استیون بیت آشور: متولد آمریکا، اما مفتخر به بازی برای ایران
هر چند بسیاری از تیم های ملی، از جمله تیم ملی آمریکا، برای ایجاد فضایی که بازیکنان دوملیتی در تیم احساس راحتی کنند با چالش روبرو هستند، اما این گذار در مورد بازیکنانی چون دژاگه و بیت آشور در تیم کی‌روش به خوبی انجام گرفت.
نخستین بار که استیون ( مهرداد ) بیت آشور به اردوی تیم ملی فوتبال ایران آمد ، یک کوله پشتی با یک استوانه اسفنجی همراه داشت  .  برای هم تیمی‌های جدید بیت آشور که عمدتا به‌طور حرفه‌ای در لیگ برتر خلیج‌فارس در ایران بازی می‌کردند این استوانه اسفنجی نماد تغییراتی‌بود که کارلوس ، مربی پرتغالی تیم ملی ، با خود به همراه آورده‌بود  .  تمام آن تمرین‌های طولانی بر روی زیرانداز اسفنجی یا اتاق‌های آب درمانی ناگهان معنی پیدا می‌کرد  .  این روشی‌بود که تمام دنیا بر اساس آن آموزش می‌دید  . ورود بیت آشور نشانه‌هایی فراتر از حرفه‌ای گری در فوتبال ایران را در خود داشت  .  بیت آشور ، آمریکایی ایرانی تباری که تمام دوران بازی حرفه‌ای خود را در یک لیگ بزرگ گذرانده ، تنها یکی از چند بازیکن دو ملیتی فوتبال ملی ایران است که توسط مربی سابق رئال مادرید به تیم ملی دعوت شد  . امید نمازی ، سرمربی تیم ملی زیر هیجده ساله‌های آمریکا ، که پیشتر دستیار در تیم ملی ایران‌بود ، به گاردین می‌گوید : " کار کارلوس بالا بردن استانداردها‌بود  . " او گفت : " احساس کرد بازیکنانی که از خارج می‌آیند ، بازیکنانی که در محیطی رقابتی هر روز در حال تمرین هستند ، به تیم ملی چهره‌ای متفاوت می‌بخشند ؛ زیرا بی‌تعارف لیگ ایران خیلی حرفه‌ای نبود  . " با این وجود ، بازی کردن یک آمریکایی مثل بیت آشور برای تیم ملی ایران حاکی از تغییری قابل توجه در کشوری است که طی ده سال گذشته زیر تحریم‌های بین‌المللی به لحاظ سیاسی و اقتصادی ارتباطش با دنیا قطع شده‌بود  . اشکان دژاگه ، هافبک ایرانی آلمانی ، طلایه‌دار راه پذیرش بازیکنانی دو ملیتی چون بیت آشور‌بود  .  دژاگه متولد 1364 در تهران در یک سالگی با خانواده اش به آلمان رفته و در شانزده سالگی شهروندی آلمان را به دست می‌آورد  .  دژاگه با وجود این که در سطح تیم ملی جوانان آلمان بازی کرد ، اما دعوت به تیم ملی ایران را در سال 1389 در حالی که برای تیم ولفسبورگ در بوندسلیگا بازی می‌کرد پذیرفت  . دعوت از دژاگه در ابتدا با واکنش تند طرفداران فوتبال روبرو شد  . امید نمازی می‌گوید : " حرف آن‌ها این‌بود که چرا بازیکنانی که در سیستم فوتبال خودمان رشد کرده‌اند را به تیم ملی دعوت نکنیم و به جایش بازیکنانی را بیاوریم که هرگز در ایران نبوده‌اند و احساس ما را نسبت به کشور یا پرچم مان ندارند  ؟ " بهمن ماه 1390 ، دژاگه در نخستین بازی خود برای تیم ملی در مقدماتی جام جهانی ، دو گل به قطر زد و منتقدان را ساکت کرد  .  رضا قوچان نژاد ، مهاجم تیم ملی که متولد مشهد و بزرگ‌شده‌هلند است ، پس از دژاگه به تیم ملی پیوست  .  هر دو آن‌ها در جام جهانی برزیل در تیم ملی ایران بازی کردند  . وقتی نمازی در سال 1389 با بیت آشور تماس گرفت ، این جوان اهل سن حوزه کالیفرنیا دومین فصل فوتبال حرفه‌ای اش را پشت سر می‌گذاشت و امیدوار‌بود که یورگن کلینزمن ، سرمربی آلمانی تیم ملی آمریکا ، او را به تیم فرا بخواند  .  استیون در اوت 2012 از روی نیمکت شاهد پیروزی تاریخی آمریکا در برابر مکزیک در ورزشگاه مشهور مکزیکوسیتی‌بود  .  او هنوز در ترکیب تیم قرار نگرفته‌بود  . نمازی سال بعد دوباره با بیت آشور تماس گرفت  .  او که پس از بازی با مکزیک از سوی کلینزمن دعوتی دریافت نکرده‌بود تصمیم گرفت بخت خود را با ایران بیازماید  .  اگر چه تمایل بیت آشور به بازی برای آمریکا‌بود ، اما اولین بار زمانی که در تیم فوتبال دانشگاه ایالتی سن دیگو توپ می‌زد به بازی برای ایران فکر کرده‌بود  .  