ایران و ۱+۵: حل مکعب روبیک توافق جامع هسته ای
گروه بین المللی بحران: دستیابی به توافق جامع هسته ای بین ایران و قدرت های جهانی امکان پذیر است، اما تنها در صورتی که دو طرف اراده لازم را داشته باشند.
گزارش جدید گروه بین‌المللی بحران ، به نام «» یک نقشه راه با 40 گام مشخص برای دسترسی به یک توافق جامع هسته‌ای در سال جاری را ترسیم می‌کند  .  این راهکار با در نظر گرفتن نیازهای بنیادین طرفین ، که برای قدرت‌های جهانی محدود کردن برنامه غنی‌سازی و برای ایران رفع تحریم‌ها است ، و با توجه به الزامات سیاست داخلی اشان طراحی‌شده‌است  . یافته‌ها و راهکارهای اصلی گزارش شامل موارد زیر می‌باشد : برنامه اقدام مشترک که سال گذشته در ژنو به امضا رسید ، مشکلات عمده مذاکرات را به مرحله آخر موکول کرد  .  مذاکرات گام نهایی که از بهمن ماه آغاز شده‌اند و تا پایان تیر ماه فرصت دارند سازنده بوده‌اند ، اما همچنان به علت بی‌اعتمادی عمیق ، احتمال بالای خطای محاسباتی ، و فشار نیروی‌های منطقه‌ای و داخلی ، شکننده هستند  . با این حال ، حتی اگر توافق نهایی از دید دو طرف ایده‌ال نباشد ، یک توافق قابل دسترس می‌تواند زمینه ساز یک رابطه جدید باشد و در مقایسه با گزینه‌های جایگزین که یا شکست مذاکرات و یا یک سری توافق‌های موقت است به مراتب بهتر خواهد‌بود  . به احتمال زیاد بیشینه آنچه 1 + 5 پیشنهاد خواهد داد در خصوص میزان غنی‌سازی و رفع تحریم‌ها از کمینه قابل قبول برای ایران کمتر خواهد‌بود  .  تهران بی‌شک بر نگهداشتن بخش عمده برنامه غنی‌سازی اش اصرار خواهد ورزید  . ولی توافق فقط در صورتی ممکن است که دوطرف به جای برخورد سیاسی با این موضوع تا جای ممکن به صورت فنی با آن برخورد کنند تا بتوانند به اهداف و منافع مورد نظر خود دست یابند  . این توافق جامع بر چهار اصل استوار است : محدود کردن بخشی از برنامه هسته‌ای ایران که قابلیت تسلیحاتی دارد ، ارتقا شفافیت از طریق بازرسی و راستی آزمایی ، کاهش انگیزه عهدشکنی با ایجاد یک سازوکار نظارتی و تعیین موارد مشخص تخلف و شیوه واکنش به آن ، و افزایش انگیزه طرفین برای اجرای توافقنامه با ارایه امتیازهای مثبت  . اجرای توافق در سه فاز صورت خواهد گرفت که در مجموع بین 14 تا 19 سال به طول خواهند انجامید ، اما در طول آن قابلیت غنی‌سازی ایران به تدریج افزایش خواهد یافت  . چنین راهکاری برای بازگشایی گره چند لایه برنامه هسته‌ای و تحریم‌ها لازم است ، چرا که هر دو امر هم زمانبر هستند و هم باید به صورت گام به گام به عقب برگردانده شوند ، و در ضمن برخی اقدامات نیاز به زمینه‌سازی بیشتری دارند ، و برخی دیگر به سرعت قابل اجرا هستند  . در نبود یک توافق جامع تر که به مسائل منطقه‌ای بین ایران ، همسایگانش و غرب بپردازد ، هیچ توافق هسته‌ای در طولانی مدت پایدار نخواهد‌بود  .  ولی موفقیت در مذاکرات هسته‌ای می‌تواند به یک فضای مثبت بینجامد که به نوبه خود برای توافق‌های آینده بر سر مسائل دیگر بستر مناسبی فراهم خواهد ساخت  . علی واعظ ، تحلیلگر ارشد امور ایران در گروه بحران می‌گوید " چند ماه آینده که در طول آن طرفین با چرخاندن مکعب روبیک برای حل واقع بینانه این معما کوشش می‌کنند ، بسیار خطیر خواهند‌بود  .  اگر این تلاش به نتیجه نرسد ، هر دو طرف خود را در شرایط گذشته و در یک بازی دو سر باخت باز خواهند یافت " . رابرت بلچر ، مدیر موقت بخش خاورمیانه گروه بحران ، می‌گوید : " احتمال شکست مذاکرات زیاد است ، اما هزینه این شکست هم بسیار زیاد خواهد‌بود  .  چنین شکستی و یا یک سری توافق‌های موقت منجر به فرسایش بیشتر اعتماد ، سخت تر شدن مواضع و کمتر شدن احتمال دستیابی به تواقف نهایی در آینده خواهد شد  . از آن سو توافقی که موقعیت بین‌المللی و اقتصادی ایران را احیا کند و برنامه هسته‌ای اش را محدود ، جهان و منطقه را امن تر خواهد کرد  .