نجات توافق اتمی با ایران
روزنامه نیویورک تایمز در مقاله ای می نویسد توافقی که قابل بازبینی باشد و فعالیت های اتمی ایران را به طور قابل توجهی محدود کند، می تواند در صورتی که امنیت منطقه ای ایران را افزایش دهد و به این کشور نفع برساند، موفق باشد.
دوبار اخیرا ، حسن روحانی ، رئیس جمهوری ایران در حمایت از بزرگترین قمار سیاسی اش ، رفتن به دنبال یک توافق اتمی با قدرت‌های جهانی ، شجاعانه اقدام کرده است  .  او طی سخنرانی یکشنبه گذشته خود در مورد وضعیت بد اقتصاد ایران گفت که ایران اگر در دنیا منزوی باشد ، هیچوقت نمی‌تواند از رشد پایدار اقتصادی برخوردار باشد  .  سه هفته قبل تر ، او روشن کرد که برای رسیدن به توافق اتمی مقابل تندروها خواهد ایستاد ، توافقی که ایران در آن قبول می‌کند هیچوقت در ازای برداشته شدن تحریم‌های فلج‌کننده اتمی سلاح اتمی نسازد  . اما آقای روحانی تنها رهبری نیست که سعی دارد یک توافق احتمالی را از حمله حریفان داخلی حفظ کند  .  باراک اوباما ، رئیس جمهوری آمریکا مشکل مشابهی در کنگره دارد ، جایی که سناتور رابرت منندز ، یک دموکرات از ایالت نیوجرسی و مارک کرک ، یک جمهوری خواه از ایالت ایلینوی می‌خواهند طرحی را برای تصویب عرضه کنند که می‌تواند هر گونه توافق را با تحمیل تحریم‌های جدید علیه ایران ، از جمله با تنگ تر کردن کنترل صنعت نفت ، نابود کند  . مذاکره‌کنندگان ایران و قدرت‌های جهانی - آمریکا ، بریتانیا ، فرانسه ، روسیه ، چین ، و آلمان - این هفته مذاکرات اتمی را در ژنو ادامه می‌دهند  .  در حالی که آن‌ها پیشرفت‌های قابل‌توجهی داشته‌اند ، در مورد اندازه برنامه اتمی که ایران برای استفاده در تولید انرژی و موارد پزشکی اجازه داشتن آن را خواهد داشت ، اختلاف دارند  . آقای روحانی جدیت خود را به‌طور علنی با به چالش کشیدن تندروهایی که با توافق دشمنی می‌کنند ، از طریق توسل به حمایت روشنفکران ، دانشگاهیان ، فعالان اقتصادی ، و دیگرانی که مشتاق توافق هستند ، نشان داده است  .  برای جمع کردن حمایت سیاسی ، او حتی به این نکته اشاره کرده که ممکن است مراکز قدرت را دور بزند و این مسئله را به رفراندوم بگذارد  .  آقای روحانی در اشاره‌ای به برنامه اتمی ایران گفت آرمان‌های ما به سانتریفوژ وصل نیست  . مسیر آقای روحانی آسان نیست  .  محمد جواد ظریف ، وزیر امورخارجه ایران روز سه شنبه در مجلس توانست نمایندگان را قانع کند  .  تندروها او را وادار کرده‌بودند که به سوالاتی در مورد مذاکرات اتمی پاسخ دهد  .  اما آیت‌الله خامنه‌ای ، رهبر جمهوری اسلامی که حرف آخر را در مورد هر گونه توافق خواهد زد ، تردیدهای جدیدی را روز چهارشنبه درباره اینکه « دشمن » - آمریکا - برای برداشتن تحریم‌ها واقعا آیا می‌تواند مورد اطمینان واقع شود ، مطرح کرد  . بدبینی او بی‌اساس نیست  .  آقای اوباما قدرت این را دارد که به‌طور موقت تحریم‌های ایران را آسان کند ، و او این کار را به‌طور محدود با اجازه دادن به ایران برای دریافت هفت صد میلیون دلار در ماه از دارایی‌های توقیف‌شده‌در خارج انجام داده است  .  این اقدام طبق توافق اولیه اتمی ایران و قدرت‌های جهانی از نوامبر 2013 انجام‌شده‌است  . با این حال ، قدرت برداشتن همیشگی تحریم‌ها بیشتر در اختیار کنگره است ، جایی که بسیاری از قانونگذاران عمیقا به تهران بی‌اعتماد هستند و رهبران جمهوری خواه گفته‌اند که تحریم‌های جدیدتر و قوی تر ، در راس اقدامات آن‌ها در کنگره جدید قرار دارد  .  چنین اقدامی می‌تواند در صورتی که مذاکرات شکست بخورد ، یا اگر ایران در مورد تعهداتش تقلب کند ، قابل توجیه باشد  .  اما در این مرحله چنین اقدامی به آسانی فقط می‌تواند مذاکرات را تضعیف کند ، در قدرت‌های جهانی شکاف ایجاد کند و ایران را به سمت تسریع فعالیت‌های هسته‌ای سوق دهد  . سناتور باب کورکر از ایالت تنسی ، رئیس جمهوریخواه کمیته روابط خارجی سنا می‌گوید نمی‌داند در مورد هرگونه طرح جدید تحریم‌ها چه تصمیمی خواهد گرفت  .  اما او روی طرحی کار می‌کند که اطمینان دهد کنگره در مورد هرگونه توافق نهایی اتمی با ایران رای دهد  .  اداره این مسئله ، آزمونی مهم برای رهبری سناتور باب کورکر خواهد‌بود  . وعده او برای پیدا کردن « راهی که کنگره بتواند اعمال نظر کند » تا احتمال رسیدن به یک « نتیجه خوب » بهبود یابد ، نا معقول نیست  .  آقای کورکر به نیویورک تایمز گفت در صورتی که کنگره یک توافق خوب را تایید کند ، این باید به منزله تعهد آمریکا به رهبر جمهوری اسلامی باشد و احتمال طولانی بودن توافق را بهبود بخشد  .  سوال این است که آیا چنین رایی ممکن است مورد بهره برداری مخالفانی قرار بگیرد که می‌خواهند هرگونه توافقی نابود شود  . توافقی که قابل بازبینی باشد و فعالیت‌های اتمی ایران را به‌طور قابل‌توجهی محدود کند ، می‌تواند در صورتی که امنیت منطقه‌ای ایران را افزایش دهد و به این کشور نفع برساند ، موفق باشد  .  برای طرفین خطراتی هم خواهد‌بود  .  اما خطر بزرگتر این است که این فرصت را هدر دهیم و ایران را آزاد بگذاریم که یک برنامه اتمی نامحدود را دنبال کند  .  این می‌تواند تحریم‌های بیشتری را در پی داشته باشد ، تنش‌های بیشتر و حتی اقدامات نظامی و حملات سایبری را به دنبال داشته باشد  .