نقد کتاب: خاطرات پرفروش «پتی اسمیت» راکر و شاعر آمریکایی از رابرت میپلتورپ عکاس اثرگذار
پس از گذشت سال ها، پتی اسمیت ستاره معروف پانک راک در کتاب «فقط بچه ها» نخستین رویارویی خود و رابرت میپلتورپ عکاس برجسته با «ویلیام باروز» نویسنده و «آلن گینزبرگ» شاعربزرگ نسل «بیت» را بیاد می آورد. دو شخصیتی که اسمیت آن ها را «قدیسان معبد من» خوانده است
« پتی اسمیت » شاعر نوجوان و فقیری‌بود که در اوائل دهه 60 میلادی از سواحل جنوبی نیوجرسی به نیویورک آمد تا شانس خود را آزمایش کند  .  در آن زمان مادرش انتظار داشت تا « پتی » هم مثل او شغل پیشخدمتی رستوران را دنبال کند اما او آرزوهای بزرگ تری داشت و به دنبال ابدی شدن ، زیبایی و یک زندگی جادویی‌بود  . « پتی اسمیت » ، ازهمان زمان با شعرایی چون « بلیک »، « بودلر »، « ریمباد » و شاعران نسل موسوم به « بیت » آشنا‌بود و می‌خواست تا یکی از آن‌ها باشد  .  او در نهایت توانست تبدیل به « زن رنسانس » نسل پانک و یک آهنگساز ، خواننده و نوازنده برجسته موسیقی راک شود  .  اما پیش از آنکه این رویاها به حقیقت بپیوندند ، اسمیت می‌بایست تصویری فرامدرن از خود ارائه می‌داد واز طریق شخصیت یکتا و شعری که می‌سرود ، خود را پایدار و پویا سازد  . در روزهای نخست ورود به نیویورک ، پتی دوستی نداشت و کسی را نمی‌شناخت  .  نه امیدی به پیدا کردن شغلی داشت نه طرح و نقشه‌ای ملموس و قابل اجرا برای آینده  . در ماه جولای سال 1967 پتی اسمیت 21 ساله به کمک چند رانده‌شده‌و « هیپی » دیگرغذایی می‌خورد و شب‌ها را زیرسقفی می‌گذراند  .  نهایتا او در یک کتابفروشی مشغول به کار می‌شود  .  در همین زمان است که « پتی اسمیت » با « رابرت میپلتورپ » آشنا می‌شود که او هم 21 ساله و فقیر است و این دو در آپارتمان محقری در « بروکلین » مستقر می‌شوند  .  پتی و رابرت با وجود فقیر بودن از یک دید هنری برجسته و سلیقه خاص در انتخاب لباس‌های دست دوم و ارزان برخوردار‌بودند به زودی به سرآغاز راهی که در نهایت به موفقیت در رشته‌های هنری مختلف برای هریک از آن‌ها ختم می‌شد رسیدند  . « پتی اسمیت » در یک بررسی دقیق و گاه حتی دردناک از شخصیت ظاهری خود ، به وجوه مشترک فراوانی که بین او و « رابرت میپلتورپ » وجود دارد پی می‌برد  .  اسمیت در کتاب « فقط بچه‌ها » می‌نویسد :« ما هردو برای روح رابرت دعا می‌کردیم  .  من دعا می‌کردم که خداوند در برابر وسوسه‌های شیطانی حافظ او باشد و او دعا می‌کرد که بتواند روحش را به شیطان بفروشد و دائم آهنگ « سمپاتی برای شیطان » رولینگ استون را زیر لب زمزمه می‌کرد  ! » « پتی » و « رابرت » هردو متولد 1946 و هر دو در میان خانواده‌هایی فقیر بزرگ شده‌بودند  .  اسمیت اهل « جرمن تاون » پنسیلوانیا‌بود که بعدها به « نیوجرسی » نقل مکان کرد و « رابرت » در یک خانواده کاتولیک در « لانگ آیلند » نیویورک بزرگ شده‌بود  .  آن دو مثل هرعاشق و معشوقی داستان‌های کودکی خود را برای دیگری تعریف کرده‌بودند  .  