ςρβτιυμα, καΰόη ΐϊχι δήΰιν ιίς τοΰτο ίι'και- ο» νΐ Διοίκηης κατά τι προνόμιαν βασιΧικόν» 'Ο πρώτος μινίςρος απ ι κ ρ ί6 η ΐίάΧιν. »Δια νά διασκεδάσω καδί υιτοψίαν τοϋ ιύγινοΰς Αορ* ίου, κηρύττω ρητώς, ότι διν ήχ,ουσα ποτι νιρ\ βασιλικού προνομίου, δυνάμει του οποίον ίΰνα.ται νά κρατιέται δίχα της κατ ετος συγ» κατανιύσιως του παρΧαμιντ ου ςράτιυμα, καΐ οτ« ΐως τϋίζ νυκτοζταύτης διν έδωκα ποτ* τοι αύτη* συμ£ουΧήν.« -~Μετά τούτο ήράτησεν ο κυράς Ηοπίβ τον μινίςρον, άν αύτος, και ι- »α»τίομ τίί γνώμης τοΰ παρΧαμίντου, διά του οποίον μόνου δύναται β λβο{ νά «αριςρτιί φρονήματα ίου, εχιι κατά νουν νοί μ»ί παραιτη· , ά\\α νά μΐ*ΐί »ν τί οξ/α τοο ♦ Ε/< τού το άπεκρίΰη ο μινίςρος, οτι αρκεί τού το , β Π «/? Τνιν ΤϊΧίυταιαν ψνιφιφοριαν ίί» εγχείρισι τήν ναραΐτησίν τα *, βτι <9«Χ« /3αλ%) ύπ' •ψιν τλ παράτής Λιοικήσιως ψ^φισΟίντα ι*ι- χειρν'ματα' τί δε 3ίΧιι κάμ-ν> το τ# τβ παρΧαμί ν τον ή τί-9ίλ«σίυ αποφασίσει ο ? μινίςροι, ταύτα ϋναι πράγματα,περΊ των οποίων δύναται νά κρ(- νν μόνον το μεΧΧον. 'ο κύριο; Ηαιηβ άπεκρίΙΙη «άλιν } ο τι οI μινίςροι ιΤχβν τ«; περισσοτΐρας ψ»)φον{ ιναντίον των , πραγμα , το όπιϊΐον διν «Τνβι ψιλίί υιτόδβσΐί, αλλ* όμοΧογούμενον, ίν φ μάΧιςα πΧησιάζεί το ζήτημα *ιρ) τοΰ νά δούωσι χρήματα εις τους μινίςρους % μη. 'Ο μινίςρος άπεκρίόη, οτι άνίσως το παρΧαμέντον ϋν ίώσίί τα *ιρ\ ων ό λόγος χρήματα κα) άνο€άΧ^ τά προ€\ήματα τοΰ Μινιςερίου, το. Τι 3ιΧιι σκίφΟ« και αυτός τα τί ποιητΐον Τοτι, κατά το ψαρό ν δε, νά ύποχρεωύζ νροξ ίο παρΧαμιντον, ήϋιΧεν είναι άτοπον. 'ο κυ· ριος Ηαπιβ άπεκρίόη πάλιν. «Παρακαλώ νά μο\ αποκριίήτι ρητώς, 'άν ο 1 μινίςροι 3ιωρω- σι Τ»)κ ψίφον ηρΐ τϋς άναφορας ως ψ?φον τ£ς ιμκιςασΰνιις $ μη ιμνιςοσύν^ς. 'Ο μινίςρος α· «ικρίβι}, βη μωρον %11ιλιν ϋναι τονά όνομά· ζίήτις ΐχ,ιΐννι* τ%* <τ<4μβον ι μ*<ςο<τιί- ν»)5' ο"μ ω { λ<ν*' κ,α ' α ^'ί) «τι «ν ταιίτ^ τ# ψνίφιφ^'α Τκίν οποφασιςικκνγνά' μν^ν τοΰ πιρισσοτίρου αϊ ρους τοΰ ·καρ\αμιν· του, ύί β και ίίν κρίν/ι χρίοςτου νά ναραι* τκβ5^ *0 κυ'(»ο{ "ΐ.€αρτ } μιΧος τον καρΧαμΐν τον ικ μ,ίρους τνϊς πόΧιως Α.ι €ιρτιοό\ } ήρώτνι* σιν , αν ο κύριος Μινίςρος έιν 3ιωριΊ τ^ψί* φοκ ϊκιίννιν ως σνμιΐον μομφής και καην^β. ρίας (οβηίαΓβ); 'ο μινίςρος άιπκρί&α, ίτι δύ ναται μι ν ούτω νά ίκλα^ τ^ν άναφοράν καί την άτόκρκτιν , ομως άψνιι ιίς ϊκιίνους, οϊ- τινις «ψήφισαν τ»!» τ,ίοβ^νκ·!·* «κνίν^ν, να καμωσι μόνοι την ι^γησίν των (γάϊ,-τίί")· —■ Μ« τοίίτο ϊλοΛι/ ΤίλΟί αύται α! ΙραιΤη- σιις κα! απόκρισης, κ«1 ϊνριΨι ν α διορισί!} ήίπιτροπη της φινάντζας π ι ρ) ϊΐζίτάσιως τη άν πριττα νά δούωσι χρήματα ιίς τνν άιοίκησιν , κα) αφ' ου, κατά πρό€Χημα του -κράτος μιν(· ςρου, ίδιωρίσύη προιδβος ταύτης της '&πιΤρο* πής ο κύριοςΒιρναΧ , ι κ. τ/\ς ίτα,ιρίας των φ»τ νιρων μ$ταβ$υ&μητων, το" παρΧαμίντον ϊψιί" φισ·# παραυύύζ το νά δο$£σι χρήματα ιίς τήν διοίκησιν πόσα δι, ΐμιΧΧζ νά διορισύ# ιΐς άλλην ήμΐροιν. 'Εκιι&ή εν Κονδρα ζιιφημίζιτο, ότι ο ί»ξ Βίλλι^τωκ 3ιΧιι παραιτη&% ή κα,ϊ ιγχιίρι- σι» νδη τήν ιταραι'τη&ιι* τον, ή ^Ιαηάανά α» ναΐβ$1 ταύτψ τήν φνμην κα) λί'γ«ι , οτι αύ' το'{, άν κ οι δεν άγανα νά ήναι μινίςρος } ζ- μως ΒίΧιι μιίνια ίίς τ ή* δονΧιυσιν του βασι» Χιως κ αϊ της χώρας ι ως ου ιύρεΰϊ καΧΧιότι* *ρος μινίςρος των ίξωτιρικΰν , Το οποίον τα το καίάς ιλνίζα, 3ϊΧιι διαρκισιι ιτολλου$ Χρο νους. 'Εν λόνδρχ διιφημίζεΤο, ότι ο ιν βο* τνββ ( της νήσου ΥΥ]§1)1) '&μιρικχνόζ κ όνσο· λο( βπρόσμινιν ίκ,τί; 'Αμιριχΐς] μΐγα» ςί·