ρηνγ εόιιηοίΐ) , α! ό*ο1αι όλαι αύται α! μ,ΐίαξολα) % διορθώσεις 3ίλουσιν άιοξή, καύώς ίλκίζιι, *ρός όφελος της χήρας, 'Εν τω τέ λει Καριςα ή Μεγαλιιότηί του Κρός το κάτω ναρλαμίντον τήν ευχαριςίαν του διά τα ο σα χρήματα (δωιεν ιίς την διοίκησίν του δια την χριίαν του ινιςωτ ος έτους, και ααρακινέΐ Τους άνδρας κα) ,των δυο παρλαμέντων, κα) ο Τ αν ένιςρεψωσιν είς τα 'ίδιαι να. ,φροντίζωαι κάν·, τοτ$ κερ) τής ευδαιμονίας Της πατρίδος τω ν παρακινοΰντις τον λαόν ι!} ύποταγήν νρός ϊίυί νομούς κα)} είς φιΧονατρίαν. — 'Αφ' ού ο' βασιλεύς ιηλεΐωσε τήν όμιλίαν του χα) άνε- χώρησεν, ό άρχιγραμματιύς άναςάς είνεν, οτι , χα ι α το βασιλικόν θέλημα , το τίαρλα· μι ντον αναβάλλεται εις τη ν δι. 'θκΤω €ρίου. τήν ήμίραν, νρ)ν ή κ·λεισ(Ι% το καρλα- μένχον (τ(| 28 Αύγ.), εκαμιν ο' κύριο; ' Ατ· τ£οόδ διάφορα ερωτήματα, αναγόμενα εις τήν ιξ'ύΤερικήν π,λιίικήν , κα) μάλιςα ως νρός τά πράγματα τ ν, ς 'ΐ σπανίας, 'ΐταλίας , Τουρ κίας και Πολωνίας. 'Εράτησι αν εγινε ν ε ν ς) μεταξύ "Ολλανδίας καΐ 'Αμερικής συν θήκη , καύω; διαφημίζεται, κολλά επιζήμιος εις τά συμφέροντα της ' Αγγλίας·, ?~) διατίή Διοίκησις δέν ήύέλν,σε νά δώση εις τ ν, ν ΪΙορ- ταν τΫν ζητηΜα-αν βοήβειαν ; 3) αν εκαμ ε τωόντι τότε ο Πασιας Δίγύτιτου Κρο€\ιιματα τόσον ωφέλιμα, όσον δκφημίζετο; 4) δια τί τέλος ι'ςάλη εσχάτως ο λόρδος Δνυρχάμείς Πετροΰνολιν καί τί κατωρύωσε; χ.α) δ) τίνα νκοδεξίωσιν ϊλα€εν εν τ% αύλ£ της Μεγα λειότητας του ο ςαλιις εύόύς μετά Την άναχώ· ρησι» του λόρδου Δουρχάμ κόμης 'Ορλοβ εϊ$ 'Αγγλίαν ; — 'Ο.μινίςρος Των εξωτερικών (Παλ- μερςών) άνεχ-ρίύ κ} εις μερικά μονον Των γέ~ νομινων ερωτημάτων , κα) 1) οτι δεν »λα€εν ούδεμίαν αΰύιντικήν ξϊδη<Τι» ν»ρι το« ότι 6εν εγινε ν ε ως) μεταξύ ' Ολλανδίας κα) *Αμε· ρικη ς ουνύηχ,ν, τις, έκομενως οΰτε δύναται νά είτοα τί' 2) 'ο τι τον 'Οκτώ^ριον του 1832 , ότε ν Πόρτα ε ζήτησε ναυτικών βοήβειαν, ή- τοιμαζετο ίκςρατεία δια την βόρειον ητοι Τερ- μανικην θάλασσαν κα) δια τά 'Ολλανδικά πα ραλία, εν ταυτω δϊ ενρε&ε νά κρατηΰ% μέ ρος του ςολου εις το νά <ιπριπ\έ% τά Ώορτου* γαλλικά τ α ράλι α, εις τρόκον ωςε ήτον αδύ νατον , χωρίς νά ερωτη6% τό τταρλαμέντον, νά ςαλ% είς Την Μεσόγειον ςόλος, ανάλογος τω σκοττω της Πόρτας κα) τν α άξιονρεκεΐα της. Αγγλίας, κα) έτειίη τότε τό τίαρλαμέντον δέ» ήτο συν, γμένον, ΐκρινιν ή Διοίκησις ως μη δυναμένη νά ττρά%% χατά Την δέησιν του Σουλτάνου, ,,Αυναμαι (εΐνε*) νά βεβαιώσω, ότι, άνίσως ΰτίάρχωσι τινές φανταζόμενοι ότι μεταξύ των αιτίων } τά όκοΐα καύωδήγησαν τό κολίτευμα.της Διοίκησε ως κατά τό ανατο λικό ν ζήτημα, υ'νηρχε δη&εν α'ίτιόν τι ομοι- άζον φο€ερισμυν εκ μέρους 'Ρ&σσίας, ο Τοι ούτος λανύάνιι κατά πολλά, διότι τουναντίον τό 'Ρωσσικόν μινιςέριον, άντι νά Βεωρήσ\ με ζηλότυπου όμμα μισολά&ριν Τινά Τχς Αγγλίας, εμήνυσε μάλιςα δια του 'ίωσσι- κοΰ νρέσ€ιω~, αυβενΤικως κα) αξιωματικούς, όπ αυιό εχει εϊδησιρ τ(ερ) τοΰ κινήματος της Τουρκικής διοικήσεως, και ίπώυμονν τήν τήρησιν Της 'Οΰύμανιαης Μοναρχίας , 3έλιι "δι/Ι μετά χαρας ανίσως ή 'Αγγλία άιτοφασίσ^ νά τ# βοηϋήσΐί. ί( — Εί; τό τρίτον !ρώτημα α- ττίλρίύη ο μινίςρος, ότι, επειδή ό ερωτων δεν εξηγη'ίη τ, ' έννοεΐ μέ τά νρο$λήμαΤα του Πα βία της Αιγύπτου , σημειοϊ τούτο μόνον ότι, ι π ει α ή ο' λόγης ήτο τερ) νολέμου ενός ΰκψ κόου χατά τοΰ Μονάρχου του , ούτος δέ ό μο νάρχης υπήρχε σύμμαχος του βασιλέως 'Αγ γλίας, δέν ε δυνατό να υπάρχω μεταξύ εκεί·