«میرال» فیلم آمریکایی ازیک دیدگاه فلسطینی درباره تضاد بین اسرائیل و فلسطین
با وجود آنکه کنگره یهودیان آمریکا، شورای مقاومت علیه تبعیض و دولت اسرائیل از «سازمان ملل متحد» خواسته اند تا از نمایش فیلم «میرال» و انجام مراسم فرش قرمزگشایش آن جلوگیری شود اما چهره های سرشناسی چون «شاون پن»، «رابرت دونیرو» هفته گذشته در جلسه سازمان ملل شرکت کردند تا حمایت خود را از این فیلم نشان دهند
این هفته فیلم سنت شکن « میرال » Miral برای نخستین بار در تاریخ جریان اصلی فیلمسازی آمریکا ، تضادهای میان اسرائیل و فلسطین که تماما از دیدگاه سه زن فلسطینی از سه نسل مختلف بازگو‌شده‌است را درسینماهای مختلف آمریکا به نمایش می‌گذارد  . این فیلم که از روی اتوبیوگرافی ( خود زندگی نامه ) روزنامه نگاری به نام « رولا جبرئیل » ساخته‌شده‌تازه ترین اثر کارگردان نامزد جایزه اسکار ، « جولیان اشنابل » است که به صورت بی‌سابقه‌ای هم به خاطر محتوای آن و هم به خاطر پخش گسترده آن در سینماهای متعدد آمریکا مورد توجه قرار گرفته است  . در فیلم تازه « میرال »، بازیگرانی چون « ویلیام دفو »، « فریدا پینتو » بازیگر هندی تبار فیلم « میلیونرزاغه نشین »، ونسا ردگریو ، بازیگر تئاتر و سینمای بریتانیا ، عمرمتوآلی و بازیگر برجسته « حییام عباس » نقش آفرینی کرده است  .  فیلم میرال سال گذشته در جشنواره سینمایی ونیز هم به عنوان یکی از فیلم‌های برگزیده سال به نمایش گذاشته شد  . با وجود آنکه کنگره یهودیان آمریکا ، شورای مقاومت علیه تبعیض و دولت اسرائیل از « سازمان ملل متحد » خواسته‌اند تا از نمایش فیلم « میرال » و انجام مراسم فرش قرمز برای گشایش این فیلم جلوگیری شود اما فیلم که قرار‌بود در ماه دسامبر گذشته به نمایش گذاشته شود ، بالاخره روز جمعه 2٥ مارس گشایش یافت و چهره‌های سرشناسی چون « شاون پن »، « رابرت دونیرو » هفته گذشته در جلسه سازمان ملل متحد شرکت کردند تا حمایت خود را از این فیلم نشان دهند  . با وجود آن که هم کارگردان فیلم « جولیان اشنابل » و هم مدیریت شرکت پخش فیلم ، هاروی واینستاین ( که خود از یکی از پشتیبانان اسرائیل به شمار می‌رود ) به خاطر نگاهی قهرمانانه به فلسطینی‌ها مورد حمله مستقیم این گروه‌های مخالف قرار گرفته‌اند اما هردو بر این باورند که زمان آن رسیده است که مردم آمریکا بالاخره بتوانند روی دیگر سکه وماجراهای « ‌آن‌سوی داستان » را هم بشنوند  .  اشنابل و واینستاین معتقدند این تنها راه رسیدن به صلح بین دو ملت اسرائیل و فلسطین است و اگر خواهان این صلح هستیم بایست طاقت و تحمل شنیدن هردوسوی قضایا را داشته باشیم  . جاستین چانگ ، منتقد سینمایی نشریه « ورایتی » Variety چاپ لس آنجلس می‌نویسد :« با وجودآن که هرفیلمی با موضوع اسرائیل و فلسطین می‌تواند جنجال برانگیز باشد ، اما جولیان اشنابل توانسته است بدون آن که قصد توهین یا تحقیر کسی را داشته باشد و با یک حس دلسوزی عمیق فیلم تازه « میرال » که ماجرای زندگی چهار زن فلسطینی در مناطق تحت اشغال اسرائیل است را با همان شیوه‌های خاص خود که مخلوطی است از روایت گری خرد‌کننده و عمیق ترین احساسات بشری به نمایش بگذارد  . » فیلم ماجرای چهار زن عرب فلسطینی است که جوان ترین آن‌ها « میرال » بیش از هرچیز دیگر نمادی است از امید تا قهرمان محوری یک فیلم سینمایی  .  داستان فیلم هرچند نمایانگر وقایع مختلف از جمله سوئ استفاده‌های مقامات اسرائیلی از قدرت و بدرفتاری آن‌ها با شهروندان فلسطینی است اما این وقایع از جنبه‌های توهین‌آمیز خالی است ومنازعات میان اسرائیلی‌ها و فلسطینیان به صورتی آنچنان حسابگرانه و دقیق به نمایش درآمده است که تا حد امکان جایی برای دلخوری و رنجش نباشد وتم اصلی فیلم به جای استفاده از یک شرح روایت سیاسی ، همان درخواست صلح جویانه همیشگی است :« بیاییم صلح جو و همه با هم دوست باشیم  . » « میرال » اقتباسی است از کتاب « رولا جبرئیل » ژورنالیست فلسطینی که از بخش‌های مختلفی تشکیل‌شده‌است  .  داستان « هیند حسینی » ( با بازیگری حیام عباس ) یکی از این بخش هاست که ماجرای زندگی زنی مصمم و مهربان را به نمایش می‌گذارد که مدتی پس از ایجاد اسرائیل در سال 1948 در اورشلیم زندگی می‌کند  .  « هیند » خانه خود را تبدیل به مدرسه و یتیم خانه‌ای به نام « تیفی ال عربی » می‌کند که کار آن نگهداری از دختربچه‌های بی‌سرپرست فلسطینی است  .  درسال‌های پرآشوب بعد ، این انستیتو تبدیل به مکانی برای آموزش و احیای صلح می‌شود  . دربخش دیگر فیلم « میرال »، اشنابل تماشاگر خود را به دهه شصت میلادی و به درون زندگی دو زن دیگری می‌برد که در کتاب « جبرئیل » از آن‌ها به عنوان قربانیان وقایع سیاسی مابین اسرائیل و فلسطین نام برده‌شده‌است  . نادیا ( با بازی یاسمین المصری ) زن جوان فراری است که زندگیش تحت تاثیر وقایع ناخوشایندی چون سوئ استفاده جنسی و اعتیاد به الکل نابود‌شده‌است  .  « نادیا » به اتهام مشت زدن به صورت یک زن یهودی در اتوبوس دستگیر‌شده‌است  .  او در زندان با « فاطمه »( با بازی روبا بلال ) آشنا می‌شود  .  پرستاری که به اتهام کارگذاشتن بمب دریک سالن سینما به سه بار حبس ابد محکوم‌شده‌است  .  بخش‌هایی از این صحنه از فیلم تماشاگر را به یاد شیوه‌های فیلمسازی « رومن پولانسکی » به ویژه در فیلم « تنفر » Repulsion می‌اندازد  . نادیا پس از آزادی از زندان ، بلافاصله با مرد مسلمانی به نام جمال ( با بازی الکساندر صدیق ) که به شدت خواستار صلح است ازدواج می‌کند و نتیجه این ازدواج دختری است به نام « میرال » با بازی یولاندا ال کرم  . « میرال » کمی بعد به یتیم خانه « هیند » فرستاده می‌شود و همانجا رشد و نمو می‌کند و تبدیل به دختری جوان و دوستداشتنی اما یکدنده می‌شود که اغلب از روی انگیزه آنی وبدون فکر قبلی عمل می‌کند  .  نقش میرال نوجوان را درفیلم بازیگر هندی تبار « فریدا پینتو » بازی می‌کند  .  شخصیت « میرال » مجموعه‌ای است از خصوصیات پیشینیان اش  .  او میان خواست‌های پدرش جمال و یافته‌هایش در انستیتوی « هیند » سرگردان است  .  از سویی می‌خواهد بنا بر توصیه « صدیق » و « عباس » به تحصیلاتش ادامه دهد اما از طرفی به شدت به سوی سیاست‌های افراطی گرایش پیدا می‌کند  . روابط عاشقانه « میرال » با « هانی » ( با بازی عمر متوآلی ) که نقش یک فعال سیاسی جنبش رهایی بخش فلسطین را بازی می‌کند در نهایت این زن جوان را بر سر دوراهی یک زندگی بهتر از طریق ادامه تحصیل و یا شورش و انتخاب یک زندگی خشونت بار قرار می‌دهد  . « میرال » که معنی لغوی آن گل‌های سرخ خودرو و وحشی دشت است ، درفیلم نمادی است از هزاران هزار جوان دیگری که برسرهمین دوراهی قرار گرفته و درنهایت مجبور به انتخاب می‌شوند  . منتقد سینمایی « ورایتی » درجای دیگری از نقد خود می‌نویسد :« اشنابل درفیلم تازه خود از همان چاقوی برنده و شیوه‌های امپرسیونیستی همیشگی استفاده کرده است که حرکت دوربین نقش عمده‌ای در آن ایفا می‌کند  .  لنزهای گوناگون و فیلترهای رنگی و تدوین گری هنری که از پرش‌های متعدد تشکیل‌شده‌، از جلوه‌های خاص فیلم « میرال » هستند و یادآور بخش‌هایی از فیلم‌های فراموش نشدنی اشنابل  .  فیلم‌هایی چون « پیش از فرود شب » و « لباس غواصی و پروانه » که برشرایط روحی بشر تکیه داشته‌اند اما این بار اشنابل بر روی یک « موضوع خاص » متمرکز‌شده‌است  . دربسیاری از صحنه‌های فیلم « میرال » از فیلم‌های مستند در رابطه با وقایع مهمی چون جنگ شش روزه 1967 و امضای قرارداد « اسلو » در سال 1993 استفاده‌شده‌است  .  هرچند موضوع فیلم برای کسانی که با این وقایع آشنایی ندارند جذابیت و کشش خاصی دارد اما برای کسانی که تاریخ خاورمیانه را بخوبی می‌شناسند اغلب موارد ذکر‌شده‌در فیلم ، هرچند پراهمیت اما تازگی ندارد  .  حضور بازیگرانی چون « ویلم دفو » و « ونسا ردگریو » و استفاده از زبان انگلیسی به جای عبری و عربی در فیلم جنبه‌های تجارتی به فیلم می‌بخشد که توجه تماشاگر را از موضوع خاصی که به آن پرداخته‌شده‌منحرف می‌سازد  .  استفاده از موسیقی « تام ویتز » یکی از همکاران همیشگی اشنابل درفیلم هم به این مسئله کمک کرده است و ذهنیت تماشاگر را از قدیمی بودن داستان و زمینه‌های تاریخی آن دور می‌کند  .