درگذشت دینو دو لورنتیس تهیه کننده فیلم های پرخرج هالیوود
دولورنتیس شگردهای کم نظیری در ایجاد سرمایه برای ساختن فیلم به کار می برد ازجمله پیش فروش فیلم های هنوز ساخته نشده به کشورهای مختلف که امروزه یکی از راه های مرسوم برای تولید سرمایه فیلمسازی به شمار می رود
دینو دو لورنتیس ، تهیه‌کننده فیلم‌های پرهزینه هالیوود که نقش مهمی نیز در باز‌سازی صنعت سینمای ایتالیا پس از جنگ دوم جهانی داشت ، روز چهارشنبه دهم نوامبر در سن 91 سالگی در منزل مسکونی خود در بورلی هیلز درگذشت  . دولورنتیس در یک دوران طولانی 60 ساله توانست فیلم‌هایی از ژانرهای مختلف سینمایی از « جاده » فدریکو فلینی در سال گرفته تا نسخه تازه‌ای از « کینگ کونگ » را تهیه کند  . دینو دولورنتیس که یکی از آخرین سواران دوران طلائی فیلمسازی در هالیوود به شمار می‌رفت ، از اوائل دهه هفتاد به آمریکا نقل مکان کرد و تا سال 2007 به تهیه فیلم ادامه داد  . دولورنتیس با مشارکت « کارلو پونتی » تهیه‌کننده معروف دیگر آن دوران ، به تهیه فیلم‌های خارجی در ایتالیا پرداختند وبرخی از فیلم‌های مهم آن زمان چون « اولیسس » با شرکت کرک داگلاس ، آنتونی کوئین و سیلوانا مانگانو و « جنگ و صلح » با شرکت ادری هیپورن از ساخته‌های این دو به شمار می‌رود  .  دولورنتیس و پونتی توانستند استانداردهای فیلمسازی موجود در ایتالیای آن زمان را به درجات بالاتری سوق بدهند و توجه جهانیان را به سینمای کارگردانان بزرگ این کشور چون ویتوریو دسیکا و روبرتو روسلینی جلب کنند  . دراوائل دهه شصت میلادی ، دولورنتیس یک استودیوی عظیم و مجهز فیلمسازی در خارج ازشهر رم به نام « دینوچیتا » ساخت تا شرکت‌های فیلمسازی هالیوود که در آن دوران بدنبال اماکن فیلم‌برداری در اروپا‌بودند بتوانند از تجهیزات آن استفاده کنند  . دولورنتیس شگردهای کم نظیری در ایجاد سرمایه برای ساختن فیلم به کار می‌برد ازجمله پیش فروش فیلم‌های هنوز ساخته‌نشده‌به کشورهای مختلف که امروزه یکی از راه‌های مرسوم برای تولید سرمایه فیلمسازی به شمارمی رود  .  به این طریق او توانست فیلم‌هایی چون « باراباس » با شرکت آنتونی کوئین و فیلم دیگری از ساخته‌های « روژه وادیم » کارگردان فرانسوی به نام « باربارلا » با شرکت جین فاندا را تهیه و تولید کند  .  او در همین دوران فیلم « رومئو و ژولیت » را نیز با کارگردانی « فرانکو زفیرلی » تهیه کرد  . دولورنتیس پس از فروختن استودیوی خود در حومه شهر رم و مهاجرت به ایالات متحده آمریکا در دهه هفتاد میلادی فیلم‌های برجسته‌ای چون « سرپیکو » با شرکت آل پاچینو و « سه روز کاندور » با بازی رابرت ردفورد و فی داناوی را تهیه کرد  .  با این همه نام او با برخی از ناموفق ترین فیلم‌های تاریخ سینما نیز گره خورده است  .  فیلم‌هایی چون « کینگ کونگ زنده می‌ماند » و « تای پن » . تا اواسط دهه هشتاد میلادی ، دولورنتیس در صدر یک استودیوی عظیم 32 محل تولید و پخش فیلم در شهر « ویلمینگتون » در ایالت کارولینای شمالی نشسته‌بود  .  از فیلم‌های این دوره از زندگی تهیه کنندگی دولورنتیس می‌توان از فیلم « مخمل آبی » Blue Velvet دیوید لینچ نام برد  .  فیلمی که منتقدین از آن تقدیر کردند اما در گیشه شکست خورد  .  در نهایت استودیوی کارولینای شمالی بسته شد و دولورنتیس شرکت تازه‌ای به نام « دولورنتیس کامیونیکیشن » را پایه‌گذاری کرد  . او درسال 2001 جایزه معتبر « یادبود جی تالبرگ » را دریافت کرد که هر سال از سوی گردانندگان جوایز اسکار برای تقدیر از تهیه‌کنندگان خلاق با کیفیت کاری برجسته به آن‌ها اهدا می‌شود  .  دولورنتیس که در دهه هشتاد میلادی به تبعیت آمریکا درآمد جوایز دیگری از جمله جایزه سینمایی « دیوید او سلزنیک » را برای هم بخشی‌های تاریخی به صنعت سینمای آمریکا ، و هم چنین به عنوان یک هنرمند آینده نگر در صحنه سینمای جهانی دریافت کرد  . دولورنتیس به عنوان مردی که هرگز جواب « نه » را قبول نمی‌کند شناخته می‌شد  .  با این همه او همیشه هم پاسخ مثبت نمی‌گرفت  .  مثلا هنگامی که تصمیم گرفت بخش دومی برای فیلم ترسناک « سکوت بره‌ها » به نام « هانیبال » رابا شرکت « جودی فاستر » تهیه کند و با مخالفت این بازیگر روبرو شد تصمیم گرفت فیلم را با شرکت هنرپیشه دیگری بسازد و گفت :« وقتی پاپ می‌میرد ، شما یک پاپ دیگر بجایش می‌گذارید  ! » دینو دولورنتیس در شهر « توری آنوزیاتا » در نزدیکی « ناپل » به دنیا آمد  .  او که یکی از هفت فرزند خانواده‌بود در پانزده سالگی مدرسه را ترک کرد و به عنوان یک فروشنده دوره گرد با پدرش که به کار تهیه و فروش ماکارونی اشتغال داشت به کار پرداخت  .  اما او که علاقه‌ای به این کار نداشت در نوجوانی وارد مدرسه بازیگری شد اما یک سال بعد متوجه شد که استعداد کافی برای بازیگری ندارد  .  دینو که از هواداران پروپاقرص سینما‌بود مدتی به عنوان سیاهی لشگر و مامور برق کشی در استودیوهای فیلم‌برداری به کار پرداخت و چندی بعد یک شرکت کوچک تهیه فیلم را پایه‌گذاری کرد  . او بعدها با استودیوی « لوکس » به تهیه فیلم پرداخت و اولین فیلم او « برنج تلخ » دردهه چهل میلادی با موفقیت چشمگیری روبروشد  .  در این فیلم که درباره زنان برنج کار ایتالیا‌بود ، سیلوانا منگانو که بعدها همسر دینو شد ایفای نقش می‌کرد  .  این دو صاحب چهار فرزند شدند ولی بعدها این ازدواج به جدائی انجامید  .  دینو در آمریکا با تهیه کننده‌ای به نام « مارتا شوماکر » ازدواج کرد  . /