مارکز به «هفت هزار سالگان» پیوست
مارکز در کنار داستایفسکی، همینگوی، تولستوی، در جایگاه نویسندگانی قرار دارد که در قلمروی نویسندگی به حد آن رسیده اند.
گابریل گارسیا مارکز ، رمان نویس کلمبیایی ، که با کتاب « صدسال تنهایی » جهان را با نوعی متفاوت از نویسندگی و نگاهی متفاوت به ادبیات آشنا کرد ، روز پنجشنبه 17 آوریل در 87 سالگی درگذشت  . گارسیا مارکز ، که دوستانش او را « گابو » می‌خواندند ، در خانه و در میان همسر و دو پسرش با زندگی وداع گفت  .  مرگش را کریستوبال پرا ، ناشر پیشین او در موسسه رندوم هاوس ، تایید کرد  . مارکز در داستان‌هایش که همه ریشه در واقعیت‌های موجود در سرزمین امریکای لاتین داشت ، فضایی اساطیری و فراواقعی خلق کرد که در عین حال جنبه‌ای جهانی داشت ، تا جایی که کتاب‌هایش در تیراژهای ده‌ها میلیونی به ده‌ها زبان جهان ترجمه شد  . مارکز در کنار داستایفسکی ، همینگوی ، تولستوی ، در جایگاه نویسندگانی قرار گرفت که به حد نویسندگی رسیده‌اند  .  انتشار هریک از کتاب‌هایش حادثه‌ای مهم و جهانی به شمار می‌رفت ، که هم توده‌های میلیونی خوانندگان و هم منتقدان و خواص ادبی به یک سان آن‌ها را ستودند  . مارکز که نویسندگی را با روزنامه نگاری آغاز کرد ، در سال 1982 به دریافت جایزه نوبل ادبیات نائل شد  . کتاب « صد سال تنهایی » او به تنهایی در بیش از 50 میلیون نسخه منتشر و به 25 زبان ترجمه شد  .  پابلو نرودا ، شاعر بزرگ شیلی ، این کتاب را « بزرگترین پدیده در زبان اسپانیایی پس از دون کیشوت » توصیف کرد  . مارکز با نشان دادن تضادهای جنون‌آمیز و جادویی آمریکای لاتینی در زندگی ، اگرنه پدیدآورنده ، که برترین نماینده شیوه « رئالیسم جادویی » در جهان شناخته است  . اگرچه او خود مدعی خلق این شیوه نبود اما هیچکس تا پیش از او نتوانسته‌بود چنین هنرمندانه و استادانه و با چنین قدرت و حدت آن را به کار برد و بر نویسندگان بعد از خود ، حتی در بیرون از آمریکای لاتین ، تاثیر بگذارد  .  مارکز را ، پس از میگل ده سروانتس ، نویسنده رمان دن کیشوت در قرن هفدهم ، محبوب ترین نویسنده اسپانیایی زبان توصیف کرده‌اند  . کتاب‌های درخشان و حزن انگیز او چون ، « وقایع نگاری مرگی اعلام‌شده‌»، « عشق در سال‌های وبایی »، و « خزان پدرسالار » از نظر وسعت انتشار در زبان اسپانیایی ، تنها ازکتاب مقدس جا مانده‌اند  . گابریل گارسیا مارکز در عین حال ازپیشروان سبک ادبی و غیرداستانی گزارشگری‌بود که بعدها به « روزنامه نگاری نو » معروف شد  .  روایت‌های جادویی غیر داستانی او چون « داستان دریانورد کشتی شکسته » که روایت دریانوردی‌ست که کشتی اش که قاچاق مواد مخدر می‌کرد به خاطر اضافه بار زیاد مواد در دریا غرق شد  .  او ده روز تمام در دریا با مرگ جنگید ، و هنگامی به خانه بازگشت که مراسم عزاداریش برگزار می‌شد  .  این کتاب او را در زمره بزرگان روزنامه نگاری آمریکای لاتین قرار داد  . کتاب « گزارش یک آدم ربایی » او بوضوح نشان می‌دهد که چگونه قاچاق کوکایین به رهبری پابلو اسکوبار توانست بافت اجتماعی و معنوی کشورش کلمبیا را ، با ربودن نخبه گان آن ، از هم بگسلد  . مارکز در سال 1994 بنیاد « روزنامه نگاری نو » را تاسیس کرد  .  