β» ίπροσΊιΛαύΰη ο πρόξενος του Αόμ ΜιγουέΧ άΧΧά χα) ο Γα ν το Τίλωνιον «χ ίκράτησεν, ίπρόςαξαν οι Μινίςροι κα) αφέθησαν. Είναι Χ αν τ λ τήριίΐις συνΰηκοον · είναι ταϋτα ούδετε· ρότης; "Η 3ε'Κουσιν (ϊπ% ότι και ιτερ) τούτων δεν 'ίχουσιν ί'ΐδηαιν, δεν εχουσι Χοιπο'ν ί'ί'$νι· σιν μητε οτι ΐή Πορταγαλλικη διοίκητις ά· πεςειΧίν ενταυύα ιοο " ΑγγΧους, τούς οποίους ηχμαΧωτισεν εις τον κατ' αΰτν,ς νοΧεμον με τα οττΧα εις χιΊρπς· Δύνανται βέβαια ο! Μι- νι'ςροι να. ηναι ουδέτεροι, και νά μνν ΐμποδι'- ζωιχι χα) ί α τον Αομ ΜιγουέΧ < ο,τ ι έπετρε· ψαν διά τον Αομ ΪΙετρον , αΧΧ' η ολ^Ο»); χα» σχί/ΛφίΗΐΌς με το δίκαιον τϋν 'ΚΟνώ» ουί^τϊ- ροτης απαιτεί όχι μόν-.ν να μη συμπαλ.μ% τις αΧΧα κα ι νά μιΐ *«τ' οΰδίνα τρό πον τας αντιποΧεμουμενας φαΐ οίας. — 'θ Βασιλεύς εφανερωσιν εις τον από τον 3ρόνου Χογον του ι οτι Πολιτικά της 'ΑγγΧίας έΤ- ναι Το να- μενη ουδέτερος. 'Ετειδη λοιττΐν τούτο οϋτως εχει, τρέπει να παρακαΧεσωμεν ίην Μεγαλειότητα του , ν ρ άνακαΧεσ% οπίσω ΙΧους τούς ' Αγγλικούς υπηκόους ι ο! οποίοι συνεψατρίασαν μι οποιονδήποτε των εν Πορτο· γαλλία πολεμούντων μέρων.—'θ Κόμης Τραυ άπεκρίόη. „'θ ευγενής Αούξ , οσοιι και αν ε· νιμελ"ται διά τό καΧόν του Αομ Μιγουελ, δεν είνιι ίυνατόν ιά σκέπτηται και να φρον- •ϊΐζη μοίΧΧον έμου πεο> Της διατηρήσεως των ' ψ* *> (χ συμφερόντων της ΤΙορτογαΧλίας, ήτις είναι εκ,παΧαι φίΧος ημ~ν κα) σύμμαχος' ελπίζω δί και να καταπείαω το ΙΙαρΙαμεντον } ίτι το πρόίλημχ του Ευγ. Δουαος είναι τιριττόν, κα) οτι δεν υπάρχει κάμμία αιτία, ωςί να έκφ'ύνηίι^ κατά των Μινίςρων τοιαυτν, κατη γορία, όπ.οίχ περιέχεται εν τω προ€Χηματι } %τις ομάς ικφωνιιια» ,, ιΰύυς αφ ού το Παρ· Χαμεντον κύρωση τό (πρόβλημα, — *0<Γβ» δε περι της των ϋν.κων δικαίων παραβάσεως, έί ην ο ευγ. Αούξ ίγκαλίΐ τούς Μινίςρους, αποκρίνομαι, ίτι τα εθνικά δίκαια δεν παρα- €αίνονται δια τούτου , ίτι ΐμποροι ουδετέρου Τίνος ποΧιτείας αναδέχονται το νά πριμηίιεύ· σωσι τούς ϊξω με ττ'Λεμιφοίια, εν ω μάΧιςα εχουσι το ελεύύιρον να δουΧευσωσ'ν οποίαν των δύο μαχόμενων φατριών ΒεΧησωσιν. "Ο σον δέ περι της ςρατο\'γίας , κα) αΰτη δίν αντιφίρεται εις τό έΰιικον δίκαιον, οταν γί· νητα,ι εις χωράν τίνα δια εξωτερικά μαχ^μενχ μέρη "θ τι όμως η Αιοίκησις εφυλαξε τιΧεία» ουδετερότητα αποδεικνύεται κα! εκ τούτου, ότι καύ' ολον τό ςράτευμα τοϋ Μιγο^ΐλ δίν ίί· ρι'σχε ται ουδέ εν πυροξόΧον , το ο'-ποίον ίέν έφέρΰη εζ 'ΑγγΧίας . χβι ότι χ,αϊ, αυτό ιό μΐ' γα Κανονιον ^οάο Ρ»ο!θ, το* οποίον επρο' ζενησε νεωςί τόσην φύοράν εις Τι)ν 'Οπορτον, ήγοράσύη εν 'ΑγγΧίφ υπό των 'Αγεντων ΤοΖ Αομ Μι^οοίλ. — Π«ρακ.οΧω το Χ ΙαρΧαμεν τον νά μη δεχ&^ ; αλλά ν άπο€αΧ% τβ προ· 4Χημα 'θ Δοϋξ Βίλλιγ^των: Αεν «Τ» χον σκοπόν νά μεμφ(ΐω και νά κατακρίνω τάς πράξεις της Διοικήσεως προ€αΧΧων τούτο το πρόβλημα. 'Εάν ό σκοπός μου ηιο τοιούτος ηίίιΧε τό ε'ϊπω φανερά και είλ'κρινως. Αεν πταίω άνίσως £εωρηται τό πρόβλημα μ.ου τοιούτον επειδή προϋποθέτεται ότ ή Αιοικησις δεν «» πρα^εν όρίίως. 'θ κόμης Γ ρ α υ: Και μετά τουτους τς,ύς λόγους του ευγενούς, Δουχο^ δεν διίναμαι νά μη 3εωρω τό πρόβλημα ως μεμπτικόν' είναι δε τιριττόν νά ενθύμισα τό ΠαρΧαμένχον, ότι κανέν Μινιςερ.ον δεν δι** ναται νά αδιαφορώ, εάν τις κΧονος της Δ;βι· χ,ήσεως έκφων$ χατ' αυτου μέμψεις κα.) κα· τηγορίας," — Μίχβ. τοίτο ισσνάχ&ησ-Αν α!