بالاگرفتن شور انتخاباتی اصلاح طلبان در آخرین روزها
آرین بیکر، در گزارشی از تهران که در نشریه اینترنتی تایم منتشر شده از فضای انتخاباتی در آخرین روزهای پیش از انتخابات در تهران خبر می دهد.
کم پیش می‌آید که یک نامزد ریاست جمهوری ، چهار روز پیش از انتخابات ، وارد استادیوم شود تا در پاسخ شور و هلهله رعد آسای هوادارانش اعلام کند که از فردا دیگر جزو نامزدها نخواهد‌بود  .  و باز هم کمتر پیش می‌آید که جمعیت حدود پنج هزار نفری که در مجموعه ورزشی حجاب به هواداری از محمدرضا عارف گرد آمده‌اند ، به جای آن که در سکوتی سرد بر جای خود میخکوب شوند ، فریادهای شادمانه سردهند و چنان با سوت و کف زدن به پایکوبی و دست افشانی بپردازند که دیوارهای ورزشگاه به لرزه درآید  .  این همان خبری‌بود که رای‌دهندگان متمایل به چپ مدت‌ها بود منتظرش‌بودند  .  حتی وقتی که عارف پشت تریبون قرار گرفت تا سخنانش را آغاز کند ، جمعیت یک صدا شعاری را سر داده‌بودند که از عارف و حسن روحانی ، دو کاندیدای میانه رو ، می‌خواست متحد شوند تا از هدر رفتن آرای لیبرال‌ها جلوگیری شود  .  یاسمن کریمی ، دانشجوی 23 ساله می‌گوید :« اگر عارف و روحانی متحد نشوند هیچ کدام برنده نمی‌شوند » .  و ادامه می‌دهد : « این دو نفر تنها امید ما برای ایرانی بهترند » . روز سه شنبه عارف به وعده اش وفا کرد و از رقابت‌های ریاست جمهوری کناره گرفت  .  شور انتخاباتی اکنون جای آنچه را که تا چند روز پیشتر به فضای رخوتناک انتخاب از میان هشت نامزد کم شناخته و سرند‌شده‌در غربال شورای نگهبان راست گرا می‌مانست ، گرفته است  .  روز دوشنبه یک نامزد محافظه کار ، غلام علی حداد عادل ، نیز از نامزدی منصرف شد  .  اکنون شش نامزد باقی مانده کمتر از سه روز فرصت دارند که دل رای‌دهندگان را به دست آورند و پیام خودرا به آنان برسانند  .  آنچه زمانی به نظر می‌رسید که انتخاب میان بد و بدتر باشد اکنون شباهت بیشتری به رقابتی واقعی پیدا کرده است  .  در ایران نظر‌سنجی به صورت واقعی وجود ندارد  .  به نظر می‌رسد که دو تن از نامزدهای تندرو در صدر لیست باشند  .  سعید جلیلی ، دبیر شورای عالی امنیت ملی که تصور می‌رود نامزد مورد نظر رهبر باشد ، و محمد باقر قالی باف ، جانشین محمود احمدی نژاد در مقام شهردار تهران  .  که دوران موفق هشت ساله شهرداری خود را دلیلی می‌آورد بر این که دست کم از حداقل توانایی‌های مدیریتی برخوردار است  .  روحانی ، تنها فرد معمم این جمع ، موضعی میانه رو و معتدل اتخاذ کرده و می‌تواند انتظار داشته باشد که رای لیبرال‌ها و جوانان را به دست آورد  .  او اکنون تنها نامزد اصلاح‌طلبان است  .  و این نه به خاطر عقاید لیبرالی او که بیشتر به دلیل آنست که وقتی همه به راست گرویده‌بودند او بر سر مواضع خود ایستاد  . از بین بردن فقر ، گسترش اسلام ، بهبود وضعیت اقتصادی و ایجاد اشتغال در میان شعار‌ها و وعده‌های همه کاندیداها مشترک است  .  و در حالی که هواداران اصلاحات روحانی را می‌خواهند زیرا گمان دارند که او به آزادی‌های فردی بیشتری میدان می‌دهد مثل این که برای بودن در خط اسلام داشتن چقدر حجاب برای زنان کافی باشد و یا این که زنان و مردان ازدواج نکرده تا چه حد می‌توانند با یکدیگر در تماس و ارتباط باشند اما مسئله مهم در این انتخابات موضوع تحریم‌ها و مسئله چگونگی مذاکره با غرب بر سر برنامه اتمی ایران است  .  