μίτίρκν Τιμήν καΐ ανιξαρτησ(αν, κα) ο' *ίρ) • τΖς δηρεγιρσίας (Ι^ βπι Μ ιιγπι) νό/χο$ £ελ« ΰπερασπίσπ, χρίίας τυχούσας, ίτ ι μαλΧον Τιίν πατρίδα·. Το κρέδιτον τήςποΧιΤΐίβςιίσφαΧίσύα δια παντός, ο» ίί νομοί Του κατάλογου Τύΐιι ιζόέάΐν κα) προσόδων (Βυ(1;βϊ) χα) άλλοι κο / λοι της οικονομίας συνεισέφεραν εις ςιρίω· σιν αύτοϋ. 'Εν ίω μέσοι τούτων των ερ^α' σιων, κα) εναντίον της κρισίμου 3έσεεας, ίν ζ εΰρίσκετο η ιτβΓρίς, <5"ίΐ> παρτ,μέλ-ήσεν 4 νρμοδοαία το υψηλοί συμφέρον,- το οποίον πρίηι να παρΐχγ ή κτΖσις ενός κωδικός εθνι κών ν ο μιαν, χ.«1 ούτιι ν) εργασία, ηΤις ίζή- κολουΰήύη με ζηλον άμα δι και τήν άναγχαίχν σύνεσιν , πλησιάζει νά τέλος, *Η «.Ο'.· ν&δίΐσα τξ συνίλεύσει σας Π/ιοσυνΟγίκνι ϋωκι τέλ'ί είς τάς προς την χωράν πραχύείσας πρά ξεις αδικίας · δίοιι οπίσ'Λ τϊ ημετέρα. πατρί&ί Τα, πλο'ίχ ί^μων ομού χ αϊ τά φορτία των, εις δε τν,ν πατρίδα ι-.κ.) εις τον βασιλΐα άπί'δωκ* τους ανδρείους υπέρμαχους Της 'Αντουερπείου άκροπο'λεως. Κα τα τούτον τον τρόπον ύπαρχε/ νια έλπ)ς να κατορύωύ^ κ χ) περ) Του Βελγ»- κιΰ ζητήματος άποφασιςικ·/} συμφωνία, ζη τήματος , το οποίον έ χρημάτισε τοσούτον και ρό ν άντικείμενον ανησυχίας και δυσκολίας δια τε τά» 'Ολλα,νδίαν κα) μέγα μέρος της Βύ'- ξάιΐΐνς. *0 βασιλεύς, εΰγενέςα τβ« κα) κραταιό* τατοι, εύ'χεται οσον τάχιςα να γένη αΰτ-η $ *ποφασιςιχ.ή συμφωνία, κα! ίν ω κινιέται πας λί$ος ωςε να επιτύχωμίν τούτου του σκο πού διατηροΰντες τήν τιμήν και τα συμφίρον τα της 'Ολλανδίας, 3έλομεν μεταχει^ίιίΓντ μΐ πασ&ν ενδεχομενην προφυλακών και κατα την χρείζν των πιριςάσεφν τά δια την έ'χτατ-ον χρείαν τω» ναυτικών κα5 του πολέμου αυγ* χνρη^έντ» τ£ Διοικήσει χρήματα εν οιαςήμ*- τι των ακολούθων ιισσάρ'ύν μηνών. Παρηγ* γΐλ6%ν, ω ανίρες, να σας βεέαιωιω μ&\ αύύις τούτο. Κηρύττω ίν όνομα.·;ι του βα. σίΧίως την παρουσαν τακτική ν σννίΧ$να·ι* χων παρλαμιντων ως Χαλούσαν τέλος," ΓΑΛΛΙΑ. Ό 'ΑγγΧικόξ πρέσας, Χο'ρ&βς Τραμ- €ίλλης, ιΐχέςρε-^ι τίή 1.8, 'ΐου». ιίς το Παρίσιον. 'Εν τ£ συνιϋρίφ του κάτω παρλαμέντο» των 18 'ΐουι/ίου Ιζήτησιν ο ΜαρσιάλΧηςΟίΛυ- 2β1 παρά των μινίςαων νά ε'ξηγηόωσι περί του'Αλγερίου' ν,ρώτησιν, ανίσως οί μινίςροι ίχωσι σκοπο'ν νά ε'ξουαιάζωσι τόπους μονον τ ίνας του παραλίου , ν να 'αποικίσωσι τον τόπον ή" καΐ νά άδειάσωσιν αυτόν διόλου, 'ΰ !π) τ-ων πολιμικ»» μινίςρος άπεκρί^· ι,Θίλ» ομιλήσει οσον ,τό ίυνατόν ιύλήκτως δια να ίυ'χαριςηύν τέλος πάντων τό παρλαμίντον *«> μ.α'0« ταν σκοπό,ν της Διοικήσεως. 'Οσον μεν οΰν περί του πρώτου ερωτήματος αποκρίνομαι, βτι ν| Αιοίκησις δέν άπεφάσισεν είαέτι ςερεως νά κρατήσ~α μέρος, *ΐ "\ον το παράλιων της 'Αφρικης. Κατά τό παρόν εχομεν υπό τήν »- ζουσίαν ήμων τρία τά άζιολογωτατΆ μϊρη, κα) ΐνδϊχεΤΑΐ νά ϊζουσιάσωμεν κα) εν η κα) 2ύο έτι μέρη, εάν φαν% συμφέρον ντο ι προξ ςε^εωσιν της κατοχής καϊ έζουσιάσεως, η προς υηεράσπισιν, η κα) δια τά συμφέροντα Της Γαλλίας' περ) τούτου δεν ί'γ.νι μεν ΐί- σέτι καμμία. απόφασις, είναι έέ δυνατόν να γένν· "Ο σον δ I περ) Της άποικίσεως το υ' Αλ γερίου αποκρίνομαι, ο τι ό σκοπός της ίιοι- κήσεως είναι ν,ά σννιργήσ μ εις τοΰτο κατα Το δυνατόν, 'ΐΐάν έταιριΐαι άναδεχ^ωσι νά β- παντήσωβι δια λογαριασμοί των τά έξοδα, 3έλει ενρωσιν εκ μέρους τις Διοικήσεως πα- σαν ένδιχομένην υττεράσηισιν , διότι δέν κρί νομε» συμφέρον τη Γαλλία νά φροντίσω η