بزرگترين مسئوليت يعنی قبول مسئوليت – روز چهل و نهم
ديروز بار ديگر اوباما در عمل نشان داد که بزرگترين مسئوليت برای يک رهبر، "قبول مسئوليت" است
دیروز در مصاحبه‌ای با برایان ویلیامز مرد خبرشبکه تلویزیونی ، پرزیدنت اوباما راحت وآشکار اذعان کرد که در جریان گزینش سناتور داشل برای پست وزارت بهداشت و خدمات انسانی ،" اشتباه " کرده است  .  نه فقط به یک کلام ساده بلکه دقیقا اوباما این جملهرا بکار برد : معنی ساده و خودمانی همان " خیط کردن " و " خراب کردن " است  .  کلمه‌ای که سیاستمداران در مورد دیگران بسیار بکار میبرند ، اما در مورد " خود " هرگز  . و اینکه مردی از بالاترین رقم محبوبیت هر رئیسجمهوری در چند دهه گذشته در میان آمریکائیان ( و بسیار غیر آمریکائی‌ها ) برخورداراست ، بجای آنکه راحت خودش را از یک جنجال کنار بکشد و گناه خطا را بگردن خیلمشاوران و وکلا و غیره بیاندازد ، میگوید : من در این ماجرا خراب کردم ، و حاضرم تابار آنرا هم بدوش بکشم  . دوست گرامی من ، این حرفی نیست که من و تو در طولسالهائی که حافظه مان یاری می‌دهد ، یا در طول سالهائی که دیگران برایمان گفته‌اند ازرهبری با چنین موقعیتی شنیده باشیم  .  که رئیس جمهوری بیآید و نه فقط بگوید " اشتباه شد "، بلکه بگوید مردم " من در این قسمت خراب کردم " . این همان " آنی " است نه فقط روسایجمهور پیشین یا رهبران این سرزمین و آن سرزمین که آدمهای در پستهای بسیار کوچکترنیز از داشتنش عاجز بوده‌اند  .  " آنی " که هم شهامت لازم دارد ، و هم " اطمینان به صداقت خویشتن " . دوست گرامی من میدانی آنچه ماجرای " واترگیت " را بصورت بزرگترین جنجال سیاسی دهه 1970 امریکا در آورد وسرانجام نیز پرزیدنت نیکسون را ناچار به استعفا و ترک مقام ریاست جمهوری آمریکا کرد ، میتوانست هرگز به چنین ابعادی نرسد ، اگر در همان آغاز پرزیدنت نیکسون میآمد وبخطای خود اذعان میکرد  ؟ و میدانی اگر چنین شده‌بود ، تاریخ دنیا چگونهمیتوانست مسیری متفاوت را بپیماید که احیانا روزگار من و تو نیز این نباشد که هست  ؟ من و تو که نه رئیس جمهوریم و نه رهبر و نه صاحبمقام و منزلتی ، آیا این شهامت را داشته ایم یا یافته ایم که در معامله با فرزند ، همسر ، دوست ، برادر ، آشنا ، جامعه و بالاخره کشور ، آنگاه که درمیابیم اشتباه کردهایم ، بگوئیم من خراب کردم ، خیط کردم  ؟ آنچه " اوباما " دیروز گفت ، ممکن است بقولمعروف " آتو " بدست رقبا و مخالفان سیاسی بدهد ، اما نشان‌دهنده آنست که اوبه وعده و تعهد خود در قبال آمریکا و دنیا ، وعده فاش گوئی و شفافیت ، پابرجاست و درقلب کاخ سفید نیز همچنان " اوباما " باقی مانده است  .  اوباما در سخن مراسمتحلیف خود گفت که در برابر این عظمت احساس فروتنی می‌کند و در عین حال مسئولیت بزرگخود را درک می‌کند و بر دوش میکشد  .  دیروز بار دیگر اوباما در عمل نشان داد کهبزرگترین مسئولیت برای یک رهبر ، " قبول مسئولیت " است  .