فن آوری های فيلترينگ مورد استفاده جمهوری اسلامی 
انتشار خبر اجرای بی پروای فيلترينگ همراه با اعمال شديدترين سرکوبها عليه فعالان سياسی و مردم معترض باعث شد تا هکر ها و کامپيوتربازان قهار از سراسر جهان سياست فيلترينگ دولت ايران را چالشی خصوصی برای خود فرض کنند
تلاش‌های دولت ایران برای ایجاد خفقان اینترنتی در ابتدای امر ، یعنی تا پیش از انتخابات اخیر ، به اندازه خفقان رسانه‌ای ، که جمهوری اسلامی در آن ورزیده است ، موثر نبود  .  اما اکنون ایادی دولت با استفاده از ادوات پیشرفته ، و یا دستکاری در ، بطور جدی و موذیانه‌ای به جلوگیری از ارتباط مردم با یکدیگر و با دنیای خارج می‌پردازند  .  مخالفان دولت در این مبارزه تنها نیستند ، زیرا گروه‌های مختلفی از هکرهای گوناگون و مستقل ضمن ابراز همدردی با مردم بی‌پناه ایران به چاره جویی پرداخته و سعی در حفظ و افزایش ارتباطات و متصل نگاه داشتن خطوط ارتباطی دارند  . یکی از این گروه‌ها ندانت Nedanet  .  org است  .  این گروه می‌گوید با برپا کردن شبکه‌های سرورهای پراکسی ، و مجموعه آلات فنی و تخصصی دیگر قادر خواهد‌بود مردم ایران را در ساماندهی و ایجاد و حفظ ارتباطات مورد نیاز یاری دهد  .  هماهنگ‌کننده پروژه ندانت ، مورگان سن هاوزر است ، که به تازگی رساله‌ای ( http :// iranarchive  .  openmsl  .  net / SoIC-1.21  .  pdf ) حاوی جزئیات تلاش‌های اخیر دولت ایران علیه فعالیت هکرها منتشر کرده است  .  او می‌گوید اقدامات دولت ایران بطرز عجیبی موثر بوده است ، و در اعمال سانسور و به چالش گرفتن فعالین اینترنتی حتی از سیاست‌های دولت چین نیز فراتر رفته است  . سن هاوزر می‌گوید « چین با یک ترافیک چندین گیگابایتی در ثانیه روبروست و حجم مبادلات بازرگانی خارجی آن کشور بسیار بیشتر از دولت ایران است  .  به این دلیل چین نمی‌تواند فیلترینگ را به شدتی که ایران تعبیه کرده است پیاده کند  .  دولت ایران این موقعیت را داراست که می‌تواند با خیال راحت از پیشرفته ترین اسباب فنی موجود در ایجاد سد اینترنتی استفاده کند  .  اگر چین چنین سیاستی را دنبال می‌کرد کل اقتصادش فلج می‌شد  . » جمهوری اسلامی ایران برای خاموش کردن صدای مخالفان هم از روش‌های کلی و خشن و هم از وسایل دقیق تکنیکی بهره می‌گیرد  .  با عطف به مقاله مورگان سن هاوزر نوشتار حاضر به بررسی پنج فنآوری مورد استفاده در سیاست فیلترینگ دولت ایران به منظور خاموش کردن صدای مخالفان می‌پردازد  . این روش از راه‌های موثری است که جلوی رفت و آمد ( ترافیک ) اینترنتی را بطور فله‌ای و بدون استثنا برای همه می‌بندد  .  دولت‌هایی چون جمهوری اسلامی برای پیاده کردن سیاست‌های سانسورگرانه خود از این راه همواره بهره جسته‌اند ، اما بکار بردن پراکسی می‌تواند مانع را دور زده و ارتباط را مجددا برقرار سازد  .  از آنجائیکه پراکسی‌ها خود دارای آدرس اینترنتی هستند ، پس می‌توانند به محض معرفی و انتشار گسترده مسدود شوند ، منتهی این امر از 24 تا 48 ساعت بطول می‌انجامد  .  این کار را معمولا با دستکاری در‌ها انجام می‌دهند  . همانطوری که مشاهده می‌شود ، این اقدام آسان است ولی راه موثری برای مسدود کردن ترافیک اینترنتی نیست ، زیرا نمی‌تواند جلوی ارتباط مستقیم بین دو کامپیوتر را بگیرد  .  بویژه اگر کاربران یا شرکت‌های دلسوز با تعبیه مدارهای چند جهشی و با به کار گرفتن و اتصال زنجیره‌ای سرورها یک حلقه پراکسی ایجاد کنند و در اختیار کاربران دیگر قرار دهند  .  کاربران می‌توانند با استفاده از مهلت یکی دوروزه‌ای که تا مسدود شدن پراکسی قدیمی وجود دارد اقدام به تهیه پراکسی‌های جدید کنند تا در صورت بلوک شدن پراکسی قدیمی تر ، مجددا خود را به اینترنت متصل کنند  .  