عادی سازی ایران
این آن ایرانی است که لیبرال هایی چون استیون کینزر باید حمایتش کنند نه حاکمان مذهبی غاصبی که ایستاده بر گردن مردم ایران، مدعی‌اند به نمایندگی از آنها حرف می‌زنند.
در سوریه ، بشار اسد با جلوگیری از رسیدن کاروان‌های کمک‌های بشردوستانه به غیرنظامیان مستاصل ساکن شهرهای محاصره‌شده‌می‌کوشد دشمنانش را به زانو در آورد  .  این سیاست را " از گرسنگی بمیر یا زانو بزن " می‌خوانند که علنا از سوی حزب الله لبنان و به‌طور تاکتیکی توسط ایران و نیروی قدس اش در سوریه حمایت می‌شود  . پس چه زمانی بهتر از این که لیبرال‌های نیک اندیش بپرسند : " آیا ایران واقعا چنین شرور است  ؟ " استیون کینزر ، پژوهشگر دانشگاه براون و خبرنگار پیشین نیویورک تایمز ، یادداشت جدید خود در روزنامه پولیتیکو را این چنین آغاز می‌کند : " تضعیف ایران عجیب ترین و شکست خورده ترین سیاست در میان تمام برنامه‌های سیاست خارجی آمریکا است  .  آمریکایی‌ها به ایران به عنوان یک شرور بسیار بیرحم نگاه می‌کنند نه به عنوان کشوری که گاهی منافع اش با منافع ما در تضاد قرار می‌گیرد  . " مقاله کینزر همزمان با لغو تحریم‌های ایران و آزادی گروگان‌های آمریکایی از ایران پس از حبسی طولانی منتشر شد  .  دولت اوباما علنا تاکید دارد که توافق هسته‌ای به معنای نرم شدن نگاه آمریکا به ایران نیست ، اما حامیان هیجان زده توافق هسته‌ای طور دیگری فکر می‌کنند  . استیون کینزر می‌نویسد : " تصور ما از ایران به عنوان تهدیدی حیاتی علیه منافع آمریکا به‌طور فزاینده‌ای دور از واقعیت است  .  تحولات هفته‌های گذشته ممکن است به آهستگی این تصور را از بین ببرد که لازمه میهن پرستی آمریکایی ، تنفر از ایران است  . " این نگرشی غریب است  .  میهن پرستی من هرگز تحت تاثیر نگاهم به ایران دستخوش تغییر و تحول‌نشده‌است  .  من حتی از ایران تنفر ندارم ؛ اگر منظور از " ایران " میلیون‌ها تظاهر‌کننده همقدم با ندا آقا سلطان در جریان جنبش سبز باشد ؛ یا یاران همراه هاشم شعبانی ، شاعر ایرانی عرب ، که دو سال پیش به اتهام " محاربه " اعدام شد ؛ یا هزاران کاندیدایی که به‌طور معمول به علت عدم التزام کافی به ولایت فقیه در انتخابات رد صلاحیت می‌شوند  . این آن ایرانی است که لیبرال‌هایی چون کینزر باید حمایت اش کنند ، نه حاکمان مذهبی غاصبی که ایستاده بر گردن مردم ایران ، مدعی‌اند به نمایندگی از آن‌ها حرف می‌زنند  .  اما ما از دوره‌ای که سیاست خارجی لیبرال آمریکا مساوی شکل دادن منافع کشور حول ارزش‌های مان‌بود ، نه عکس آن ، بسیار دور افتاده ایم  .  ما دیگر کمتر از آمال لیبرال مردم در اقصی نقاط جهان به ویژه تحت حکومت‌های دیکتاتوری ضد آمریکایی حمایت می‌کنیم  . سیاست خارجی لیبرال امروز ، برگرفته از رویکرد چرچیل ، سازش پیچیده‌شده‌در واقعگرایی اخلاق محور است  .  در مورد ایران ، این به معنای آن است که ما به همان اندازه گناهکاریم که ایرانی‌ها گناهکارند ؛ این که منافع ملی ما ایجاب می‌کنند شرایط ایرانی‌ها را درک کنیم ؛ و این که بهترین راه مرتفع کردن بدبینی‌ها و طی زمان از بین بردن نفوذ تندروهای ایرانی ، تعامل هر چه بیشتر با میانه روها و نمایش حداکثر انعطاف‌پذیری دیپلماتیک است  . این تئوری شسته و رفته‌ای است که در هر تجربه غلط بودنش ثابت‌شده‌است  .  دولت کارتر خمینی را به عنوان " یک قدیس " مورد ستایش قرار داد ؛ سفارت ما اشغال شد  .  رونالد ریگان برای خمینی کیک تولد و مخفیانه تسلیحات فرستاد تا آزادی گروگان‌های لبنانی تسهیل شود ؛ چند گروگان آزاد شدند ، در حالی که چند تن دیگر به جای آن‌ها گروگان گرفته شدند  .  جهان از انتخاب محمد خاتمی رییس جمهوری " میانه رو " ایران استقبال کرد ؛ تاسیسات هسته‌ای مخفی ایران در دولت دوم او فاش شد  . سال 1388 ، در شب انتخابات ریاست جمهوری ، راجر کوئن در یادداشتی در نیویورک تایمز " پویایی جامعه بسیار تحصیلکرده و در حال تغییر " ایران را که او در سفرش به تهران با آن روبرو شده‌بود ، به فال نیک گرفت  .  او نوشت " امروز برابر دیدن ایران با ترور ساده انگارانه است  . " او پس از انتخابات برای نجات جانش از دست شبه نظامیانی که ندا آقا سلطان را در خیابان به قتل رساندند ، فرار کرد  . حال باید باور کنیم که سرانجام تغییری که کوئن و دیگران امیدش را داشتند فرا رسیده است  .  گواه آن هم ظاهرا رژیمی است که تا کنون وعده‌های هسته‌ای اش را ( در ازای دریافت یکصد میلیارد دلار ) حفظ کرده ، به سرعت ملوانان آمریکایی را ( پس از یک کودتای کوچک تبلیغاتی ) آزاد کرده است ، و اجازه داد دیگر گروگان‌ها ایران را ( پس از آزار و اذیت همسر و مادر یکی از گروگان‌ها و دریافت یک میلیارد و هفتصد میلیون دلار دیگر ) ترک کنند  . آیا این‌ها نشانه‌های یک رژیم جدید و رو به بهبود است  ؟  یا رژیمی که دلایل خوبی به دست آورده است تا باور کند همیشه می‌تواند برای رفتار بدش اخاذی کند  ؟  ایده نبود دلایل کافی برای پرهیز از خطر که مبنای اقتصاد است ابعادی در سیاست خارجی هم دارد  .  هر کشوری که دریابد هیچ‌گاه بهای خطراتی را که به آن دست می‌زند نمی‌پردازد ، به خطرات بزرگتری دست خواهد زد  .  وقتی صحبت از یونان ( مقروض و ورشکسته ) باشد به اندازه کافی نگران‌کننده است  .  این جا ما از ایران صحبت می‌کنیم  . ایران فقط زمانی کشوری " عادی " خواهد شد که دیگر جمهوری اسلامی نباشد  .  در ضمن ، تنها پرسش پیش رو این است که برای پیش‌برد عادی‌سازی روابط با ایران ، آماده ایم چقدر تحقیر شویم  .