بحران پناهجویی: غیر از سوری ها، چه کسانی به اروپا می روند؟
نیمی از ۳۸۰ هزار نفری که از دریای مدیترانه عبور کرده اند اهل سوریه هستند اما پناهجویانی از دیگر کشورها هم برای فرار از جنگ تن به این مسیر پر پیچ و خم می دهند.
مردم سوریه حدود 50 درصد از 380 هزار پناهجویی را تشکیل می‌دهند که اخیرا پس از عبور از دریای مدیترانه به اروپا رسیدند ؛ اما شمار بالایی از پناهجویان از ملیت‌های دیگر هستند  .  بر مبنای گزارش سازمان ملل متحد ، 75 درصد کل پناهجویان از کشورهایی می‌آیند که درگیر جنگ یا بحران انسانی هستند  .  گذشته از سوریه ، دیگر پناهجویان از چه کشورهایی می‌آیند ، چرا کشورشان را ترک کردند ، و چطور خود را به اروپا رسانده‌اند  ؟ افغان‌ها ، 13 درصد چرا کشورشان را ترک می‌کنند  ؟ به گزارش دولت افغانستان ، 80 درصد کشور امن نیست  .  گروه‌های افراطی چون طالبان و وابستگان داعش در بسیاری استان‌ها دست به شورش زده‌اند  .  شهروندان به‌طور مرتب در خطر بمبگذاری هستند و بسیاری به خاطر تهدیدهایی که از سوی افراطیون دریافت کرده‌اند فرار می‌کنند  . یاما نایب که با دو فرزند کوچکش تابستان از طریق کشورهای حوزه بالکان خود را به اروپا رسانده است می‌گوید به خاطر این کشور را ترک کرد که از سوی افراطیون خشمگین برای کار در ارتش افغانستان به عنوان جراح مورد حمله قرار گرفته‌بود  .  به گفته او یکی از حمله‌کنندگان پیش از این کار چهار بار او را با کارد بزند به او می‌گوید : « چرا برای دولت کار می‌کنی  ؟  این جا افغانستان است ، آمریکایی‌ها و کافران دولت تشکیل دادند و تو برای این دولت کار می‌کنی  . » مسیر طی شده بعضی از طریق پاکستان اما اکثرا از مرز ایران که دو روز با پای پیاده طول می‌کشد عبور می‌کنند  .  بعد با خودرو به مرز ایران با ترکیه می‌روند و از آن جا دوباره پیاده از مرز می‌گذرند  .  آن‌ها اگر توسط مرزبانان متوقف شوند با دردسر روبرو خواهند شد  .  رحمان نیازی ، دانشجوی هیجده ساله مهندسی کامپیوتر که خود را به اروپا رسانده است ، می‌گوید : « مرزبانان ایرانی به سمت ما شلیک کردند و دو نفر را کشتند » . افغان‌ها وقتی به ترکیه برسند ، با اتوبوس به همان بندری در دریای اژه می‌روند که سوری‌ها برای رسیدن به یونان از آن استفاده می‌کنند  .  بعضی تا ده هزار یورو به قاچاقچیان پرداخت می‌کنند که هر بخش از سفرشان را برنامه‌ریزی کنند  .  بعضی دیگر مرحله به مرحله سفر می‌کنند  . اریتره‌ای ها ، 8 درصد اریتره در واقع کره شمالی آفریقا است ؛ کشوری بدون قانون اساسی ، سیستم قضایی ، انتخابات ، یا مطبوعات آزاد  .  فارغ از نخبگان مناطق شهرنشین ، بیشتر اریتره‌ای ها باید به گونه کار اجباری انجام دهند ؛ از جمله خدمت نظام وظیفه برای تمام عمر در حالی که هیچ انتخابی برای تعیین محل کار و زندگی ندارند  .  