آیا سیاست یهودستیزی در ایران از سرگرفته می شود؟
یکی از مفاد بیانیه پایانی کنفرانس افق نو که «به اتفاق آراء به تأیید اعضا رسید»، «اصرار بر بایکوت رژیم صهیونیستی در همه زمینه‌ها» بود.
نشریه آتلانتیک در مقاله‌ای به قلم دیوید فرام می‌نویسد : در پاییز سال 2013 حسن روحانی رئیس جمهوری ایران پیام نویدبخشی از آشتی به جهان غرب فرستاد  .  در دوران سلف او ، محمود احمدی نژاد ، ایران کنفرانسی جهانی با شرکت هولو کاست - منکران ، توهم زدگان نظریه توطئه که گویا 11 سپتامبر کار موساد بوده ، یهود ستیزان افراطی چپی و راستی و دیگر نخود هر آش‌ها و نفرت پراکنان از اینجا و آنجای عالم به راه انداخت  .  روحانی در بدو انتخاب نه تنها این کنفرانس را منحل کرد بلکه حتی علنا و رسما تصدیق کرد که هولوکاست در واقع رخ داده و بسیار هم چیز بدی بوده  .  حتی در سپتامبر 2013 با تبریک گفتن عید روش هاشانا به یهودیان جهان ، روغن حلیم را بیشتر کرد  . اما امسال ، آن گونه که وب سایت « مجمع ضد افترازنی » نوشته است ، این کنفرانس ازنو احیا‌شده‌ .  این مجمع می‌نویسد : « وب سایت رسمی کنفرانس افق نو ، از چند آمریکایی و سامی ستیز بین‌المللی و فعال ضد اسرائیل و نفی‌کننده هولوکاست نام برده که قرار است در این کنفرانس که افق نو نام دارد شرکت کنند  .  کسانی چون ماریا پومیه فرانسوی ، هولوکاست - منکر معروف و مدافع نظریه توهم توطئه ، کلودیو موفا ، هولوکاست - منکر ایتالیایی ، کوین بارت ، از متوهمان توطئه و از شرکت‌کنندگان پروپا قرص برنامه‌های شبکه تبلیغاتی انگلیسی زبان پرس تی وی  ... این گزارش همچنین می‌نویسد : خبرگزاری‌های ایرانی از احتمال حضور دیودون امبالا امبالا ، بازیگر سامی ستیز فرانسوی خبر داده‌اند  . کنفرانس با سخنان مشاور شخصی رهبر ، محسن قمی ، آغاز شد که این کنفرانس رابه تنهایی « بزرگ ترین خطر برای صهیونیسم » اعلام کرد و گفت : « مقام‌های آمریکایی عروسک‌های خیمه شب بازی در دست لابی صهیونست هستند که از جهالت آمریکایی‌ها استفاده می‌کنند  . » به گزارش واحد مرکزی خبر ، روز چهارشنبه نهم مهرماه ، کنفرانس سه روزه افق نو که درآن « 34 اندیشمند از 13 کشور دنیا با مقالات ضدصهیونیستی حضور داشتند » با صدور بیانیه‌ای پایان یافت  .  یکی از مفاد این بیانیه که به گزارش این خبرگزاری « به اتفاق آرائ به تایید اعضا رسید »، « اصرار بر بایکوت رژیم صهیونیستی در همه زمینه‌ها »‌بود  . به نوشته خبرگزاری‌های ایران ، در دومین کنفرانس افق نو ، شرکت‌کنندگان به موضوع‌هایی چون « لابی‌های اسرائیل در پایتخت‌های کشورهای غربی ، مذاکرات هسته‌ای ایران و نقش اسرائیل در این مذاکرات ، آمریکا و سیاست‌های اسرائیل در خاورمیانه و آلاینده‌های فرهنگی هالیوود ، روابط موساد در جریان حادثه یازده سپتامبر ، تاریخچه عملیات‌های گمراه‌کننده موساد ، رد پای صهیونیست در پنهان کردن حقایق 11 سپتامبر و استراتژی جنبش حقیقت جوی یازده سپتامبر ، جنگ غزه و راهکارهای بایکوت جهانی رژیم صهیونیستی اعم از قطع روابط سیاسی ، بایکوت تولیدات اقتصادی ، بایکوت روابط فرهنگی و روابط علمی ، سنگینی سیاست‌های اسرائیل بر منافع ملی آمریکا در خاورمیانه ، استقلال نظام سیاسی آمریکا و نفوذ آیپک » پرداختند  . سعید جلیلی ، مذاکره‌کننده هسته‌ای پیشین ایران از سخن رانان این کنفرانس‌بود که به « نقش لابی‌های صهیونیستی در موضوع هسته‌ای ایران » پرداخت  .  