اوباما از میانمار چه می خواهد؟
منتقدان سفر باراک اوباما به میانمار را زودهنگام توصیف می کنند و می گویند روند انتقالی برمه به دمکراسی کامل نیست.
تا همین چند وقت پیش تصورش هم غیرممکن‌بود : ‌ رئیس جمهوری آمریکا ایستاده در کنار آنگ سان سوچی ، زنی که بسیاری می‌گویند باید رئیس جمهوری کشورش میانمار ( برمه ) باشد  . نشریه آمریکایی « فارن افرز » در مطلبی تحلیلی می‌نویسد وقتی که باراک اوباما ، اولین بار در انتخابات ریاست جمهوری آمریکا پیروز شد خانم سوچی ، قهرمان شناخته‌شده‌دمکراسی خواه برمه‌ای ، در کشورش در حصر خانگی‌بود  .  امروز ، او به عنوان یک عضو منتخب پارلمان طی اولین سفر خارجی اوباما پس از پیروزی در دور دوم انتخابات ریاست جمهوری آمریکا به برمه ، به او خوشامد می‌گوید  .  اوباما در سخنانش « شهامت و اراده شکست ناپذیر » او را ستود و بر حمایت آمریکا از اصلاحاتی که طی 18 ماه گذشته میانمار را دستخوش تغییر کرده تاکید کرد  . رئیس جمهوری آمریکا در توقف شش ساعته‌اش در میانمار همچنین با تین سین ، رئیس جمهوری میانمار و ژنرال سابق که مسئول بخش بزرگی از گشایش‌های اخیر سیاسی در برمه است ملاقات کرد و در جمع دانشجویان در دانشگاه رانگون حاضر شد  .  سفر چهار روزه باراک اوباما به جنوب شرقی آسیا نشان‌دهنده توجه دولت او به این منطقه است  .  با این حال دیدار آقای اوباما از میانمار مهم‌ترین بخش سفر او به شمار می‌رود چرا که اولین سفر یک رئیس جمهوری آمریکا به این کشور است و تغییر چهره میانمار از یک کشور بحران زده به یک عضو جامعه بین‌الملل که در حال تبدیل شدن به دمکراسی است را نشان می‌دهد  .  میانمار قبلا با ایران و کره شمالی در یک دسته‌بندی جای می‌گرفت  . پس از آغاز ریاست جمهوری تین سین در مارس 2011 ، دولت میانمار صدها زندانی سیاسی را آزاد کرد ، محدودیت‌های رسانه‌ها را برداشت ، و آنگ سان سوچی را به صحنه سیاسی بازگرداند  .  فضا بویژه در رانگون بازتر‌شده‌است  .  تصاویر خانم سوچی که روزی ممنوع‌بود حالا در گوشه و کنار شهر بر دیوارها و تی شرت‌ها به چشم می‌خورد و پرچم حزب او « لیگ ملی برای دمکراسی » ‌از بالکن‌ها آویزان است  .  قوانین دست و پاگیر اقتصادی میانمار نیز در دست اصلاح است و راه را برای سرمایه‌گذاری خارجی هموار می‌کند  . غرب به تغییرات در میانمار روی خوش نشان داده است  .  آمریکا ، اتحادیه اروپا ، استرالیا ، ژاپن ، و دیگر کشورهای دمکراتیک غربی به سرعت محدودیت‌ها بر عمل‌کرد شرکت‌های مایل به کار در میانمار را برداشتند و تحریم‌های اعمال‌شده‌بر میانمار از دهه 1990 تاکنون را لغو کردند  .  شرکت‌های بزرگی چون کوکا - کولا ، سوزوکی ، و ویزا صف کشیده‌اند تا در بازار بکر و 50 میلیونی برمه سرمایه‌گذاری کنند  .  در نیمه تابستان بانک جهانی پس از 25 سال غیبت در رانگون دفتر باز کرد و یک بسته کمک 245 میلیون دلاری را ارائه کرد و مدیر موسسه صلح در اسلو ، حتی نام تین سین را در فهرست پنجگانه نامزدهای جایزه صلح نوبل قرار داد  . بخشی از ازسرگیری رابطه آمریکا - میانمار به خاطر منافع سیاسی - جغرافیایی دو طرف است  .  طی سال‌های انزوای میانمار ، چین حامی اقتصادی و سیاسی این کشور‌بود  .  آن زمان سرمایه‌گذاری چین شمال میانمار را فراگرفت و در ماندالای ، دومین شهر بزرگ میانمار ، چینی‌ها دو سوم جمعیت را به خود اختصاص دادند و این امر نگرانی بسیاری را در میانمار برانگیخت  .  برتیل لینتر ، کارشناس مسائل میانمار می‌گوید ژنرال‌های حاکم بر میانمار تکیه بیش از حد بر پکن را به منزله یک « موقعیت اضطراری » ‌ تلقی کردند که استقلال میانمار را تهدید می‌کرد  .  