استفاده از کودکان در بمبگذاری های انتحاری در افغانستان
علی احمد می گويد: به من گفتند اگر حمله انتحاری بکنم به بهشت ميروم، حتی اگر فقط يک آمريکايی کشته شود؛ از آنها پرسيدم که خودم هم کشته می شوم، آنها گفتند روحم آرامش پيدا خواهد کرد
در افغانستان شورشیان در مقابله با نیروهای افغان و ائتلاف دائما تاکتیک‌های جنگی خود را تغییر می‌دهند  .  بورکا می‌پوشند  .  بمب را در عمامه خود پنهان می‌کنند و بویژه از کودکان در بمبگذاری‌های انتحاری ، استفاده می‌کنند  . علی احمد یک پسر 13 ساله پاکستانی که در افغانستان شیوه‌های جنگ آموخته است ، می‌گوید : به من یاد دادند چطور از تفنگ استفاده کنم ، چطور با فشار دادن یک دکمه ، حمله انتحاری بکنم  .  اول گفتند به من پول می‌دهند  . علی ، پدر و مادر خود را از دست داده و او و برادر کوچکش با عمویشان در بلوچستان پاکستان زندگی می‌کردند  .  سه ماه قبل او از خانه فرار کرد  . این پسربچه 13 ساله می‌گوید : سه نفر را در نزدیکی مرز دیدم و از آن‌ها خواستم به من کار بدهند  .  آن‌ها من را گرفتند و چشم‌ها و دست و پایم را بستند و به یک مرکز آموزشی بردند  .  بیست روز به من آموزش دادند  . پس از آموزش از علی خواسته شد با بستن بمب به خودش به یک پایگاه ایالات متحده در افغانستان حمله کند  . علی احمد می‌گوید : به من گفتند اگر حمله انتحاری بکنم به بهشت می‌روم ، حتی اگر فقط یک آمریکایی کشته شود  .  از آن‌ها پرسیدم که خودم هم کشته می‌شوم  ؟  آن‌ها گفتند روحم آرامش پیدا خواهد کرد  . علی می‌گوید او قصد فرار داشت اما چند شهروند افغان که حرکات او را مشکوک دیدند او را به مقام‌های امنیتی تحویل دادند  . مقام‌های قندهار می‌گویند شورشیان اخیرا تلاش می‌کنند با سربازان مقابله رو در رو نکنند و از کودکان برای حمله‌های انتحاری استفاده کنند  . ژنرال عبدل رازق ، فرمانده پلیس قندهار ، می‌گوید : استفاده از کودکان تاکتیک جدید دشمن است  .  به بچه‌ها 50 تا 100 افغانی داده می‌شود و آن‌ها نمی‌دانند چه چیزی را حمل می‌کنند و انفجار بمب هم از راه دور انجام می‌شود  .  به بچه‌ها می‌گویند زنده می‌مانند  .  آن‌ها بچه هستند و باور می‌کنند  .  ولی آنهایی که بزرگترند دیگر نمی‌خواهند این کار را انجام بدهند  . طالبان افغانستان ادعا می‌کند از کودکان در بمبگذاری استفاده نمی‌کند  . علی در بازداشت است و مقام‌های امنیتی نمی‌دانند با او چه کنند  .  او خانواده‌ای ندارد و هیچ پناهگاهی نیز حاضر نیست او را بپذیرد  .  علی می‌گوید می‌خواهد درس بخواند و بازی کند مانند پسربچه‌های هم سالش  .