مستند «آشغالدونی»، شرایط محیط زیست و جایزه اسکار
«برنده شدن جایزه اسکار خیلی عالی خواهد بود اما من همینجوری هم احساس پیروزی می کنم. همین قدر که مردم از تلاش ها و کشمکش های چند ساله ما آگاه بشن و ببینن که «کاتادور» بودن یا آشغال جمع کردن چقدر کار سختیه برای ما کافی است»
« زباله دانی برزیل » Brazil Wasteland نام یکی از فیلم‌های مستندی است که امسال نامزد دریافت جایزه اسکار‌شده‌است  .  این فیلم نگاهی است به کارگران بازیافت زباله در یکی از بزرگ ترین خاک چال‌های دنیا در برزیل و یک هنرمند برزیلی تبار ساکن نیویورک که از این زباله‌ها آثار هنری می‌سازد  . فیلم « زباله دانی برزیل » در سال 2010 در جشنواره فیلم ساندنس توانست جایزه بهترین فیلم مستند سال جهان را از آن خود سازد  . ویک مونیز ، یکی از ابرستاره‌های صحنه هنرهای تجسمی به شمار می‌رود که به عنوان یک عکاس هنری در سطح جهان از معروفیتی چشمگیر برخوردار است  .  مونیز در این مستند با استفاده از اشیائ روزانه و مواد پیش پا افتاده یا به‌طور کلی اشیائ یافت‌شده‌در میان زباله‌ها ، پرتره‌های عظیمی را از کارگران این زباله دانی‌ها تهیه می‌کند  . پس از ده‌ها سال گمنامی ، کارگران خاک چال « ژاردیم د گراماچو » یا « باغچه زباله » که به زبان پرتغالی به آن‌ها « کاتادورز » می‌گویند ، در این محل که یکی از بزرگ ترین زباله دانی‌های برزیل محسوب می‌شود ظاهر‌شده‌و در این فیلم مستند که تهیه آن به کارگردانی « لوسی واکر » سه سال به طول انجامیده به شهرت رسیده‌اند  .  لوسی واکر می‌گوید :« فقط یک چیز مهم یادتان باشد و آن هم این است که هرچیزی را که به عنوان آشغال بیرون می‌ریزید هرگز ناپدید نمی‌شود  ! » پیش از این‌ها ،« مونیز » که به عنوان یک عکاس و هنرمند تجسمی ، با استفاده از مواد بازیافت شدنی که کارگران از میان زباله‌ها جمع کرده‌بودند چند پرتره بزرگ خلق کرد که برخی از آن‌ها در شهرهای لندن و « سائو پولو » در برزیل به نمایش و فروش گذاشته شد  . سباستیان کارلوس دوس سانتوس ، رئیس اتحادیه گردآورندگان زباله‌های قابل بازیافت ، یکی از افرادی است که در فیلم مستند « آشغالدونی برزیل » ظاهر‌شده‌است و قرار است تا در روز بیست و هفتم فوریه در محل برگزاری جوایز اسکار در « کداک تیاتر » هالیوود « ویک مونیز » را همراهی کند  .  سانتوس می‌گوید :« برنده شدن جایزه اسکار خیلی عالی خواهد‌بود اما من بدون آن هم احساس پیروزی می‌کنم  .  همین قدر که مردم از تلاش‌ها و کشمکش‌های چند ساله ما آگاه شوند و ببینند که « کاتادور » بودن یا آشغال جمع کردن چقدر سخت است برای ما کافی است » . خاک چال ژاردیم د گراماچو ، این بزرگ ترین خاک چال دنیا ، هر روز به صورت 24 ساعته باز است و روزانه 9 هزار تن زباله از شهر « ریو دو نژانیرو » و چهار شهر عمده دیگر برزیل در آن خالی می‌شود  . در این « آشغالدونی » عظیم ، کارگران بطری‌های شیشه‌ای و پلاستیکی پیدا می‌کنند  .  اجسام آهنی که آن‌ها را دسته کرده و می‌فروشند تا دوباره از آن‌ها استفاده شود  .  