نیت چین از پیشبرد گردشگری در تبت
چین در تبت سرگرم ساخت یک پارک تفریحی ۴ میلیارد و ۷۰۰ میلیون دلاری است اما فعالان تبتی آن را ابزاری ضد فرهنگی تلقی می کنند
دولت چین در حومه لهاسا ، پایتخت تبت ، در حال ساختن یک پارک تفریحی 4 میلیارد و 700 میلیون دلاری است ، که منتقدین از آن به عنوان ابزاری برای تضعیف فرهنگ تبتی‌ها و سرپوش گذاشتن بر مشکلات آنان یاد می‌کنند  . عملیات ساختمانی این پارک تفریحی در شرایطی دنبال می‌شود که تبتی‌ها برای اعتراض به سیاست‌های چین در کشورشان ، که پکن 63 سال پیش آنجا را اشغال کرد ، به تظاهرات و خودسوزی ادامه می‌دهند  . سفارت چین در واشنگتن از اظهار نظر درباره این پارک تفریحی و خودسوزی‌ها امتناع می‌ورزد  .  اما شین هوا ، خبرگزاری دولتی چین اظهارات ما شینگ مین ( Ma Xingming ) معاون شهرداری لهاسا را نقل می‌کند که گفته است این پروژه با هدف رونق بخشیدن به گردشگری طراحی‌شده‌است ، و برای تبت در حکم یک نقطه عطف فرهنگی است  . شین هوا می‌گوید این پارک ، که سه تا پنج سال طول می‌کشد تا تکمیل شود ، تجسمی از افسانه ازدواج یک شاهزاده خانم چینی با یک پادشاه تبتی است  .  به گزارش شین هوا ، عرضه صنایع‌دستی ، طبابت و مظاهر فرهنگ عامه بخشی از برنامه‌های نمایشی پارک است  . تنزین دورجی ( Tenzin Dorjee ) مدیر بنیاد دانشجوئی تبت آزاد که مقر آن در نیویورک است به هیچ وجه تحت تاثیر قرار نگرفته است و می‌گوید این پروژه در شرایطی اجرا می‌شود که فعالان تبتی به اعتراض علیه سلطه چین بر سرزمینشان ادامه می‌دهند  . تنزین می‌گوید « میلیاردها دلار برای ساختن پارکی تفریحی در تبت در ایامی خرج می‌شود که تبتی‌ها خود را برای رسیدن به آزادی آتش می‌زنند ، و این راه حلی است که چین برای پاسخ ندادن به مشکلات و برطرف نساختن نارضائی‌ها در پیش گرفته است » . تنزین در عین حال پکن را به تلاش برای تحریف در تاریخ تبت از طریق برجسته‌سازی تعبیراتی که از گذشته تبت ارائه می‌دهد متهم می‌کند  . استفانی بریجدن ( Stephanie Brigden ) مدیر اجرائی کمپین تبت آزاد که مقر آن در لندن است ، یکی دیگر از منتقدین این پروژه چینی است  . بریجدن می‌گوید « وقتی به پروژه نگاه کنید در می‌یابید ابعاد گسترده‌ای دارد که هدف آن‌ها عوض کردن فرهنگ تبت است ، نه اقدامی در جهت تجلیل و یا تشریح آن » . بریجیدن می‌گوید ، شعار و هدف پارک این است که نشان دهد میان چین و تبت هماهنگی وجود دارد  .  اما در شرایطی که بسیاری از تبتی‌ها توسل به خودسوزی را تنها راه و چاره برای تغییر اوضاع می‌بینند ، چنین شعار و هدفی نه تنها معرف وجود هماهنگی نیست بلکه اهانتی به مخاطبان است  . در این میان دست کم یک مفسر چینی معتقد است این برای تبت و فرهنگ آن فرصتی است که خود را با شرایط زمان تطبیق دهند  . چن چینچن ( Chen Chenchen ) سردبیر بخش عقاید در روزنامه گلوبال تایمز ( Global Times ) چین ، که خود بخشی از گروه نشریات خلقی حزب کمونیست چین است ، می‌گوید « دردهه‌های گذشته مقابله با انزوا و بی‌رونقی پیش شرطی اساسی برای رشد فرهنگی بوده است » . بریجیدن می‌گوید پکن ظاهرا معتقد است این پارک تفریحی بقدر کافی شغل ایجاد خواهد کرد که بتواند عطش تبتی‌ها به آزادی را کم کند  . تام گرونفیلد ( Tom Grunfeld ) استاد پژوهش‌های شرق آسیا در دانشگاه نیویورک می‌گوید این پروژه احتمالا برای تبتی‌ها شغل ایجاد می‌کند هر چند که بیشتر پروژه‌ای برای خدمت به خود چین است  . گرونفیلد یادآوری می‌کند که هدف گسترش گردشگری است که بخش عمده‌ای از اقتصاد تبت به آن بستگی دارد  . آمار چین شمار گردشگرانی را که در سال 2011 از تبت دیدن کردند 8 میلیون و پانصد هزار نفر قید می‌کند و تخمین می‌زند که در آمد حاصل از این گردشگری برای شش ماهه اول سال جاری 381 میلیون دلار باشد  .  مقامات تبت ، به گزاش شین هوا ، امیدوارند شمار گردشگرانی که از تبت دیدن می‌کنند تا سال 2015 به 15 میلیون نفر افزایش یابد  . اما گرونفیلد هشدار می‌دهد که هجوم انبوه گردشگران به شهری نظیر لهاسا به منزله شمیشر دو لبه‌ای می‌ماند که می‌تواند ضمن ایجاد درآمد به پیدایش خصوصمت‌های قومی نیز منجر شود  . گرونفیلد می‌گوید « شما جمعیت این شهر 500 تا 600 هزار نفری را ، که نیمی از آن هم محلی نیستند زیر فشاری شدید می‌گذارید  .  نیمی از این جمعیت چینی هائی هستند که در ماه‌های سرد سال با توجه به کمبود گردشگران شهر را ترک می‌کنند  .  وقتی این شهر با یک جمعیت گردشگر شش تا هشت میلیونی مواجه شود عملا زیر فشاری می‌رود که به نوبه خود تشنج‌های قومی را بیشتر می‌کند  .  تشنج‌های قومی در شهر لهاسا همین حالا هم زیاد است ، و تبتی‌ها اگر تاکنون علیه این پارک تفریحی حرفی نزده‌اند از بیم مواجه شدن با اقداماتی تلافی جویانه بوده است » . گرونفیلد بهمین جهت شانس مشارکت تبتی‌ها در این پارک تفریحی را در حد صفر میداند  . در این میان تبعیدی هائی نظر تنزین در نیویورک که احساس می‌کنند می‌توانند آزادنه حرفشان را بزنند خواستار تلاشی جهانی برای متوقف ساختن پروژه شده‌اند  .  تنزین می‌گوید « این پروژه تاریخ ما را از بین می‌برد و پروژه‌ای نیست که در دراز مدت سود مردم تبت را در بر داشته باشد » .