τουντΐζ να μα; νΧηρώσν η Γαλλία «οσοτπ* τα αργυρίων, εΛς το οποίον έκήρνζιν η Ιδία , ότι είναι ΰπόχρεως. *Η α'λ^'νΗ πολιτική μα; ΰνόχριοί νά διατ»ιρήσωμιν τοΰτα το ^τιιμα κάντ% καβαρον } ω{ ίχί'> *α) να μπ ίωσ«« μ«ι/ «/{ Γαλλίαν ίιβ'ηνος τ&ν ήμιτΐραιν επιχειρημάτων , το ο'*οΐον ε'πιχιιρηΰϊ τυχόν εναντίον το ο συμφέροντος τον Γαλλικού »0· ΐίβυί , Τκν τταραμικράν άγορμηντοΰ νά ίφεΧη* ίί ίια νά μιΐ νά νλΗ/χέοΐ· Τό £ιίτ»ιμα •πρέπει να μ.ιΐνιι καθώς «ναι κατά το παρόν, δ>ά νά Χά^ Τί>ο$ ολν) ή φιλονεικία, άνισης ν, Γαλλία εκτεΧεση τα όβ*α υ-τηχ^ω^ 1 κα τά τ ι)» σΊ»ν5κ'Ανι» 'Εγώ κιιρυττιυ 3 »α0ο *λιι/ιοφο· ρημ'ενος, ότι πρίπιι να ίπιμίνωμι» εις τό να" ίΛΤίλισβί κατά τάχος η Συ ν6ήκη , κα)άνί- σως τυχοι ιό Γαλλία "να μι^θίλνίσγ "α χα'μν τοίίτο η νά χρονοτρι^ ετι χα! α'ναέα'λλφ, κρίνει νά ζητν,σωμιν νμε'ίς οι ϊίιοι »ά αττο*.· Τ>!σ·ωμίν το δίκαιον μας; 'Αφ' ου κ Γαλλία ίχρίιάσύη εν τέταρτον αίχνος δια να γνωρίσι/ ταύτα τα ίιχαι&ίματάμα; χα) ζητήματα, δια σννίήκης, βί€αια δεν είναι υποφερτον νά πε ράσω χα! ετερον τέταρτον αίωνος εις διχπραγ· ματεΰσεις περ ι πΧιρ&μης, λ, κατα τοιούτων πε' ριςασεων δίδει τό δίκαιον των ε&νων μίσον Βερανείας. Είναι γνωςο'ν το7ς τάσι ν αξίωμα τον δίκαιον των ϋνων , ότι, όταν εν "ί^νος ί- ΧΒ νά «ΐΓ* άλλο «ΰνος χρ/οί γνωρισμέ νο* , χαΐ τό χριωςονν μίρος δεν 3έ\ιι η χρο νοτριβεί να κΧηρώσΐί » τό άλλο μίρος εχει Την αδιιαν να κρατζ την άνν'κουσαν εις αύ· το η εις τους πολίτας τον χα) υπηκόους Κεριβ· σίαν, χ αϊ μαΧιςα τόσην, οσ») «ναι άρκε· τη δια νά σκεπάσχ τό χρίος χωρ)ς νά ίυνηάί τοντο νά δάσ^ ΒεμεΧιώδχ άφορμην κοΧεμου, Τούτο ε'έΧνύη ποΧΧάκις εις πραξιν, και νάντ «ί νίβος) «κ μΐρονς τηξ ιδίας Γαλλ/α; *^ο'{ την ΠαρτουγιΑλίατ, μ' ίΧον οτι αϊ «»· /ιιςασ<'( ίίν ίίταν το'ιτβν καβαρα/. 'η ί« /*οχι« του *ο'τ< νά β\η$ί »1ς <κραξιν τούτο $ άλλο μ/σον £<α ν' άνοζημιαιίϊωμιν } Κρίνα νά δια· ρισ$$ ανο Την Σννοδον. 'ΑνΙιταις τά Γαλλικα •καρΧαμίντα διυ ψηφίίτύατι κατά τι/ν μίΧΧον- σαν συνιδρίαν Ταν τάς αναγκαίας ποσότητας^ κρίνα νά σνμνιράναιμιν, ότι η Γαλλική Διοί- κηο-ις άιτιφάοΉΤβν οριςικως νά τταρα^λ/ψ^ την ην άνιδίχ6η δημοσία. \ΰ·κοχρίωσίν της κα\ νχ μη νΧηράα-ν το χρίοζ, το όνοΊον ΐγνώριαΊν η ιδία, χ.α! τότι κα'Οβ μία ημίρα οίνα€οΧη( και αργοπορίας γίνιται κνιλ)( χαΐ Χΐρα ιΐς Την τι μήν τον \}μιτΐρον ΐύνους (χα) σημ.ιΊον) ο Τι διν ΒίΧομιν νά δώσωμίν τό δίκαιον «κι ίνα» των ημιτίρων σνμποΧιτων, ίσοι μ» τοΰτο νάοτχονσι ζημίαν. Ευίιί; άφ' ου Χοιπεν κΧ^- ρογορη&άίμιν ιντ»Χως νιρϊ της μη 3»Χη<ηως της ΤαΧΧίας Του -κΧηρωσαι, 3ΐΧον<τιν ιίναι ο'ξί'α ίνιχιιρήματα οο μόνον τά κατ&ΧΧηΧ ο* τατα χαδ' ΐαντά κ») σύμφωνα μι τους νομας Της τιμής και δικαιοσύνης, άλλα και τά άρ- μοδιώτ&τα ιϊς τι νά διατηρήναιμιν την άξιο· νρι'κι ιαν τον ημιτίρον ΐ 8 νου ς «νωπιον του κόσμου, η'Βπειδη ν Γαλλία δίν ΐφύλαζι τάς αςϊ- δωκι δια του νρίσ&ωςτης οκ'οσχίσεις καϊ ανιζαΧΐ τη* τιΧενταίαν άνο'φασίν της τόσον μακράν, ωςετιήανώτατα διν3ΐ\ω μάί« αυ. Την αρκετά ίν καιρώ δια νά την κνινασω εις Την Σννοδον } τροζάΧΧω %ά ίκδο&ΐ} νομική διαταγή , δνναμιι της οποίας να δυνηϋωσΊ νά άνταπνδοΰωσιν 'ίσ* .(ρβρΓβδαΐΙΙββ) εναν τίον Γαλλικπ; ιδιοκτησίας και περιουσίας, ά- νίσως ίν τζ μεΧΧούσιι σννίδρία. των Γαλλι· κων ναρΧαμίνταν \δεν ψΗφιβ^^αΊ τά αναγκαία προς πΧηρωμην του χρέους. Το τοιούτον δε* κρίνα νά 3{ωρ» ιί« β*« τνν ΤαΧΧίαν «ί φβ·