نصیر مشکوری: آثار توماج صالحی وارد مرحله تازه‌ای از اعتراضات اجتماعی و مدنی شده است 
نصیر مشکوری، منتقد موسیقی، دلیل مطرح شدن موسیقی رپ توماج را «مضامین اعتراضی نشانه‌رفته به حاکمیت جمهوری اسلامی ایران، و به ویژه دستگیری او توسط ماموران اطلاعاتی و شرایط نامشخص او» می‌داند.
دستگیری توماج صالحی ، خواننده جوان موسیقی رپ در ایران ، بازتاب گسترده‌ای در رسانه‌ها ، و شبکه‌های اجتماعی داشت  . او دوشنبه 22 شهریور پس از هجوم نیروهای امنیتی ایران به منزلش بازداشت شد و در حال حاضر زندانی است  . توماج صالحی تاکنون چند اثر جنجالی‌ و بحث‌انگیز منتشر کرده است  .  وی در آهنگ‌های خود با رویکردی اعتراضی به مسائل سیاسی ، اجتماعی ، و اقتصادی می‌پردازد و حتی بصورت مستقیم از حامیان حکومت ایران انتقاد می‌کند  . توماج صالحی از چهره‌های جدید موسیقی رپ ایران محسوب می‌شود و بسیاری از هنردوستان آشنایی زیادی با آثار این خواننده جوان ندارند  . نصیر مشکوری ، منتقد موسیقی و نویسنده کتاب « نسل هیپ هاپ »، در گفت‌وگو با بهنود مکری از صدای آمریکا ، درباره ویژگی‌های کار توماج صالحی می‌گوید : « به نظر من آثار توماج تا به امروز به خاطر تجربه کم او ، از کیفیت موسیقایی ، رپ‌نویسی ، و رپ‌خوانی بالایی برخوردار نیست  .  آن چه امروز موسیقی رپ توماج را مطرح کرده است ، درواقع مضامین اعتراضی نشانه‌رفته به حاکمیت جمهوری اسلامی ایران ، و به ویژه دستگیری او توسط ماموران اطلاعاتی و شرایط نامشخص وی می‌باشد  . » این منتقد موسیقی در ادامه می‌افزاید : « مضامین آثار توماج صالحی ، از تفاوت طبقاتی ، و از فساد اجتماعی برآمده از یک حاکمیت فاسد سنتی حرف می‌زند  . » او در این رابطه به تک‌آهنگ « زندگی نرمال » اشاره می‌کند و می‌گوید : « توماج در واقع از روزمرگی و وحشت اجتماعی جامعه ایرانی نقل می‌کند  .  وحشتی که به خاطر سرکوب‌های پی در پی حاکمیت ، و برآمده از سرخوردگی نسل‌های بعد از انقلاب اسلامی به وجود آمده است  .  او در واقع با کمال شجاعت در برابر حاکمیت ایستاده و شکاف عمیق طبقاتی ، و حتی شکاف نسلی میان نسل خود را در برابر نسل پیر و فرسوده انقلاب ، از کانال رپ فارسی که موسیقی جوانان امروزی شهری ایران است ، بیان می‌کند  . » آقای مشکوری در این رابطه به یکی از آثار اولیه بهرام ، رپ‌خوان معروف ، اشاره می‌کند و رویکرد دو اثر را مشابه می‌داند  . او می‌گوید « نامه‌ای به رئیس جمهور » که در سال هشتاد و شش خورشیدی منتشر شد ، از اولین آثار اعتراضی داخل ایران به حساب می‌آید که به نوعی دیالوگی بین بهرام و احمدی نژاد ، ‌ رئیس جمهوری وقت ،‌بود  . آقای مشکوری گفت : « ‌بهرام در واقع از شکاف نسلی بین نسل دهه شصت خورشیدی و نسل گذشته می‌خواند  .  