گاهی اوقات درمیان آشغال‌ها اشیائ قیمتی و کتاب ، پول نقد و حتی گوشت‌های خامی که هنوز فاسد نشده‌اند هم پیدا می‌شود  .  « ایرما » یکی از « کاتادور »‌ها این گوشت‌ها را در قابلمه‌های دورانداخته‌شده‌می‌پزد و کارگران گرسنه آن را می‌خورند  .  گاه درمیان این آشغال‌ها اجساد مردگان هم پیدا می‌شود  .  قربانیانی که در جنگ مواد مخدر در « فاولا » ( زاغه نشین‌های اطراف شهرهای بزرگ در برزیل ) جان خود را از دست داده‌اند  .  این افراد اغلب به شیوه « گلوبند » که نام نوعی اعدام است که در آن یک لاستیک ماشین را دور گردن قربانی قرار می‌دهند و سپس او را به آتش می‌کشند کشته شده‌اند  .  گاه کاتادورها اجساد نوزادهای مرده را هم از میان این زباله‌ها بیرون می‌کشند  . جستجو و یافتن بیش‌ترین مواد بازیافت‌شده‌در میان این همه زباله شهری ، با زحمت و سخت کاری بیش از پنج هزار کارگر زن و مرد در این محل رخ می‌دهد  .  این زباله‌ها و کارگران زحمت کش آن درواقع الهام‌بخش « ویک مونیز » در نیویورک بوده‌اند  .  مونیز که خود در یک خانواده کارگردی به دنیا آمده است در ماه آگوست 2007 به زادگاه خود بزریل بازگشت تا با « کاتادور »‌ها یا همان گردآورندگان زباله کار کند  . مونیز از کارگران چندین عکس در ژست‌های مختلف که درنقاشی‌های معروف هنرمندان شناخته شده‌ای چون ژاک لوئی داوید و پابلو پیکاسو به چشم می‌خورد گرفت  .  بعد عکس‌ها را بزرگ کرد به صورتی که کف زمین کارگاه او را پوشاند  .  مونیز سپس با استفاده از زباله‌های بازیافت‌شده‌، بخش‌های مختلف این عکس‌ها را پرکرد و به آن‌ها رنگ ، بافت و بعد داد  .  او از نتیجه نهایی که باید از بالا به آن نگاه می‌کرد یک بار دیگر عکس گرفت  . مونیز می‌گوید :« وقتی این کارگران یعنی « کاتادور »‌ها بالای پله‌های مخصوص رفتند تا به این پرتره‌ها بزرگ از خودشون نگاه کنن ، خیلی احساساتی شدند  .  برای اینکه تصویر بزرگ خودشون را می‌دیدند که تنها با چیزهایی درست‌شده‌که خود آن‌ها هر روز با دستهای خودشو و با زحمت زیاد جمع کرده‌بودند  .  تماشای عکس العمل آن‌ها برای من با ارزش ترین پاداش‌ها بوده است  . » اما چیزی که دراین فیلم مستند گنجانده‌نشده‌این است که که از اول ماه مارچ یعنی سه روز بعد از برگزاری مراسم اسکار ، زباله‌های شهری به یک خاک چال دیگر منتقل می‌شوند و خاک چال « گراماچو » برا ی همیشه تعطیل خواهد شد  . با مقررات جدید محیط زیستی و بهداشتی ، از این پس زباله‌ها درشهر جداسازی خواهند شد و به این صورت شغلی برای « کاتادور »‌ها باقی نخواهد ماند  .  هرچند همه از جمله بازیافت‌کنندگان این زباله‌ها معتقدند که این کاری سخت و بس خطرناک و غیربهداشتی است و کارگران در ازای انجام کثیف ترین کار شهری دستمزد ناچیزی دریافت می‌کنند  . ویک مونیز ، کارگردان فیلم « زباله دانی برزیل » حدود سیصد هزار دلار بودجه به سازمان بازیافت‌کننده و کارگران آن اختصاص داده است  .  کاتادورها با این پول یک دفتر و یک انبار ساخته‌اند و در کلاس‌های مدیریتی که از طریق یک سازمان غیر انتفاعی برگزار می‌شود شرکت می‌کنند تا بلکه روزی بتوانند شرکت بازیافت زباله خود را بازکنند  .