بیهودگی انتخابات در ایران از دیدگاه خبرنگار آمریکائی
فعال سرخورده می گوید جنبش سبز نمرده است، فقط بی حرکت است و زجر می کشد
مجله آمریکائی نیویورکر زیرعنوان « نامه‌ای از تهران » و با سوتیتر « بیهودگی رای دادن در ایران » در چاپ این هفته خود گزارشی مشروح از لورا سکور را در یازده صفحه نقل کرده است ، که گرچه بیشتر به مشاهدات این خبرنگار آزاد و سیار از چگونگی برگزاری نخستین مرحله انتخابات اخیر مجلس در ایران حکایت دارد ، ولی مسائل و موضوع‌های دیگر و تاثیر‌گذار بر صحنه سیاسی ، اقتصادی و اجتماعی ایران ، بخصوص ظهور و سرکوبی اپوزیسیون موسوم به جنبش سبز را نیز دربر می‌گیرد  . گزارش ، نظیر یک فیلم مستند ، خوانندگان این مجله بیش از یک میلیون تیراژی را به صحنه‌های درگیر و مرتبط با برگزاری انتخابات در محله هائی مختلف و متفاوت در تهران بزرگ و حومه پایتخت می‌برد و با موضوع‌ها و مسائل مورد بحث و استدلال سخنگویان حکومت و مخالفان آشنا می‌کند  . جلسه‌ای در دانشگاه تهران در جریان مبارزات انتخاباتی که بسیج ترتیب داده‌بود ، و پاسخ‌های پانلیست‌ها به پرسش‌های پرسشگرانی که خانم سکور ، آن‌ها را شجاعانه توصیف می‌کند ، یکی از این صحنه هاست  . یکی از این پرسشگران می‌پرسد " اگر ما با سیاست‌های نظام مخالف باشیم چه چاره‌ای در اختیار داریم  ؟ " .  حمید رسائی ، یکی از پانلیست‌ها ، که عمامه‌ای سفید به سر و عبائی به رنگ سبز زیتونی به تن دارد ، در جواب می‌گوید " اغلب مردم مثل شما فکر نمی‌کنند  .  اکثر مردم بسیجی هستند  .  آنهائی که شکایت دارند در اقلیت‌اند " . سئوال یک پرسشگر دیگر در باره جنبش سبز است  .  می‌پرسد " اگر نظام می‌دانست بعد از انتخابات ریاست جمهوری چه اتفاقی رخ می‌دهد که توطئه‌ای در کار است چرا از همان ابتدا جلوی آن را نگرفت  ؟ " .  زهر الهیان ، یکی ازمتحدان نزدیک به احمدی نژاد ، و رئیس کمیته حقوق‌بشر مجلس در پاسخ می‌گوید " این انتخاباتی با کاندیداهای مختلف‌بود  .  ناگهان ما با کاندیداهائی روبرو شدیم که با ضد انقلابی‌ها و خارجی‌ها همکاری می‌کردند  .  آن‌ها فکر می‌کردند برای عمل کردن به آنچه که در سی سال گذشته خواستار آن‌بودند - سرنگون ساختن نظام - فرصت خوبی به وجود آمده است  .  کنگره آمریکا برای این توطئه پول اختصاص داد  .  صهیونیست‌ها در داخل و خارج از ایران مشارکت می‌کردند  .  هر نظام دیگری‌بود سقوط کرده‌بود اما این نظام توانست مقاومت کند  .  رهبر گفته‌بودند قانون را اجرا کنید  .  به کاندیداها گفته‌بودند از مردم نخواهید به خیابان‌ها بیایند اما کاندیداها این کار را کردند  .  بعضی‌ها کشته شدند و این برای وسائل ارتباط جمعی پروپاگاندای خوبی فراهم کرد " . رفتن به این‌گونه جلسات ، که خانم سکور می‌گوید همگی همراه با حضور ماموران به اصطلاح راهنما انجام می‌گرفت او را را از رفتن به دیدار از منابعی دیگر و بخصوص و مردم عادی ، به رغم هشدارهائی که داده شده‌بود ، باز نمی‌دارد  . گپ زدن با یکی از فعالان جنبش سبز بنام امیر ، حین یک اتوموبیل سواری در تهران پر ترافیک ، و نتیجه گیری‌هایش از این به اصطلاح مصاحبه غیر عادی اتوموبیلی ، یکی از موارد کنجکاوی‌های اوست ، که خانم سکور خود دلیل غیر عادی بودن آن را چنین شرح می‌دهد : اماکن عمومی زیر نظر است  .  رفتن یک خارجی به محل زندگی مردم سوئ ظن برانگیز است  .  اتوموبیل در حال حرکت بهترین جائی است که در چنین شرایطی می‌خواهید در آنجا باشید  .  امیر نه یک قهرمان است و نه چهره‌ای سرشناس  .  