فیلم تازه «وودی آلن» رکورد فروش فیلم های هنری را شکست!
فیلمنامه تیزهوشانه و شیرین «وودی آلن» با تمام ظریف کاری های خاص این هنرمند، در تمام لحظات فیلم در مرکز توجه تماشاگر قرار دارد. فیلمنامه ای که در آن با همه چهره های شناخته شده از «ژونا بارنز» تا «لوئی بونوئل» شوخی شده است
فیلم « نیمه شب در پاریس » تازه ترین اثر سینمایی « وودی آلن » نویسنده ، کارگردان و بازیگر سینمای آمریکا ، یک هفته پس از نخستین نمایش آن در جشنواره سینمایی « کن » در جنوب فرانسه ، رکورد فروش فیلم‌های هنری و فروش گیشه در نخستین دو روز نمایش در آمریکا را شکست  . این فیلم در آخرهفته گذشته تنها در دو سینما و روی دوازده پرده رقم شگفت‌آوری نزدیک به 600 هزار دلار فروش داشته است  .  بنا بر ارقامی که شرکت « رنترک » انتشار داده است این فیلم بیش از 96 هزار دلار در هر سینما فروش داشته است و به این ترتیب نه تنها پرفروش ترین فیلم هنری سال جاری به شمار می‌رود بلکه فروش آن از جمع فروش دوفیلم « نطق پادشاه » ( برنده اسکار بهترین فیلم سال گذشته ) و « قوی سیاه » در اولین دو روز اکران بیشتر بوده است  . « کنت توران » منتقد سینمایی لس آنجلس تایمز در مورد کمدی تازه وودی آلن ، نیمه شب در پاریس می‌نویسد : « هرگز فکر نمی‌کردم یک بار دیگر این جمله را درباره یکی از فیلم‌های وودی آلن بنویسم اما فیلم « نیمه شب در پاریس » بدون شک بهترین و لذت‌بخش ترین فیلمی است که این فیلمساز در چند سال اخیر ساخته است  ! » منتقدین سینمایی هالیوود ریپورتر و نیویورک تایمز نیز به شدت از فیلم « نیمه شب در پاریس » که از روز جمعه 20 ماه مه در سینماهای آمریکای شمالی بر روی پرده آمده است استقبال کرده‌اند  . بسیاری از منتقدین سینمایی از جمله « توران » درچند سال گذشته عکس العمل‌های سرد و گرمی در مقابل نوع فیلم‌ها و داستان‌هایی که « وودی آلن » برای فیلم‌های خود انتخاب کرده است داشته‌اند تا بالاخره « ویکی ، کریستینا ، بارسلونا » تا حدودی جوابگوی انتظارات بالای این منتقدین و عطشی که برای فیلم‌های طنزآلود وودی آلن داشته‌اند بود اما همه آن‌ها به صورتی یکصدا از پایان غیرمعقولانه این فیلم خرده گرفتند تا بالاخره امروز یک بار دیگر شاهد عکس العمل‌های مثبت از سوی این منتقدین سخت گیر نسبت به کارگردانی هستیم که اکثر آن‌ها او را نابغه‌ای کم نظیر در صحنه فیلمسازی معاصر آمریکا می‌خوانند  . این منتقدین معتقدند « وودی آلن » با فیلم « نیمه شب در پاریس » یک بار دیگر طنز را وارد آثار خود کرده است و با صرفنظر از موضوعات تلخ سال‌های گذشته به خودش وتماشاگران و هواداران متعددش فرصتی برای لذت بخشیدن و لذت بردن داده است  .  این فیلم تازه روایتی ساده و افسانه مانند است با تمی « سیندرلایی » و شبیه به آرزومند چیزی بودن  .  