جشنواره فیلم کن و جهانی بودن آوارگان
آکی کوریسماکی آوارگی پسرکی آفریقایی را در یکی از شهرهای بندری فرانسه به تصویر می کشد که گویی با معصومیتش تجسم مادی خدایان بر زمین است تا واکنش انسان ها را نسبت به خود دریابند
جشنواره جهانی فیلم کن همچون سال‌های اخیر نگاه ویژه‌ای به آوارگان و پناهجویان و شرایط زندگی شان در کشور زیستگاه دارد  .  هرچه گروه‌هایی از سیاستمداران کشورهای مهاجرپذیر تلاش دارند مشکلات داخلی را برگردن حضور آوارگان نهند ، فیلمسازان و جشنواره‌های سینمایی نگاه حمایتی خود از پناهجویان را بیشتر می‌کنند  . چنین است که گروه‌های تندرو ضدخارجی که در تلاش برای جلب افکار عمومی و کسب آرای انتخاباتی هستند ، کارزار تبلیغاتی و گاه آلوده به خشونت‌های خونین علیه خارجیان را سازماندهی کرده و چنین می‌نمایانند که مشکلات جامعه برخاسته از حضور این آوارگان است  .  در جهتی دیگر جشنواره کن به یاری فیلمسازان برجسته‌ای همچون آکی کوریسماکی نگاهی دیگر به این رویداد دارد  . آکی کوریسماکی فیلمساز فنلاندی که با فیلم « Le Havre » ( نام بندری در فرانسه ) دومین فیلم فرانسوی زبان خود در بخش رقابتی جشنواره جهانی کن شرکت کرده ؛ به این مشکل جامعه امروزی پرداخته است  . آکی کوریسماکی ، از امیدهای سینمای اندیشه ورز و اجتماعی امروز اروپا ، در این فیلم برآمده از فضایی اساطیری آوارگی پسرکی آفریقایی و مهاجر را در یکی از شهرهای بندری فرانسه به تصویر می‌کشد که گویی با معصومیتش تجسم مادی خدایان بر زمین است تا واکنش انسان‌ها را نسبت به خود دریابند  . این پسرک آفریقایی بی‌کس و کار رهاشده در بندری فرانسوی و گویی از نقطه‌ای نامشخص از جهان به این بندر رسیده ، توسط پلیس یافت می‌شود  .  سپس مردی فرانسوی سرپرستی او را برعهده می‌گیرد  .  راهی خلاف آمد عادت در جامعه‌ای که فاصله با بیگانگان « مزاحم » اساس و پایه برخوردشان با مهاجران است  . نامعینی زادگاه و بندری فرانسوی بعنوان مکان رویدادهای ناشی از عدم پذیرش انسان مدرن پدیدآوردنده تراژدیی‌ست که گویی به این زودی‌ها حل‌نشده‌باقی خواهد ماند  . آکی کوریسماکی در این باره می‌گوید : « من ده ساله‌بود که دریافتم دچار یاس از زندگی شدم و بر آن شدم تا آن چیزی را بسازم که نداشتم  .  از این رو امیدآفرینی برای دیگران را خلق کردم  .  زیرا آن‌ها هنوز چیزی برای زندگی داشتند  . » امیدآفرینی خلق‌شده‌از سوی آکی کوریسماکی در این فیلم مشهود است  .  پسرک ده ساله آفریقایی سرگردان در یکی از بندرهای فرانسوی توسط یک شهروند فرانسوی به سرپرستی پذیرفته می‌شود و همین مایه‌های امید به زندگی را به دیگران نیز سرایت می‌دهد  . آکی کوریسماکی می‌گوید من پاسخ روشنی برای حل مشکلات اجتماعی و اقتصادی مهاجران به اروپا را ندارم  .  اما اگر سیاستمداران از اتاق هتل‌هایشان به بیرون تشریف بیاورند ، بی‌گمان راه حلی برای این مشکل خواهند یافت ؛ اما به نظر نمی‌رسد که آنان علاقه‌ای به زندگی‌ای بیرون از اتاق هتل و مرسدس بنزهایشان داشته باشند  . » آکی کوریسماکی با این فیلم می‌خواهد بگوید مهاجران به اروپا زاینده مشکلات جامعه اروپایی نیستند ، بلکه نمود یک مشکل بزرگ جهانی ، یعنی ناسالم بودن رابطه حکومت‌ها با مردم  .