تهدید طالبان نتوانست از نمایش فیلم «لاله سیاه» ساخته یک زن افغان در کابل جلوگیری کند
سونیا ناصری می دانست که ساختن این فیلم خطرات زیادی به همراه خواهد داشت و چنین نیز شد که دوهفته پیش از آغاز فیلم برداری، ستیزه جویان پس از جستجو و یافتن بازیگر زن نقش اول این فیلم هردو پای او را قطع کردند.
کابل ، پایتخت افغانستان این هفته شاهد رویدادی‌بود که سال هاست در این کشور سابقه نداشته است  .  گشایش یک فیلم سینمایی محصول افغانستان به کارگردانی یک زن افغان  . تا همین چند ماه پیش سینما « آریا » در شهر کابل صحنه ستیزه جوئی و انفجار بمب‌های انتحاری‌بود که همه چیز را در مرکز پایتخت افغانستان در چند دقیقه کوتاه مورد حمله قرار داد  .  اما این بار مردم به سینمای « آریا » هجوم آوردند تا شاهد نمایش فیلم تازه‌ای به نام « لاله سیاه » باشند  .  فیلمی که « سونیا ناصری کول » یک زن افغان علیرغم تهدیدها و حتی خطرات جانی آن را ساخته و برروی اکران برده است  . داستان فیلم ماجرای یک خانواده افغانی اهل کابل است که از روزنه‌ای که با فروپاشی حکومت طالبان در سال 2001 به وجود آمده استفاده می‌کنند و یک کافه کوچک برای شعرخوانی عمومی شاعران راه می‌اندازند  .  اغلب صحنه‌های این فیلم علیرغم شرایط جنگ و نا امنی‌های ناشی از آن در افغانستان فیلم‌برداری‌شده‌است  . سونیا ناصری به خوبی می‌دانست که ساختن این فیلم خطرات زیادی به همراه خواهد داشت و چنین شد که دوهفته پیش از آغاز فیلم‌برداری ، ستیزه جویان پس از جستجو و یافتن بازیگر زن نقش اول این فیلم هردو پای او را قطع کردند  . ناصری 45 ساله که نتوانست بازیگر دیگری را برای ایفای این نقش پیدا کند که حاضر به پرداخت چنین بهای گزافی برای بازی در فیلم او باشد ، ناچار تصمیم گرفت تا نقش اول فیلم را خود برعهده بگیرد : « من به خودم گفتم اگر زمین هم به آسمان برسد من باید این فیلم را تمام کنم  . » سونیا که در لس آنجلس زندگی می‌کند و دارای دو تابعیت افغانی و آمریکایی است ، در سال 1979 افغانستان را ترک کرده و به آمریکا پناهنده شد  .  او در دوران نوجوانی پس از آنکه نامه‌ای را دررابطه با شرایط پناهندگان افغانی برای پرزیدنت رونالد ریگان نوشت به کاخ سفید دعوت شد  .  او بعدها بنیاد جهانی کمک‌رسانی به زنان و پناهندگان افغانی را پایه گزاری کرد و هرچند از علاقمندان هنر و ادبیات به شمار می‌رفت اما تا کنون هیچگونه تجربه‌ای در صحنه بازیگری فیلم نداشته است  . امروز فیلم « لاله سیاه » سونیا ناصری کول ، از سوی دولت افغانستان به عنوان فیلم منتخب این کشور برای شرکت در رقابت‌های اسکار دربخش فیلم‌های خارجی برگزیده‌شده‌است  . سونیا ناصری کول در این مورد می‌گوید :« البته که من خواهان به دست آوردن اسکار برای این فیلم هستم اما همین واقعه امشب برای من برابر با گرفتن اسکار است  .  من وسط جنگ وخونریزی از آمریکا به اینجا آمدم ، یک فیلم درست کردم و خوشبختانه کسی هم کشته نشد  .  حالا هم توانسته‌ام صحیح و سالم یک بار دیگر به کابل بازگردم و بی‌آنکه اتفاقی برایم بیافتد فیلمم را نشان بدهم  .  