نگاهی به شانزده روز مبارزه با خشونت علیه زنان (بخش یکم)
هیلاری کلینتون، وزیر امور خارجه آمریکا که از حامیان پیگیر حقوق برابر جنسیتی است، درباره این اقدام شانزده روزه مقاله ای دارد که در دنیای مجازی منتشرشده است. عنوان این مقاله «۱۶ روز فعالیت علیه خشونت جنسیتی» است که ترجمه ای از آن از نظر می گذرد
در دهمین سال برگزاری کمپین « شانزده روز اقدام جهانی علیه خشونت‌های جنسیتی » که از 4 آذر ماه ( 25 نوامبر ) روز جهانی مبارزه با خشونت علیه زنان تا 19 آذر ماه ( 10 دسامبر ) روز جهانی حقوق‌بشر را در بر می‌گیرد ، زنان و مردان مدافع حقوق برابری جنسیتی در سراسر جهان با فعالیت‌های گوناگون هنری ، رسانه‌ای ، تحقیقی و علمی کوشیدند افکار عمومی جهان را از این پدیده جهان گیر و عواقب آن آگاه کنند  .  نگاهی داریم به این فعالیت‌ها : روز دهم دسامبر ، هم زمان با روز جهانی حقوق‌بشر یا تصویب اعلامیه جهانی حقوق‌بشر در مجمع عمومی سازمان ملل متحد در سال 1948 ، در عین حال آخرین روز کمپین 16 روزه مبارزه جهانی با خشونت علیه زنان‌بود  .  این کمپین که در سال 1991 با ابتکار مرکز رهبری جهانی زنان در دانشگاه راتگرز و با عنوان « شانزده روز اقدام علیه خشونت جنسیتی » راه‌اندازی‌شده‌هر سال از روز 25 نوامبر آغاز می‌شود و تا 10 دسامبر ، ادامه می‌یابد  .  در این مدت سازمان‌ها و نهادهای دولتی ، غیردولتی و بین‌المللی حقوق‌بشر و زنان ، رسانه‌ها ، فعالان حقوق زنان ، هنرمندان ، محققان و سازمان‌های جهانی در سراسر جهان با برگزاری سخنرانی و کنفرانس ، کنسرت ، نمایش و نمایشگاه عکس و نقاشی در مکان‌های عمومی ، همراه با نوشتن مقاله و انتشار آمارها و نتایج تحقیقات جامع به آگاه‌سازی عموم و اطلاع‌رسانی در زمینه خشونت‌های جنسیتی در جهان دست می‌زنند  .  میزان مشارکت زنان و مردان در این کمپین شانزده روزه در کشورهای گوناگون البته به میزان حمایت یا مخالفت دولت‌ها بستگی دارد  .  در حالی که حکومت‌های دمکراتیک و برخوردار از قوانین سکولار و بی‌تبعیض ، از این فعالیت‌ها استقبال می‌کنند ، در نظام‌های استبدادی که از قوانین تبعیض‌آمیز شرع یا غیر شرع تبعیت می‌کنند ، این اقدام‌ها با محدودیت‌ها و حتی خطر سرکوبی و بازداشت روبرو می‌شود  .  در این بخش و بخش‌های بعدی نگاهی خواهیم داشت به برخی از این اقدام‌ها در جهان  . هیلاری کلینتون ، وزیر امور خارجه آمریکا که از حامیان پیگیر حقوق برابر جنسیتی است ، درباره این اقدام شانزده روزه مقاله‌ای دارد که در دنیای مجازی منتشرشده است  .  عنوان این مقاله «» است که ترجمه‌ای از آن از نظر می‌گذرد  . « تصویر یک زن : می‌تواند در هر جای جهان زندگی کند  .  می‌تواند به هر گروه یا رده اجتماعی و اقتصادی تعلق داشته باشد  .  از هر قومیت ، با هرمذهب  .  یک روز از زندگی این زن  .  روز او پیش از طلوع خورشید آغاز می‌شود  .  روزانه 8 تا 12 ساعت در فروشگاه یا در مزرعه یا در کارخانه یا در خانه‌ای دیگر با دستمزدی ناچیز کار می‌کند  .  اما کودکان و خویشان سالمندش به همین اندک برای ادامه زندگی نیاز دارند  .  