اما این سادگی و این فرم رویایی و قصه مانند با بازی‌های جذاب و هنرمندانه « اون ویلسون »، « ماریون کوتیلارد » و « ریچل مک آدامز » رنگ و بوی تازه‌ای به خود گرفته است و آن را تبدیل به تجربه‌ای گرم و یکی از آرام‌بخش ترین و خنده آور ترین آثار سینمایی وودی آلن کرده است  . ماجرای فیلم « نیمه شب در پاریس » از یک چرخش غیرقابل انتظاری نیز برخورداراست که اگر تماشاگر از پیش از آن خبردار نشود خیلی بیشتر از فیلم لذت خواهد برد  . وودی آلن می‌گوید از سال 1965 و از زمانی که در فیلم « تازه چه خبر گربه ملوس » که فیلمنامه آن را هم خودش نوشته‌بود بازی کرد عاشق شهر پاریس شد  .  تماشاگر در فیلم « نیمه شب در پاریس » این علاقه خاص و شور و شوقی را که « آلن » در قلب خود نسبت به شهر پاریس احساس می‌کند در طول مدت تماشای فیلم احساس می‌کند  . فیلم که به زیبایی توسط فیلمبردار برنده جایزه ایرانی « داریوش خنجی » فیلم‌برداری‌شده‌با مونتاژی از نقاط دیدنی و بناها و پارک‌های شهر پاریس آغاز می‌شود  .  مونتاژی که کمی طولانی تر از حد معمولی است که برای نمایش محل وقوع وقایع فیلم نشان داده می‌شود  .  اما « وودی آلن » با این کار به صورتی به تماشاگر خود می‌گوید : « توجه کن  ..  این شهر یک مکان جادوئیه که وقایع غیرقابل پیش‌بینی در آن اتفاق می‌افتد  . » این دقیقا همان حال و هوایی است که قهرمان داستان فیلم را درخود فروکشانده است  .  « گیل » ( با بازی اون ویلسون ) یک فیلمنامه نویس موفق هالیوودی است که شور و حرارت خاصی نسبت به این شهر و به خصوص به عصر طلائی دهه 1920 آن دارد  .  دورانی که پاریس جولانگه امثال « اسکات فیتزجرالد » و « ارنست همینگوی »‌بود  .  تا جایی که « گیل » تصمیم می‌گیرد از خیر درآمد کلان فیلم‌های سینمایی هالیوود بگذرد و بجای آن در محله روشنفکران آن دوران یا ( لفت بنک ) Left Bank مستقر شود و به نوشتن رمان بپردازد  .  اما نامزد گیل ، « اینز » ( ریچل مک آدامز ) از این فکر خوشش نمی‌آید  .  این دو که همراه پدرو مادر ثروتمند « اینز » برای یک سفر تفریحی به پاریس آمده‌اند به هیچ عنوان حاضر نیست درآمد قابل‌توجهی که « گیل » از طریق فیلمنامه نویسی به دست می‌آورد را نادیده بگیرد  . کمی بعد وقتی این زوج جوان به‌طور اتفاقی با « پل » ( با بازی مایکل شین ) دوست پسر پیشین « اینز » و دهمسرش روبرو می‌شوند ، خواست‌های « گیل » موقتا فراموش می‌شود  .  « پل » پروفسوری است از خود راضی که برای ایراد یک سخنرانی در دانشگاه « سوربن » به پاریس آمده است و در یکی از صحنه‌های فیلم در موزه « رودن » با راهنمای موزه ( کارلا برونی سارکوزی ) بر سر یک مسئله عقیدتی هنری دعوا راه می‌اندازد  .  اما برای گیل او و فضل فروشی‌های زیاده از حدش خسته‌کننده است  .  گیل برای فرار از این رفت و آمدهای کسالت آور تصمیم می‌گیرد تا آخر شب به تنهایی در خیابان‌های پاریس پرسه بزند  .  