هر مخالفی بدون دادگاه به زندان فرستاده می‌شود  . آندبران ولده گیورگیس ، رییس پیشین بانک مرکزی اریتره و سفیر پیشین اریتره در اتحادیه اروپا ، می‌گوید : « اریتره جهنم کره زمین‌شده‌است ، یک دوزخ بر روی زمین برای مردم آن کشور ، و برای همین جانشان را چنین به خطر می‌اندازند تا از این وضع فرار کنند  .  اریتره غیرقابل زندگی‌شده‌است » . اکثریت با پای پیاده از مرز به اتیوپی یا سودان می‌روند که مسیری بسیار خطرناک است و احتمال تیر خوردن از سوی مرزبانان ، یا ربوده شدن از سوی قاچاقچیان وجود دارد  .  اگر بتوانند به خارطوم ، پایتخت سودان ، برسند از آن جا سفر بی‌رحمانه‌ای از طریق صحرا به لیبی را باید طی کنند  .  قاچاقچیان برای عبور از بیابان حدود سی نفر را پشت یک وانت جا می‌دهند  .  بسیاری از پناهجویان به خاطر از دست دادن آب بدنشان در راه می‌میرند و اغلب وانت‌ها در میان توفان شن راه را گم می‌کنند  . ماجرا در لیبی تمام نمی‌شود  .  بیشتر مردم پول نقد همراه نمی‌برند تا دزدیده نشوند و پول را از پیش پرداخت نمی‌کنند تا قاچاقچیان آن‌ها را میان راه رها نکنند  .  اما آن‌ها به محض رسیدن به منطقه‌ای در شمال شرقی لیبی در قرارگاه قاچاقچیان نگاه داشته می‌شوند و معمولا تا گرفتن دو هزار دلار از اعضای خانواده شان مورد شکنجه قرار می‌گیرند  .  این روند ممکن است چند بار تکرار شود تا پناهجو موفق شود از یکی از بندرهای غرب لیبی با قایق‌های درب و داغان به ایتالیا برود  . نیجریه‌ای ها ، 4 درصد بوکوحرام ، گروه اسلام گرای افراطی ، با ادامه جنگ در شمال نیجریه و قتل و ربودن مردم موجب فرار بسیاری‌شده‌است  .  وینسنت کالینز ، جوان بیست و چهار ساله‌ای که خود را قربانی جنگ معرفی می‌کند ، می‌گوید : « بوکوحرام همه جا هست و هر روز مردم بیگناه را می‌کشد  .  هر روز بمباران و جنگ ، وحشتناک است » . بقیه نیجریه‌ای ها از فقر فرار می‌کنند  .  بسیاری از آن‌ها داستانی مشابه پال اهیویاه ، یک لوله کش و کشیش پاره وقت که طی تابستان سعی کرد خود را به اروپا برساند ، دارند  .  او که پس از تلاش ناموفق برای عبور با قایق هنوز در ساحل آفریقای شمالی مانده است گفت زندگی در نیجریه غیرقابل تحمل است زیرا او دو مورد تعمیر لوله در ماه بیشتر انجام نمی‌دهد : « بهتر است این جا بمیرم تا به نیجریه برگردم » . بیشتر افراد به سمت مرز شمال نیجریه می‌روند تا با اتوبوس خود را به مرکز تجمع قاچاقچیان در صحرا برسانند  .  آن‌ها از آن جا به مسیر لیبی می‌روند و همان تجربه هولناک اریتره‌ای ها را خواهند داشت  .  قاچاقچیان آن‌ها را با یکصد و پنجاه پوند به نقطه‌ای در جنوب غربی لیبی می‌برند  .  از آن جا ، قاچاقچیان متفاوتی ، برای همین مبلغ ، آن‌ها را به بنادر ساحل غربی لیبی خواهند برد  . سومالیایی‌ها ، 3 درصد شورشیان اسلامگرا از جمله الشباب درگیر جنگ هستند و غیرنظامیان در این میان گرفتار شده‌اند  .  عیسی عبدالرحمن ، فوتبالیست هیجده ساله که در یکی از تیم‌های دسته دو بازی می‌کند ، گفت او کشور را به خاطر حملات شبه نظامیان الشباب و این که به او گفته‌بودند از بازی فوتبال دست بکشد ترک کرد  .  