فرار شرکت‌ها از نظام مالياتی آمريکا لزوماً برای سهامداران سودآور نیست
نقل مکان به یک کشور خارجی که ماليات کمتری از شرکت‌ها می‌گيرد، با وجود اين که سبب صرفه‌جویی مالیاتی می‌شود، اما تضمین‌کننده بازده بيشتری برای سهامداران آن شرکت‌ها نيست.
این کشف تازه‌ای نیست که ایجاد خاستگاه مالیاتی در خارج از کشور برای فرار از تعهدات مالیاتی در ایالات متحده ، استراتژی مورد استقبال شرکت‌های بزرگ آمریکایی است ، اما اکنون یک تحلیل تازه از خبرگزاری رویترز نشان می‌دهد که این استراتژی برای سهامداران آن شرکت‌ها لزوما منجر به بازده قابل‌توجهی نمی‌شود  . این بررسی با نگاهی به 52 معامله تکمیل‌شده‌در سه دهه گذشته نشان می‌دهد که از این تعداد ، 19 شرکت عمل‌کرد بهتری نسبت به شاخص « استاندارد و پور 500 » داشتند ، در حالی که عمل‌کرد 19 شرکت بازدهی ضعیف‌تری به ثبت رسانده‌اند  .  10 شرکت دیگر توسط رقبا خریداری شدند ، و 3 شرکت ورشکست‌شده‌و اعلام انحلال کرده‌اند  .  یک شرکت نیز مجددا به آمریکا بازگشت و تحت قوانین ایالات متحده خود را به ثبت رسانید  . به گزارش رویترز ، ضعیف‌ترین عمل‌کرد در فهرست مورد بررسی ، متعلق به شرکت‌های خدمات و مهندسی میدان‌های نفتی ، همگی از تگزاس ،‌بود  .  در میان آن‌ها ، نخستین شرکتی که در خارج از کشور خود را به ثبت رساند ، شرکت بین‌المللی مک‌درموت است ، که برای فرار از مالیات ، مقر خود را در 1983 میلادی ( 1362 خورشیدی ) به پاناما منتقل کرد  . شرکت‌های داروسازی در موج اخیر فرار شرکت‌ها غالب‌بودند ، و بیشتر آن‌ها بهتر از شاخص معیار عمل کرده‌اند  .  تاکنون در سال 2014 ، پنج شرکت دارویی آمریکایی توافق کرده‌اند که به ایرلند ، کانادا و هلند نقل مکان کنند  .  معاملاتی که هنوز به پایان نرسیده ، از این بررسی کنار گذاشته شدند  . غیر ممکن است بدانیم اگر این شرکت‌های آمریکایی به خارج نرفته‌بودند ، عملکردشان در بازار چگونه می‌بود  .  عوامل بی‌شماری به غیر از مالیات بر عمل‌کرد سهام موثر است  .  آنچه که یک مقایسه ساده را پیچیده می‌کند این است که هیچ یک از این معاملات شبیه دیگری نیست  . اما این تحلیل تکلیف یک مساله را روشن می‌کند ، و آنهم این است که ، خارج شدن از خاک آمریکا و نقل مکان به یک کشور خارجی که مالیات کمتری از شرکت‌ها می‌گیرد ، خود به خود ، با وجود این که سبب صرفه‌جویی مالیاتی می‌شود ، اما تضمین‌کننده بازده بیشتری برای سهامداران آن شرکت‌ها نیست  . « فرار از پرداخت مالیات » اغلب به این صورت انجام می‌گیرد که یک شرکت آمریکایی در ابتدا اقدام به تاسیس یا اقدام به خرید یک شرکت خارجی می‌زند  .  سپس شرکت آمریکایی خاستگاه مالیاتی خود را تغییر داده ، از ایالات متحده به کشور موطن آن شرکت خارجی می‌رود ؛ به این عمل همچنین Inversion به معنی « وارونگی » نام داده‌اند  .  این برچسب از این فکر برمی‌خیزد که شرکت مورد نظر ، با ایجاد یک واحد خارجی و محول کردن نقش هدایت کنندگی به آن ، درحالی که بدنه بزرگتر کماکان در داخل خاک آمریکا قرار دارد ، خود را وارونه می‌کند  . شرکت‌هایی که دست به این کار می‌زنند ، معمولا به سهامداران خود وعده سود بیشتری را می‌دهند ، اما صرف نظر از عمل‌کرد ضعیف‌تر سهام بسیاری از آن‌ها ، « وارونگی » اغلب هزینه‌های قابل‌توجهی مبنی بر پرداخت مالیات پیشاپیش را تحمیل می‌کند  .  هنگامی که یک معامله رخ می‌دهد ، سهام‌داران در قالب سرمایه‌گذار باید سود سرمایه مشمول مالیات بر سهامداران را خود از پیش بپردازند  . عده‌ای از اقتصاددانان اکنون می‌گویند ، برای پاره‌ای از شرکت‌ها ، وارونگی حرکت هوشمندانه‌ای است ، ولی برای پاره‌ای دیگر هوشمندانه نیست  .  شرکت‌ها از پیش نمی‌دانند این کار برای آن‌ها سودی در بردارد یا نه  . شرکته‌ایی که به خارج می‌روند می‌گویند که تنها قصدشان پرداخت پائین‌ترین نرخ مالیات است ، زیرا سهامداران چنین انتظاری را از آن‌ها دارند  .