اغلب اقدامات اصلاحی از جمله آزادی آنگ سان سوچی ، در تلاش برای کسب دوستان بیشتر خارجی با هدف خنثی کردن نفوذ چین‌بود  . این رویکرد با سیاست اوباما در تمرکز بیشتر بر آسیا همخوانی داشت  .  سیاست آمریکا در قبال میانمار در زمان ریاست جمهوری بیل کلینتون و جرج بوش سرسختانه‌بود  .  رهبران میانمار اجازه سفر به آمریکا را نداشتند و تحریم‌های سخت آمریکا بر میانمار اعمال شده‌بود  .  اما این سیاست میانمار را بیشتر به سوی اردوی چین سوق داد  . پس از سال‌ها تحریم ، برخی می‌گویند سفر آقای اوباما به میانمار کمی بیش از حد‌بود  .  برد آدامز ، مدیر بخش آسیا در سازمان دیدبان حقوق‌بشر می‌گوید سفر آقای اوباما مهر تاییدی است بر عمل‌کرد دولت نظامی میانمار که با وجود اصلاحات ، همچنان ناقض حقوق‌بشر است  .  با این حال آقای اوباما ضمن دیدار از تایلند از تصمیمش در سفر به میانمار دفاع کرد و گفت : ‌ « این سفر به معنای تایید دولت میانمار نیست بلکه نشان‌دهنده روند داخلی کشوری است که تا یکی دو سال پیش کسی آن را پیش‌بینی نمی‌کرد  . » نشریه فارن افرز در ادامه می‌گوید اما اصلاحات در میانمار متزلزل به نظر می‌رسد  .  استان راخین در غرب میانمار که صحنه خشونت‌ها میان مسلمانان روهینگیا و اکثریت بودایی است ، موجب‌شده‌تا ده‌ها هزار نفر آواره شوند و ده‌ها روستای مسلمان نشین در آتش بسوزد  .  آنگ سان سوچی و راهبان بودایی که سال 2007 علیه رهبران نظامی کشور به خیابان ریختند در این باره سکوت کردند  .  شاید خانم سوچی که برای انتخابات ریاست جمهوری 2015 آماده می‌شود فرصت را برای حمایت از شهروند شدن مسلمانان روهینگیا مناسب نمی‌بیند ، امری که انتقادهای بسیاری را علیه خانم سوچی موجب‌شده‌است  . همزمان در شمال کشور درگیری میان ارتش میانمار و شورشیان محلی کاچین ادامه دارد  .  وضعیت آوارگان کاچین که طی درگیری‌ها خانه‌هایشان را ترک کرده و در اردوگاه‌های واقع در مرز چین ساکن شده‌اند مناسب نیست و بسیاری از آنان به آنگ سان سوچی بی‌اعتماد شده‌اند  . با وجود اقدامات تین سین و امضای چندین قرارداد آتش بس با بیش از ده گروه مسلح قومی ، اصلاحات او در بهبود ساختار و وضعیت قومیت‌ها ناموفق عمل کرده است  .  کارشناسان می‌گویند کشوری که ده درصدش همچنان گرفتار درگیری‌های قومی است ، در دراز مدت شانس انتقال به دمکراسی را ندارد  . نیروهای مسلح میانمار همچنان در روند دمکراتیک کشور حضور دارند و طبق قانون اساسی 25 درصد کرسی‌های پارلمان برای نازمدهای منتخب ارتش ذخیره‌شده‌است و رهبران اقتصادی نیز در محاصره چهره‌های ارشد نظامی‌اند  .  تا وقتی درگیری‌های داخلی ادامه دارد حضور نظامیان در عرصه سیاسی توجیه‌پذیر است و در چنین فضایی است که واشنگتن ترجیح داده روابط نظامی با ارتش برمه را از سر بگیرد و برای اولین بار ارتش برمه را به اعزام ناظر به مانور نظامی مشترک سالانه آمریکا - تایلند دعوت کرده است  . پیشاپیش سفر اوباما به برمه ، تین سین وعده داد که باقی زندانیان سیاسی آزاد و خشونت‌ها در استان راخین متوقف خواهد شد اما چشم انداز این سفر چندان روشن نیست  .  به گفته منابعی در واشنگتن ، خانم سوچی این سفر را زود هنگام توصیف کرده است  .  او گفته است : ‌ « نباید فریب تصویر موفقیت را خورد » .  او گفت « دشوارترین زمان برای هر انتقال وقتی است که فکر می‌کنیم پیروزی نزدیک است  . » علی رغم تغییرات مثبت دو سال گذشته ، میانمار راه درازی در پیش دارد و آمریکا که می‌خواهد در همسایگی چین دوستانی داشته باشد باید پیش از لغو تحریم‌ها ، تثبیت روابط نظامی ، سرازیر کردن کمک و زدن مهر تایید ریاست جمهوری بر دوران انتقالی میانمار ، کمی بیشتر صبر و تامل می‌کرد  .  وقایع اخیر در جهان عرب نشان داده است که راه رسیدن به دمکراسی لغزنده است و به جهت‌های مختلفی ختم می‌شود  .