τάς τοιαύτας Κεριςάσεις συνήύιια } το αφιλο- προσωπον , ι| δικαιοσύνη ; πάντα επιτάττου- σίμοι το χ/)ίθ{ του ν« σας προβάλω είς σκέ· <φιν Τοιούτον } άξιον τόσης προσοχής αντικεί μενο ν. 'λΧλά κα\ ι'άν ίΐκ ήνάγκαζέ με τοιού τον Ιερόν χρέος, δεν έδυνόμην ομως ούτε ν,το μ,ο ισυγχωρητόν, χαδο φύλαξ των δικαίων της σεβαςης 5ογατρόςμου, νά λησμονήσω } ότι ή παρούσα ήσυχία κα) ·) μέλλουσα τύχη τούτου του βασιλείου κρίμαται άπό της απο φάσεως σας, αποφάσεως, ,ητις εςαι αξία ν· μων χα) Τνν οποίαν προσμΐνιι το είνος άπα· Ούτος ο πρίγγιψ, μη εύχαριςηύεις εις Ταΰΐο, οτι ίιιλ. περάάλπει την άποςασίανιν »ύτω τούτω Τω βασιλείω, άνη^ε το πυρ του εμ φυλίου πολέμου και ι ν γειτνιάζουσα πολι τεία , τρίφων και αυτόν τον σκοπόν του να ελ- ίϊ «V ικέϊ&εν με καΰωπλισμένην χιΐρα εις τα σύνορα ήμων ένδον· Τούτων ούν ούτως ιχο'ν· *«ν, το χρέος της ιδίας διατηρήσεως ύπηγό- ρεύσε τά ενεργητικά εγχειρήματα, τα όποΐα απάτησαν χ«) ή δικαιοσύνη, 4 πολιτική κα\ « Τιμή του είνους. Ο! 'ίσπανικοι ςρατιωται είσΐβησαν εις τήν Τϊορτουγαλλίαν , ουχί δια να παραξωσι τήν α'νεξαρΤησίαν ταύτης της χω ράς, άλλα δια νά ΰπ»ρμχχήσ»>σι τα 'ίδια ή· μ.*» δίκαια. Μ«·' ολίγας ή μέρας ελα& τε- Χος ο άγων, χαί οί δύο πρίγγιπες } ο! ό®ΐϊοι ήνάχλουν δια τής παρουσίας των τήν ήσυχίαν τνς Χερσονήσου , εδιώχύησαν εκ της ε'πικρα- τείαςτης, «αράδειγμα τιμωρίας πολλά πρόσ- φβτον, το οποίον άποδεικνύει ποΊίαν έκβασιν 3έλει λά^ν χα) πΖσα αλλ») δοκιμή. 'Αλλ' ίν ψ ελάμβανε λύσιν το Πορτβυγαλλικόν ζήτ\ι- μα, «Γίκυ/ι&ίίιιι ϊ» Λονίικ/ω ^ δημόσιος Συν· ^κη } *ΐί «ι*βίας β σκοπός υπήρχε πολλά ηξκλογος ου μόνον ι!ς Την ήσυχίαν άμφοτέ- ρκν των βασιλιίων, αλλά χα) ι/; τ^ν «ΐ^ν^ν και άσφάλιιαν τίς Κατ« ταυτ^ν ιύκαιρίαν αισθάνομαι ε μάντη» ιι/τυχί , οη δύναμαι νά σας φανερώσω τά φιλικά φρο νήματα, την οποίων δείγματα δίδουσί μοι αυ&ις και αϋβ/{ οι σιίαςπ] 'Συμμαχοί μου } ο,τε βασιλεύς των Ταλλων και ο βασιλεύς Της μι· γάλης Βριττανίας, 'ίτι δε την καλιών ίμονοί· αν, ι"τις έπικρατιΐ τύχ% άγαί^μεταξύ της *»·. ςοτάτης Μεγαλαότητόςτης τ«ς βασιλίσσης Αοννα Μαρίας και τϊ{ Μί^λίΐο'τνιτοίτιΐί τί)$ «#βςϊ{5«^βτ/)ο'ί/Αθο.|Κα^ τωο'νη οΐσυνάτίτον Τις και τά ίόο βασίλεια δισμο) είναι τόσον ςερεως συνδεδεμίνοι, «ς* δυναταίτις νά ε'πΐίΐ, ο Τι καύέν τούτων των βασιλείων υ*»- ρασπίζει το Ίδιον αύτου τίραγμα, όταν υ7Γί/3* μαχίΐ τβ πραγμα. τοΰ ετέρου, — "Αλλα» Δ«· νάμεις άνένιωσαν, άττο τίζ αναβάσεως της σε€αςης 3υγατρίς μου επί τον Βρόνον } εν «ασ« τ«'ξ«ί τ«ί πολιτικά % τ*ιν σχίσεις μετήν Ίσπανικήν Αιοίκησιν } καγώ δε πάλιν εγνω- ρισα μερικά νέα βασίλεια, τόσον δια νά πρά ξω κατά τους κανόνας φρόνιμης πολιτικής, ό σον και δια νά μ» προκύ^ άλλέως ϊμποδα η βλάβη κατά τά συμφέροντα, κα) τάς σχί. σεις τούτου τοΰ βασιλείου. Εοχϊί ΐργον ηύε· λεν είναι, εάν έπραττον ωσαύτως όλα ι α! Δ<βι. κήσεις συμφώνως τω εύνοικω φρονήματι τοΰ 'ίσπανικού Μινιςιρίου. 'ύς τόσον, αν καϊ δεν εδειζι κάμμία Αιοίκησις τον σκοπό* του νά άνακατω^ εις τά ισωνερικά πράγματα ημων, Ιμ*>ξ μερικά) δεν εγνάμσαν ύσίτι Την σι€α- ςήν θυγατέρα μου ως βασίλισσα ν 'ίσπανίας· Οί νόμοι της Μοναρχίας ε€αλον αυτήν η) τον $ρόνον · το φανερόν θέλημα του ϊύνους φυλάτ· Τ»ι αυτήν ίϊτ' αύτω · χ* δι φρόνηης κα) ο κα>. ( ιοί Βέλουσι προξενήσει εις τα σωτήριον σύςη. μα της νομιμότητας τήν α'νήκουσαν αύτω εϋ- λί€ιιαν κκ) άνοδοχήν. 'ϊ| εΐκω», τήν ς.