انوشیروان روحانی، سازنده آهنگ های سلطان قلب ها، گل سنگم و تولدت مبارک ٧٢ ساله شد
انوشیروان ٩ ساله بود که صدای پیانوی او برای نخستین بار از رادیو ایران پخش شد و از آن زمان یعنی از سال ١٣٢٧ تا کنون او یکی از چهره های معروف و مطرح هنری ایران به شمارمی رود
چند روز پیش ، هم زمان با اول مرداد ماه 1390 ، انوشیروان روحانی ، آهنگساز و نوازنده برجسته پیانو 72 ساله شد  .  هنرمندی که بیش از دو نسل از ایرانیان با موسیقی و آهنگ‌های معروف او آشنایی داشته و چهل سال است که با آهنگ « تولد تولدت مبارک » او با شعری از « پرویز خطیبی » زندگی کرده‌اند  . موسیقی این هنرمند برجسته و هریک از نغمه‌ها و آهنگ‌هایش برای ایرانیان در هرکجای جهان که باشند رنگ و بویی ایرانی دارد و یادآور آن خاک وبوم است  . انوشیروان روحانی ، برادر بزرگ سه هنرمند برجسته دیگر ، شهرداد ، اردشیر و شهریار روحانی در سال 1318 در رشت به دنیا آمد  .  پدرش رضا روحانی موید ، مهندسی‌بود که هم خوب ویلن می‌نواخت و هم شاعر‌بود و انوشیروان از همان اوان زندگی از او بسیار آموخت  .  او نخستین آهنگ خود را در 6 سالگی ساخت  .  آهنگی که آن را « اولین تانگو » نامید و بعدها پدرش شعری برای آن سرود  .  با آگاهی از نبوغ شگفت آوراین نوازنده خردسال ، پدر او را برای آموزش موسیقی نزد استاد بزرگ پیانوی آن زمان جواد معروفی فرستاد و انوشیروان بعدها هم نزد استادانی چون روح الله خالقی به یادگیری موسیقی پرداخت  . انوشیروان9 ساله‌بود که صدای پیانوی او برای نخستین بار از رادیو ایران پخش شد و از آن زمان یعنی از سال 1327 تا کنون او یکی از چهره‌های معروف و مطرح صحنه هنرموسیقی مدرن ایران به شمارمی رود  . در بخشی از کتاب « خاطراتی از هنرمندان » نوشته پرویزخطیبی ، روزنامه نگار ، طنزنویس ، نمایشنامه نویس و ترانه سرایی که اول ماه اوت امسال 18 سال از درگذشت او می‌گذرد ، خاطره جالبی از انوشیروان روحانی آمده است  .  این کتاب که تا کنون 6 بار در داخل و خارج از ایران تجدید چاپ‌شده‌است برای خوانندگان از نسل‌های مختلف و به خصوص درمیان جوانان امروزی دارای جنبه‌های جامعه‌شناسی ارزشمندی است  .  درواقع « خاطراتی از هنرمندان » نوعی سیروسیاحت در دوران پیش از انقلاب در ایران به شمار می‌رود و دوران ٥٥ ساله زندگی و فعالیت‌های پرویز خطیبی ، دوستان و همکارانش ونیزجامعه هنری ، سیاسی و اجتماعی زمانه او را به خوبی به نمایش گذاشته است  . در یکی از جالب ترین بخش‌های کتاب خاطراتی ازهنرمندان ، پرویزخطیبی درباره آشنایی خود با آهنگساز جوانی به نام « انوش » ( انوشیروان روحانی ) نوشته است که بعدها درساختن شعری بر روی آهنگ « تولدت مبارک » و ترانه معروف دیگری به نام « عزیزجون » با صدای « امل ساین » خواننده ترک با او همکاری می‌کند : پرویز خطیبی می‌نویسد : در سال 1336 وقتی با قطار وارد شهر صنعتی « اشتوتکارت » آلمان شدم ، مصطفی اسکوئی و عباس شاپوری با یک دسته گل زیبا به پیشوازم آمده‌بودند  .  همراه آن‌ها یک پسربچه خوشرو و همیشه خندان‌بود که عباس او را به عنوان « انوش » به من معرفی کرد  .  