قيامت است، در شهر من معركه­ ای است
دانی درون من به چه روزی نشسته است. شهری عزا گرفته پس از قتل عامها
نیست آسان به چنین ورطه دوام آوردن توسن معرکه در زیر لگام آوردن تیغ بر نای و هراسان سر تسلیم فرود به رجزخوانی هر تخم حرام آوردن تمام بدنم درد می­کند ، درونم خشمی است که بغض را برنمی­تابد  .  چقدر پشت­بامهای این شهر را دوست دارم و فریادها ، فریادها و فریادها را  . باورم نمی­شد که پس از اتمام حجتهای ظهر جمعه ، عصر شنبه چنین جمعیتی خیابانهای منتهی به انقلاب ، آزادی و میدان ولیعصر را پر کند  .  چقدر این مردم آشنایند و چقدر این نسل شگفت انگیزند  . تقاطع خیابان غریب و انقلاب ، جمعیت کثیری جمع شده­‌اند که هر لحظه با باطوم و فحاشی به عقب رانده می­شوند  .  عده­‌ای شعار می­دهند  .  جمع همه را ساکت می­کند  .  زنان و دختران سینه به سینه ماموران تا دندان مسلح قرار گرفته­‌اند  .  جماعتی به لاین سمت راست خیابان می­رود و جمعیت را دعوت می­کند ، همگی به آنان می‌­پیوندیم  .  هنوز چند قدم جلوتر نرفته ­ایم که سیل خروشان ماموران با باطوم و گاز اشک آور و شلیک هوایی هجوم می‌­آورند  .  جمعیت به عقب رانده می­شود و صدای فریاد و جیغ به آسمان بر می‌خیزد  .  صدای یا حسین با ضربه ­های باطوم ، لگد و فحاشی پاسخ می­گیرد  ...  اشک ، خون و  ...  بر روی هم افتاده­ ایم  .  در تله­ای بسته گرفتار‌شده‌ایم  .  سمت چپمان نرده­های خیابان است در روبرو ، پشت سر و سمت راست ماموران  .  برای یک لحظه احساس کردم عده­ای در زیر دست و پا خفه خواهند شد  .  صدای جیغ یکی از دوستانم را می­شنیدیم  .  خدای من  !  فاجعه‌ای بود نمی‌شد نفس بکشی فریاد می­زدیم برگردید  .  عقب نیایید ، مردم جواب می­دادند : شلیک می­کنند ، می­زنند  .  خدای من  !  امکان ندارد  .  کفشها از پا درآمده است ، زنان بدون روسری و مقنعه فریاد می­کشند ، عده­ای سعی می­کنند از زیر دست و پا آدمها را درآورند  .  دوستم زیر دست و پاست ، نمی­توانم بروم  .  ماموران حمله می­کنند  .  تنها مردی قوی هیکل با لباس سبز نیروی انتظامی کمک می­کند و وقتی از زیر دست و پا بلند میشویم  .  عده­‌ای مهاجم و مامور با باطوم بالای سرمان هدف گرفته‌اند  .  قیامت است در شهر من  .  معرکه ­ای است  .  خیابان پر است از خرده چوبها و چماق‌هایی که بر سر مردم شکسته­اند ، با خروار خروار کفش و کیف و عینک  .  و فریادی که « بروید اینجا نیاستید  . » کجا برویم  ؟  بی‌مروت‌ها اینجا خانه من است ، انتهای این خیابان دانشگاه من بوده است و این مردم ، مردم منند  . مردمی که تاب تحمل ضربه ­ای را بر پیکر مردم غزه نداشته ­اند ، چگونه این جفای خون آشامی را بر بدن همشهری­های خود تحمل ­کنند  . و دوباره فریاد زنان و مردان و خیابانهای تهران  . ترسی نیست هیچ ترسی ، من خشم می­بینم و نفرت ، این را از نگاه خشم آلود دختری می‌بینم که با دهان شکسته‌شده‌بواسطه باطوم نابکاران ، کنار خیابان نشسته و ضربات آهنین نگاهش را نثار مردان قوی هیکل مسلح می­کند ، از پیرزنی می‌فهمم که به صف آنان هجوم می­برد که چه از جان جوانان ما میخواهید و از زنی که فریاد می­کشد شما ناموس ندارید ، حرام زاده­‌اید  . در گوشه خیابان ایستاده­‌ام ، کفشی به پا ندارم ، همراه جماعت می­شوم ، از خیابان­های جمالزاده و غریب می­گذرم ، باید به خانه برسم ، باید کفشی بپوشم هنوز باید راه رفت  .  همه می­گویند مردم را تنها نگذاریم ، برویم سمت آزادی سمت انقلاب  . آخ چه واژه­ه‌ایی انقلاب ، آزادی ، مردم  .  ...  