روزانه نگاری ديگر از خط پايان گذشت – روز شانزدهم
او زبانی را يافته بود مشترک ميان ظالم و مظلوم، دارا و ندار، کتاب خوانده و کتاب نخوانده. زبان خنده، که بازگو کننده درد و هم درمان درد بود
اگر تعریف ساده و بدون زر و زیور ژورنالیست این باشد که ژورنالیست کسی است که رخدادهای دوران خود را به زبانی قابل فهم به آگاهی مردم خود می‌رساند و چهره هر روز جامعه را در تاریخ‌نگاری روزانه خود تصویر می‌کند ، ارحام صدر را باید اول ژورنالیست و « روزانه نگار »* خواند تا آکتور و هنرپیشه  . ارحام صدر که کسی لازم نبود اسم کوچکش ( رضا ) را بنامد یا بداند ، در هر شب بر صحنه تئاتر که در روزگار پیش ، حالت و موقعیت تلویزیون امروز را داشت ، در حقیقت برای مخاطب خود ، مردم ، « روزانه نویسی » می‌کرد و بدیهه سرایی او ، گزارش هر شب او را متفاوت می‌کرد ، اما زبانی را که او به کار می‌گرفت ، « زبان خنده »‌بود  . چرا که راهی بهتر از خنده و طنز برای « فهماندن » و « شیر فهم کردن » و « کم خطرتر شیر فهم کردن » نمی‌توانست بیابد  . نه اینکه این قضیه اختیاری و انتخابی باشد که هر کسی بتواند از عهده اش برآید بر عکس ، این از آنگونه « نبوغ » است که گاه نسلها باید برای دیدن چیزی شبیه به آن در انتظار نشست  . در روزانه نگاری * خود بر صحنه‌ای که شش دانگ آن را همیشه در تصرف داشت ( صحنه تئاتر )، ارحام صدر مخاطب خود را از همان آغاز خلع سلاح می‌کرد ، یعنی اول به خود می‌خندید بعد می‌رسید به او  .  و در میان این خنده‌ها ، یا روزها و ساعتهای بعد ، تازه این مخاطب به یادش می‌آمد که کیست  ؟  در کجا ایستاده  ؟  چه می‌کشد  ؟  از کی می‌کشد  ؟  و یا چه می‌کند  ؟  و در مورد کی می‌کند  ؟ فرق نمی‌کرد مخاطب و تماشاچی کی باشد  .  از خواص باشد یا عوام ، با سواد باشد یا بی‌سواد ، صاحب زور باشد یا درمانده و بی‌زور  .  همچنان که فرق نمی‌کرد چه دورانی باشد ، دوران شاه باشد یا دوران شیخ  . او زبانی را یافته‌بود مشترک میان ظالم و مظلوم ، دارا و ندار ، کتاب خوانده و کتاب نخوانده  .  زبان خنده ، که بازگو‌کننده درد و هم درمان درد‌بود  . ارحام صدر ، استاد ارحام صدر ، مردی که همه ما ، همه ما به او خنده‌ای بدهکاریم نیز ، از خط پایان گذشت و رفت  . * یک توضیح که فکر میکردم لازم نباشد اما  ..... ‌بود  . واژه جورنالیست انگلیسی که رایج آن در فارسی ژورنالیست فرانسوی است ، بعنوان روزنامه نگار و روزنامه نویس در فارسی ترجمه‌شده‌که به اقتضای شرایط روز در ایام گذشته بوده است  .  کار ژورنالیستی محدود میشده به نگارش در روزنامه چاپی  .  اما ، هر چه پیشتر رفته ایم این کلمه " روزنامه نگار " برای توصیف جماعتی که امروزه ممکن است گذرشان هم به ساختمان یک روزنامه نیفتاده باشد ، اما در رسانه‌های بزرگ و کوچک تلویزیونی و رادیوئی کار ژورنالیستی را انجام میدهند ، واژه‌ای نامعقول جلوه می‌کند  .  بنابراین برای برگرداندن نزدیکتر واژه جورنالیست ( ژورنالیست ) به فارسی شاید معقول تر ، استفاده از واژه " روزانه نگار " باشد که می‌تواند هر خبرنگار و جورنالیست رادیوئی ، تلویزیونی و یا اینترنتی را در بر بگیرد و در این حال " روزنامه نویس " را هم شامل شود  .