تصویر آبی آتش - نگاهی به کتاب «ترانه های آبی»
کتاب «ترانه های آبی» از چهره آبی (نماد عشق و شیدایی) دو دختر سوگوار آغاز و به تصویر خوابگرفته بازهم آبی آنان پایان می یابد. تو گویی تصاویر سیاه سفید میان این آبی ها، روایتگر درون داغدیده این دو دخترند
این کتاب روایت تصویری حسین مهینی از پیامد آتش سوزی یک دیسکو جوانان مهاجر در شهر گوتبرگ ( یوتوبوری ) سوئد به سال 1998 است  .  روایتی تجریدی و شاعرانه ؛ اما تامل برانگیز از رویدادی هولناک‌ست که مرگ شصت و سه نوجوان از نوزده ملیت گوناگون را در پی داشت  .  کینه‌ای نوجوانانه آتش و مرگ و غمی جهانی را پدید آورد  .  آتشی که به درون تالار کوچک زبانه کشید ، پیوندی آشکار با زندگی تبعید و مهاجرت را در خود داشت و هنوز هم دارد و کتاب « ترانه‌های آبی » نمادی از آن است  .  خود رخداد روایتی ساده دارد  .  شیوه زندگی فرزندان تبعیدیان در حومه و حاشیه شهرهای بزرگ اروپایی بازتاب وضعیتی‌ست که جامعه برایشان تعیین کرده است  . می‌گویند نوجوانان و جوانان مهاجران آسیایی و آفریقایی در جامعه اروپایی پذیرفته نمی‌شوند به هزار و یک دلیل که تفاوت در موقعیت اجتماعی خانواده شان در جامعه میزبان ، و زبان ، فرهنگ و روابط نمونه‌های بارز و شناخته‌شده‌آن است  .  اما هزار دلیل ناروشن پنهان مانده هست که فرای موضوع نژادی عمل می‌کند تا راهی متفاوت را برای کودکان تبعیدیان ساکن کشورهای اروپایی بگشاید  .  راهی که نه تنها اینان بلکه فرزندان بی‌چیزان و فقیران شهری جامعه اروپایی نیز با آن همگون و یکی‌اند  .  از این روست که نوجوانان برآمده از نوزده ملیت گوناگون آسیایی آفریقایی ساکن شهر گوتبرگ در جنوب سوئد ، که پشت در دیسکوهای عمومی شهر مانده ، برآن می‌شوند سالن رقص و شادی مهاجران و حاشیه نشیان را برپا کنند  .  باشگاه شبانه و موقتی مهاجران با موسیقی و رقص ملل ، فضایی متفاوت با بهایی متفاوت و قابل حصول برای همه حاشیه نشیان و مهاجران پدید می‌آورد  .  گروهی از جوانان که این دیسکو سیار را سازماندهی کرده‌بودند ؛ تجربه‌ای طولانی در این کار داشته‌اند  .  دیسکوهای کوچک در حیاط خلوت رستورانهای خارجی ، خانه‌های خالی آشنایان و بنا کارخانه‌های فرسوده و از کارافتاده و این بار اما بنای یک مرکز فرهنگی ، اعتباری به این تالار رقص می‌بخشید  .  گنجایش سالن اما حداکثر یکصد و پنجاه نفر‌بود ، بلیطهای فروخته‌شده‌بیش از چهارصد عدد‌بود  .  شماری هم دعوتی و پنهانی راه به درون یافته‌بودند  .  نجات یافتگان گفتند دیسکو با موسیقی آفریقایی آغاز شده‌بود و به هنگام فاجعه موسیقی پاپ ایرانی همه جا را گرفته‌بود  .  شب از نیمه گذشته‌بود که چهار نوجوان خشمگین از دعوت نشدن به دیسکو برآن شدند تا انتقام نادیده گرفته شدن خود را به رخ ساماندگان برنامه بکشند  .  و آتش چه ساده ابزاری‌بود هنگام که آنان آن را برگزیدند تا صدای ترانه خوان مرد جوان را قطع کنند که همه چیزش را فقط به « خاطر تو » ی مخاطبش از دست داده‌بود  . آنگاه فاجعه گسترش یافت و « هر نی‌ای شمع مزار خویش شد » . رویداد چنان مهیب‌بود که همه نگاهها به سوی اقدامات نژادپرستانه بنیادگرایان دست راستی نشانه رفت  .  آنان اما آنچنان نفرتی را درون خود نسبت به « خارجی‌ها » یا به گفته بهتر « اینترنشنالها » نداشتند که چنین کنند  .  اما مرگ بازگشت ناپذیر است  .  همه جامعه سوئد سوگوار مرگی شد که بی‌پیشینه‌بود  .  این گفتاورد اسکار وایلد چه خوب در آستانه تصاویر کتاب نشسته است که گفته‌بود : « زندگی برای کسانی که می‌اندیشیند ، یک کمدی‌ست و برای آنانی که احساس می‌کنند ، یک تراژدی  . » حسین مهینی متولد تبریز ، دانش آموخته سینما و تلویزیون ، با کارگردانی فیلمهای مستند برای تلویزیون ملی ایران کار خود را آغاز کرد ؛ اما ثبت لحظات در قاب تصاویر دغدغه همیشگی او بوده است چه زمانها که در کردستان ایران کوه به کوه و چشمه به چشمه در پی شکار لحظه‌ها بود و چه به زمانه تبعید در سوئد  .  انتشار چندین کتاب عکس گوشه‌ای اندک و گزینه‌ای از آن همه تصاویری‌ست که او ثبت کرده تا روزگار رفته را روایت کرده باشد  .  عطوفت بخشی به واقعیت بیرونی و دراماتیزه کردن واقعیت به کادر آمده ویژگی بارز کارهای حسین مهینی‌ست  .  او به کمک دوربین در پی عینیت بخشیدن به واقعیت نادیده‌ای ست که لابلایی انبوه « واقعیت »‌های باسمه‌ای ساخته و پرداخته صاحبان قدرت و جاه و مقام مستور مانده‌اند  . کتاب « ترانه‌های آبی » از چهره آبی ( نماد عشق و شیدایی ) دو دختر سوگوار آغاز و به تصویر خوابگرفته و بازهم آبی آنان پایان می‌یابد  .  تو گویی تصاویر سیاه سفید میان این آبی‌ها ، روایتگر درون داغدیده این دو دخترند که نماد معصومیت قربانیان و قربانی کنندگانند  .  جنایتی که جنایتکاری ندارد و این خود تکرار و تکرار شکلهای گوناگون تراژدی‌ست  .  تراژدی در آیین‌ها ، مسلکها ، سنتها ، اقوام و فرهنگهایی گوناگونی‌ست که همراه با مهاجران و تبعیدیان در زمینی تازه امکان بروز یافته‌اند  .  بوداییان ، هندوان ، مسلمانان شیعه و سنی ، منداییان ، شمن پرستان ، مسیحیان ، یهودیان ، لائیکها ، همه و همه مشترکا در سوگ به اتحاد رسیده‌اند ، که می‌تواند گشاینده راهی برای اتحاد در شادی نیز بشمار آید  .  گویا همه خواسته عکاس از این برداشتها نیز همین بوده است  .