فرق آینده نگری با تیره بینی – روز یکصد و چهل و پنجم
علمی که هری سلدون از آن برای آگاهی دادن از آینده بهره می گیرد، علمی است که نه من توان ریاضی درکش را دارم و نه چنین آمار و اطلاعاتی که ل
در سریال بی‌مانند Isaac Asimov نویسنده روسی الاصل آمریکائی به نام Foundation یا « بنیاد » که ابتدا در سه کتاب خلاصه می‌شد و حرف اول و آخر را همان جا می‌زد ، اما در سال‌های بسیار دورتر چهار کتاب دیگر نیز به آن افزوده شد که با همه جذابیت نویسندگی Asimov ، با فلسفه وجودی Foundation زیاد همخوان نبود ، از علمی صحبت می‌کرد به نام psychohistory که در سال هائی هزاران سال بعد از این ریاضی دانی به نام هری سلدون با کمک آن ، آینده را در سطح کل جامعه پیش‌بینی می‌کرد  . این علم پیش گوئی ، طالع بنده و شما نبود که در ده روز یا ده هفته یا ده ماه یا ده سال دیگر اگر زنده باشی می‌روی به یک سفر و از این قبیل ترفندهای رمالی  . اساس این علم ، آنچنان که Asimov توضیح می‌دهد ، پیش‌بینی حرکت‌های یک جامعه با توسل و محاسبه میلیون‌ها اطلاعات از آدم‌های جوامع در یک دوره طولانی‌بود و این محاسبات ریاضی از اخلاق و عادات فردی در سطح چندین میلیونی و میلیاردی ، خطوط آینده را برای جوامع روشن می‌کرد  .  یعنی نگریستن با آگاهی و آگاهی دادن از آینده نه پیش گوئی و رمالی  .  ضریب اشتباه در این علم با کمتر بودن داده‌های اطلاعاتی ، بیشتر و بیشتر می‌شود  .  مثل همین آمارگیری هائی که از مثلا هزار نفر می‌پرسند به کی رای خواهی داد و بعد پیش‌بینی می‌کنند که فلان کس در فلان جا بیشتر رای می‌آورد و خیلی وقت‌ها این پیش‌بینی‌ها بخاطر دو عامل اصلی یکی کمی تعداد پرسش شونده و دیگری دینامیسم زمانی که ممکن است عقیده بنده نوعی را از دیشب تا به امروز عوض کند ، چرا که سیلی از اطلاعات از هر سو بر من می‌بارد ، می‌تواند رای و عقیده‌ام را عوض کند  . اما به هر حال آن علمی که هری سلدون از آن برای آگاهی دادن از آینده بهره می‌گیرد ، علمی است که نه من توان ریاضی درکش را دارم و نه چنین آمار و اطلاعاتی که لازم است در اختیار من قرار دارد  .  با این همه می‌توان از آینده آگاهی داد ، بدون آنکه نقش رمال و پیشگو را بازی کرد  . نه اینکه بشود گفت که ده سال دیگر چه چیزهائی اتفاق می‌افتد چون نوستراداموس چیزهائی گفته که چنین تعبیر می‌شود  .  اما می‌توان از مجموع اطلاعات و نه از مجموع تیتر روزنامه‌ها و خبرهای ناگوار تلویزیونی که فقط منعکس‌کننده امری « نامعمول » به نام « خبر » است ، مسیر حرکت بشریت را تعیین کرد که ما داریم کجا می‌رویم و به روزهای بهتر می‌رسیم یا بالعکس  . این گرفتاری قضاوت راجع به آینده بر اساس تیتر روزنامه‌ها و اخبار تلویزیونی ، تقریبا گریبانگیر اکثریت نویسندگان مثلا علمی تخیلی را گرفته و من و تو داستانی را نمی‌یابیم که در آن ذهن نویسنده فراتر از این هراس از آینده بر اساس خبر ، آینده‌ای قابلا زیست برای بشریت پیش‌بینی کرده باشد  . داستان‌ها و فیلم‌ها و تئوری‌ها تماما به روزهای پایان و مصیبت و آخر زمان و لاطاعلاتی از این قبیل می‌رسند انگار که کل جامعه بشریت و عقل همگانی این جامعه عیب کرده باشد که این چنین همه ساخته‌ها را نابود کند  .  آن هم اگر کافی نبود پیش‌بینی هائی مثل خوردن این کره به آن کره و از این قبیل ، برای آدم ظاهرا راهی باقی نمی‌گذارد جز آنکه بگوید ، تسلیم و خلاص و یا همچون کوتاه اندیشان واپس گرا اعلام بازگشت کل بشریت به روزگار گذشته و عصر حجر کند  . اما آنچه من ریاضی دان آگاهم و مثل دو بعلاوه دو ، پهلوی هم می‌گذارم آن است که تو همین گذشته ، مثلا صد سال گذشته را در نظر بگیر و وضعیت جامعه بشریت را در هر دوره ده ساله از همه جهات مطالعه کن و خلاص از نوستالژی نسبت به گذشته و ترسیم بهشتی خیالی از دوره‌های پیش ببین هر ده ساله تا چه حد « انسان » در کلیت از رفاه و آسایش و امنیت بیشتری بهره مند‌شده‌است  . یادت باشد که امپراطوران قرون پیش هم احیانا از دل دردی می‌مردند و تو راحت دو تا قرص بالا می‌اندازی و راحت می‌نشینی به کارت می‌رسی  .  وحشت از آینده اما به آن جهت نهادینه‌شده‌و مانده که من و تو را همیشه از ناشناخته ترسانده‌اند  .  در یک اتاق تاریک با وحشت گام می‌گذاریم و چون چراغ را روشن می‌کنیم ، هیچ نیست مگر همان اتاقی که‌بود  . من وتو‌ای دوست گرامی در مسیر رودخانه‌ای پیش می‌رویم که فقط می‌تواند جلو برود  .