دیدگاه| یادداشت مایکل روبین: سرکوب در ایران چگونه کار می‌کند
در حالی که دولت ترامپ در دفاع از حقوق بدیهی و آزادی های ایرانی ها صحبت کرده است، رهبران اروپا و دموکرات ها در کنگره ساکت مانده اند. ایرانی ها نباید به یک فوتبال سیاسی بدل شوند. تظاهرات برای مقابله با سرکوب در ایران مثل تظاهرات در ایالات متحده نیست. ایرانی هایی ناپدید شده اند و هنوز معلوم نیست چه فجایع دیگری رخ داده است.
تقریبا یک ماه از تظاهرات سراسری دی ماه در ایران گذشته است و هر چند اعتراضات پراکنده‌ای این سو و آن سو دیده می‌شود ولی به نظر می‌رسد جمهوری اسلامی موفق‌شده‌است دست کم فعلا آتش انقلاب و تغییر را خاموش کند  . اقدام رژیم و نیروهای امنیتی اش در مقابل اعتراضات بی‌خشونت باید هر گونه استدلال لابی گرها و دیپلمات‌ها ، مبنی بر دموکراتیک بودن ایران به صرف انتخاب یک مجلس یا پیشرو بودن اصلاح‌طلبان رژیم ، را بی‌ارزش کرده باشد  . در حالی که رهبران ایران زخم‌هایشان را لیس می‌زنند ، بسیاری از آن‌هایی که نیروهای امنیتی در تظاهرات شناسایی کرده‌اند یک جهنم را تجربه می‌کنند  .  جمهوری اسلامی مملو از ناکارآمدی است ولی وقتی نوبت به ارعاب و سرکوب می‌رسد نهایت کارآمدی را از خود نشان می‌دهد  . جمهوری اسلامی از آغاز شکل‌گیری تا وقایع کهریزک درگیر اعدام و شکنجه و سرکوب بوده است  . در حالی که دولت ترامپ در دفاع از حقوق بدیهی و آزادی‌های ایرانی‌ها صحبت کرده است ، رهبران اروپا و دموکرات‌ها در کنگره ساکت مانده‌اند  .  ایرانی‌ها نباید به یک فوتبال سیاسی بدل شوند  .  تظاهرات برای مقابله با سرکوب در ایران مثل تظاهرات در ایالات متحده نیست  .  ایرانی‌هایی ناپدید شده‌اند و هنوز معلوم نیست چه فجایع دیگری رخ داده است  . زمان آن است که این سکوت پایان یابد ، نام افراد ناپدید‌شده‌به یاد بماند و با رهبری ایران با تحقیری که سزاوار آن است برخورد شود  .