نیویورک تایمز: زمانی برای خشم اعراب
راجر کوهن در مقاله‌ای در بخش نظرات وبسایت روزنامه نیویورک تایمز می‌نویسد، ایران این روزها بیش از اسرائیل در کانون خشم و ناراحتی عرب‌ها در منطقه قرار گرفته است.
راجر کوهن در در بخش نظرات وبسایت روزنامه نیویورک تایمز می‌نویسد ، وقتی عمر موسی دبیرکل پیشین اتحادیه عرب درباره تحقیر جهان عرب توسط سه کشور غیرعرب ایران ، اسرائیل و ترکیه صحبت کرد ، و این که آن‌ها از طریق هژمونی خود ، عرب‌ها را دستمایه خنده قرار دادند ، از او پرسیدم منظورش دقیقا چیست  . ایران در کانون پاسخ او قرار داشت ، که در نوع خود جالب‌بود  .  عمر موسی گفت اظهاراتی که از ایران شنیده می‌شود ، مبنی بر این که تهران تصمیم گیرنده اصلی در پایتخت‌های عربی از جمله دمشق ، بغداد و صنعا است ، « بسیاری از ما را خشمگین کرده‌بود » و عرب‌ها را با حسی از حقارت روبرو کرده که هر قدرتی « به خود اجازه می‌دهد چنین حرف‌هایی بزند » . این اظهارات نشانگر این است که ایران این روزها بیش از اسرائیل در کانون خشم و ناراحتی عرب‌ها قرار دارد ؛ اسرائیلی که بسیاری از کشورهای عرب با آن در یک خط قرار گرفته‌اند ، اما نمی‌توانند منافع مشترکشان را آشکارا بیان کنند  . حال به نشست کمپ دیوید و تلاش باراک اوباما رییس جمهوری آمریکا ، برای اطمینان بخشی دوباره به رهبران کشورهای حوزه خلیج‌فارس نگاه کنیم ، که ایالات متحده به گفته جان کری وزیر امور خارجه آمریکا ، می‌تواند « دو کار را همزمان انجام دهد ؛» یعنی توافق هسته‌ای با ایران شیعه را به نتیجه برساند ، و اتحاد خود با امیرنشین‌های سنی را محترم بشمارد ؛ هر چند نفت عرب‌ها برای آمریکایی که در میان شکوفایی نفتی قرار گرفته ، از اهمیت استراتژیک کمتری برخوردار است  . اما استدلال آمریکایی‌ها مبنی بر این که می‌توان هم آدامس جوید و هم راه رفت خریدار چندانی ندارد ، زیرا بحث احترام به عرب یا تحقیر عرب در میان است  .  به همین دلیل ملک سلمان پادشاه عربستان سعودی ، برای شرکت در نشست کمپ دیوید به آمریکا نیامد  .  از این رو است که سعودی‌ها کارزار بمباران یمن را آغاز کردند تا حوثی‌ها را که در ریاض به عنوان نماینده تام و تمام ایرانی‌ها نشان داده می‌شوند ، متوقف کنند  .  برای همین بیشتر آنچه که این روزها در دوبی شنیده می‌شود ( جایی که بسیاری از ایرانی‌ها در آنجا کار و زندگی می‌کنند ) صحبت از خیانت اوباما به عرب‌ها به جهت دلدادگی به ایران است  . عرب‌ها می‌گویند : کافی است  !  به گفته عمر موسی در نشست رسانه‌ای عرب در آمریکا ، آن‌ها در میانه یک نوع « بیداری » هستند  . نویسنده در ادامه این مقاله می‌نویسد ، اجازه دهید این گربه متخاصم را کمی به عقب برگردانیم ، اما نه تا زمان مستعمره‌داری غرب در خاورمیانه و نظم قرن پیش در دوره موافقت‌نامه سایکس پیکو که امروز سقوط کرده است  .  بگذارید اسرائیل را که از نگاه بسیاری از عرب‌ها ادامه مستعمره‌داری است ، کنار بگذاریم  . اما بیایید آنقدر به عقب بازگردیم که زمان اشغال عراق توسط آمریکا در 12 سال پیش باشد ؛ اشغالی که به سرنگونی صدام حسین ، پایان استیلای سنی‌ها و قدرت گرفتن اکثریت شیعه مورد حمایت ایران انجامید  .  