راهبرد ایالات متحده برای مبارزه با اسلام افراطی 
«اگر پس از خروج نیروهای ناتو از افغانستان، بهشت امن طالبان و القاعده دست نخورده بماند،آمریکا ناچار خواهد شد بار دیگر به منطقه بازگردد»
مقاله زیر برگردان یادداشت حسین حقانی ، سفیر پیشین پاکستان در ایالات متحده ( 2008 تا 2011 ) است  .  این مقاله در روزنامه واشنگتن پست چاپ‌شده‌است  .  آقای حقانی استاد روابط بین‌الملل دانشگاه بوستون و عضو ارشد موسسه هودسون است  . سیاست خارجی آمریکا برای کنترل اسلام افراطی به اندازه تلاش کافی نکرده است ؛ پیامدهای چنین انفعالی به احتمال بسیار نه تنها عامل ایجاد آشوب در افغانستان و پاکستان خواهد‌بود ، بلکه در نهایت خاورمیانه و نقاط دیگر جهان نیز تحت تاثیر پیامدهای آن قرار خواهند گرفت  . اسامه بن لادن در سال 1998 سربازان آمریکایی را « ببرهای کاغذی » خواند و پیش‌بینی کرد که بیزاری ایالات متحده از جنگ سبب می‌شود ایدئولوژی او غالب و پیروز شود  .  بن لادن در مصاحبه‌ای گفته‌بود : « ما طی دهه گذشته شاهد افول دولت آمریکا و تضعیف سربازان آمریکایی بوده ایم  .  او ( آمریکا ) آماده است تا جنگ سرد به راه بیاندازد ، اما برای مبارزه در جنگ واقعی آمادگی ندارد  ...  این امر در بیروت و زمانی که نیروهای دریایی پس از وقوع دو انفجار متواری شدند ، ثابت شد  ...  همین مسئله در سومالی نیز تکرار شد  . » با کمال تاسف ، هواداران بن لادن و دیگر گروه‌های افراطی ، افغانستان را نیز می‌توانند به این فهرست بیافزایند  .  طالبان و متحدان القاعده نه تنها قاطعانه شکست نخورده‌اند بلکه حتی وادار نشده‌اند پای میز مذاکره حاضر شوند  .  ظهور دولت‌های دموکراتیک در خاورمیانه بزرگ برای ایالات متحده فرصت‌هایی را فراهم کرده است تا به متحدان همفکر خود کمک کند با ادبیات سرشار از انتقام و قربانی اسلام‌گرایان مبارزه کنند  .  اما سیاست ایالات متحده بر این نوع گفتمان تاکید کرده است  . باراک اوباما در مناظره خود پیرامون سیاست خارجی گفت موفقیت در برابر القاعده صرفا با تعقیب و قتل تروریست‌ها قابل‌دستیابی است  .  بدون تردید چنین دیدگاهی در مخالفت افکار عمومی ایالات متحده با مشارکت سربازان کشور در کارزارهای طولانی ریشه دارد  .  اما او با چنین طرز تفکری این واقعیت را در نظر نمی‌گیرد که اعزام هواپیماهای بدون سرنشین و دیگر تاکتیک‌های از راه دوری که ( آمریکا ) مورد استفاده قرار می‌دهد ، عامل ترویج و ترغیب افراط‌گرایی بین 1.6 میلیارد مسلمان سراسر جهان خواهد‌بود  . نیروهای تندورو معتقد به ایدئولوژی افراطی ، حتی پس از کشته شدن رهبرانشان در حمله هواپیماهای بدون سرنشین نیز می‌توانند اعضای جدید را آموزش دهند و بار دیگر گروه خود را احیا کنند  .  پیش‌بینی بن لادن در مورد بیزاری آمریکا از مشارکت در جنگ‌های طولانی و این که ایالات متحده به جای مقاومت و مبارزه ، نیروهای آمریکایی را از منطقه خاورمیانه بزرگ خارج می‌کند ، درست از آب در می‌آید  . میت رامنی ، نامزد انتخابات ریاست جمهوری از حزب جمهوری خواه در مورد ضرورت اتخاذ یک راهبرد چندبعدی با هدف به حاشیه راندن و منزوی کردن نیروهای افراطی در جهان اسلام ب صحبت می‌کند  .  اما هدف او جلب آرای مردمی است که از حضور آمریکا در جنگ خسته شده‌اند و در شرایط دشوار اقتصادی روزگار می‌گذرانند  . با وجودی که قتل بن لادن مسئله مهمی‌بود اما به جنگی که با حمله‌های تروریستی 11 سپتامبر 2001 آغاز شد ، پایان نداد  .  القاعده و گروه‌های وابسته به آن کماکان در کشورهای شمال آفریقا و جنوب شرق آسیا یارگیری می‌کنند  .  ایدئولوژی احیاگری اسلامی که در فرهنگ بیزاری و قربانی کردن دیگران ریشه دارد ، هنوز پرتوان است  .  