صدرالدین الهی؛ روزنامه‌نگاری که وابستگی را برای روزنامه‌نگار نادرست می‌دانست
دکتر الهی روزنامه نگار و نویسنده‌ای بود بسیار دقیق و باانصاف و گشاده نظر. هیچ آلودگی حزبی یا ایدئولوژیک نداشت و در عین حال با طرفداران و حامیان همه نحله‌های اجتماعی دوستی می کرد. وابستگی را برای روزنامه‌نگار نادرست می دانست.
یادنامه صدرالدین الهی ، روزنامه‌نگار : آذر 1313 دی 1400 نوشتن درباره دکتر صدرالدین الهی از مقوله سهل و ممتنع است  .  به نظر ساده می‌آید نوشتن روایتی از زندگی مردی که از دوران نوجوانی حرفه روزنامه نگاری را برگزید و در بسیاری از شاخه‌های این حرفه به توفیق‌های درخشانی دست یافت : از گزارش درباره جنگهای لبنان و جبهه‌های جنگ استقلال الجزایر تا میدان‌های ورزشی المپیک آسیایی و جهانی ؛ از ساخت و پرداخت بسیاری از واژه‌های ورزشی جدید که امروز مورداستفاده روزمره ماست تا ایفای نقش موثر در ایجاد « کیهان ورزشی » و انتشار مقالاتی بدیع درباره روانشناسی و جامعه‌شناسی ورزش که تا آن زمان در ایران موضوعاتی ناشناخته‌بودند ؛ از ایفای نقش کلیدی در انتشار « کیهان ورزشی » نخستین مجله ویژه ورزش در ایران تا مصاحبه با شخصیت‌های تاریخ معاصر ایران چون سید ضیائ الدین طباطبایی کودتاچی اسفند 1299 و ساعد مراغه‌ای از دیپلمات‌های برجسته و تاثیر گذارایران ؛ از گفتگوهای ماندنی درباره فرهنگ و تمدن ایران با دکتر پرویز ناتل خانلری بنیان‌گذار بنیاد فرهنگ ایران و مبدع نهضت سوادآموزی ملی و « سپاه دانش » در ایران تا گفتگویی با نادر نادرپور با عنوان « طفل صد ساله‌ای به نام شعر نو » که هرکس بخواهد درباره شعر معاصر ایران تحقیق کند از آن بی‌نیاز نیست ؛ و در حاشیه همه اینها ، نوشتن ده‌ها « پاورقی » تاریخی و اجتماعی در مجلات هفتگی و ماهنامه‌های ایران در دهه‌های 1340 و 1350 و تدریس رشته‌های مختلف روزنامه نگاری  .  به نظرم سخن گفتن از چنین مردی حقیقتا امری سهل و ممتنع است  . صدرالدین الهی تحصیلات خود را در دانشگاه تهران با اخذ درجه لیسانس در ادبیات فارسی به پایان برد و دکترای « جامعه‌شناسی سیاسی ورزش » را از دانشگاه « تور - اورلئان » در فرانسه دریافت کرد  .  به علاوه او دیپلم مطالعات عالی ازانستیتوی مطبوعات فرانسه و نیز دیپلم تخصصی برنامه‌ریزی ورزشی از دانشسرای عالی تربیت بدنی و ورزش فرانسه دریافت کرد  .  در بازگشت به ایران از سال 1350 تا 1358 مدیریت گروه روزنامه‌نگاری و رادیو تلویزیون دانشکده علوم ارتباطات اجتماعی را برعهده داشت و در سال 1357 برای مطالعات دانشگاهی به سن خوزه در کالیفرنیا رفت و به دنبال انقلاب اسلامی ، به گفته خودش « زندگی خود تبعیدی » را برگزید و به کار نوشتن و تحقیق پرداخت  .  از جمله این تحقیق‌ها ، کار بزرگی است که درباره « پاورقی نویسی در ایران » در چند قسمت در فصلنامه « ایران‌شناسی » منتشر کرد  .  