معماری که از سادگی زیبایی خلق می کند
«یک آرشیتکت یا معمار خوب باید به این مساله آگاه باشد که نوع معماری او چه اثراتی بر روی دیگران دارد و مردم هنگامی که از کنار ساختمانی که او ساخته است می گذرند چه احساسی دارند»
گزارش فائزه المصری ، خبرنگار صدای آمریکا در واشنگتن دبورا برکه ، در طول مدت 25 سال گذشته ، به عنوان یک مهندس معمار موفق و سرشناس به کار اشتغال داشته است  .  امروزه طرح‌های معماری برکه به عنوان برخی از برجسته ترین ، مدرن ترین و مورد پسندترین بناهای ساختمانی معاصر مورد توجه قرار گرفته و او توانسته است ده‌ها جایزه معتبر معماری جهانی را از آن خود سازد  .  این طرح‌های زیبا و برجسته در عین حال نموداری از فلسفه و نگاه دبورا برکه به زندگی نیز می‌باشند  .  به عقیده این زن هنرمند ، تنها تجهیزات و زیبایی برای یک بنای ساختمانی کافی نیست بلکه چگونگی استفاده از این بنا‌ها در رابطه با جوامع پیرامون آن نیز باید مد نظر قرار گیرد  . اخیرا انتشارات دانشگاه « یل » دست به کار بی‌سابقه‌ای زده است و برای نخستین بار کتابی از آثارخانم دبورا برکه ( آرشیتکتی هنوز در قید حیات ) را تحت عنوان مجموعه آثار یک آرشیتکت برجسته به چاپ رسانده است  . دبورا برکه تا کنون ده‌ها بنای چشمگیر ومنحصر به فرد را از طریق شرکت ساختمانی خود که در سال 1982 در شهر نیویورک تاسیس کرده ساخته است در همین شهر به دنیا آمده و در آن جا رشد و نمو کرده و با تماشای ساختمان‌ها و آسمان خراش‌های حیرت انگیز ، تشویق‌شده‌است تا شغل معماری را برای خود انتخاب کند  .  او می‌گوید : « البته من در یک محله معمولی در ناحیه کوئینز در حومه نیویورک بزرگ شده‌ام جایی که صفی از خانه‌های کوچک در کنار هم ردیف شده‌اند  .  بااین وجود هریک از این خانه‌ها شکل مخصوص خود را داشتند  .  من به عنوان یکدختر نوجوان در شب‌های تابستانی توی خیابان‌های این محله بالا و پائین میرفتم و به این خانه‌ها نگاه می‌کردم و سعی می‌کردم رابطه بین نمای خارجیآن‌ها با چراغ‌های کوچک و بزرگ را با آن چه این نماهای بیرونی از داخل اینخانه‌ها به من می‌گفت را حس کنم  . » دبورا برکه در ادامه این سخنان می‌گوید : « خوب به خاطر دارم چهارده ساله‌بودم و یک شب گرم و تابستانی ماه اوت‌بود و من به خانه برگشتم و به پدر و مادرم گفتم من می‌خواهم آرشیتکت بشوم  . » از همان زمان تا کنون ، برای دبورا برکه ، رابطه میان نمای بیرونی خانه‌ها و داخل آن‌ها از جاذبه خاصی برخوردار است  .  او معتقد است که ساختمان‌ها چه مسکونی و چه غیر مسکونی نقش مهم و اساسی در زندگی یکایک ما ایفا می‌کنند  .  این‌ها اماکنی هستند که ما در آن‌ها زندگی می‌کنیم ، کار می‌کنیم ، به پرستش می‌پردازیم و از هنر و موسیقی لذت می‌بریم : « بعضی از این ساختمان‌ها ماکنی هستند که ما با آن‌ها یک رابطه بسیار نزدیک داریم  .  مثل خانه مسکونی یا محل کارمان  .  برخی دیگر ازآن‌ها تا این حد به ما مربوط نمی‌شوند اما به هرحال بخشی از زندگی ما را تشکیل می‌دهند و در ذهن ما حضوری روشن دارند مثل ساختمان‌هایی که در راه مدرسه یا رفتن به سر کار از کنار آن‌ها رد می‌شویم  . » برکه می‌گوید ، به همین دلیل است که یک آرشیتکت یا معمار خوب باید به خوبی از این مساله آگاه باشد که نوع معماری او چه اثراتی روی دیگران خواهد گذاشت  . برکه درادامه این سخنان می‌گوید : « مهم نیست اگر شما هرگز داخل این ساختمان نشوید یا ندانید که در داخل آن چه می‌گذرد اما چیزهایی مثل سطح نمای بیرونی ، اندازه آن در رابطه با ساختمان‌های دیگر و خلاصه این که آیا وجود این ساختمان تازه می‌تواند به شما حالت آرامش لازم را القا کند یا نه اهمیت خاصی در طرح‌های من دارد  . » برکه می‌گوید به نظر او این اصول و اساس معماری است که او به آن اعتقاد دارد و بر آن نام « معماری برای هر روز » را گذاشته است  .  