اسمیتسونین روز جهانی موزه ها را با نمایشگاهی از زندگی و سنت های نوادگان برده ها جشن می گیرد
«دوروتی براون هابلنار» پروفسور بازنشسته ای است که برای آگاه ساختن دیگران درباره شیوه های زندگی مردم «گولا» در کارولینای جنوبی، از ترانه ها، رقص و روایت های دلنشین استفاده می کند. او می گوید این مردم از نوادگان مستقیم بومیان غرب آفریقا هستند که در قرن های هفده و هیجده میلادی به عنوان برده به آمریکا آورده شدند
زندگی و سنت‌های دیرین نوادگان برده‌های غرب آفریقا که هم اکنون در مناطق ساحلی جنوب شرقی آمریکا زندگی می‌کنند ، در نمایشگاهی در بخشی از موزه اسمیتسونین شهر واشنگتن به نمایش گذاشته شد  .  این موزه هم چنین میزبان دانش پژوهی است که تحقیقاتش برای نخستین بار ارتباط میالن مردم « گولا گیشی » با زبان وسنت اجدادشان را آشکار کرده است و تلاش‌های این پژوهشگر برای آگاهی دیگران درباره این مردم و فرهنگ آن‌ها را به نمایش می‌گذارد  . درحال حاضر حدود نیم میلیون مردم بومی گولا ، ساکنان راستای خط ساحلی ایالت‌های کارولینا ، جورجیا و فلوریدا هستند  . « دوروتی براون هابلنار » پروفسور بازنشسته‌ای است که برای آگاه ساختن دیگران درباره شیوه‌های زندگی مردم « گولا » در کارولینای جنوبی ، از ترانه‌ها ، رقص و روایت‌های دلنشین استفاده می‌کند  .  او می‌گوید این مردم نوادگان مستقیم بومیان غرب آفریقا هستند که در قرن‌های هفده و هیجده میلادی به عنوان برده به آمریکا آورده شدند  .  این مردم تشکیل‌دهنده اصیل ترین جامعه آفریقایی آمریکایی‌ها در آمریکا هستند :« ما تنها آمریکائیان آفریقایی تباری در این کشور هستیم که می‌دانیم از کجا به اینجا آورده‌شده‌ایم و به همین خاطر هم فرهنگ ، تاریخ و سنت هامون رو حفظ کردیم و دوست داریم آن‌ها را به دیگران هم ارائه بدهیم  . » پرفسور هابلنار می‌گوید :« ما در کار با سنگ‌های معدنی وساختن آجر از گل و لای مهارت زیادی داشتیم  .  همچنین در رنگرزی و شیوه‌های مختلف کشاورزی دارای مهارت‌های خاصی بوده ایم  . » مردم گولا که در شالیزارهای برنج کار می‌کردند با و جود زندگی بردگی توانستند سنت‌های بومی خود از جمله قایق‌سازی ، سبدبافی و اجرای موسیقی مذهبی خود را به نسل‌های بعدی منتقل کنند  . نمایشگاهی که در موزه اسمیتسونین واشنگتن برگزار‌شده‌بر اساس پژوهش‌های محققی به نام « لوزنزو داوترنر » گذاشته‌شده‌است  .  او در دهه 1930میلادی تحقیقات گسترده‌ای در باره مردم گولا انجام داد  .  بیشتر عکس‌های این نمایشگاه نیز توسط « ترنر » گرفته‌شده‌است  .  نتایج تحقیقات ترنر نشان داده است که مردم گولا ، فرهنگ و سنت‌های خود را از طریق ترانه و قصه به نسل‌های دیگر منتقل کرده‌اند  . این پژوهشگر با استفاده از دستگاه‌های ابتدایی ضبط صدا ، گفتگو و ترانه‌های فولکلوریک مردم گولا را ضبط کرد تا آن‌ها را مطالعه کند  .  او این نظریه را که زبان مردم گولا فرم شکسته و ناقصی از زبان انگلیسی است را رد کرد و درعوض معتقد‌بود که این زبان تلفیقی است از گویش آفریقایی / انگلیسی و زبان « کرئول »  . آلسیونه آموس ، مسئول این بخش از موزه می‌گوید : « من هوش و استعداد این پژوهشگر را ستایش می‌کنم  .  او توانایی این رو داشت که زبان‌های متعددی رو یاد بگیره تا تحقیقات دقیق و موثق تری انجام بده  . » ریکاردو ویلیامز که بین مردم گولا در جزیره‌ای در کارولینای جنوبی بزرگ‌شده‌یکی از دیدار‌کنندگان از این نمایشگاه است :« نکته مهم در مورد این نمایشگاه اینه که کسانی که گذشته هاشون رو نمی‌شناسند می‌تونند با سنت‌ها و فرهنگ اجدادشون که میان ما رواج داره آشنا بشوند  .  این فرصت به همه داده‌شده‌تاا ریشه خانواده‌های خودشون رو پیدا کنند  . » باگذشت سالیان ، ریش سفیدهای جامعه گولا مرده‌اند  .  دیگران هم به خاطر ساخت و ساز و توسعه ، به اجبار مناطق بومی نشین را ترک کرده‌اند ، چرا که دیگر توانایی پرداخت مالیات و خرج و مخارج سنگین را نداشتند  .  دوروتی هابلنار می‌گوید او مصمم است تا سنت‌های قدیمی این مردم را زنده نگه دارد :« ما پایه‌های فرهنگ سیاهان رو به دیگران معرفی کردیم  .  در حال حاضر ما فرهنگی رو به انقراض هستیم  .  ولی باید به هرقیمتی که‌شده‌آن را زنده نگه داریم  . » بسیاری از مردم به این نظر موافقند و می‌گویند تاریخ غنی مردم گولا ، که اولین سیاه پوستان صاحب زمین در آمریکا به شمار می‌روند ، باید برای نسل‌های آینده حفظ شوند  .