در مورد افتضاح در سوریه هم باراک اوباما خط قرمز خود در برابر رژیم بشار اسد که مورد حمایت ایران است را بر سر بکارگیری تسلیحات شیمیایی زیر پا گذاشت ؛ نتیجه‌گیری اعراب این‌بود که رویکرد اوباما چیزی جز سستی نیست  . بله ، صحبت میان عرب‌ها حاکی از حالت رنجش و غیظ فراوان است  .  آن‌ها متقاعد شده‌اند که در نتیجه توافق هسته‌ای که به نزدیک شدن تهران و واشنگتن ، و سرازیر شدن وجوه نقد ناشی از رفع تحریم‌ها می‌انجامد ، طرح‌های ایران برای سلطه بر منطقه تقویت خواهد شد  .  به بمب‌های سعودی در عدن ، به عنوان شلیک هشدار به اوباما ( هر قدر هم که اوباما از عملیات موسوم به توفان قاطعیت حمایت کرده باشد )، و آیت‌الله ( علی ) خامنه‌ای رهبر جمهوری اسلامی ، نگاه کنید  . به عقیده راجر کوهن نویسنده مقاله ، پاسخ درست به تمام این مسائل آن است که باراک اوباما بر موضع خود در برابر ایران بایستد و از گرفتن دست سعودی‌ها صرف نظر کند  . نخست ؛ ایران نفوذ خود در خاورمیانه را در نبود یک توافق هسته‌ای به دست آورده است ، نه با آن  .  این شرایط بدون تحمیل هیچ توافقی با قدرت‌های بزرگ جهانی برای نزدیک کردن ایران به جهان قانون و مقررات پدید آمده است  .  در این وضعیت ایران به شکلی گسترده برنامه هسته‌ای خود را توسعه داده است  .  کدام یک برای جهان عرب خطرناک‌تر است  ؟  ایران مسلح به جنگ افزار هسته‌ای ، یا ایرانی با یک برنامه هسته‌ای کنترل‌شده‌و تحت نظارت سنگین  ؟ دوم ؛ حس تحقیری که عرب‌ها به آن اشاره می‌کنند ، به همان اندازه منشائ داخلی دارد که ریشه خارجی دارد  .  سرنوشت عرب‌ها همچون هر قدرت دیگری ، در دست خودشان است  .  میلیون‌ها جوان عرب چند سال پیش با خواست توانمندی و برخورداری از فرصت‌ها قیام کردند  .  این امیدها ، دست کم صرف نظر از تونس و دوبی ، راه به جایی نبرده است  .  بمباران یمن ، لعن و نفرین ایران ، و حملات لفظی شدیدالحن به اسرائیل ، هیچکدام این یاس و نومیدی را چاره نخواهد کرد  . سوم ؛ از یک سو ایران تندرو توسعه‌طلب قاسم سلیمانی در سپاه پاسداران وجود دارد ، و از سوی دیگر ایران اصلاح‌طلب متمایل به تجدید روابط با غرب حسن روحانی رییس جمهوری آن کشور  .  انها هر دو در حال حاضر تقریبا در تعادل قرار گرفته‌اند  .  هر کدام برای بقا به دیگری نیاز دارد  .  کشورهای شورای همکاری خلیج‌فارس باید تمرکز کنند که کدام جناح در نتیجه یک توافق هسته‌ای طی زمان تقویت خواهد شد  . چهارم ؛ ایران یک قدرت بزرگ خاورمیانه است  .  منافع استراتژیک کوتاه مدت کشورهای عرب ممکن است حفظ وضعیت ناخوشایند فعلی باشد که به ادامه سرکشی‌های ایران و عدم تغییر وفاداری آمریکا می‌انجامد  .  در واقع ، منافع واقعی کشورهای عرب باید ایرانی باشد که آزادانه دست به هر کاری نمی‌زند ، درپی توافق با قدرت‌های بزرگ تحت فشار است ، از همکاری‌های اقتصادی منطقه‌ای بهره مند می‌شود ، و زیر فشار جوان‌هایش به سوی آزادی سوق داده می‌شود  . مفهوم دیوانگی مورد نظر انیشتین تکرار مکرر و دوباره یک چیز و انتظار دریافت نتایجی متفاوت نیاز به یک ضمیمه دارد  .  جنون ، انجام یک کار به دفعات مکرر در خاورمیانه و انتظار گرفتن نتیجه‌ای متفاوت است  . اوباما از آن شخصیت‌هایی است که به راه رفتن و آدامس جویدن همزمان اعتقاد دارد  .  یک توافق هسته‌ای با ایران خطراتی به همراه دارد ، اما خطرات نبود یک توافق هسته‌ای ، بسیار بزرگتر است  .