یازده سپتامبر، دوازده سال بعد
در دوازدهمین سالروز حملات ١١ سپتامبر، بازماندگان این حمله خاطره آن روز و قهرمانی ماموران آتش نشانی و فداکاری ماموران پلیس را به یاد می آورند.
12 سال از حملات تروریستی به برج‌های دوقلوی مرکز تجارت جهانی در نیویورک می‌گذرد  .  آنچه در زیر می‌آید ، خاطره فرانک رازانو ، یکی از بازماندگان این حمله است  .  او شاهد فرار مردم و فروریختن هتل ماریوت مرکز تجارت جهانی‌بود  . فرانک رازانو ، وکیل است و در واشنگتن مشغول به کار است  .  او یکی از افرادی است که توانستند پس از حملات تروریستی یازدهم سپتامبر سال 2011 میلادی و فروریزی برج‌های دوقلوی ، از مرکز تجارت جهانی نیویورک گریخته و جان سالم بدر برد  . در هنگام حمله او در هتل 22 طبقه ماریوت اقامت داشت  .  یکی از ده ساختمانی که بر اثر حملات ویران شد  . یکشنبه گذشته آقای رازانو در نیویورک‌بود ، تا با چند تن از مهمانان و کارکنان هتل ماریوت و آتش نشانانی که پس از حملات تروریستی یازدهم سپتامبر توانسته‌بودند بطور معجزه آسایی از ساختمان هتل بگریزند ، ضمن صرف ناهار تجدید دیداری داشته باشد  . او گفت که بازماندگان و اعضای خانواده قربانیان نیز از دو مرکز یادبودی که برای حدود 50 تن از قربانیان حادثه در هتل که اغلب ماموران آتش نشانی‌بودند ، دیدن کردند  . در بامداد روز یازدهم سپتامبر ، هنگامی که دو هواپیمای مسافری ربوده‌شده‌به برج‌های دوقلوی مرکز تجارت جهانی نیویورک برخورد کردند ، آقای رازانو در طبقه نوزدهم هتل ماریوت در خواب‌بود ، و قرار‌بود که در آن روز خود را برای محاکمه‌ای در نیویورک آماده کند  .  او گفت که با صدای اولین انفجار از خواب پرید ، ولی پس از آنکه از پنجره به بیرون نگاه کرد و تنها تعدادی کاغذ را در هوا پراکنده دید ، دوباره به تخت خواب خود بازگشت  . رازانو می‌گوید :« تلویزیون را روشن کردم  .  آن‌ها می‌گفتند که دو هواپیما به برج شمالی و برج جنوبی برخورد کرده است  .  در ابتدا باورم نمی‌شد که چنین اتفاقی صورت گرفته است و کمی گیج شده‌بودم  .  این اتفاق بنظرم احمقانه می‌آمد ، ولی من واقعا زیاد نگران نبودم  .  این اتفاقی‌بود که در 80 طبقه بالاتر از جایی که من اقامت داشتم ، صورت گرفته‌بود  .  فکر می‌کردم که ماموران آتش نشانی به زودی می‌آید و آتش را خاموش می‌کند  . » رازانو گفت : هنگامی که دوش می‌گرفتم ، فکرم بیشتر متمرکز بر دیداری‌بود که قرار‌بود آن روز صبح داشته باشم  .  لباسهایم را پوشیدم و سرگرم جمع‌‌آوری وسائلم شدم  .  ولی ناگهان فروریختن برج جنوبی مجاور هتل همه چیز را عوض کرد  . « احساس می‌کردم که ساختمان در حال فروپاشی است انگار که بمب افتاده باشد  .  از پنجره به بیرون نگاه کردم ، از مقابل پنجره کوهی از سیمان و تیرآهن فرو می‌ریخت ، انگار زمان متوقف شده‌بود و همه چیز به آهستگی حرکت می‌کرد ، درست مثل این که در سینما نشسته‌ام  .  فکر می‌کردم که آخرین دقایق زندگی من است  . » رازانو می‌گوید : « در آن حال با خودم فکر می‌کردم که ازدواج دخترم را که تازه نامزد کرده‌بود ، هرگز نخواهم دید  .  در آن لحظه می‌دانستم که خواهم مرد ، و آرزو می‌کردم که چیزی به سرم اصابت کند و بلافاصله مرا بکشد  .  ولی ناگهان همه چیز متوقف شد  . » رازانو گفت که در را باز کردم و در سرسرای هتل فریاد زدم « کسی اینجا هست  ؟  از فاصله دو متری صدایی شنیدم که می‌گفت بیا این طرف  .  کف راهرو ، و زیر آوار و خرابه‌های باقی مانده یک مآمور آتش نشانی را دیدم  .  از او سوال کردم آیا سالمی  ؟  او گفت نگران من نباش ، فقط هر چه زودتر از پله‌ها برو پایین  . » فروپاشی برج جنوبی شکاف عمیقی در میان ساختمان هتل ایجاد کرد‌بود ، ولی نردبان نجات جنوب ساختمان صدمه‌ای ندیده‌بود  .  رازانو موفق شد خود را با نردبان نجات به طبقه سوم برساند  .  در آنجا با یکی دیگر از مسافران و یک کارمند هتل ، و دو مامور آتش نشانی با خزیدن از داخل سوراخی خود را به طبقه دوم رساندند  . « لحظه‌ای بعد ، برج شمالی فروریخت و باعث شد غیر از چند طبقه در سمت جنوبی هتل ، که من و سایر بازماندگان در آنجا‌بودیم ، مابقی ساختمان را ویران شود  . » او گفت : « در آن هنگام تنها فکری که داشتم این‌بود که چطور می‌شود باور کرد ظرف یک روز دو بار در خطر مرگ بوده‌ام  .  دیگر نمی‌توانستم نفس بکشم و فکر می‌کردم که خواهم مرد  .  هنگام تنفس گرد و خاک وارد ریه‌هایم می‌کردم  .  به خاطر دارم که همه مان به شدت سرفه می‌کردیم  .  پس از چند دقیقه سرفه‌های شدید ، سرانجام گرد و غبار فرونشست و ما توانستیم نفس بکشیم  . با کشف سوراخ دیگری در دیوار ساختمان ، رازانو و سایرین موفق شدند به استفاده از تکه‌ای از فرش هتل خود را به پایین ساختمان برسانند  .  او از ناحیه سر دچار خونریزی‌بود و بلافاصله به بیمارستان منتقل شد  . رازانو گفت که در نظر دارد در بیست و نهم همین ماه ، در مراسم یادبود و جمع‌‌آوری کمک‌های مالی به افتخار روبن کوری ، یکی از ماموران آتش نشانی جان باخته در هتل ماریوت در نیویورک شرکت کند  .  او گفت که شجاعت ماموران آتش نشانی و پرسنل پلیس در 11 سپتامبر بمراتب مهم تر از خاطرات شخصی وی است ، قهرمانانی که سزاوارند نامشان همیشه زنده بماند  .