تظاهرات ، «اشغال لس آنجلس» و همراهی رژه هنری موزه «جان پل گتی »
در مدتی کوتاه، گروه های مختلف اعتراض کنندگان که به صورت جداگانه اما با هدفی واحد برای انجام تظاهرات به «داون تاون» آمده بودند ناگهان مرکز شهر لس آنجلس را تبدیل به صحنه ای برای اجرای نمایش های سیاسی کردند
در آخرهفته‌ای که گذشت ، جمعیت کثیری از ساکنان شهر لس آنجلس به پیروی از اعتراضات مردمی سه هفته گذشته در « وال استریت » نیویورک برعلیه سرمایه داران طمع کار ، مرکز این شهر را تبدیل به صحنه بزرگی برای تحصن ، اجرای برنامه‌های هنری و انجام تظاهراتی به نام « اشغال لس آنجلس » کردند  . تظاهرکنندگان باشنیدن خبر این گردهم آیی از طریق « توئیتر »، « تامبلر » و دیگر سایت‌های اجتماعی خود را از نقاط مختلف لس آنجلس به مرکز شهررسانده و اغلب آن‌ها شنبه شب را در چادرهایی که روی چمن‌های مقابل ساختمان شهرداری برپا کرده‌بودند به صبح رساندند  . صبح روز یکشنبه ، ضمن رژه و راهپیمایی در نقاط مختلف شهر ، گروهی از هنرمندانی که به تظاهر‌کنندگان پیوسته‌بودند دست به اجرای برنامه‌های هنری از جمله رقص ، تئاتر و اجرای موسیقی زدند  . در مدتی کوتاه ، گروه‌های مختلف اعتراض کنند که به صورت جداگانه اما با هدفی واحد برای انجام تظاهرات به « داون تاون » آمده‌بودند ناگهان مرکز شهر لس آنجلس را تبدیل به صحنه‌ای برای اجرای نمایش‌های سیاسی کرده و اعلام کردند که در روزهای آینده نیزدست ازتظاهرات برعلیه شرکت‌های سرمایه‌داری طمع کار برنخواهند داشت  . برخی از این تظاهرکنندگان درحالی که پلاکارد‌های بزرگی با عکس‌ها و نوشته‌های اعتراض آمیزدر دست داشتند پیاده روها را به اشغال خود در آوردند و به نواختن « نی انبان » ( نوعی ساز بادی اسکاتلندی ) پرداختند  .  برخی دیگر در کنار خیابان به کشیدن نقاشی و نوشتن شعارهای تازه مشغول‌بودند و عده‌ای نیز برای برنامه‌ریزی هرچه موثرتر این تظاهرات درهمان گوشه خیابان تشکیل جلسه می‌دادند  .  سرنشینان اتومبیل‌هایی که از کنار این تظاهر‌کنندگان می‌گذشتند با به صدا درآوردن بوق ماشین‌های خود ، حمایت خود را از آن‌ها نشان می‌دادند و رستوران‌های اطراف با اهدای غذا و آب آشامیدنی و توالت‌های موقت با این تظاهرکنندگان همراه می‌شدند  . جنبش‌های اخیر در « وال استریت » نیویورک که از آخرهفته گذشته به شهرهای دیگر آمریکا از جمله واشنگتن دی سی ، آلبانی و لس آنجلس نیز سرایت کرده موجب‌شده‌است تا گروه کثیری از جوانان و سایر شهروندان آمریکایی در پارک « زوکوتی » در جنوب « منهتن » در نیویورک اردو بزنند  .  آن‌ها گفته‌اند تا زمستان امسال در همین مکان باقی مانده و به اعتراضات خود علیه فساد در بازار بورس ، مصادره خانه‌های مردم توسط بانک‌ها ، نرخ بالای بیکاری و نجات بانک‌های ورشکسته با استفاده از اموال مالیات‌پردازان آمریکایی به دست دولت ادامه خواهند داد  . تظاهرکنندگان درشهر لس آنجلس امیدوارند تا فشارهای مردمی بر سرمایه داران آمریکایی ، از حرص و طمع آن‌ها بکاهد و منجر به بهبود وضعیت کاری و درنهایت شرایط اقتصادی مردم آمریکا شود  . « میلی وایت » زن تظاهرکننده‌ای که در مقابل شهرداری لس آنجلس اردو زده است می‌گوید :« ما حقیقتا از این که شرکت‌های بزرگ این کشور اموال ما را به سرقت می‌برند به ستوه آمده ایم  .  