وقتی از سر کار به خانه می‌آید ، باید از بچه‌ها بپرسد آن روز در مدرسه چه کرده و آموخته‌اند و می‌خواهند در بزرگی چه کاره شوند  .  ساعت‌ها روی اجاق کوچک یا تنور خم می‌شود تا غذای این خانواده گسترده را تهیه کند  .  در بسیاری از نقاط جهان ، حتی باید غذایی را که برای دیگران بر سر سفره می‌آورد ، خود بکارد  .  حال تصویر همین زن وقتی که به خاطر خشونتی جنسیتی که بر او رفته قادر به انجام این امور نیست : هزینه درمانش بودجه اندک خانواده را تنگ تر می‌کند  .  اگر به خاطر آسیب جسمی یا روحی که به دلیل این خشونت بر او وارد‌شده‌نتواند کار کند یا به بچه‌هایش برسد ، بچه‌ها مدرسه را رها می‌کنند تا برای گذران خانواده کار کنند  .  حتی کاسب محله که این زن از او خرید می‌کرد یک مشتری را ازدست می‌دهد و به درآمد و کاسبی او هم لطمه می‌خورد  . احتمال دارد که این زن را بشناسید  .  در جهان از هر سه زن یک تن شکلی از خشونت جنسیتی را تجربه می‌کند  .  از هر پنج زن در جهان یک زن یا مورد تجاوز جنسی واقع‌شده‌و یا در معرض این تجاوز قرار گرفته است  .  خشونت می‌تواند از همان آغاز زندگی اعمال شود  .  از همان زمان که مادری مجبور می‌شود فرزندش را که در شکم دارد به خاطر جنسیت دخترانه او بکشد  .  یا وقتی که خانواده‌ها از تحصیل دختران شان جلوگیری می‌کنند ، یا وقتی که سهم غذای پسر بچه‌ها بر سر سفره دو برابر دخترهاست و آن هم بعد از آن که پسرها سیر‌شده‌و دست از خوردن کشیده باشند  .  بزرگ تر که می‌شوند خشونت شکل‌های دیگری می‌یابد : ازدواج در سنین کودکی و ازدواج اجباری ، خشونت خانگی ، یا استثمار جنسی  . خشونت جنسیتی ، به هر شکل که باشد ، نقض غیر قابل قبول حیثیت و کرامت انسانی است  .  هیچ کس نمی‌تواند میزان درد و عذاب هر یک از این اشکال خشونت را اندازه‌گیری کند  .  اما صورت حساب‌های پزشکی و هزینه‌های حقوقی ، دستمزدهای از دست رفته و کاهش تولید ، آسیب‌های بهداشتی مانند بالا رفتن خطر ابتلا به اچ‌ای وی ، همه و همه جزو مواردی هستند که باید برایشان بودجه منظور کرد  .  و در این هنگام است که متوجه می‌شویم خشونت علیه زنان و دختران حتی به دلار و سنت - تا چه میزان برای هر جامعه‌ای گران تمام می‌شود  . مثالی از اوگاندا : 13 در صد از زنان اوقات کاری خود را به دلیل خشونت شریک زندگی خود از دست می‌دهند  .  برخی از این زنان تا یازده روز کاری را در سال از دست داده‌اند  .  در بنگلادش : بیش از دوسوم خانوارهای تحت بررسی به دلیل خشونت خانگی ماهانه پنج دلار از درآمد خود را ازدست می‌دهند  .  که برابر حدود پنج در صد درآمد اکثر زنان این کشور است  .  این هزینه‌ها برای خانواده‌های زن سرپرست یا تک سرپرست ( که زنان تنها نان آور خانواده‌اند ) با افزایش بیشتری روبروست اما معمولا مورد توجه قرار نمی‌گیرد  . اما دامنه آسیب از این‌ها بیشتر است و از طریق بالا رفتن هزینه‌های حقوقی و قضایی ، بهداشتی و خدمات تامین اجتماعی دامن تمام جامعه را می‌گیرد  . هیچ کشور یا منطقه‌ای در جهان نیست که از این هزینه‌ها مصون باشد  .  