چگونه کاریکاتوریست ها سرنوشت سیاسی ونزوئلا را قلم می زنند
«هوگوشاوز به خاطر کارهایی که انجام می دهد مورد علاقه مردم است. او با دست و دلبازی ثروت نفت را بین مردم کشورش تقسیم می کند. اما بالاخره حتی همین مسئله هم روزی به جایی می رسد که کنترل آن از دست شاوز خارج خواهد شد. روزی که حتی تمام پول های جهان هم نخواهند توانست آرای مردم را بخرند»
به تصویرکشیدن وقایع سیاسی روز در پایتخت ونزوئلا از سوی دولت این کشور به شدت حمایت می‌شود  .  جایی که پرزیدنت « هوگو چاوز » همواره در صدد است تا برنامه‌ها سوسیالیستی خود را با ایدئولوژی‌های برخاسته از تفکر رهبران آزادیبخش ، انقلابیون و نمادهای انقلابی آمریکای جنوبی و دیگر نقاط جهان گره بزند  . حضور همیشگی پیام‌های خیابانی روی دیوارها و تابلوهای تبلیغاتی غول پیکری که به منظور برجسته تر نشان دادن جنبه‌های ایدئولوژیکی رژیم و برانگیزی وفاداری‌های سیاسی به آن تعبیه‌شده‌، در تضادی جالب توجه با آثار کاریکاتوریست‌هایی قرار دارد که با پرزیدنت « چاوز » به شوخی می‌پردازند  . تنها کافی است در خیابان‌های « کاراکاس » قدمی بزنید تا ببینید چگونه در چند دقیقه کوتاه خود را تحت نظارت چشم‌های نگران « سیمون بولیوار »، قهرمان انقلابی آمریکای جنوبی ، می‌یابید  .  در گوشه‌ای دیگر تصویری به ارتفاع یک ساختمان چند طبقه از « چه گوارا » و چند قدم پائین تر تابلوی سراسری وسط میدان به خود « هوگو چاوز » اختصاص داده‌شده‌است  . تبلیغات در اطراف ایده‌های چپ گرای پرزیدنت چاوز ، در اشکال و فرم‌های گوناگونی تجلی می‌کند و افراد از جمله یک گروه شعار نویس توسط دولت به کار نوشتن شعارهای خیابانی و بالابردن سطح احساسات رقیق توده مردم نسبت به ایدئولوژی‌های انقلابی اشتغال دارند  .  یکی از این شعارنویسان نلسون 22 ساله است : « هنر برای ایجاد ارتباط و ارسال پیام‌ها ساخته‌شده‌است  .  من عاشق هنر نقاشی هستم و از رنگ‌ها برای جلب توجه تماشاگران نقاشی‌هایم استفاده می‌کنم و به این صورت به آن‌ها کمک می‌کنم تا این پیام‌ها را بهتر درک کنند و بیشتر به خاطر بسپارند  . » دیوید تارازونا ، مدیر این پروژه‌های دولتی است که بر کار گروه هنرمندان شعار نویس نظارت دارد  .  اما او از این که یکی از « ابزارهای تبلیغاتی هوگو چاوز » خوانده شود به شدت مخالف است : « ما به هیچ وجه به دنبال کشوری که سراسر از گل‌های چاوز پوشیده باشد نیستیم  .  ما به دنبال کشوری متشکل از یک جامعه سوسیالیست متحد هستیم و به دنبال تعداد بیشتری از مردم که به این جامعه مردمی بپیوندند و آن را هرچه بیشتر وسعت بدهند  . » اما « تارازونا » هم این مسئله را تائید می‌کند که استفاده از عوامل « کاپیتالیستی » از جمله تبلیغات خیابانی برای حمایت از یک دولت « سوسیالیستی » با ایدئولوژی‌های مردمی که آن‌ها تبلیغش را می‌کنند تضادهای فاحشی دارد  . اما باید پرسید این تبلیغات ایدئولوژیک در یک جامعه سوسیالیستی چه هدف‌هایی دارد و چه فوایدی به همراه می‌آورد  ؟ لوئیس ویسنتی لیون ، تحلیل گرسیاسی می‌گوید پیام‌های تصویری ، باعث می‌شود رابطه احساسی که هوگو چاوز با مردمی که از او حمایت می‌کنند دارد ، جان تازه‌ای بگیرد : « هوگو چاوز به خاطر کارهایی که انجام می‌دهد مورد علاقه مردم است  .  او با دست و دلبازی ، ثروت نفت را بین مردم کشورش تقسیم می‌کند  .  اما بالاخره همین مسئله هم روزی به جایی می‌رسد که کنترل آن از دست چاوز خارج خواهد شد  .  روزی که حتی تمام پول‌های جهان هم نخواهند توانست آرای مردم را بخرد  .  به همین دلیل هم هوگو چاوز باید راه‌های تازه‌ای برای ایجاد ارتباط با این مردم پیدا کند ، ارتباطی که بر اساس احساسات و ایدئولوژی‌های مشترک پایه گذاری‌شده‌است  .  او علیرغم همه این حمایت‌ها هنوز نیاز دارد مردم بگویند : « مهم نیست اگر گرسنه باشم درهر شرایطی در کنار چاوز باقی خواهم ماند  . » اگر شعارنویسان خیابانی دولت کارشان این است که چهره « پرزیدنت چاوز » و ایده آل‌های او را چند برابر بزرگ تر از آنچه که هست نشان بدهند در مقابل ، ادواردو سانابریا ، کارتونیست جوان روزنامه « ال موندو » هم به کار انتقاد از این مسائل اشتغال دارد : « این کار طنزنویس است که قدرت‌های سیاسی و سیاستمداران روز را مورد سئوال قرار دهد  .  ما در دوران پر تشنجی زندگی می‌کنیم و یک طنزنویس وظیفه دارد تا این تنش‌ها را تا جایی که ممکن باشد از بین ببرد  .  چشم‌های مردم را باز کند و آن‌ها را به فکر بیاندازد  .  اما هم زمان البته آن‌ها را به خنده هم بیاندازد  . » اما آیا به راستی پرزیدنت هوگو چاوزهم از این شوخ طبعی‌های طنزآلود به خنده می‌افتد  ؟ « سانابریا » می‌گوید : « کم تر هستند کسانی که بتوانند طنزهایی را که در مورد آن‌ها ساخته‌شده‌تحمل کنند اما هوگو چاوز هم مثل اغلب مردم ونزوئلا اهل شوخی و خنده است و شاید این یکی از همان چیزهایی است که او را تا این حد به مردم نزدیک کرده است  . » سانابریا به جای حمله مستقیم با کلمات ، از حربه کاریکاتورهای طنزآلود برای بیان افکارش و انتقاد از پرزیدنت چاوز استفاده می‌کند  .  با این همه و با چاپ روزانه این کاریکاتورها ، این خطر همیشگی نیز برای این کاریکاتوریست جوان وجود دارد که توسط مقامات دولتی و امنیتی تحت تعقیب قرار بگیرد  .  با این همه این هنرمند معتقد است « طنز و کاریکاتورهای انتقادی نمایانگر اختلالاتی هستند که قدرت مطلق به وجود آورنده آن است و خوب قاعدتا اغلب رهبران جهان آن را دوست ندارند  . » با این همه عوامل تبلیغاتی دولتی مشغول اتمام تابلوهای رنگارنگ تازه‌ای از چاوز و رهبران دیگر انقلاب هستند  .  نلسون می‌گوید : « این یکی به نظرم خیلی عالی از آب در آمده است  .  من خودم از این یکی خیلی بیشتر خوشم می‌آید  . » و اشاره می‌کند به پیامی که روی آن نوشته‌شده‌« ونزوئلا هرگز مستعمره هیچ دولت دیگر و هیچ نیروی دیگری نخواهد شد  . » جایی دیگر نوشته‌شده‌:« ونزوئلا مال کیست  ؟  ونزوئلا به هیچکس تعلق ندارد  .  ونزوئلا مال ماست  . » در ونزوئلایی که امروزه از دو گروه سیاسی خاص تشکیل‌شده‌و دو هدف مختلف در دو جهت مخالف را به مردم خود ارائه می‌دهد تنها چیزی که اهمیت دارد « پرزیدنت چاوز و انقلاب سوسیالیستی » اوست  .