در طیف نامزدها از جلیلی با موضع راست افراطی تا روحانی میانه روی راست ، همه سوگند خورده‌اند که به هیچ وجه از حق ایران برای داشتن غنی‌سازی صلح‌آمیز کوتاه نخواهند آمد  .  امین رشیدی ، 20 ساله و فروشنده لباس هنوز نمی‌داند که کدام یک بهتر از همه بهتر است : « ما به رئیس جمهوری نیاز داریم که بتواند تحریم‌ها را بردارد اما در ضمن برنامه‌های هسته‌ای را هم دنبال کند  . » و تفاوت نامزدها در همین جاست  .  جلیلی و راست گراها می‌گویند تا وقتی تحریم‌های غرب ادامه دارد ، نباید مذاکره کرد  .  اما روحانی معتقد است که تا زمانی که برنامه اتمی ایران ادامه دارد مذاکرات هم می‌تواند ادامه یابد  .  دراین انتخابات تفاوت میان نامزدها یکی میزان کارآیی دیپلماتیک آنان و دیگری تعداد سانتی مترهایی‌ست که موهای زنان می‌تواند از زیر حجاب بیرون بماند بی‌آن که خشم پلیس مذهبی را برانگیزد  . اقتصاد برای بیشتر رای‌دهندگان ایرانی دغدغه اصلی‌ست  .  تورم ، قیمت کالاهای غذایی اساسی را سه تا چهار برابر کرده است  .  پیدا کردن کار مدام دشوارتر می‌شود  .  و ارز ایرانی که در بازار بین‌المللی مدام بی‌ارزش تر می‌شود نرخ کالاهای وارداتی را ، از تامپون تا وسائل الکترونیک ، چنان گران کرده که خریدشان تقریبا ناممکن است  .  البته تحریم‌ها بخشی از علت این امرند  .  اما به نظر عده زیادی از تهرانی‌ها ، از ساکنان شمال مرفه پایتخت تا مناطق جنوبی کارگر نشین ، در بازار ، در خیابان ، و در ایستگاه مرکزی مترو ، همه و همه یک دلیل واضح و روشن برای نابسامانی اقتصادی کشور می‌آورند : سوئ مدیریت حکومت  . این امر می‌تواند جایی برای محسن رضایی اقتصاد دان باز کند  .  ایرانیان می‌خواهند آنچه از اقتصادشان باقی مانده در کف مدیری لایق قرار گیرد  .  بسیاری از تجمع‌کنندگان روز دوشنبه که در یک سالن ورزشی کشتی که هنوز بوی عرق تن و پلاستیک کف پوش از آن بر می‌خاست ، جمع شده‌بودند ، علت رای دادن به رضایی را همین می‌دانستند  .  اما ویدیوی تبلیغاتی او ، با موزیک تکنو و حدود 1500 هوادار همه به رنگ فیروزه‌ای ، محتوایی نداشت  .  برنامه او در جهت زدودن فقر ، کاهش تعداد زندانیان و رها کردن کشور از دست اختلاس‌بود  .  اما نمی‌گفت چگونه می‌خواهد این همه را اجرا کند  .  در عوض با به کار بردن شیوه « آیا خود را خوشبخت حس می‌کنید » وعده وقوع « مژده‌ای بزرگ » را در روز انتخابات می‌داد  . اما همه گرد آمدگان در تجمع خواستار شرکت در این بخت آزمایی نبودند  .  محمد ، دانشجوی فوق لیسانس که فقط نام کوچک خود را ذکر می‌کند ، می‌گوید : « من به هیچکس رای نمی‌دهم » .  و می‌افزاید : « چون هیچ فرقی نمی‌کند » .  محمد در انتخابات سال 88 به میرحسین موسوی رای داده است  .  وقتی موسوی که محبوبیتی عظیم داشت به احمدی نژاد باخت ، میلیون‌ها تن از جنبش سبز او برای اعتراض به آنچه « تقلب گسترده » می‌خواندند به خیابان‌ها ریختد  .  اعتراض‌ها با حمله وحشیانه پلیس سرکوب شد و هزاران تن را با زندان ، ضرب و شتم ، گاز اشک آورو ده‌ها کشته روبرو کرد  .  موسوی و کروبی اکنون در بازداشت و حصر خانگی به سر می‌برند  .  