تهران و دمشق محدوديت شبکه های اجتماعی را بيشتر کرده اند
توئيتر و فيس بوک درسازمان دهی و انعکاس خواست های معترضين در خاورميانه نقشی کمک کننده دارند
نشنال روزنامه انگلیسی زبان امارات متحده عربی زیر عنوان " توئیتر و فیس بوک سلاح هائی جدید در اعتراض‌های خاورمیانه " می‌نویسد تصاویر فوری و برقی است  .  بزرگترین تظاهرات مصر طی سه دهه اخیر عملا با عکس هائی که مردم با استفاده از تلفن‌های همراه می‌گیرند و روی توئیتر ، رسانه اینترنتی مستقر در آمریکا می‌گذارند ، در سراسر جهان منعکس می‌شود  . سازمان دهی تظاهرات به نظر می‌رسد بیشتر با فعالان اینترنتی بدون رهبرانی است که سراغ فیس بوک ، وب سایت دیگری رفته‌اند که محبوب و علاقه انبوهی از مردم است  .  این فعالان خواستار قیامی مردمی در پیام‌های خود می‌گویند " ما باید به دنیا نشان دهیم ترسو ومطیع نیستیم " . سرنگونی سریع و غیر مترقبه رژیم 23 ساله زین العابدین بن علی در تونس ، و طغیان‌های گسترده مردم در مصر این بحث را به میان آورده است که شبکه‌های اجتماعی تا چه حد می‌توانند دولت‌ها رادر نقاط مختلف جهان به چالش بگیرند  . محدودیت‌های اینترنتی در منطقه موضوعی غیرعادی نیست  .  اما تهران و دمشق طی هفته گذشته این محدودیت‌ها را شدید تر کرده‌اند  .  مقامات سوریه روز چهارشنبه برنامه هائی را قدغن ساختند که دسترسی به فیس بوک را از طریق تلفن‌های همراه ممکن می‌ساخت  .  در ایران نیز برای مقابله با شبکه‌های اجتماعی متهم به اشاعه جاسوسی و آشوب ، یکشنبه گذشته رسما یک واحد پلیس ویژه اینترنت به راه افتاده است  . در مصر دسترسی به توئیتر ازعصر سه شنبه مسدود شد ، و روز چهارشنبه گزارشها حاکی از آن‌بود که فیس بوک نیزمتناوبا مسدود می‌شود ، هرچند که مقامات مصری هرگونه مسئولیتی را در این زمینه تکذیب می‌کنند  . فعالان مصری روز چهارشنبه با ارائه و تکثیر اطلاعات و راهنمائی‌های فنی به مقابله با این موانع برخاستند و راه را برای سازمان دهی به اعتراض‌ها هموار ساختند  . دراین میان گروهی از هکرهای موسوم به " ناشناس‌ها " که پیشتر در این ماه به وب سایت‌های دولت تونس حمله کرده‌بودند ، دیروز به مقامات مصری هشدار دادند که اگر دسترسی معترضین را به اینترنت مسدود کنند ، با اقدامات تلافی جویانه آن‌ها مواجه می‌شوند  . بعضی از منتقدین نسبت به استفاده از واژه " انقلاب توئیتری " در توصیف وقایع تونس و مصر نظری توام با شک و تردید دارند و می‌گویند شبکه‌های اجتماعی در سرنگونی دولت بن علی نقشی تعیین‌کننده نداشته‌اند  .  آن‌ها استدلال می‌کنند تغییر و دگرگونی کماکان مستلزم و ناشی از حضور و اعتراض مردم در خیابان هاست ، و نشستن پشت کامپیوترو فرستادن پیام رژیم را عوض نمی‌کند  . بعضی‌ها فراتر می‌روند و می‌گویند رژیم هائی نظیرایران اوضاع را به سود خود عوض کرده‌اند و با استفاده از اینترنت ناراضیان را ردیابی و توقیف می‌کنند  .  بعلاوه این دولت‌ها با ورود به شبکه‌های اجتماعی از امکانات آن‌ها برای مقاصد تبلیغاتی خود و ارعاب مخالفان استفاده می‌برند  . بسیاری از کارشناسان امور خاورمیانه استدلال هائی این چنین را رد می‌کنند  .  البته آن‌ها موافق‌اند که التهاب منجر به دگرگونی در تونس ناشی از عواملی مختلف از جمله ترقی قیمت‌ها ، فقر ، بیکاری ، شکاف طبقاتی و نارضائی از حکومتی بی‌اعتنا به خواست‌های مردمی‌بود  .  اما رسانه‌های جدید اجتماعی نیز در نقش یک عامل سرعت‌دهنده و اجتناب ناپذیر به سازمان دهی اعتراض‌ها و منعکس ساختن خواست‌های معترضین در داخل و خارج کمک کرده‌اند  .  بعضی‌ها حتی نقش اینترنت را با نقشی مقایسه می‌کنند که رادیوی آمریکائی اروپای آزاد در کمک به فروریختن دیوار برلین ایفا کرده است  .