ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΤΗΛΕΓΡΑΦΟΣ Ι) ί 0» Ε I δ η 9 ε ι ς Β ι α τ α *Α κ μ τ ο λ ι χ α μ / ^ ^ «ΌλιΤίκ^, φιλολο·)"**! τ * εμπορική εφημερίς. Πα$α0κευ$, τ# 4. —— ■""· 26 "Απριλίου 1034· α&βία χχ< π?ονομίφ χαιβα^χοιλικ^* ΠΟΛΙΤΙΚΑΙ ΕΙΔΗΣΕΙΣ. φ«^, ίη οί Μ.^, «ν™} <*««- ίροισαν το Παρλαμεντον κα) ελα€ον νια χρη- ΑΓΓΛΙΑ, ματα ως προς τον πόλεμνν , διν εδυναντο να 'ΐίου η ακολουθία των ομιλιών εν Τ% συ- ςείλωσιν $1ξ την Μεσόγειον ςολον τοσον^ ιν νεδρία. τοϋ κάτω παρλαμέντου τ% 17. Μ«^- καιρώ, ωςε νά ίιχσν) Τίλο$ ϊΐς τον αγώνα. τίου ττίρϊ τ^5 'ΐωσσικοτουρκικης Συνθήκης. "Ομως, αν καΐ ν? Βρίττανι*νΐ ΔιοίχνισΊί ίεν !- *0 μινίςρος των ίξωτερικων άπεκρίΟη ιίς ίυνήΰη να δωση εις τον Σονλτάνον βοηΰειαν τα ς ομιλίας των δύο ρητόρων ι ν πιριλή^ει ως κατά θάλασσαν , εδωκεν όμως αντω νύικην «κολουβας, ,,Δίν ήτα ττοτί' συνν'Οε<« νά ανα- βο^εϊαν , κ.κΐ αυτ^ συνεκτέφερι βι€αια ου· κατί'ν^ται »| 'Αγγλία εις ίριδας μεταξύ ύπη- σικδως «ι; τον συμ€ι€ασμιν, ίςις ιδωκε τε· κόου κα! του Μονά/>χουτου, και μ' όλον ότι λρ{ ει; τον πόλεμον. *0 ^τωρ ύπελα€»ν, ο· συνομολογώ, ότι ό Ιΐασιας Αιγύπτου ΰπάρ- τ» ο Σουλτάνος ««ρίχιν^Οιι να α<τΐήσ*ν τ ν) ν (3ονι- χει υπήκοος εχων πολλήν δύυαμιν, η και ϊ- δειαν τΐ?5 'Ρωσσιας ίιά τοίτο, ίιο'τι ίϊ'ν τον σ«5 δυνάμενος νά. 3εωρηται ως μονάρχης, ε- ε€οή§ησεν « μεγάλη Έριττανία, καί ετϊομε- πρεπεν ομως νά τεν 3εωρωμ»ν πάντοτε ως ν- νως δεν εϊχο,μεν δίκαιον νά παραπονώμεία διο- πήκοον. ('Ακοκ'βτί .')♦ 'Αλλα ιγϊ / ιΙ το τέλος 'έλα· τι εδωκεν αυτω η 'ΡωΟΊτία Την εύκΤχΙαν βοη~ €εν ο άγων χαρακτήρα άλλον νί αϊ εριδίς, άί ύιιαν. 'ΑΧΧά «ανακαλώ νά ςοχασύήτε, 'τι ο-χοΐαι επικρατοΰσιν άδιακόπως μεταξύ της ποτέ δεν παρεπονέύημιν επί τούτοι, μάλλον ΤΙορτας κα) των άπειρων ΤΙασιάδων. ' η Ιςορία δε εχάρημιν, ότι εδυνή&η μ ολον τοΰτο.ο της Τουρκικής μοναρχίας γέμΛΐ άν ο αιτοςα- 'Σ,ουλτ^ίος Μα λά^ νοΰεν βοηύειαν, κα) ι'γω σιων δυνατών υττοτελων κα) υπηκόων έναν ιταρέςησα τότε , 3ιμελιούμενος εις τάς άς ΐ'· τίον της αυθεντίας τοο Σουλτάνου " κλλ' ό- λα€ον ΰτίο της 'ΐωσακης Διοικήσεως βιξαιώ- τιως κα 3 αν αυΤα ι ελαμ€ανον τέλος, ε'ίτι με σεις, την νληροφορίανμου του ότι ν[ 'Ρωσ- βίαν οπλών η με συμ€ι€ασμ ο'ν, ε μεν ι ν όμως σικη δΰναμις 3έλα αναχωρήσει πάλιν εκ τνς ν) υπέρηχος εξουσία του Σουλτάνου σωα. "Ε· Ύουραίας, ειΗύς ιίφ' οΰ κατορΰωύ^ ό σκοπος, νειτα, το αξιότιμο ν κα! πεπαιδευμένου Μ έλ$ς δι αν έςάλη εκεί!, ήγουν η ύπεράσπισις κα\ απαταται περί του καιρού, καΰ' ον ηξιοΛη ή ιί ασφάλεια του Σουλτάνου , κα) δεν ητίαΐή- Αγγλικη Αιοίκησις νά δώση βοήύειαν. ('θ ύηυ κατά Ταύτν\ν την εμπιςοσΰνην 11, ο υ, διό~ κνριος 8Ηΐβ1 ειπε, τ.ουτο εγινε τό Φ&ινοπω· τι η 'ΐωσσικη δύναμις άνεχώρησε κα,ί οδτως ί ον )· "Οχι, Δεκέμβριος ήτον, ο τ» εφόασεν εις ή Βρεττανικη Διοίκησις εδικαιολογηύη δια του- την Δον δρα ν ο' Τούρκικος 'Αντιπρίσ-ξυς. Πα- το, διότι ου μόνον δεν αντέτεινε τι ιίς τκ-ι ρεκτος δε τουτου , η 'Αγγλία εδύνατο να βοη· μεσολά€ησιν Της 'ϊωσσίας , αλλά μάλλον βί- 6ησ% Την Τΐόρταν μόνον κατά Βάλασσαν, χιν αίτίαν νά χαίρει έπι τω ότι εγινεν αΰτη «λι^ν, επειδή τότε ολνΐ η πρόχειρος ναυτική >| μεσολά^σις." ( Μίτα τούτο ηγωνίσΰη ό ίνναμις νιμων ήταν αλλκχοιιτίου αναγκαία, Μινίςρος νά ακο$(ί%% άδικον ο ν επίνληζιν