آیا بی سوادی تا چهارسال آینده ریشه کن می شود؟
از اول انقلاب تاکون نهضت سوادآموزی با ارائه مهلت های سه چهار ساله اعلام کرده بی سوادی در کشور ریشه کن خواهد شد؛ اما این وعده هرباره تمدید شده و کارشناسان می گویند مهلت ۷۵ ساله ریشه کنی بی سوادی به واقعیت نزدیکتر است
در حالی که سازمان ملل متحد از همه کشورهای عضو خواسته تا سال 2015 شمار بی‌سوادان را به نصف کاهش دهند ، علی باقرزاده ، رئیس سازمان نهضت سوادآموزی کشور می‌گوید : در سه تا چهار سال آینده ( یعنی همزمان با مهلت سازمان ملل متحد ) بی‌سوادی و کم سوادی در ایران ریشه کن خواهد شد  . هرچند یک سال و نیم پیش ، علی‌احمدی وزیر پیشین آموزش و پرورش ، گفته‌بود : « طی چهار سال آینده جشن پایان بی‌سوادی را در شهرهای مختلف برگزار خواهیم کرد  . » که براساس این وعده ، باید طی دوسال و نیم آینده جشن ریشه کنی بی‌سوادی در ایران برگزار شود  . اما محمداحسان تقی‌زاده سرپرست موسسه آموزش از راه دور وزارت آموزش و پرورش که روش سنتی مبارزه با بی‌سواد در کشور را مورد انتقاد قرار داده ، زمان برگزاری این جشن را به 75 سال آینده موکول کرده ، می‌گوید : « ریشه کنی بی‌سوادی در ایران با روش سنتی 75 سال زمان می‌برد  . » براساس آمار رسمی جمهوری اسلامی ، هم اینک 14 میلیون بی‌سواد مطلق در کشور وجود دارد و مسئولان امر برای باسوادکردن ضربتی این شمار بی‌سوادان کشور ، بهره‌گیری از کامپیوتر و فضای مجازی را پیشنهاد کرده‌اند  . پیش از این ، محسن قرائتی ، رئیس پیشین نهضت سوادآموزی از آغاز انتصاب خود همواره با ارائه مهلت‌های سه چهار ساله اعلام کرده‌بود بی‌سوادی در کشور ریشه کن خواهد شد ؛ اما این وعده هر سه چهار سال یکبار تمدید‌شده‌و کارشناسان آموزشی می‌گویند به استناد واقعیت چهارده میلیونی شمار بی‌سوادان کشور ، و تفکر حاکم بر این سازمان ، مهلت هفتادوپنج سال برای ریشه کنی بی‌سوادی به واقعیت نزدیکتر است  . یک کارشناس نیز نوشته است : « بی‌سوادی ریشه در فقر دارد و اکثریت مطلق آنان در میان طبقات فقیر و فرودست جامعه هستند  .  اقشاری که با پدیده‌ای به نام کامپیوتر به کلی بیگانه‌اند  .  این که چگونه بی‌سوادان می‌توانند با بهره‌گیری از طریق مجازی باسواد شوند ، پرسشی‌ست که رئیس سازمان نهضت سوادآموزی باید بتواند آن را پاسخ دهد  . » همین کارشناس آموزشی با یادآوری داستان « ماشین مبارزه با بیسوادی » نوشته : فریدون تنکابنی نوشته است : « به نظر می‌رسد تنها راه چاره حل مشکل بی‌سوادی در کشور ساخت ماشین مبارزه با بی‌سوادی‌ست که فریدون تنکابنی در داستانی به همین نام به آن اشاره کرده است  .  