تلاش های دو زن جوان مستند ساز برای انعکاس صدای زنان خاورمیانه درآمریکا و غرب
در زمانی که خاورمیانه و غرب در شرایط عدم هماهنگی کنونی به سرمی برند، باید از طریقی کوشش های مردمی که علیرغم مشکلات گوناگون درمقابل فسادها و بی عدالتی ها ایستادگی می کنند را به نمایش گذاشت واین تلاش هارا برجسته ساخت. 
فیلم مستند تازه‌ای به نام « Radio Intifada » یا ( رادیوی انتفاضه ) ساخته دو زن فیلمسازجوان ایرانی و آمریکایی ، ماجرای تلاش‌های دو زن جوان مسلمان اهل « اردن هاشمی » است که علیرغم همه مشکلات و محدودیت‌های موجود در یک جامعه بومی و سنتی ، مجریان یک برنامه رادیویی روزانه برای توان بخشی به زنان دیگر هستند  .. دراواخر سال 2008 ، لیلا جارمن 23 ساله و السبت دنارت 22 ساله ، دو دانشجوی رشته حقوق سیاسی کالج « مری مانت منهتن » در نیویورک برای نخستین باردرباره طرح یک فیلم مستند و امکان همکاری برای ساختن آن با یکدیگرصحبت کردند  .  این دو دختر جوان که در اوائل همان سال در کلاس تاریخ وفرهنگ خاورمیانه با یکدیگر آشنا شده‌بودند دارای یک وجه مشترک‌بودند : هریک از آن‌ها احساس می‌کردند که باید بتوانند شرایطی بوجود بیاورند تا نه تنها تاریخ و فرهنگ خاورمیانه را به صورتی واقعی تر به جوامع غربی معرفی کنند ، بلکه موجباتی پیش بیاورند تا بتوانند مسائل و مشکلات موجود در رابطه با حقوق زنان در این منطقه را هرچه بیشتر مورد توجه جهانیان قراردهند  . لیلا که امسال با دریافت امتیازات تحصیلی دررشته حقوق سیاسی با تمرکز بر روی مسائل خاورمیانه از کالج مری مانت منهتن فارغ التحصیل‌شده‌است به خاطرریشه‌های ایرانی خود ، همواره توجه و رابطه خاصی بین خود و تاریخ و فرهگ غنی مردم ایران و خاورمیانه احساس کرده است  .  لیلا ضمن تحصیل درنیویورک ، به عنوان کارآموز با شرکت فیلمسازی « Art Engine » بر روی مستندی به نام « مفقودالاثرشدن زنبورهای عسل » - فیلمی درباره تغییرات محیط زیست و شرایط جوی زمین - کار کرده است  .  او اخیرا در لس آنجلس به عنوان دستیار تهیه درشرکت فیلمسازی « Bilio Media » به کار ساختن چند فیلم مستند کوتاه از جمله فیلمی درباره فعالیت‌های « کمپین یک میلیون امضای » زنان ایرانی اشتغال داشته است :« من واقعا امیدوارم که بتوانم با استفاده از زمینه‌های فرهنگی و تحصیلاتم آن پیام اصلی که حاوی تحمل و بردباری ، آگاهی و احترام به فرهنگ مردم خاورمیانه است را به بهترین نحو منعکس کنم درعین حال امیدوارم با استفاده از امیتازات زندگی در یک کشورغربی ، بتوانم به پیش‌برد جنبش احقاق حقوق زنان در سراسر جهان به ویژه در منطقه خاورمیانه کمک کنم  . » برای السبت دنارت هم که از ریشه‌های ایرلندی و انگلیسی برخوردار است همین ارزش‌ها از اهمیت خاصی برخوردارند  .  او هم با اعتقاد به برابری جنسیتی و ایجاد دیالوگ میان شرق و غرب ، درحال حاضر در دانشگاه اردن به ادامه تحصیل در رشته روابط بین‌المللی اشتغال دارد که تمرکز اصلی آن برروی مطالعات خاورمیانه به ویژه حقوق زنان در این مناطق است  .  