دهمین سال درگذشت نادر نادرپور، شاعری که زندگی خود را درغربت وقف مبارزات سیاسی کرد
نادرپور درلس آنجلس عمیقا احساس تنهایی می کرد، اما درهمین شهر بود که دامنه مبارزات سیاسی خود را بیش از پیش گسترش داد و هم زمان به انجام کارهای فرهنگی پرداخت
ده سال از مرگ نابهنگام نادر نادرپور ، شاعری که زندگی خود را درغربت وقف مبارزات سیاسی کرد می‌گذرد  . نادرپور در سال 1308 در تهران زاده شد  .  او فرزند « تقی میرزا » از نوادگان « رضا قلی میرزا » فرزند ارشد نادرشاه افشار‌بود  .  نادرپور پس از پایان دوره تحصیلات متوسطه به ایتالیا و فرانسه رفت و از دانشگاه سوربن پاریس در رشته زبان و ادبیات فرانسه فارغ التحصیل شد  .  او چند سالی در وزارت فرهنگ و هنر به کار اشتغال داشت  . نادر نادرپور پس از انقلاب به فرانسه و درسال 1365 پس از شش سال زندگی در پاریس ، یک بار دیگر و این بار به لس آنجلس مهاجرت کرد  .  شهری که او مدت کوتاهی پس از اقامت در آن مصمم شد تا به جای « شهر فرشتگان » لقب « شهر خفتگان » را به آن بدهد  . نادرپور در لس آنجلس عمیقا احساس تنهایی می‌کرد ، اما درهمین شهر‌بود که دامنه مبارزات سیاسی خود را بیش از پیش گسترش داد و هم زمان به انجام کارهای فرهنگی پرداخت  .  کلاس و انجمن تشکیل داد ، در دانشگاه شعر و زبان پارسی آموخت و در رادیو و تلویزیون‌های محلی فارسی زبان به اجرای برنامه‌های تفسیر خبر و انجام بحث و گفتگو و بررسی‌های سیاسی پرداخت  . یکی از آخرین کسانی که دو هفته پیش ازمرگ با نادرپور دیدار داشته است شاعر ساکن سانتا مانیکا ، دکتر مجید نفیسی است که در آن زمان به همراه منصورخاکسار و شمس لنکرانی به دیدن نادرپورمی روند : « شب خوبی‌بود و سرنوشت ما را به آخرین دیدار فراخوانده‌بود  . » ساعتی بعد وقتی اسماعیل خویی هم به جمع این شاعران می‌پیوندد آن‌ها چون پنج همکار صمیمی برای یکدیگر شعرخوانی می‌کنند و به مناظره می‌پردازند  .  در این مناظره بنا برگفته مجید نفیسی دو چیز گره بحث‌بود : « اسلام و نیما  . » « سئوال این‌بود که آیا حکومت روحانیت در ایران باید ما را به عکس العمل ضد عرب و ضد اسلامی بکشاند  ؟  ‌ آیا نباید میان اسلام به عنوان یک فرهنگ با اسلام به مثابه یک دین ، فرق گذاشت و اولی را یکی از آبشخورهای فرهنگ ملی شمرد و دومی را امری شخصی دانست  ؟ » بنا برگفته دکتر نفیسی ، نادرپور که سابقا در یکی از مقالات خود تمدن اسلامی را به عنوان یکی از دو منبع فرهنگی ملی ما مطرح کرده‌بود ، به نظر می‌رسید که در چند سال اخیر به سمت افکار عرب ستیزی و پرستش ایران باستان که در اوایل قرن در ایران رواج داشت گرایش پیدا کرده‌بود  . نادرپور در اولین مجموعه شعر خود به نام « چشم‌ها و دست‌ها » که در سال 1333 انتشار یافته خود را پیرو نیما نمی‌خواند و نوگرایی را تنها در محدوده مضامین ، تشبیهات و زبان شعری جایز می‌داند  .  او در سال‌های بیست همکار احسان طبری است و در سال‌های سی هم سخن دکتر پرویز ناتل خانلری بوده است  .  نفیسی می‌گوید : « نادرپور چون این دو در زمینه شعر ، نئو کلاسیسم را بر مدرنیسم ترجیح می‌داده است  .  