این موسسه با تربیت روزنامه نگار و اهدای بورس و برگزاری مسابقه‌های روزنامه نگاری ، به کار آموزش روزنامه نگاران و ارتقائ روزنامه نگاری در آمریکای لاتین ، چه در سطح روزنامه نگاری متعارف و چه در شیوه روزنامه نگاری تحقیقی پرداخت  . با این حال ، این رمان‌هایش بود که در درون و بیرون آمریکای لاتین او را با امریکای لاتین مترادف کرد  .  مارکز به هنگام دریافت جایزه نوبل گفت امریکای لاتین « منبع سیراب ناپذیر خلاقیت ، سرشار از غم و پر از زیبایی است  .  و این کلمبیایی سرگردان و غربتی تنها یکی از رمزهای آن است که دست روزگار او را از میان بقیه بیرون کشیده  .  شاعران و گدایان ، موسیقی دانان و پیامبران ، جنگجویان و شیادان ، و همه ما آفریدگان آن واقعیت بی‌لگام ، چندان نیازی به تخیل نداریم ، زیرا درد اصلی ما آنست که برای باورپذیر کردن زندگی مان به ابزارهای متعارف آن دسترسی نداریم  . » جرالد مارتین ، زندگی نامه نویس نیمه رسمی او به اسوشیتد پرس گفته‌بود :« صدسال تنهایی اولین رمانی‌ست که مردم امریکای لاتین خود را در آن یافتند  .  رمانی که در توصیف آنان‌بود ، که ضیافت شور و شوق و عشق شان ، معنویت و خرافات شان ، و تمایل شدیدشان به شکست‌بود  . » فرهنگستان سلطنتی اسپانیا که پاسدار و داور زبان اسپانیایی است ، چهلمین سالگرد انتشار این رمان را جشن گرفت  .  امری که تنها برای یک کتاب ، « دن کیشوت » اثر سروانتس ، وقوع یافته است  . گارسیا مارکز ششم مارس 1927 در شهر کوچک آراکاتاکا در کلمبیا ، در ساحل کاراییب به دنیا آمد  .  پدرش تلگرافچی و حکیم طب گیاهی ، و ولگردی‌بود که دست کم چهار فرزند غیر شرعی داشت  .  مارکز اولین فرزند از یازده اولاد او از ازدواجش با مادر گابریل‌بود  . پدر و مادر گابو پس از تولد او ، اورا نزد پدر و مادر بزرگ مادریش گذاشتند و خود به بارانکیلیا رفتند  .  پدربزرگ ، ژنرال بازنشسته‌ای بود که در جنگ‌های ویرانگر و باخته هزار روزه شرکت کرده‌بود  .  قصه‌های پدر و مادر بزرگ عناصر فراوانی برای ساختن شهر افسانه‌ای ماکوندو ، محل رویداد « صدسال تنهایی » در اختیار او نهادند  . در مصاحبه‌ای گفته‌بود :« خانواده‌ام به من می‌گویند که تقریبا کمی پس از تولدم قصه و داستان و این جور چیزها می‌گفتم  .  حتی پیش از این که بتوانم حرف بزنم  . » گابریل گارسیا مارکز از هواداران پرشور انقلاب کوبا و جنبش چپ‌بود  .  حتی وقتی دیگر روشنفکران از رفتار کاسترو با مخالفانش به ستوه آمدند ، او از حمایت از او دست برنداشت و به او وفادار ماند  . سوزان سونتاگ ، نویسنده آمریکایی ، در سال 2005 ، مارکز را به همدستی در نقض حقوق‌بشر در کوبا متهم کرد  .  اتهامی که با مخالفت زیاد روبرو شد  .  مدافعان مارکز گفتند که او نقش مهمی در برانگیختن کاسترو به آزادکردن زندانیان سیاسی داشته است  . مارکز به سنت نویسندگان آمریکای لاتین از جهان ادبیات فراتر رفت  .  