ویژه نامه بزرگداشت منصور خاکسار، شاعر اقلیم های رویایی منتشر شد
منصور خاکسار در گفتگو با ملیحه تیره گل با اشاره به وضعیت تبعید می گوید: «به امید آن که جهان، روزگار ما را دریابد و داغ گریبان دریدگانِ سرزمین مان در حافظه آینده گم نشود، تا شاید وجدان جهانی به خود آید. حتا در شعر تبعید؛ کفه را بازهم به سوی صراحت گویی ی سیاسی سنگین کردم
شماره ششم : « جنگ زمان » فصل نامه ادبیات ، فرهنگ و هنر تابستان 1389 در نروژ منتشرشد  .  این شماره مجله ویژه نامه « منصور خاکسار » شاعر ، منتقد ادبی و فعال سیاسی‌ست که چندماه پیش و سن در هفتادویک سالگی به زندگی خود پایان داد  . ویژه نامه منصور خاکسار را « خسرو دوامی » نویسنده ساکن لس آنجلس و از دوستان نزدیک منصور خاکسار گردآوری و ویرایش کرده است  . جستارها ، گفتگوها ، یادنامه‌ها ، شعرها و یادداشتهای گوناگون از دوستان ، همکاران و خویشان منصور خاکسار از جمله چند جستار و شعر از خود منصور ، محتوای این ویژه نامه را تشکیل می‌دهد  .  مقالات این دفتر براساس ترتیب صفحات از این افراد است : منصورکوشان ، خسرودوامی ، منصور خاکسار ، ملیحه تیره گل ، علی رضا زرین ، بهروز شیدا ، کوشیار پارسی پور ، ناصر کاخساز ، ناصر پاکدامن ، رضا علامه زاده ، نسیم خاکسار ، ناصر رحمانی نژاد ، عباس خاکسار ، ماشالله خاکسار ، اردشیر مهرداد ، مریم آذر ، عزیز عطایی ، پرویز قلیچ خانی ، علی نگهبان ، فریبا صدیقیم ، شمس لنگرودی ، شیدا محمدی ، پرویز زاهدی ، مجید نفیسی ، یاشار احدصارمی ، شایان افشار ، روشنگ بیگناه ، حسن صفدری ، و بیژن بیجاری  . صفحه آرایی و طرح روی جلد این ویژه نامه برعهده بردیا کوشان بوده است  . این دفتر به واقع بزرگداشت منصور خاکسار ، شاعر - مبارزی‌ست که عمر بر سر اهداف خود گذاشت ، بی‌آن که پشیمانی‌ای از فدیه خود به آرمانهایش بروز داده باشد  .  از این روست که شاید زندگی او بازتابی صادقانه از روحیات نسلی از روشنفکرانی باشد که جدایی‌ای میان هنر و آرمان‌هایشان نمی‌دیدند  .  آرمانهایی که میل به آزادی و رهایی از قیود اجتماعی و ارائه تصویری از اقلیم رویایی داشت  .  منصور هم در این زمره‌بود با زندانهایی که تحمل کرد ، زندگیهای مخفی و تبعید درونی تن داد ، راه زندگی تبعید را در پیش گرفت ، مصایب و رنجها و رنجهای آرمانی را تجربه کرد و فرجام آن که مرگ در زمینی بیگانه از خویش را برای خود رقم زد که برای او رهایی‌ای راستین‌بود تنها حقی که منصور در تمام زندگی برای خویشتن خویش از آن بهره مند شد  . دلایل روشن و ناروشن در کار بوده که منصور خاکسار بعنوان شاعری مطرح و تاثیرگذار در جامعه ایران چنان ناشناخته ماند که جایی در کتاب چهارجلدی تاریخ تحلیلی شعر معاصر تالیف و تحقیق شمس لنگرودی نیز نیابد که جایگاهی برای معرفی شاعران نوگرای صدسال اخیر ایران است  .  آیا عشق پرشور منصورخاکسار به مبارزه مخفی سیاسی یا سانسور شدید نامها ، یا به سایه رفتن شاعرانگی و دستاوردهای شعریش در کار بوده که او این چنین ناشناخته ماند  ؟  آیا کارنامه شعری منصور خاکسار بویژه دفتر شعر « کارنامه خون » که زمانی به یکی از سرودهای محبوب انقلابیون جوان تبدیل شده‌بود جایی در شعرمعاصر ایران نداشته  ؟  بهررو ، چندتایی از جستارهای این ویژه نامه در تلاش برای یافتن پاسخهایی به این پرسش اساسی‌ست که فراتر از منصور بسیاری از شاعران و نویسندگان ایران را در بر می‌گرفت  .  ناصرپاکدامن در جستار « بودها و نبودها » همین ویژه نامه در جستجو برای یافتن پاسخی ، می‌نویسد : «‌بود او ،‌بود برای همه‌بود  .  نه ، به « گلیم خود را برون کشد ز آب » و آرای به « نجات غریق از گرداب » .  چنین‌بود و چنین زیست و چنین کرد  .  همیشه و در هرزمان ، برگزیدن کار دستجمعی چه در فرهنگ و ادبی و چه در سیاست ، همواره رجحان جمع بر فرد : از آن ماههای پرتپش ماهنامه هنر و ادبیات جنوب ( 1344 ) و دوندگی‌های نشر آرش ( 52 - 1351 ) تا سرودنهای « کارنامه خون » ( نخستین انتشار 1351 ) و پیوستن به چریکهای فدایی خلق و بودنها و ازینسو به آنسو دویدنهای دیروز و امروز و فردای انقلاب و بعد هم همچنان چنین بودن و ماندن در زمانه تبعید  ... ‌بود منصور ،‌بود شاعران‌بود ،‌بودی در چاه ویل واژه‌ها و آواهای پرهیاهوی رهاشده براین ورق خاموش  ! ‌بود در نوشتن ، برای نوشتن ، خط زدن ، بازهم نوشتن و بازهم خط زدن » « مرگ پاره اثرگذاری از زندگی‌ست  .  