در آمریکا نتیجه تحقیقی که در سال 2003 توسط مراکز کنترل بیماری‌ها صورت گرفت نشان داد که زیان مالی ناشی از خشونت از سوی شریک زندگی به تنهایی سالانه بیش از 5 و 8 دهم میلیارد دلار است  .  که 4 و 1 دهم میلیارد آن مستقیما خرج خدمات پزشکی و درمانی می‌شود و 1 و 8 دهم میلیار دلار آن زیان ناشی از از کارافتادگی و کسر تولید است  . خشونت بر زنان و دختر بچه‌ها در عین حال در مقوله حقوق‌بشر بین‌المللی و امنیت ملی نیز قرار دارد  .  عواقب خشونت‌های گسترده از جراحت‌های فوری یا زیان‌های اقتصادی فراتر می‌رود و غالبا به صورت خطرهایی جدی و درمان ناپذیر برای سلامت زنان بروز می‌کند  .  مانند ابتلا به بیماری‌های مقاربتی و عفونی و آسیب‌های روانی و اجتماعی ناشی از خشونت جنسیتی بر زنان قربانی ، فرزندان آنان ، خانواده‌ها و سراسر جامعه تاثیر سو خود را باقی می‌گذارد  . اما اگر خشونت و آزار زنان ، آنان را از نیروی کار خارج می‌کند و تا نسل‌ها مایه افت جوامع می‌شود ، حمایت از مشارکت اقتصادی زنان درآمد ناخالص ملی و درآمد افراد را بالا می‌برد  .  نتایج یک پژوهش نشان داده است که در اقتصادهای رو به رشد هر قدر موانع بر سرراه مشارکت اقتصادی زنان کمتر‌شده‌، درآمد سرانه گاه تا 14 درصد افزایش یافته است  .  درآمد بیشتر یعنی پول بیشتر برای تغذیه بهتر خانواده ، امکان بیشتر برای تحصیل بچه‌ها ، حمایت از کسبه و تولیدگران محلی و آغاز دوری پر برکت برای رشد اقتصادی  . ما شانزده روزی را که بین 25 نوامبر ، یا روز جهانی رفع خشونت علیه زنان تا 10 دسامبر ، که روز جهانی حقوق‌بشر قرار دارد ، « 16 روز اقدام علیه خشونت جنسیتی » نام داده ایم  .  در این مدت هم خود را صرف توضیح و افشاگری درباره خشونت به زنان و دختر بچه‌ها و ارتقای مشارکت و حمایت از زنان در سراسر جهان می‌کنیم  .  در این راه ما به همه نیاز داریم - شرکت مردان و پسران ، رهبران مذهبی و اجتماعی ، جوانان و همه افراد در همه سطوح جامعه برای مبارزه با بیماری جهان گیر خشونت ضروری است  . خشونت و آزار همه جا می‌تواند روی دهد  .  در خانه و خانواده ، در سرزمین‌های جنگ زده که تجاوز جنسی به زنان را به عنوان سلاحی جنگی به کار می‌برند و در هر جا که دختران به خاطر دختر بودن مورد تحقیر و توهین قرار می‌گیرند  .  اما به هر شکل و شیوه‌ای که باشد غیرقابل قبول است  .  هیچ کشوری نمی‌تواند دم از پیشرفت بزند وقتی نیمی از جمعیتش منزوی و حاشیه نشین ، آزار دیده یا محکوم به تبعیض باشد  . امسال بیایید در این شانزده روز بار دیگر عهدی را که برای پایان دادن به خشونت بسته ایم - خشونتی که این همه زنان و دختران را در سراسر جهان به اسارت کشیده - از نو تجدید کنیم  .  بیایید فرهنگ مصونیت از مجازات را ، که به دور خشونت ، تسلسل و تداوم می‌بخشد ، به چالش بکشیم  .  و بیایید با هم کار کنیم و با مشارکت هم ، کاری کنیم که همه شکل‌های خشونت به وقایعی در قصه‌های قدیمی تبدیل شود  .  » در بخش‌های بعد نگاهی خواهیم داشت به اقدام‌هایی که در این شانزده روز در سطح جهان و نیز در ایران برای مبارزه با خشونت و آگاهی‌رسانی به مردم جهان درباره آن انجام گرفته است  .