پیشنهادهای مصالحه‌ای جهت رسیدن به توافق هسته‌ای
علی واعظ: سخن من به مذاکره کنندگان این است که نمی شود به همه خواسته ها رسید، باید از برخی خواسته‌ها عدول کرد.
به قلم لورا روزن - المانیتور با فرارسیدن دور جدید مذاکرات بین ایران و شش قدرت جهانی در ماه آینده ، دو مقاله تحقیقاتی توسط کارشناسان برجسته امور کنترل تسلیحات هسته‌ای که از نزدیک گفتگوهای هسته‌ای را دنبال می‌کنند منتشر‌شده‌است  .  نویسندگان این دو نوشتار ، نسخه‌هایی برای غلبه بر مشکلات سر راه توافق اتمی ارائه داده‌اند  . این مقاله‌ها ها توسط روبرت آینهورن ، مذاکره‌کننده هسته‌ای آمریکایی ، و مشترکا توسط گروه بین‌المللی بحران و انجمن کنترل تسلیحات نوشته‌شده‌است  .  نویسندگان مقاله‌ها پیشنهاد می‌کنند ایران موافقت کند که اندازه برنامه غنی‌سازی خود را در حالی کاهش دهد که بتواند بر روی سانتریفیوژهای پیشرفته تحقیق کند  .  بر پایه آن ایران می‌تواند ظرفیت غنی‌سازی خود را جهت دستیابی به انرژی مورد نیازش پس از اتمام دوره توافق در صورتی که مناسب بداند گسترش دهد  . گزارش‌های جدید نشان‌دهنده همگرایی نظرات کارشناسان ناظر به امور اتمی ایران در احتمال رسیدن به مصالحه‌ای جهت یافتن راه حل است  . مساله اندازه ظرفیت غنی‌سازی ایران به عنوان اصلی ترین مساله اختلاف بین تهران و طرف مذاکره‌کننده هسته‌ای که شامل آمریکا ، روسیه ، بریتانیا ، فرانسه ، چین و آلمان طی مذاکرات یکسال گذشته بوده جهت رسیدن به یک توافق جامع بوده است  .  این گفتگوها تا پایان ماه نوامبر تمدید‌شده‌است  . محمد جواد ظریف ، وزیر امور خارجه ایران و کاترین اشتون مسوول سیاست خارجه اتحادیه اروپا قرار است اول ماه سپتامبر در بروکسل بار دیگر با هم ملاقات کنند تا برنامه زمانی ادامه مذاکرات تا رسیدن به توافق جامع تا قبل از نوامبر را تعیین کنند  . رسانه‌ها از برگزاری دور جدید مذاکرات هسته‌ای در سطوح دیپلمات‌ها ، کارشناسان فنی و وزرای خارجه مذاکره‌کننده در حاشیه اجلاس مجمع عمومی سازمان ملل در ماههای سپتامبر و اکتبر جهت تسریع رسیدن به توافق جامع هسته‌ای قبل از ضرب الاجل خبر داده‌اند  . به گزارش المانیتور به نقل از مقاله گروه بین‌المللی بحران : " در صورتی که ایران و کشورهای 1 + 5 بتوانند درباره مساله کلیدی میزان غنی‌سازی به توافق برسند ، بقیه مسائل مانند قطعات پازل در جای خود قرار خواهند گرفت  .  برای رسیدن به این هدف ایران باید محدودیت بیشتری درباره تعداد سانتریفیوژهایش بپذیرد  .  در ازای آن گروه 1 + 5 باید مجوز تحقیق و توسعه در برنامه هسته‌ای بدهد تا ایران بتواند با استفاده از آن پیشرفت کیفی داشته باشد  . " آینهورن نیز می‌گوید در صورتی که ایران هم اکنون محدودیت‌های بیشتری در برنامه هسته ایش بپذیرد در عوض در آینده آزادی عمل بیشتری نصیبش می‌شود  . آینهورن با اشاره به نامه سر گشاده اش به مذاکره‌کنندگان هسته‌ای که در نیمه ماه اوت منتشر شد ، در گفتگو با المانیتور گفت : " مفهوم کلی که من به دنبال جا انداختن آن‌بودم مساله زمان در توافق جامع است  .  به سختی می‌توان بین خواست ایرانیان که به دنبال توانایی صنعتی غنی‌سازی با اصرار گروه 1 + 5 که توانایی غنی‌سازی در حد تحقیقی و توسعه را برای ایران مناسب می‌دانند ، پلی زد  .  بهترین راه پل زدن بین این دو خواست ، تمرکز روی مولفه زمان است  .  به عبارت دیگر ، در سالهای ابتدایی توافق جامع ، تهران تن به غنی‌سازی محدود داده ، ولی پس از انتهای دوره توافق در صورت صلاحدیدش به غنی‌سازی صنعتی روی آورد  . " علی واعظ ، کارشناس ارشد و یکی از نویسندگان کلیدی تحقیق ارائه‌شده‌از سوی گروه بین‌المللی بحران به المانیتور گفت که بین تحقیق گروه بین‌المللی بحران و انجمن کنترل تسلیحات با آنچه آینهورن در نامه سر گشاده‌اش گفته ، شباهت‌هایی وجود دارد  . " به نظرم همه ما در مقالات ارائه‌شده‌به تدریج به این دید مشترک رسیدیم که در ازای امتیازات کمی ایران طرف مقابل امتیازات کیفی بدهد  . " به گفته دریل کیمبال ، مدیر اجرایی انجمن کنترل تسلیحات ، وی و آقای واعظ از سطح اشتراک دیدگاه مقاله تحقیقاتی شان با آنچه آقای آینهورن منتشر کرده متعجب شده‌بودند  . کیمبال به المانیتور گفت : " به عقیده من محدودیتهای فنی و سیاسی در رسیدن به توافق جامع ، پیروی از منطق خاصی را بر دو طرف مذاکره تحمیل می‌کند  .  دست آخر اگر چه ، فرمول پیشنهادی ما برای میزان غنی‌سازی ایران خواسته دو طرف را پاسخگو نباشد اما ، نیاز دو طرف برای رسیدن به یک توافق را ارائه می‌کند  . "