عبدالرحمن پس از این که از دریای مدیترانه نجات داده شد گفت : « آن‌ها یک اسلحه روی سرم گذاشتند و با لگد من را زدند  .  گفتند اگر دست از فوتبال نکشی تو را خواهیم کشت » . یکی از راه‌های معمول فرار از طریق کنیا ، اوگاندا ، و سودان جنوبی است  .  مردم از آن جا به شمال و خارطوم می‌روند که بیشتر همان مسیر اریتره‌ای ها را طی می‌کنند  .  بعضی اما اکنون از راه بالکان به کنیا رفته و با هواپیما به ایران می‌روند تا از مرز ترکیه و ایران عبور کرده و با قایق به جزایر یونان بروند  . پاکستانی‌ها ، 3 درصد به گزارش سازمان ملل متحد ، بیش از یک میلیون و دویست هزار پاکستانی در اثر شورش‌های شمال غربی پاکستان آواره شده‌اند ؛ بر اساس بعضی ارزیابی‌ها بیش از بیست هزار غیرنظامی هم کشته شده‌اند  .  حمله به ملاله یوسفزی ، دختر محصل پاکستانی ، در دسامبر سال دو هزار و چهارده ، و قتل عام یکصد دانش آموز در پیشاور ، نمونه‌های روشنی از تهدیدهایی هستند که مردم عادی با آن‌ها روبرو می‌شوند  . پاکستانی‌ها همچون افغانستانی‌ها وارد ایران‌شده‌و با اتوبوس به مرز ترکیه می‌روند تا با پای پیاده از مرز عبور کرده و بعد راه بالکان را از سواحل ترکیه طی کنند  . عراقی‌ها ، 3 درصد بخش بزرگی از عراق از جمله شهر موصل در دست داعش است و کابوسی که با اشغال آن کشور در سال دو هزار و سه به دست غرب آغاز شد رو به وخامت گذاشته است  .  احمد ، یک کارمند دولت که ماه پیش از موصل فرار کرد و اخیرا خود را به اروپای مرکزی رساند ، می‌گوید : « آن‌ها مردم را به زور وادار به نماز کرده و از ما به عنوان سپر انسانی سوئاستفاده می‌کنند  .  آن‌ها بسیاری را به قتل رسانده‌اند و شمار زیادی را پیش از کشتن دستگیر کردند » . مسیر آن‌ها مرز عراق به ترکیه است و بعد تلاش برای رفتن با قایق به یونان  . سودانی‌ها ، 2 درصد جنگ داخلی در مناطق دارفور و کردفان کماکان عامل آوارگی غیرنظامیان است  .  محمد عبدالله ، جوان بیست و یک ساله اهل دارفور ، می‌گوید زمانی که دوازده ساله‌بود ، وقتی شبه نظامیان دولتی روستای او را نابود می‌کردند و بسیاری را کشته و به خواهرش تجاوز کردند مجبور به فرار شد : « کشور من در جنگ است  .  امنیت نیست ، برابری نیست ، آزادی نیست » .  او وقتی جنگ به سودان جنوبی رسید تصمیم گرفت فرار کند و طی تابستان تلاش کرد خود را به اروپا برساند  . بر مبنای گزارش اخیر « دیدبان حقوق‌بشر »، دارفور هنوز ناامن است ، و دولت سودان در چندین روستا دست به کشتار و تجاوز جمعی به غیرنظامیان زده است  . پناهجویان سودانی به راحتی به خارطوم ، پایتخت ، می‌رسند و از آن جا قاچاقی به لیبی می‌روند تا از طریق مدیترانه به ایتالیا برسند  .  همچون اریتره‌ای ها و سومالیایی‌ها ، بسیاری از آن‌ها در اثر تشنگی در صحرا می‌میرند و هدف اخاذی و شکنجه قاچاقچیان در لیبی قرار می‌گیرند  .