سیاست ناکارآمد تحریم ها علیه ایران
متحدان نزدیک ایالات متحده و یا کشورهایی که روابط راهبردی با آمریکا دارند، قوانین تحریم های آمریکا علیه ایران را به طور گسترده ای نقض می کنند
افشاگری‌های اخیر « آژانس بین‌المللی انرژی اتمی » در مورد این که ایران نه تنها فعالیت‌های خود در زمینه غنی‌سازی اورانیوم را ادامه داده بلکه در زمینه توسعه این فعالیت‌ها نیز قدم برداشته است ، توجه جدیدی را به سیاست ایالات متحده در قبال جمهوری اسلامی و اتخاذ اقدامات بیشتر برای توقف حرکت ایران به سمت ساخت بمب متمرکز کرده است  . این تلاش‌ها بیشتر بر اعمال تحریم‌ها متمرکز هستند  .  با توجه به پیشرفت برنامه اتمی ایران و این احتمال که کشورهایی همچون اسراییل برای توقف این فعالیت‌ها به زور متوسل شوند ، دلیل موجهی برای تشدید تحریم‌های اقتصادی و مالی ایالات متحده با هدف پیشگیری از تهدید ایران بوده‌اند  .  اما این تحریم‌ها بازدارنده نبوده‌اند  . واقعیت این است که تحریم‌های کنونی هم گسترده و جامع بوده‌اند و هم سست و ناکارآمد  .  این تحریم‌ها حوزه وسیعی از فعالیت‌های بازرگانی را « قابل تحریم » کرده‌اند  .  اما تحریم‌ها ، به استثنای موارد خاصی به‌طور واقعی اجرا نشده‌اند  . هم خبرنگاران و هم کارشناسان در نادیده گرفتن این تمایز مهم نقش داشته‌اند  .  شاید آگاهی از این مسئله برای بسیاری تعجب آور باشد که تقریبا هر تبصره از قوانین تحریمی و هر دستور اجرایی که طی شانزده سال گذشته علیه ایران اعمال و به عنوان « تنگ تر کردن حلقه محاصره » برای آن تبلیغ‌شده‌است ، برای رئیس جمهوری آمریکا روزنه‌ای باز می‌کند که کدام ناقض تحریم‌ها را بر اساس صلاحدید خود هدف قرار دهد و بر اساس مصلحت نام کدام را اعلام و کدامیک را مجازات کند  . ثمره این سیاست‌ها این بوده است که تعداد بسیار اندکی از شرکت‌هایی که « قابل تحریم بوده‌اند »، در واقع هنوز مجازات و حتی شناسایی نیز نشده‌اند  .  در عوض دولت‌های هر دو حزب ( جمهوری خواه و دموکرات ) مقررات سختگیرانه‌ای برای مجازات اقتصادی سنگین علیه کشورهایی که با ایران مبادلات بازرگانی دارند ، اعمال کرده‌اند  . پرزیدنت اوباما به عمل‌کرد دولت خود و اعمال گسترده ترین و سنگین ترین تحریم‌ها علیه حکومت ایران افتخار می‌کند  .  واقعیت هم همین است  .  دولت اوباما بسیار بیشتر از دولت‌های پیشین حلقه تحریم‌ها را تنگ تر کرده است  .  دولت اوباما فعالانه بخش انرژی ایران را هدف قرار داده است  .  قانون تحریم‌های جامع ایران معروف به « CISADA » مهمترین و قابل توجه ترین تلاش دولت اوباما بوده است که با تمرکز بر نیاز ایران برای واردات نفت تصفیه‌شده‌از منابع خارجی ، آسیب پذیرترین و مهم ترین بخش اقتصاد این کشور را هدف قرار داده است  . اما اجرای این تحریم‌ها با تاخیر و تعویق بسیار روبرو شده‌اند  .  قانون « تحریم‌های جامع ایران » در موارد نادری که کاخ سفید اجرای آن و سایر اقدامات را در نظر داشته است ، فقط تعداد بسیار اندکی از متخلفان را مجازات کرده و این اقدام حداقل تاثیر را بر اقتصاد جهانی و بدنه اقتصاد ایران داشته است  .  شرکت نفت دولتی ونزوئلا معروف به « PDVSA » مهمترین و سرشناس ترین نهادی بوده که هدف تحریم‌های قانون معروف به « CISADA » قرار گرفته است اما حتی مناسبات بازرگانی این شرکت با بازار ایالات متحده نیز تا حدود زیادی دست نخورده مانده است  . دلایلی که موجب ناکارآمدی سیاست تحریم‌های ایالات متحده علیه ایران‌شده‌است ، قابل فهم ، اما عمیقا مایه تاسف هستند  .  دولت‌های ایالات متحده ، یکی پس از دیگری برای اجرای تحریم‌ها علیه شرکت‌های خارجی که با ایران مناسبات دارند ، تردید به خرج داده‌اند چون چنین تصمیمی پیامدهای دیپلماتیک به همراه خواهند داشت  . بیشتر اوقات فاحش ترین موارد نقض قوانین تحریمی را می‌توان از جانب شرکت‌هایی مشاهده کرد که دفاتر آن‌ها در کشورهایی تاسیس شده‌اند که یا از متحدان نزدیک ایالات متحده هستند و یا آمریکا با آن‌ها روابط راهبردی کلیدی دارد  .  روسیه و چین نمونه خوبی برای این ادعا هستند  .  اجرای کامل تحریم‌های ایالات متحده به معنای اراده سیاسی برای پافشاری بر مفاد آن‌ها و در نهایت احتمال تیرگی موقت روابط بین دو کشور خواهد‌بود  . اجرای کامل تحریم‌ها ، راه حلی منطقی پیش از بهره‌گیری از زور است  .  ناکامی‌های دولت در این زمینه حاکی از آن است که کاخ سفید جنگ واقعی را به تیره کردن مناسبات دیپلماتیک خود با کشورهایی همچون چین ترجیح می‌دهد  .  چین ناقض اصلی فعالیت‌های « قابل تحریم » است  .  چنین رویکردی احتمال وقوع جنگی عظیم پیرامون برنامه اتمی ایران را افزایش می‌دهد  . برگرفته از روزنامه واشنگتن پست