با ابراهام لینکلن بر آبهای خلیج فارس
گروه بیست و چند نفرۀ خبرنگاران رسانه های گوناگون، درآستانۀ اندوختن تجربه ای غریب و استثنائی بودند؛ حضور بر عرشه ناو و تماشای عبور آن از تنگۀ هرمز. گیتا آرین- خبرنگارصدای آمریکا در وزارت امورخارجۀ این کشور- یکی از این خبرنگاران بود. با حکایت او همراه شدیم تا از اوج آسمان تا عمق دریا را حس کنیم.
هواپیمایی که پیش از بلند شدن ، نمی‌خزد  .  یک باره و با شتاب شگرفی از زمین برمی خیزد  .  مسافرانش جلیقه برتن دارند و کلاه برسر  .  هواپیما عایق بندی‌نشده‌؛ نه در برابر صدا و نه در برابر سرما  .  این هواپیما ، گروهی خبرنگار را از بحرین - محل استقرار ناوگان پنجم نیروی دریایی آمریکا - به مقصدشان رساند و بازگرداند ؛ سفررفت ، ساعتی به طول انجامید و سفر بازگشت ، دو ساعت  .  مقصد : ناو هواپیمابر نیروی دریایی آمریکا ، ناوی به نام ابراهام لینکلن ؛ مشهور به سی  .  وی  .  ان.72  . چند هفته پیش - درنیمه ماه فوریه - گروه بیست و چند نفره خبرنگاران رسانه‌های گوناگون ، در آستانه اندوختن تجربه‌ای غریب و استثنائی‌بودند ؛ حضور بر عرشه ناو و تماشای عبور آن از تنگه هرمز  .  گیتا آرین - خبرنگار صدای آمریکا در وزارت امورخارجه این کشور - یکی از این خبرنگاران‌بود  .  با حکایت او همراه شدیم تا از اوج آسمان تا عمق دریا را حس کنیم  . کوشش نیروهای دولتی بحرین برای مبارزه با مخالفان ، جو امنیتی سنگینی بر شهر حاکم کرده‌بود  .  پلیس ضد شورش در شهر مستقر‌بود و سعی داشت امنیت را برقرار کند  . دو روز نخست اقامت در بحرین ، شامل شرکت خبرنگاران در جلسات توجیهی و پرسش و پاسخ در خصوص ماموریت ناو و اهداف ارتش آمریکا‌بود  . هدف این ماموریت ، گذر از تنگه هرمز‌بود  .  ناو ابراهام لینکلن ، با خشکی بحرین ، به اندازه پروازی یک ساعته فاصله داشت  .  گیتا آرین همراه با همکاران رسانه‌ای خود از صدای آمریکا و ده موسسه خبررسانی دیگر‌بود  .  هر موسسه ، دو یا سه نفر را - برای تهیه خبر ، عکس و فیلم ، راهی ناو کرده‌بود  . از بحرین اما ، بخش اصلی سفر آغاز شد ؛ هواپیمای بی‌عایق ، سرد و سریع ، از زمین بلند شد  .  شتاب برخاستن از زمین ، مسافران را به صندلی شان چسباند  .  تحمل صدا و سرما دشوار‌بود  . مقصد ، ناو سی  .  وی  .  ان.72‌بود ، ناوی که دو راکتور اتمی در آن مستقرند  .  این ناو عظیم - که هر بیست و پنج سال یک بار سوخت‌گیری می‌کند - دنیای عجیبی است  .  ناو لینکلن ، در آبهای نیلگون خلیج‌فارس شناور است ؛ آبهایی پاکیزه و درخشان که تنها هنگامی سبز به چشم می‌آیند که ناو ، شتاب می‌گیرد  .  جایی از عرشه بی‌انتهای کشتی ، سکویی است که محل آغاز یا انجام پروازهای هواپیماها است  . کشتی آرام و قرار ندارد  .  هیچگاه نمی‌خوابد  .  شیفتهای کار ناویها ( همه اعضای فعال در کشتی ناوی هستند ) دوازده ساعته است  .  