زمینه‌سازی ملاقات رهبران آمریکا و کره شمالی بی سر و صدا در جریان است
برنامه‌های آماده‌سازی برای نشست آیندهٔ پرزیدنت ترامپ و کیم جونگ اون، رهبر کرهٔ‌ شمالی، مدتی است که بی‌سروصدا در کاخ سفید در جریان بوده است.
دونالد ترامپ ، رئیس‌جمهوری ایالات متحده پیشتر گفته‌بود : « ما با کرهٔ شمالی در تماس بوده‌ایم  .  ما در ماه مه یا اوایل ژوئن با آن‌ها دیدار خواهیم کرد  .  و من فکر می‌کنم که هر دو طرف برای این موضوع احترام فراوانی قائل خواهند‌بود و امیدوارم که ما بتوانیم به توافقی بر سر خلع سلاح هسته‌ای کرهٔ شمالی دست یابیم  .  آن‌ها این را گفته‌اند و ما هم همین را گفته‌ایم  .  به امید آن که این رابطه ، سالیان سال رابطه‌ای متفاوت باشد  . » بنا به گزارش‌ها ، پیونگ یانگ نیز تأیید کرده که کیم جونگ اون ، رهبر کرهٔ‌ شمالی ، مایل است در نشست آینده با پرزیدنت ترامپ در مورد غیرهسته‌ای شدن مذاکره کند  . این نشست ، در صورت برگزاری ، نخستین ملاقات یک رئیس‌جمهوری وقت آمریکا با یک رهبر کرهٔ شمالی خواهد‌بود  .  اما آیا رهبران دو کشور می‌توانند ، در شرایطی که آمریکا هرگز کرهٔ شمالی را از لحاظ دیپلماتیک به رسمیت نشناخته است ، با یکدیگر ملاقات کنند  ؟ گرگ برژینسکی ، دانشیار تاریخ ، ‌ دانشگاه جرج واشینگتن می‌گوید : « شما می‌توانید بدون به رسمیت شناختن ، با هم گفت‌وگو کنید  .  برای نمونه در سال 1972 وقتی که ریچارد نیکسون به چین رفت در آن زمان ایالات متحده هنوز جمهوری خلق چین را به عنوان دولت رسمی چین به رسمیت نشناخته‌بود و تنها جمهوری چین را به رسمیت می‌شناخت  .  با این وجود آن‌ها رفتند و با مائو تسه‌تونگ و چوان‌لای گفت‌و‌گو کردند  .  من فکر می‌کنم که شما قطعأ می‌توانید مشابه این کار را با کرهٔ شمالی نیز انجام دهید  .  برای گفت‌و‌گو نیازی نیست که شما دولت‌شان را به رسمیت بشناسید  .  بی‌تردید یکی از خواسته‌های کرهٔ شمالی این خواهد‌بود که در نهایت ایالات متحده آن‌ها را به رسمیت بشناسد ، همان‌گونه که چهل سال پیش جمهوری خلق چین نیز همین را درخواست کرده‌بود  .  ولی شما برای آغاز این روند ، نیازی به شناسایی رسمی ندارید  . » جیمز پرسن ، مدیر تحقیقات مؤسسهٔ آمریکا - کره دانشگاه جانز هاپکینزمی گوید : « ما باید تعامل کنیم  .  در انزوا باقی ماندن آن‌ها ، هیچ‌گونه صلح پایداری را به شبه جزیرهٔ کره نخواهد آورد  .  ما باید تلاش کنیم تا راه‌هایی را برای دستیابی به یک قرار موقت پیدا کنیم و مثلا با جایگزین کردن یک موافقت‌نامهٔ صلح به جای توافق ترک مخاصمهٔ جنگ کره ، یک رابطه را برقرار کنیم  . » افراد خوش‌بین به سیاست خارجی می‌گویند که نشست کیم و ترامپ ممکن است مثل گشایش چشمگیر روابط آمریکا با چین در سال 1972 توسط پرزیدنت ریچارد نیکسون باشد  .  اما بدبین‌ترها بیشتر مایلند منتظر بمانند و نتیجه را ببینند  .  پرزیدنت ترامپ می‌گوید که این ، امری حیاتی است  . دونالد ترامپ ، رئیس‌جمهوری ایالات متحده گفته‌بود : « این کار باید قبلا توسط رؤسای‌جمهور دیگر انجام می‌شد  .  اما آن‌ها تصمیم گرفتند که این کار را نکنند  .  آن‌ها قادر به انجام آن نبودند  .  انجام این کار پنج ، ده ، یا بیست سال پیش بسیار آسان‌تر از حالا‌بود  .  ما نشستی را با کرهٔ شمالی در پیش داریم که زمینه‌سازی برای آن در جریان است  .  من فکر می‌کنم که این ، برای جهان بسیار هیجان‌انگیز خواهد‌بود  . » اگر پرزیدنت ترامپ در کاهش تنش‌ها میان ایالات متحده و کرهٔ شمالی موفق شود ، این تحول تاریخی برای یکی از متحدان اصلی کرهٔ شمالی ، یعنی ایران ، پیامد‌های جدی را در بر خواهد داشت  . ایران امروزه خریدار اصلی فناوری موشک‌های بالستیک کرهٔ شمالی و از سرمایه‌گذاران کلیدی در برنامهٔ هسته‌ای پیونگ یانگ است  . گرگ برژینسکی ، دانشیار تاریخ ، ‌ دانشگاه جرج واشینگتن می‌گوید : « اگر این کاهش تشنج با غرب به یک تغییرجهت چشمگیر در سیاست خارجی کرهٔ شمالی بیانجامد ، این به رویدادهای دههٔ 1970 در جمهوری خلق چین شباهت زیادی خواهد داشت  .  در آن مورد چین ناگهان از هم‌پیمانانش در اردوی کمونیسم فاصله گرفت و روند بهبود روابط خود با کشورهایی مانند ژاپن و تایلند را آغاز کرد  .  من فکر می‌کنم چنان‌چه در کرهٔ شمالی نیز این اتفاق بیافتد ، آنگاه از اهمیت ایران برای کرهٔ شمالی به شدت کاسته خواهد شد ؛ زیرا به نظر من ایران ، جز تأمین مالی برنامهٔ هسته‌ای ، فایدهٔ دیگری برای کرهٔ ‌شمالی ندارد  . » اگر قمار پرزیدنت ترامپ برای صلح با کرهٔ شمالی با برد همراه شود ، تهران یکی از پایتخت‌هایی خواهد‌بود که با نگرانی بسیار زیاد نتیجهٔ ‌این نشست را زیر نظر خواهد داشت  .