پاکستان و مسئله کمک های خارجی
مایکل شوئر، رئیس سابق واحد بن لادن در سازمان اطلاعات مرکزی آمریکا، سی آی ای، می گوید: «پاکستانی ها می دانند که بیش از آن که آنها به ما احتیاج داشته باشند، ما به آنان محتاجیم. آنان این را هم می دانند که اگر ما عقب بکشیم، عربستان سعودی و چین با وعده کمک مالی و پول پا پیش می گذارند».
خبرگزاری رویترز در مقاله‌ای تحلیلی درباره کمک‌های دولت آمریکا به کشورهای خارجی و نقش این کمک‌ها در بهبود وجهه بین‌المللی آمریکا نوشته است در تلاطم بیانیه‌ها و نظراتی که به دنبال کشته شدن اسامه بن لادن صادر شد ، نظر حسین حقانی ، سفیر پاکستان در واشنگتن درباره طرز فکر دریافت‌کنندگان کمک‌های خارجی آمریکا حاوی نکات بسیاری‌بود  . حقانی در یک مصاحبه تلویزیونی گفت : « آمریکا نسبت به افغانستان ، پول بیشتری را در عراق صرف کرد  .  و بعد نسبت به پاکستان ، پول بیشتری را صرف افغانستان کرد  .  پس آیا در این میان ترک‌هایی وجود داشت که باعث میشد چیزهایی به پایین سقوط کنند  ؟  حتما این طور‌بود » . برن دباسمن ، تحلیلگر خبرگزاری رویترز در ادامه می‌نویسد : طبق چنین توجیه اغراق شده‌ای ، اگر آمریکا چند میلیارد بیشتر از آنچه که تاکنون به پاکستان کمک کرده به این کشور می‌داد ، بن لادن ، مردی که برای مرده یا زنده اش ، 27 میلیارد دلار جایزه تعیین شده‌بود ، « به حفره میان ترک‌ها سقوط نمی‌کرد » ؟  آن ترک‌ها آنقدر گشاد‌بودند تا مجموعه یک هکتاری و محصور در دیوارهای ضخیم و ساختمان سه طبقه اش را در یک شهر نظامی در نزدیکی پایتخت پاکستان ، ببلعند و مخفی کنند  .  آمریکا طی دهه گذشته 20 میلیارد و هفت میلیون دلار به پاکستان کمک کرده است  . اقامت شش ساله این چهره شاخص تروریستی در ابت آباد پاکستان ، برخی اعضای کنگره آمریکا را بر آن داشته است تا خواستار تعلیق کمک‌های واشنگتن به اسلام آباد شوند و برخی دیگر از آنان را به تلاش برای کاهش این کمک‌ها واداشته است  .  هرچند کاهش چشمگیر کمک‌ها ، بعید به نظر می‌رسد چرا که 140 هزار سرباز ناتو و آمریکا در افغانستان ، متکی بر کمک‌هایی هستند که از بندر کراچی ترخیص‌شده‌و با کامیون از گذرگاه خیبر از پاکستان به افغانستان منتقل می‌شود  . مایکل شوئر ، رئیس سابق واحد بن لادن در سازمان اطلاعات مرکزی آمریکا ، سی آی‌ای ، می‌گوید : « پاکستانی‌ها می‌دانند که بیش از آن که آن‌ها به ما احتیاج داشته باشند ، ما به آنان محتاجیم  .  آنان این را هم می‌دانند که اگر ما عقب بکشیم ، عربستان سعودی و چین با وعده کمک مالی و پول پا پیش می‌گذارند » . در نتیجه ، کمک‌های نظامی و غیرنظامی احتمالا ادامه می‌یابد و رابطه پرتلاطم آمریکا و پاکستان این مرحله را نیز پشت سر خواهد گذاشت  .  اما دادن میلیاردها دلار پول به کشوری که باراک اوباما درباره اش گفته است « فکر می‌کنیم نوعی شبکه حمایتی از طالبان در آنجا وجود دارد »، احتمالا بحث‌های قدیمی درباره دلیل و چگونگی ارائه کمک‌های خارجی به آنجا را بار دیگر داغ می‌کند  . ایالات متحده آمریکا بزرگترین کشور کمک‌کننده جهان است و کمک‌های آمریکا به کشورهای نیازمند جهان ، به تنهایی از مجموع کمک‌های فرانسه و آلمان بیشتر است  .  