λιιτίον της 1 Ρωσσιχ·ης ΤΙρεν&Ιαζ νΧοΊου ετοι- μον ίια νά , χρε!ας καλούσης, τήν α· νήκουσαν προςαγήν είς τον ςόλον. — 'Η ϊ'λ- τέλεσις τούτων των μέσων άνήκιι εις τήν'Εξο- χότητά τούτον 'Ρωσσικόν πρέσέυν' 3εωρουντΐς α και τά ύπό της Μεγαλειότηταςτου τοϋ Αυ- Τοκρατορος εκφράσει ντο. φιλο'φρονα φρόνημα.· Τ·χ , νομίζομεν , ότι, δια να κατ'ορύωόζ έντε- Χαις ο σκοπός ούτος, είναι άναγκαίον να. προε- «*οιμαοθωσι και τά περϊ ταμ αιτηθέντος κατά γ ην ςρατευματος καΰώς και τά περί του ςο'- λου, δια να ν-να; καΐ τοδτο το επικουρικόν {Τωμα , χρείας τυχούσης , τω όντι ετοιμον , κ.αϊ νά μη μένη και αυτό χατα την επι'^οιαν κα} ωφέλειαν κατώτερον α'ττο την κατά ΒαΧασ- σαν βογ/ίιιαν. — "Ας χιννι!!# λίιττόμ άττο Τω- ρχ το ςρατιωτικόν τοΟτο σώμα, ας προχωρέ- σ% Καρά τον Δανού&ον, κ α) ας προσμένω τ α ς Παραγγελίας, α! ίνοίαι 3έ\ουσι τφ εν- Τ<>ς ολίγου κατά τάς πιριςάσεις διά του ήμε- ΐίροο φίλου κυρίου Πρέσ€ιως, τον Ιπο'ϊον 3ΐ· %ομεν ειδοποιήσει πιρ) τούτουας εννονβΐίδε ο κύριος Τίρέσ€υς και με τον χύριον ςρατηγόν Κισ· σελε£. — Τούτο είναι το αντικείμενου του •παρόντος ΰκομνηματος, το όποιον εγχειρίζε ται ΐϊς την "Εξοχότατοι του τον 'Ρ£οσσικ.ον κυρ ι όν ΤΙρέσ€υν. 'Τπόμνημα, ς αλί υ ύπό Του 'ΐωιτσικοΰ Π ρέσ€εως είς την υψ^Χι^ν Τΐόρτάν τη 5. (17*) Φεβρουάριο α 1833. 'Ανέγνων το υπόμνημα, το οποίίον εςιι- λεν είς τον *"ΐωσσικόν Διερμηνέα η 'Ε ζοχοτης Τ ου ό 'Ρεΐζ 'Ε φεννΤης, καί σπευδ ω νά άπο- ~χ.ρι6ω· Τα παρά του ύψους του του ΣουΧτ άνοα έκφωνηύέντα δείγματα, εύχαριςίας ενε/.χ Της ειλικρινούς φιλίας, την οποίαν εοιιζεν αύτω ο Αυτοκράτωρ ίζαποςείλας τον ςρατηγόνΜου- βα£ΐί€ ει: 'ΑΧεζάνοριιαν, κχϊ προζχλων ανΤ<£ .β,.·; βοήύειαν κατά θάλασσαν, $έλει δεχ^, είμ\ βε€αιος, μετά μεγάλης εύχαριςήνεως ν Αυ τοκρατορική του ΜεγαΧειότης, — Δεν ·5έλα λίπ# α.ε κ α) να ειδοποιήσω ναρευίΰς Την Αυ τοκρατορικών Αυ'λήν τάς εν τω ρηίΐέντι ύπο- μνήματι έκφωνηόιίσας μετα£οΧάς ως ιίρος -την βοη&εικρ *Έύίσσιαοΰ κατά γ ην ςρατενμα· τος , το οποίον %τησεν η ΙΙορτα νά ςαλ^ άπο μέρους του Δανου€!ου· ■— "Οσον $ι περί των εν τω ύπομνηματι σημειώύέντων μετα€ο\ων ω ς προς την άποςολτν τον ςολου είς τνν μαΰ· ρην μάλασσαν, °ελω σπεύσει κα-ϊ περί τού των νά ειδοποιήσω τον κυριον 'ΑνΤιναυαρχον Τρέϊγ διά της 'ΐωσσιχης π-όςας, ητις μίΧΧει νά κινηβΐή αΰριόν' όμως καθοδηγούμενος πάν τοτε υπότων ειλικρινών και φιλοφρονων φρονη μάτων του σεέαςοϋ Μονάχου μου, κρίνω χρέ ος μου νά σας επαναλάβω χα) σήμερον την πα- & %*,«? » \ \ » £&τ·ηρησιν , την οποίαν ειχον την Τιμήν να κά μω προς τάς υμετέρας 'Ε'ζοχότητας τους 'Ούω* μανικούς Μινίςρους κατά Την συντυχί»ν ημων εν τ% Πόρτα τ« 27. ^Ιανουαρίου (8. Φ ε€ρ.~), τουτεςι, ότι κατά ρητήν αιτησιν της *Εξοχό- τητοςτου του'ΐε"ζ 'Εφένντου, τήν οποίαν Ϊ-* κα,μεν εν ονόματι τοϋ Σουλτάνου, έγραψα προ δέκα εως δώδεκα, ήμερων δια ζηρας και θαλάσσης προς τον κΰριον 'Α'ντιναύαρχον Τρε'ίγ νά επιταχύνε τήν άποςολήν του Αυτο κρατορικού ςόλου· 'Ανίσα>ς το 'ΐωσσικόν ττλοί- ον ΐι€οκοϊ, το όποΐον εςάλη τότε είς Σεέαςα'- πολιν, εφόασεν εν καιρώ είς τον διωρισμένον τόπον, δύναται νά απεπλευσεν ο ςόλος έ& τούτου του Χιμένος εύδύς μετά ταΰτα, 'Εάν λοιπόν ύποίέσωμεν , ότι ε χει οΰτως ή ύπό^ε- σις, τότε είναι δυνατόν νά φανη μετ' οΧΙγον ό Αυτοκρατορικός ςοΧος είς τήν είσοδο» του Βοσπόρου. Σπεύδω λοιπόν νά κάμω τήν ν ν ΐΐόρΤαν προσε^Τικήν ιίς τον το, άξιων