— 21 — τί-Λϋ, Τα αποτελέσματα ίχρηιχβησχν νο\\ά ι5\ι€ιρά · αϊ δε περιστάσεις, δια τάς οποίας ν ,ναγκάσίΐην να πράξω τοιούτον φρίκη ν ΐγ- κΧημα , ήσαν αύται* ιίμκ" *αλβιοί ςρχ· τιωτης' κατεδικάσ6ην τω 1815 μετά τον Μουράτου. 'Εγίνωνκον , οτι ιγώ ημην Βοι/α- ·*αρτιστ'/'ς" ίϊμαι άκο'μι καϊ δεν 3εΧω αλλ ά ξιο ποτ ε το χρωμά μου 'Ο ΝαποΧεων απΐ- βα*ί μί'ν , ο'μω? «? χωρ'ςιϊ αγάπη μου ου- τε» ίίν >5ίλίΐ χαβ? ιΤΟΤ». 'Ε^&ϊ ίίν ημην πο- τι ητι ΚαροΧιστης^ °ό'τ» δημοκρατικός. Μοί άπιγάσισιν ή Δ'οΙκηαΊς βοη&ιιαν χρηματικών ποΧΧά ολίγην, όμως ίζήτα μαρτυρικά και τ-οιαΰτα διν ίίχον. "Εκαμα σχέσιν μ» μίαν γυναϊκιχ 5 ») οιτοίβ ϊπΐιτα μ' ί'ίϊριψίν έμπροσ θεν τι*ς 5υρας και μ ιζιγύμνωσιν ιως κα) *ίς τό ύποκάμιο τον» Τοιβτοτρόπως ε'γκαταΧειφ- 6εΐς ΰττο πανταν, κατεσπαραγ μένος Την καρ ά ία. υ , έδωκα τόνο» ιίς κακούς διαΧογισμούς άο \ σκοπούς, επειδή πρίτερον ί*μην ενχαρισ- τημενοςκα'ι ευτυχής' ΐγω γσΐίανομην ε'μαυτόν οι ίυγ-ΐ/ωμοσυν^ν υποχριωμενον προς τον ε- φορον της ποΧιτσείας, κύριο ν Ψ,άδε (Βαυάε), και ϊίϋνατο να ή·»αι ιΰχαριστημι'νος μ· ί'μ». Κα! 5κ διαστήματι της άποςασίας τοί 'ϊον- λίου και 'λτίριΧίου μ' ι'μιταχιιρίζετο η ποΧιΤ- σιία, ■ όμως τούτο είναι πολύς καιρός, 'Εγω *·,μην υνοκείμινος ιΐς μίαν προσταγην τον να μι φϋΧβκωτιχσιν, άνευ καταφυγίου, δίχα του επιούσιου άρτου , χωρίς νά εχω δύο ό€ο·Χούς ΐΐα να ζι/ραφισύω, χωρίς νά γινώσκω το πρωί τί 3ε'Χω ν'ρ\{ να διιπνήσω. Τότε ε'ρηκα ίνα, Ίςις από γενναιότητα του μοϊ επρόσφιρι την ■τράπιζάν τοο Τοιουτοτρόπως νπεχριώύην και χζτήντησα ότου νυν ίϊμαι, ®ί%ιΤ0'ϊδίί μίΤα ταύτα, ότι βντ» οί δύο ανύροιποι (Μορεύ'·#;αι Ιΐιιτΐν) δεν ήσαν άξιοι νυ' εχασι συνυπεύ&ν- ,* ον χ«ΐ σν^αί'ιον τοιούτον, οϊος ν,μην ίγω. θίλ« πί% Το τίοτήριον ε ως βά&αυς * Χακουμαι Τα θύματα μου πΧεον η την ζω ή ν μου' όμως ο γιγογι , γιγονι. 'Εγαί δϊν ημην ποτϊ μϊ\ος τιοΧιτικης ΐταιρίας" το ΐϊ&ος Της συνω μοσίας μου δεν ηρμοζιν ιίς τα ς πολιτικάς /« ταιρίχς' κντι ϋν ίκαταγηομφ μι- ης /- ψημίρίίας * ί«» ϊλί^ 0 "» ε τ» ιί δημοκρατία (ιν α ι η κα,ΧΧίςη των ίιοικησε&ν' τ ας ηπάτων ίσοι ΐΧιγονΤΰΤο'ιιΧην,δρυοςπισάσης, παςανηρ ξυΧίυ'ιται. Οί κύρια Βαΐδί, Ααδ€οκάτ καΙΚώ- νις (Οϋαηββ), μι τους οποίους είχα στινην σχέσιν , δεν {Ίναι βι'ζαια ε'χ$ρο\ της διοική- σιοας. 'Εκίΐνο ίι' , το οποίον <βαρ»κΙνη<τΙ μι ιΐς το ίγκΧημα, ύπηρχιν ν απελπισία, 'Εγω η μην υπουργός κα) πωλητής (βθ1ρΟΓΐβΙΐΓ)τί)< εφημερίδος της επαναςάσεως, ΐμως αϋτη η ιφημερις ίιτον Βοναπαρτιςικη , ουχί δι δη μοκρατική. ('ΐ! βννϊχίΜ α*ολαυ9ίΓ.) Τιίν 1. Φ»#ρ. ιιτΛ^ησιάσ^η είς τον βασί' Χι α ο ί*τακΤθ{ Π ορτουγαλλικβς πρίσξυς Καρ· ψείρας χαϊ Ιγχΐίρισι την /«στολών, δ! φανιροΰται ν συζευξις της βασιλίσσης Πορ· τουγαΧΧίας μετά τοΐ! βασιλικοί! 'Τψους του του πρίγγιΐίος Ανγουςον Κο€ούργου της Σα» ξονίας. Ίην επαύριον επαρρηηάσύη κατά πρώ τον εις Την ΜιγαΧιιότητά του ό ςρατηγίς ' α - Χιι4ας ως έκτακτος πμσ€υς 'ϊσπανίας. Αι νιώτΛΤαι ιφημερίδις τοΰ Παρισιού ψ6ά· νουσιν ε«5 40 χαϊ μ* όλον τούτο δεν αναφερουσιν ετι βέβαιον τι περί της συςάσεως τουνίοι» μινικερίου' διιφημίζεΤο δε, οτ» 3έ\ι* χιι[ι^Τονηίΐ% πρώτος μίν μινι'ς/ιος ο κυριΟξΔοιι- τί^ος , μινίςρος δε της οικονομίας ο' κυρ. Γ«- τιιρ, μινίςρος δΐ των εσωτερικών ό κόμης ΜονΤα\ι€ετ, τακ ίϊ εξωτερικών ο' κόμης Φλα- χάλτ, μινία τρο; δε τον νολέμου ο μαρσιάλ*