دوازده سال از درگذشت «بامداد»، سرودخوان آزادی گذشت!
با مروری بر زندگی و آثار شاملو می توان دریافت که او به آنچه اعتقاد و تمایل نداشت، هرگز تن در نداد. به اختیار برگزید و از خویشتن خویش، بارویی پی افکند نه تنها در شعر، بلکه در چگونگی زیستن و چگونگی نگریستن به انسان. اعتقاد شاملو به انسان، ویژگی او بود و آزادی انسان، آرزوی او
در دوازدهمین سالروز درگذشت احمد شاملو « بامداد »، شاعربلندآوازه ، کانون نویسندگان ایران با انتشار بیانیه‌ای نوشته است « دوم مرداد ماه سالگرد درگذشت شاعر بزرگی است که اکنون بیش از هر زمان دیگر حضور زنده او را حس می‌کنیم  .  شاعر بزرگی که همه هستی شعری خود را وثیقه کار شاعرانه سترگی کرد که به نیروی تخیل خلاق و گره خوردگی عاطفی قدرت معنوی و خواست آزادی ، جهانی آفرید که در آن نشانی از نفرت و دیگر کشی و نابرابری نیست  .  جهانی چنان دل انگیز و رعنا که شایسته آزادترین انسان است  .  شاعری بزرگ که در همه عمر نه از تلخی و گزندگی واقعیت گریخت و نه به یوغ بندگی واقعیت گردن نهاد  . » درعصر روز دوم مرداد ، یاران و دوستداران احمد شاملو بر سر مزاراو یادش را گرامی داشتند  .  شاعری که درباره مرگ گفته‌بود : هرگز از مرگ نهراسیده‌ام اگرچه دستانش از ابتذال شکننده ‌تر‌بود  . هراس من باری همه از مردن در سرزمینی‌ ست که مزد گورکن از بهای آزادی آدمی افزون باشد  . جستن یافتن و آنگاه به اختیار برگزیدن و از خویشتن خویش بارویی پی‌افکندن اگر مرگ را از این همه ارزشی بیش‌تر باشد حاشا حاشا که هرگز از مرگ هراسیده باشم  . با مروری بر زندگی و آثار شاملو می‌توان دریافت که او به آنچه اعتقاد و تمایل نداشت ، هرگز تن در نداد  .  به اختیار برگزید و از خویشتن خویش ، بارویی پی افکند نه تنها در شعر ، بلکه در چگونگی زیستن و چگونگی نگریستن به انسان  .  اعتقاد شاملو به انسان ویژگی او‌بود و آزادی انسان ، آرزوی او  .  شاملو شاعر حماسه‌های انسانی‌بود که در سخت ترین موقعیت‌ها ، نواله ی ناگزیر را گردن کج نمی‌کند  . شاملو همچنان که در طول دوران زندگی حرفه‌ای برای رسیدن به هدف ، که پیوند روشنگر و پیوسته با مردم‌بود ، به هرکاری دست می‌زد ، از روزنامه نویسی گرفته تا ترجمه شعر و قصه و سخنرانی و شب شعر و ترانه سرایی و انتشار نوار صدای شعر ، در خود شعر هم شیوه‌های گوناگون را می‌آزمود و عرضه می‌کرد : یکی‌بود یکی نبود زیر گنبد کبود لخت و عور تنگ غروب سه تا پری نشسه‌بود  . زار و زار گریه می‌کردن پریا مث ابرای باهار گریه می‌کردن پریا  . گیس شون قد کمون رنگ شبق از کمون بلن ترک از شبق مشکی ترک  . روبروشون تو افق شهر غلامای اسیر پشت شون سرد و سیا قلعه افسانه پیر  . از افق جیرینگ جیرینگ صدای زنجیر می‌اومد از عقب از توی برج شبگیر می‌اومد  ... « - پریا  !  گشنه تونه  ؟ پریا  !  تشنه تونه  ؟ پریا  !  خسته شدین  ؟ مرغ پر بسه شدین  ؟ چیه این‌های های تون گریه تون وای وای تون  ؟  » پریا هیچی نگفتن ، زار و زار گریه میکردن پریا مث ابرای باهار گریه می‌کردن پریا شاملو تنها شاعر حماسه نبود ، شاعر انسان‌بود  .  و همچون پریایش بر تنهایی همان انسان حماسی اش می‌گریست : - پریای نازنین چه تونه زار می‌زنین  ؟ توی این صحرای دور توی این تنگ غروب نمی‌گین برف میاد  ؟ نمی‌گین بارون میاد نمی‌گین گرگه میاد می‌خوردتون  ؟ نمی‌گین دیبه میاد یه لقمه خام می‌کند تون  ؟ نمی‌ترسین پریا  ؟ نمیاین به شهر ما  ؟ شهر ما صداش میاد ، صدای زنجیراش میاد شاملو در شعر ، وزن مرسوم را بر نمی‌تابید چرا که می‌گفت دست و پای شاعر را در چارچوب‌های از پیش تعیین‌شده‌می‌بندد  .  در شعر ، طرحی را پی افکند که به شعر شاملویی معروف شد و در شناخت و شناساندن فرهنگ مردم ، کار پردامنه‌ای را آغاز کرد که بخش کوچکی از نتیجه آن در چند عنوان کتاب کوچه منتشر شد  .  جواد مجابی نویسنده و طنزپرداز معروف دراین باره می‌گوید :« با غروب هر شاعر یکی از رنگ‌های جهان کم می‌شود اما حضور احمد شاملو با کتاب کوچه ، ترجمه‌هایش و مدام موضوع بحث بودنش ادامه دارد  .  میراث شاملو برای ما نوع نگاهش به انسان ، مرگ ، عشق ، هستی و ارتباطش با کل جهان است  .  آنچه ما باید از شعر شاملو می‌آموختیم این چیزهاست نه بدون وزن بودن آن  .  آنچه شاملو را به شاعر همیشگی تبدیل می‌کند ، نوع نگاه تغزلی او به جهان است  .  » با این همه به نظرجواد مجابی مهم ترین ویژگی شعر شاملو طغیانگری اش بوده است :« خودش هم متوجه‌بود که عصیان خیلی مهم است که در آغاز مجموعه هوای تازه می‌گوید : عصیان بزرگ خلقتم را شیطان داند ، خدا نمی‌داند  .  عصیان به معنای گناه نیست به معنای طغیان علیه ابتذال حاکم است برای رسیدن به جامعه بهتر  .  طغیان علیه گذشته ، علیه کیش شخصیت ، جامعه ظالم ، حکومت‌های فاسد و علیه خرافه‌های مردمی که در زندگی ، رفتار ، اشعار و اندیشه‌های فلسفی شاملو مطرح‌بود  . » انتشار کتاب کوچه همچون شعرهای شاملو همواره با دشواری در ایران صورت گرفته است  .  جمهوری اسلامی کوشیده است شاملو را انکار کند ؛ و نه تنها شعر شاملو ، حتا نام و تصویر او در صدا و سیمای جمهوری اسلامی همیشه ممنوع بوده است  .  با این وجود ، شعر و صدای شاملو ، از محبوبترین شعر و شعرخوانی‌ها در میان جوانان و میانسالان فارسی زبان ایران است  .