مقابله با بحران کم آبی در ایران
در دوران ریاست جمهوری محمود احمدی نژاد، دولت او کنترل حوضه های آبریز را از تحت مدیریت واحد یک سازمان مسوول خارج کرد، و مدیریت آنها را بین مقامات استان هایی که به دنبال منافع خود بودند، تقسیم کرد.
اصفهان هنگام اوج خود در دوران صفویه ، به قدری باشکوه‌بود که به خاطر بلوارهایش ، کاخ‌هایش ، پل‌های سرپوشیده و مسجدهایش که بسیاری از آن‌ها تا به امروز هم باقی مانده‌اند ، لقب « نصف جهان » را به خود گرفته‌بود  .  این شهر که امروز 2 میلیون نفر جمعیت دارد ، و سومین شهر بزرگ کشور است ، یک چهار راه فرهنگی‌بود که مردم را از سراسر جهان جذب می‌کرد  . مهمترین شریانی که از این شهر عبور می‌کند ، زاینده رود است ، یک شاهراه آبی که باعث تغذیه و رشد برخی از اولین تمدن‌های ثبت‌شده‌در تاریخ ، و حفظ مردم اصفهان تا دوران مدرن‌شده‌است  .  اما دو سال است که رودخانه زاینده رود کاملا خشک‌شده‌است  .  این‌گونه نیست که کرانه رودخانه عقب کشیده باشد ، بلکه اصلا دیگر وجود ندارد و کویر جایگزین آن‌شده‌است  . رودخانه رو به موت زاینده رود بارزترین نشانه بحران آب است  .  بحرانی که موجودیت اصفهان را به‌طور جدی تهدید می‌کند  .  سطح آب‌های زیرزمینی کاهش یافته‌اند ، چاه‌ها خشک شده‌اند و اکوسیستم نابود‌شده‌است  .  این بحران نیازمند گام‌های جدی دولت در سطح سراسری و محلی است که به مسئله سیاست‌های نامناسب و شکست خورده دولت‌های قبل بپردازد  .  بحران کم آبی همچنین می‌تواند برای غرب در دوران دشوار روابطش با تهران ، فرصتی برای یافتن زمینه‌های مشترک ایجاد کند  . دلایل بحران آب اصفهان بسیار است ، اما گرفتاری با یک خشکسالی شدید در سال 1999 آغاز شد که گریبان بخش‌های وسیعی از کشور را گرفت  .  در منطقه اصفهان ، خشکسالی در سال 2008 بدتر شد و همچنان ادامه دارد  .  این وضعیت سخت ، اما قابل مدیریت ، به خاطر سوئ مدیریت سیاسی بسیار بدتر شد  . در دوران محمود احمدی نژاد ، رئیس جمهوری قبلی ، که از سال 2005 ( 1384 ) تا 2013 ( 1392 ) در قدرت‌بود ، دولت او کنترل حوضه‌های آبریز را از تحت مدیریت واحد یک سازمان مسوول خارج کرد ، و مدیریت آن‌ها را بین مقامات استان‌هایی که این منابع از استان‌هایشان عبور می‌کرد ، و به دنبال منافع خود‌بودند ، تقسیم کرد  .  مقامات استانی نیز منابع آبی را برای مصرف در کشاورزی ، صنعت ، و مصرف خانگی اختصاص دادند ، بدون آنکه به حفاظت از ذخایر آبی توجهی کنند  .  این تصمیم یک اقدام با انگیزه‌های سیاسی‌بود که در کوتاه مدت محبوب واقع شد ، اما باعث ایجاد یک « رقابت مخرب » در عرصه منابع محدود آب ایران شد  .  یارانه‌های سخاوتمندانه به کشاورزان باعث شد آن‌ها زمین‌های زراعی خود را بدون توجه به قیمت محصولات در بازار ، و یا بدون در نظر گرفتن حفاظت از منابع آبی ، از آب اشباع کنند  .  علاوه بر یارانه‌ها ، مقامات استانی گسترش صنایعی را تشویق کردند که به آب زیاد نیاز دارد ، مانند صنایع فولاد ، بدون آنکه به تاثیر این صنایع آب بر در پایین دست توجه کنند  . افزایش سریع جمعیت ایران نیز کمکی نکرد  .  جمعیت ایران طی 40 سال گذشته بیش از دو برابر‌شده‌است و نسل جدید سبک زندگی مدرن با مصرف آب زیادی را اتخاذ کرده است  .  مصرف آب لوله کشی‌شده‌در اصفهان 70 درصد بالاتر از میانگین جهانی است ، آن هم در منطقه‌ای که میزان بارندگی تنها یک سوم میانگین جهانی است  . مشکل مرکزی همچنان عدم تمایل مقامات برای استفاده از ابزار قیمت‌گذاری است ، آن‌ها می‌ترسند جامعه این سیاست را رد کند  .  از زمان انتخاب حسن روحانی در سال گذشته ، رئیس جمهوری ایران بارها در مورد نیاز کشور به برداشتن سیاست‌های آبی دولت قبلی سخن گفته است  .  