اما درست در ساعت 12 نیمه شب با نواخته شدن زنگ ساعت ، در خیابان « مونتانی سنت ژنویو » اتفاقی می‌افتد که زندگی « گیل » را برای همیشه زیر و رو می‌کند  . یکی از مهم ترین رویدادهای این شب عجیب ملاقات گیل با زنی زیبا و روح پرور به نام « آدریانا » ( با بازی ماریون کوتیلارد ) است  .  زنی که به کار طراحی مد اشتغال دارد اما یکی از خصوصیاتش برانگیختن روح هنر در افراد دیگر است  .  گیل و آدریانا دارای یک ارتباط روحی عمیق هستند و مجذوب یکدیگر می‌شوند اما نیروهای بازدارنده نیزهم زمان در اطراف آن‌ها شکل می‌گیرد  . بازیگران اصلی فیلم « نیمه شب درپاریس »، از جمله اون ویلسون که یکی از دوستداشتنی ترین چهره‌های امروز سینمای هالیوود به شمار می‌رود ، هریک به نوعی از جاذبه خاصی برخوردارند  .  بازیگران برجسته دیگری چون « کتی بیتز »( در نقش گرترود استاین ) و « ادرین برودی » ( سالوادور دالی ) نیز در نقش‌های کوتاه خود می‌درخشند  . فیلمنامه تیزهوشانه و شیرین « وودی آلن » با تمام ظریف کاری‌های خاص این هنرمند ، در تمام لحظات فیلم در مرکز توجه تماشاگر قرار دارد  .  فیلمنامه‌ای که در آن با همه چهره‌های شناخته‌شده‌از « ژونا بارنز » تا « لوئی بونوئل » شوخی‌شده‌است  .  در عین حال می‌بینیم که « آلن » در این فیلم تازه ، نقش هنرمندان و اهمیت آن‌ها را در زمانه‌ای که در آن زندگی می‌کنیم برجسته کرده است  .  فیلم درعین حال ارتباط و به هم پیوستگی انسان‌ها را به نمایش می‌گذارد و و لذت بردن از لحظات حال حاضر را به تماشاگرش توصیه می‌کند  . برخی از منتقدین فیلم « نیمه شب درپاریس » را به یک « سفرنامه » تشبیه کرده‌اند اما شاید این همان چیزی است که تماشاگر این فیلم را به شدت مجذوب می‌کند  .  این که بتوانیم ساعتی از زمانه‌ای که در آن زندگی می‌کنیم ، وقایع مصیبت بار و خشونت‌آمیز آن قدم بیرون بگذاریم و به دورانی زیباتر و بهترسفر و در آن لحظات زندگی کنیم  ؟ قهرمان داستان فیلم ، اون ویلسون هم دقیقا همین کار را می‌کند  .  او هم از زمان حال حاضر « پاریس » به جهان دیگری پا می‌گذارد  .  جهانی که رویاهای او براساس آن ساخته‌شده‌و دورانی که برانگیزنده او برای سفر به پاریس ، آن پاریس دوران شکوفایی هنر و ادبیات بوده است  . در این گردش ماورای طبیعه ، رویایی اما کمدی و خنده آور تماشاگر نیز به همراه قهرمان فیلم ، اون ویلسون ، که در نقش یک آمریکایی درپاریس می‌درخشد ، با نمادهای فرهنگی و هنری « دوران طلائی » پاریس آشنا می‌شود  .  نمادهایی چون زلدا واسکات فیتزجرالد ، ارنست همینگوی ، گرترود استاین ، پابلو پیکاسو ، تولوز لوترک ، من ری ، لویی بونوئل ، سالوادور دالی و بسیاری دیگر از هنرمندان برجسته آن دوران  . در نهایت منتقدین سینمایی آمریکا « نیمه شب در پاریس » را به نوشیدن « شامپاین » تشبیه کرده‌اند که انسان را سرمست می‌سازد و آن را فیلمی به شدت ارضا‌کننده از فیلمساز - وودی آلن - خوانده‌اند که یک بار دیگر از زمان « آنی هال » تا کنون به اوج تازه‌ای از زندگی حرفه‌ای خود رسیده است  .