السبت درطول دوران تحصیل درنیویورک ، به عنوان کارآموزدر سازمان ملل متحد و دربنیاد « هر » که نخستین سازمان غیردولتی مبارزه با ترافیک انسانی و ترافیک زنان در این شهر به شمار می‌رود روی مسائل مربوط به ترافیک زنان کار کرده است  .  او درطول ماه‌های گذشته در کادرخبری رسانه « ال عربیا » به کاراشتغال داشته و چند فیلم مستند کوتاه نیز در رابطه با مسائل زنان ساخته است  . تصمیم به سفر به کشور اردن و ادامه تحصیل در عمان باعث شد تا السبت و لیلا به عنوان تهیه‌کننده ، فیلمنامه نویس وکارگردان بتوانند طرحی برای یک کارمشترک بریزند  .  طرح ساختن یک فیلم مستند بلند درباره داستان زندگی و تلاش‌های بی‌وقفه دو زن جوان عرب که نموداری است از ماهیت و شرایط زندگی امروز زنان درخاورمیانه  . فیلم مستند « Radio Intifada »، ماجرای کوشش‌های منیرا الشطی 24 ساله و آزما راجای 25 ساله است که با تهیه یک برنامه رادیویی هفتگی می‌کوشند تا علیرغم محدودیت‌هایی که جنسیت ( زن بودن در این مورد بخصوص )، در یک جامعه سنتی و مذهبی بر سر راهشان قرار داده است راهگشایی باشند برای زنان و دختران دیگری که درشرایط مشابهی با آنان قراردارند  .  لیلا و السبت با شنیدن داستان این دو زن جوان می‌دانستند که داستانی را که دنبالش می‌گشتند پیدا کرده‌اند  .  لیلا می‌گوید :« تلاش‌های این دو زن برای ایجاد جایگاهی برای زنان در یک جامعه بومی ، سنتی و مذهبی تلاشی جسورانه ، برانگیزنده و قابل تقدیراست  . » السبت دنارت می‌گوید :« این همان داستانی‌بود که من و لیلا به دنبالش‌بودیم  .  تلاش‌های این دوزن پایبند به سنت و مذهب به این دلیل قابل توجه است که درواقع نوعی راهگشایی است برای آزادی ، آگاهی و برابری زنان خاورمیانه  . » در دره « جوردن ولی » منطقه‌ای روستائی نشین و یکی از مناطق فروگذاری‌شده‌اردن هاشمی ، جایی که منیرا و آزما در آن زندگی می‌کنند ، قوانین دولتی اجازه تاسیس یک ایستگاه رادیویی تماما زنانه را به این دو زن نمی‌دهد  .  با این وجود منیرا و آزما توانسته‌اند درطول سه سال گذشته هفته‌ای پنج بار برنامه‌های رادیویی خود را اجرا کنند  .  این دو ، تنها زنانی هستند که تا امروز توانسته‌اند در کشور اردن علیرغم داشتن مجوز دست به اجرای یک برنامه اجتماعی - سیاسی رادیویی با روندی آگاهانه و متعهد بزنند  .  زنان در مناطق دورافتاده و فقیرنشین کشوراردن ، اغلب با یک زندگی دشوار و مملو از محدودیت‌های جنسیتی دست به گریبانند  .  مسائل و مواردی که مردم درجوامع غربی با آن کوچکترین آشنایی ندارند  .  انور ، یک زن جوان و یکی از شنوندگان « صدای ولی »، رادیویی که منیرا و آزما مجریان آن هستند می‌گوید :« ما در این گوشه از جهان به شدت نیازمند آن هستیم که کسی صدایمان را منعکس کند  .  زندگی در جامعه‌ای بسته با سنن و رسوم چندلایه و پیچیده اغلب برای زنان جوان و آرزومند به شدت بازدارنده است  . » منیرا الشطی ، مجری برنامه صدای ولی می‌گوید :« اول از همه این مردان‌بودند که ما را جدی نمی‌گرفتند وحاضر نبودند دراین برنامه‌ها توسط ما مصاحبه شوند  .  