des Princes &c. janvier 1757, partium iludiis dicuntur, quibus dum fidesha-, betur, fatis compertum eft tùm præteritorum tempotum, tùm ætatis nofhæ experientiâ, quoi modis homines errare & faili, ac in trar.iîcr- fum agi contingat. Quia veto nonnulli animatum Paftcres, Ec- clefiæque Miniftri pictate ac zelo commendati, hujufmodi conjechiris & præfumptionibus déférentes déférentes , dum ad facrum Viaticum aüquibus miniftrandum advocantur ,animoanxiihærent', verentes ne id fine proprio confcientiæ peri- culo adminiftrare non poffint, cettam fubmini-i ftramus agendi régulai» quam fequentur. Hoc itaque primùm adveitere debent an fei- licet ei qui extremum Viaticum poüulat cùm anteà ad facram Menfam accedeiet, Pafchalï præfertim tempore à loci illius Parocho ubi de- gebat, Euchariftica Communio adminiftrata fuerit; iî enim illi liarc in vita non fuerit dene-i gata, arguinento id erit, aut hominem ilium ab omni labe immunem, aut faltcm non verc notorium peccatorem reputatum fuiife ; inde- que fequetur Sacrum Viaticum eidem in exitu vitæ, pubücè pbftulanti, denegari non pofle; nifi forte poilquam olim ad Eucharifticam Menfam Menfam admifl'us fuit, & ante idtempusquopoftre- 1113 Sacramenta requitit, aliquid conimifîflc nof- catur, quo publici & notorii peccatoris notam juxtà præmiifa contraxerit. Ubi autem exfadi fpecie certum ipfis non fuppetat fundamentum cui infiifere valcant, aliundè vero validé adverses adverses ægrotum præfumptiones & indiciajgravia & urgentia militent, ob quein obottum fibl fcrupulum rationabiliter deponere nequeant: in his terum circumifantiis oportet eos, remotis arbicriis ægtotantem alloqui, eique cum omni lenicato 9