ملاله؛ صدای میلیون ها نوجوان
بنیانگرایان به خوبی آگاه هستند که آموزش، زنان را از زیر بار سکوت تبعیض و ستم آزاد می کند.
یادداشت زیر برگردان مقاله لی لی پورزند در تارنمای « www  .  ipolitics  .  ca » است  .  خانم پورزند فارغ التحصیل رشته مطالعات زنان از دانشگاه یورک کاناداست و هم اکنون به یک مرکز حمایت از زنان در تورنتو مشاوره می‌دهد  . سال‌ها پیش ، دختری هفده ساله ، مقیم ایران‌بودم و برای آینده‌ام برنامه‌ریزی می‌کردم  .  به رشته حقوق علاقه داشتم اما کشش و عشق واقعی من این‌بود که مددکار اجتماعی و یا روانشناس شوم  . اما به من گفتند به دلیل این که زن هستم ، شانس این که در دانشگاه حقوق پذیرفته شوم بسیار اندک است  .  رتبه من بسیار خوب‌بود و اگر من ، در مقام یک زن نمی‌توانستم به دانشگاه حقوق راه پیدا کنم ، پس چه کسی را راه می‌دادند  ؟ اندک زمانی پس از پیروزی انقلاب اسلامی در ایران ، دانشگاه‌های حقوق کشور سهمیه‌های جنسیتی جدی را برای پذیرش دانشجویان اعمال کردند و در هر دوره بیشتر از 2٥ دانشجوی دختر نمی‌پذیرفتند  .  این تجربه شخصی از تبعیض جنسیتی تاثیر عمیقی بر من داشت  .  من مصمم شدم که علائق خود به مددکاری اجتماعی و روانشناسی را رها کنم و حقوق بخوانم تا به جهان ثابت کنم که هیچ کس نمی‌تواند من را صرفا به دلیل جنسیتم از یک رشته تحصیلی باز بدارد  .  در سال 1999 از رشته حقوق دانشگاه تهران فارغ التحصیل شدم  . روز 11 اکتبر جهان آماده شده‌بود تا برای اولین بار « روز بین اللملی کودکان دختر » را جشن بگیرد  .  اما حمله مردان مسلح طالبان به ملاله یوسف زی ، دختر 14 ساله حامی حق دختران برای آموزش در پاکستان که دو روز پیش از آن روی داد ، این جشن‌ها را به عزاداری بدل کرد  . ملاله فقط می‌خواست از حق مدرسه رفتن بهره مند باشد ، همانگونه که پسرهای پاکستانی مدرسه می‌روند  .  طالبان مصمم‌بود که ملاله بهای ارتکاب این « جرم » را با فدا کردن جان خود بدهد  .  هم اکنون ملاله در بیمارستانی در لندن بستری و در حال بهبود است و جهان در حالی که برای سلامت او دعا می‌کند ، ناظر روند پیشرفت او است  . مدرسه ، اولین فرصت کودک برای تجربه یک زندگی مستقل است  .  میلیون‌ها دختر در سراسر جهان هنوز از دسترسی به امکانات و حقوق ابتدایی برابر برای آموزش محروم هستند  .  آن‌ها ناچارند تا در خلوت خانه‌هایشان و تحت نظارت والدین خود در منزل بمانند  .  بنیادگرایان با ممانعت از حضور زنان و کودکان در مدارس و نهادهای آموزشی ، در واقع نیمی از جمعیت جهان را از مشارکت در امور اجتماعی بازداشته‌اند  . بنیانگرایان به خوبی آگاه هستند که آموزش ، زنان را از زیر بار سکوت تبعیض و ستم رها می‌کند  .  آموزش قدرتمندترین ابزار اجتماعی ، اقتصادی و سیاسی زنانی است که به زور پشت درهای بسته جوامع تحت حاکمیت‌های بنیان گرا اسیر شده‌اند  . تاکید بیش از حد بر پاکدامنی زنان در پاکستان و سایر نقاط جهان و مطرح کردن ایده دور نگهداشتن زنان و دختران از جامعه برای محافظت از آن‌ها ابزاری برای توجیه تلاش‌های این جوامع برای بازداشتن زنان از آموزش ، شغل و استقلال کلی است  . بنیانگرایان برای اعمال چنین محدودیتهایی ادعا می‌کنند که حوزه عمومی خشن و ننگ آور است و پاکدامنی و طهارت زنان نباید از طریق حضور « غیرضروری » در این فضا لکه‌دار شود  .  خطر بسیار جدی متوجه جان ، سلامت و آبرو و امنیت ملاله و میلیون‌ها دختر دیگر سراسر جهان است که این نظریه تبعیض‌آمیز سنگدلانه را به چالش می‌کشند  . آموزش ، شاهراه آینده‌ای آزاد و فارغ از آزار و اذیت جنسی در فردایی نه چندان دور است  .  دخترانی همچون ملاله نقش راهبردی در جهان ایفا خواهند کرد  .  ما امروز در قبال آن‌ها مسئولیت داریم ؛ همان‌طور که دبیرستان‌های پاکستان و افغانستان برای ابراز همدردی با ملاله نسبت به این حمله اعتراض کردند و خواهان حقوق برابر برای آموزش دختران و پسران شدند  . اگر ملاله امروز ساکت است ، او فردا همراه با صدای میلیون‌ها نوجوان در سراسر جهان سخن خواهد گفت  .  ما باید گوش شنوا داشته باشیم  .