آموزش و پرورش می‌تواند ساخت این دستگاه را به همان نهادی سفارش دهد که تاکنون ماهواره ، هواپیمای جنگی و مسافری ، و انواع و اقسام دستگاه‌های پیشرفته را ساخته وعده کرده به زودی ماهواره سرنشین‌دار به فضا پرتاب می‌کند  . » : « به سبب زیادی توالد و تناسل ( که خود نتیجه‌ی ترقیات روزافزون مملکت و بالا رفتن سطح زندگی و بهداشت مردم و از میان رفتن بیکاری و حل شدن مشکل مسکن‌بود  . ) هنوز چند میلیون بی‌سواد در کشور باقی‌بود  .  ( مطابق آخرین سرشماری جمعیت کشور دویست میلیون‌و‌خرده‌ای‌بود  . ) و چون سازمان ملل ، مبارزه‌ی جهانی با بی‌سوادی را هم به کشور ما سپرده‌بود ، مسوولان امر عجله داشتند که هر چه زودتر این گروه باقی مانده را با‌سواد کنند و بعد به سایر کشورهای جهان بپردازند  .  بنابراین پس از مدت‌ها تفکر و تعمق ، چاره‌ای اندیشیدند و برای کسانی که به سرعت به امر مبارزه با بی‌سوادی کمک کنند ، جایزه‌های کلانی معین کردند  .  جایزه‌هایی که هفتاد اتومبیل و هفتصد من طلا در برابرش کودکانه و مسخره‌بود  . شش ماه بعد این فکر بکر نتیجه داد و یک مخترع جوان که از مدرسه‌ی حرفه‌ای فارغ‌التحصیل شده‌بود ، ماشین « مبارزه با بی‌سوادی » را اختراع کرد  .  این ماشین به اندازه‌های مختلف ، یک‌نفره ، چند‌نفره یا دسته‌جمعی ساخته می‌شد و کوچک‌ترین نمونه‌اش به اندازه‌ی یک اتاقک تلفن‌بود  .  از ساختمان دستگاه اطلاعی نداریم ( مخترع جوان اسرار آن را کاملا مخفی نگه داشته و ماشین را به نام خود به ثبت داده‌بود  . ) ولی طرز کار آن بسیار ساده‌بود  .  آدم بی‌سواد را در دستگاه قرار می‌دادند ، دستگاه را روشن می‌کردند ، ( دستگاه با برق دویست‌و‌بیست ولت کار می‌کرد  . ) پس از یک دقیقه ، آن شخص را که با‌سواد شده‌بود ، از دستگاه بیرون می‌کشیدند  .  در حقیقت به جای یک ماه یا یک سال ، برای با‌سواد کردن هر بی‌سوادی فقط یک دقیقه وقت صرف می‌شد ، و این صرفه‌جویی در وقت فوق‌العاده اهمیت داشت  . پس از آن که متخصصان ماشین نمونه را آزمایش کردند و درستی کار آن تصدیق و تضمین شد و مخترع جوان جایزه را گرفت ، ماشین بزرگ اصلی را نصب کردند و به کار انداختند  .  در کنار این ماشین فرمانی گذاشته شده‌بود و روی آن شماره‌هایی به چشم می‌خورد  .  مثل یخچال که درجه‌ی ملایم و سرد و خیلی سرد دارد ، این دستگاه هم شماره‌ها و درجه‌هایی داشت  .  اگر اهرم را روی شماره‌ی یک می‌گذاشتند ، در یک دقیقه با سواد بیرون می‌داد  .  اگر روی شش می‌گذاشتند ، کسی که در شش دقیقه دوره‌ی ابتدایی را تمام کرده‌بود ، بیرون می‌آمد  .  درجه‌ی نه برای دوره‌ی اول دبیرستان ، درجه‌ی دوازده برای دیپلم و درجه‌ی شانزده برای لیسانس‌بود  .  از لیسانس به بالا را می‌بایست دو‌آتشه بکنند  .  یعنی داوطلب را در فر مخصوص دیگری بگذارند و مجددا دو دقیقه یا چهار دقیقه حرارت بدهند  .  در صورت اول فوق لیسانس و در صورت دوم دکتر بیرون می‌آمد  ... »