در همین تحقیق است که در می‌یابیم دو تن از شخصیت‌های مهم انقلابی از اعضای هیات ممیزی و سانسور وزارت فرهنگ دوره قبل از انقلاب‌بودند ، و نیز چند مجموعه مقاله با عنوان « دوری‌ها و دلگیری‌ها » و « با سعدی در بازارچه زندگی » و جمع‌آوری مصاحبه‌هایی که در دهه 1340 با سید ضیائ الدین طباطبایی انجام داده‌بود و چاپ آن به صورت کتاب و با عنوان « سید ضیا : مرد اول یا مرد دوم کودتا » ده سالی پیش انتشار یافت  . دکتر الهی روزنامه نگار و نویسنده‌ای‌بود بسیار دقیق و باانصاف و گشاده نظر  .  هیچ آلودگی حزبی یا ایدئولوژیک نداشت و در عین حال با طرفداران و حامیان همه نحله‌های اجتماعی دوستی می‌کرد  .  وابستگی را برای روزنامه‌نگار نادرست می‌دانست  .  وقتی 27 سال پیش در دفاع از شادروان علی اکبر سعیدی سیرجانی که بازداشت شده‌بود ، کمیته‌ای برای جمع‌‌آوری امضا به منظور آزادی وی تشکیل دادیم و ظرف مدت کوتاهی موفق شدیم چندین هزار امضا برای آزادی وی جمع‌‌آوری ، و نظر بسیاری از سازمان‌های بین‌المللی و فعالان جامعه جهانی دفاع از حقوق‌بشر را برای دفاع از وی جلب کنیم ، دکتر الهی این توفیق را به درستی ناشی از یک چیز می‌دانست : غیر وابسته بودن سعیدی  . من نخستین بار دکتر صدرالدین الهی را در سال 1990 در شهر برکلی در کالیفرنیا در حاشیه کنفرانس MESA از نزدیک ملاقات کردم  .  هر دو در اجتماعی که به همت کانون ایرانیان سانفرانسیسکو و ماهنامه « پر » به منظور بزرگداشت صادق چوبک نویسنده بزرگ ایرانی برگزار شده‌بود شرکت داشتیم و از آن به بعد ارتباط تلفنی ما برقرار شد و در زمینه‌های مختلفی از مشورت با ایشان بهره می‌بردم  .  یک بار هم او را در واشنگتن ملاقات کردم ، که برای شرکت در مجلس بزرگداشت دکتر جلال متینی رئیس پیشین دانشگاه فردوسی مشهد و مدیر فصلنامه ایران‌شناسی به واشنگتن آمده‌بودند  .  قصیده‌ای درباره دکتر متینی سروده‌بود که نشان از قدرت ادبی وی‌بود و قرائت آن باعث رونق بیشتر مجلس شد  . دکتر الهی مثل بسیاری از هم نسلان خویش نتوانسته‌بود به «‌ای بوک » وقرائت کتاب از روی لپ تاپ عادت کند و مثل بسیاری از ما هنوز می‌بایست سنگینی کتاب را بر روی دست حس می‌کرد یا آن را بر روی میز مطالعه می‌دید تا لذت ناشی از خواندن را با ورق زدن صفحات و لمس کاغذ حس کند  ! آخرین بار یک هفته پیش که تلفنی گفتگو می‌کردیم ، گله داشت که دیگر جایی برای چاپ مطالب مربوط به ایران وجود ندارد و چندان کتاب جدیدی که بتوان « در دست گرفت » و خواند به بازار نمی‌آید  . امروز که از خبر درگذشت آگاه شدم ، نخستین چیزی که به ذهنم رسید تاسف از دست رفتن روزنامه نگاری‌بود کم نظیر و بلکه یگانه ، و دیگر میراثی که از وی برای نسل‌های آینده باقی مانده است  .  یکی از کتاب‌هایی را که سال‌ها پیش به رسم هدیه برایم فرستاده‌بود ، برداشتم و به تورق « با سعدی در بازارچه زندگی » پرداختم و مروری کردم بر خاطراتی که از برخی همکاری‌ها و مشورت‌های با وی برای همیشه با من خواهد‌بود  . به قول سعدی که از ارادتمندانش‌بود : « صبر بسیار بباید پدر پیر فلک را ، تا دگر مادر گیتی چو تو زاید فرزند  . »