داستان سفر دانشجویی سارا به آمریکا
درباره موانع پیش روی دانشجویان خارجی پذیرفته شده در دانشگاه های آمریکا زیاد شنیده ایم اما داستان سارا نوع دیگری از این مشکلات است.
درباره مشکلات و گرفتاری‌هایی که در پیش راه دانشجویان خارجی در دانشگاه‌های آمریکا قرار می‌گیرد ، زیاد شنیده ایم اما داستان سارا چیز جدیدی است  .  او می‌گوید خبر پذیرفته شدن در دانشگاه نتردام ، او را از شادی به آسمان‌ها فرستاد ، اما سوال بزرگ برای او این‌بود که « چطور بچه‌ها را در پرواز طولانی 17 ساعته به آرامی به آنجا ببریم  ؟ » سارا برای شروع کردن کلاس‌هایش در ترم پاییز ، با داشتن همسر و دو کودک خردسالی که امیدوار‌بود در سفر به آمریکا همراهش باشند ، زیر فشار مضاعف‌بود  . سارا می‌گوید وقتی به دنبال گرفتن مدرک فوق لیسانس در رشته حقوق‌بشر بین‌الملل‌بودم با خودم می‌گفتم : « هیچ وقت برای دنبال کردن آرزوها ، دیر نیست ؛ امید را نباید از دست داد ؛ آدم نباید تسلیم شود  . » او با خودش می‌گفت : « من به خدای بزرگی معتقدم که می‌تواند غیرممکن‌ها را ممکن کند ، بنابراین آخرسر این فوق لیسانس بر سر راه من قرار خواهد گرفت  . » سارا می‌گوید ایمیل دانشگاه نتردام را که می‌گفت در رشته حقوق‌بشر بین‌الملل برای سال 2013 قبول شده‌ام ، گرفتم  .  از خوشحالی نفسم‌بند آمد  .  بارها و بارها خواندمش ، بخصوص عبارت « مفتخریم به آگاهی برسانیم » را  .  من ، به عنوان یک همسر و مادر دو بچه نوپا ، و یک دادستان عمومی باید برای تحقق رویایی هفت ساله ، دور جهان را طی می‌کردم  . قدم اول آسان‌بود : پیشنهاد پذیرش را با ایمیل قبول کردم و خبر خوش قبولی در یک دانشگاه معتبر را به خانواده و دوستان اطلاع دادم بویژه مادرم  . اما گام دوم ، یعنی گرفتن ویزا به آسانی اولی نبود  .  زمانی که من و خانواده‌ام برای قرار مصاحبه انتظار می‌کشیدیم ، انواع و اقسام داستان‌های مربوط به رد شدن درخواست ویزا به بهانه‌های گوناگون را می‌شنیدیم  .  آیا اجازه می‌دهند که با هم برویم یا اینطور تصمیم خواهند گرفت که من بدون خانواده‌ام عازم این سفر شوم  ؟ نیمه شب با فکر کردن به پاسخ‌هایی که باید به سوال‌های دشوار می‌دادم ، عذاب می‌کشیدم  .  سوال‌هایی مثل این : « چرا باید غیر از من ، تمام خانواده راهی آمریکا شود  ؟ » در عوض همسرم ، با گفتن این که « همه چیز درست می‌شود » بی‌خیال به خواب رفت  . روز موعود فرا رسید و من و خانواده‌ام به سفارت آمریکا در هراره رفتیم  .  مدارکمان را تحویل دادیم و منتظر ماندیم تا این که با اولین بدشانسی مان مواجه شدیم : برای کودکان خردسالم وقت مصاحبه نگرفته‌بودم  .  بله ، هر متقاضی ، حتی کودک 15 ماهه باید قرار جداگانه داشته باشد  .  دو راه داشتیم : یا تنهایی به مصاحبه بروم و یا یک بار دیگر برای تمامی خانواده قرار مصاحبه بگیرم  .  تصمیم گرفتم تنها به مصاحبه بروم  . بعد از طی مرحله امنیتی ، به تصمیمم شک کردم  .  اگر مامور مهاجرت فکر کند حالا که تنهایی به مصاحبه آمده‌ام حتما می‌توانم تنها به آمریکا بروم چه  ؟  فکر کردم حتما روانشناس‌هایی دارند که این را به ذهن آن‌ها وارد کند  .  وحشت کرده‌بودم ؛ تماشای بیش از حد سریال 24 کار خودش را کرده‌بود  ! پشت در انتظار و در پچ پچ با دیگر متقاضیان ویزا ، درباره عوامل رد تقاضای ویزا صحبت کردیم  .  فرم I - 20 ، شهریه کامل و مجوز اقامت داشتم اما رد و بدل تجربه‌های ترسناک ، اعصابم را مشوش کرد  .  بالاخره نوبتم رسید  .  مامور مربوطه با مهربانی درباره رشته تحصیلی و برنامه ریزی‌هایم برای پس از تحصیل پرسید و به مدارکم نگاه کرد  . این بازجویی که انتظارش را داشتم نبود  .  کمی خیالم راحت شد  .  