Cəmil Həsənli: Zərdabi sağ olsaydı, Kürdəxanıda Xədicə ilə qonşu kamerada binagüzarlıq edəcəkdi
Milli Şuranın sədri milli mətbuatın 140 illiyi ilə bağlı məqalə yazıb
"Əkinçi”nin yarandığı o mübarək gündən 140 il ötür. Qələminə və peşəsinə sadiq qalan jurnalistlərin sayı çox azalıb. Həsən bəy min bir əzabla onu ərsəyə gətirmişdi. Ənənə yaratdı, qələmin müqəddəs vəzifəsini millətin maraqlarına tabe edə bildi. ”Əkinçi”nin səhifələrində o yazırdı: milli tərəqqinin yolunu azadlıqda görürdü: rəiyyətin padşahdan, arvadın kişidən, nəfsin tamahdan, uşağın atadan, şagirdin ustadan azadlığında. O, “Əkinçi”də xalqa müraciətən yazırdı: ilə öz millətinin tərəqqisində mayaka çevrilmiş bu uca ruh, zəmanəmizdə Avropanı vəsf edən təkcə bu yazısına görə Kürdəxanıya düşə bilərdi. Görünür, vaxtında yaşamaq və vaxtında ölmək də Allahın lütfüdür. Necə ki, bu adam ölümü ilə də, Bakıda ilk dəfə keçirilən ictimai dəfn mərasimi ilə də öz millətin qabağa apardı. Bu millət xadiminin dəfn mərasiminə başçılıq edən Əhməd bəy Ağaoğlu o ruhi-paka xitab edərək dedi: “Əkinçi”nin doğum günündə bütün biçinçiləri bir kənara qoyub onun ideallarına, mübarizə əzminə, həbs yerində belə xeyirli əməllərinə sədaqətini saxlayan Şübhəsiz ki, Zərdabi sağ olsaydı yəqin ki, Kürdəxanıda Xədicə ilə qonşu kamerada binagüzarlıq edəcəkdi. Çünki zəmanəmizdə qələmi ictimai namus anlayışı ilə cilalayanların yolu məhz Kürdəxanıdan keçir. Amma fiziki varlıq mühüm deyil, Xədicə öz mövcudluğu, öz peşəsinə sədaqəti, sözünün ictimai məzmun yükü ilə Zərdabinin işıqlı əməllərini də öz balaca kamerasında yaşada bilir. Mühüm olanı budur. Mətbuatımızın “baş bilənlərinin” Həsən bəyin adını oyunbazlıq alətinə çevirməsi, söz alverçiləri ilə alış-veriş yapması, “Əkinçi”nin doğum günündə 800 söz çarvadarının təltif təmənnasında olması, tarixin acı bir ironiyasıdır. Halbuki, zamanında “Əkininçi”nin tirajı heç o qədər deyildi. Nə yaxşı ki, Xədicə var, zindanda olsa belə!"