نگاهی به نقش روسیه در سوریه و مناسبات آن با جهان
تحلیلگران معتقدند موضع روسیه در قبال سوریه، لطمه های بسیار جدی به مناسبات این کشور با ایالات متحده و کشورهای عضو اتحادیه اروپا وارد کرده است
در مورد ناکامی تلاش‌های بین‌المللی به منظور توقف خشونت در سوریه و احتمال وقوع جنگ داخلی در این کشور و پیامدهای آن که به‌طور قطع سراسر منطقه را فرا می‌گیرد ، نگرانی‌هایی وجود دارد  . طرح صلح کوفی عنان ، دبیرکل پیشین سازمان ملل متحد موفقیت چندانی کسب نکرده است  .  این طرح برای پایان دادن به خونریزی پانزده ماهه ، خواهان عقب‌نشینی جنگ افزارهای سنگین از مناطق شهری و روستایی و برقراری آتش بس و گفتگوی بین دولت سوریه و مخالفان اسد‌شده‌است  . کارشناسان معتقدند روسیه به دلیل مناسبات اقتصادی و نظامی قوی با سوریه می‌تواند یکی از بازیگران کلیدی حل و فصل این بحران باشد  . روسیه چندین دهه است که کمک اقتصادی و نظامی برای دولت سوریه فراهم آورده است  .  فروش هواپیماهای جنگنده میگ و دفاع هوایی پیچیده به سوریه از آن جمله است  .  روسیه همچنین ناوگان دریایی خود را چون دوران شوروی ، کماکان در بندر تارتوس سوریه در دریای مدیترانه مستقر کرده است و قصد دارد تا برای اعزام کشتی‌های جنگی ، از جمله ناوهای هواپیمابر این پایگاه را مدرنیزه کند  . کارشناسان بر این باورند که مناسبات نزدیک کرملین با دمشق ، واکنش روسیه نسبت به بحران سوریه را تحت‌الشعاع خود قرار داده است  .  مسکو از زمان آغاز قیام مردم سوریه در برابر تلاش‌های کشورهای غربی به هدف محکوم کردن اقدامات پرزیدنت بشار اسد مقاومت کرده است  .  این کشور همچنین برای وتو کردن قطعنامه شورای امنیت سازمان ملل متحد که خواهان کناره‌گیری رهبر سوریه از قدرت همصدا‌شده‌است  .  هیلاری کلینتون ، وزیر امور خارجه ایالات متحده این رای را « یک تقلید مسخره و هجو » خواند  . استفان کوهن ، استاد بازنشسته دانشگاه پرینستون و دانشگاه نیویورک می‌گوید روسیه پس از رای ممتنع به قطعنامه شورای امنیت سازمان ملل متحد برای اعلام منطقه پرواز ممنوع بر فراز آسمان لیبی در مارس 2011 احساس کرد که به این کشور خیانت‌شده‌است ، بنابراین در مورد سوریه از حق وتوی خود استفاده کرد  . آقای کوهن می‌گوید : « به روسیه گفته شده‌بود که از زور استفاده نخواهد شد و اعلام منطقه پرواز ممنوع بر فراز آسمان لیبی در دوران ( معمر ) قذافی فقط به هدف تقویت توان هوایی خواهد‌بود  . » او می‌گوید « از آن به بعد مسکو سوگند خورد که در مورد استفاده از زور دیگر حرف واشنگتن را باور نکند  .  زمانی که ناتو به رهبری ایالات متحده به جنگ علیه قذافی در لیبی رفت ، مسکو شاهد خلف وعده‌بود  .  بنابراین زمانی که اخیرا مسئله اقدام علیه دولت سوریه ( در شورای امنیت سازمان ملل متحد ) مطرح شد ، مقامات روسیه قطعنامه را وتو کردند و این تصمیم جای تعجب نداشت  .  تجربه لیبی هنوز در ذهن آن‌ها تازه‌بود  . » رابرت لگولد ، استاد دانشگاه کلمبیا می‌گوید اقدامات روسیه در سازمان ملل متحد در کشورهای غربی عواقبی هم به همراه داشته است  . او می‌افزاید « موضع روسیه در قبال سوریه ، همچون موضع چین در سوریه ، لطمه‌های بسیار جدی به مناسبات این کشور با ایالات متحده و کشورهای عضو اتحادیه اروپا وارد کرده است » .  او خاطرنشان می‌کند که اقدامات روسیه دولت اوباما را « ذله ، درمانده ، خشمگین و آزرده خاطر » کرده است  . با وجودی که مسکو قطعنامه‌های سازمان ملل متحد را وتو کرده ، اما از طرح صلح کوفی عنان حمایت کرده است  .  کارشناسان می‌گویند روسیه تلاش کرده است تا به‌طور جداگانه در مسکو میزبان مقامات دولت سوریه و اعضای مخالف اسد باشد و نقش میانجی در این درگیری ایفا کند  . جان پارکر ، استاد دانشگاه دفاع ملی می‌گوید : « مسکو می‌تواند بر سوریه فشار اعمال کند  .  اما به نظر نمی‌رسد تا به حال موفقیتی در این زمینه کسب کرده باشد  .  آن‌ها تصور می‌کنند که اعمال فشار واقعی بر روسیه ، به سقوط نهایی دولت بشار اسد منتهی خواهد شد  .  اما هدف آن‌ها کندتر کردن روند کار و دوری جستن از خشونت بیشتر است چون از این پتانسیل برخوردار است  . » ویتالی چرکین ، سفیر روسیه در سازمان ملل متحد می‌گوید « وضعیت سوریه به نحوی پیش می‌رود که از پتانسیل بسیار بالایی برخوردار است که به شیوه بسیار بدی ، نه تنها بر سوریه و بلکه بر منطقه تاثیر بگذارد » . چرکین منطقه ، « از ایران گرفته تا لیبی را بسیار بسیار شکننده » می‌خواند  . او می‌افزاید : « چشم انداز تحولات بسیار عمیق و ماندگار نه فقط در سوریه و بلکه در سراسر منطقه وجود دارد » .  او می‌افزاید که مسکو از وضعیت کنونی ناخشنود است و برای بهتر کردن شرایط از هر فرصتی و هر کانال ارتباطی ممکن استفاده خواهد کرد  . »