علاوی ممکن است برای تشکيل دولت آتی عراق سراغ تهران برود
نيويورک تايمز می نويسد مسئول مذاکرات تشکيل دولت در ائتلاف علاوی سه ساعت با سفير ايران در بغداد گفتگو داشت
نیویورک تایمز زیر عنوان " ایران میزبان هیات‌ها پس از انتخابات عراق " می‌نویسد هنگا می‌که قرار است دولتی دمکراتیک شکل بگیرد بنظر میرسد ایران مکانی نیست که بتوان برای راهنمائی سراغ آن رفت ، اما این دقیقا همان کاری است که اغلب گروههای سیاسی عراق بلافاصله پس از انتخابات پارلمانی ماه گذشته انجام دادند  . هنوز جوهر نتایج رای‌گیری خشک نشده‌بود که سه ائتلاف از چهارائتلاف عمده سیاسی عراق با عجله هیات هائی را روانه تهران ساختند  .  هیچیک از آن‌ها نماینده‌ای به سفارت آمریکا در بغداد نیز نفرستاد ، چه رسد به اعزام هیاتی به واشنگتن  .  واشنگتن هم سعی به مداخله نکرد  .  حتی ایاد علاوی ، کاندیدای سکولار نیز ، که ائتلاف عراقیه او برنده بیش‌ترین کرسی‌ها شد ، و اقدام ایران در حمایت از یک اکثریت پارلمانی را تقبیح و محکوم کرده‌بود ، حرفی از آمریکائی‌ها نشنید  .  او ابتدا به شوخی گفت شاید از قیافه من خوششان نمی‌آید ، و بعد جدی تر گفت فکرمیکنم آن‌ها نمی‌خواهند با هیچ دیداری مرتبط شناخته شوند ، چون نمی‌خواهند جانبدار یک گروه علیه گروهی دیگر به حساب آیند  . اما مقامات ایرانی چنین ملاحظاتی را نشان ندادند و علنا ازاحزاب مذهبی شیعه خواستند اختلافاتشان را کنار بگذارند تا بتوانند از برتری آرای خود برای گزینش نخست وزیرآتی استفاده کنند  . پیش از آنکه تمامی نتایج در بغداد اعلام شود ، جلال طالبانی رئیس جمهووری ، از سوی ائتلاف کردستان ، و عادل عبدال مهدی ، معاون ریاست جمهوری از ائتلاف ملی تحت سلطه شیعیان ، روز شنبه به تهران رفتند تا به ظاهر در جشن سال نو ایرانی ، که هفته پیش از آن شروع شده‌بود ، شرکت کنند  .  نوری المالکی نخست‌وزیر نیز که در رقابت‌ها ، پس از آقای علاوی دوم است ، همزمان ، هیاتی از ائتلاف دولت قانون خود را روانه تهران ساخت  . رند ال رحیم ، کاندیدائی از ائتلاف عراقیه میگوید این ائتلاف تنها ائتلافی‌بود که هیاتی در تهران نداشت  .  او میگوید آن‌ها فکر می‌کنند ایران در سیاست‌های عراق نقش داوری و حکمیت و میانجی دارد و برای سروسامان دادن به امورداخلی خود به ایران محتاج‌اند  . خود آقای علاوی میگوید قصدی برای سفربه تهران نداشته است  .  او میگوید فکر نمی‌کنم چنین اقدامی عاقلانه باشد  .  رفتن به ایران و مذاکره در باره تشکیل یک دولت ، نه در جهت منافع عراق است و نه به سود ایران  . دو ائتلاف از چهار ائتلاف بزرگ انتخاباتی عراق در سلطه احزاب شیعه است  .  حزب دعوه آقای مالکی ، که بخشی عمده از ائتلاف دولت قانون اوست ، 89 کرسی را درمقابل 92 کرسی ائتلاف عراقیه کسب کرده است  .  در ائتلاف ملی عراق ، پیروان مقتدا صدر ، آخوند افراطی شیعه ، که از سال 2007 در ایران زندگی می‌کند ، بیش‌ترین کرسی‌ها دارد  .  آنان قریب 40 کرسی از 70 کرسی ائتلاف ملی را در پارلمان آتی عراق کسب کرده‌اند  .  بقیه کرسی‌ها ، بیشتر به مجلس اعلای اسلامی تعلق گرفته است که پیشتر بزرگترین حزب شیعه عراق‌بود  . در ماههای منتهی به انتخابات هفتم مارس عراق ، دیپلمات‌های ایران علنا آقای مالکی را زیر فشار گذاشته‌بودند که به ائتلاف ملی ملحق شود  .  اما پیروان صدر که آقای مالکی را در سرکوبی منجر به نابودی قدرت شبه نظامی شان مقصر می‌شناسند مانع از هرگونه توافقی شدند که می‌توانست وی را کاندیدای نخست وزیری کند  .  بهمین جهت آقای مالکی تصمیم گرفت ائتلاف خود را بوجود بیاورد  . دو ائتلاف تحت سلطه شیعیان ، متفقا ، می‌توانند به راحتی برائتلاف آقای علاوی فائق شوند ، هرچند که ممکن است برای شکل بخشیدن به اکثریتی با 163 کرسی در پارلمان عراق که 325 کرسی دارد ، کماکان به حمایت کردها ویا احزاب دیگر نیز نیاز داشته باشند  . بعضی‌ها نشانه هائی از تضعیف نقش ایران در عراق ، و یا دست کم محدود شدن آن را می‌بینند  .  Brett H  .  McGurk که در دولت بوش و اوایل دولت اوباما درعراق برای شورای امنیت ملی آمریکا کار میکرد و اکنون در شورای روابط خارجی است میگوید نفوذ ایران باقی میماند اما نه آنچنان قاطع و سرنوشت ساز  . بسیاری از تحلیلگران میگویند آقای علاوی می‌تواند برای پیروزی به کسب حمایت از سایرگروهها امیدوار باشد مشروط بر اینکه به نوعی از حمایت ایران برخوردار شود  . نشانه هائی وجود دارد که آقای علاوی ممکن است چنین تلاشی را انجام دهد  .  رفیع ال عیساوی ، معاون نخست وزیری عراق که با ائتلاف عراقیه آقای علاوی است ، و برای او مذاکرات تشکیل یک دولت ائتلافی را رهبری می‌کند ، روز چهارشنبه با سفیر ایران ملاقات کرد  . آقای عیساوی بعد از این ملاقات گفت امور مربوط به دولت آتی عراق موضوعی داخلی است  . حسن کاظمی قمی سفیر ایران نیز به همان اندازه محتاط‌بود  .  وی گفت همان‌طور که ما هرگونه مداخله‌ای را در امور داخلی مان نمی‌پذیریم به خودمان نیز اجازه مداخله در امور دیگران را نمی‌دهیم  .