خوابگاههای سربازان ساده ( صفر ) بزرگ است و تختهای سه طبقه‌ای دارد که بسیار به هم نزدیک و فشرده ، جای داده شده‌اند  .  در بزرگترین خوابگاههای سربازان ساده ؛ صد سرباز جای می‌گیرند  .  خوابگاههای افسران اما ، متفاوت است و شمار اندکتری از آن‌ها در یک خوابگاه جای دارند  .  خوابیدن در این کشتی ، دشوار است  .  صدای هواپیماها و صداهای فراوان دیگر ، مدام در گوشند  .  یا باید به آن‌ها خو کرد و یا نخوابید  .  برای گیتا ، گزینه دوم اتفاق افتاد  .  صداها در خوابگاه کوچکی که به او - همچون خبرنگاران دیگر - داده‌بودند ، به اندازه‌ای بلند و رسا‌بود که به او مجال استراحت شبانه نمی‌داد  . بیدارباش ، پنج و نیم بامداد‌بود  .  صبحانه به دنبال آن ، و آنگاه فعالیت مستمرّی که از ساعت شش و نیم رسما برای خبرنگاران آغاز می‌شود  . فرمانده گروه ضربت نیروی دریایی آمریکا برای خبرنگاران شرح داد که مسیر ناو ، از دریای مدیترانه تا هنگامی که کمترین فاصله را با ایران پیدا می‌کند ، از نزدیکی جزیره سیری و ابوموسی می‌گذرد ، و با گذر از نزدیک جزیره قشم ، از تنگه هرمزعبور می‌کند  . این بار گذر از تنگه هرمز ، در پی تهدید جهموری اسلامی به بستن آن انجام می‌شود  . کشتی‌های ایران و آمریکا تقریبا هر روز از کنار یا از برابر یکدیگر رد می‌شوند ؛ این طبیعت ارتباط حرفه‌ای دریایی است و این عبور ، به گونه‌ای حرفه‌ای انجام می‌گیرد  .  دو طرف ، یکدیگر را شناسایی می‌کنند و هرکدام به راه خود می‌روند  .  در این میان ، بی‌توجه به کشتی‌های نظامی ، کشتی‌های کوچک حامل کالاهای قاچاق میان ایران و عمان ، اغلب در رفت و آمدند  .  این عبور و مرور طبعا غیرقانونی و از سویی دیگر خطرناک است و مایه نگرانی  . نیروی دریایی ایالات متحده ، هدف حضور خود در این آبراه را تامین امنیت آن می‌داند  .  در این حال ، نیروی دریایی آمریکا از پدافند و امکانات نظامی دریایی ایران کاملا آگاه است و برای حق حضور نظامی آن کشور در این آبراه و برخورداری از پدافند دریایی احترام قائل است  . نیروی دریایی آمریکا هدف از حضور در منطقه خلیج‌فارس را ، به ویژه پس از سال 2000 ، این سه مورد می‌داند : مبارزه با محدودیتهایی که ممکن است برای آمد و رفت ایجاد شود ، مبارزه با تروریسم و مقابله با دزدان دریایی  .  جدا از اینها ، حمایت از امنیت و کمک به تامین نیازهای افغانستان نیز برای ایالات متحده مطرح است  . ناوهای آمریکا ، درنزدیکی تنگه هرمز سرعت خود را افزون می‌کنند ؛ و از آن زمان تا وقتی که از تنگه عبور می‌کنند ، بیش‌ترین سرعت را می‌گیرند  . بیست و پنج کشور در آبهای بین‌المللی این منطقه ، نیروی مستقر دارند  . جدا از ماموریت نیروی دریایی آمریکا در خلیج‌فارس و آنچه خارج از ناو انجام می‌شود ، زندگی برعرشه و درون این کشتی عظیم نیز عالمی دارد که گیتا آرین توانست چند روزی آن را تجربه کند  . تمامی اعضای خانواده ناو سی  .  