در هنگ کنگ هزینه دفن مرده ها از اسکان زنده ها بيشتر است
۹۰ درصد مردگان شهر در سال ۲۰۱۳ ميلادی سوزانده شدند، که نسبت به سال ۱۹۷۵ ميلادی ۳۸ درصد افزايش داشت
تهیه منزل آخرت حتی برای 40 میلیاردر هنگ کنگی هم کار آسانی نیست ، چه رسد به مردم عادی  . کمبود زمین در اوایل دهه 1970 میلادی دولت هنگ کنگ را مجبور کرد ساختن گورستان‌های دایمی را ممنوع اعلام کند ، و به گورستان‌های عمومی ابلاغ شد که که از آن پس باید اطمینان حاصل کنند که اجساد دفن‌شده‌پس از 6 سال بیرون آمده و سوزانده شوند تا جا برای دفن اجساد جدید تر باز شود  . به گزارش خبرگزاری رویترز ، این سیاست چندان تاثیری بر کمبود قبر در شهری که 40 هزار نفر هر سال در آن بدرود حیات می‌گویند نداشته است  . برخی از مردگان اگر شانس بیاورند و اقوامشان بقایای عزیز دیگری را پیش از موعد بیرون آورده و بسوزانند ، جا باز می‌شود تا طبق یک سیستم قرعه کشی به برنده واگذار شود ، اما مقبره‌های باز که به این صورت با قرعه کشی واگذار می‌شوند هر چند سال یک بار در دسترس قرار دارند و پاسخگوی تقاضا نیست  . تنها راه دیگر این است که اگر متوفی عضو کلیسایی باشد که قبرستان خصوصی دارد ، در صورتی که مقبره‌ای در آن قبرستان وجود داشته باشد ، که به ندرت اتفاق می‌افتر ، آن مقبره تقریبا به قیمت 400 هزار دلار در اختیار متوفی قرار می‌گیرد  . مدیر یک موسسه به خاکسپاری و تدفین به خبرگزاری رویترز گفت ، « مردم حتی اگر همه پول دنیا را هم داشته باشند نمی‌توانند در هنگ کنگ مقبره داشته باشند  .  حکومت نه تنها مجبور است فکری برای اسکان مردم زنده بکند ، بلکه باید برای جا دادن مردگان هم طرحی داشته باشد  . » در هنگ کنگ که 70 میلیون نفر فقط 30 درصد زمین را اشغال کرده‌اند ، عدم تخلیه مقبره پس از 6 سال به معنی این است که دولت جسد را از خاک در آورده و می‌سوزاند و خاکستر آن را در گورهای جمعی نگاهداری می‌کند  . در حالی که این سیاست موجب افزایش شمار جسد سوزی‌شده‌است ( 90 درصد مردگان شهر در سال 2013 میلادی سوزانده شدند ، که نسبت به سال 1975 میلادی 38 درصد افزایش داشت ) سوزاندن مرده به هیچ وجه پاسخ برای کسانی که به دنبال مقبره و استراحتگاه ابدی‌اند نیست  .