او به طرح‌های شیک وساده‌ای که در جای خود قرار گرفته‌اند علاقمند است  .  این ساختمان‌ها به عقیده او هیچ کجای دیگر نمی‌توانستند ساخته شوند جز همانجا که هستند  ! برکه می‌گوید : « من فکر می‌کنم ما در حال حاضر در دنیایی زندگی می‌کنیم که اغلب اماکن شبیه به هم هستند  .  یک حالت نامکانی در این شبیه بودن وجود دارد که مرا به شدت آزار می‌دهد  .  من دوست دارم هر ساختمانی و هر محله‌ای شکل منحصر به فرد خود را داشته باشد  .  این به هیچ وجه به این معنی نیست که من در قرن بیست و یکم دنبال طرح‌های قدیمی رفته‌ام  .  بلکه منظور من این است که شما باید هنگام طرح ساختمان شرایط محیط پیرامون خود را هم در نظر بگیرید  . » در کتاب تازه انتشارات دانشگاه یل ، که تریسی مایرز آن را گردآوری کرده است ، بیش از 21 طرح از آثار معماری دبورا برکه جمع‌‌آوری‌شده‌است  .  ساختمان‌هایی که او در سواحل ایالت فلوریدا ساخته است ، یا ساختمان بانک اروین در شهر کلمبوس در ایالت ایندیانا  .  این ساختمان شامل یک جعبه بزرگ شیشه‌ای است که به حالتی معلق در طبقه فوقانی آن قرار گرفته و اجازه می‌دهد که نورخورشید به درون ساختمان بتابد  .  هم چنین موزه و هتل قرن بیست و یکم در شهر لویی ویل در کنتاکی  . برکه می‌گوید : « ما یک انبار بزرگ و متروکه قرن نوزدهم در منطقه پایین شهر لویی ویل را برداشتیم و آن را تبدیل به هتلی کردیم که یک موزه هنری در داخل آن قرار گرفته است  . » دبورا برکه معتقد است که این نوع ساختمان‌های قدیمی ، از انرژی نهفته‌ای برخوردارند :« از بین بردن چنین اماکنی یعنی از بین بردن این انرژی‌های نهفته و به همین دلیل هم من تصمیم گرفتم که بجای انهدام انبار قدیمی ، آن را درقلب یک ساختمان تازه جای دهم و آن را یک بار دیگر به صورتی مدرن داخل جامعه و زندگی روزمره مردم کنم  . » طرح ساختمایی که دبورا برکه برای دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه یل ساخته است نیز در این کتاب تازه گنجانده‌شده‌است : « این برای من افتخاری‌بود که بتوانم کارم را مورد استفاده افراد خلاق قرار بدهم  .  من نخواستم طرحی بسازم که نشان دهد من چه آرشیتکت خوبی هستم بلکه می‌خواستم مقادیر زیادی فضای باز و آزاد در اختیار این هنرمندان جوان بگذارم که در آن بتوانند به اهمیت و ویژه گی‌های کار خودشان پی ببرند  . » با این همه دبورا برکه معتقد است که طرح‌های ساده او امروز بیش از همیشه مورد نیاز مردم هستند : « قرن بیست و یکم در سال 2000 آغاز نشد بلکه در پاییز امسال آغاز شد و هنگامی که با درهم شکستن وضعیت اقتصادی ما متوجه شدیم که باید به روش‌های تازه‌ای برای ساختن ساختمان‌ها رو آوریم  .  مساله کمبود انرژی یکی از مسایل مهمی است که از طریق ایجاد ساختمان‌های ساده می‌توان با آن برخورد مثبتی داشت  . » برکه می‌گوید : « من فکر می‌کنم که ما امروز یک شیوه معماری لازم داریم که بتواند علاوه بر نشان دادن حساسیت نسبت به مسایل خاص زندگی بشر روی کره زمین بتواند پاسخگو به نیازهای تازه جامعه باشد  .  معماری که در آن سادگی نموداری از زیبایی است و نه وسایل ساختمانی گرانقیمت و ساختمان‌های سردرگم و پیچیده  . » دبورا برکه امیدوار است که مطالعه کتاب طرح‌های معماری او بتواند انگیزه‌ای باشد برای نسل تازه‌ای از معماران جوان تا آن‌ها هم بتوانند با ادغام سادگی و زیبایی اثرات تازه‌ای بر روی نمای بیرونی محل زندگی خود بگذارند  .