دولت‌های اسلامگرایی که به تازگی در بعضی از کشورهای عرب ، همچون مصر به قدرت رسیده‌اند ، به احتمال بسیار برای سرپوش نهادن بر مشکلات اقتصادی و سیاسی داخل کشور به آتش نفرت نسبت به جهان غرب دامن می‌زنند ، همانگونه که ایران از پیروزی انقلاب اسلامی در سال 1979 در این کشور چنین کرده است  .  عواقب چنین امری تداوم تولید تروریست‌هایی است که آماده کشتن آمریکایی‌ها هستند  . بهره‌گیری از هواپیماهای بدون سرنشین برای پیدا کردن و کشتن رهبران القاعده تحت تعقیب نهادهای امنیتی اطلاعاتی ایالات متحده نیز به جنگ پایان نخواهد داد  .  در نهایت ایالات متحده ناچار خواهد شد تا در کشورهای مسلمان متحدانی بیابد که برای محدود کردن نفوذ ایده‌ها و یا سازمان‌هایی که بعضی از جوانان مسلمانان را به تروریست تبدیل می‌کنند ، به آمریکا کمک کنند  .  واشنگتن برای دستیابی به چنین هدفی تلاش‌هایی کرده است اما این تلاش‌ها ، به جای این که بر تقویت ( حکومت‌های ) دموکراتی که تا حدودی با جهان غرب ارزشهای مشترک دارند ، استوار باشند بر حفظ مناسبات دوستانه با حکومت‌های اقتدارگرا و یا جناح‌هایی که در نهایت در این کشورها به قدرت می‌رسند ، متمرکز بوده‌اند  . دولت‌های کشورهای مسلمان نیز باید برای برچیدن بهشت امنی که برای گروه‌های تروریستی فراهم آورده‌اند ، اقدام کنند و با عضوگیری این سازمان‌های تروریستی و آموزش تروریست‌های جدید مبارزه کنند  . گزارشهای متعددی منتشر شده‌اند که رهبر طالبان گفته است « آمریکایی‌ها ساعت دارند ، اما ما زمان داریم » .  دولت آقای اوباما با اعلام زمان عقب‌نشینی نیروهای ایالات متحده از افغانستان ، زمان دقیق به پایان رسیدن انتظار القاعده و طالبان برای خروج نیروهای آمریکایی از این کشور را اعلام کرده است  .  آقای رامنی نیز برای این که زیاد نومحافظه کار و مداخله جو به نظر نیاید ، خود را به ضرب الاجل خروج نیروهای کشور از افغانستان در سال 2014 متعهد کرده است ، اما شاید باید این ضرب الاجل را مورد بازبینی قرار داد  . آموزش ارتش ملی افغانستان به گونه‌ای که بتواند امنیت را در کشور برقرار کند ، به زمان کافی نیاز دارد  .  شواهدی که در مورد توانایی طالبان برای رخنه در نیروهای نظامی نوپای افغانستان در طی سال جاری وجود دارند ، ثابت می‌کند این تصور که ارتشی که با سرعت و عجله شکل گرفته است می‌تواند از توانایی شکست دادن یک دشمن عقیدتی برخوردار باشد ، کوتاه فکرانه خواهد‌بود  . اگر ایالات متحده و نیروهای ائتلاف افغانستان را در سال 2014 در شرایطی ترک کنند که بهشت امن طالبان و القاعده دست نخورده باقی بمانند ، تردیدی نیست که نیروهای ایالات متحده ناچار خواهند شد تا پس از رویدادی شبیه ( حمله‌های ) یازدهم سپتامبر بار دیگر به منطقه بازگردند  . این مسئله را نیز باید در نظر گرفت که عقب‌نشینی قریب الوقوع نیروهای ایالات متحده ( از افغانستان ) انگیزه اندکی برای ارتش پاکستان فراهم خواهد کرد تا بلندپروازی‌های خود در افغانستان را مورد بازبینی قرار دهد  .  با وجودی که طالبان پاکستان را در معرض تهدید فزاینده قرار می‌دهد ، اما ارتش و نهادهای اطلاعاتی و امنیتی پاکستان هنوز بین گروه‌های طالبان و جهادگرایان تمایز قائل می‌شود و بعضی از آن‌ها را متحدان راهبردی خود قلمداد می‌کند  .  پاکستان هنوز امیدوار است تا پس از عقب‌نشینی ( نیروهای ناتو ) به کمک جناح‌های مختلف طالبان ، نفوذ بیشتری در افغانستان داشته باشد  . واشنگتن به جای این که به ترک افغانستان اشتیاق نشان دهد ، باید ثابت کند که ایالات متحده تمایل دارد تا در صورت ضرورت تا هر زمانی که نیاز باشد ، در این کشور بماند  .  شاید نشان دادن اراده آهنین و اتخاذ یک راهبرد جهانی برای مبارزه با ایدئولوژی اسلام افراطی در تمام طول مسیر مبارزه ، عقب‌نشینی زودهنگام نیروهای آمریکایی را ساده تر می‌کرد  .