و حسن رحیم پور ازغدی نیز سخنران دیگری‌بود که عنوان سخنرانی اش « اسلام ولایی و نارضایتی‌های جوامع پساسکولار »‌بود  . در پایان این کنفرانس به شرکت‌کنندگان یک تندیس داده شد و « از نویسندگان و مترجمان سه کتاب « بحران ساختگی در خصوص پرونده هسته‌ای ایران » نوشته گرت کورتر از آمریکا ، « نقش لابی‌های صهیونیستی در ایتالیا » نوشته روبرتو کوالیا و کتاب « لابی صهیونیستی در اسپانیا » نوشته مانوئل گالیانا روس قدردانی شد » . به نوشته دیوید فرام ، علاوه بر سعید جلیلی ، علی اصغر سلطانیه ، مذاکره‌کننده هسته‌ای دیگر نیز در این کنفرانس شرکت داشت  .  امری که در سخنان سناتور مارک کرک بر آن تاکید شده‌بود  .  جلیلی در انتخابات ریاست جمهوری سال 2013 ایران سومین نفر شده‌بود  . دیوید فرام می‌پرسد : اما از سال گذشته که روحانی این کنفرانس را به عنوان بخشی از سیاست « دل به دست‌آوری » منحل کرد ، تا به امروز ، چه تغییری پیش آمده است  . او می‌افزاید : اما برخی از پاسخ‌ها در خود پرسش مستترند  . و پرسش‌ها : 1 - آیا رهبران ایران در سال 2014 کمتر از سال 2013 نگران عقاید آمریکا و غرب هستند  ؟  آیا فکر می‌کنند که حال که واشنگتن علیه دشمن آنان در کمپینی نظامی درگیر‌شده‌دیگر نیاز چندانی به نشان دادن چهره‌ای خندان به دولت‌های غربی ندارند  ؟  زمانی وینستون چرچیل به شوخی درباره این که چرا پس از ورود آمریکا به جنگ جهانی دوم دیگر با آمریکا چندان با سیاست رفتار نمی‌کند گفته‌بود : « آن موقع آن طور حرف می‌زدیم چون داشتیم نازش را می‌کشیدیم  .  اما حالا که جزو حرمسراست طور دیگری حرف می‌زنیم  . » آیا ایران دارد روایت بی‌ادبانه تری از همین رفتار را نشان می‌دهد  ؟ 2 - آیا در نبرد درونی قدرت در ایران زور مقابله جویان و سامی ستیزان چربیده است  ؟  آیا تکرار کنفرانس دولتی هولوکاست منکری و یهود ستیزی علامت آن است که طرف‌هایی که کمتر بد بوده‌اند میدان را به حریف باخته‌اند  ؟  یعنی بدتر‌ها دارند رو می‌آیند  ؟  آیا شکست حماس - این رفیق یک روز موافق و یک روز ناموافق ایران - در جنگ غزه ، سبب‌شده‌که ایران پایداری خود را بر تعهدش به نابودی اسرائیل به نمایش درآورد  ؟  پیام واقعی هولوکاست منکران ، در نهایت هم این است که « اصلا روی نداده » و هم این که « ما باید یک بار دیگر به راهش بیندازیم » . 3 - یا اصلا روحانی کلا کاذب بوده  ؟  آیا شروع کارش در سال 2013 از همان شگردهای به شیوه یوری آندروپوف ، رهبر پیشین اتحاد شوروی در دهه 80 است که خود ش را یک لیبرال اندیش شیفته موسیقی جاز و ویسکی بوربون جا می‌زد  ؟  مگر همین آقای روحانی به معنی واقعی کلمه برنامه اتمی ایران را به مدت 16سال اداره نکرده است  ؟  چقدر احتمال دارد که کسی که بخشی از عمر خود را صرف یک زیرساخت تسلیحاتی کرده در تعهد خود به اضمحلال آن روراست باشد  ؟  معاون پیشین مدیرکل آژانس بین‌المللی انرژی اتمی ادعا کرده که روحانی نزد او لاف زده که دارد از مذاکرات هسته‌ای استفاده می‌کند تا « برای پیش‌برد برنامه اتمی ایران زمان بخرد  . » دیوید فرام می‌نویسد : شاید پلنگ بخواهد برای مدت کوتاهی خط و خالش را ، به خاطر هدف‌های مشابه استراتژیک ، پنهان کند  .  اما اشتباه بزرگی است که فکر کنیم آن‌ها را عوض می‌کند  .  آن هم وقتی شواهد مخالف بسرعت تل انبار می‌شوند  .