قهرمان چپی‌های آمریکای لاتین ، از نخستین یاران کاسترو ، و منتقد جدی دخالت‌های واشنگتن از ویتنام تا شیلی  .  با چهره‌ای دلنشین و مهربان ، با سبیلی انبوه و ابروهایی انبوه تر  .  که زمانی سیاه‌بود و اکنون به سفیدی می‌زد  . نگرش سیاسی مارکز سبب شد که ایالات متحده امریکا سال‌ها به او ویزای ورود به کشور ندهد  .  با این حال بسیاری از رئیس جمهوری‌ها و پادشاهان او را می‌ستودند  .  پرزیدنت کلینتون و فرانسوا میتران رئیس جمهوری فرانسه جزو دوستانش‌بودند  . بیل کلینتون درباره کتاب صدسال تنهایی گفته‌بود این کتاب را وقتی دانشجوی حقوق بوده خوانده و وقتی آن را به دست گرفته نتوانسته به زمین بگذارد « حتی سر کلاس‌های درس » .  گفته‌بود :« پی بردم که این مرد چیزی را به تخیل آورده که ظاهرا فانتزی است ولی عمیقا واقعی و عمیقا عاقلانه است » . در سال 1981 پس از اختلافی شدید با حکومت کلمبیا که در آن به همکاری با شورشیان‌ام - 19 یا جنبش 19 آوریل و ارسال پول برای یک گروه چریکی در ونزوئلا متهم شد ، به مکزیکوسیتی نقل مکان کرد ، که تاپایان عمر در آنجا زندگی کرد  . او همه پیشنهادهایی را که دولت برای مقام‌های دیپلماتیک به او داد ، رد کرد و به درخواست‌های هوادارانش برای نامزدی ریاست جمهوری تن نداد  .  هرچند در پشت صحنه میان شورشیان چپ گرا و دولت کلمبیا میانجیگری کرد  . مارکز شخصیتی خوشباش داشت  .  زود از کوره در می‌رفت  .  در خانه اش به روی دوستان و آشنایان باز‌بود و از آنان با روی خوش و روایت‌ها و قصه‌های طولانی پذیرایی می‌کرد  .  از ناراستی و وارون نمایی‌های مطبوعات ، بویژه ، ازجا در می‌رفت  . در سال 1998 به بزرگ ترین رویای زندگی اش جامه عمل پوشاند  .  با پول جایزه نوبلش اکثریت سهام را در مجله خبری کلمبیایی « کامبیو » خریداری کرد  . گفت :« من روزنامه نگارم  .  همیشه روزنامه نگار بوده‌ام  .  اگر روزنامه نگار نبودم نمی‌توانستم کتاب‌هایم را بنویسم  .  چون همه مواد کتاب‌هایم را از واقعیت برگرفته‌ام  . » تا سال 1999 که معلوم شد به بیماری سرطان لنفاوی مبتلا‌شده‌، با این مجله همکاری گسترده داشت  .  از جمله مقاله‌ای در محکومیت محاکمه سیاسی کلینتون به خاطر ماجرای جنسی او نوشت و آن را نامنصفانه دانست  . حافظه گارسیا مارکز در اوان ورودش به هشتادسالگی رو به زوال گذاشت  .  آخرین کتابش ، « خاطرات روسپیان محزون من »، که در سال 2004 انتشار یافت و در آن پیری 90 ساله باز عشقش به روسپی‌ای 14 ساله می‌گوید ، به زعم بسیاری ، بهترین اثر اوست  . کریستوبال پرا ، ادیتور او در رندوم هاوس ، در سال 2012 گفته‌بود که مارکز دارد رمانی به نام :« وعده دیدار در ماه اوت » می‌نویسد  .  اما تاریخ انتشاری برای آن تعیین نکرد  .  ظاهرا نویسنده از انتشار آن خودداری کرده‌بود  .  آقای پرا گفت « به من گفته با این همه کار ، دیگر نیازی به انتشار بیشتر ندارم  . » از گابریل گارسیا مارکز ، همسرش مرسدس ، دو پسرش ، رودریگو ، کارگردان سینما ، و گونزالو ، طراح گرافیست ، هفت خواهر و برادر و یک خواهر ناتنی بازمانده است  .