دیدگاه: آیا دولت جدید «تدبیر و امید» روحانی فرقی با دولت قبلی او دارد؟
رئیس جمهوری که سخت می کوشد از غضب رهبر حکومت در امان بماند، و همرمان مواظب است که سپاه پاسداران و روحانیون افراطی و دیگر نیروهای ستیزخوی را بیش از حد عصبانی نکند، جگونه خواهد توانست تحولات اساسی ایجاد کند که موجب حل مشکلات شود؟ نمایش «دموکراسی» در مجلس به زودی پایان می گیرد و دولت جدید روحانی کار خود را بالاخره آغاز خواهد کرد. ولی این رخداد سیاسی، چه بشارتی ممکن است برای ملت ایران داشته باشد؟
نمایش دموکراسی در مجلس شورای اسلامی ، از طریق مباحثات درباره چینش دولت جدید ادامه دارد  .  در مورد هر وزیر پیشنهادی ، دقیقا سه نفر به عنوان موافق ، و سه تن در مقام مخالف سخن می‌گویند و خوبی‌ها و کاستی‌های او را بر می‌شمارند تا نمایندگان محترم بدانند که چگونه باید رای دهند  . ابراز موافقت‌ها و انتقادها بسیار سطحی است  .  هنگامی که درباره وزارت خارجه و محمد جواد ظریف سخن گفته می‌شود ، مهمترین انتقادی که یک نماینده « مخالف » مطرح می‌کند ، وضع سفارتخانه‌های ایران در کشورهای خارجی است  . هیچ‌گونه بحث جدی درباره اصول سیاست خارجی رژیم و مصیبت‌هایی که دچار ملت ایران کرده و لزوم قطع فتنه گری در کشورهای خارجی مطرح نمی‌شود  . وقتی که نامزدی مسعود کرباسیان در سمت وزیر اقتصاد و دارائی مطرح می‌شود ، هیچیک از نمایندگان « موافق » یا « مخالف » از تسلط نسبتا مطلق سپاه پاسداران بر واردات قاچاق سخن نمی‌گویند و بر بیماری‌های درمان ناپذیر اقتصاد کشور ( که ساختار سیاسی ناسالم یکی از علل عمده آن است ) انگشت نمی‌گذارد  . مباحثات مجلس آشکارا یک نمایش بی‌مزه و خسته‌کننده است و نتایج از پیش تعیین‌شده‌و ارزیابی‌شده‌که اکثر وزیران پیشنهادی از تائید مجلس خواهند گذشت و تنها ممکن است که سه یا چهار نامزد مورد ایراد قرار گیرند  . احساس می‌شود که روحانی و « اصولگرایان » تا حدود زیادی با هم کنار آمده‌اند  .  در دولت پیشرو ، افراد سرکوبگر و مورد حمایت « اصولگرایان » به حد کافی وجود دارند که خرسندی آنان را تامین کند  . همان روحانی که در آغاز ریاست جمهوری پرزیدنت ترامپ گفته‌بود که راه تعامل را جستجو خواهد کرد و هدفش کاهش تنش در روابط با کشورهای خارجی است ، در سخنرانی خود در مجلس شورای اسلامی ، شمشیر را از رو می‌بندد و خطاب به رئیس جمهوری ایالات متحده می‌گوید که اگر بخواهد به تحریم‌ها ادامه دهد و آن‌ها را شدیدتر کند ، « ایران قادر است در ظرف چند روز و حتی چند ساعت » به برنامه‌های اتمی پیشین خود باز گردد و حتی آن را توسعه بیشتری دهد  . روحانی یا ناآگاه است و یا آشکارا دروغ می‌گوید  .  زیرا از سرگیری برنامه‌های اتمی رژیم نه « چند ساعت یا چند روز » بلکه به مدت زمانی طولانی نیاز دارد تا به حال سابق خود بازگردد  . در قلب کوره اتمی آب سنگین اراک بتون ریخته‌اند  .  چگونه می‌توان این کوره را به حال پیشین بازگردانید و تولید پلوتونیوم را از سر گرفت  ؟ بله ، سانتریفوژها را می‌توان در کوتاه ترین مدت دوباره به راه انداخت  .  ولی آیا آقای روحانی می‌داند که ایران چه بهای گزافی در ازای آن خواهد پرداخت  ؟ آیا او می‌بیند که دنیا دارد بر سر کره شمالی و خودسری‌های آن چه می‌آورد  ؟  حتی روسیه و چین هم به دولت پیونگ یانگ و رهبر روان پریش آن پشت کرده‌اند  ؟ در همان حالی که روحانی مشغول معرفی دولت جدید خویش است ، و در نطق خود وعده می‌دهد که در « دولت آینده تدبیر و امید » باز هم از تنش در روابط ایران با کشورهای خارجی خواهد کاست ، مجلس شورای اسلامی به دنیا دهن کجی می‌کند و یک مبلغ کلان را به عنوان اضافه بودجه برای برنامه‌های موشکی از تصویب می‌گذراند تا به اروپا و آمریکا نشان دهد که قصد دارد به یاغیگری ادامه دهد و نیازهای امنیتی جهان را زیرپا بگذارد  . آقای روحانی این دو هزار میلیارد تومان اضافه بودجه موشک‌سازی را از کجا بیاورد  ؟  از کدام بودجه رفاهی مردم بکاهد که بتواند این جنگ طلبی را تامین کند  ؟ روحانی به امید بیرون آوردن اقتصاد ایران از وضع فلاکت بار کنونی ، فرد جدیدی را به عنوان وزیر اقتصاد ودارائی معرفی کرده است  .  آیا تغییر وزیر می‌تواند راه غلبه بر مشکلات را هموار سازد  ؟ تردید بسیار وجود دارد  .  زیرا گرچه سوئ مدیریت یکی از علل این بیماری مزمن اقتصادی در ایران است ، ولی علل مهمتری نیز وجود دارد که ریشه آن را در ساختار سیاسی و مرامی رژیم باید جستجو کرد  . درست است که از هنگام امضای برجام ، دو سه شرکت فرانسوی حاضر به تجدید سرمایه گذاری‌ها در ایران شده‌اند  .  ولی سرنوشت معاملات کلان با خارجی‌ها هنوز پا در هواست و معلوم نیست که بالاخره قرارداد با ارباس و احتمالا با بوئینگ چگونه نهایی خواهد شد  . روحانی در سخنرانی خود وعده می‌دهد که گام‌های بلندتری در راه رفاه مردم و آزادی‌های فردی برداشته خواهد شد  . این وعده او چه ضمانت اجرایی دارد  ؟ کیست شخص رئیس جمهوری ، که بتواند چنین وعده‌هایی بدهد  ؟ سرنخ دست قوه قضائیه و روحانیون تندرو و نهادهای سرکوبگر و شخص علی خامنه‌ای است  .  رئیس جمهوری در چنین مواردی حق دخالت ندارد  .  خودش در سخرانی‌های پیشین به این امر اعتراف کرده و با زبان بی‌زبانی گفته است « این قدر به من در مورد بیرون آوردن میرحسین و همسرش و کروبی فشار نیاورید ، از دست من بر نمی‌آید  . » چگونه روحانی می‌تواند در سخنرانی درباره « دولت دوازدهم » وعده آزادی‌های بیشتر و رفاه افزون تر بدهد  ؟  آیا او نمی‌داند که در چهار سال اول ریاست جمهوریش بر شمار اعدام‌ها و دستگیری و زندان روزنامه نگاران و انتقاد‌کنندگان افزوده‌شده‌است  ؟ چگونه او می‌تواند وعده مبارزه با فقر و بیکاری را بدهد و این در حالی که در دولت یازدهم نداری و بیماری و گرسنگی افزایش یافته و شمار بیکاران آنقدر بالا رفته که حتی خود خامنه‌ای و رئیس جمهوریش و دیگر بلندپایگان حکومت از ابعاد آن ابراز شرم می‌کنند  ؟ روحانی خود در سخنرانیش ، پس از آن که وعده می‌دهد گام‌های بلند دیگری در راه رفاه مردم و آزادی‌های فردی بردارد ، می‌افزاید « هنوز تا وضعیت مطلوب فاصله داریم  . » اگر چنین است ، پس ایشان در چهار سال گذشته چه کار کرده است  ؟ این « فاصله تا وضعیت مطلوب » چقدر است  ؟  چند سال دیگر زمان نیاز دارد  ؟  99 سال دیگر  ؟ رئیس جمهوری که سخت می‌کوشد از غضب رهبر حکومت در امان بماند ، و همرمان مواظب است که سپاه پاسداران و روحانیون افراطی و دیگر نیروهای ستیزخوی را بیش از حد عصبانی نکند ، چگونه خواهد توانست تحولات اساسی ایجاد کند که موجب حل مشکلات شود  ؟ نمایش « دموکراسی » در مجلس به زودی پایان می‌گیرد و دولت جدید روحانی کار خود را بالاخره آغاز خواهد کرد  .  ولی این رخداد سیاسی ، چه بشارتی ممکن است برای ملت ایران داشته باشد  ؟