این یک بازی موش و گربه دایمی است که رژیم‌های دیکتاتوری به مردم خود تحمیل می‌کنند  .  سن هاوزر می‌گوید دولت ایران با استفاده از این راه جلوی دسترسی مردم به خبرهای بی‌بی سی و بویژه خبرهای مربوط به انتخابات را گرفت  . نسبت به مسدود کردن آدرس‌های اینترنتی ، این راه پیچیده تر و موثرتری برای قطع کردن ترافیک اینترنت است ، زیرا به جمهوری اسلامی امکان می‌دهد تا از عبور هر نوع فایل ( پرونده ) از پروتکل‌های مشخصی همچون FTP جلوگیری کند  .  این شیوه به صورت زیر انجام می‌شود  .  پروتکل حاکم بر اینترنت ، یعنی HTTP ( اچ تی تی پی )، قواعد خاصی دارد که بر همگان ، منجمله دست اندرکاران مخابرات در دولت‌های دیکتاتوری نظیر دولت ایران ، آشکار است  .  طبق ضوابط حاکم بر HTTP نقل و انتقال فایل معمولا با استفاده از پروتکل FTP ( اف تی پی ) انجام می‌شود  .  برای اینکه اف تی پی بتواند کار خود را انجام دهد و فایل مورد نظر را با استفاده از اینترنت از کامپیوتری به کامپیوتر دیگر انتقال دهد پورت 21 باید باز باشد  .  دولت‌های دیکتاتوری می‌توانند با بستن و یا کم کردن پهنای باند اف تی پی جلوی چنین نقل و انتقالی را بگیرند  .  سن هاوزر معتقد است این روش شکل دادن به ترافیک معمول ترین روشی است که توسط دولت‌ها اعمال می‌شود ، زیرا « کار چندانی نمی‌برد و اعمال آن نسبتا آسان است  . » اطلاعات در حالت عام خود بصورت تقلیل داده‌شده‌به عناصر صفر ( 0 ) یا یک ( 1 ) بر روی کامپیوتر ضبط و ذخیره‌شده‌و یا پس از تنظیم در درون بسته‌های اطلاعاتی از درون سیم‌ها و کابل‌ها از کامپیوتری به کامپیوتر دیگر منتقل می‌شوند  .  تفتیش کم عمق بسته‌ها ی اطلاعاتی ( SPI ) صورت گسترده تر تکنیک موسوم به تفتیش عمیق بسته‌های اطلاعاتی ( DPI ) است که اساسا بسته‌های اطلاعاتی را بر اساس محتوای آن مسدود می‌کند  .  در زیر تفتیش عمیق بسته‌های اطلاعاتی نیز شرح داده‌شده‌است  .  همان‌طور که در زیر خواهد آمد ، در تفتیش عمیق ، بسته‌های اطلاعاتی توقف داده‌شده‌و محتوای آن به علاوه محتوای خرجی Payload و پوشش Header آن مورد انگشت نگاری قرار گرفته و شناسایی می‌شود  .  تفتیش عمیق به علت موشکافی دقیق و فراگیر بودن عمل بسیار کندتر از تفتیش کم عمق صورت می‌گیرد و بنابراین صرفا در ترافیک با حجم کم کارآیی مناسبی دارد  .  در ترافیک سنگین معمولا از تفتیش کم عمق استفاده می‌شود زیرا در این نوع تفتیش تنها پوشش مورد بازبینی قرار گرفته و براساس همین تفتیش در مورد ترافیک تصمیم‌های عام و کلان گرفته می‌شود  .  تفتیش کم عمق به همین دلیل سریعتر عمل می‌کند  .  هرچند تفتیش کم عمق نمی‌تواند به خوبی تفتیش عمیق ترافیک اینترنتی را برای جمهوری اسلامی مورد تجزیه و تحلیل قرار دهد ، با این حال سن هاوزر معتقد است که از تفتیش عمیق بهتر می‌تواند با حجم ترافیک سنگینی که ایران دارد روبرو شود و آن را در صورت لزوم مسدود کند  . سن هاوزر می‌گوید ، تفتیش کم عمق به عنوان ابزار « از پالا یش کمتری نسبت به تفتیش عمیق برخوردار است ، لیکن توانایی آن را دارد که حجم ترافیک بیشتری را مورد بازبینی قرار دهد  .  اگر مثلا در پوشش یک بسته اطلاعاتی ذکر‌شده‌باشد که این بسته متعلق به لایه خاصی از SSL ( اس اس ال ) است ، عوامل این ابزار آن را فرض گرفته و در صورت بی‌مانع بودن از عبور آن جلوگیری نمی‌کنند  . » با این همه سن هاوزر متذکر شد که این شیوه تیغه دولبه است  .  اگر کاربری بسته اس اس ال خود را در پوشش به عنوان یک بسته اف تی پی معرفی کند ، عامل تفتیش‌کننده قادر نخواهد‌بود خلاف آن را تشخیص دهد  . این شیوه نسبت به تفتیش کم عمق از ظرافت بیشتری در خفه کردن اطلاعات برخوردار است  .  