پتی اسمیت می‌نویسد :« ما همیشه در اینمورد با هم شوخی می‌کردیم و می‌خندیدیم  .  در این مورد که من دختر بدی‌بودم که می‌خواستم خوب باشم واو پسر خوبی‌بود که می‌خواست بد باشد  ! » البته هردو هنرمند توانستند در نهایت به این آرزوهای خود نیزبرسند  ! « رابرت » فرزند مورد علاقه و توجه مادرش‌بود و دربچگی برای مادر گردنبند‌هایی از نگین‌های پلاستیکی ارزان می‌ساخت  .  اما بعدها عکس‌هایی که او را به عنوان یک عکاس برجسته به معروفیتی جهانی رساند ، نمایانگر دردهای انسانی ، امیال جنسی غیرمتعارف و حتی عکس‌هایی ساده و معصومانه از کودکانی عریان‌بود  . « پتی » از سوی دیگر در نوجوانی در کارخانه‌ای کار کرده‌بود که در آنجا حین خواندن کتابی به دو زبان انگلیسی و فرانسه متهم به « کمونیست » بودن شده‌بود  .  او در همان زمان حامله شده‌بود و فرزندش را به یتیم خانه سپرده‌بود  .  اما بعدها وقتی که او و « میپلتورپ » در بروکلین مستقر شدند ، پتی اسمیت خود را در سرودن شعر گم کرد و تبدیل به نان آور خانه شد و از « رابرت » لاغراندام که در آن زمان با اشیائ عجیب و غریب به شیوه « جوزف کورنل » آمریکایی ، محراب‌های هنری کوچک می‌ساخت نگهداری می‌کرد  .  تنها چندین سال بعد‌بود که « رابرت میپلتورپ » هنرعکاسی را کشف کرد و تبدیل به یکی از اثرگذارترین عکاسان هنری جهان شد  . دردورانی که هنوز اینترنت و « گوگل » وجود نداشت ، دستیابی به اطلاعات و کتاب‌های هنری گرانقیمت برای مردم عادی کار آسانی نبود  .  پس از گذشت سال‌ها ، پتی اسمیت در کتاب « فقط بچه‌ها » هنوزهم به یاد می‌آورد که چگونه فقط چند کتاب هنری به عنوان مرجع در اختیار داشت و چطور او و « رابرت » صاحب تنها چند صفحه موسیقی و کتاب شعر‌بودند  .  اما او نخستین رویارویی خود با « ویلیام باروز » نویسنده و « آلن گینزبرگ » شاعربزرگ نسل « بیت » را هرگز فراموش نمی‌کند  .  دو شخصیتی که اسمیت آن‌ها را « قدیسان معبد من » خوانده است  .  او در کتاب « فقط بچه‌ها » می‌نویسد :« برخی از چیزهای که شما در نیویورک با آن روبرو می‌شوید واقعا مقدس است  .  مثلا وقتی در مقابل گودال « بردلند » Birdland می‌ایستید که پیش از شما « جان کلترین » آن را لمس کرده است  .  یا وقتی در کلوپ « فایو اسپات » که روزی « بیلی هالیدی » در آن آواز می‌خوانده است می‌نشینید  .  جایی که اریک دولفی و اورنت کلمن برای اولین بار موسیقی « جاز » را رسما افتتاح کردند  . » قدیسان « رابرت میپلتورپ » را اما بیش از همه ، هنرمندان تجسمی و متفکری چون « دوشامپ » و « وارهول » تشکیل می‌دادند  .  او به عنوان یک روزنامه نگار هنری ، گاه داستان‌هایی درباره « ترومن کاپوتی » و « ویلیام باروز » در نشریات به چاپ می‌رساند  .  