اما توماج در آثارش همگام با جامعه وارد مرحله تازی از اعتراضات اجتماعی و مدنی‌شده‌است ، ‌و اینک این رپ‌خوان جوان ، کلیت حاکمیت را نشانه گرفته و به شرایط نابسامان جامعه نه تنها معترض است ، بلکه بر علیه آن ایستاده و علیه آن شورشی هنرمندانه می‌کند  . » این منتقد موسیقی می‌گوید ، آن چه آثار توماج را برای مخاطب عامی که مخالف حاکمیت است جذاب کرده ، نه کیفیت موسیقایی آثارش ، بلکه « رویکرد اعتراضی و عاصی او به عنوان سخنگوی نسل خودش » است  . اما دستگیری ، آزار ، ‌و برخورد با خواننده‌های موسیقی رپ اعتراضی و هیپ هاپ در ایران ، پدیده تازه‌ای نیست و حتی در سال‌های گذشته بسیاری از اینهنرمندان مجبور به ترک ایران شده‌اند  . نصیر مشکوری درباره رویکرد خشن حکومت ایران در برخورد با موسیقی رپ اعتراضی می‌گوید دلیل زاویه داشتن حکومت با رپ اعتراضی و کلا با جنبش هیپ هاپ ایران با « ویژگی‌های بیانی هنرهای هیپ‌هاپی » ارتباط دارد  . او در توضیح موسقی رپ را « یک موسیقی مدرن شهری » می‌داند که تولید آن « حداقل در شکل ابتدایی و نه در شکل حرفه‌ای آن » بسیار ساده است و این سادگی باعث‌شده‌که « از تولید به مصرف با سرعت بسیار زیادی به مخاطب برسد  . » این منتقد موسیقی در ادامه می‌گوید : « این خصوصیت باعث می‌شود که جوان هیپ‌هاپی عاصی از هنجارهای کهنه ، به راحتی دیدگاه‌های جوانانه خود را بدون هیچ پالایشی و فیلتری همانگونه که می‌پندارد ، مستقیما بیان کرده و بر روی یک ضرب‌آهنگ ساده ارائه دهد  .  درواقع ویژگی اعتراضی موسیقی رپ ، ‌بی‌پروایی ، و صراحت آن از یک چنین رویکرد جوانانه‌ای بر می‌آید  .  مسلما کمتر حکومت و حتی جامعه‌ای که عادت به هنجارها و عرف رایج خود دارد ، مایل است تا نسل تازه وارد علیه آن سخن بگوید  .  برای آن‌ها این عمل ناهنجار است  .  حکومت ایران یک چنین نگاهی به هیپ هاپ دارد  . » نصیر مشکوری ضمن رد دیدگاهی که می‌گوید این سبک از موسیقی و‌ اشعار در همه جای دنیا با برخورد حکومت‌ها مواجه می‌شود ، تاکید می‌کند که برخوردهای شدید حکومتی علیه موسیقی ، هنر ، « و به ویژه هنر اجتماعی - اعتراضی تنها در کشورهایی با حاکمیت محافظه‌کار و سنتی انجام می‌شود  .  در کشورهای به واقع دموکراتیک و سکولار مدرن ، حکومت هرگز وارد میدان نمی‌شود ، دست به سرکوب نمی‌زند ، و علیه هنر و موسیقی اعتراضی عکس‌العمل نشان نمی‌دهد  .  بلکه این جامعه و رسانه‌ها هستند که شرایطی را برای بحث و گفتگو ایجاد کرده ، و درواقع هر دو طرف ، چه هنرمند معترض ( حتی از نوع شورشی و هنجارگریز ) و چه جامعه مقابلش ، آزادانه و حتی به تندی و صراحت کامل وارد یک دیالوگ می‌شوند ، حتی اگر این دیالوگ به پرخاش و تندروی هم بی‌انجامد  .  نمونه‌های تاریخی فراوانی نیز در این مورد موجود است  . »