«. 74 — επαδή ο λόρδος Χβΰ »ίκ ναύαρχος του κατ α ίο βόρειο ν παράλιον 'ίσπχνίας ΒρεΤ- τανικαν ςο'λου, διϊσχυρίζονται τις Αονδρας αί ιφημ/ρίδες, ότι «υτός ίχειτοΰτο τό οφιλος, ο*ι δεν ίχιι χρεία» πλέον νά ςίλλ# να έρω· τα. τον κατά τον Ταγον Βρεττανικόν ναύαρ χου , αλλά δύναται να επιχειρώ κατά το ίβκ"»» ο'λα ϊα «κύματα* 'Η συνεδρία του ανω παρλαμέντου της 26. Μαρτ. {χρημάτισε ποΧλης τ,ιριεργείας άξια διά τήν ήτταν , τνί'» όττοίαν {παθόν οί μινί- ςροι. "Ηγουν, οι" μινίςροι επρ0€α\ον νίονσχέ* δ>ον μετα^υύμ,ίσεως των φυλών («σκαφ/»» ΟΟΓρΟΓβίΐοηδ) της , 1ρλανδίας, £ος« να δύ νανται α! Κοινότ^Τίς να ί'κλί'γωο"" τους άρχο ν- τας αϋτων, καϊ ό πρώτος μινίςρος ίπρό·ξαλι να εξετασύ# τούτο το σχέδιο ν βη οοπιϊΐβ, ήγουν νπο αιρετών ανδρών, 'Ο λόρδος Φιτζ- γεράλδ ώμί%ησεν εναντίον τούτο» τον σχε' δίον 3 αγωνισθείς νά αναδείξω αυτό ώς κακόν επιχείρημα ΐν χώρα τοιαύτη, ο'ία »ί 'ίρλανδία, καΐ ιπρό€αλε την Ιδίαν μιτα£ολνν και ίιο'ρ- 8®ο·<ν (απιειίίίβΓηβηΙ), οϊαν Ιπρό4αλε νρότε- ρον εν τω κάτω παρλαμέντω και ό λόρδος 'Ε- γερτ&ίν , ιϊγβυν να καταλυΟωτι ίιολου Ταλί- γόμενα ίσναφια εν 'ΐρλανδίφ κα\ να *υ€ερ~ νωνται αϊ ύπούέσιις των πόλεων από βασιλι κούς ανθρώπους. "θ λόρδος *Α€ιγγερ (πρότιρον κύρ. ΐ,καρλέττ) ώμίλησε και αυτός ΰ-πΐρ ταύ της της διορθώσεως, αγωνισθείς ν' άποδιίζη, ότι άνίσως εγκριθώ τό σχέδιο», οί Τϊροτεςάν- Τα», αν κα\ οI πλουσιώτεροι } 3ίλουσιν ΐ«- *λ«σ8^ δια Την εΐσροήν των Καθολικών !ερέ· ιν άνο τάσης κοινωνίας κυβερνήσεως των κοι νών μιας τιίΧεως κ αϊ ή > <.υ€έρνησις αυτών 3»· Χ#ι παραδοθώ σχιδόν μόνον εις τους Καθολι κούς , άνύρώκονς μικράς καταςάσιως, —· 'ο Άμ6. 18. 1836. λορίοξ ΚαγκιλΧάρίος } ο λόρδος ΧολΧάνδ κα 1 ο Χορδος Μελ€ουρνε ήναντιώθησαν εις ταΰτην την προξΧηθεϊσαν μ»τα€ολήν, κα) ό τελεα- Ταΐος εκηρυζιν, οτι, άνίσως ο! αντικρύ λόρδοι απο€αλωσΐ ΤουΤο τό σχέδιο ν δεχόμενοι την προ€Χηθί7σανμετα€α\ήν, 3έ\ουσι πράξει πρχζιν άσννιτον. ΤεΧος πάντων εγινι ψηφηψορία χαϊ ενεκρίθη τό καρά του λόρδου Φιτζγίράλδου πρβ€Χημα μεταβολής με 203 #ί»«ί 119 4·ή· φους, κα\ τότε ο λόρδος Αανσδό€νε (πρόε δρος της μυςικνς βουλής) ΐχ-ήρυ'ζιν, ΐν ο νόματι των μινίςραν , οτι εξ αιτίας της ψι^- φηφορίας δεν νριίτιι να 3ιωρηται τό σχεδιον πλέον ώζ επιχείρημα Της διοικήσεως, άλλα 3ιΧει αφίΟϊ ή περαιτέρω μιταχιίρισις αύτου εις τήν άντιμινιφριακήν φατρίαν , κα) τότε ο Χορδος Αυνδχούρς εφανίρωσεν > οτι $ΐ\ει εζετασϋίί τό σχίδιον ΐν "αύτΐί τ* νέψ μορφ* Του τήν &. Μαΐου υπό αιρετών ανδρών . 'Εκ τουτου λοιπόν , οτι τό κα τω παρλαμιν τον α- πι€χλε την 1, Μαΐου τήν ιδίαν ανωΤερω έγ- κρΛε'ίσαν ύπό του ανω παρλαμέντου μΐτα€ο- Χνν,τνν οποίαν $χε προ€άλΐ( τήν βηΟιΐσανΤ.Μάι ου ο λόρδος 'Εγερτών, συμπεραίνουσι Τινές συγκρουσιν των δύο παρλαμέντων ♦.») κακά επακόλουθα. Τί δέ κήνημα 3ίλουσι κάμι^νΰν ο! μινίςροι, τηρουσιν ακραν σιωπήν «ί ί(^η μερίδες της φατρίας των. ΙΣΠΑΝΙΑ. Ίο άνω παρλαμέντου εΤελεΙωσι τήν εξε τάσω της αναφοραςτου κα) ενΐκρινεν αυτήν ον τρόπον ΐσυντάχΰη υπό των διορισθέντων ε πίτροπων. 'θ 'πρίγγι\\) 'Αγγλώνας Ιπρό4αλε να ζητησ% τό τιαρΧαμιντον εν τ% αναφορα του δια νά ιξηγηύωσι σαφέςερον οI μινίςρο* πιρίτήςξένης μεσολαβήσεως (ΐηΙβΓνβπΐίοη), Λ{ Τί σον, άφ' ου ο' πρώτος μινίςρος παρ»-