سياسی شدن نفت ايران در دوران احمدی نژاد سرمايه گذاران خارجی را دلسرد کرده است
عراق ممکن است جای ايران را در مقام دومين توليد کننده عمده نفت در خاورميانه اشغال کند
وال استریت جرنال زیرعنوان " تولید در حال نزول نفت ایران یعنی درآمد و قدرت کمتر " می‌نویسد صنعت نفت تحت فشار ایران ممکن است به مسیر گذر از شاخصی برجسته و آشکار افتاده باشد : عوض شدن رتبه و مقام اش با دشمن سابق ، عراق ، به عنوان دومین تولید‌کننده عمده نفت در خاورمیانه  . این تنزل محتمل در وضعیت که بیشتر ناشی از تحریم‌های اقتصادی و سوئ مدیریت توسط ایران است ، چشم انداز درآمد کمتر را برای تهران در ایامی بالا می‌برد که تحریم هائی جدید علیه رژیم شکل می‌گیرد  . آژانس بین‌المللی انرژی ، مستقر در پاریس ، در این هفته پیش‌بینی کرد که ظرفیت تولید نفت ایران با کاهشی 18 درصدی ، تقریبا معادل 700 هزار بشکه در روز ، از سطح فعلی آن به 3 میلیون و 300 هزار بشکه در روز در سال 2015 تنزل خواهد کرد  . عراق به مهمترین مکان سرمایه‌گذاری برای شرکت‌های عمده نفتی مبدل‌شده‌است زیرا ذخائرعظیم و بهره برداری‌نشده‌اش آن کشور را از این لحاظ در مقام چهارم ، پس از عربستان سعودی - تولید‌کننده اول در خاومیانه - و کانادا و ایران قرار می‌دهد  . اگر پیش‌بینی آژانس بین‌المللی انرژی در مورد تولید ایران تحقق یابد و برآوردهای راجع به افزایش تولید عراق واقعیت پیدا کند برای نخستین بار تولید نفت جمهوری اسلامی در ظرف پنج سال طی سه دهه اخیر درردیف بعد از عراق قرار می‌گیرد  . چنین وضعیتی به نوبه خود موجب می‌شود که ایران در سازمان کشورهای صادرکننده نفت از سهمیه تولید کمتری برخوردار شود ، که در غایت به معنای درآمدی کمتربرای دولت ایران متکی به نفت خواهد‌بود  .  این درعین حال می‌تواند به کم شدن قدرت ایران در اوپک بیانجامد که دامنه اعمال نفوذ اعضای آن به ظرفیت تولید بستگی دارد  . اخیرا بسیاری از شرکت‌های نفتی خارجی که تهران خواستار کارشناسی و سرمایه‌گذاری آن‌ها‌بود ، با سیاسی شدن بخش انرژی ایران پس از سال 2005 که محمود احمدی نژاد عهده‌دار مقام ریاست جمهوری شد ، عقب نشسته‌اند  . فشارهای آمریکا در سالهای اخیر به شرکت هائی خارجی که سالیان دراز با ایران معامله داشتند در کناررفتن چندین سرمایه‌گذاری بزرگ موثر بوده است  . تحریم‌های جدید توسط آمریکا ، اتحادیه اروپا و سازمان ملل متحد می‌تواند عامل بروز لطمات و آسیب هائی بیشتر شود  .  مصوبات آمریکا و اتحادیه اروپا بخصوص دسترسی صنایع نفت و گاز ایران را به منابع مالی ، تکنولوژی و تجهیزات جدید ، که بشدت مورد نیاز این دو بخش است ، دشوار تر خواهد کرد  . عراق بعکس کاملا در وضعیتی متفاوت با وضعیت تیره ایران است  .  شرکت‌های بین‌المللی نفتی از سال گذشته که بغداد حوزه‌های نفتی اش را به مناقصه گذاشت به سرعت خود رابرای سرمایه گذاریهائی عظیم آماده کرده‌اند  .  بسیاری از تحلیلگران محافظه کار تخمین زده‌اند عراق می‌تواند ظرفیت تولید نفت خود را با افزایشی به میزان یک میلیون بشکه در روز تا سال 2015 به 3 میلیون و 500 هزار بشکه در روز برساند  .