μα «αηί *«5ν ζΐναν ςραηντ&ν καΐ ούτω; ιπατήί η Λΐύ από τ« ίόο μέρη ή συμφωνία του λόρδου 'ΕΧλιάτ. 'Εν Τ&ΐ Τϊλίΐ ισημείω· (ΤIV 0 δούξ, ΟΤ4 , ιμ*τ« ίδικήν τβο πλη ροφορία», »? ανακάτωσα; της ' Αγγλικής διοι κήσεως ιίς τά πράγματα της "Ισπανίας 3έλει μΦίί τοσούτον καιρόν ανωφελής ('φ* όσον διν ανακαλέσω οπίσω το βοηύητικον σωμα τοϋ Ενανς, το όποιον προσέτι, αφότου εΐσέζη ιίς τήν 'ίσπανίαν, δεν «!ψ· 'λησι τεΧιίως ιίς το ν^αγμα τής βασιλίσσης· —· Μ«·1« τόν Δοιίχ.» ωμίΧησε και ό μαρκίζας Αονδονδεβρύ , παρί' ςων τήν Ιδίαν γνωμην, ήν και ο' δούζ Βίλ- Χ/γι^τοϊν, και ηίν εΧπίδε του ότι οι μινίςροι Βέλουσι προϋυμη6ωσι νά προςάξωσινά ε'πιςρέ- ψ# οπίσω ΤΟ 'ΑγγΧικον σωμα. 'Εν τ£ συνεδρία του κάτω παρλαμέντο» Της Ιδίας ή μέρα ς (ι ί 18. Μάρτ.), καύ' ην «- Τ^κί πολύς λό^οζ -ττί-^ί τι?ί έ'ζουσιάσεως της Κρακο€ίας, Την οποίαν μερικοί κατέ&ρινον καϋ' </β*ρ€οΧιί», κα) £<ά το όποιον τινέςπαρικίνουν ΐΐς πόΧιμον, ο πρώτος μινίςρος } λόρδος 'Ρου'σ- «Γίλ, άπεκρίΰη ίν συντομία ως άκοΧούύως. »'&γώ ςοχάζομαι , ότι δεν ήίιεΧεν είναι φρό νιμοι) να κάμωμεν π ι ρ) τοιούτου ζητήματος, οίον το παρόν } δννατήν άπόφασιν } άνισοι ς ευ ταυτω δεν εχομεν σκοπον να ΐπιχειρήσωμεν μετά ταυτην τήν απ* φάση δραςικά μίσα,δέν δύναμαι λέγω νά συμφωνήσω κατά τούτο, τ· να γΐν\{ <χ μέρους του παρλαμέντου από- φασις ω$ προς το κίνημα τ£ν τριών Δυνάμεων προς την Κρακο&'αν } άνίσως διν μεΧετωμει) χαί νά εΚιςηρίξωμεν ταύτην την απόφαση Η τοι μ» πίΧεμον ή /*,» ^«τοΧο^Ίβι» μεγάλης δυνάμεως. 'Ως τόσον, διν κατακρίνως ότι εγ£ νι λόγος *α) μνι/α πιρϊ του ζητήματος, διό τι το παρλαμέντον διν πρΐπιι νά παραέλΐψι βΐ€αια «ιοντον σομ£«&ι>Μ{, οίον το τταρο'ν. Μ* όλο* τούτο ο' ιύγενής φίλος μου (ΠαΧμ,ί;!· ςων} ιδαικιν ΐΧας τας αναγκαίας διασαφνσιιι; χ.β) άπίδιιξιν, οτι ΐή τιμη τ"ς 'ΑγγΧίας διν ϊ'τΓροΜη κατα ταύτην τννΰπόΰεσιν ϊιΧείως « 'Εν τϊ σκνί^/α του κάτω παρΧαμΐντου τ» 15. Μαρτίου, νράτν-,σιν ό κυρ. Βοητίη^, αν η Λ/οίκησις μιΧιτα να πρι€ά\η ιπιχιψή· μά τι δια την άηΧιιιύιρύισιν (βΜ&ηΙϊραΙΐοη") τμ 'Ε&ραίων } νρίς τόνο ποίον ο μινίςρος ανι» κψίύΐή , οτ» >)' Διαίκησις 3ΐ\*ι βαΧι$ ι ν διαςη- ματι του παθόντος ϊτους ΰπ' όψιν του παρΧα· μΐντου σχίδιον νόμου πιρϊ ταύτης Της νπο· (ΐίσεως. — Εις δ^ τό (ρώτημα του Χορααυ Μαχο» απικρίίχ ό μινίςρος των Οςωτιρικάΐν ν οτι 3 καίως αυτός δοξάζει, ευύυς μετά τν>ν σννιΧιυσιν των νιων 'ΐστανιχ.£ν Κορτες 3ίΧου· σιν αρχίσει πί-Χιν α! διαπραγματεύσεις περ) του να γνωρισίίη νί άνιξαρτησίατων δημοκρα τιών τις μεσημβρινής ' Αμερικής κ.«1 ο Τι 3ίΧει λυβί ιί ύπόύεσις κατ ιύχήν* Κατά τ ν,ν ΐφαμιρί&α , Ιΐιβ Ναη&Ι &η<1 ΜϊΙΐΙ&Γγ ΟαζβΙΙβ, π/ντι τριήρεις ήτοιμάσ- βησαν ταύτην την εβδομάδα και προςαγη ΐ- ςάΧη είς τούς διαφόρους Χιμένας του ηνωμέ νου βασιΧείου νά γ εν η ςρατοΧογ ία ναυτών· Προς τούτοις ρ ετοιμάζονται κατά τό παρόν Ιν μεν Ώορτσμούύ 4 τριήρεις κ«) ίυ'ο φρεγάτ- ναι , είς δι τό Σιιρνίς 3 τρίψεις κα\ 1 φρι- γάττα } ίν δε Πλϋ/Λουδ μία τριήρης. 'Εφημερίς τις τνς Λονδρας 'ίγράφε τ% 21. ΜαρΤ. αναιρούσα την εν τ!/ βούρσα διασνα- ρείσαν φήμη ν τοΰ ότι δήύιν ή 'ΑγγΧική Διοί- κησις μιΧιτα νά άνακατο>(ϊζ εις τα πράγματα Της 'ϊσπανίας. ταΒμεϊς δοξάζομεν (τημειοΐ), •οτι ή ινίργεια τ-ής ημετέρας ναατ'ιχης δυνάμε ως κατά τό 'ίσπανικόν παράλιον 3εΧει αυ'ξη· 6ζ μεν, όμως ή συνίήκητής τιΤρανΧηςσυμ-