دیدگاه | عامل ورشکستگی آبی ایران: تغییرات اقلیمی یا بی‌کفایتی مسئولان؟ 
از متن: دستکاری افراط‌ آمیز در طبیعت با مقاصد اقتصادی، اکوسیستم خوزستان را در آستانه فروپاشی قرار داده است. این استان ورشکسته آبی دیگر نمی‌تواند تامین‌کننده نیاز کشاورزان، صنایع، شهرها و دهکده‌ها، و اکوسیستم شکننده تالاب‌ها باشد؛ تالاب‌هایی که وقتی خشک شوند، به منبع توفان‌ فلج‌کننده‌ شن تبدیل می‌شوند.
یک کارشناس آب ، با سابقه مدیریت ارشد در جمهوری اسلامی ، می‌نویسد مقصر قلمداد کردن تغییرات اقلیمی به عنوان تنها عامل کمبود وحشتناک آب در ایران ، فرافکنی است و مسئولان حکومت را از پاسخ‌گویی نجات می‌دهد  . کاوه مدنی ، پژوهشگر ارشد دانشگاه ییل ، و معاون سابق رئیس جمهوری اسلامی ، در مقاله‌ای که روز پنجشنبه 14 مرداد ( 5 اوت ) در روزنامه گاردین منتشر کرد ، می‌نویسد حتی اگر تغییرات اقلیمی متوقف می‌شد و ایران همین حالا تصاعد کربن را 100 درصد کاهش می‌داد ، ورشکستگی آب و دیگر مشکلات زیست‌محیطی این کشور بلافاصله قابل حل نمی‌بود  . با این حال ، آقای مدنی عقیده دارد که نباید از مبارزه با تغییرات اقلیمی دست کشید  .  او می‌نویسد : « در کنار تلاش جهانی ، ما باید به خاطر بسپاریم که تصمیم‌ گیرندگان محلی ، پاسخگوی قصورهای قابل اجتناب مدیریت محیط‌زیستی خود هستند که به فروسایش و محنت منجر‌شده‌است  . » نویسنده می‌افزاید ، دستکاری افراط‌‌آمیز در طبیعت با مقاصد اقتصادی ، اکوسیستم خوزستان را در آستانه فروپاشی قرار داده است  .  این استان ورشکسته آبی دیگر نمی‌تواند تامین‌کننده نیاز کشاورزان ، صنایع ، شهرها و دهکده‌ها ، و اکوسیستم شکننده تالاب‌ها باشد ؛ تالاب‌هایی که وقتی خشک شوند ، به منبع توفان فلج‌کننده‌ شن تبدیل می‌شوند  . آقای مدنی آن چه در خوزستان و دیگر نقاط ایران می‌گذرد را « ورشکستگی آبی » می‌خواند و در توضیح ، این وضعیت را به خالی کردن حساب جاری ( آب‌های سطحی ) و حساب پس‌انداز ( آب‌های زیرزمینی ) تشبیه می‌‌کند  .  او می‌‌نویسد که در چنین شرایطی دیگر نمی‌توان طلبکاران ( حقابه‌داران ) را راضی کرد و « شما در آن زمان یک ورشکسته آبی هستید و نارضایتی مدعیان می‌تواند به منازعه‌های بزرگی بیانجامد  . » آقای مدنی می‌نویسد سال‌ها است که در بسیاری از مناطق ایران ، مقدار آب مصرفی از میزان منابع تجدیدپذیر آب شیرین آن بیشتر است و یادآور می‌شود که خود او و کارشناسان دیگر ، بارها در باره خطرات کمبود آب برای امنیت ملی هشدار داده‌بودند  .  او می‌نویسد ، این از موارد نادری است که به عنوان یک محقق ، آرزو می‌کرد پیش‌بینی‌های او در باره کشورش درست نباشند  . آقای مدنی ، مدیریت ناکارآمد آب در سال‌های پر باران و عدم برنامه‌ریزی برای دوره خشکسالی را از عوامل کمبود آب آشامیدنی و قطعی مکرر برق ، وقفه در تامین آب کشاورزی ، و خشک شدن تالاب‌ها می‌داند و می‌نویسد که همه این عوامل به زندگی مردم لطمه زد و خشم آن‌ها را برانگیخت  . او همچنین به « عنصر عدالت اجتماعی » در اعتراض‌های کمبود آب در خوزستان می‌پردازد و می‌نویسد جمعیت عرب منطقه خود را قربانی تبعیض نهادینه و عامدانه می‌دانند که به توسعه نیافتگی منجر‌شده‌است  . نویسنده مشکلات کنونی را حاصل سال‌ها سوئمدیریت و فقدان برنامه می‌داند و می‌گوید برای مشکلی مزمن در این ابعاد ، راه حل سریع وجود ندارد  . او خود را منکر تغیرات اقلیمی نمی‌داند ، ولی تاکید می‌کند که تغییرات اقلیمی را نمی‌توان به عنوان یک عامل اصلی مشکلات ، به مردم فروخت  .  مدنی می‌نویسد که فارغ از تغییرات اقلیمی جهانی ، « ایران به سبب تغییرات ناشی از دخالت انسان در طبیعت دیر یا زود مشکلات امروز را تجربه می‌کرد و تغییرات اقلیمی‌ ، برای تصمیم‌گیرندگانی که نمی‌خواهند مسئولیت تصمیمات بدشان را بپذیرند ، موهبت است  . »