این جمعیت هم امشب فقط برای تماشای این فیلم به این سینما آمده‌اند  .  این خودش یک جایزه اسکار است  .  اما اگر هیئت گزینش جوایز اسکار این فیلم را به نامزدی دریافت این جوایز برسانند و فیلم برنده شود در واقع این کشورمن افغانستان است که برنده‌شده‌است  . » سونیا ناصری می‌گوید در ساختن این فیلم کوشیده است تا فقط بر روی مسئله جنگ پافشاری نکند : « من می‌خواستم یک داستان واقعی درباره مردمی را بازگو کنم که مثل همه افراد دیگر جهان امیدوار و آرزومندند  . » محمود هاشمی ، منتقد سینمایی افغان یکی از حاضران در سینما « آریا » می‌گوید : « تماشاگران بی‌نهایت از فیلم استقبال کردند  .  در کل فیلمی عالی است که از ساخت خیلی خوبی برخوردار است و در طول مدت آن تماشاگر را کنجکاو و مشتاق نگاه می‌دارد  . » فیلم‌برداری یک فیلم سینمایی در خاک افغانستان در سال‌های اخیر سابقه نداشته است  .  حتی فیلم‌های پرفروش و موفقی چون « بادبادک ران » با دو پسربچه بازیگر افغانی آن به خاطر مسائل امنیتی و خطرات ناشی از جنگ و تهدید ستیزه جویان اجبارا در چین فیلم‌برداری شد  .  با این همه فیلم « بادبادک ران » به خاطرمسائل حساسی که در آن مطرح‌بود و تنش‌هایی که می‌توانست بوجود آورد در افغانستان به نمایش درنیامد  . افغانستان در گذشته دارای یک صنعت فیلمسازی موفق و پرطرفدار بوداما طالبان نمایش فیلم را ممنوع ساختند و به دستور آنان تمام سینماها بسته و اغلب آن‌ها ویران و نابود شدند  . این دومین تجربه فیلمسازی سونیاناصری است که پیش از این فیلم کوتاه مستند « نان آورخانه » را درباره یک پسربچه هشت ساله افغانی که با فروش نان زندگی خانواده خود را می‌گذراند ساخته است  .  ناصری علیرغم برخورداری از منابع مختلف و سازمان‌هایی که در ساختن فیلم « لاله سیاه » از او و این پروژه حمایت کرده‌اند ، با چالش‌ها و مشکلات زیادی روبروبوده است  .  ازجمله در پائیز سال گذشه اطاق هتل او مورد اصابت گلوله‌های مسلسل قرار گرفت و چند بمب نیز در اطراف هتل منفجر شد که موجب شکستن پنجره‌های اطاق او شد  .  سونیا چندین بار نیزمورد تهدید تلفنی قرار گرفت و افرادی از او خواستند تا هرچه زودتر افغانستان را ترک کرده و به آمریکا بازگردد  . فیلم بردار ، تهیه کنند و دکوراتور آمریکایی فیلم پس از این تهدیدات کار را رها کرده و از افغانستان خارج شدند  .  یکی از آن‌ها کیث اسمیت اولین فیلمبردار لاله سیاه است که می‌گوید سونیا اجبارا از توصیف جزئیات شرایط کار در افغانستان برای آن‌ها خودداری کرده‌بود :« من می‌دانم سونیا نمی‌خواسته است از همان ابتدای کار ما را نگران کند اما من واقعا بوی مرگ را حس کردم و حاضر نبودم تا آن حد پیش بروم  . » سونیا ناصری که برای ساختن فیلم « لاله سیاه » از بودجه شخصی و کارت‌های اعتباری خود استفاده کرده است ، پیش از سفر به افغانستان برای آغاز فیلم‌برداری در نامه‌ای نوشت : « اگر من ربوده شدم بگذارید مرا بکشند و به هیچ قیمتی با آن‌ها معامله نکنید  . »