δίχύην ΤαυΤφ Τη * άζίαν, ομως ούτε εγώ ουτ» ο ιΰγενης φίλος μου ίιν /φαυτάσύημιν, βτ» 3έλουσιν όμιλνίσ"ίίΤ< ΐν τω κάτω ταρΧα· μΐντω κατά του υποκειμένου μου } οβεν »ύύύς Μφ' ον έ'μαΰον τί ωμιλήβη «V αυτά) την 23. Τ ο 2 παρόντος, απεφάσισα, δια τ* χρέοςπρός τον Μον«/5χΐΐ' μου ) να μ>ι ίίχβω μ* καν ίνα τροπ ον την αξίαν, τ»}» οποίαν ηϋδόκησεν η Μ#7«λ#ιο'π«τοϋ ««το» ιΰμενως νάμο)δωσ^. Θίλϊ' εΧόχ ίσως ευκαιρία, καό' ι?» ^ί'Χ« *ί>"« Χ?ί'°ΐ μοο να αναιρέσω την άνέλ- «ςον κ-α) άδικο ν κατηγορίαν , την οποί αν «ροσίΤ^ψαν μοι' αιίτΐ) ίί ανάγεται ιίς συμ€ε€ηκότα } τά β*οί« σονί^σαι/ -ϊΤρο 16 χρονών, και ωμιλη$η κατά ςιγμην } κοδ' ην ύπνίρχι μοι αδύνατον νά αιτοκριδ» εις τό άλλο παρΧαμιντον, Δεν 3ίΧω μι ν νά ε'ίπω τί πιρ) του κατβι παρλαμε ντου , ομαις τοσούτον πρέ πει να ι'ίπω } ο τι £*ίΤ ί'λίχ^σαν ποΧλά ά« <^>οικ,οι και σφαλ?ροι Χεγοι. Μ* όλοι» τούτο μετά δουλενσεις τριάκοντα χρόνων δι'ναμαι νά προκαλέσω άφόζως καΐ του'$ πλέον κακό · δούλους ΐχόρούς μου νά μο\ εΰρωσι ΐν καΊ μόνον ελάττωμα του χαρακτηρός μου « — Μ*- Τ« τον Μαρκίζο» ωμίΧησι καϊ ο ίβ;^ ΒίΧ· μερικά περ\ ταύτης της ύνοίίέσεωζ' είπε ν, ότι ι'σύςησεν εις την Μεγαλειότητα •τον τον Μαρκέζον διά την μεγάλην ςρατιω· τικ.νίν ΐμπειρΐαν καΐ οζιότητά του και διάτας *ν διιχςν,ματι ίννέα χρόνων ι'κδου) εύσειςταυ ωξπρ'εσ&ως παρά τϊ Αυ'λίτί^ Βιίνν^ί· »Δΐν Μ- ναι άμφι€ολία (είκεν εν τωτέλιι), ότι κάνεντων βασιλικών προνομίων δεν είναι τόσον άξιον προσοχές χ. αϊ περκργείας , ίο ον τούτο, το νά εκλέγε πρέσζεις καρά τα"ίς ξέναις αυλαϊς και οί μινίςροι υπόκεινται ε!ζ άπολογίαν διά την τρένονσιιν εκτίΧεσΊν' των χριων »*■ μΐ· ρους των ικλιγομένων νρίσ&ων' ίΤναι \ίγω ΰκόχμοι ι!( άποΧΰγί*ν Κρός Τ ε *ο κατω ταρ- Χαμιιιτον και ΐίρος ίΧην την χώραν ενικά, τού τον , ϋ ο κοιΊ δεν ε'ίλνιζον νά καταντήσω το κατω παρΧαμεντον , ωζΐ ν ανακατωθείς Τοΰ^ τβ τ® ΐΒιαΙτιρον βασιΧικόν προνόμιο ν χ,α) νά ίΐϊΤΐί, οτι ό (ίήΟΐΐζ άνηρ δεν 'ΐχιι αδιιαν νά έίχδ'5 την άζίαν ί'κείνηυ, διότι τότε 3εΧε% ζητεί αυτό ου μονον νά χειροτονώ τους εν δη μοσία ΰ-κουργία. τ ν ς διοικήσεως, άΧΧά καϊ 3ε\ιι άκαλΧαζίίΐ τους μινίςρους αϊτό του ν» υιτόιΐϊΐνται βίς άιτολογίαυ ΐνικα. χειροτονίας τίνος« ~; 'ό μαρκίζας Κανσδί€νε ώμίΧησ* μετά τον δούκα ΒεΧΧιγγτωνα καϊ είνευ, οί» η ενα,νΐιωσις "γίνεται βυ'χϊ εναντίον του νρο' αωτίίκοΰ χαρακτήρας του μαρκίζου Αονδονδιβ- ρύ , η'λλ' εναντίον των πολιτικών φρονημάτων του, 'καΰο εναντίων τω βτυςηματι Του τίρώην μινιςιρίαν, ωςε άνίσως χειροτο νν)δ^ αυτός νρι'σ· €υς εκεΐ, τοΰτο 3έΧονσιν ι'κΧα^ ολαι αϊ ξε- ναι Α υ λα ι ώς μετα€ο\ην της μέχρι τοΰδβιίο* ΧιΤικί^ς' οσον δε κερ)· τίΰ ότι τοτοιουτο κίνη μα εκ μέρους τοΰ-καρΧοιμίνΤον είναι εναντίον του βασιλικού προνομίου, αυτό πρέπει μεν νά προσέχω καΧως νά μη ΐίραξ« εναντίον αύ' το υ 5 όμως εν τα υ Τω και νά εχη άγρυπνον όμ μα. ιίς κάΰι κίνημα των μινίαρων } το οποίον ενδιχεται νά μετα€α\^ τι τό νυν συςημα > διά του οποίου μονον πρέπει νά διατηρηται η είρηνη. — Τβυ'ναντίον ο' δοάζ Βουκιγγχάμ ωνόμαζί τοΰτο τό κίνημα του κατω παρΧα' μ έ ντο υ ως νεωτιρισμυν κα) κακόν παράδειγ» μα.. — Με ταύτας τάς ομιλίας ίπαυσιν η έξέτασις ταύτης της ύπούέσιως, χαι ηρχησαν νά ί'ξιτάζωσιν αΧλας ύποΰέσιις. *Η Αυ'λιί 3έΧιι ^μαυροφορέσει τριΐς ε€δο* μάδας διά Την άνοζίωσιν της Μεγαλειότη τας του του Αυτοκράτορας [Αυ'ςρίας Φράγκία· κου Α',