حتی اگر به هنگام پیش نیاید  .  چون پذیرش نهایی بسیاری از آرزومندان عدالت و یا جانهای حساسی چون صادق هدایت و غلامرضا تختی که به مرگشان زیاد اندیشیده‌ام  ... » این واپسین کلام منصور خاکسار مدخلی‌ست از بررسی تحلیلی خسرو دوامی از اشعار منصور خاکسار  .  خسرو دوامی در این جستار می‌نویسد از کلام آخر منصور دو دستنوشته پیش روی ماست : یکی متنی که چرکنویس است و در سبد زباله محل کار منصور یافت‌اند و دیگری متنی پاکنویس‌شده‌؛ اما هنوز با چند خط خوردگی ، که کنار پیکر بی‌جان او ، در اتاقش پیدا‌شده‌است  .  در متن اول ، به جای « جان‌های حساسی » آمده : « آدمهای حساسی » و به جای « زیاد اندیشیده‌ام » آمده « بارها اندیشیده‌ام » جمله اول در هردو متن یکی‌ست ؛ اشاره‌ای به جاری بودن مرگ در زندگی و تاکید بر اثرگذار بودن آن  . برای بسیاری که از نزدیک با منصور و با منش او در زندگی آشنا بوده‌اند ، بازخوانی این متن و پذیرش مرگ خودخواسته او ، سنگین و بهت آور است : شاعر محجوب و عدالت خواه تبعیدی ، دوست فروتن همگان چگونه می‌تواند دست به خودکشی بزند - آن هم سه روز مانده به سال نو و در آستانه هفتمین دهه عمر  ؟  منصور در آن ساعات آخر به چه چیز می‌اندیشیده  ؟  آیا آن کس که به دست خویش چراغ زندگی اش را خاموش می‌کند می‌تواند از مرگی اثرگذار سخن بگوید  ؟  مگر نه این که مرگ اثرگذار مثل شهادت یا مانند مرگ تراژیک در اسطوره‌های کهن ناظر بر جاودانگی و نامیرایی کسی‌ست که می‌میرد  ؟ خسرو دوامی سپس با همسان پنداری خودکشی مایاکوفسکی شاعر انقلابی روسیه دوگانگی‌ای را اشاره می‌کند که شاید در وجود منصور خاکسار هم کارگر افتاده‌بود  .  دوامی ادامه می‌دهد : « شاید به همین دلیل است که ناخودآگاه متن کلام آخر به دو قرائت متفاوت از مرگ خودخواسته اشاره می‌کند : یکی مرگ آرمانخواهانه - مرگی که مبارزان در نبرد با دستگاههای ظلم و جور انتخاب می‌کنند - و دیگری خودکشی جانهای خسته و روانهای حساسی که اعصابشان پیچ و خم‌های تاریک زندگی را بر نمی‌تابند  .  بی‌جهت نیست که منصور به خودکشی دو نفر بارها اندیشیده است : یکی به خودکشی صادق هدایت  ...  و دیگری به خودکشی رازگونه جهان پهلوانی که بر خلاف هدایت انگیزه ی خودکشی او همواره با گمانه زنی‌ها و حاشیه پردازیهای نیمه تاریک توام بوده است  . » نسیم خاکسار درباره برادر بزرگتر خود چنین می‌نویسد : « در سال 61 وقتی فصلنامه ادبی بیداران را راه انداختیم منصور همراه من و محمدمختاری ، رضاعلامه زاده ، حسین اقدامی ، شمس لنگرودی ، امیرحسن چهل تن ، فرامرز طالبی ، قدسی قاضی نور و شاعران و نویسندگان دیگر از اعضای شورای سردبیری و از همکاران ثابت آن‌بود و در برخی شماره‌های آن شعرهایی از او چاپ‌شده‌است » منصور خاکسار در گفتگو با ملیحه تیره گل با اشاره به وضعیت تبعید می‌گوید : « به امید آن که جهان ، روزگار ما را دریابد و داغ گریبان دریدگان سرزمین مان در حافظه آینده گم نشود ، تا شاید وجدان جهانی به خود آید  .  حتا در شعر تبعید ؛ کفه را بازهم به سوی صراحت گویی ی سیاسی سنگین کردم  .  اما پرسشواره‌های راه یافته در شعرهای تبعیدم که باری از خردگرایی با خود داشت ، و من آن را درونمایه شعر تبعید می‌شمردم ، مرا به راهی فراتر از طرح سیاستهای روز در شعر راند  .  پذیرش گستره‌ای باز در اندیشه و کلام ، فاصله‌گیری از هر کیش و نگره آیینی ، به گونه‌ای که شعر در آفرینش آزادی ، سهمی فراخور تجربه خود شاعر بپذیرد  .  به جز دفتر « با طره ی دانش عشق » که تجربه نخستین حضورم را در تبعید نشان می‌دهد ، مجموعه‌های دیگرم ، نگاهی دیگر و آمدوشد بردبارانه‌ای به جهان و انسان دارند  .  در « قصیده سفری در مه »، « لس آنجلسی‌ها »، « آن‌سوی برهنگی »، و « چند نقطه دیگر » این دید - که به موازات گذشت زمان و بالارفت سن ، پخته تر و سنجیده تر می‌شود - به وضوح دیده می‌شود  . منصور خاکسار در 4 شهریور 1318 در آبادان متولد شد و در 27 اسفند 1388 در کالیفرنیای جنوبی به زندگی خود پایان داد  .