رسانه های بیگانه، سیاست یک بام و دو هوا
شیرین عبادی، برنده جایزه صلح نوبل به سخنان رئیس قوه قضاییه جمهوری اسلامی ایران، در خصوص مصاحبه با رسانه‌های خارجی واکنش نشان داد
هفته گذشته ، صادق لاریجانی ، رئیس قوه قضاییه جمهوری اسلامی ، با انتقاد از وکلایی که به گفته وی با رسانه‌های بیگانه مصاحبه می‌کنند ، این‌گونه اقدام‌ها را موجب وهن « جامعه وکالت » خواند  .  شیرین عبادی در گفتگوی تلفنی با صدای آمریکا خاطرنشان کرده که رییس قوه قضاییه ایران ، حق ندارد که از خودش قانون وضع کند  .  خانم عبادی خاطرنشان نموده که آنچه موجب « وهن » جامعه وکالت می‌شود رفتاری است که « قوه قضاییه » و برخی « محاکم » با « وکلا » انجام می‌دهند و به آن‌ها اجازه دیدار با موکلانشان را نمی‌دهند ، محدودیت ایجاد می‌کنند و وکلا را به جرم « دفاع » به زندان می‌اندازند  .  این‌گونه امور است که موجب وهن جامعه وکالت می‌شود ، وگرنه صحبت کردن با رسانه‌های بیگانه ، که به زبان فارسی برنامه پخش می‌کنند در « قانون » ممنوع نیست و آقای لاریجانی حق ندارد که قانون وضع کنند و بگویند که چه کاری را دیگران ، موظف به انجام هستند  . صدای آمریکا : از آنجایی که همواره وکلای ایرانی ، مسئله « استقلال » کانون وکلا را مطرح کردند ، آیا فکر نمی‌کنید سخنان آقای لاریجانی رییس قوه قضاییه ، اشاره به این نکته است که جامعه وکلا زیر نظر قوه قضاییه است  ؟ شیرین عبادی : متاسفانه عمل‌کرد قوه قضاییه ، به سمت و سویی است که مایل است استقلال نیم‌بند وکلا را هم از آنان سلب کند  .  اعطای پروانه وکالت به تعدادی از قضات بازنشسته ، که مطابق با ماده یکصد و هفتاد و شش ، می‌باید به تخلفات آنان رسیدگی شود و یا وضع قانونی که تمدید پروانه وکالت و رسیدگی به تخلفات وکلا را در شمار وظایف قوه قضاییه قرار می‌دهد همه این موارد ، مغایر است با استقلال کانون وکلا ، که یادگار ارزشمند دکتر « محمد مصدق » است  . صدای آمریکا : به نظر شما ، چرا وحدت رویه و نظری در خصوص بیگانه نامیدن رسانه‌های خارج از ایران ، برای مقام‌های ایرانی وجود ندارد ، و اتفاقا آقای محمود احمدی نژاد ، از مصاحبه با رسانه‌های خارجی ، بهره برده است  ؟ شیرین عبادی : مسئله یک بام و دو هوا همین است  .  یعنی اینکه اگر کسی بخواهد با رسانه‌های خارج از ایران ، از حقایقی که حکایت از « نقض حقوق‌بشر » و « نقض قوانین » در ایران است صحبت کند ، بلافاصله متهم می‌شود به « همسویی با بیگانگان » و « جاسوسی » و « اقدام علیه امنیت ملی » و اتهاماتی از این دست ، ولی وقتی که قرار است از « حکومت » تعریف کنند ، همه رسانه‌ها حتی ، رسانه‌هایی که وابستگی شان به کشورهایی که دوست ایران نیستند کاملا « مجاز » شمرده می‌شود  .  در حقیقت آنچه مهم است ، این است که کسی حق ندارد « اعتراض » و « انتقاد » کند و موارد نقض حقوق‌بشر را به صورتی بیان کند که دیگران هم از آن‌ها مطلع شوند  .