ά'φηνα ελευθέρους νά Ιπιςρέψασιν {!; τάς οικία; των, ιϊη τοίς έδιδον τα χπιρ εζήτα» ε\6ίρμως όπλα διά νά πολεμήσωσιν εναντίον των ιδίων συντρόφων των. Τουτο το φαόνιμον φίρσιμον παρίζλε^αν ο! αποςάται, Όί οποϊο' ου μόνον εξηκοΧου$θυν τα ς φρικτά ς πράξεις των , αλλά κα) κατέφυγον και εις αν τα τα ςασιαςικά μεσάτης κατιρη^ωτιως Των εν τα ραχή οΰσων ΐπαρχιων> 'ο αποςάτης Κυεσά- δας ΰπαγορευεν απάνθρωπους λογού; (ρΓο· είαπι&ΐΐοηκ), και ο προδότης 'Ροίιλ οχι μό νον εδωκε Την συγκ&τανευσίν του είς αυτούς, άλλ' ε'δημοσίευσβ και άλλους, πνέοντας αί*. » ' \ Γ - ·■) Ρ μα. και καταςροφην και τελος } επεσφραγι- σεν αυτούς 6 προδότης Κορέντζας με τάς ά~ χρείας του εγκυκλίους έπιςολάς, εν αϊς παρα πονείται, ότι ο εν ι4λ ή§νισαν, ωςέπρεπεν,εΐςπρα- 'ζιν· , Β.ν ώ λοιπόν άφίνω κατά μ?ρος πΐέσαυ αίδω και έλεος, όσα έτήρουν αχρι τοϋδεπρός τον ε'χ- ΰρον, κα) 3'ίλω μονον νά 'εχαι προ όφαλμων τον νομαν της άντιττραξιως και άντεκδικήσεως, απεφάσισα καθώς ακολούθως. 1) "Ολοι ο/αι'χ- μάλωτοί του ε'χύροΰ, οποιουδήποτε βαΰμόυ χ,α) τάξεως, 3ε'λουσι τουφεκίζονται ως προ- δσται προς τον νομιμον Μονάρχηντοον, 2) Κ»5' όλα τ.ά σώματα και λοχους, Τα υπό τήν δίοίκησίν μου , 3ε\ει είναι το σΰνΰημα » νίκη η θάνατος« , £ν χρήσει έπ) Τοσούτον , ίφ' όσον ο ΐχύρόςάκυρώσχ την ην εδωκεπρο- ςαγην το ο νά 3-ανατωνωσιν όλους, 3) 'Ε Κει* $η συχνακις 'ίδον εκ πείρας, ότι μεταζυ των τάξεων τοΰ εχ&ροΰ ευρίσκονται πολλοί , οι ο- ποίοι είναι μεν φίλοι του δικαίου πράγματος, ομως ώ".κ το διάςημα η διά προσοχήν των τυ ράννων των δεν δύνανται νά αύτομολώσι τρ Γ ·ζ ν,μας , κοινοποιώ, δυνάμει των δούέν- ταν μοι τταρ:ι του Μονάρχου μου ιτληρεζουσί· ων κλ! ι κ συμφώνου με τους κάλους ϊκο- πους του, ο τι ου μόνον 5έλω δέχομαι τους μετα€αίνοντα.ς κα) αυτομολουντας, αλλά κα^ £ε\ω τους ανταμείβει χ.ατ άξίαυ, κτλ· (υ ποψεψρ"). Θωμάς Ζαπι&ΙαοαΓΓβ§αν. Στρχ. τόπε δον ί.βοαΓη1»βΓ7, 1. Νοεμβρίου 1834. Κ ατά την δβηΐΐηβΐΐβ (Ιβ8 Ρ3 7 Γβηββ3 3 ο* Ζ«ηι&1βο&ΓΓβ§υγ ικραζι νεωςϊ ιίς τα άρματα ολους τους ανύπανδρους νιους \1 ε ως 50 χρο'- ναν εκ τιϊ; πΊριοχης της 'ΕςέΧλας κα) διιμοί· ρασεν αυτοΊς τά όσα (κυρίευσε τοΊς εχϊΐρο'ΐς κατά τψ μάχνιν της ΣαΧξατιέρρας τουφέκια. Οι ΚαροΧιςικοϊ; ΟϋθΓΪ11α3 (άρματωλο)) αύ· ξανουσι καδ' ημέ^αν κα) γίνονται μ£λ\ον κα) μάλλον έμπειροπολιριοι'- επομένως, β εμφύ λιος πελεμος ι'ν Να£άρ{ϊα γίνεται άνε'ζάλεπί- τος' ε'ΐτι δε άνΐ'ρερ'Μ πιρ) της κακής δνίΙΙεν κα- * *·* * ·Λ\> ταςασεως του ςρατευματος του Δον Κα^ολοο, ε'ιναι υπερ&Λη , και μ' ίΧον ότι φοβερίζονται με 3ανατον όσοι δίδονσι ζωοτροφίας εις τοϋ^ Ικσο υργιντας, αυτοί 'ίχονσι μ' οΧον τούτο εν αφΰονία. Ο Μίνας δεν 3ίλιι δυνηϋζΐ πρίν τϊς 1, Ίαν |835 να επιχειρν\σΐί τί άζιόλογον ιξ αΐτίχζ των κακοπαϋιιων των ςρχτιωτωντα κ«1 της ζηλοτυπίας των αρχηγών των, χ.τλ· Κατά τον ΙικΙϊοαΙβπΓ <1ο ΒοΓίΙβαιιχ, ο Μίνας εκαμι νεωςι από Παμπλώνης ε!σ€ολην προς την ΡηβηΙο Ια Κο^ηβι, Μ»§αβι·εοκα1 ΟΪΓ»νι^αΐ 3 κβ5 »α0' οδόν ήνώ&ΐή μέ αυτόν ό ΙιΟ,ρβζ μέ 1500 πεζούς κα) 4θ0 ιππείς, ωςε το ςράτευμά "του νομίζεται 10,000 ανι ίΙρωπων τον αριθμόν. 'Ρ.ν ταίΐς Βασκείοις επαρχίαις έξεδο'ύη η α* κο'λουύος αυίεντικη περιγραφή των αχρι τοΰ* δε κατορθωμάτων το,ν Εαρολιςων. »Τ?8»'θ*Τ· διέ€η ο ΖιιπιαΙαοαί'ΓΟ^π^ τον "Ε€ρον νοτα· μόν . 11. ε κτύπησε ν ούτος ό ςρχΤηγόςτόν χι Χίαρχον "Αμορ πλησίον ΟβηΙϋΌΓΟ χα» Β γ ΪΟ' 110:; , και πλέον ν} 30 εΟνίΛο! ςρατιόύται τ:α,