و نیروهای با لباس سبز و سیاه و خاکستری و پلنگی و چهره­‌های نا آشنا با لهجه ­هایی که نشان از اعزام آنان از شهرهای دیگر دارد  .  حتی کوچه پس کوچه ­های غریب و جمالزاده پر از نیروست و البته پر از مردم  .  مردم زیادند و آنان کم  . به خانه میرسم در خانه لباس عوض میکنم لباسها پاره‌شده‌، کفش به پا ندارم و تشنه­‌ام ، تشنه  .  ....  وارد بلوار کشاورز می­شویم  .  جمعیت پراکنده است و نیروهای مسلح منسجم ، آرایش نظامی می‌بینند  .  پارک لاله را به سمت ولیعصر میرویم ، کم کم مردم پدیدار می­شوند ، منسجم و با هم و با علامت پیروزی  .  سر خیابانی مردی غول پیکر جوان لاغری را می­زند تا با خود ببرد ، زنان و بعد مردها به وی حمله می­کنند  .  پسری ظریف که یک سوم اوست به حالت نرد­بانی از وی بالا می­رود تا بر سرش بکوبد ، خشمی است از عمق جان مردم  .  مرد فرار می‌کند به سمت نیروهای مسلح  .  شهر پر است از این قوی هیکلان لباس شخصی و خشن که شرف می‌ریزند و آبرو لگدمال می‌کنند  .  اگر چه آنان هم قربانیند و بیش از هر کس قابل ترحم  .  این را از فحاشیهایشان می‌توانی بفهمی  . نزدیک خیابان فلسطین مردم ندا می­دهند صبر کنید « مردم می‌آیند » خدای من  !  این جمعیت از زیر دست این ماموران چگونه به اینجا این‌گونه منسجم رسیده ­اند  ؟  جماعتی است عظیم پس از حمله مغولها  !  اما وارد جمعیت شدن حس خوبی دارد ، وارد می­شویم  .  هر سنی ، هر قشری ، هر تیپی  .  عجب اراده­‌ای  . قبل از میدان ماموران گارد ویژه حمله می­کنند ، به گوشه دیوار پناه می‌گیریم  .  با باطوم بدن زنان و دختران و مردان این سرزمین مورد تهاجم قرار می­گیرد  .  لعنتی گوشت است و استخوان آنچه که تو بر آن می‌تازی  .  « دختر بچه است حیوان »، این را مردی می­گوید که سرش زیر باطوم شکسته است  .  دخترک در محاصره سه مرد گاردی است که با باطوم بدن نحیفش را می­زنند  .  به دیوار چسبیده ایم و در برابرمان مردم را قلع و قمع می­کنند  .  بدنهای نحیفی که ضجه می­زنند و وحشیانی که حمله می­کنند و باطومی که این روزها با بدنهامان انس گرفته‌اند و دادی است که از بیدادی بزرگ برخاسته است  .  پیرمردی دری را باز می­کند و مردم را به درون می­برد ، بیرون می‌رود و جوانان را به داخل راهنمای می‌کند ، می‌گوید شاید حرمت موی سفیدم را نگه دارند  .  آه چه پیرمردها و پیرزنانی قربانی شدند  !  حرمت  !! فضا پر از خون است و شیشه شکسته و پسرکی که نیمی از صورتش له‌شده‌و خون از فرق سرش به چهره­اش نشسته است  .  زنان ، وی را به گوشه‌ای برده­‌اند و با مهر مادری نوازشش می­ کنند  .  دستمال میبرند ، آب می‌آورند و  ... بیرون می‌­آییم به سمت میدان ولیعصر ، عجب شهری پر از مامور و گارد  .  پر از خشم و پر از نفرت  . زین قوم پاچه گیر سگستان‌شده‌است شهر شیران چه می­کنند مگر در کنام­ها در هر گوشه عده ­ای زخمی نشسته­‌اند اما درمانده نیستند  .  مردی می‌گوید « ما در محل قرار گذاشتیم قبض‌های آب و برق را ندیم شماها هم همین کار را کنید سر کار نرید اعتصاب کنید » کاش سازماندهی می‌شدیم  .  اراده اش وجود دارد  . جوانی با دست سرش را گرفته ، موتورسواری پیاده می‌شود ، چهره­ اش غریبه است به طرف پسرک می­رود ، چی‌شده‌ ؟  آخه سرشو  .  چرا آمدی  ؟  به طرف پسرک می­روم ، حالش خوب نیست و این بی‌شرف ممکن است ببرتش با تمام جان فریاد می­کشد « به همان دلیلی که همه آمده‌اند  . » بازویش را می­گیرم  .  به آن لباس شخصی غریبه می‌گویم « به تو هیچ ربطی ندارد  . » به قیافه­‌ام خیره می­شود که چهره­‌ات به یادم می­ماند  .  به قیافه­ اش خیره می‌شوم که چهره ­ات به یادمان می­ماند  .  