یوگا، پیام آور امید و توان در نایروبی
پروژه یوگا آفریقا در تلاش است تا به مردم فقیر زاغه های نایروبی کمک کند از آسیب های روحی و روانی خشونت های کشور رهایی یابند
زندگی روزمره در محله‌های فقیرنشین نایروبی چالشی مدام است و مردم این زاغه‌ها در تلاش هستند تا هزینه‌های مواد غذایی ، اجاره و مدرسه فرزندانشان را فراهم کنند  .  بیش‌ترین آسیبی که محله‌های فقیرنشین متحمل شدند ، ناشی از خشونت‌های پس از انتخابات ریاست جمهوری سال 2007 کنیا‌بود  .  با وجودی که به نظر نمی‌رسد یوگا آشکارترین راهکار برای کمک به ساکنان این محله‌ها باشد ، اما « پروژه یوگا آفریقا » در تلاش است تا در این مسیر قدم بردارد  . پیج النسون 15 سال است که یوگا تدریس می‌کند  .  وی که پیش از این مشاور امور مالی وال استریت بوده است در سال 2007 برای زندگی و کار داوطلبانه در محله‌های فقیرنشین کیبرا به کنیا کوچ کرد  .  او « پروژه یوگا آفریقا » را در این منطقه بنیان گذاشت  . النسون گفت : فرصت بسیار مغتنمی‌بود که این پروژه را دقیقا بعد از خشونتهای بعد از انتخابات شروع کنم  .  برهه‌ای بود که احساس جدایی بر مردم غلبه کرده‌بود و قبائل و طوائف مختلف برای محافظت از طوائف خود با هم می‌جنگیدند و برگزاری کلاسهای یوگا که تمرینی حول صلح و آرامش و همبستگی است ، نیازی به صحبت کردن ندارد ، اما با حضور مردم و به‌طور اجتماعی انجام می‌شود  .  مردم هم دور هم جمع شدند تا جایی که دیگر از اختلافات طائفه‌ای خود فراتر رفتند  . جویس موروگی ، مربی 26 ساله یوگا که خشونت در زاغه نشین‌های ماتاره نایروبی را تجربه کرده ، می‌گوید یوگا می‌تواند ابزاری برای دست و پنجه نرم کردن با پیامدها و التیام زخمهای روحی ناشی از این بحران بوده است  . او توضیح می‌دهد « من الان که یوگا تدریس می‌کنم ، فقط من هستم و زیرانداز مخصوص یوگای من  .  من فقط تدریس می‌کنم و هیچ تنشی ندارم  .  زمانی که کلاس پایان می‌یابد ، انگار یک بار دیگر متولد شده‌ام و از زمانی که وارد کلاس شدم ، متحول شده‌ام و دیگر شبیه کسی که پیش از برگزاری کلاس‌بودم ، نیستم » . « پروژه یوگا آفریقا » بیش از ٥0 مربی همچون موروگی را آموزش داده است ، همه این مربی‌ها ساکن زاغه‌های نایروبی هستند که در بیش از 200 کلاس رایگان در هفته در همین مناطق تدریس می‌کنند  .  آن‌ها با تدریس در کلاسهای خصوصی در کلاسهای ورزشی ، هتلها و حتی در سازمان ملل متحد درآمد بیشتری کسب می‌کنند  . النسون خاطرنشان کرد « یوگا چیزی است که به‌طور معمول در غرب به عنوان یک ورزش مخصوص طبقه مرفه و ثروتمند ارزیابی می‌شود  .  اینجا در کنیا ما این روند را معکوس کرده ایم  .  ما یوگا را به‌طور عمده به زاغه‌های این جا آورده ایم و مردم ساکن این محله‌های فقیرنشین هستند که در این کلاس‌های یوگای سطح بالا تدریس می‌کنند  .  این راه بسیار خوبی است که واقعا ذهنیت مردم را از یوگا و ماهیت آن متحول کنیم » . آلیس نجاتی 48 ساله به همت برگزاری کلاسهای رایگان می‌تواند به‌طور موقت از تنشهای زندگی در این زاغه‌ها فرار کند  .  او خاطرنشان می‌کند ( یوگا ) « مثل دارو است  .  بعد از یوگا ، احساس متفاوتی خواهید داشت  .  نسبت به جسم و ذهن خود احساس متفاوتی خواهید داشت  .  بنابراین می‌توانید استراحت و تمرکز کنید  .  به دور از تنش ، تمدد اعصاب کنید ، بنابراین احساس متفاوتی خواهید داشت  .  من چنین احساسی دارم و ( یوگا ) برای من مفید بوده است » . النسون می‌گوید با وجودی که یوگا برای مردم کنیا که در این زاغه‌ها زندگی می‌کنند ، مفهوم جدیدی است ، اما در واقع یک پدیده جهانی محسوب می‌شود  . النسون گفت : « نکته تاثیرگذار برای من این است که کسی که در کلاس‌های یوگا در نیویورک سیتی شرکت می‌کند ، به جایی می‌رود که کاملا ظاهر متفاوتی دارد ، شما می‌توانید مقیم کیبرا باشید و در میانه یک زاغه زندگی کنید و روی زیرانداز مخصوص یوگایتان قدم بگذارید و ناگهان فقط ( احساس کنید ) روی زیرانداز یوگایتان ایستاده‌اید  . » بنابراین به نظر می‌رسد که یوگا به کنیا آمده است تا « نمسته » باشد ( واژه‌ای که استفاده از آن در یوگا معمول و رایج است و نمایانگر آن است که « یوگا اینجاست تا ماندگار باشد ») .