انوش در حقیقت مدتی در کلاس شاپوری تعلیم موسیقی می‌دیده است و حالا همراه با خانم و آقای شاپوری به مونیخ آمده‌بود تا بقول خودش دنیا را سیاحت کند  . بین راه در اتومبیل ، شاپوری گفت که انوش یکی از بهترین شاگردان استاد جواد معروفی است و پنجه شیرینی دارد  .  راستش من از دوران کودکی ابتدا با نوای پیانوی مشیر همایون شهردار و صفحه معروف راست پنجگاه و بعدها با محجوبی و معروفی به این ساز دلبستگی پیدا کردم  .  محجوبی و معروفی اگر چه هرکدام با سبک و سیاق خاص خودشان می‌نواختند اما برای من ارزش زیادی داشتند  .  هم این و هم آن با پنجه‌های سحر انگیز خود مرا ساعت‌ها از خود بیخود می‌کردند  .  آنشب سر میز شام از انوش پرسیدم :« چه وقت می‌توانم سازت را بشنوم  ؟ » گفت :« هروقت دسترسی به پیانو پیدا کردم برات می‌نوازم  . » محل اقامت مصطفی و مهین اسکوئی دریک دهکده زیبا به نام « دیسن »‌بود که تا مونیخ بیست دقیقه فاصله داشت  .  شب‌ها کنار دریاچه و توی کوچه پس کوچه‌های دیسن محشری‌بود  .  ده‌ها دختر و پسر جوان سرمست و شاد سوار قایق‌های موتوری می‌شدند و روی دریاچه می‌گشتند  .  کوچه‌های باریک و کج و کوله ولی بسیار تمیز دهکده آدم را بیاد پاریس و محله‌های نزدیک به رودخانه « سن » می‌انداخت  .  یک شب با داود خواهر زاده اسکوئی و انوش ( روحانی ) به سینما رفتیم و در مراجعت سری به یک میکده یا « بار » زدیم  .  به محض ورود خانمی که صاحب بار‌بود جلو آمد و با ادب و احترام گفت :« متاسفانه ورود این آقا کوچولو به بار ممنوع است  . » فهمیدم که منظورش انوش است ، گفتم : او هیجده سال دارد  .  گفت : قد و بالایش که نشان نمی‌دهد  ! مجبور شدیم از انوش بخواهیم تا پاسپورتش را ارائه بدهد  .  در پاسپورت او نوشته شده‌بود : انوشیروان روحانی ، فرزند رضا تولد 1318 که این تاریخ به تاریخ مسیحی هم ذکر شده‌بود  . آن شب در آن بار مدتی نشستیم  .  انوش اهل مشروب خوردن نبود و معمولا وقتی اسم شراب یا آبجو را می‌بردی صورتش سرخ می‌شد  .  چند مشتری مست و نیمه مست به‌طور متفرق صندلی‌ها را اشغال کرده‌بودند و یک زن سالخورده که بعدها معلوم شد مادر صاحب بار است پشت پیانو آهنگی را می‌نواخت  .  داود آهنگی را اسم برد و از خانم خواست که آن آهنگ را بنوازد ولی او گفت که چنین آهنگی را بیاد ندارد  .  حالا موقعی‌بود که انوش دستی به کلیدهای پیانو برساند اما این جوان کمرو امتناع می‌کرد  .  اما بالاخره انوش پشت پیانو نشست ، بار از صدای خنده و صحبت آن چند مشتری مست پر‌بود ولی برخورد پنجه‌های انوش با کلیدهای پیانو و آغاز آن آهنگ که با قدرت شروع می‌شد همه را به سکوت واداشت  .  سه چهار دقیقه بعد که آهنگ به پایان رسید مشتری‌های بار بشدت برای آن نوازنده کوتاه قد و خجالتی ابراز احساسات کردند  . خطیبی در ادامه خاطرات خود از آن دوران می‌نویسد : چهارسال بعد یعنی در پائیز سال 1340 که من پس از 8 سال ممنوعیت کاری ( به دلیل انتشارروزنامه فکاهی سیاسی حاجی بابا در دوران وقوع وقایع 28 مرداد 32 ) به رادیو برگشتم انوشیروان روحانی را دیدم که به شورای موسیقی می‌رفت تا آهنگ‌های تازه اش را عرضه کند  .  همان روزها از او خواسته شده‌بود تا برای برنامه پرشنونده شما و رادیوی صبح جمعه یک آرم مخصوص بسازد  .  حاصل همکاری انوشیروان روحانی و کریم فکور آهنگ اول این برنامه‌بود که همه با هم می‌خواندند :« شنبه  ...  