پسرک را به گوشه­ای میبرم 19 ساله است ، مقداری آب میخورد و کنار آشنایان دوباره می‌­نشیند  .  به سمت انقلاب باید رفت ، راه می‌افتیم  .  همه جا لشگر به لشگر ایستاده‌اند  .  صدای مرگ بر دیکتاتور و یا حسین بلند است  .  بی‌­پناه مردمان من  . دوباره هجوم ، دوباره مسدود بودن خیابانها و قداره­ کشهایی که می­گویند « چرا آمده ­اید ، گفته‌بودند نباید بیائید بیرون » چقدر این جماعت ابله ­اند  . به میدان فلسطین می‌رسیم  .  آخ  !  میدان فلسطین  .  دور تا دور میدان را ماموران محاصره کرده­‌اند  .  دو جوان سوار بر موتور از سمت بالای میدان وارد می­شوند ، جماعتی مامور بر سرشان فرود می‌­آیند با باطوم با لگد و  ...  فریاد میکشیم  .  چه فایده  .  اینجا میدان فلسطین است  !  هرگز در صحنه ­های فیلمهایی که از فلسطین دیده‌ام چنین توحشی را ندیده‌بودم  .  پسرک فریاد می‌کشد به خدا فقط می‌خواستیم رد شویم  .  دیگر صدایی شنیده نمی‌شود ، هر دو به شدت مضروب شده‌اند و کشیده می­شوند تا به درون ماشین دژخیمان بروند  . به سمت شرقی میدان فلسطین می‌رویم  .  تمام بدنم درد می‌کند  .  دیگر تحمل دیدن این صحنه ­ها را ندارم  .  خدای من  !  به سرزمین من چه رفته است  .  بر روی زمین آثار خون را می‌بینم  .  این سمت تا حدی خلوت است  .  شایعه‌شده‌موسوی سر خیابان استاد معین آمده است و ماموران رفته‌اند  .  به وضوح میبینم یکی یکی لباسهای سپاهی و ویژه خود را درمی­اورند صندوق ماشینهای پارک‌شده‌را که عمدتا پژو است باز می‌کنند ، لباسها پنهان می‌شود و آنان شبیه مردم وارد جماعت می­شوند  .  تمام مغازه‌ها به دستور ، بسته شده‌اند  .  کافه‌ای نیمه باز است ، واردش میشویم می‌گوید : نمیتوانید بنشینید  .  میگویم نمیتوانیم راه برویم ، میز را آماده می‌کند  .  پسرکی با آفرین به موسوی وارد می‌شود و میگوید « دم همه مردم گرم  .  موسوی تو آزادی است  . » وای چقدر این شهر امروز گرم‌بود  .  با آنکه در ابتدای تابستان باران تند و زیبای صبح بارید اما اشک و خون مردم این شهر در عصرگاه 30 خرداد 88 بر روی سنگفرشهای آن گرمای خاصی را در تحولات اجتماعی ایران به جریان خواهد انداخت  . همه مردم راه میروند  .  هیچ کس به خانه نمی‌رود  .  در کوچه ­ها صدای مردم بلند است  .  « الله اکبر ، مرگ بر دیکتاتور  . » به خانه می‌رسیم  .  یا باید جواب تلفن را بدهیم و یا زنگ بزنیم و خبر بگیریم  .  « سلام تو خوبی  ؟  هیچی  .  فقط میخواستم صدایت را بشنوم  .  بیشرفها عجب زدند  .  آزادی نبودی  .  ستارخان تیراندازی‌بود  .  آتش گرفته‌بود  . » خانه امان در اتش است  .  و طنمان آتش گرفته  . نه آقا جان تمام شد  !  پاسختان را ملت داده ­اند و شما چهره وقیحتان را از پشت نقاب‌های انسانی و مذهبی بیرون آورده‌اید  . بیمارستان امام خمینی پر از مجروح است  .  کوچه‌ها پر از مردم و قلبها پر از کینه  .  این را پشت بامها می‌گویند  .  پشت بامها پر از فریاد است و تو ترسیده‌ای ، ترسیده­‌ای  .  چرا که مردم اینجایند و آنجا که مردمند صدای آزادی بلند است  .  تو می‌ترسی ، وحشت زده­‌ای  .  برای این است که تا دندان مسلح به زنان و دختران و مردان سرزمین من تهاجم میکنی  .  خون می‌ریزی  .  تو در وقاحت مطلقی و ما بر پشت بامها فریاد میزنیم  .  ...  حال در نیمه­‌های شب آرام می‌اندیشم ، به مردم ، به چهره­‌هایی که دیده ­ام ، به فریادهایی که شنیده ­ام ، به خونهایی که بر آن‌ها قسم خورده ­ام  .  و به تو که در وقاحت بی‌رقیبی  . دانی درون من به چه روزی نشسته است  . شهری عزا گرفته پس از قتل عامها 30 خرداد 1388 الف  .  ه