برگزاری بزرگداشت بیژن نجدی نویسنده «یوزپلنگانی که با من دویده اند»
یکبار پیش از انقلاب نوشته هایش را در کیف گذاشته با اتوبوس راهی تهران شد تا ناشری بیابد، وسط راه در اتوبوس پشیمان شد و راه برگشت به لاهیجان را در پیش گرفت؛ چون احساس می کرد آثارش هنوز خام و نیاز پرورش بیشتر است. این تاخیر پانزده سال طول کشید
بزرگداشت بیژن نجدی نویسنده مجموعه داستان : « یوزپلنگانی که با من دویده‌اند » و برنده چندین جایزه ادبی از جمله جایزه قلم زرین گردون ، از سوی دوستدارانش در آکادمی هنر در تهران برگزار می‌شود  .  این بزرگداشت به بهانه فرارسیدن زادروز تولدش در 24 آبان خواهد‌بود  .  نجدی اگر زنده‌بود هفتاد ساله می‌شد  . به گزارش خبرگزاری مهر ، در این مراسم مرتضی پورحاجی درباره « میزان دخالت بلاغت شعری بر روایت‌شناسی داستان »، علیرضا سیف الدینی درباره « درنگ بوتیقایی به قصه‌های بیژن نجدی » و لیلا صادقی درباره « عناصر جهان‌های متنی در داستان بیژن نجدی » سخنرانی می‌کنند  . از دیگر برنامه‌های این مراسم سخنرانی یوحنا نجدی پسر زنده‌یاد نجدی و همچنین رونمایی از عکس‌های منتشر‌نشده‌این نویسنده است  . بیژن نجدی زاده شهرستان خاش استان سیستان و بلوچستان پس از پایان تحصیلاتش در رشته کارشناسی ارشد رشته ریاضیات به تدریس در دبیرستانهای لاهیجان مشغول‌بود  . بیژن نجدی نویسنده‌ای برخوردار از خلاقیتی شاعرانه به دلایل بسیار از جمله محدودیت فضای فرهنگی و هنری شهرستان‌ها آنچنان که شایسته‌بود نتوانست ازچنبره ناشناختگی رهیده و آثارش را بسیار زودتر به چاپ رساند  .  خودش اما گفته‌بود ، یکبار پیش از انقلاب نوشته‌هایش را در کیف گذاشته با اتوبوس راهی تهران شده‌بود تا ناشری برای آثارش بیابد ، وسط راه در اتوبوس پشیمان شد و بی‌آن که با ناشری حرف بزند راه برگشت به لاهیجان را در پیش گرفت چون احساس می‌کرد آثارش هنوز خام و نیاز پرورش بیشتر است  .  این تاخیر بیش از پانزده سال طول کشید  . از این رو تنها اثر بیژن نجدی که در زمان حیاتش به چاپ رسید ، همین مجموعه « یوزپلنگانی که با من دویده‌اند »‌بود  .  در نبود او ، همسرش کار ویرایش و انتشار دیگر آثارش را برعهده گرفت که تاکنون چندین مجموعه شعر و داستان را شامل می‌شود  . فرای ساختار شاعرانه داستانها ، چینش واژه‌ها و جملات برای پیش‌برد فضایی غیر متعارف از داستان در آثارش ، فرسودگی آرام عمر آدمهای ساکن شهرها را به خوبی در آثارش منعکس کرده است  . او بعدها در گفتگویی خود و نسلش را شبیه نسل رو به انقراض یوزپلنگانی دانسته‌بود که بی‌سروصدا در حال نابودی‌اند بی‌آن که فریادرسی داشته باشند  . بیژن نجدی شاید نماد صادقانه هنرمندان و نویسندگان شهرستانهای ایران باشد که سرشار از قریحه و خلاقیت‌اند ؛ اما به دلیل تمرکز امکانات در تهران که همواره نیز در تملک نانوشته و ذهنی گروهی‌ست ، نتوانست به موقع بدرخشد  . __ این نیز یکی از اشعار بیژن نجدی : نیمی از سنگها ، صخره‌ها ، کوهستان را گذاشته ام با دره‌هایش ، پیاله‌های شیر به خاطر پسرم نیم دگر کوهستان ، وقف باران است  . دریائی آبی و آرام را با فانوس روشن دریائی می‌بخشم به همسرم  . شب‌های دریا را بی‌آرام ، بی‌آبی با دلشوره‌های فانوس دریائی به دوستان دوران سربازی که حالا پیر شده‌اند  . رودخانه که می‌گذرد زیر پل مال تو دختر پوست کشیده من بر استخوان بلور که آب ، پیراهنت شود تمام تابستان  . هر مزرعه و درخت کشتزار و علف را به کویر بدهید ، شش دانگ به دانه‌های شن ، زیر آفتاب  . از صدای سه تار من سبز سبز پاره‌های موسیقی که ریخته‌ام در شیشه‌های گلاب و گذاشته ام روی رف یک سهم به مثنوی مولانا دو سهم به " نی " بدهید  . و می‌بخشم به پرندگان رنگها ، کاشی‌ها ، گنبدها به یوزپلنگانی که با من دویده اند غار و قندیل‌های آهک و تنهائی و بوی باغچه را به فصل‌هایی که می‌آیند بعد از من