درگذشت بی سرو صدای خسرو فرشیدورد در تهران، منتقد، ادیب و نگارنده غزل معروفی با مطلع «این خانه قشنگ است ولی خانه من نیست»
فرشیدورد که در جایی اشعار شاملو را «تفاله های ادبی» خوانده بود، بیش از هرچیز به حفظ میراث کهن زبان فارسی اهمیت می داد و دیدگاه های نقادانه اش هم متاثر از همین حس عمیق و این دغدغه خاطر بود
خسرو فرشیدورد ، ادیب ، نویسنده و متخصص در دستور زبان و نگارش فارسی که غزل معروف او با مطلع : این خانه قشنگ است ولی خانه من نیستدر میان توده‌های مردم به ویژه ایرانیانی که پس از انقلاب ترک دیار کرده و ساکن خارج کشور بوده‌اند ازمعروفیت و محبوبیت خاصی برخوردار‌بود ، در سن 80 سالگی در تهران درگذشت  . این منتقد ادبی که به علت بیماری و کهولت سن از چندی پیش در یکی از خانه‌های سالمندان در شمال شهر تهران زندگی می‌کرد ، در حوالی روز نهم دی ( 30 دسامبر )، بیش از 10 روز پیش درگذشت اما جمهوری اسلامی از اعلام خبر مرگ او خودداری کرد  . این خبر ، نهایتا از طریق وبلاگ محمدرضا ترکی ، شاعر و استاد رشته ادبیات در دانشگاه تهران پخش شد و همین تنها منبع این خبر برای اغلب خبرگزاری‌هایی بوده است که در این مورد اطلاع‌رسانی کرده‌اند  . خسرو فرشیدورد زاده ملایر‌بود و پس از پایان تحصیلات متوسطه در این شهر به تهران آمد تا در در رشته زبان و ادبیات در دانشگاه این شهر تحصیل کند  .  او بعدها در سال 1342 با پایان نامه‌ای با عنوان « قید در زبان فارسی و مقایسه آن با قیود عربی ، فرانسه وانگلیسی » به درجه دکترا دست یافت  .  دکتر فرشیدور سال‌ها در دانشگاه اصفهان تدریس کرد و سپس تا هنگام بازنشستگی استاد دانشگاه تهران‌بود  . خسرو فرشیدورد که تخصص اصلی او در رشته زبان و نگارش فارسی بوده در طول حیات پربار خود بیش از16 کتاب در رابطه با این مقوله نوشته است  .  او یکی از صاحب نظران برجسته در نقد ادبی و سبک شناسی‌بود  .  او هم چنین دو مجموعه اشعار با عنوان « حماسه انقلاب » و « صلای عشق » از خود به جای گذاشته است  . فرشیدورد به عنوان ادیب و محقق در اغلب حلقه‌های ادبی و دانشگاهی از شهرت ویژه‌ای برخوردار‌بود ، اما توده مردم غالبا او را به خاطرغزل معروف « این خانه قشنگ است ولی خانه من نیست » می‌شناختند و اغلب فارسی زبانان از جمله ایرانیان مهاجر این غزل را زبان حال خود می‌بینند ، آن را می‌شناسند اما کمتر کسی می‌دانست سراینده آن چه کسی بوده است  . دکترفرشیدورد هم چنین نویسنده کتاب آموزشی به نام « آیئن نگارش » است که در دبیرستان‌های ایران تدریس می‌شود و با متدهایی محققانه و عملی به دانش آموزان شیوه درست برگردان کردن اصطلاحات واسامی خاص خارجی می‌آموزد  . برای بسیاری از اهالی شعر و ادب فارسی از جمله دوستداران و هواداران احمد شاملو ، نام خسرو فرشیدورد می‌تواند یادآور خاطرات تلخی نیز باشد  .  در سفری که احمد شاملو بیش از19 سال پیش به آمریکا داشت ، در یک سخنرانی در دانشگاه کالیفرنیا در برکلی ، نظرات خود را در مورد شاهنامه و فردوسی مطرح کرد  .  نظراتی که در آن زمان جنجال برانگیز شد و بسیاری از نویسندگان ، شعرا و منتقدین دیگر در صدد پاسخ‌گویی به شاملو برآمدند  .  وقتی نظر خسرو فرشیدورد در این مورد پرسیده شد او در پاسخ ، اشعار شاملو را « تفاله‌های ادبی » خواند  .  فرشیدورد بیش از هرچیز به حفظ میراث کهن زبان فارسی اهمیت می‌داد و دیدگاه‌های نقادانه اش هم متاثر از همین حس عمیق و این دغدغه خاطربود  . خسرو فرشیدورد با توسعه اثراتی که اینترنت و مکاتبات و ارتباطات از طریق آن در آینده بر روی زبان فارسی خواهد داشت و استفاده از الفبای لاتین برای این‌گونه مکاتبات با انتشار بیانیه‌ای به همراه دیگر استادان دانشگاه هشدارداد  .  او بخش عظیمی از زندگی خود را در تنهایی سپری کرد و از او فرزندی جز آثار ادبی اش به جای نمانده است  . « این خانه قشنگ است ولی خانه من نیست این خاک چه زیباست ولی خاک وطن نیست آن کشور نو ، آن وطن دانش و صنعت هرگز به دل انگیزی ایران کهن نیست در مشهد و یزد و قم و سمنان و لرستان لطفی‌ست که در کلگری و نیس و پکن نیست در دامن بحر خزر و ساحل گیلان موجی‌ست که در ساحل دریای عدن نیست در پیکر گلهای دلاویز شمیران عطری‌ست که در نافه آهوی ختن نیست آواره‌ام و خسته و سرگشته و حیران هرجا که روم هیچ کجا خانه من نیست آوارگی و خانه به دوشی چه بلایی ست دردی‌ست که همتاش در این دیر کهن نیست من بهر که خوانم غزل سعدی و حافظ در شهر غریبی که در او فهم سخن نیست هرکس که زند طعنه به ایرانی و ایران بی‌شبهه که مغزش به سر و روح به تن نیست پاریس قشنگ است ولی نیست چو تهران لندن به دلاویزی شیراز کهن نیست هر چند که سرسبز‌بود دامنه آلپ چون دامن البرز پر از چین و شکن نیست این کوه بلند است ولی نیست دماوند این رود چه زیباست ولی رود تجن نیست این شهر عظیم است ولی شهر غریب است این خانه قشنگ است ولی خانه من نیست »