کاهش تحريم های ايران مدبرانه نيست
تهران خواستار توافق نيست؛ سوال این است که آیا جهان می تواند ايران را وادار به توافق کند. کاهش تحریم ها چنين احتمالی را کمتر خواهد کرد
لارنس جی  .  هاس ، کارشناس ارشد سیاست خارجی ایالات متحده در شورای سیاست خارجی آمریکا در مقاله‌ای در centredaily  .  com به موضوع اثرپذیری تحریم ایران پرداخته است : « فراخوان برای کاهش تحریم‌های ایران به امید تحرک بخشیدن به مذاکرات جهانی بر سر برنامه هسته‌ای جمهوری اسلامی ، نتیجه معکوس به بار خواهد آورد  .  کاهش تحریم‌ها احتمال دستیابی به توافق را تقلیل می‌دهد و تا حدزیادی خطر حمله نظامی اسراییل را برای فلج کردن برنامه اتمی ایران ، افزایش خواهد داد  . طرفداران کاهش تحریم‌ها تصور می‌کنند چنین اقدامی گامی لازم است برای اعتمادسازی ، تا ایران اطمینان حاصل کند که آمریکا و بقیه کشورهای پنج بعلاوه یک - بریتانیا ، فرانسه ، آلمان ، روسیه و چین - خواستار رسیدن به توافق هستند  . » هاس با اشاره به دشواریهایی که ایران در داخل با آن روبروست ، می‌گوید آنچه ایران را وادار به بازگشت به میز مذاکره کرد ، تحریم‌های شدید تر‌بود ، نه امتیاز‌های جامعه جهانی و می‌افزاید : « در واقع ، اعمال تحریم‌ها ، امروز بیش از هر زمان دیگری اهمیت دارد  .  سالها غرب مشوق‌های اقتصادی به تهران ارائه کرد تا از پیگیری برنامه اتمی خود دست بکشد  .  اما تحریم تنها ابزار غیرنظامی باقی مانده در جهان است که از توسعه فنآوری و دانش فنی جمهوری اسلامی برای تولید تسلیحات هسته‌ای ، ممانعت به عمل آورد  .  اما ، زمان برای رسیدن به نتیجه به سرعت رو به پایان است  . » هاس پس از اشاره به گزارشهای جدید درباره غنی سازی‌های ایران می‌گوید مهارت ایران در مذاکرات و خریدن وقت باعث‌شده‌که ایران پیشرفت بیشتری در برنامه اتمی اش داشته باشد و این باعث شد که رهبران 5 + 1 هشدار دهند که نمی‌خواهند گفتگوها فقط به صرف انجام گفتگو صورت پذیرد ، با این حال : « پنج بعلاوه یک با مذاکره‌کنندگان ایران در استامبول در تاریخ 14 ماه آوریل و در بغداد در تاریخ 23 ماه مه ملاقات کردند و پس از عدم دستیابی به نتیجه ، توافق کردند که دوباره در مسکو در تاریخ 17 ماه ژوئن تشکیل جلسه دهند  .  این همان اتفاقی است که حدود یک دهه پیش هنگامی که گروه سه‌گانه اتحادیه اروپا - بریتانیا ، فرانسه و آلمان - مذاکرات سه ساله بی‌ثمر خود را انجام دادند ، به وقوع پیوست و این چیزی است که در سال‌های اخیر از طریق تکرار بسیاری از جلسات پنج بعلاوه یک با ایران رخ داد  .  دیپلمات‌های ایران حرف زدند ، با طعنه و بازی وقت گذراندند ، در حالیکه متخصصان کشور مشغول توسعه تکنولوژی هسته‌ای بودند و رهبران جمهوری اسلامی در مورد پیشرفت‌های بدست آمده به لاف زنی پرداختند و گفتند که برنامه اتمی شان غیرقابل توقف است  . با کاهش تحریم‌ها در حال حاضر ، پنج بعلاوه یک ایران را به تمایل واقعی برای رسیدن به توافق رهنمون نخواهد شد ، یعنی ایران با خواستهای توقف تولید اورانیوم غنی‌شده‌20 درصدی ، انتقال همه ذخایر اورانیوم غنی‌شده‌به خارج ، بستن تاسیسات فردو ، و دادن اجازه بدون محدودیت دسترسی بین‌المللی به تمام سایت‌های هسته‌ای ، موافقت نخواهد کرد  . در عوض ، کاستن از تحریم‌ها آخرین فرصت جهان را برای وادار کردن ایران به توافق به دلیل آشوب‌های اقتصادی بیشتر در داخل کشور ، از بین خواهد برد  . » هاس در پایان تحلیل اش می‌نویسد : « چنین حالتی همچنین صبر و شکیبایی اورشلیم را که با تجدید تهدید به نابودی از طرف رهبران جمهوری اسلامی ایران روبرو است ، به پایان خواهد رساند  .  به رغم همه شک و تردیدها ، رهبران اسراییل به تازه ترین گفتگوهای پنج بعلاوه یک قدری فرصت خواهند داد  .  اما برای همیشه منتظر نخواهند ماند که ایران به بازی معمول موش و گربه خود ادامه دهد تا سلاح‌های هسته‌ای بسازد و آسیب‌پذیری اسراییل را نزدیک تر سازد  . تهران خواستار توافق نیست  .  سوال این است که آیا جهان می‌تواند ایران را وادار به توافق کند  .  کاهش تحریم‌ها چنین احتمالی را کمتر خواهد کرد  . »