کنفرانس ٣ روزه گذار دموکراتیک در ایران کار خود را آغاز کرد.
این کنفرانس برخوردی واقع گرایانه به انجام تغییرات در ایران و همچنین هموار کردن راه برای تاًسیس یک دولت سکولار دارد.
این کنفرانس که روز شنبه دوم بهمن در دانشگاه جورج واشنگتن آغاز بکار کرد ، روز دوشنبه در کنگره آمریکا به کار خود پایان خواهد داد  . کنفرانس 3 روزه "‌گذار دموکراتیک در ایران " با کمک انستیتوی سیاست‌های جهانی و کنفدراسیون دانشجویان ایرانی تشکیل‌شده‌است  .  این کنفدراسیون ، یک جنبش مستقل با گرایش به غرب است که دفاتری در کشورهای ایران ، ایالات متحده آمریکا ، کانادا ، بریتانیا ، فرانسه ، بلژیک ، هلند ، ایتالیا ، عراق ، ترکیه و مالزی دارد  . کنفرانس "‌گذار دموکراتیک در ایران "، برخوردی واقع گرایانه به انجام تغییرات در ایران و همچنین هموار کردن راه برای تاسیس یک دولت سکولار دارد  .  علاوه بر آن ، به تعدد حزبی و وجود یک حکومت دموکراتیک نیز پای‌بند است  . در این کنفرانس تعدادی از کارشناسان بین‌المللی مسائل سیاسی ، اجتماعی و همچنین استراتژی امنیتی شرکت داشتند  . در بین پانلیست‌ها و شرکت‌کنندگان این کنفرانس ، روزنامه نگاران ، زندانیان سیاسی سابق ، صاحبان رسانه‌های خارج از کشور و کارشناسان آمریکائی ، ایرانی و اروپائی حضور داشتند  . نخستین سخنران کنفرانس ، جان لنزوفسکی 1 موسس و مدیر انستیتوی سیاست‌های جهانی‌بود که ازتشکیل کنفرانس‌گذار دموکراسی در ایران و گفتگو در باره مسئله‌ای چنین مهم اظهار خوشوقتی کرد  .  وی گفت که خود در گذشته چند بار به ایران سفر کرده است ، در دریای خزر اسکی روی آب بازی کرده است و حتی دوغ آبعلی نیز نوشیده است  . دکتر لنزوفسکی که تحصیلاتش در زمینه مطالعات بین‌المللی پیشرفته و پژوهش‌ها و تالیفاتش در چهارچوب اتحاد جماهیر شوروی پیشین است ؛ به غنای فرهنگی و مشارکت با ارزش ایران در تمدن جهان اشاره کرد و در باره تغییر سیاسی در ایران گفت که من با ایرانیان در این مورد احساس همدردی می‌کنم  . وی سپس گفت پدرش در دوران جنگ جهانی دوم با نازی‌ها جنگیده و پس از پیوستن به میسیون لهستان به ایران رفته است  .  از سوی دیگر ، مادرش نیز که به عنوان یک زندانی سیاسی در اتحاد جماهیر شوروی پیشین بوده و در همان دوران به تهران رفته بوده با پدرش ازدواج می‌کند  .  آن دو سپس دوران ماه عسل خود را در هتل دربند آن روزگار می‌گذرانند و به همین سبب وی همیشه علاقه ویژه‌ای به ایران در خود حس کرده است  . دکتر جان لنزوفسکی موسس و مدیر انستیتوی سیاست‌های جهانی سپس گفت واقعیت اینست که رژیم ایران مشروع نیست  .  وی رژیم ایران را چنین توجیه کرد " وقتی شما از مردم خود بترسید ، یک سیستم درونی امنیتی برای کنترل آن‌ها بوجود می‌آورید " .  وی سپس گفت " دروغگوئی در رژیم ایران فراوان است  .  رژیم هائی مانند رژیم ایران از هر گونه ایده متفاوتی وحشت دارند " موسس و مدیر انستیتوی سیاست‌های جهانی آنگاه گفت یک جامعه آزاد نیاز به جنبش‌های دموکراتیک دارد  . پس از آن ، پیام ارژنگ داوودی از زندان رجائی شهر برای شرکت‌کنندگان در کنفرانس پخش شد  .  وی همان کسی است که به مناسبت کمک به تهیه فیلم مستند " فوربیدن ایران " 2 - ایران ممنوع توسط جین کوکان3 به زندان افتاد  . سپس نوبت به نخستین پانل کنفرانس رسید  .  در این پانل موضوع بر سر " خواست‌های نسل جدید ، توانائی‌ها و دیدگاه سیاسی جوانان ایرانی در باره جمهوری اسلامی ، جهان و آینده شان "‌بود  . اداره این پانل با امیر عباس فخر آور دبیر کل کنفدراسیون دانشجویان‌بود  .  در این پانل ، جوانانی شرکت داشتند که یا در ایران طعم زندان را کشیده‌بودند یا گرفتار فشار و اختناق‌شده‌و به همین جهت سرزمین خود را ترک کرده‌بودند  . پری آهنگری دختر ایرانی کانادائی از توانائی‌های نسل جوانی که بیرون آمده‌اند ، سخن گفت  .  وی گفت که آنان فضای داخل را می‌شناسند و می‌دانند که در آنجا چه می‌گذرد  . خانم جین کوکان تهیه‌کننده فوربیدن ایران نیز یکی از اعضای پانل‌بود  .  وی در پاسخ به پرسش امیر عباس فخر آور که در ایران چه دیدی و جوان‌ها چطور‌بودند ؛ گفت ارژنگ ( داوودی ) آزاد‌بود و تو در زندان‌بودی  . وی گفت ما اکنون 4 میلیون دانشجو در ایران داریم  .  ایران یکی از بزرگترین کشورهائی است که بازار بلاگ در آن رواج دارد  .  