او و « پتی » کتاب‌های « ژان ژنه » را با صدای بلند برای یکدیگر می‌خواندند و این تشویق‌های « رابرت میپلتورپ »‌بود که در نهایت به « پتی اسمیت » جرات داد تا اشعار خود را به شکلی تازه با موسیقی راک و بعدها پانک ارائه کند  . این سرسپاری‌ها و پیروی از « قدیسان » یا چهره‌های هنرهای جدید و یاد دوستان قدیمی در سراسر کتاب « فقط بچه‌ها » به چشم می‌خورد و نمایانگر ایمانی است که « پتی اسمیت » به استعداد‌های درونی خود به عنوان یک انسان آزاد داشته است  . روابط عاشقانه « پتی اسمیت » با « رابرت میپلتورپ » بدون شک از لحظه‌های دردآوربسیاری برخوردار است  .  به ویژه در دورانی که پس از چند سال زندگی مشترک این دو متوجه می‌شوند که رابرت همجنسگراست  .  بعدها « سام واگستاف » معشوق تازه « رابرت » و دلال آثار هنری است که زندگی حرفه‌ای رابرت میپلتورپ را شکل می‌دهد  . اما چیزی که « پتی اسمیت » را درآزارمی دهد مسئله « همجنسگرا » بودن « رابرت میپلتورپ » نیست بلکه علاقه‌ای است که این عکاس هنرمند به معاشرت و مماشات با طبقات ثروتمند اجتماع پیدا می‌کند  . کتاب « فقط بچه‌ها » هرخواننده‌ای را که بخواهد راه‌های رسیدن به یک حرفه هنری موفق را بیابد سرگرم می‌کند  .  « پتی اسمیت » پس از آن که در کافه « سنت مارکز » نیویورک اشعار خود را روخوانی می‌کند ناگهان قدم به عرصه معروفیت و محبوبیتی کم نظیر می‌گذارد و به زودی پیشنهاد ضبط این اشعار را به شکل صفحه دریافت می‌کند  .  او بعدها به عنوان روزنامه نگار در نشریه موسیقی « رولینگ استون » به کار می‌پردازد و با « سام شپارد » نمایش مشترکی می‌نویسد  .  چندی بعد یک گیتار می‌خرد و با خودآموزی به نواختن آن می‌پردازد  .  او برخی از اشعار قدیمی خود را تبدیل به ترانه‌های جدیدی می‌کند  .  یک ارکستر تشکیل می‌دهد و به زودی در یک تور جهانی تبدیل به یکی از پرهوادارترین هنرمندان نورسیده موسیقی راک می‌شود  . استعداد شاعری « پتی اسمیت » و عکس‌هایی که « رابرت میپلتورپ » از او گرفت هم بدون شک توانست راه‌های رسیدن به این موفقیت را برای او هموار کند  .  پتی اسمیت در این مورد می‌نویسد :« رابرت می‌خواست یک تصویرمتفاوت از من ارائه کند و من هم می‌خواستم بتوانم لیاقت این تصویر را داشته باشم  . » به زودی عکس‌های « رابرت میپلتورپ » هم که عکاسی خودآموخته است در گالری‌های مختلف نیویورک به نمایش درمی آید  .  عکس‌های او از « پتی اسمیت » - تصاویری از شهر نیویورک توام با پسرهای چرم پوش و مردانی در لباس مبدل زنانه ، طبقه اشرافی ، موزیسین‌های راک‌اند رول ، بچه‌های نیمه عریان و کلکسیونرهای هنری  . » کتاب « فقط بچه‌ها » هم چون نخستین گالری آثار عکاسی « رابرت میپلتورپ » نمادی است از همه چیزهایی که نیویورک دهه 70 میلادی را تبدیل به یکی از هیجان انگیزترین شهرهای دنیا کرده‌بود  .  خطرها ، فقر ، جدی بودن هنر و این احساس بی‌مانند که هر هنرمندی در این شهر با یک رشته نامرئی به هنرمندان بزرگی که روزی در آن قدم به عرصه وجود گذاشته‌اند ارتباط دارد  . « پتی اسمیت » در کتاب موفق و پرفروش خود از جامعه هنری کوچکی سخن برده است که در آن زمان ناگهان تبدیل به مرکز فرهنگی جهان غرب شده‌بود  . کتاب « فقط بچه‌ها » امسال جایزه « کتاب ملی آمریکا » را در رده‌بندی کتاب‌های غیرداستانی و واقعی به دست آورد  .