وانيا در خيابان ۴۲اُم <BR> Vanya on 42nd Street
فيلم که خود را در نقطه مقابل نمايشنامه و پروسه منحصربفرد توليدش قرار می دهد، از آنجا آغاز می شود که بازيگران نمايشنامه راه خود را از مي
کارگردان : لویی مال بازیگران : جولیان مور آمریکا ، 1994 ، رنگی ، 119 دقیقه محصول کارگاه تئاتری آندره گرگوری که بنام « عمو وانیا » شهرت زیادی بهم زده‌بود در سالن تئاتر متروکی در خیابان 42‌ام نیویورک بروی صحنه رفت  .  اما از آنجا که کارگردان آندره گرگوری آن را برای نشان دادن روی صحنه زیاده از حد خصوصی یافت ، از دوستش لویی مال خواست آن را بروی فیلم ضبط کند  .  دیوید ممت ، سینماگر و نویسنده آمریکایی ، نیز فیلمنامه وانیا در خیابان 42ام را بر اساس نماینامه آنتوان چخوف نوشت  . فیلم که خود را در نقطه مقابل نمایشنامه و پروسه منحصربفرد تولیدش قرار می‌دهد ، از آنجا آغاز می‌شود که بازیگران نمایشنامه راه خود را از میدان تایمز نیویرک بسوی تئاتر آمستردام نو می‌جویند  .  آنان ابتدا با کارگردان و تماشاچیان کمی وقت به گفتگو می‌گذرانند آنگاه یکسره و بدون اعلام کردن وارد دیالوگ چخوف می‌شوند و اینکار بقدری ماهرانه و بی‌مقدمه انجام می‌گیرد که مدتی طول می‌کشد تا بینندگان متوجه شوند که نمایشنامه شروع‌شده‌است  .  این شیوه اعلام کردن آغاز نمایشنامه حاکی از لحن محاوره گونه و طبیعی نمایشنامه است  . درام فیلم از طریق استفاده از دوربین سردستی که همه جا به استراق سمع و ضبط لحظات مشغول است حفظ می‌شود  .  استفاده از ابزار تئاتری به حداقل ممکن رسیده است  .  لباس یا گریم خاصی هم به تن و صورت بازیگران نیست  .  از صحنه آرایی و دکور خاصی هم بهره گیری‌نشده‌، مگر آنچه که در هر سالن تئاتر معمولی یافت می‌شود : یک سن تئاتر لخت و خالی و عظمت گذشته تئاتر که با مضمون‌های قوی پوسیدگی و تجزیه که در نمایشنامه چخوف هست بخوبی همآهنگی دارد  .  تولید مینیمالیستی نمایشنامه را به ریشه‌های طبیعت گرایش نزدیک ساخته است که این خود به امر تمرکز برروی گوشه و کنایه‌های متن و زیرجریان‌های احساسی بین کاراکترها که زندگیشان در یک بنای روبه تخریب روستایی با یکدیگر گره خورده است مدد می‌رساند  . کاراکترها عبارتند از پروفسور خودبزرگ بین ، همسر زیبا و بی‌حوصله اش یلنا ، دخترخوانده یلنا ، سونیا ، که عاشق ایده آلیستی است بنام دکتر آستروو ، و البته شخصیت تلخ وانیا ، تجسم‌گر زندگی‌های تلف‌شده‌و شانس‌های از دست رفته  .  این فیلم نظیر فیلم دیگر لویی مال و آندره گریگوری « شام با آندره » بیننده را از حالت منفعل درآورده و از او شرکت کننده‌ای فعال می‌سازد ؛ فیلمی که بجای تخدیر کردن مخیله انسان ، آنرا رها می‌سازد  .