λο$ μ* ?ην υίκν,ν της βο·ή6ουμΐνης φατρίας, ό|Λ&)$ £ελιι αΐϊΌίί'χδΐί) -ττολλα εχι€\α£ης είς Την 'Αγγλίαν. πόσον τ: ρέπει νά λο ττ^τον ευ γενή φίλον μου (τον δούκα Βελλιγγτωνα) όταν -?/*»£ 9 νΛ τπν *ίί ΓΓο/ιτοϋ^αλλ/αί και "Ολλανδίας , τα ζ όποιας χώρας ηγωνίσόη τοσούτον χρόνον χαϊ τοσον εκπτονως νά υ##· ρ&στίσ·/, κατά νάσης ξέιης συνεκιλή^εως *«) ανακατωσ^ω;; Ειέαια τά μιγάλα κατορθώμα τα του ευγενούς φίλου μου 3έλουσιν ΰφίςαν- τα; αιωνίως κ,βί 3ίλουσι τω βεβαιώσει την (υγνωμοσΰίην τις -πατρίδος τον και το» .5αι>- μασμόν όλα·ζ της οικουμένης. 'Αλλ' ουΤϊ τ/- ςηΐω, ο π νί νΰν Διο/κνισ/ί καύ&ο^γ£?τα; κατά Τ>)|> νυν 7Τολ(Πκ.ν'ν<τι»;ς αιτε τον ,βοίλυκτονσκ.ο- *ον του νά Βολώσ^ την ύόζαν του ευγενοΰς φίλου μου, η νά βεβιλώσΐή το ϊδαφος, ι'πϊ τω όνοίω έπράχ(ιησαν ί χείνα τά ιτοΧυε'νέοξα κατορδώ/Λατα. *Εαν α!ζ τόσον ΰτίάρχει ΤωονΤι ουτο{ ό σκονός Της Δίθΐκ.ν$σ*ίίβί , βέβαια διν Ιδύνατο νά ε'κλΐξ^ άλλον τρονον καλλ'τί/)ον ί/{ ενίτευζιν Του σκοπού τ ή ς. 'ΑλΧ' όκοίαν ι κ €ασιν καί αν λάζγ, το πρόβλημα του εύγε* νους φίλου μου, νγωνίσύη όμως νά υ'περασ- <ιίί<Τ\Α Την ΤΙο ρΤουγαλλίαν εναντίον των ςασια- ςικων βίκυω/Νων, τβζ ότίοίας ευνοεί η Βρετ- 'ίανι κιί ΔίΟίΛνΐίης.' 1 — Μιτα τον κόμητα 'Α- €ερδεέν άιαςάς ο μαρκ'εζος Αανσδο€νε ναρε- χονέΰη, ότι ο δουξ Βελλιγγτων, χωρίς να ν'ροξάλν,, νρ)ν $ κάμη το νιρί οΰ ο λόγος πρόβλημα, ν:ί βλη!ίωσιν ύν ό'ψιν τά αναγό μενα είς τά πράγματα τ%ς Χίο ρτουγαλλΐας χαρτία, ΐπις^ρίζεται κατά Το παρόν είς τταντ^ α£ί£αίουζ ειδήσεις εφημερίδων, ,,'Ελνι'ζ'ϋ, εϊ· •τιν ί'» τω τίΧει, νά μη εκδώσω το ΤΙαρλα· μέντονίΚιςιΰον τοιαύτας ακοδ$ίξης, κατα- κρίνοι σαν το Μινκςέριον ψί-ίφον. — "θ κόμης Ελδΐύν ειτίεν, ο τι χρέος αΰτοΰ 'έκρινι νά 'έλ(ΐ% αΰτονροσωκως διά νά άντιςαύίΐί είς την Κροςρι- £ομινην Τω Μ οναρχ%.ταυ άδιχ,ίχν ινεχχ τ* ς νρος την ΏορΤουγαΧΧίαν κοΧιτικης τοϋ, καθό τι αΰτΐή είναι εκ διαμίτρου ΐναντία. τ% κΥίρυζα του βασιλέως του νά ~ί'λ·»< να ι ηρ% ίίκραν ου- διΤίρότητα. Αιίσχυρίζομαι, Ιϊΐίιν εν Τω Τελεί, οΤι ιίαρέ€ν ί σ&ν άιιΧως κα\ ώς ΐτυχε τά δίκαια Των ίβνεον., εται^η δεν ηγιανίσύ^σαν νά εμτίο- ίίσωσι τάς εν 'Αγγλία ολως αναφανδόν γε- νομίνας ςιατολογίας. — Ο λορδος ϊ'αγχιλ· λάριος άναςάς, είτεν , ότι βιωρε'ϊ το αντικεί μενου κκδ' αΰτο ας δικανικον, και ήγωνίσϋ·/], άναφίξοιν μαρτυρίας εκ συγγραμμάτων σοφών νομοδιδασκάλων, νά Βέσια μάλιςα ώς άρχην και άζίωμα. τούτο , ο τι, οταν συγχωρείται είς Μυς ΰττίήκοους νά τίαρεχωσιν εφόδια Κολεμι- κά κα) είς τά δυο άντικολεμοΰντα μέρη, τού το δεν υπάρχει τ ότι ταρα€ασις της ουδετερό τητας , εναντίον δε ζρατολογιων, βσας ανα γορεύει ό καύεςως νομος , ϊπιχείρησεν η Διοί- κν,σις τά αναγκαία, οσάκις εζητηύη τούτο, εάν δε α! δικαςικαι άρχα) έκριναν ευλογον νά μη κρίνωσι την ύτιόύεσιν κιρισσότερον, εις τοΰτο δεν σφάλλει ν, Διο ίκησις, 'Ο λόρδος εΊπεν ίν τω τελεί ταΰτα. ,,'ο κάρων άριϋμός ίων μελών παρίχΗ Την εΐκασίαν του ότι £ελόυσ·ι ν άγωνισΰώσι νά νροξενησωσι διά Της καρου- σ%ς εξετάσεως μεταβολή* εν τω Μινιςερίω {οχ* ! όχι! έκραζαν ο! ενάντιοι), άεν λέγω μίν, ότι ό ιυγενης Δοΰξ εκαμε Το ττροζλη- μάτου με τοιούτον σκοπό ν , όμως ττολλοϊ των 'Ενδοξοτήτων σας Μεωροΰσιν Ίσωςτν,ν καροΰσΆν