محمد معتقد است که بازهم مثل بار قبل نتیجه انتخابات از پیش تعیین‌شده‌است  .  او نیز مثل بسیاری از منتقدان این انتخابات را « انتصابات » می‌خواند  .  پس چرا دراین تجمع انتخاباتی شرکت کرده  ؟  می‌خندد و سرش را به ریتم سنگینی که از بلندگو می‌آید می‌جنباند و می‌گوید : « آمده‌ام برقصم  . » و به شوخی می‌گوید : « اینجا بهترین دیسکوی شهر است » .  ممنوعیت رقص و مکان‌هایی برای رقصیدن از جمله قوانین محدود‌کننده آزادی فردی‌ست که جوانان کشور را منزجر می‌کند  . تجمع هواداران عارف تازه داشت شروع می‌شد  .  بسیاری از جوانان تهرانی شائق اندکی از آن آزادی‌های فردی شرکت داشتند  .  البته هیچ کس در مطالباتش از سالن‌های رقص مختلط نام نمی‌برد  .  آن‌ها به این که پلیس مذهبی کمتر ارعاب کند وبه میزان موی بیرون از حجاب دختران و روابط خانوادگی زوج‌ها گیر ندهد راضی‌اند  .  فرزانه رفیعی 26 ساله و ارشیتکت در پاسخ به این که از نامزدها چه می‌خواهد می‌گوید : « بگذارند حجابم را هرطور که خودم می‌خواهم رعایت کنم  . » اشاره او به ضوابط اجباری حجاب است  .  با آن که عارف معتدل تر از همه نامزدهاست یا‌بود فرزانه در این تجمع به این آرزوی خود نرسید  .  همین که روسری اش اندکی به پشت گوشش فرو لغزید با هشدار یکی از مسئولان داوطلب ستاد روبرو شد که با خشم و با حرکات دست و صورت در میان غریو حاضران به او علامت می‌داد که حجابش را درست کند  .  آن مسئول ستاد به دوربین‌های تلویزیونی که در قسمت زنان کار گذاشته‌بودند و به حجاب نیمه کاره رسوایی آور فرزانه اشاره می‌کرد  .  او گفت : « نمی‌خواهیم مشکلی ایجاد شود  . » میانه روها می‌دانند که باید پا از حد و مرز خود فراتر نگذارند  .  کافیست فیلم زنان و دختران هوادار روحانی یا عارف با موی نمایان از تلویزیون نشان داده شود تا تخریب کاندیدا شروع شود  . رفیعی هم در انتخابات گذشته به موسوی رای داده است  .  او در این که روحانی بتواند اصلاح‌طلب باشد تردید دارد  .  به هرحال روحانی هم اعتراض‌های سال 88 را محکوم کرد  .  با این حال او رای به روحانی را بهترین راه دفاع در برابر جلیلی می‌داند  .  به نظر او جلیلی در مقام ریاست جمهوری می‌تواند با افزایش تحریم‌ها ، رنج و آزار بیشتر و تنگ تر کردن فضای محدود آزادی‌ها ، کار کشور را به جاهای تاریک و باریک برساند  .  « شب‌ها کابوس پیروزی جلیلی را می‌بینم  . » و بعد از مکثی کوتاه با اشاره به من که آمریکایی هستم می‌گوید : « برای شما هم همین طور خواهد‌بود » . وقتی عارف جایگاه سخنرانی را ترک گفت ، جمعیت یک صدا یکی از شعار‌های آشنا را سر داد  .  شعار‌های اصلاح‌طلبان در جنبش سبز موسوی  .  رفیعی که با یک مشت در هوا می‌کوبید و با دست دیگر حرف « وی » انگلیسی را نشان می‌داد احساس خطر کرد  .  به نجوا گفت :« این شعار ممنوع است » .  چند ثانیه بعد مسئولان ستاد عارف در برابر ردیف‌های حاضران ایستاده و نومیدانه می‌کوشیدند شعارهای هواداری از موسوی را خاموش کنند  .  رفیعی می‌گوید : « اگر فیلمش در ویدیو باشد برای ستاد مشکل درست می‌شود » .  می‌افزاید : « نباید معلوم شود که ما هواداران موسوی هستیم » .  سپس مشتش را گره می‌کند ، صدایش را بلند می‌کند و شعاری که برای عارف و روحانی آرزوی پایندگی می‌کند ، سر می‌دهد  .