او جوانی سی و چهارساله ، پر از آرزو ، و آشنا به کامپیوتر از یک طبقه متوسط است  . امیر در تابستان 2009 یک اصلاح طلب‌بود  .  به امکان دمکراتیزه شدن سیستم از درون نظام اعتقاد اشت و بهمین جهت درهر انتخاباتی که برگزار می‌شد شرکت می‌کرد و رای می‌داد  .  انتخابات 2012 مجلس نخستین انتخاباتی است که او کنار نشسته است  .  امیر دقیقا لحظه‌ای را به یاد یاد دارد که او را عوض کرد  .  چهارم نوامبر 2009 به مناسبت سالگرد تصرف سفارت آمریکا در تهران تعطیل دولتی‌بود  .  فعالان جنبش سبز به خیابان‌ها آمده‌بودند و بجای شعار رسمی و مرسوم مرگ بر آمریکا شعار مرگ بر روسیه سر داده‌بودند  .  امیر در میدان هفت تیر‌بود ، که با سفارت آمریکا فاصله چندانی ندارد  .  ویدیوهای آن جا در یوتیوب موجود است  .  یک بالون سبز رنگ بر فراز جمعیتی که هر لحظه بیشتر می‌شد بالا و پائین می‌رفت  .  مردم فریاد موسوی ، و زندانیان سیاسی باید آزاد گردند ، سر داده‌بودند  .  جمعیت ناگهان پا به فرار می‌گذارد  .  افرادی در لباس کاری نظامی تعقیبشان می‌کردند  .  آن روز امیر در خود احساسی پیدا کرد که آن را نمی‌شناخت  .  خودش می‌گوید " من به شکار علاقه‌ای ندارم و نمی‌خواهم به هیچ کس و هیچ چیزی آزاری برسانم  .  ولی آن روز احساسی در من به وجودآمده‌بود که فکر می‌کردم می‌توانم آن‌ها را بکشم " . امیر می‌گوید آن روز نخستین روزی‌بود که در خیابان پشت میدان ، شعارهای رای من کجاست  ؟  و مرگ بر رهبر و مرگ بر خامنه‌ای سر داده شد  . امیر تا یک سال پس از سرکوبی جنبش سبز سرخورده و افسرده‌بود  .  او می‌گوید " وقتی ازآن همه تلاش‌هایت نتیجه‌ای نمی‌گیری این احساس را پیدا می‌کنی که نمی‌توانی هیچ کاری انجام بدهی " . نگاه اصلاح طلبی امیر جای خود را به انکاری حاکی از پوچی و بیهودگی داده‌بود  .  خودش معتقد است تن دادن به واقعیات ، در غایت چیز خوبی است  .  او می‌گوید " هراندازه که نظام افراطی تر شود ، درهم شکستن آن آسان تر می‌شود " .  هر چند که نمی‌داند با چه جنبشی و با چه ابزاری  . او اصرار برآن دارد که اپوزیسیون نمرده است فقط بی‌حرکت است  .  می‌گوید " الان مثل این است که همه سراغ زندگی خودشان رفته‌اند  .  اما اپوزیسیون وجود دارد و زجر می‌کشد  . وقتی از امیر پرسیدم بعد از گذشت یک سال و نیم از شکست جنبش سبز در ایران ، وقتی می‌بیند مردم در مصر و تونس دولت‌های سرکوبگر را ساقط کرده‌اند ، چه احساسی دارد ، گفت " مشکل جنبش سبز این‌بود که هدفش تغییر نظام نبود  .  هدفش فقط تغییر در بخشی از آن‌بود  .  وقتی هدفتان تغییر نظام نباشد می‌ترسید تمامی امکاناتتان را بکار بگیرید  .  حتی اگر موسوی هم رئیس جمهور می‌شد وزارت اطلاعات به شکل قبلی اش باقی می‌ماند  .  مامورانش می‌توانستند بعدا سراغتان بیایند " . گزارش خانم سکور با شرح جزئیات آخرین ساعات پیش از منقضی شدن ویزای سفرش به پایان می‌رسد که بازجوئی‌های ماموران امنیتی در باره چگونگی تماس‌هایش با مردم عادی بخشی از آن است  .  خانم سکور حتی از اینکه در جریان این بازجوئی‌ها احساس می‌کند ممکن است او را به جاسوسی متهم کنند ، تعجب نمی‌کند ، بیش‌ترین مایه تعجب او این است که بازجویان به رغم پس دادن تقریبا دست نخورده تمامی یادداشت‌ها ، نوار‌های ضبط‌شده‌از مصاحبه‌هایش ، و اطلاعات مربوط به افرادی که با آن‌ها تماس گرفته‌بود ، فقط رسیدهای پرداخت مخارجش را نگه داشته‌اند  .  به گفته خودش ، آخرین آن‌ها رسید هتل محل اقامتش‌بود که پیش از سوار شدن به هواپیما از او گرفته می‌شود  .