- 156 - νη'ιίσι ν άποξάλασι τα Κρο,αώΚείον κ») νά α» ■ποσπασ&ωσιν α'ττβ της 'ίωσσικής συμμαχίας. — 'Ημϊίς δέν 3ίΧομιν μεν νά άρν*φωμ$ν είς το Τουρκικόν Μνος καϊ εις τον ΣουΧτάνβν τού το το δίκαιον, ομως ςοχαζόμιΑ», ο τι, ο σον κ,α! αν παρακινήσωσι Τινές είς τούτο, ο Σουλ τάνο} κ,α) το Τουρκικόν εβνος 3έλουσι» έϊν<ιι •πληροφορημένοι, οτι συμφοράιτερον είναι αύ- τοϊ$ να ζωσι μετά της 'ΐωσσίας εν φιλία, ναρέξ εχΟρωδως, ' η κοινή δόξα ενταύθα εί ναι , ότι ή Ευρωπαϊκή ειρήνη, ο σαι φήμαι ποΧίμικαΙ και αν διασπείρανται εν ' Αγγλι κές «.«) ΓαΧλικ,αϊς εφημερίσι, δέν κινδυνεύει $ιά το μέλλον οΰτε τό παραμικρού , *α! οτι αϊ νυν έπικρατουσαι διαφορα) δύνανται να συμ€ι€χσ!ίωσι και δίχα βίας όπλ&ιν. *Η Γαλ λία κα) η Αγγλία αίσβανανται την χρείαν Της ειρήνης, πλέον η ποτέ , καϊ τόσω άλιγω- τερον βέδαια 3έλουσιν αποφασίσει να εμ£ω· σιν εις το ςάδιον χάριν της Ρ.Γορ&§βηάα ('ΐ«{- κωζινικης φατρίας), τήν οποίαν οφείλουσι να καταπολεμασιν ε ν τω ϊδίω κολπφ των, ΤΙαρεκ- τος δέ τούτων, το μοναρχικον σύςημα ά·πέκ· Τψχεν, «ρ* ης εποχής εγινίν εσχάτως εν Τη Τ1ιβΓβ3Ϊβη8ΐαάΙ, 8οΙιννβ<11 καϊ Μίίιιοΐιβη- ί»ταΙζ ή συντυχία των τριαν συμμάχων Μο* ναρχων, κερισσοτεραν παγιοτητα κα) ςαί/τ- ρο'τητα, και δύναται να ήναι άποςασία, ο νόίεν και αν ϊ\ύ%, άζία φο€ου τόσω οΧιγώ- τερον, όσον αϊ μεν Διοικήσεις τΐ,ς Κύρωπαϊ' κης ξηράς ολαι σχεδόν συμφωνοΰσιν εντελώς κατά τήν νυν πολιτική* της ΐΐρουσσίας, Αύ· ςρίας κχΐ 'Ρωτσίχς, ρ! δε λαοί ε'διίαχύησαν εν διαςήμ απ των τελευταίοι ν Τεσσάρων χρο νών περ\ των «ϋδ' αυτό συμφερόντων και ε- νόησαν το τόσον ολίγον συντεΐνουσιν α! βίαιοι άνατροπαι ει; αυξησιν κα) ςερέωσιν της ευτυχίας των,εύκτημονύνης^ αύτη; της ελευθερίας Τ«ν.« Δυνάμει αύτοκρχΤορικνί; Ουκάζη; , εις το εξη; δεν 5«λει ίχ'^Τις όίδειαν νά $ι$άσκ% εν οΐκίαις ευγενών , αρχόντων κ,αΐ εμπόρων, άνί- σοις δεν εχη παρά "?ωτσικων ακαδημιών μαρ τυρικά κα\ άπο,ίϊΐ.ίΤικχ Τνς διαγωγής του. Β Ε Λ Γ I 5 Η. *0 Βελγικός Μονίτωρ «ψέϊχί Τ ξ) 15. 'Α- τίρίΧίου εκ νιοι» διεξοδική ν άτιολογίχν του μι- νιςερίοΰ £ιά τό πολίτευμα του κατά τά συμ- 4>ε4ηκότα της 6. — Καί' ήμέραν σχεδόν εφυ- Χακόνοντο τίνες, υκοκτευόμενοι ως συγκοι- νωνοϊ κατά τάς διαρναγάς* — ΚαΤκ τον Μβδ· δΰι^βΓ (1β Οαηά , εφ&ίνετο εν Τέντη τίοΧύ κλη- ύος ύτιόντιον ξένων, ώς κα) ιν ΑιωδΪΜ καϊ "ΒρυζεΧΧαις, και •καρ^νι'ΐτο ν Διοίκησις νά κατά τούτων ιτροσικτιχ-όν ομμα. Κα$ώς άναγινώσκομιν εντινι ετίιςοΧ% εκ Βρυξελλών άτίο 15· 'Απριλίου (ίν Τ^ γενι κή εφημερίδι) , επειδή ή εν Παρισίω εταιρία των δικαίων του «νΟράκοα αγωνίζεται β$€αια νά ινρ-α οιΐαδυύς κ α) ςήριγμα εν τί Βίλ^ιΐ'ϊ διά τους σκονούς της, επειδή εκ Τίνος καιροβ έρχονται -πολλοί ξένοι είς τήν Βελγική ν , κα} επειδή ιν ταύτη τ% χώρα οΐ νόμοι συγχαιροΰ· σιν άνευ Περιορισμού το δίκαιον του νά συ~<ιί· νοινΤαι εταιρΗΛΐ, ή Διο ίκησις τν\ς Βελγικής ? δια νά δείξια οτι άγαν# την ενταξίαν και σε ίεται και τήν ιταβ άλλοις τόπου; ε'πικρατοΰ σαν τάξιν των πραγμάτων, κατεφυγεν εις ί να καλαιον νόμον , δυνάμει του όποιου η διοίκησις ε χει τήν εζουσίαν του νά διώχ.% εκ Τνς επικρατείας παντα ξένον, ούτινος τήνπα· ρουσίαν κρίνοι ε'πικίνδυυον τ% τάξει κθί ησυ χία Της χωράς, άΐ ο και ταύτας τάς ημέρας εμήνυσεν είς περισσούς ξένους νά άναχαιρή- σωσιν εκ Της Βελγικής, εν οΐς ευρίσκονται νο\λ οι Γείλλόι, εν μέρει εκδοται ίφημερΐδων, ητοι διδάσκοντες άνατροπήν του υφιςαμένοκ% υβρίζοντες τους Μοναρχας, η διδάσκοντες δη μοκρατικά αξιώματα, και μαΧι^α ό δνχζίη- τος πολίτης ΟαΒβΙ, οςις ε'προςαχΰη εν τψ ά μα νά φύγΗ, εΤι δε Πολωνικοί φυγάδες (ώς 37 έξαιρϊσΰησαν ηδη εκ Βρυξελλών , ώςαδε- τα ι), ϊίρ'ός τούτοις, ή Αιοίκησις έπρο'ςχξεν αα- ςηρ&ς νά μή α-ρίι·νι"ται εν τ% Βίλγικη κάνεΊς ξένος άν>υ αρμοδίου διαβατηρίου (πασκορ- τίου) κα\ παςτις, « μή δυνάμενος νά ατίοδιί- ξν ύ τον πορον της ζωηςτΌυ, πρέπει νάδιω·)φ^. 'Εκδότης κ%\ συντάκτης, Δημήτριος'Αλιζανοβίδηι;, ίατρο;.,—'Ε*τί(ς Τυ*ογ|!«ρίβ{'ί. Ρ. ΣβίΑίο».^