با وجود این در مدت اقامت خود در لس آنجلس به تدریج نسبت به شعر نو التفات بیشتری نشان داد و در مقدمه آخرین کتاب شعرش به نام « زمین و زمان » که در سال 1375 در این شهر منتشر شد ، عصیان نیما را یک نیاز اجتماعی می‌خواند و به هم زدن تساوی طولی ابیات و جابجا کردن قافیه‌ها را می‌پذیرد و خود نیز در این قالب نیمائی طبع آزمائی می‌کند  .  معهذا هم چنان در برابر شعر آزاد بی‌وزن علامت سئوال می‌گذارد  .  جالب اینجاست که چند سال پیش تر در یکی از دیدارهایی که با او داشتم ، نادرپور شعر منثوری از خود را خواند که مربوط به حرکت ماشین‌ها در بزرگراه‌ها می‌شد و اگر چه لطفی نداشت ولی بر جسارت شاعر در آزمودن راه‌های نو گواهی می‌داد  . » هنگامی که نادرپور در سال 1365 از پاریس به لس آنجلس آمد در فاصله کوتاهی به صورت سخنگوی ملی‌گرایان در آمد و شعرهایش که سابقا بیشتر جنبه‌های شخصی داشت رنگی سیاسی به خود گرفت و این درست در زمانی‌بود که سیاست گریزی در میان نویسندگان ایرانی چه درون و چه بیرون مرز به صورت شعار روز درآمده‌بود : پس از انتخابات ریاست جمهوری در سال 76 که به رشد اصلاح خواهی درون جامعه کمک کرد ، شکافی تازه درون مخالفین حکومت روحانیت در بیرون کشور افتاد ، و نادرپور که از همان ابتدا گرایش به اصلاحات را ناشی از توطئه می‌دانست در مقابل آن ایستاد و از این که اطرافیانش زیر پای او را خالی کنند ترسی به خود راه نداد  .  او قبلا هم طعم تنهایی را چشیده‌بود و در آستان انقلاب سال 57 در برابر آن ایستاده‌بود  . زندگی در غربت بر نادرپور سخت می‌گذشت  .  از زبان انگلیسی نفرت داشت ، از شهر محل اقامت خود ( لس آنجلس ) بیزار‌بود ، در سالخوردگی تنها مرگ را می‌دید و تنها جوانی را می‌ستود  .  با وجود این از تدریس و تحقیق ، نوشتن و سخن گفتن باز نمی‌ایستاد ، در خانه اش به روی بسیاری باز‌بود و از همدلی با نسل جوان تر ابایی نداشت  .  در شب نوروز سال 76 که به ابتکار مجید نفیسی شب شعری برای پنج شاعر ایرانی مقیم لس آنجلس نادر نادرپور ، منصور خاکسار ، عباس صفاری ، پرتو نوری علا و خود مجید نفیسی ‌ به زبان انگلیسی در تالار اجتماعات موسسه فرهنگی « بیآند باورک » برگزار شد با اشتیاق حرکت کرد  . نفیسی می‌گوید : « می‌دانم که تنگدست‌بود و نسبت به بی‌چیزان احساس نزدیکی می‌کرد  .  در همان دیدار آخر گفت : « من یک سوسیالیست هستم  .  صبح‌ها هم که همراه ژاله به پیاده روی می‌رویم ، و چشمم به افراد بی‌خانمان می‌افتد که در پیاده روها یا زیر ماشین‌ها خوابیده‌اند ، دلم فشرده می‌شود و ضرورت عدالت اجتماعی را بیشتر درمی یابم  . » « در مراسم خاکسپاری اش که در 24 فوریه 2000 در وست وود انجام شد شرکت کردم و هنگامی که پیکر او را به دهان بی‌شرم خاک می‌سپردند از خود‌ پرسیدم : آیا وطن فقط جایی‌ست که در آن زاده می‌شویم یا می‌تواند سرزمینی هم باشد که در آن آرام می‌گیریم  ؟  نادرپور با سر گذاشتن به خاک در تبعیدگاه خود ، این شهر را برای ما کوچ زدگان به صورت وطن دوم درآورد  . » کهن دیارا  !  دیار یارا  !  دل از تو کندم ولی ندانم ، که‌گر گریزم کجا گریزم  ؟  و‌گر بمانم کجا بمانم  ؟ نه پای رفتن ، نه تاب ماندن ، چگونه گویم درخت خشکم  ؟ عجب نباشد اگر تبرزن ، طمع ببندد در استخوانم  ! در این جهنم ، گل بهشتی ، چگونه روید  ؟  چگونه بوید  ؟ من‌ای بهاران ، ز ابر نیسان ، چه بهره گیرم که خود خزانم  ؟ به حکم یزدان شکوه پیری مرا نشاید ، مرا نزیبد  ! چرا که پنهان به حرف شیطان سپرده‌ام دل که نوجوانم  ! صدای حق را سکوت باطل در آن دل شب چنان فرو کشت ، که تا قیامت در این مصیبت گلو فشارد غم نهانم  ! کبوتران را به گاه رفتن سر نشستن به بام من نیست ، که تا پیامی به خط جانان ز پای آنان فرو ستانم  ! سفینه دل نشسته در گل ، چراغ ساحل نمی‌‌درخشد در این سیاهی سپیده‌ای کو  ؟  که چشم حسرت در او نشانم الا خدایا  !  گره گشایا  !  به چاره‌ جویی مرا مدد کن  ! ‌بود که بر خود دری گشایم ، غم درون را برون کشانم چنان سراپا شب سیه را ، به چنگ و دندان ، درآورم پوست ، که صبح عریان به خون نشیند ، بر آستانم ، در آسمانم  ! کهن دیارا  !  دیار یارا  !  به عزم رفتن دل از تو کندم ، ولی جز اینجا وطن گزیدن ، نمی‌توانم  !  نمی‌توانم  ! که‌گر گریزم کجا گریزم وگر بمانم کجا بمانم کهن دیارا دیار یارا دل از تو کندم ولی ندانم که‌گر گریزم کجا گریزم وگر بمانم کجا بمانم نه پای رفتن نه تاب ماندن چگونه گویم درخت خشکم عجب نباشد اگر تبرزن طمع ببندد در استخوانم در این جهنم گل بهشتی چگونه روید چگونه بوید من‌ای بهاران ز ابر نیسان چه بهره گیرم که خود خزانم کهن دیارا کهن دیارا دیار یارا دیار یارا دل از تو کندم ولی ندانم ولی ندانم که‌گر گریزم کجا گریزم و‌گر بمانم کجا بمانم صدای حق را سکوت باطل در آن دل شب چنان فروکشت که تا قیامت دراین مصیبت گلو فشارد غم نهانم کبوتران را به گاه رفتن سر نشستن به بام من نیست که تا پیامی به خط جانان ز پای آنان فرو ستانم ز پای آنان فرو ستانم کهن دیارا کهن دیارا دیار یارا دیار یارا دل از تو کندم ولی ندانم که‌گر گریزم کجا گریزم وگر بمانم کجا بمانم آه‌ای دیار دور ،‌ای سرزمین کودکی من خورشید سرد مغرب بر من حرام باد تا آفتاب توست در آفاق باورم ‌ای خاک یادگار‌ای لوح جاودانه ایام ‌ای پاک‌ای زلال تر از آب و آینه من نقش خویش را همه‌جا در تو دیده‌ام تا چشم بر تو دارم در خویش ننگرم ‌ای خاک زرنگار ،‌ای بام لاجوردی تاریخ فانوس یاد توست که در خوابهای من زیر رواق غربت همواره روشن است برق خیال توست که گاه گریستن در بامداد ابری من پرتو افکن است اینجا همیشه روشنی توست رهبرم ‌ای زادگاه مهر‌ای جلوه‌گاه آتش زرتشت شب گرچه در مقابل من ایستاده است چشمانم از بلندی طالع به سوی توست وز پشت قله‌های مه آلوده زمین در آسمان صبح تو پیداست اخترم ‌ای ملک بی‌غرور‌ای مرز و بوم پیر جوان بختی‌ای آشیان کهنه سیمرغ یک روز ناگهان چون چشم من ز پنجره افتد بر آسمان می‌بینم آفتاب تورا در برابرم سفینه دل نشسته در گل چراغ ساحل نمی‌درخشد نمی‌درخشد ، نمی‌درخشد در این سیاهی سپیده‌ای کو که چشم حسرت در او نشانم سپده‌ای کو ، سپیده‌ای کو الا خدایا گره گشایا به چاره جویی مرا مدد کن الا خدایا ، الا خدایا ‌بود که بر خود دری گشایم غم درون را برون کشانم چنان سراپا شب سیه را به چنگ و دندان در‌آورم پوست که صبح عریان به خون نشیند بر آستانم در آسمانم چنان سراپا شب سیه را به چنگ و دندان در‌آورم پوست که صبح عریان به خون نشیند بر آستانم در آسمانم کهن دیارا کهن دیارا دیار یارا دیار یارا به عزم رفتن دل از تو کندم ولی جز اینجا وطن گزیدن نمی‌توانم ، نمی‌توانم نمی‌توانم ، نمی‌توانم