خالق 60minutes درگذشت - روز يکصد و هفتاد و يکم
او فکر ژورنالیسم تحقیقی را با برنامه ۶۰ دقیقه که با تیمی قوی از گویندگان و مجریان چون مایک والاس، هری ریزنز و دن رادر، همراهی می شد در تلویزیون تحقق بخشید
دیروز Don Hewit ، مردی که بنام خالق برنامه تلویزیونی 60minutes ( شصت دقیقه ) اشتهار داشت ، درگذشت  .  معمولا که چه عرض کنم ، عموما فیلم‌هایی را که تماشا می‌کنی با نام هنرپیشگان آن شناسایی می‌شوند و برنامه‌های تلویزیونی نیز با نام گویندگان و مجریان آن  .  بنابراین سازندگان و بوجود آورندنگان اصلی معمولا نامشان آن پشت مشت‌ها پنهان میماند و تنها خود اهل فن از احوال و از نقشی که اینان ایفا کرده‌اند آگاهند  . درمورد Don Hewit هم قضیه به همین ترتیب است و حتی فراتر از کار بزرگ سیاسی - خبری جاذب که در سال 1968 آغاز شد  . رد Don Hewit را باید به سالهای پیش از آن زد  .  سال 1960 که او اولین مناظره تلویزیونی میان دو کاندیدای ریاست جمهوری آن زمان جان کندی و ریچارد نیکسون را براه انداخت  . از دید بسیاری از تاریخ نویسان آن مناظره تاریخی ، براستی نقطه تعیین کننده‌بود در رقابت دو کاندیدایی که شانه به شانه هم میتاختند  .  یکی ریچارد نیکسون معاون رئیس جمهوری محبوب جون دوایت آیزنهاور از حزب جمهوریخواهان و آن دگر جان کندی سناتور جوانی از خاندان پرآوازه کندی  .  در آن مناظره معروف که هیچیک از دو کاندیدا از نظر گفتن و پیام خود را رساندن ، ضعفی نشان نداد اما ، چهره رنگ پریده و عرق کرده و حتی لباس ریچارد نیکسون در قبال چهره برنزه و لباس خوش دوخت و اطمینان بنفسی که کندی جوان از خود نشان داد ، بگمان بسیاری عاملی شد که در انتخابات 1960 جان کندی را پیروز و روانه کاخ سفید کرد  . Don Hewit در 1968 ، برنامه دنیاگیر 60minutes را در شبکه CBS بوجود آورد که در حقیقت پایه‌گذار مکتبی در تلویزیون شد که پیش از آن بیشتر به روزنامه‌ها و مجلات خاصی محدود شده‌بود  . او فکر ژورنالیسم تحقیقی را با برنامه 60 دقیقه که با تیمی قوی از گویندگان و مجریان چون مایک والاس ، هری ریزنز و دن رادر ، همراهی می‌شد در تلویزیون تحقق بخشید و با مداومتی که برنامه 60 دقیه در تعقیب و دنبال کردن رخدادها فراتر از پوشش خبر ، بلکه در جست و جوی چگونه و چرا نشان داد این‌گونه ژورنالیسم پویا و کنجکاو را که با تصویر همراهی میشد ، الگو و مایه تقلید‌های خوب و بد در سالهای تا امروز کرد  . تیم 60Minutes برای هربخش خود ، تیمی را روانه تعقیب یک داستان ، حادثه ، یا شخصیت سیاسی و اجتماعی می‌کرد و بجای مصاحبه‌های نرم و محافظه کارانه گاه در برابر این شخصیت و آن سیاستمدار و آن چهره غیرمشهور اما شاغل یک پست و مقام میایستاد و او را به پرسش و سوال میگرفت و آنگاه حرف و سخن او را که با حرف و سخن آن دگر همخوانی نداشت در برابر هم قرار میداد و میخواست تا ماجرا را از حالت خبر بصورت داستانی درآورد که حقیقت و انگیزه بروز آن معلوم شود و یا آنکه در جایی پنهانکاری کرده و مردم را در بی‌خبری گذاشته دستش رو شود  . 60Minutes حتی از دنبال کردن سیاستمداران و چهره‌های داخلی نیز فراتر رفت و گاه با رهبران جهانی نیز با روشی مشابه روبرو شد  .  بسیاری از جوانان قدیم بخاطر دارند مصاحبه مایک والاس را با محمدرضاشاه پهلوی که در ایران صورت گرفت اما در میانه آن مایک والاس قضیه شکنجه در زندان‌ها توسط ساواک را پیش کشید و یا قضیه اینکه شاه ایران تا چه حد زنان را همسان با مردان می‌داند  . بطور کلی 60Minutes و خالق آن Don Hewitt سعی بر آن کرد تا در رسانه‌ای بنام تلویزیون که اسمش به سطحی بودن در رفته‌بود ، نوعی گزارش را مرسوم کند که نیاز به رسیدن به عمق خبر‌بود و در یافتن پاسخ چرا  . آنچه دست وپای تلویزیون را تا آنزمان در این زمینه بسته‌بود آن‌بود که تلویزیون تصویر می‌طلبید و گاه برای یافتن عمق خبر وجود دوربین فیلم‌برداری خود بصورت مانع در میآمد  .  این چنین‌بود که او در سالهای آغاز و تکامل ( 60 دقیقه ) به هر شیوه‌ای متوسل شد حتی شیوه مخفی کردن دوربین و بی‌خبر گذاردن آنکه با او حرف زده می‌شود از این که دوربینی دارد حرفهایش را ضبط می‌کند  . این روش‌ها شاید امروز از نظر اخلاقی پسندیده جلوه نکند یا باعث حتی اعلام جرم علیه خبرنگار شود ، اما قضیه این‌بود که راهگشایان اول راه را میگیرند و جلو میروند ، بعدا مفسران و قانونگزاران و غیره پیدا می‌شوند که برایش مقررات بتراشند  . دان هیوت 86 ساله‌بود  .