گزارش اجتماعی: دیدگاه مردم مجارستان نسبت به فروپاشی کمونیسم 
نتایج نظرسنجی جدیدی حاکی از آن است که اکثریت مجارستانی ها معتقدند از زمان برچیده شدن پرده آهنین به جای کسب منفعت، متحمل ضررهای سنگینی شده اند و این به آن معناست که آرزوها و آرمان های مردم مجارستان هنوز متحقق نشده اند
پیتر فدینسکی ، خبرنگار صدای آمریکا ، بوداپست فروریختن دیوار برلین در ماه نوامبر سال 1989 پیش از گشوده شدن پرده آهنین در مجارستان در همان سال به وقوع پیوست  . هم اکنون پس از گذشت بیست سال ، بیشتر مردم مجارستان بر این باورند که از سال 1989 تا به حال کشورشان شاهد تغییرات چندانی نبوده است  . بر اساس نتایج نظرسنجی جدید شرکت ایپسوس ، گروه پژوهشی اینترنتی بین‌المللی ، از هر پنج مجارستانی فقط یک نفر معتقد است که از سال 1989 تاکنون وضعیت کشورشان بهتر‌شده‌است و 56 درصد مردم مجارستان می‌گویند از زمانی که حاکمیت کمونیستی فرپاشیده شد ، کشورشان به جای منفعت ، متحمل ضررهای بیشتری‌شده‌است  . فروپاشی و انحلال پرده آهنین در ماه مه سال 1989 در مجارستان آغاز شد  .  تقریبا " سه ماه بعد ، صدها تن از ساکنان آلمان شرقی که به مجارستان پناه برده‌بودند ، همزمان با گشوده شدن مرزهای آلمان غربی در 19 اوت به اتریش فرار کردند  . برای اولین بار ، شهروندان یک کشور کمونیستی اروپای شرقی ، توانستند بدون هراس از به خطر انداختن جان خود در میادین مین و کشته شدن به ضرب گلوله به مرزهای غربی متواری شدند  . گیولا سزمریکس ، مامور مرزی پیشین ضمن اذعان به پیروزی مجارستان در به دست آوردن این آزادی‌ها می‌گوید :« پس از فروپاشی کمونیسم ، زندگی مردم سرشار از چالش‌های اقتصادی‌شده‌و دشواری‌های معیشتی روز افزون دور از انتظار مردم مجارستان بوده است  . » وقتی پرده آهنین فرو افتاد ، زولتان سرزسیناک ٥2 ساله‌بود و دریک کارخانه پارچه بافی بزرگ در بوداپست کار می‌کرد  . وی که یک کمونیست سرسخت است می‌گوید : « آزادی‌های جدیدی که در مجارستان پدید آمده به بهای بی‌خانمانی و بیکاری مردم تمام‌شده‌و امنیت از زندگی آن‌ها رخت بربسته است  .  امروز مردم مجارستان به جای کار ، تفریح و استراحت ، تا روزی شانزده ساعت کارمی کنند و تازه بسیاری هم بیکار هستند  .  امروز مجارستان بیش از 600 هزار بیکار دارد  .  » مجموعه صنعتی که سرزسیناک درآن مشغول به کار بوده به ویرانه‌ای بدل و بیشتر آن به بخش خصوصی واگذار‌شده‌است  . زولت چرهایمی ، سرمایه گذار47 ساله ، یکی از افرادی‌بود که با خرید یکی از بناهای این کارخانه ، شرکت کوچکی تاسیس کرد که روی لیوان ، تی شرت و روپوش آرایشگران آرم چاپ می‌کند  . چرهایمی می‌گوید : « جای تاسف است که چنین کارخانه عظیمی ورشکسته شد اما برای من که توانستم بنایی به قیمت مناسب بخرم ، موقعیت خوبی‌بود  .  در دوران حاکمیت کمونیسم به راه انداختن این شرکت غیرممکن‌بود چرا که مالکیت خصوصی و فعالیت‌های چاپ و نسخه برداری به شدت ممنوع‌بود  .  فعالیت‌های شرکت من که کاملا " بر اساس کپی و نسخه برداری است ، پس از سقوط کمونیسم آزاد شد و من توانستم مواد مورد نیاز کار خود را خریداری کنم و صنعت چاپ به‌طور کامل آزاد شد  . » همزمان با سقوط کمونیسم ، آزادی مجارستان را فرا گرفت و امروز مردم این کشور می‌توانند در انتخابات چند حزبی شرکت کنند و ملک خصوصی داشته باشند  . سزمریکس می‌گوید :« بازار آزاد به حل معضلات اجتماعی کشور کمکی نکرده است اما با این وجود سقوط کمونیسم رویداد میمونی‌بود  .  مردم مجارستان تصور می‌کردند تغییر دولت کشورشان را به بهشت برین بدل خواهد کرد اما چنین نشد  .  اما امروز مجارستانی‌ها حداقل آزادی دارند  . » بیشتر مردم مجارستان با چنین نظری موافقند  .  اما نتایج نظرسنجی جدیدی حاکی از آن است که اکثریت مجارستانی‌ها معتقدند از زمان برچیده شدن پرده آهنین به جای کسب منفعت ، متحمل ضررهای سنگینی شده‌اند و این به آن معناست که آرزوها و آرمان‌های مردم مجارستان هنوز متحقق نشده‌اند  .