تغيير رژيم در ايران مهمتر از توافق آمريکا با آن است
واشنگتن پست مقاله ای را چاپ کرده است که ميگويد طرفداران توافق به اشتباه فکر ميکنند معامله ای با رهبران جاهل و متخاصم ضدغربی ايران ممکن است
چگونه اوباما می‌تواند مسیر خطرناک ایران را عوض کند  ؟ واشنگتن پست زیر عنوان « چگونه اوباما می‌تواند مسیر خطرناک ایران را عوض کند » مقاله‌ای از Robert Kagan کارشناس ارشد در بنیاد کارنگی برای صلح بین‌المللی را منتشر ساخته است که میگوید پرزیدنت اوباما از فرصتی برای کمک به امن تر ساختن چشم گیر جهان در چند ماه آینده برخوردار است ، که هر نسلی هر چند یک بار پیدا می‌کند  .  این ایمنی نه از طریق معامله‌ای تسلیحاتی در مذاکرات با روسیه فراهم شدنی است ، نه از طریق تقویت پیمان منع گسترش واشاعه تسلیحات اتمی ، و نه از طریق توافقی دور از تصور با چین در مورد تغییرات جوی - هراندازه که چنین برنامه هائی ارزش داشته باشند  .  این ایمنی از طریق کمک به مردم ایران در رسیدن به شکل جدیدی از دولت فراهم شدنی است  .  با توجه به نقشی که بنیادگرایان اسلامی در تهران در پیش‌برد و مشارکت در تعصبات ضد دمکراتیک ، ضد آزادی و ضد غربی در سه دهه گذشته ایفا کرده‌اند ، سرنگونی ، و یا حتی اصلاحی عمده واساسی در رژیم ، در ردیف پس از فروپاشی شوروی ، و تبعات ایدئولوژیک و ژئوپولتیک آن است  . ایرانی را مجسم کنید که به مردم تحصیلکرده ، مبتکر و با فرهنگ بالای آن اجازه شکوفائی داده میشد و می‌توانست کاملا بخشی از اقتصاد و جامعه جهانی باشد  .  مجسم کنید تاثیری را که یک ایران مدرن و موفق با برگزاری منظم انتخاباتی منصفانه و آزاد می‌تواند بر جهان اسلام و خاورمیانه‌ای بزرگتر بگذارد  .  آنهائی که همواره طرفدار توافقی عمده‌بودند و میگفتند اگرایران بتواند وارد نظم بین‌المللی شود این امتزاج برای جهان منافعی عمده خواهد داشت درست میگفتند  .  اشتباه بزرگ آن‌ها این‌بود که فکر میکردند چنین توافقی با رهبران جاهل ومتخاصم ضد غربی ایران ممکن است  . تغییر رژیم مهمتر از هرگونه معامله‌ای خواهد‌بود که دولت اوباما ممکن است با دولت کنونی ایران برسر برنامه اتمی اش به توافق برسد  .  حتی اگر تهران پیشنهاد سال گذشته در مورد فرستادن بخشی از اورانیوم غنی‌شده‌در سطح پائین ترش را به خارج بپذیرد ، این موافقت گامی کوچک در مسیری طولانی و نا معلوم است  .  امتیازی این چنین جزئی ارزش آن را ندارد که فشار برای تغییری واقعی را کنار گذاشت  . به همان اندازه فاجعه بار خواهد‌بود اگر اسرائیل به یک تغییر سیاسی محتمل ، با انجام حمله‌ای هوائی به تاسیسات اتمی ایران در سال پیش رو لطمه‌ای وارد کند  .  چنین اقدامی به تهران ، در شرایطی که به شکست نزدیک است قدرتی عظیم می‌دهد ، و اصولا برای چه  ؟  به امید نامطمئن به تاخیر انداختن برنامه اتمی برای یکی دو سه سال  ؟ تغییر رژیم در تهران بهترین سیاست منع گسترش و اشاعه تسلیحات اتمی است  .  حتی اگر دولت بعدی ایران از کنار گذاشتن برنامه تسلیحات اتمی امتناع کند ، نیاز آن به کمک‌های اقتصادی غرب ، و علاقه آن به ورود مجدد به صحنه اقتصاد جهانی و نظم بین‌المللی دست کم وادارش می‌کند شتاب دیوانه وار کنونی در تکمیل برنامه را ملایم کند ، و بیشتر آماده مذاکرات دیپلماتیک باشد  .  یک دولت جدید ممکن است برنامه را برای مدتی به بایگانی بسپارد ، و یا بکلی منصرف شود  .  کشورهائی دیگر چنین کرده‌اند  .  درهر حال ایران رها از کنترل و اداره افراطیونی با برداشت‌ها و تصوراتی مسبوق به هزار سال پیش ، حتی با داشتن اسلحه‌ای اتمی نیز بسیار کمتر ترسناک خواهد‌بود  .