به گفته سرویس تحقیقاتی کنگره که بازوی تحقیقاتی کنگره آمریکا است ، سال گذشته ، واشنگتن به 149 کشور جهان به نوعی کمک رسانده است  .  یعنی کمک‌های آمریکا در سال گذشته تقریبا شامل حال چهار پنجم کشورهای جهان‌شده‌است اما نه تنها این کمک‌ها به محبوب شدن ایالات متحده آمریکا در جهان منجر‌نشده‌است بلکه برعکس  .  دلایل زیادی برای این امر موجود است  .  یکی از این دلایل ، آنگونه که کن ادلمن ، سفیر سابق آمریکا در سازمان ملل متحد می‌گوید به طبیعت بشر باز می‌گردد  .  آقای ادلمن در مقاله اخیرش در نشریه فارن پالیسی نوشت : « هدیه دادن به کسی ، در ابتدا حس قدردانی طرف مقابل را برمی انگیزد ( و اغلب با این حس که چرا هدیه بزرگتری داده‌نشده‌است ) .  هدیه دادن در بار دوم قدردانی کمتری را برمی انگیزد ( و با همان حس همراه است که چرا این هدیه بزرگتر نیست ) .  دفعه سوم ، هدیه دادن دیگر تبدیل به وظیفه‌شده‌است  .  کمترین کوتاهی موجب خشم می‌شود  . در پاکستان و مصر ، دو تا از چهار کشوری که در صدر دریافت‌کنندگان کمک‌های آمریکا در سال 2010 جای دارند ، طبق نظرسنجی‌های سالانه مرکز تحقیقاتی « پیو »، که در واشنگتن مستقر است ، عموم مردم درباره ایالات متحده نظر منفی دارند  . چندین دهه است که ارائه کمک‌های خارجی ابزاری ضروری در سیاست خارجی آمریکا به شمار رفته است که بخشی از هدف آن تاثیرگذاری مثبت بر رفتار کشورهای خارجی است  .  این کمک به شکل‌های متنوعی از جمله برای کاهش فقر ، افزایش دسترسی به بهداشت و آموزش و یا بهبود حقوق‌بشر ارائه می‌شود  .  اما حتی کمک‌های اضطراری آمریکا ، که اغلب به موقع و کارآمد است ، مانند کمک‌های سال گذشته به قربانیان سیل سهمگین پاکستان ، همیشه در تغییر نگرش کشورها به آمریکا ، موفق نیست  . اگر کمک‌های خارجی قدردانی ، وفاداری و همکاری دیگران را جلب نکند ، آیا در تصمیم‌گیری دولت‌های دوست تاثیری می‌گذارد  ؟  الزاما خیر  .  مثال اسرائیل را در نظر بگیریم ؛ عمده ترین دریافت‌کننده کمک‌های خارجی آمریکا از زمان تاسیس در سال 1948  .  علی رغم کمک‌های آمریکا ، ساختن شهرک‌های یهودی نشین در کرانه غربی رود اردن ، علی رغم خواسته واشنگتن و قوانین بین‌المللی ، در اسرائیل ادامه دارد  . با این همه ، آیا کمک خارجی آمریکا به 149 کشور جهان در رای گیری‌ها در حمایت از موضع آمریکا در سازمان ملل متحد ( با 192 کشور عضو ) انعکاس می‌یابد  ؟  جواب منفی است  .  طبق تحقیقی که توسط بنیاد محافظه کار هریتج انجام‌شده‌است ، حدود 95 درصد از اعضای سازمان ملل متحد که دریافت‌کنندگان کمک‌های آمریکا هستند ، در رای گیری‌های مجمع عمومی سازمان در سال‌های 2000 تا 2008 ، علیه آمریکا رای داده‌اند  . این‌ها همگی توضیح می‌دهد که چرا نظرسنجی‌ها همواره نشان داده‌اند که اکثریت مردم آمریکا با قطع کمک‌های خارجی موافق هستند  .  تحقیق جدید موسسه گلوپ که در ماه ژانویه 2011 انجام‌شده‌نشان داد که 59 درصد از شرکت‌کنندگان در نظرسنجی ، خواستار کاهش کمک‌ها بودند  .  اگر مردم آمریکا توضیح دقیقتری از این که چه مقدار از مالیات پرداختی شان صرف کمک به کشورهای خارجی می‌شود داشتند ، احتمالا نتایج نظرسنجی‌ها متفاوت تر از وضع فعلی‌بود  .