آن‌ها با پوزخند به ما می‌گفتند : ما با شما حرف نمی‌زنیم  .  شماها زن هستید  ! » اما همین دو زن که حرکتی جسورانه و برخلاف جهت جریان اصلی را پیش گرفته‌بودند علیرغم تهدیدات ، انتقادات و حتی خودداری مقامات دولتی از صدورمجوزقانونی برای داشتن یک رادیو به نام خود آن‌ها ، همچنان به کار خود ادامه دادند و مصمم شدند که ساکت ننشینند  .  لیلا می‌گوید این خیلی مهم است که این دو زن جوان توانسته‌اند با رعایت همه اعتقادات مذهبی از دایره تعصبات و کوته اندیشی‌های جنسی و جنسیتی حاکم برجامعه خود خارج شوند :« اما بیش از هرچیز ، به کوشش‌های این دوزن جوان باید از دیدگاه یک جنبش آزادیخواهانه نگاه کنیم  . » داستان فیلم مستند « Radio Intifada » داستان منیرا و آزماست اما این فیلم هم چنین توانسته است برای نخستین بارمشکلات سانسوردر کشور اردن را بررسی کند  .  کشوری که مدعی است یکی از پیشرفته ترین و آزادترین کشورهای منطقه است اما درزمنیه‌های رسانه‌های جمعی هنوز درعملکرد خود هنوز از سانسور شدید استفاده می‌کند  . لیلا و السبت معتقدند درزمانی که خاورمیانه و غرب در شرایط عدم هماهنگی و توافق کنونی قراردارند ، باید از طریقی کوشش‌های مردمی که علیرغم مشکلات گوناگون درمقابل این ناهمگونی‌ها ، فسادها و بی‌عدالتی‌ها ایستادگی می‌کنند را به نمایش گذاشت و براین تلاش‌ها ارج گذاشت و آن‌ها را برجسته کرد  . السبت می‌گوید :« بازگویی داستان منیرا و آزما می‌تواند برای زنان در همه کشورهای جهان برانگیزنده باشد و آنان را وادارد تا صدای خود را علیه تعصبات جنسیتی حاکم برجامعه به گوش دیگران برسانند و با حقوق انسانی خود و راه‌های به دست آوردن آن آشنا شوند  .  فیلم مستند « Radio Intifada » هم چنین کوششی است برای نشان دادن این واقعیت که زنان مسلمان درکشورهای مردسالار محل زندگی خود اقلیتی بی‌صدا ، غیرفعال و خنثی نیستند  .  داستان منیرا و آزما یک انقلاب آرام را نشان می‌دهد و درنهایت به فعالیت‌های زنان دیگری چون منیرا و آزما در این مناطق غالبا زن ستیز ارج می‌گذارد  . مدت کوتاهی پس ازآغاز مقدمات کارفیلمبرداری فیلم « Radio Intifada » در اردن ، در سپتامبر 2009 ، یک سازمان غیرانتفاعی در عمان ، که به کار حمایت و پیشبردرسانه‌ها درجهان عرب اشتغال دارد ، به لیلا و السبت پیشنهاد مشارکت در تهیه این فیلم را داد  .  این همکاری در وحله اول به این معنی‌بود که سازمان مذکورتمام وسائل و لوازم کار فیلم‌برداری را در اختیار این دو زن جوان فیلمساز بگذارد و پس از اتمام فیلم نیز درکارپخش آن به این دو کمک کند  . لیلا و السبت می‌گویند :« با این وجود ما می‌کوشیم تا حتی الامکان به‌طور مستقل این فیلم را بسازیم و از سرمایه شخصی و سیستم جمع‌‌آوری اعانه‌ای که بر روی وبسایت مان قراردارد برای پرداخت مخارجی چون استخدام مترجم و مخارج غیرقابل پیش‌بینی که هنگام فیلم‌برداری پیش می‌آید استفاده کنیم  . »