 «توهم پایان تاریخ»:چرا آینده را باور نمی کنیم؟
«زمان نیروی قدرتمندی است که اولویت های افراد را متحول می کند و به ارزش های آن ها شکل جدیدی می بخشد و شخصیت ها و ویژگی های آن را تغییر می دهد»
مقاله‌ای که در نسخه روز 4 ژانویه نشریه « Science » منتشر شد به موضوع تغییر انسان در طی دهه گذشته و چشم انداز تحولات در دهه آینده پرداخته است  .  یادداشت زیر چکیده‌ای از مقدمه این مقاله است : مردم در هر مرحله از زندگی تصمیم‌هایی می‌گیرند که بر زندگی و شخصیت آینده آن‌ها تاثیر قابل توجه و عمیقی دارد  .  اما زمانی که در نهایت به افراد مورد نظر خود بدل می‌شوند ، هیچگاه از رسیدن به آن مقصد هیجان و شوق بسیار ندارند  .  جوانان پس از رسیدن به بزرگسالی برای از بین بردن طرح‌های خالکوبی روی نقاط مختلف بدنشان پول می‌پردازند ، در حالی که همین افراد در دوران نوجوانی برای خالکوبی هزینه پرداخته‌بودند  .  افراد میانسال برای جدایی از افرادی شتاب به خرج می‌دهند که برای بستن پیمان زناشویی با آن‌ها عجله کرده‌بودند و سالمندان برای از دست دادن وزنی تلاش می‌کنند که در دوران میانسالی در رستوران‌ها اضافه کرده‌بودند  . به چه دلیل مردم تصمیم‌هایی می‌گیرند که بعدها در آینده از آن‌ها پشیمان شوند  .  یک احتمال این است مردم درک و تصور نادرستی از ویژگی‌ها و شخصیت آینده مورد نظر خود دارند  .  زمان نیروی قدرتمندی است که اولویت‌های افراد را متحول می‌کند ، به ارزش‌های آن‌ها شکل جدیدی می‌بخشد و شخصیت‌ها و ویژگی‌های آن‌ها را تغییر می‌دهد  .  به نظر ما ، مردم اغلب عظمت و عمق این تغییرات را دست کم می‌گیرند  .  به عبارت دیگر ، ممکن است افراد اعتقاد داشته باشند که ویژگی‌های امروز آن‌ها تقریبا با شخصیت فردای آن‌ها یکسان خواهد‌بود ، گرچه دیگر آن فردی نیستند که دیروز بوده‌اند  .  ما در مطالعاتی که انجام داده ایم ، ثابت کردیم که انتظار افراد این است که با وجودی که در گذشته بسیار تغییر کرده‌اند اما در آینده شاهد تغییر اندکی در شخصیت خود خواهند‌بود  .  چنین تمایلی شیوه تصمیم‌گیری آن‌ها را شکل می‌دهد  .  ما این تمایل برای کم اهمیت جلوه دادن عظمت و عمق تغییرات آینده را « پایان توهم تاریخ » می‌نامیم  . ما با گردآوری یافته‌های شش تحقیق از بیش از 19 هزار شرکت‌کننده شواهد همگون و سازگاری یافتیم مبنی بر این که افراد ، میزان تغییرات خود در آینده را دست کم می‌گیرند  .  همین رویکرد سبب می‌شود که تصمیم‌هایی بگیرند که در حد مطلوب نیستند  .  با وجودی که این داده‌ها نمی‌توانند علت پایان توهم تاریخ را به ما بنمایانند ، اما دو گزینه محتمل است : اول این که بیشتر افرادی که معتقدند شخصیت جذاب دارند و اولویت‌هایشان را خردمندانه انتخاب کرده‌اند و به وضعیت عالی رسیده‌اند ، برای در نظر گرفتن تصور تغییر مردد به نظر می‌رسند  .  مردم همچنین دوست دارند تصور کنند که خیلی خوب خود را می‌شناسند  .  احتمال تغییر در آینده این ایمان را متزلزل می‌کند و آن را در معرض تهدید قرار می‌دهد  .  خلاصه این که تمایل افراد این که تصور مثبتی در مورد خود داشته باشند  .  آنان با داشتن چنین دیدگاه و رویکردی احساس امنیت می‌کنند و پایان توهم تاریخ می‌تواند به آن‌ها کمک کند به این اهداف‌هایشان دست بیابند  . دوم این که حداقل یک تفاوت مهم و عمده بین مراحل شناختی وجود دارد که سبب می‌شود مردم ، در زمان به آینده و به گذشته سفر کنند  .  چشم انداز ( به آینده ) روندی سازنده و نگاه قهقرایی یک روند ترمیمی است و ساخت چیزهای جدید معمولا دشوارتر از بازسازی ساختارهای قدیمی است  .  این امر به این دلیل از اهمیت برخوردار است که افراد اغلب از راحت بودن یادآوری خاطرات و یا تصور آن‌ها استنتاج می‌کنند  .  اگر افراد تصور شیوه‌هایی را که ارزش‌ها ، رفتار و ویژگی‌ها و اولویت‌هایشان در آینده تغییر خواهند کرد را دشوار بیابند ، احتمال دارد دشواری تصور و تجسم تغییر فردی را با عدم احتمال خود تغییر اشتباه بگیرند  . با وجودی که عمق و عظمت ایده پایان توهم تاریخ در برخی از تحقیقات ما برای جوانان گسترده تر از افراد سالمند‌بود ، اما شواهد آن در هر مرحله از زندگی بزرگسالان که ما مورد تحلیل قرار دادیم ، مشهود‌بود  .  به نظر می‌رسید که هم نوجوانان و هم پدر بزرگ و مادربزرگ‌ها معتقد‌بودند که سرعت تغییر فردی به‌طور قابل‌توجهی کند‌شده‌است و به تازگی به افرادی بدل شده‌اند که احتمالا تا آخر عمر بی‌تغییر و ساکن باقی خواهند ماند  .  به نظر می‌رسد تاریخ همیشه امروز به پایان می‌رسد  . یادداشت زیر ترجمه برگرفته‌ای از وبلاگ دریک بوندز است که روز 8 ژانویه منتشر‌شده‌است  .