حملات تروریستی پاریس و «اختلال تنش‌زای پس از رویداد»
روانشناسان معتقدند هشدارهای امنیتی و شوک ناشی از حمله تروریستی به دفتر شارلی ابدو و دیگر رویدادهای مرگبار روزهای اخیر در پاریس، ممکن است عده زیادی از مردم را دچار اضطراب و دیگر مشکلات روحی کند.
تصویری که با شروع هفته کاری در ذهن بسیاری از مردم پاریس زنده شد این‌بود : خیابان‌ها و بناهای دودگرفته ، دسته‌های گل ، شمع و قلم‌هایی که در سوگ و به یادبود سردبیر و اعضای تحریریه شارلی ابدو در میدان « رپوبلیک » ( جمهوری ) روشن شد  . دفاع از آزادی ، مردم فرانسه را بارها به میدان « رپوبلیک » نماد آزادی کشور کشانده ، و راه‌پیمایی همبستگی روز یکشنبه با حضور شماری از رهبران کشورهای جهان ، تازه‌ترین گواه عشق مردم به آزادی‌بود  . حمله تروریستی روز چهارشنبه ، بازماندگان حمله به دفتر هفته‌نامه را در شوک فرو برده ؛ مخصوصا وقتی صحنه‌های حمله مهاجمان به همکارانشان را شرح می‌دهند ، اندوه‌شان بیشتر می‌شود  .  رویدادهای هفته گذشته پاریس به این زودی‌ها از ذهن مردم آن شهر و دیگر شهرهای فرانسه و مردم کشورهای اروپا پاک نخواهد شد  . پروفسور آنا ریدینگ ، استاد کینگز کالج لندن ، عضو یک گروه از پژوهشگرانی است که سال‌هاست روی تاثیر وقایع خشونت‌بار بر جامعه کار می‌کند  .  این پژوهشگران به ویژه به تاثیر صحنه‌های خشونت‌آمیز روی افرادی می‌پردازند که شاهد این صحنه‌ها هستند از جمله کارکنان بخش پزشکی ، ژورنالیست‌ها و حتی بینندگان آن صحنه‌ها در رسانه‌ها  . خانم ردیدینگ می‌گوید « اختلال تنش‌زای بعد از واقعه » نشانگان بسیار متنوعی دارد ، و معمولا واکنش ما به ناتوانی یا عدم تمایل به رویارو شدن با وحشتی است که در یک رویداد دلخراش تجربه کرده ایم  .  مثلا دیدن صحنه حمله تروریستی هفته گذشته به دفتر نشریه طنز شارلی ابدو در پاریس ، ممکن است علائم « اختلال تنش‌زای بعد از واقعه » را در افرادی که سال‌ها پیش با صحنه دلخراش مشابهی رو به رو شده‌اند ، بار دیگر فعال کند : « ذهن بازماندگان تلاش می‌کند آن خاطرات دلخراش را از خود دور کند ؛ ولی بدنشان مدام آن‌ها را بازسازی می‌کند  .  کابوس‌های شبانه ، تداعی مکرر واقعه در ذهن ، یا حتی علائم جسمانی مثل لرزیدن ، یا مشاهده آنی تصویر واقعه از گوشه چشم ، خشم بی‌اندازه ، حالت تهاجمی ، احساس گناه از این که آن‌ها زنده ماندند و بقیه کشته شدند ، و غیره  . به نظر این استاد دانشگاه ، رشد رسانه‌های دیجیتالی به این معناست که عده بیشتری از مردم ، به ویژه کودکان ، در معرض صحنه‌های خشونت‌بار زندگی روزمره در گوشه و کنار جهان قرار می‌گیرند : « چیزی هست به اسم « سندروم دنیای پست »، که مخصوصا در مورد بچه‌های کوچک و نوجوان‌ها صدق می‌کند  .  وقتی آن‌ها دائم در اخبار رسانه‌ها رویدادهای خشونت‌بار را می‌بینند ، به این فکر می‌افتند که دنیایی که ما در آن زندگی می‌کنیم خیلی بد است و هیچ چیز خوبی در این دنیا نیست  .  دنیا پر از تبه‌کاران و تروریست‌‌هاست ، و هر کار خوبی هم بکنید نمی‌توانید وضع را عوض کنید  .  یک روی سکه این بدبینی است ، و روی دیگرش « اختلال تنش‌زای بعد از واقعه » و واکنش‌های متفاوت به رویدادها و نظم یا اغتشاش روحی است  . » در فرانسه ، تنها چند روز بعد از حملات تروریستی اخیر ، حالت شوک ، اضطراب و نگرانی در مردم به خوبی دیده می‌شود  .  روانشناسان و پژوهشگران می‌گویند این رویدادهای دلخراش اجتماعی می‌تواند به خشونت خانگی دامن بزند  .  به گفته پروفسور ریدینگ « وقتی در جامعه‌ای حمله‌ای از این نوع اتفاق می‌افتد ، خشونت‌های خانگی هم بیشتر می‌شود  .  این در واقع نشان می‌دهد که واکنش افراد مختلف به یک اتفاق خشونت‌بار در جامعه می‌تواند خیلی متفاوت باشد  . » خانم ریدینگ معتقد است گاه رویدادهایی از این دست می‌تواند به جامعه کمک کند تا به حال اول برگردد  .  یعنی وقتی خشونتی وحشیانه در جامعه روی می‌دهد ، مردم با همبستگی و همکاری می‌توانند بدی را کنار بگذارند و بار دیگر جامعه را به جایی بهتر و سالمتر تبدیل کنند  .