وی  . ‌ان  .  72 ، ناوی عضو نیروی دریایی آمریکا - هستند ؛ از مستخدم تا فرمانده و پزشک  .  جالب آن است که در کنار ناخدای کشتی ، همواره یک افسرخلبان - اما خلبان نیروی دریایی - حضور دارد  .  ناخدا ، تصویر کلی ماموریت کشتی را در ذهن دارد و آن را در راستای مسیر معینش هدایت می‌کند ، و افسری که کنار اوست ، که در کنار ناخدای کشتی برای کسب این تخصص تکمیلی ، دوره دو ساله‌ای را طی می‌کند ، بر تمامی جزئیات دیگر - که فراز و فرود هواپیماهای سوار بر ناو را نیز در بر دارد - مسلط است  . همه نوع خوراک در کشتی در دسترس است  .  چهار آشپرخانه ، مرتب فعالند  .  میوه تازه هر دو روز یک بار ، از کشورهای اطراف ، به ناو می‌رسد  .  داشتن یا مصرف الکل ، مطلقا ممنوع است  .  نظافت - و حتی رنگرزی برای تمیزی - مستمرا انجام می‌گیرد  . جوّ ناو ، نظامی و منضبط است  .  شش ماه دوری از خانواده ، و از آن مهمتر ، قطع شدن ارتباط ناویها با دنیایشان ، کار در ناو را دو چندان دشوار می‌کند  .  ناویها باید همه چیز را - ازغذا و یونیفرم تا کارت تلفنی که با آن بتوانند هفته‌ای یک بار با عزیزانشان تماس بگیرند - بخرند  .  چند اتاق کامپیوتر در کشتی هست که هراز گاه می‌توانند از آن‌ها استفاده کنند  .  تلویزیون ، یعنی کانال نیروی دریایی ، که آن هم برنامه‌های خیلی متنوعی پخش نمی‌کند و برخی برنامه‌های تلویزیونی را ضبط می‌کند و آن‌ها را روی آنتن می‌فرستد  . در جای جای کشتی - هرجا که فضای اندکی هست - وسایل ورزشی جای داده‌شده‌ .  و البته ، جای هواپیماها نیز در ناو محفوظ است  ! دو فروشگاه - که محصولاتی که عرضه می‌کنند محدود است - در ناو هست  .  کلیسایی دارند و چهار کشیش و مراسم نیایش یکشنبه برای آنان که خواهان آنند  .  گیتا در مورد مذاهب دیگر از یکی از کشیشان پرسید  .  پاسخ این‌بود که او تاکنون دوازده مسلمان در کشتی یافته ومی کوشد آن‌ها را گرد آورد  . در کشتی کتابخانه‌ای هست ، نیز بهداری مجهزی که به اتاق عمل نیز مجهز است ، و پنج پزشک در آن فعالند ، که یکی از آن‌ها زن است  .  او یکی از هفتصد و هفتاد زنی است که در ناو لینکلن مشغول خدمتند  .  این ناو ، درمجموع 4500 تن پرسنل دارد  .  ناو هواپیمابر ابراهام لینکلن - که سوخت آن ، چون برخی دیگراز ناوهای هواپیمابر آمریکا هسته‌ای است - محلی مناسب برای تعلیم و تمرین حرفه‌های گوناگون است  . گیتا آرین نقل می‌کند که در پی خروج از هواپیمایی که خبرنگاران را از ناو به خشکی بحرین رساند ؛ تقریبا تمامی آن‌ها بی‌درنگ تلفنهای همراه خود را روشن کردند و مشغول تماس با محل کارشان شدند  .  دو روز دوری از دنیا ، تجربه دشواری‌بود  .  دو روزی اما ، که نقطه عطفی در زندگی حرفه‌ای هر خبرنگاری تلقی می‌شود  .  بازگشت این خبرنگار به صدای آمریکا ، با حکایت او از این سفر و عکسهایی که خودش گرفته ، ماندگار می‌شود  .