عامل اجرایی این شیوه نه تنها به پوشش هر بسته اطلاعاتی نظر دارد ، بلکه طول آن را نیز اندازه‌گیری کرده و فرکانس ارسال و سایر خواص آن را نیز می‌سنجد تا بتواند در مورد محتوا تصمیم لازم را اتخاذ کند  .  سن هاوزر می‌گوید دولت فیلتر‌گر می‌تواند با استفاده از این شیوه بسته‌های اطلاعاتی را بهتر رده‌بندی کند  .  این مساله باعث می‌شود تا صرفا ترافیک نشات گرفته از کاربران سیاسی مورد نظر مسدود شود در حالی که ترافیک برآمده از مراکز بازرگانی به حال خود رها می‌شود تا بطور عادی جریان یابد  . او می‌گوید ، « بسیاری از چیزها به صراحت نمی‌گویند که چه هستند  .  به عنوان مثال قسمت عمده ترافیک VPN ( وی پی‌ان ) از ترافیک SSH ( اس اس اچ ) قابل تمیز نیست  .  این به آن معناست که اگر ترافیک وی پی‌ان مسدود شود ، جلوی ترافیک اس اس اچ نیز گرفته خواهد شد  .  اما اگر شرکت‌های تجارتی برای امور بازرگانی خود به ترافیک وی پی‌ان متکی باشند ، آنگاه چه اتفاقی خواهد افتاد  ؟  در این صورت می‌توان از سیستم انگشت نگاری کرد تا دو پروتکل را از یکدیگر بازشناسد  . » تفتیش عمیق بسته‌های اطلاعاتی پرهزینه ترین ، ظریف ترین ، و کارآمدترین روشی است که دولت‌های خودکامه از قبیل جمهوری اسلامی برای مسدود کردن ترافیک اینترنتی در اختیار دارند  .  همانطوری که در بالا آمد ، در این روش تنها پوشش بسته‌های اطلاعاتی مورد بازبینی قرار نمی‌گیرد بلکه مضمون بسته‌ها نیز بررسی می‌شود  .  چنین امری به دولت اجازه می‌دهد تا بطور دقیق تر و موشکافانه تری نسبت به روش‌های دیگر عمل کرده و بسته‌های اطلاعاتی را از مد نظر بگذراند  . سن هاوزر می‌گوید ، « دیدن محتوای یک بسته اطلاعاتی بخودی خود چیزی دستگیرتان نمی‌کند ، بویژه اگر آن محتوا بصورت رمزی ضبط‌شده‌باشد  .  اما کنار هم گذاشتن حتی محتوای به رمز درآورده‌شده‌و اطلاعاتی که از انگشت نگاری بسته‌های اطلاعاتی و تفتیش کم عمق به دست می‌آید به اندازه‌ای هست که تصویر کمابیش درستی از نوع ترافیک مورد نظر بدست دهد  . » با تمام مواردی که در کارآمدی تفتیش عمیق برشمرده شد ، عللی هم وجود دارد که از جذابیت این روش می‌کاهد  .  مثلا باید این نکته را در نظر داشت که تفتیش عمیق روش بسیار پیچیده‌ای است و نسبت به سایر روش‌های بازبینی ترافیک اینترنتی گران تر تمام می‌شودچون نیاز به نیروی کار پیچیده و حرفه‌ای دارد  .  اما از طرف دیگر ، بقول سن هاوزر ، هرچه کاربران هوشمندی به خرج بدهند و بطور موقتی راه‌هایی را بیابند تا آن را دور بزنند ، ولی متصدیان و مدیران سیستم قادر خواهند‌بود با کشف آن راه‌ها نقایص سیستم خود را برطرف کرده و راه‌ها را بروی کاربران ببندند  . سن هاوزر می‌گوید ، « هرگاه نقصی در سیستم کشف شود و آن را اصلاح کنند ، شما آن مورد را باخته‌اید ، و باید بدنبال راه‌های واقعی برای دور زدن آن باشید  . » سن هاوزر می‌گوید دولت ایران با اینکه از شلوغی‌های پس از انتخابات اخیر غافلگیر شده‌بود ، اما اکنون دیگر با هوشمندی تمام این فن آوری‌ها را به خدمت گرفته است  .  در واقع تنها علتی که دولت نتوانسته تا کنون شبکه‌های ارتباطی مخالفین را بطور کامل ببندد این است که آن‌ها با استفاده از ارتشی از هکر‌ها به مقابله برخاسته‌اند و بطور خستگی ناپذیری به جستجوی نقایص کار خود می‌پردازند  . او می‌گوید « این یک مسابقه تسلیحاتی واقعی است  .  آن‌ها یک مشکلی را سر راه ما می‌اندازند ، و ما آن را دور می‌زنیم  .  سپس آن‌ها مشکل دیگری ایجاد می‌کنند ، و ما مجددا از آن عبور می‌کنیم  .  این مساله ادامه خواهد داشت تا نیاز به آن برداشته شود  .  هنوز معلوم نیست چه شرایطی به این مسابقه خاتمه خواهد داد  . »