بعد از چند سوال شخصی دیگر و وارد کردن جواب‌های من به کامپیوتر ، پاسپورتم را گرفت و یک رسید زرد رنگ به من داد و گفت روز بعد برای گرفتن پاسپورتم مراجعه کنم  .  خوشحال‌بودم  !  اما تکلیف خانواده‌ام چه می‌شود  ؟ قرار مصاحبه شوهر و بچه‌ها ده روز دیگر‌بود و من اجازه نداشتم همراه آنان به سفارتخانه بروم  .  این را خانمی که پشت دیوار شیشه‌ای نشسته‌بود بهم گفت  .  من به جلسات آمادگی و آشنایی وارد شدم و موبایلم را خاموش کردم  .  وقت ناهار فورا به همسرم تلفن زدم  .  همه چیز مرتب‌بود ؛ ویزایشان را گرفته‌بودند  .  موجی از آرامش وجودم را گرفت  . پس همه ما ویزا گرفتیم  .  ویزای من و بچه‌ها تا مه 2013 معتبر‌بود و ویزای شوهرم تا ژوئیه 2014  .  چرا ویزای او اعتبار بیشتری داشت  ؟  نمی‌دانم چرا ، فقط این را می‌دانم که حس طنز خدا قوی است  . این سومین قدم در راه آمریکا‌بود  .  بردن دو بچه کوچک در یک سفر طولانی در هواپیما و اتوبوس  . خرس عروسکی و چند جور خوردنی را برای مرحله اول یعنی رفتن به ژوهانسبورگ با اتوبوس ، برداشتم  .  در مرز هفت ساعت توقف داشتیم چون ماموران مهاجرت اعتصاب کرده‌بودند  .  دوازده ساعت بعد به ژوهانسبورگ رسیدیم  .  خوراکی‌هایم تمام شده‌بود و هوا به شدت گرم‌بود  .  خرس عروسکی ، دیگر جذاب نبود و بچه 15 ماهه پنج کیلویی‌ام را در تمام آن مدت در آغوش گرفته‌بودم  . حال نوبت پرواز 18 ساعته‌بود  .  این بار خوراکی‌های بیشتری همراه برداشتم  .  متاسفانه خرس تدی را در اتوبوس جاگذاشته‌بودیم  . پرواز ژوهانسبورگ به لندن به آرامی گذشت و بچه‌های عزیزم از زمان برخاستن هواپیما تا به آخر ، خواب‌بودند  .  در فرودگاه هیترو ، وقتی روی صندلی‌های پرواز لندن به شیکاگو نشستیم ، زن حدود چهل ساله‌ای که صندلی اش کنار ما‌بود ، به محض این که چشمش به دختر 15 ماهه و پسر سه ساله‌ام افتاد ، حالتی ناشی از ناخرسندی چهره اش را گرفت  .  حسی دردناک ناشی از این که مجبور است پرواز هشت ساعته را در کنار دو بچه جیغ جیغو بگذراند  . آن زن ، به آرامی اما نه آنقدر آرام که شنیده نشود ، به مهماندار گفت که باید جای دیگری را برایش پیدا کند  .  « من اینجا نمی‌نشینم » .  وقتی جایش را عوض کردند و عصبانیتش فروکش کرد خجولانه به من گفت : « می‌دانید ، من خودم دو فرزند دارم  . موضوع فقط این است که امروز واقعا نمی‌توانم این مسئله را تحمل کنم  . » لبخند زدم و گفتم می‌فهمم اما وقتی بچه‌ها به آرامی به خواب رفتند ، با خودم فکر کردم : « تحویل بگیر خانم بی‌ادب آمریکایی  ! » آیا همه آمریکایی‌ها بدون در نظر گرفتن احساسات مخاطب ، هرچه به ذهنشان بیاید به زبان می‌آورند  ؟  امیدوار‌بودم که اینطور نباشد  .  احساس پیروزی‌ام دیری نپایید و بچه‌ها بعد از یک چرت نیم ساعته بیدار شدند و دوتایی بی‌قراری و بلند بلند گریه کردن را سردادند  . بالاخره به فرودگاه « او - هیر » رسیدیم اما قبل از آن یک اتفاق دیگر هم افتاد  .  وقتی که چراغ بستن کمربندها در هنگام فرود روشن شد ، دخترکم زمان را مناسب یافت و همراه با غرش بلند موتور هواپیما ، جیغ و ناآرامی را شروع کرد و من از خجالت در صندلی‌ام فرومی رفتم  .  فقط می‌توانم بگویم که این طولانی ترین فرود زندگیم‌بود  . بعد از آن که پوشک بچه را در دستشویی فرودگاه عوض کردم و به خوبی از بخش کنترل پاسپورت و ویزا رد شدیم ، احساس هیجان و آرامش مرا فراگرفت  .  به ایالات متحده آمریکا آمده‌بودم و رویای تحقق نیافته‌ام پیش رویم‌بود  .  درجه فوق لیسانس از دانشگاه نوتردام و آینده‌ای بهتر به عنوان یک وکیل حقوق‌بشر  .  اما فعلا فقط از این که مسیر طولانی بین قاره‌ای به آمریکا را پشت سرگذاشتیم ، خوشحالم  .