او می‌گوید به همان نسبت که به بازی برای تیم خودش مفتخر است از بازی برای کشور والدینش احساس غرور می‌کند  . بیت آشور به گاردین می‌گوید : " اگر شما به میراث خانواده من و فرهنگ ما نگاه کنید ، همه چیز ایرانی است  .  اگر به نوع غذا و سنت‌هایی که با آن بزرگ شدیم توجه کنید همه ایرانی است  .  ولی ما در آمریکا زندگی می‌کنیم  .  کشوری که فرهنگ و ذهنیتی متفاوت در آن وجود دارد  .  به همین خاطر ما خیلی آمریکایی‌شده‌ایم  .  لفظ ایرانی آمریکایی برای همین است زیرا ما هر دو آن‌ها هستیم و بهترین هر دو جهان را کسب کرده ایم  . " این ریشه ایرانی به بیت آشور هنگام ورود به اردو تیم ملی در مهر ماه 1392 کمک کرد  . بیت آشور در این باره گفت : " احساس می‌کردم سر جایم هستم  .  حس ایرانی بودن من را به هم تیمی‌های ام مرتبط کرد  .  حس می‌کردم پیشینه‌ای فراتر از گفتن از دیدن شما خوشحالم وجود دارد  .  به سرعت احساس کردم آن‌ها اعضای خانواده‌ام هستند  . " هر چند بسیاری از تیم‌های ملی از جمله تیم ملی آمریکا برای ایجاد فضایی که بازیکنان دو ملیتی در تیم احساس راحتی کنند با چالش روبرو هستند ، اما این‌گذار در مورد بازیکنانی چون دژاگه و بیت آشور در تیم به خوبی انجام گرفت  . این مساله همانقدر برآمده از شخصیت بازیکنان تیم است که گواه قوت فرهنگ و سنت ایرانی ؛ دژاگه خالکوبی دارد که نوشته " تهران " و " برلین " و یک خالکوبی دیگر بر گردنش که نوشته " هرگز فراموش نکن کجایی هستی  . " امید نمازی در مورد اولین حضور بیت آشور در اردوی تیم ملی فوتبال ایران می‌گوید : " بچه‌ها اتفاقا با او رابطه بامزه‌ای داشتند و سعی می‌کردند کلماتی را به او یاد بدهند  .  شخصیت او به این رابطه خیلی کمک کرد  .  استیون جوانی بسیار خاکی است و گروه هم او را به خوبی پذیرفتند  . " اگر چه بعضی از دوستان آمریکایی استیون از او برای بازی در تیم ملی فوتبال ایران انتقاد کردند ، ولی او تاکید دارد که تمام خانواده و دوستانش از تصمیم او برای بازی در تیم ملی ایران حمایت کردند  .  او می‌گوید هیچ چیز بیش از این به او احساس غرور نمی‌داد که پیراهن سفید ، سبز ، و قرمز را به نمایندگی از مردم ایران به تن کند  . بیت آشور گفت : " شما فقط برای طرفداران که شاید ده ، سی ، یا پنجاه هزار تن باشند بازی نمی‌کنید  .  شما برای تمام کشور بازی می‌کنید  .  این که تمام ایرانی‌ها تلویزیون را روشن می‌کنند تا بازی تیم را ببینند به تو احساس غرور فراوانی می‌دهد  . " با وجود لطماتی که تحریم‌ها به آمادگی تیم ملی در مسیر جام جهانی 2014 زد ، این ایده که تیم فراتر از سیاست روزمره در ایران تلاش می‌کند نشانه‌های فراوانی دارد  .  آندرانیک تیموریان این افتخار را به دست آورد که نخستین کاپیتان ارمنی تیم ملی باشد  . پیام طرفداران ، سیاستمداران ، و خود تیم ساده‌بود : تیم ملی به همه ایرانی‌ها تعلق دارد  . حال که جمعیت ایرانیان مهاجر به میلیون‌ها تن رسیده است ، آیا حضور بازیکنان دو ملیتی نشانه‌ای از آینده بیش از پیش چند ملیتی تیم ملی فوتبال ایران است  ؟ امید نمازی می‌گوید : " من تردید دارم آن چه کارلوس انجام داده چندان دوام بیاورد  .  البته هیچ کس نمی‌داند چه خواهد شد  . " نمازی در عین حال نسبت به بهتر شدن روابط ایران و آمریکا خوش بین است  .  هر چند استیون ( مهرداد ) بیت آشور ، جوان ایرانی آمریکایی ، به تنهایی نمی‌تواند موجب کم کردن فاصله‌ها شود اما پذیرش گرم او در ایران حاکی از عشقی است که بسیاری از ایرانیان برای برادران و خواهران آمریکایی و ایرانی شان در خارج از کشور دارند  . نمازی می‌گوید : " مردم در ایران عاشق آمریکایی‌ها هستند  .  این سیاست است که بین آن‌ها قرار گرفته است  . "