گفتگوی صدای آمريکا با اکبر گنجی در باره سرکوبها و شرايط خفقان بار کنونی در ايران
عدالتی که نظام جمهوری اسلامی مدعی آن است، يک عدالت فاشيستی است. اين نوع عدالت که مبتنی بر نابرابری شديد اجتماعي، اقتصادی، فرهنگی و سياسی است
گنجی : در جامعه ما مطالبات تامین‌نشده‌بسیاری وجود دارد و جامعه به شدت از نابرابری در همه عرصه‌ها رنج می‌برد ، و تمام اقشار مختلف اجتماعی ، مطالباتی دارند که نظام سیاسی نمی‌تواند به آن‌ها پاسخ گوید ، و یا نمی‌خواهد پاسخگوی آن باشد  .  و این مطالبات دیر و یا زود به صورت انفجاری خودش را بروز خواهد داد ، و تا ابد نمی‌شود از طریق سرکوب جلوی این مطالبات را گرفت  .  سرکوب گسترده جامعه مدنی و برخورد و بازداشت زنان ، کارگران و معلمان و دانشجویان ، اینها همه ویژگی‌های یک دولت نا کارآمد و بی‌کفایت است ، یک دولتی که ناتوان از حل مسایل اساسی کشور و رفع مشکلات اساسی مردم است دنبال دشمنان خیالی می‌گردد تا گناه تمام مشکلات و مسایل را به گردن آن‌ها بیندازد  .  به همین دلیل هر حرکت عدالت خواهانه ، برابری طلبانه ، آزادی خواهانه ی اقشار مختلف اجتماعی را به خارجی ربط می‌دهد و مدعی می‌شود که تمامی حرکات ، با تحریک دشمنان خارجی به قصد براندازی صورت می‌گیرد ، اما سئوال این است ، آیا درخواست معلمان فداکار ، مبنی بر پرداخت نظام هماهنگ حقوق آیا این ، نوعی انقلاب مخملی به دستور خارجی است  ؟  آیا درخواست زنان شجاع ایرانی برای برابری حقوقی با مردان و رفع تبعیض و لغو نظام آپارتاید جنسی ، این مطالبه ، خلاف امنیت ملی است  ؟  و از این رو مستحق ضرب و شتم و بازداشت است  ؟  آیا درخواست کارگران درباره حقوق معوقه خود و تشکیل سندیکای کارگری ، درخواستی امپریالیستی است  ؟  یا یک نظام فاسد سیاسی که ناتوان از تامین مایحتاج اولیه مردم است ، هر مسئله‌ریز و درشتی را مجبور است که به گردن خارجی‌ها بیندازد و به مسئله امنیت ملی تبدیل کند  ؟  الان نمی‌دانم آیا مردم ایران مطلع هستند که شورای امنیت ملی ایران به روزنامه‌ها دستور داده است که مطلقا ، چیزی درباره فعالین سیاسی زنان و بازداشت آنان ، هیچگونه مطلبی درج نکنند ، این به چه معناست  ؟  یعنی درخواست مطالبات زنان یک مسئله‌ایی است که امنیت ملی کشور را به خطر انداخته است ؛ یک داستانی است که می‌گوید فردی را دستگیر کرده بودندو برده‌بودند کلانتری ، و شاکی می‌گفت این فرد با مشت به بینی من زده است و وقتی که افسر کلانتری از متهم توضیح خواست ، متهم گفت : بینی این آقا آنقدر بزرگ است که من به هر کجا که مشت خودم را رها می‌کنم به بینی این آقا می‌خورد  .  غرض اینکه ، نباید بینی یک نظام سیاسی اینقدر بزرگ باشد تا وقتی که هر شهروندی خواست دستش را به هر کجا دراز کند به بینی آن نظام اصابت کند ، نباید دم یک نظام سیاسی آنقدر بزرگ باشد که شهروندان آن جامعه ، هر کجا که پایشان را گذاشتند ، مبادا که پایشان را روی دم آن نظام سیاسی گذاشته باشند  .  این رژیم از یک سو مدعی است که یک رژیم مشروع دارای پایگاه مردمی است ، اما از سوی دیگر هر حرکت مردمی را به شدت سرکوب می‌کند ، زنان را بازداشت می‌کند و با کارگران برخورد می‌کند و هیچ کس مصون نیست  .  و این از ویژگی‌های یک دولت خودکامه است و این مطالباتی که در بطن جامعه ایران وجود دارد ، این مطالبات را تا ابد نمی‌شود سرکوب کرد و شما ظهور و بروز بخش بسیار کوچکی از این مطالبات را به صورت گسترده در جامعه می‌بینید ، و به هر حال درخواست نیروهای دموکرات و حقوق بشری این است که تمامی زندانهای سیاسی و تمامی زندانیان عقیدتی و تمامی بانوان بازداشت‌شده‌باید در اسرع وقت از زندان‌ها آزاد شوند  . گنجی : اولا عدالتی که نظام جمهوری اسلامی مدعی آن است ، من در گذشته هم گفتم ، یک عدالت فاشیستی است  .  