یکشنبه  ...  دوشنبه  ...  سه شنبه  ..  چهارشنبه  ..  پنج شنبه  ...  جمعه تعطیله  .. » و بعد آهنگ‌های دیگرش را خوانندگان مختلف و بیش از همه پوران به گوش شنوندگان رادیو رساندند  .  آهنگ « گل سنگم » او با شعر « بیژن سمندر » اولین بار با صدای خواننده ترک « امل ساین » پخش شد  .  ماجرای ساختن شعر دیگر انوشیروان برای این خواننده که « عزیز جون » نام داشت به این شرح است : حدود ساعت ده شب شنبه تلفن خانه من زنگ می‌زند  .  گوشی را که بر می‌دارم صدای انوش را می‌شناسم  .  مدتی احوالپرسی می‌کند و برطبق معمول می‌خندد : خواب که نبودی  ؟ - نه  ..  چه‌شده‌که این وقت شب یاد من کردی انوش  ؟ - شب جمعه آینده ، امل ساین خواننده ترک کنسرتی دارد که من هم در آن شرکت می‌کنم  .  قرار است او دو آهنگ مرا با شعر فارسی بخواند  ..  اولی گل سنگ است که شعرش را سمندر درست کرده ولی تکلیف شعر دوم روشن نیست و من می‌خواهم تو این شعر را برایم بسازی  .  با تعجب می‌گویم :« شوخی می‌کنی انوش جان  ؟ »- نه جان خودم جدی است  .  به او می‌گویم : من فرصتی ندارم چون فردا صبح عازم آمریکا هستم  .  چرا به کریم فکور مراجعه نمی‌کنی  ؟  می‌گوید : کریم در مسافرت است  .  متاسفم من دارم چمدانم را آماده می‌کن و توی این وضعیت توی مود شعر ساختن نیست  .  انوشیروان روحانی اصرار می‌کند :- برای تو که کاری نداره  .  مثل آب خوردن است  .  و بعد شروع می‌کند به خواندن آهنگ که بقول خودش یک « معر » روی آن گذاشته است  .  ناچار قلم و کاغذ برمیدارم و سیلاب‌های شعر را یکی یکی می‌نویسم ، می‌گوید :- کی پرواز‌داری  ؟  جواب می‌دهم : هفت صبح فردا  ..  بهتره یک ساعت دیگه به من تلفن کنی  .  راضی می‌شود و گوشی را می‌گذرام و ضمن جمع کردن لباس و کفش و غیره به فکر مضمون تازه‌ای هستم : یکساعت بعد تلفن مجددا زنگ می‌زند  .  انوش است  .  می‌گویم یادداشت کن  .  من می‌خوانم و او می‌نویسد  .  با تشکر فراوان و آرزوی سفری خوش خداحافظی می‌کند  .  من به آمریکا می‌آیم و برخلاف دفعات قبل ماندنی می‌شوم  .  یک سال بعد در خانه دوستی در نیویورک نواری بدستم می‌رسد که خواننده آن امل ساین و سازنده آهنگ‌هایش انوشیروان روحانی است  .  نه از من و نه از شاعران دیگر هیچ اسمی روی نوار نیست  ! جالب است که این اتفاق ، یعنی سفارش تلفنی برای ساختن شعر یک بار دیگر هم افتاده‌بود  .  در سال 13٥0 گویا کارخانه اتومبیل‌سازی « پیکان » قصد داشت سالگرد مونتاژ اتومبیل‌های خود را جشن بگیرد و از انوشیروان روحانی خواسته‌بودند تا در مقابل دریافت ٥0 هزار تومان دستمزد آهنگی را که مناسبت داشته باشد بسازد و در این مراسم با گروه کر اجرا کند  .  او باز هم به یاد من افتاد و در یک مکالمه تلفنی گفت که : می‌خواهم آهنگی بسازم و آن را جانشین آهنگ خارجی Happy Birthday کنم  .  آهنگی که این روزها درجشن تولد بچه‌های ایرانی مرتبا خوانده می‌شود  .  انوشیروان اضافه کرد که : حتی با یک کمپانی ژاپنی صحبت کرده‌ام تا این آهنگ را در دستگاه‌های مخصوصی جا دهد که به دریخچال خانه وصل می‌شود و هنگام باز شدن در ، صاحب یخچال آهنگ تولد جدید را می‌شنود  . شعر مورد نظر انوش را دو سه روز بعد به او تحویل دادم :