ΙραγίΐΛϊΗΗΊύ "(ον Καδιζ , Φί()οΧλ η άλλων *ίχτΐΐεινικϊ£ν λιμένων ςρατιωτας και πολεμεφό· δια εις Π ορτοαγαλλίαν ; Δ«ν επεχείρησαν μί να, έια ν« έμποδίσκσι τοιαύτα ενιχαριζμα ία , και είναι δίκαιον νά εμποδίζω τις ιΐςτούζ 'ίσπανικούς 'Αγέντας ε'ίτι συγχωρείται εις τΌυς Βρετταν;κούς; 'Ρ.άν οι 3έλωμεν νά βοη· ύήσωμεν τον Αομ ΐΐέτρον η τι/,ν Δόνα Μαρίαν, ας κάμωμεν τοΰτο καδως κρίνει εις άνδρα; , ουχί ίϊ κρυφίως, δειλιωντες τα άποΤελέσμα- τ«." 'Ο κύριος Η. Ηβπίίη^β ε δικαιολόγησε» εν τω τέλει το πολίτευμα του δουκός ΒΛ- λι γγτωνος χ'ς μακράν αϊτό πάσης φιλοπροσω- πίας , και έκηρυξε το τοΧίτευμα τον κυρ. 'ΐ. Καμπ€ίλλ έκ της σχέσεως αι'τον 'μετά των πρώτων ΏορτουγαΧΧικων ^φαμιλιών ως προς μέρος του Αομ ΜιγουίΧ. 'Εαν δέ αυτός ω- μιλησε μϊ τόσον ολίγον σί€ίΐς προς τους μι- νίςρους, δεν είναι βέβαια ο μόνος 'Αγγλικός αξιωματικός* είς ιον όποιον συνέβη Τ οιβγο Τι.— 'Ο Χορδος 'ΐ» 'Ρου'σσίλ άιιαςάς είπε προς ΤίΊς άλλο ις* ,,'Ο προσωπικός χαρακτηρ του Αομ ΜιγουιΧ δεν είναι κατά το περι ού νυν ο λό· γος ζήτημα κατ οΰδένα Τρόπον ασήμαντος) ως τόσον ε^εύη άλλοτε τίερΊ αυτόν τόσα πολ λά , ώςϊ μόλις κρίνω άναγκαΐον να προσδέσω καγω τ ί. Ου' προ πολλού καιρϋΰ ώ*όμααεν εύγεννςτις Χορδος, τόιε μινίςρος των εζωπ- ρικων (λόρδος 'Α€ερδεέν), ότε έπισε λόγος εν Τω άνω παρλαμέντω ττερϊ του πολιτεύμα τος του πρίγγιπος, τούτον δόλιον, άπάνύρω~ πον καΐ 'άνανδρον. Χειρόιιρον άΚλο δεν ϊδΰ- νατο τις να ε'1π% κατ άνδρο4 τίνος και πρίγ- γιπος· κιΔ χω ρ) ς νά εξετάσω, α» ό ευγενής Χορδος, μάλιςα. ί ν τη τότε 3έσει Του , εκ- φρασ&η παρά πικρως ν] μη , κρίνει ο μ. ο;; νά κηρύξω, ετι άλλα μετέπειτα συμ£ε€ηκότα ανέδειξαν εκ ν ίου την ευσυνεσ Ιονίου, 'Εάν ουν ο χαρακΤηρ *ου νρίγγιΐίϋζ δεν $ύναϊαι ίν γένει νά «ναι «£ ινταΰ6α Διοίκησα αδιάφο ρος, προσενέρχεται κάΐ τούτο, ότι αυτός κα· ΰυπεχρίώΰη δια δημοσίου συνύηκης προς την 'Αγγλΐαν κα\ τους συμμάχους της, και έν· ταυία δε ενώπιον του Μονάρχου ύπεσχέθη δημοσία και ε'νόρχ&ς, ότι $έλει πα^ησιασ(ι·4 είς την ΤΙορτονγαλλίαν ώς 'ΡεγένΤης (επίτρο· πος) , ούχ\ δέ ως βασιλεύς, χ,αϊ ότι έιά τού το η 'Αγγλία 'έχει χα! τοσω περισσοτερον δί καιον νά έπαγρνπνη είς τ« πολίτευμα του. "Οσον δέ περι της παραβάσεως της ρερ'ι ης ενταΰΰαόλόγος ουδετερότητας δεν δύναται νά ε'ίπ\ι τις, ότι γίνεται παράξασις ανχης όταν ο λόγος ήναι περί προμηύεΰσιως πολεμεφοδι'ων έκ μίρ-ουςτων υπηκόων της πολιτείας μονον, οΰχι δέ εκ μέρους τιΐς ιδίας πολιτείας, '&άν ης £ε\ν\σοι νά διΐσ^υρισύ^, ότι δι ν είναι συγχωρημένον νά ςαλοϊσιν εις Βοέηεββγβ- Γ-68 όπλα και πολεμιφόδια, διότι η επικρά τεια αυτη πολεμεΐ μϊ τό ΙΙερου' , η είς 'Αλε- ξάνδρειαν, επειδή η Α'ίγυπτος εχει πόλεμον μέ τόν Σουλτάνου , τούτο ηύελε μας καταν· τήση εις σχεσιν, έν η ηύελε μας ήναι αδύνα τον νά άποφνγωμεν ο·ΐ Ίδιοι τον πολεμον.,,— 'θ λόρδος 'ΐοΰσσελ άνεφερεν επειτα , ως προς την γενομένην χρατησιν και άπόλυσιν καί ως προς την παρά^ασιν δ^εν του περ! ςρατολο- γίας νόμου, σχεδόν τ ά. υπό του κομ·/>τος Τράΰ άλλοτε αναφερθέντα δικαιολογνμα,τα, χα) ε· πρόσΰεσεν , ότι χκι έπ) του προτιρινυυ Μ ινιςι- ρΐου ό κ. 'ΐό-ξερτος Βίλσων ιτέΐίη πάλιν είς την άζίαντου ως άνΤιςράτηγος έν τω 'Αγγλικω ςρατω, εάν καϊ, εναντίον Της ρητης διατα γής του νόμου τούτου , έ^οήύησε τους συν ταγματικούς (οοηδίϊΐπίΐοηβΐΐδ) 'ίσπανούς'ί- ναντίον τηςείσ&ολης των Τ άλλων, διευΰΰνας κα τά τούτων και αυτατα κανόνια της Κορουνης. —