این نوع عدالت که مبتنی بر نابرابری شدید اجتماعی ، اقتصادی ، فرهنگی و سیاسی است ، یک طبقه جدید درجمهوری اسلامی بوجود آورده است که دارای امتیازات بی‌حد و حصر است ، در مقابل این طبقه ی اقلیت حاکم که از همه امتیازات برخوردار است ، اکثریت مردم ایران قرار دارند که از حقوق اولیه خودشان نیز آنان را ساقط کرده‌اند  .  شما می‌دانید که بسیاری از کارگران و معلمان در سراسر کشور ، ماههاست که حقوق خودشان را دریافت نکرده‌اند ، اما در همین حال شما می‌دانید که روزانه فقط ده میلیارد تومان هزینه پروژه هسته‌ایی ایران می‌شود ، روزی ده میلیارد تومان  .  و میلیونها دلار از پولهای همین مردم بینوایی که پول ندارند که مایحتاج همسر و فرزند حود را تامین کند ، به گروههای بنیادگرا در خاورمیانه داده می‌شود  .  رانت خواری ، رشوه‌گیری و فساد ، تمامی ارکان این نظام را فاسد کرده است ، اما آقایان همچنان از عدالت و مهرورزی دم می‌زنند  .  زمامداران جمهوری اسلامی کاری که کردند این بوده که در محو ارزش‌های اخلاقی و زوال آرمان‌های انسانی مقام اول را بدست آورده است  .  زنان و دختران را کتک می‌زنند و بازداشت می‌کنند و اسم آن را می‌گذارند مهرورزی ؛ دانشجویان را از دانشگاه‌ها اخراج می‌کنند و زندان می‌کنند ، اسم آن را می‌گذارند رحمت ؛ کارگران کار می‌کنند و به شدت از آنان کار می‌کشند ، اما به آن‌ها هیچ مزدی پرداخت نمی‌کنند و اسم آن را می‌گذارند عدالت ؛ صبح تا به شب از تمامی ارکان این نظام از تمامی رسانه‌ها ، خصوصا صدا و سیما ، دروغ به خورد مردم می‌دهند ، بعد اسم آن را می‌گذارند صدق و راستی ؛ مسایل مردم را از مردم پنهان می‌کنند ، به مردم اجازه نمی‌دهند در مورد سرنوشت سیاسی خود و آینده شان تصمیم بگیرند ، اسم این را می‌گذارند نظام مردمی  .  گفتش اگر مرگ داد است ، پس بیداد چیست  ؟  حال باید پرسید اگر ظلم و شکنجه و زندانی کردن عدالت و همه اینها ، اسمش مهرورزی و عدالت است ، پس بی‌عدالتی و قساوت چیست  ؟  این شرایطی که اینها پیش آوردند ، تا ابد نمی‌تواند دوام بیاورد ؛ به هر حال می‌باید تمامی نیروهایی که در ایران به دنبال دموکراسی هستند به دنبال حقوق‌بشر و آزادی هستند ، باید بیایند فعالانه از مطالبات این اقشار مختلف اجتماعی حمایت کنند و به آن‌ها حمایت کنند و امروز باید همه ما از مطالبات بر حق زنان ، کارگران ، دانشجویان و معلمان حمایت کنیم ، و با این نظامی که مانع تحقق این مطالبات می‌شود برخورد کنیم  .  الان یک چیزی که خوشبختانه در حین این مبارزه در حال شکل‌گیری است ، این است که وقتی معلمان به صحنه می‌آیند و جلوی مجلس اعتراض می‌کنند ، از همین جا رفته رفته اینها متشکل می‌شوند و حرکت شان رهبری پیدا می‌کند و این چیزی است که جامعه ما نیاز دارد ، یعنی اقشار مختلف اجتماعی باید بتوانند سندیکاهای خودشان را داشته باشند و به صورت متشکل و رهبری یافته ، دنبال منافع خودشان باشند و این چیزی است که می‌تواند یک جامعه مدنی مستقل از دولت بسازد که اینها بتوانند حاملان دموکراسی در ایران باشند و این راهی است که اگر پیش گرفته شود قطعا موفق خواهد‌بود و منصوب کردن اینها به خارج هیچ دردی را دوا نمی‌کند و هیچ دولتی نمی‌تواند تمامی اقشار اجتماعی خودش ، دانشجویان ، طبقه متوسط و معلمان و کارگران و زجر کشیدگان جامعه را بگوید همه عمال خارجی هستند  .  اگر این است پس تمامی این کشور دست نیروهای خارجی است و تنها کسی که خودی محسوب می‌شود یک دولت اقلیتی است که تعدادشان بسیار بسیار انگشت شمار است  .