اما این امر نیازمند لغو قوانین پوپولیستی است ، آن هم در دوره‌ای که هم اکنون اقدام او برای لغو برخی از این سیاست‌ها ، با اشتیاق گروه‌های ذینفع برای حفظ آن‌ها مواجه‌شده‌است  . اگر اراده سیاسی وجود داشته باشد ، و آقای روحانی حمایت لازم را جلب کند ، لازم است که دولت او مدیریت یکپارچه حوضه رودخانه‌ها را زیر نظر یک سازمان واحد بیاورد  .  سازمانی که قدرت وضع مقررات سفت و سخت را داشته باشد ، و همچنین به‌طور جدی برنامه‌هایی را که برای توسعه استان‌ها دنبال می‌شود ، مورد بازبینی قرار دهد  .  یارانه‌های مخرب و پر هزینه باید کنار گذاشته شوند ، و قیمت آب در منطقه اصفهان باید هم برای مصرف صنعتی ، و هم مصارف کشاورزی افزایش یابد  .  در صورتی که مقامات محلی ثابت کنند که حاضر نباشند با گرفتن تصمیمات سخت پایگاه رای‌دهندگان محلی خود را عصبانی کنند ، دولت سراسری باید وارد عمل شود و دخالت کند  .  همچنین در فناوری‌هایی که بازدهی آب بالا است ، باید سرمایه‌گذاری شود  .  درست نظیر کشورهایی مثل ژاپن که منابع در آن کمیاب است و به شدت در فناوری‌هایی که بهره وری بالای انرژی دارند سرمایه‌گذاری کرده‌اند ، کشورهایی که منابع آب در آن‌ها کمیاب است باید کار مشابهی انجام دهند  .  اقدام سریع در این باره کمک می‌کند که ایجاد تعادل بین توسعه اقتصادی و حفظ منابع آب کمتر دردناک باشد  . اما حتی این اقدامات ممکن است برای معکوس کردن روند بیابان زایی فعلی در ایران کافی نباشد که در آن صورت ، باید مصرف آب خانگی نیز جیره‌بندی شود  .  این کار نیازمند نصب سیستم‌های اندازه‌گیری ( پیشرفته ) مصرف آب خانگی و اجرای یک نظام قیمت‌گذاری است که مصرف‌کنندگان بالا ، از جمله صنایع باید هزینه بیشتری بپردازند  . ایران همچنین می‌تواند از کمک خارجی بهره مند شود  .  بحران آب در حقیقت فرصتی است برای آنکه ایران ، غرب و دیگر نقاط جهان تا حدی نزدیک شوند  .  کشورهای غربی باید با ایران تماس بگیرند و پیشنهاد تشکیل یک هیئت بین‌المللی را بدهند که در امور بحران آب و مسائل محیط زیستی به‌طور کل ، به ایران مشاوره دهد  .  این پیشنهاد ممکن است آرمانگرایانه به نظر برسد ، اما نمونه‌های قبلی خوب زیادی از این نوع وجود دارد که شامل شورای چین برای همکاری‌های بین‌المللی در امور محیط زیست و توسعه می‌شود ، هیئتی که در سال 1992 ایجاد شد که به چین در مسائل محیط زیستی مشورت می‌دهد و اعضای آن شامل نمایندگانی از چند کشور غربی هستند  . بخش خصوصی نیز باید وارد عمل شود  .  بسیاری از مواقع مسائل محیط زیستی به نوعی بیان می‌شوند که بخش خصوصی و دولتی را مقابل هم قرار می‌دهند  .  اما بیشتر مسائل مربوط به « پایداری » ( محیط زیست ) به همکاری بخش خصوصی و بخش دولتی نیاز دارد  .  بسیاری از راه حل‌هایی که برای ایران وجود دارد ، مثل استفاده از کنتورهای پیشرفته اندازه‌گیری مصرف آب منازل ، سیستم‌های شناسایی نشت آب ، یا جایگزینی لوله‌های ناکارآمد آب ، به سرمایه گذاری‌های نقدی بزرگ نیاز دارد که بخش خصوصی می‌تواند آن‌ها را فراهم کند و همراه آن سرمایه گذاری‌ها ، از بهترین فناوری‌های بین‌المللی استفاده کرد  . در زمانی که بسیاری از کشورهای غربی ، از جمله هر دو کشور ایالات متحده آمریکا و بریتانیا ، به دنبال روابط سازنده تر با ایران هستند ، و در زمانی که حسن روحانی در سازمان ملل متحد گفت که روابط بین ایران و دنیای خارج قرار نیست برای همیشه بد باشد ، حفظ آب یک موضوع بسیار عالی برای آغاز همکاری میان دو طرف است  .  این موضوعی است که همه بر سر آن توافق دارند : کمبود آب در ایران به نفع هیچ کس نیست  .