οία την προς Πορχαν έχύρικην 3έσιν τπί, $έ- λει γένια ό μόνος διαιτητής κα\ αΐρετοκριτής Των τυχών της ' Ελλάδος. Και όμως Τ;Τί η *Οδίο/*ανιχ.ν) Μοναρχία, οΐν επα&εν 'ίτι α.ί'σΰητήν άδυνάτισιν, μάλλον «φαίι/ετο βαδίζουσα εις παλιγγενισίαν , τό £« ςράτέυμα τί]{ Αι- γύπτου , το όποιον εχαπειλεΐ να Τχν κατ α. τιατήσ\& , »ίτβκ »«"» βί{ τα$ διατϋγάς της. Τω· , άφ' ου ΐ^" 1 * καταφανή ελο» το σα· 6ρόν τούτου του κολοσσού ■ τώρα, ότι αύ' τός, ςινοχωρου μένος άπό βόμβαςτε α.α.) με· σημ€ρίας, άντιπαλαίει με τον 3άνατον' Τώ ρα « ότε ή συνίήκη της 'Αδριανουπόλε(ΰζ αφ<- νει αύτω μόλις σκιάν εξουσίας επι Τοϋ ημί σεως των Ευρωπαϊκών επαρχιών τον ηδη > οτε αιά την συγκυρίαν περιςάσεων, τάς οποίας παραιτώ μεν νυν νά ίξετχσ<ύ,τάς οποίας όμνς εν μια των ήμερων £έλομεν αναμέτρηση και *Ρ<ν>ί κατ άξίαν, άραξε 'Ρ&ισσικός ςό\°·ς εις το εξώτατο ν του Βόσπορου κα\ εςρατοπέδευσε 'Ρωσσικόν ςρατιωτικόν στόμα άυτικρι) των Μ<- ναρέδων — τώρα λέγω μας προσχ,αλοΰσι νά καραιτηύώμεν απ ο πάσης επιρροής έν 'Ελλά- δι ! Κα) τίνες εϊσιν α ί σ υ μ. 6ο υλ ε υ οιτες η μάς ίίς τοιαυτην άπειλπισμενην άπόφα· σιν ; οί "ίδιοι , ο! όποιοι μεγαλοφώνως κν;- -ρΰττουσιν , ότι εκτύπησιν η τελευταία ώρα της 'ΟΡωμανικής Μοναρχίας και δια παντός κρεμαται μετάρσιος ε'πϊ τ ή ν αγία» Σοφίαν η σημαία της 'ΐωσσίας , ότι άποψασιςικώς £ί'- %ει εξουσιαστή η Κωνςαντινούπολις. 'Αλλ' ε γώ δεν πιαιύω τούτο, ώ ανδρες' ό'σον το κ.ατ' εμε νιςεύω και ελπίζω , οτι δεν ε1να [ τοσαν εγγύς η τελευταία, ημέρα του 'Οΰωμα- νικου Κράτους , και ότι $ί%ει ζήση εη καιρόν νερισσοτερον παρά τους πεπαιδευμένους ποΧίτι- Άους> οί οποΐοι διαμερίζονται νΐλ) εαυΤοίς- τα ίματια του κ,α) •■^αλλουσιν αύτωτό επικήδειο ν ασμα' εγώ έχω π α. σαν «$π όιίησιν εις τούς αγώνας και κόπους, τον* όποιους άγωνίζιται ή Γαλλία με ζηλο> , ενέργειαν , ύπομονην κ αϊ άπόφασνν 'ΐχω πεποϋησιν εις τάς γενό μενα, ς ίνώπιον τ%ς Ευρώπης κχΰυποχρεωσεις, και εις τάς βεβαιώσεις < τάς όποιας δεχόμιίιχ ισημέραι, 'Αλλά χαϊ εάν είχον την Ιδίαν ην ϊχοϋσιν οί ημέτεροι ενάντιοι γνώμην, αγνοώ όμως πώς νά ονομάσω Το κίνημα, το όποΐον μας συμ€ουλιΰουσι; Η«ϊ η πρόφασις; αύτη είναι ε! δυνατόν πλΐον άκατανοητοτέ 3«. Φο- £ουνΤαι, μήπως ιά Των 6ο μιλλιονίων Του δανείου ηΊΛόρτα δώσοι ΐά 12 μιλλιόνια , τα όποΊα αύτη λαμβάνει ώς άποζημίωσιν, εις Την 'ΐωσσίαν διά λογαριασμού των χρε'ιίςου- μένων εξόδων του πάλίμου. Μινιτε όμως α μέριμνοι" ό Σουλτάνος δεν ϋναι τοιούτος χρεώ- ςνίζ, οςις βιάζεται τόσον νά πληρώνη, ο ΰΐι δι Τον ςινοχωρε'ι παρά ιτολυ ό δανιιςής του. Το μινιςίριον της Τϊετρουπόλεως 'έχει ώς ένίχυρον των όφειλομινων αΰτ^ όλας τάς καρά τόνΑα- νούζιον επαρχίας, τάς όποιας δύναται νά χ-ρα- τ^ ε ως δ Του άποπλ·ήρω(ί^· δεν Βέλει ςεοοχω- ριΐ τον Σουλτάνον' άγαπα Την ΰποόήκην καλ" λιον παρέξ τό χ-εφάλαιον αλλά μηδ' εις το. σην χρηματικών άπορίαν εύρί<σκεται, ώςε νά μ ν άναδεχβ ϊ μετά χαράς και το ημέτερο ν μι· ρίδιον εις Την εγγύησιν του 'ΕλΧηνιχ.οΟ' δα νείου, *αΐ αυτό ίϊ τό της , ΑγγΧίας μι-ρίδιον, υνίσως η ^Αγγλία, κα) η Γαλλία μωρανΰώσι τόσον, ώςε νά συγχ'ύμσ<ύσι τούτο. 'Αλλ^ πρ'ιν ιϊ τιλειώσω την όμιλίαν μου, 3έλω κά μω γενικάς Τινας παρατηρήσεις, τάς οποίας ύποξάλλωείς τήν ύμεχέραν ίξίτασιν χα) σα.;- ψιν, 'Κγώ, καδώξ είπα, δέν ε!μι της γνώ μης εκείνων, ο'ί τίνες δοξάξουσιν, ότι ό κα- τοικισμός τών Τούρκων (ν Ευρώπη είναι ιίς χκμην νά λυ6£· Ιέν ιίμι της γνώμης εκεί·