جین کوکان سپس گفت که ارژنگ ( داوودی ) از زندان به من‌ای میل زد  .  جین که دوست نزدیک زهرا کاظمی بوده است ، گفت که به عنوان یک فیلم ساز خیلی احساس گناه می‌کنم  .  من از ارژنگ پرسیده‌بودم آیا مطمئن هستی که می‌خواهی در این فیلم مستند باشی و او گفت که من افتخار می‌کنم  .  ارژنگ گفته‌بود من می‌خواهم باشم و صورتم را نشان بدهم  .  جین کوکان آنگاه گفت برای همین است که من احساس گناه می‌کنم چون یکی از اتهاماتی که به ارژنگ داوودی زده‌اند اینست که در این فیلم مستند شرکت داشته است  . و از پشت سر امیر عباس فخر آور که در صندلی وسط پانل نشسته است ، دو جوان یک پسر 17 ساله که نتوانسته است فشارها را در ایران تحمل کند و ناهید کلهری یک دانشجوی دختر که در قم زندگی و تحصیل می‌کرده و اکنون در مالزی است با استفاده از تماس تصویری ، تلفنی اسکایپ در انتظار آن هستند که حرف‌هایشان را به گوش همه به ویژه دنیای خارج برسانند  . امیر گل علیپور که یکی از اعضای پانل است و دبیر انجمن اسلامی دانشجویان در دانشگاه تهران بوده است ؛ در پاسخ به پرسش امیرعباس فخر آور اداره‌کننده پانل که می‌پرسد نسل جوان و خواسته‌هایشان را چگونه دیدی و از اوپوزیسیون خارج از کشور چه می‌خواهند گفت این نسل جوان ، اول دوران طفولیت و کودکی شان مصادف با جنگ تحمیلی و رکود اقتصادی‌بود  .  کمی بعد که بزرگتر می‌شوند به دورا ن ریاست جمهوری خاتمی میرسند که نسبتا دوران آزادتری بوده است اما اکنون با دولت فعلی مخالف هستند  . امیر گل علیپور سپس خواسته‌های جوانان را به سه بخش تقسیم کرد و گفت خواسته‌های آنان در درجه نخست فردی است  .  پس از آن به خواسته‌های اجتماعی میرسند و سپس خواسته‌های سیاسی دارند  . سپس به توضیح در باره خواسته فردی جوانان پرداخت و گفت این خواست ، آزادی در انتخاب مذهب است که می‌تواند چیزهای دیگری از جمله انتخاب پوشش را نیز به همراه داشته باشد ، انتخاب پوشش اکنون یکی از مسائلی است که جوانان را آزار می‌دهد  . در آنچه آزادی اجتماعی نامیده می‌شود ، وی گفت منظور این نیست که جوانان در ایران طالب آزادی بی‌حد و حصر هستند بلکه به عنوان مثال می‌خواهند بتوانند با کسی که دوستش دارند اگر خواستند به یک پارک بروند ؛ این آزادی را داشته باشند  .  امیر گل علیپور سپس به این اشاره کرد که وقتی در بین گروهی از آمریکائی‌ها به این مطلب اشاره کرده است ، درک آنان از این مسئله بسیار مشکل بوده است  . " مگر گردش کردن در پارک گناه است "  ؟  و این پرسش یکی از شنوندگان متعجب بوده است  .  امیر گل علیپور می‌گوید " چیزی که نسل ما می‌خواهد جامعه‌ای بدون تبعیض است "، نه تبعیض جنسی ، نه تبعیض مذهبی و نه تبعیض حکومتی  . وی آنگاه می‌افزاید که بنظر من پویائی و رشد یک جامعه در یک رنگ بودن آن نیست بلکه در چند رنگ بودن آنست  . سپس نوبت به ناهید کلهری میرسد که ساعت‌ها در اسکایپ در انتظار نشسته است  .  وی در پاسخ به پرسش امیر عباس فخر آور که چرا علیه حکومت مبارزه را شروع کردی می‌گوید به خاطر فشارهائی که در ایران وجود دارد و به اشکال مختلف تقسیم می‌شود  . وی می‌گوید در شهری که من زندگی می‌کردم در قم اگر فرض کنیم که تهران پایتخت سیاسی است باید گفت که قم پایتخت سیاسی - مذهبی است ، در آنجا سانسور بسیار شدید است و این سانسور حتی در درس هائی که به دانشجویان داده می‌شود ، نیز دیده می‌شود  .  در قم کنترل حراست بسیار زیاد‌بود و حتی در یک ترم ، بسیاری از دانشجویان را برای پوشش اخراج کردند  . در آنجا نمی‌شد ساکت نشست ، بالاخره باید یکی حرف بزند  .  آنگاه ناهید کلهری که از مالزی با شرکت‌کنندگان در کنفرانس صحبت می‌کرد گفت ، من در سال 138٥ نوشتن را شروع کردم ، از اعدام هائی که کسی خبر نداشت یا از دانشجویانی که در قم اخراج شده‌بودند ؛ نوشتم  .  بالاخره من را پیدا کردند ، تحت فشار قرار دادند ، ممنوع الخروج کردند و من پس از ماه‌ها توانستم از ایران بیرون بیآیم و از همان ساعت اول شروع کردم به کسانی که در داخل ایران هستند ؛ کمک کنم  .  وی گفت که سعی می‌کند با " بچه‌ها " در داخل ایران صحبت کند و صدایشان را بشنود و به آگاهی دیگران در خارج برساند  . داستان این جوانان هنوز ادامه دارد  . 1Dr  .  John Lenczowski 2Forbidden Iran 3Jane Kokan