اغلب ما بیکارو درحال از دست دادن خانه‌هایمان هستیم  .  اغلب مزایای ما در حال قطع شدن است  .  این مشکلی است که همه مردم به نوعی درگیر آن هستند  . » کلارک دیویس تظاهر‌کننده دیگری است که می‌گوید :« هدف ما جلب توجه به بی‌عدالتی‌های گسترده در این مملکت است که منشائ آن ساخت و پاخت میان شرکت‌های بزرگ با سیاستمداران این کشور برای حفظ منافع آن هاست که منجر به محرومیت مردم آمریکا از حقوق شهروندی و اجتماعی شان‌شده‌است  .  به خاطرهمین هم دیگر کسی صدای مردم آمریکا را نمی‌شنود  . » تظاهرکنندگان امیدوارند دامنه این اعتراضات به شهرهای بزرگ دیگر در سراسر امریکا کشیده شود و از هم اکنون اعضای برخی از اتحادیه‌های کارگری امریکا ، از جمله اتحادیه کارکنان بخش حمل‌ونقل و اتحادیه آموزگاران امریکا ، به تظاهرات در شهرهای مذکور برضد شرکت‌های بزرگ تجاری ، بانک‌ها و بازارهای بورس امریکا برای نشان دادن خشم و نارضایتی خود از ادامه نابرابری‌های مالی و اقتصادی درایالات متحده ، پیوسته‌اند  . بلیک دیگانگی یک دانشجوی 20 ساله کالج « سن ژاکینتو » در حومه لس آنجلس می‌گوید خبر تظاهرات نیویورک را از دوستانش در آن شهر شنیده است :« من روی یوتیوب این تظاهرات را تماشا کردم و واقعا شگفت زده شدم  . » بلیک می‌گوید او یک فعال سیاسی نیست اما به همراه پسر خاله اش « لوگان رایلی » 23 ساله از راه دور به لس آنجلس آمده و شب را در کیسه‌های خواب گذرانده‌اند  .  او می‌گوید آن‌ها واقعا از اینکه نمی‌توانند کاری پیدا کنند خسته شده‌اند :« من همیشه دلم می‌خواست در دهه 60 میلادی آمریکا حضور داشتم  .  زمانی که این نوع تظاهرات عمومیت داشت و هر آن مردم به دلیلی به خیابون‌ها می‌ریختند  .  البته این خیلی از آن تظاهرات کوچکتره اما بازهم خوبه که می‌تونیم بیاییم اینجا و حرفمون رو بزنیم  . » جاشوآ رایت جوان 27 ساله دیگری است که بخشی از دوران خدمت سربازی خود را در جنگ عراق گزرانده است :« من اینجام چون ضمن خدمت دوبار به عراق فرستاده شدم  .  من شاهد مرگ صدها سرباز در عراق بوده‌ام  .  اما چرا این‌ها جانشان را از دست دادند  ؟  جواب این سئوال این است که آن‌ها برای سرمایه داران آمریکا مردند  ..  این مسئله همان چیزی است که باید عوض بشه  . » بنا برگزارش پلیس شهر لس آنجلس ، این تظاهرات آرام بدون هرگونه درگیری تظاهرکنندگان با پلیس ادامه یافت  .  اما هنوز مشخص نیست که این تظاهرات تا کی ادامه خواهد یافت  . رژه هنری از زیر طاق نصرتی که با بادکنک‌های رنگی تزئین شده‌بود آغاز شد و رقاصان نخستین صحنه شناور ، تی شرت‌هایی به تن داشتند که روی آن شعارهایی درمورد حمایت از مهاجران و ضدیت با شرکت‌های سرمایه‌داری نوشته شده‌بود  . رژه صحنه‌های شناور که بخشی از مراسم گشایش جشن‌های هنری منطقه‌ای به نام « پاسفیک استاندارد تایم » به شمار می‌رفت را موزه « جان پل گتی » ترتیب داده‌بود و به هنرهای شهر لس آنجلس بین سال‌های 194٥ تا 1980 اختصاص داشت  .  این رژه تمام مردم از جوامع مختلف لس آنجلس را ترغیب می‌کرد تا در هنر ، موسیقی ، رقص ، فعالیت‌های اجتماعی و اجرای برنامه‌های هنری شرکت کنند  .