کشف ارتباط مالاریا و ایمنی بدن بیماران 
نوعی پارازیت عامل ابتلای به بیماری مالاریا که از طریق نیش پشه آلوده به انسان منتقل می شود و تب، سردرد و استفراغ جزء علایم بیماری مالاریا هستند
دانشمندان استرالیایی امیدوارند با مطالعه افرادی که نسبت به بیماری مالاریا ایمنی پیدا کرده‌اند ، واکسنی برای مبارزه با این بیماری تولید کنند  . پژوهشگران « موسسه برنت ملبورن » در استرالیا ، پس از بررسی آنتی بادی‌هایی تولید‌شده‌در بدن بزرگسالان و کودکان کنیایی دریافتند که بدن این افراد نسبت به پارازیت‌های پشه‌های مالاریا ، ایمن شده‌اند  . جیمز بیسون ، رییس « مرکز برای ایمنی‌شناسی » و نویسنده ارشد این پروژه پژوهشی می‌گوید ما در مورد پروتئین به نام « PfEMP1 » تحقیق کردیم که پروتئین کلیدی و اصلی بیماری مالاریا محسوب می‌شود  . وی می‌افزاید « معما همواره این بوده که نقطه عطف و کلیدی حمله به سیستم ایمنی بدن در برابر مالاریا چیست  ؟  ما یک پروتئین خاص را پیدا کردیم که نقطه کلیدی حمله به سیستم ایمنی است » . دانشمندان تعداد خاصی از مردم اهل کنیا را پیدا کردند که نسبت به این پروتئین ایمنی پیدا کرده‌بودند و این به معنای آن است که این پروتئین می‌تواند عامل مهمی برای تولید واکسن در آینده نزدیک باشد  . این گروه پژوهشی در مورد کودکان بین یک و ده سال و نیز تعدادی بزرگسال تحقیق کردند که چندین بار به مالاریا مبتلا شده‌بودند  .  با افزایش دفعات ابتلای این افراد به بیماری مالاریا ، میزان تولید آنتی بادی در بدنشان بیشتر شده‌بود  . بیماری مالاریا در کنیا سالانه یک میلیون قربانی می‌گیرد  . نتایج این پژوهش حاکی از آن است که « ابتلای مکرر به این بیماری عامل تولید آنتی بادی و پروتئین بیشتر است » . آقای بیسون می‌گوید بر پایه این تحقیق جدید ، برای تولید واکسن ، بر تحریک ایمنی بدن و تولید پروتئین تمرکز خواهد شد  . پارازیتی به نام « plasmodium » عامل ابتلای به بیماری مالاریا است که از طریق نیش پشه آلوده به انسان منتقل می‌شود  .  تب ، سردرد و تهوع از جمله علائم بیماری مالاریا‌ست و معمولا ده تا پانزده روز پس از آن نمایان می‌شوند که پشه فرد را نیش زده است  . اگر بیماری مالاریا درمان نشود می‌تواند با ایجاد اخلال در انتقال خون به ارگان‌ها و اعضای حیاتی بدل جان فرد مبتلا را در معرض خطر قرار دهد  . نتایج پژوهش تحقیقی اخیر در « Journal of Clinical Investigation » منتشر‌شده‌است  .  این تحقیق با همکاری « دانشگاه ملبورن » و « موسسه پژوهشی پزشکی کنیا » تکمیل شد  .