τω» 2/ $ιαιχ.ι0ΐ&>ι>. Διν 3ί\ω νμιλησει ιΐφ *&>ν πράξεων της διοικήσεως, μήτε περί των φ0€ων β τους οποίου ς\ δύνανται νά φο €οΰνται τίνες κατά ταυ- <ηρ» τ»)ν κρίσιμο» £ περίςασιν , ,«μ ν βρίσκε ται ακόμη η 'Οβββμανικιΐ ίιοίχ^σΐί' (ό 'Ρ^τωρ άνϊφερεν ενταύθα συντόμως τά κυριωδέςερα άρ- 6ρα Της συνύνκης, και επειτα '/ξηκολούί*ι®* το» λόγο» του:) Κατά φυσικό* Χογον παρϊ· ςαται κατ ο [πρώτον ν) «ίρατνίρνισις ο π ο ε γ. γν»(ϊης νπόσχιτα' »ά ιτλΗρωσ# χριίας χα- λούσης αντί τοϋ χρεώςου. Αεγουσιν, ότι η 'Βλλάς δεν £ελει πληρώνει, και οτι μνρόν ίίναι νά εΧπίζωμεν ιίς τοϋτο. 'ΐδού συνομο λογώ καγώ ταύτην την άναπο δεικτον βε· €αίωσιν' άλλα «όσο» «δελβ πΧηρώσιι η Γαλλία χα) κατά ταύτη» την δνςυχεςάτην περίςασιν · ε'ΐκοσι -μιΧΧιόνια·, κατ ον&ένα. τρόπον · η Γαλλία εγγυάται την πΧηρω- σιν ενός τρπημορίου των έτητι'&ιν τόκων τούψον του δανείου· Το τριτημόριον τούτο νρΆμούμένου προς & 0 / ο συμποσοΰται ίϊς εν μιΧΧιόνιον, χα) 1°^ 0 ίξάλειψις, 200,000Ργ. Λ &ς ύποίΐίσωμεν ηδη ο τι 4 επανάςασις τω» 'ΕΧίήνων αντί να εχραγ% τω >821, δέκα ε τη προ Της ίπαναςάσεωςτοΰ'ΐουλίου, εζιβρήγνυ- το τω 1831. ας ύποΰέσαμεν ότι άντ) να κα· τερδωΟί 4 ίοςυχι· χα) κατεκα,νετο, και ότι *λη- δ»! 'ΕλΧήνων ηρχοντο εις Γαλλίαν ζητοΰντες καταφύγιου' και ημεΊς αντί νά ζητώμεν τώρα. τ! α ρ υμών την εγγυησι» του δανείου } χρ- χόμ«0α και ε ζητούσαμε» ι,2θθ,οοο Ργ, βοήΰειαν δια φυγάδας, και ϊ'ξορίςους, *Ηθίλι* τε διςάσει , αν κρίπ% νά τα δώσητε; όχι ,βίξαια^ Κα) τώρα, ότε είναι ο λόγος κερί Της ανεξαρτησίας των 'ΕΧΧήνων, τώρα νά αρ- ***7»β * ΤΟ ΟΤΤΟΪόν «ίΐ'λίϊϊ τοΐς δώσε» Κροίύμαξ εάν εδυςύχουν; *Η γ<ννβι*1<νχβκ σας 3έΧει χαΧάσ% *βΐ ΑΧ« φυχρανύζ έβί τοΰτο, ότι οΐ "Ελληνες άνιϊ νά νικηύάΐσι /ψβ- νησα» νικηταί; *Εα» σανίδα.** το πρντην τότε Ύ&ίΧομεν £»χδΐ} χα) τοιϊξ *Ελλ»ρ»ας μ» *ην ιδίαν νρ'Αυμίαν^ με την οποίαν ΐδέχΐχ- μεν *α) τά πλήϋη Π ο Χ μ & ι » , 'ίσ·καν»ΐν , Π^ τογάΧΧαιν χαί 'ΐΤαΧαν Ε η <αι άρα ο! 'ΕΧΧη* νες οΧιγώτερον άξιο ι της βοηίιίας, κλ\ τον θαυμασμού μα.ζ δια τούτο, διότι είναι Χ'ιγΟς ηιιρ\ ςερεώσεως Της 'ΚΧευύερίας ταν; Το τιραγ* μ& της 'ΕΧΧάδος είναι τό δικαιότατον, -κ&ϊ το ίερώτατον. 'ΕχνΤίς ηΰεΧε να εκτιμήσω Τί νόμιμο ν ?ττανχςά<τιώς τίνος εκ του χρονου της διαρκείας της,ηΰελεν ευριι ότι ή 'Ελλάζλαμ^άνει Τα πρωτεία και διαΧαμνει χα) χατά τβυτο ύχιρ Τίασαν «'λλνιν γη». 'Β 'Ρομάνια εποΧεμησ* δΐκα. ημέρας , η ΐΙοΧωνία. δέκα. μήνας , αλλ' ή 'ΕΧλάς δέκα χρόνους! (μεγάλη εντύπωση και συγ&ατάίΐΐσΐζ του Παρλαμέντου εκ ιτολ- λω» μερών.) Δεν δυναμεΐα, νά ΐίναμεν ότι ι| ενανάςασις των ^Ελλκν^ν ή τον έργον ο\ίγβ& Τινα/ν ςασικςαν. Γυναίκες, ναι δ/α, γερνντι(ι όλοι συνηγωνίσαντο, όλοι συνενοΧεμησαν ' μηδε μία φαμίλια ευρίσκεται, %ης δεν ρ» κεσφραγισε με τό αΐμά της Την τΖς πατρί δος ανεξαρτησία». Κα) ημίϊζ, ημ/ίς, οίτινίς πρώτοι ε δώκαμε» τζ'ΕΧΧαδι χείρα βοη'ιιίας δια κά ιήν σώσαμε» εκ του ναυαγίου, ημ&ς £ϊΧομει> νά τη» _ εγκαταλίπαμεν τ ώρα β τ» πλησιάζει εις τό» Ιιμε'να ; είεν' αλλ* η ήθ τούτα εκύαμέος Ε»ρώτη £εΧει μας καταδικά σει., 3εΧει φωνάζει ότι η όμοιοπά6ειά μας είναι όρε^ις μονον , χα) ό ενθουσιασμός μας ταχύς παροξυσμός, (Τώρα. άπηρίύμησεν ο κύριος ΒΓΟ^Ιϊβ τάς ασφαλείας χα) τά( ύτ^ήκ*ς τάς οποίας δίδει είς ηύς ιγγυητάς «ί «$κί»