αν ίννοιαν. Δι« τ?ί πέμπτηςέπιςολης εςειΧι πρός τον Μινίςρον Ζε'αν Βιρμου&εζ τρια Βΐσπίσ- ματα, κάδο" βασιλεύς, κα) την πρότερον ΐκ· ίοΜσαν ίιαμαρτυρίαν το ο (ρι*οΐ6δί&Ιίοη). Ταύτα τα ικίοβί' νΤα κατα το Σανταρέμ τ γ, 4. 'Οχτ. 1833 2ιστίσματα επικυροΰσι τοϋςΜι- νίςρους, τους. Ιπάρχους κα) άλλους ι'ν ί^/χο- ,μοσίω υπουργία τ%ς βασιΧιίας εν τη αξία των. ■— "Οτι ή Μί^αλίίότ^ί .το το ίγκΧημΜΤίκόν πολίτευμα, ϊςιίΧατι > .βφ οο προτερον νρωτησαη κα) τ^ν ^οολ^ν της αντιβασιλείας και το£ Μινιςιρίου, τ Ζ 16. 'Ολτ. ιτροςβ^ί», «ίςϊ να ο πρέσξυς τι} ς ΜίΐραλΓΐο'τκ[Τ(ί$.Σα$ ί/ζ το'ν Δνν Κα/κλον. ; ."θτι αυτοί δια του προπετοΰς και ά· ξιοτιμωρητου πολιτεύματος τον ως προδότης ..προς τον γνωιςόν χάς ςΐρηνιχ,ον Μονάρχη. ως κι ν £ν εις άποςασίαν, ώς, ταράττω ν την νί<τυ- χίαν του βασιλείου, ως αίτιος του ΐμφυλίο» πολέμου, 'κοΛ ίια' τούτο Βίλουσι βλ-ηβη εις πραξιν κατά τον -προσάπου του κα) της πε ριουσίας του οΧαι α! κατά νόμβν διοριζομεναι ποιναϊ κατά τούτων των εγκλημάτων , και έτι 5ί'λίΐ χριΰ% καύ' 'όλην τ ν, ν αύςηρότητα των νόμων ως άποςάτης, άνίσως πατηση 'ΐσττα- νικον έδαφος." — "θ νρεσ€υς, οςις ύττηγε νρος αυτόν εν συνοδία του βαρώνου 'ραμε· φορτ, εμήνυσε" αύτω τά ανωτέρω, αύτος ο ε απεκρίύη. ,,Ι'ι νωσκω κατ α το παρόν' ΒέΧνμ ιν ϊδίΑ τίνος δίκαια ίσχυουσι ' κα) εγω $ιλω γινώσκ% νά κάμω τά εδικάμου νά ίσχΰωσι. ιζ ('Δχολουδι'α επβτΛί.) 'Εν τΐ$ · συνεδρία του κάτω παρλαμέντου *ϊ 9* Αύγ. ϊβαλεν I Μ ινίςρος ΜαιΊϊηοζ ι] β Ια ΓΙοεα ύπ' όψιν άναφοράν π ι ρ) των εξωτε ρικών σχίσεων της 'Ισπανίας. 'Ο Μινίςρος α νέφερε πρώτον είτι συνε€η εσχάτως εν ΐίορ- τονγαΧΧία κα.) τάς διαπραγματεύσεις μετά της Ι1ορτουγαλλι*ης διοικήσεως π$ρ) της ε'κ- διώξεως του Αον Κάρολου εκ Της Χερσονήσου, ιινεν, ο Τι ή τιΧιυταία δοκιμή του Δον Εαρο'- Χου και ό προφανής σκοπός αυτοΰ του νά ττε- ριΰάΧπχ δια της προσωπικής του παρουσίας ε» ταΧς άποςασιν ΐπαρχίαις τσ-βΐφ του εμφυλίου πολέμου, 5ιλουσι χρησιμεύσει μόνον εις τα νά συναψωσι ςινοτϊρον τους δεσμούς συμμα χίας μεταξύ των τεσσάρων Αυνάμεων , α! ό- ητόΐαι υπέγραψαν την. εν παση ίσχΰϊ υπάρ χουσα» ετι' Αονδίνιιον Συνύήκην } οτι η Ταλ- λικη , ως και η 'Αγγλική Αιοίκησις έ'ςειλαν -πολεμικά πλοία καϊ ΐπρόςαξ&ν νά έμποδί- ζωσιν ·άπό του να λαμ€ανωσιν οί άπαςάται οτλα κα) τά τοιαύτα, κα\ οτι και η Άορτου- γαλλική Αιοίκησις ύπισχίόη, χρείας τυχού σης , νά βοηΰήσΐί διοίκησιν της βασιλίσ- σης (της 'ίσπανίας*). 'Αφ' οΰ ό Μ ινίςρος ε- φανέρωσεν , οΤι κα) ν| Δανία, Σο υ ιί ο ία , Βίλ- γικη , ό Σουλτάνος του Μαροκκου και η αρχ.* Τψα 'Αμερική ίγνωρισαν Τη ν νέαν Αιοίκησιν, ε'ττρόσίιισεν , ότι αί Αυλοί Βιέννης, Ιϊετρον- πόλεως κα) Βερολίνου δεν εγνώρισαν μέν ετι την νέαν Αιοίκησιν } ομως εκηρυζαν , οτι αύ ται άγαπωσι καύ' υπιρ€ολην Τηνχσυχίαν κα) εύτυχίαν της 'ίσπανίας κα) διέκοψαν τάς αρ χαίας σχίσεις μονον προσωρινώς· πιρ) δέ των σχίσεων μετά της Αυ'λνίί τ $ϊ 'ίωμης είττεν , ο Τι δεν εγνωρισε μεν ετι κα) αυτη Την νέαν Αιοίκησιν } ΐΧπίζει όμως νά άρ^ωσι μετ* ολίγον α! δυσκολία ι προς τούτο. Μετά τούτο έφανέρωσεν ό Μι νίςρος, οτι τ·ό ' Ισπανικό ν Μι- νι-ίριον ε γνώρισε τον Αομ Πέτρον β '. ως αυ τοκράτορα Της Βρασιλίχς, ι κ του όποιου ελ πίζονται πολλά καλά δια το εμπόριον κα) των δύο τόπων , και τέλος, ΐξχΧεν ΰπ' ί'ψιν του παρλαμέντου την συνίΐηκηνμετά της άρκτώ- α{'Α/ϋΐί/>ικίις«'«^ΐτωνζ'νιτον^£>/ΐΜν12000090