای گفته است «اعتراف و اقرار هر متهم دردادگاه ودرمقابل دوربینها و بینندگان میلیونی شرعاً، عرفاً و عقلاً حجت، مسموع و نافذ است،» تصمیم گرفت این نامه را بنویسد
سایتهای خبری مخالفین در روزهای اخیر از فشار بر زندانیان سیاسی‌بند 350 زندان اوین خبر داده‌اند  .  بتازگی مسولان زندان نام این‌بند را به‌بند موقت امنیتی زندان اوین تغییر داده‌اند  .  تغییر نامی که به عقیده زندانیان سیاسی این‌بند قدمی در راه هر چه بیشتر امنیتی کردن و محدود ساختن فضای حاکم بر این‌بند است  . به گزارش سایت کلمه ، در این‌بند بیش از 200 نفر از زندانیان سیاسی ، از جمله زندانیان حوادث پس از انتخابات ریاست جمهوری سال پیش ، نگهداری می‌شوند  . از سوی دیگر ، با توجه به اینکه در هفته‌های اخیر تعدادی از زندانیان سیاسی‌بند 350 زندان اوین به زندان‌های مختلف کشور تبعید شدند ، در میان خانواده‌هایی که زندانیان آن‌ها حکم زندان در تبعید دارند ، نگرانی قوت گرفته است  .  از جمله خانواده مجید دری ، دانشجوی دربند ، از بابت تبعید وی به زندان شهر ایذه نگرانند  . در همین حال عبدالله مومنی ، دیگر زندانی سیاسی این‌بند و سخنگوی سازمان ادوار تحکیم وحدت با انتشار نامه‌ای سر گشاده خطاب به آیت‌الله خامنه‌ای ، رهبر جمهوری اسلامی ، از آنچه که بر وی در طول دوران بازداشت و محاکمه اش گذشته است ، پرده برداشت  . به گزارش سایت کمپین بین‌المللی حقوق‌بشر در ایران ، عبدالله مومنی دراین نامه خطاب به رهبر جمهوری اسلامی نوشت پس از آنکه در زندان شنید آقای خامنه‌ای گفته است « اعتراف و اقرار هر متهم دردادگاه ودرمقابل دوربینها و بینندگان میلیونی شرعا ، عرفا و عقلا حجت ، مسموع و نافذ است ،» تصمیم گرفت این نامه را بنویسد  . عبدالله مومنی که از خرداد ماه سال 88 تاکنون در زندان اوین است در بخشی از نامه خود می‌نویسد ، « تحمل انفرادی و بازجویی‌های طولانی امری‌بود که باید به آن عادت می‌کردم  .  فشارها و آزار ناشی از عدم اطاعت از خواست بازجویان آنقدر‌بود که گاهی باعث می‌شد در حین بازجویی از هوش بروم  . » مومنی که هم اکنون در حال گذراندن محکومیت 4 سال و 11 ماه خویش است ، در بخشی دیگر از نامه خود می‌گوید که بازجویان وزارت اطلاعات در مورد مادر درگذشته اش ، همسر و دیگر بستگانش مرتبا الفاظ رکیک بکار می‌برده‌اند  . بخش دیگری از نامه سرگشاده مومنی مربوط به نحوه محاکمه وی در دادگاه و نحوه برخورد دستگاه قضایی ایران با وی است  .  وی در این رابطه می‌نویسد ، « در ادامه چنین فشارهایی و پس از 86 روز انفرادی و پس ازانجام تمرین زیر نظر بازجویان برای اعتراف علیه خود روانه دادگاه شدم  .  من اما بدنبال آن نبودم که با اعتراف در دادگاه علیه خود ، از زندان رهایی یابم بلکه تنها به دنبال آن‌بودم که از فشار روحی و جسمی شبانه روزی بازجوها و مشت آهنین آن‌ها خلاصی پیدا کنم ، تا لااقل هر روز با فحش‌های رکیک و ناموسی خطاب به خود و خانواده‌ام مواجه نشوم ، تا برای پذیرش یک اعتراف دروغ سرم را داخل چاه توالت فرو نکنند ، تا از ضرب و شتم‌های پیاپی و سیلی و مشت بازجو خلاصی یابم ، تا تهدید مداوم به اعدام و اعمال روش‌های کثیف در بازجویی تمام شود ، تا مگر داستان کثیف اعتراف کردن به انحرافات اخلاقی نداشته ، پایان یابد  .  حتی بازجویان مدعی‌بودند که احکام قضایی را نیز آنان صادر می‌کنند  .  قاضی پرونده من ( قاضی صلواتی ) مطرح می‌کرد که اگر بازجویان از تو راضی باشند ، شما را آزاد می‌کنم ؛ که این خود موید میزان استقلال مقام قضا از ضابطین خود است  . » نامه سرگشاده مومنی مواردی از نقض حقوق زندانیان ، نحوه اعتراف‌گیری ، وجود شکنجه روحی و جسمی در زندانهای جمهوری اسلامی و عدم استقلال دستگاه قضایی ایران را در بردارد  .  مواردی که البته مسولان جمهوری اسلامی منکر وجود آن هستند  .