وضع رقت بار آوارگان سوری در کمپ های پناهندگی
جنگ داخلی سوریه وارد سومین سال می شود و شمار آوارگانی که خود را به پناهگاه هایی در مرز ترکیه رسانده اند مدام در حال افزایش است.
جنگ داخلی سوریه کم کم وارد سومین سال می‌شود و شمار آوارگان این کشور رو به افزایش است  .  بسیاری خود را به پناهگاه‌هایی در مرز ترکیه رسانده‌اند تا پس از ماه‌ها انتظار به ‌آن‌سوی مرز منتقل شوند  .  در کمتر از یک سال این پناهگاه‌ها به شهرک‌هایی با شرایط خاص خود تبدیل شده‌اند  . باب السلامه یکی از این کمپ‌ها در شمال سوریه است  .  زندگی در آنجا یکنواخت است و ساکنان در انتظار انتقال به کمپ‌های پناهندگی در ترکیه هستند  .  این پناهگاه در ده ماه گذشته از هیچ به یک شهرک با جمعیتی حدود 1٥ هزار نفر تبدیل‌شده‌است که در چادر و بدون امکاناتی مثل برق و آب به سر می‌برند  . محمود اسد ، نوجوان 1٥ ساله‌ای که پنج ماه پیش با خانواده اش از حلب به این کمپ رفته به صدای آمریکا می‌گوید زندگی آنجا سخت است : « اینجا خیلی گرم است  .  پشه‌ها نیشمان می‌زنند و مگس زیاد است  .  برادرم را مار نیش زد  . » بهداشت پایین سلامت افراد را به خطر می‌اندازد  .  دکتر نمیر الناصر ، رئیس بخش پزشکی کمپ نگران شیوع وبا و تیفوئید است : « تغذیه در اینجا بسیار بد است  .  غذاهای گوشت‌دار هفته‌ای یک بار به افراد داده می‌شود و تخم مرغ اصلا نیست  .  شیر وجود ندارد و تنها ماست به ساکنین داده می‌شود که برای این جمعیت کافی نیست  . » این پزشک می‌گوید با آن که آب تصفیه‌شده‌اما به دلیل نبود بهداشت ، ابتلا به اسهال فراوان است  . ساکنان کمپ روزی یک بار غذا دریافت می‌کنند  .  سال گذشته روزی سه بار غذا تقسیم می‌شد  .  غذای امروز بلغور گندم و فلفل سبز است  . برخی ساکنین دکه‌های کوچک راه انداخته‌اند  .  حسن می‌گوید روزی یکی دو دلار درمی آورد  .  او می‌گوید : « اینجا داریم می‌میریم  .  مردم پول ندارند  . » حسین 28 ساله چهار ماه پیش به کمپ باب السلامه آمده ، پس از آن که نیروهای سوریه برادرش را کشتند و روستایشان را بمباران کردند  .  او درباره سلاح‌های وعده داده‌شده‌کشورهای غربی و عرب به مخالفان می‌گوید : «‌ای کاش این سلاح‌ها زودتر به دست مخالفان می‌رسید  .  اما انشاالله به تغییر وضع کمک کند  . » کودکان عصرها سر کلاس می‌روند  .  محمد الاترش ، معلم 24 ساله این کلاس می‌گوید تلاش می‌کند روحیه جدیدی را به شاگردانش آموزش دهد : « آزادی بیشتر  .  هدف اصلی این است که آن‌ها بتوانند هرچه می‌خواهند را در هر جا و زمانی بگویند  . » با تمام این‌ها جو رقت بار است  .  پس از ماه‌ها انتظار ، راه رفتن به امن و امان به ترکیه هنوز برای خیلی‌ها هموار‌نشده‌است  .