53 — τ®*» ήτοι ΐύιλι 3εωρηται ι{ Παρουσία του ε'- χ» βΠ ίίμώίζ γνοιρίζβμιν χ& 1 εγκρίναμε ν εν αΊΛτκζ τα β\νι&ΐντα ιίς ψραξιν επιχειρήματα, $ ΐήύίΧεν ιύρίσκιτιιι ό κόνσολο ζ ίν 3ι'σει μη πρέπουσα εις Βρεττανικον άνύρωπον της Διοι κήσεως. Εις δε' ίο δεύτερον ερώτημα α πεκρί- 6η ο μινίςρος&ς ακοΧονίως. χΉχουσα τψοντι εκ ίιίο διαφόρων μερκν } ότι μιριχ.ο) ε» των ευρισκόμενων ΐν Κρακο€ία φυγάδων εςχλησαν Ιίζ Ώολωνίαν, άντϊ νά ςαλωσιν ιΐς τήν Γαλ- Χίαν η ίίζ £ΧΧα μέρη Της Ευρώπης, καΙιώς εμεΧιτατο κατ' αρχάς, κα) άφ' ου ιζκΜκΓ* το ί'τβ κα) ο' ίν ΙΙετρουπίλιι ' Αγγλικός νρεσ. "€νς εκρινε χρέος του νά ΐρωτήση κερί τούτοι» Την 'Ρωσσικήν Αιοίκησιν, πλην ο» 'ΐωσσικο) μινίςροι (κήρυξαν } ότι Αγνοούν περ\ της υ- ποίΐεσεως, ο ντε δε ενίςευον οτι άΧηύίύει πως αν Τι/ } εάν δέ έ'γινε τοιούτο τι ; εγινε βέβαια, όχι διά νά παιοενύ^ ή ιζορισΰ^ Τις ? ο <Ϊ£ κό*· /Λΐ4ί Νεσσελρόδε ε'€ε€αίοι> μάλις α, ο π αΥί- - σ«ί ε'ςάλησαν εις ΤΙοΧωνίαν μερικοί ίζ εκεί- ν*>* των άνΰράνούν, πρέπει νά εγινν τούτο βέβαια κατά την ιδίαν έφεσίν των. *0 κόμης Νεσσελρόδε ντεσχέΰη εις τον πρέσ€υν ημών νά ε'ζετασί{ ιίκρι^έςερον την ντόύεσιν και νά εΐίοτοιήσ% εν καιρώ τψ δι'οντι Τον λόρδον Αουρχάμ περ\ της εκτάσεως ταύτης. της εξε· τανεω;. — Ει; το τρίτον ερώτημα άπε- κρίβη ό μινίςρος, ότι ή ' Αγγλική Αιοίκησις δεν εΧα€β κάμμίχν ανύεντικήν ι'ίϋησιν περ\ εκείνου τον νέου λαζχρετου, το ίπύίον εσυ- ςνβη, καύώς γράφουσιν α! εφημερίδες, δηύεν νιωςί κατά τάς εκζολάς του Δανουέίου. Κα τά Την συνύνικην της ' Αδριανουπόλεως (έζηκο. λούϊίησεν), εχει μεν ή 'ΐωσσικν Αιοίκησις το , , Μ« ' «ι \ » ^ «Ι ΰΐΛαιον του να σι/ςηση κατα τας εκ€ο\ας του Ααναξίον "ν ίϊοηΛ Γιά<ι*\αζαρέτον , χα! όλοι βρζχ 'Ονις του Δ*·.ν«ι*ί·>υ ιϊ τουΧαχιςον μι* «ί ^ όχ&ων βυτίς άνν,Μοσιν ε!ς τΐ)ν **ρ*· χω^ΰίϊσαν τ ξ '?ωσσίψ δια τί; συνδιί*^; ϊ '- κίι'»Μί ετιχράηιαν, όμως ΐγω 3εωρω &!ς ά· ναντίβρατον, «η ν 'Ρ^σσία, άφ' ου 4 Βι»ν- ν^νιΤϊίΟξ ΐϊυνίνίκ^ διαριτί Τν,ν εΧιυϋΐραν ναυ· ΤιΧίαν οΧων των διά τ'^ζ Ενρ»ΐί>]? ^ϊο'ντων *ο - τημων καϊ ο Δανί&ος ΰπσρχει ιΐς ε χ, τνάτων των νοταμών , έ«ν »Τχ* δίκαιον νά συςνίσχ κατά τάς ιχ,ζοΧάζ τοΰτοα τον ποταμού Χαζα* ρίτον , τ® οποίον ί7τϊ νροφάσει κα.νο!,Χους δΰ· ναται νά τ αράττι^ τψ εμπορικών ΐνιμιζίχν. Ως τοσον τίρεπει νά εκαναΧάζω κ&ί αύ&ις , οτι ή μ εΐς δεν εχομεν αυΟει/Τιχ-ην ε'ίδ^σιν ν ι ρ) τον νραγματος και δια Τ ο ντο δεν δνναμ&ι νά δώ· σω αλΧην οριστικωτΐραν αποκρισικ και δια.· σα'φησ/ν, — 'Ο κ,ιίρ. Στε€άρτ ανεκρί&ΐή τότε , οτι διά ταΰτϊ\ν Την από κρίσιν του εύγινονς μινίςρου, κρίνει χρίοστου νά είδαποιησια τυ ναρΧαμίντον , ότι μιΧετα νά όμιΧήσ-% την ερ χομένων 15. 'ΑχριΧ, παΧΐ" τίερ) ταύτης τ»ις υποθέσεως. — Μετά τοντ ο εξέτασε τό παρ- Χαμεντον μερικάς αΧΧας τοιτικάς υνοΰεατεις κα) διάρισε νά συνχχύΐί Την 11. "Απριλίου. 'Εν τω τέλει τ%ς συνεδρίας του κα τω παρ λαμέντου τνς 30 Μαρτίου, άπε*ρϊύη ο μι· νίςρος τα,ν ίζωτερικων ε'ίς τι ερώτημα τ οι κυρ. 'ΐο€ινσωνος } ότι, καύως ι'ίλπιζεν , εντός ολί γου ΒέΧει λάζ'ή τέλος ευχ.τα'ΐον η γινομΐνη νεα εμπορική συνθήκη μεταζΰ μεγάλης Βριτ* τανίας και ΪΙορτουγαλλίας, προς δε τον λόρ· δον "Σανδόν } όστις ήρωτηιην } αν η διοίκησις μιλιτα νά ςιίλ% εις τοΚαντωνιον Της Κίνας άλλον ιφορον άντι τον άπού%νοντο ς Ναπιίρου άνί· κρί6η, ότι δέν άπΐφασίσΑη ετι τί περ) ταύτης της υπί&εσεως, ε'ν τοσοΰτω υπάρχει εκίΐ ω; προσωρινός έφορος ό κυρ· Γ. 'ΐο€ινσων, οςις εχρημάτισε τροτερον εις δοόλινσιν τϊΐς εταιρί α; της ανατολικής Ινδίας. — ΜίΤ* τοντ"