1}ίζριισ*.ινην ιϊαρών , εδιδι βί€αια. την ψ^φό» τον εναντίον του προβλήματος, καίιατι δεν ε· κρίνε την παρονσαν. περίςασιν άρμοδί*ν εις ε- Χάττώοιν του δοσίματος της κρι!}ης. 'ΐαύτην την ημεραν. διεΧυ&η. ή σννεΧεναις χωρ)ς νά αποφαβισ 05 τί τίρι του ττρρ^Χίί/Αατοί τοϋ Μι- ν(ςρον. Την επαύριον (τ% 3ο. ' Απριλίου") ε- ΐΐαρρησιάσίη-ό κύριος I. Κβ)τ χα ι επρίξαλε νά άκυρων^ και παύση το δοσιμον εις τ α ς οικία.; *") τα παράίνρα,, Αυτός ηγοανίσίίη νά άπο§εί- ξ'ί!, ίτι το μί'ν δοσιμον εις τάς οικίας (το ο'· ττοΐοι/ συμποσουται νυν 1 , ο35,74 1 λ**"· Στ.) ΊίΧηρονεται μόνον άπό την Αόνδραν και ατο 1 ΐίσααρα. χ,ομητατα και υπόκεινται εις αυτό *οο·βν οι κερδαίνοντες κ ατά τα επιτηδεύματα ΤΜν ι οσον καί οι μη κερδιιίνοντις καί Λφαι/;- ζομενοι, το δε δοσιμον ε:ς τα. παραίιυρα. εχει *αΐ τούτο το άτοπον, οτι πολλοί , και μάλι- ςα τβ ΐΓΓ<ωχαΤ()οφί7α, <?/« νά α?τβφυ'ο<·Α!<7ΐ του- το το δοσιμον, κλιίονσι χαΐ ίιατϋχί'φυα"! *ολ\ά παραύυρα., και τούτο είναι ίναντίον τ,ηζ. υγϊίας. — *0 δημογερ'ον Υνοοά ώμίΧησε χαϊ αυτός υπέρ τούτου τοΰ *ρο€'\νΐ(Λατος } α-. γ&νισ&εΐς να αποδείζη το- άτοπον, τούτον τον οχληρου δοσίματος και εκ τούτον , οτι μόλις διαβαίνει ης κατά. τους κυριωτεροος ό'ρομ'-νς ϊ·μπυθσ!ιεν πέντε οικιών κει/ ευρίσκει σχεδόν * , » / ττ \ » ■·. " ^ ί τ^ι> /χία^ αΛατοίκ»)Τον. Και ? «ίττ*, ιό/αι- ^ίο-καταλΧιιλον να είσΌ,χύίΐ , αντί σχεδόν ό λων των άλλων δοσιμάτων, μόνον δοσιμον εις τι}ν περιουσίαν εκάςου, οιόη , όταν λογα ριάσω Τις άπαξιπλάίς την τ εριουσίαν κ«ΐ τό ι-ίσοδν,μα. Τι7,; \ χωράς μονού 300 μιΧΧιονια, ΐώιΧεν είναι άρκετον δΐ όλα τά. χρειώνκι της βασιλείας το νά Χαμ£άνηται δοσιμον μονον «V β<ν τίί εκατόν, — Μετά τούτον. ηνίςη ττα- Χι-ν β Μινιςρος κοι ν,γζανίσΰνι ν άπούεΐ^ Το" πόσον είναι αναγκαΐον να ΙπΛεωρησΥι το ιταρΧαμέντον τΐήν ^.φοντιψ και τό ττοσον ^£- Χει εϊνΆΐ α'ναγκαιον, α ν ίσως επιμείνω (ίς Την ψί?φ{ίντοι;., νοί είσαχΰζ δοσιμεν εις τν·,ν περι- ονσίαιι, το* οποίον όμως Τοντο £ιλΐΐ είναι ΐοτι κατά. τάς παρούσας ιίεριςάσιις τίοΧΧα. ^'^Χβ- £ές ίίς Την χωράν. ,,'·Η "ψιιφ/,ψορία («««ν) £» γινϊ τν> παρεΧ'ίονσα,ν ΤΙαρασχ-ενην χωρίς ινρι'ίωσιν ικανοί παρόντες, οί οποίοι δεν ί'ςο· χασΟ^σαν, ότι ΒεΧει γΐι/% τ ν, υ ημέραν εΛεί- νην σκίψις νερ ι του δοσίματος εκείνον. Γναι- ρίζω μεν, ότι δύναται τις ποΧΧα να αντιΤείνιι εναντίον του προβλήματος μου ν αχ-νροχτ# πά λιν την ψ»ιφον του το παρΧαμεντον, όμως και γνωρίζω τχν πολύπλοκον ήμων κατάςα- σιν. Ηρεπει να επαναλάβω ε'ίτι είπα χα) άλλο τε, οτί δεν /αοι φαι;.ίται μεν τοσον αναγκαίαν τό ν άζ-υροΛη το δόσιμον τί!ξ κρώνς εν μεριι ν] τελείως, όμως νβεΧεν είναι αύιχ-ον , ααίσως σμιχ-ρυνύγ, τούτο τό δίσιμ'^ν, να εχι& ελαγρα- σιν μία μονή τάξις, αϊ δε Χυιπαί να πασχαι- σίπούς, κ«ϊ τοτι πρετίει νά είσαχΰ^ τό δεσι- μον εις την περιονσίαν , τούτο ό'μαις το δοσι- μον πρεπει νά ήναι τινλάχιςον, £ ίς άναπΧή· ρωσιν των αλ\ων δοσιμάτων , 10 (ως 11 μι\- λιονίων Στ" να. <νενν) δε τ&υτο κατα Τα ζ πα.- ' ' 9/Α Τ » -» % ρούσας περιζααας, ηνιΧεν ηναι αναρμοςον. και. παράκαιρων, ΙΙαραχ,αΧω λοιπόν το παρΧαμέν- τοννά άναϊϊιωρνίσ^ την, ψ^φαν τβυ. και #α σχϊϊρ- I'ι% τό προ·€Χημά μου " εάν δε παρ ελπίδα- ίΰ- ρε&ΰσιν ουχ ήττον αί χ-ατά τον *ρο- έλήματός μοι> τλεΐπνες, τότε βεέαια τρέπει νά . ~ .. I . » *? ί , _ , ». ϊ παραιΤΥβω. Αφ «υ ο Μι»ις,οος εποινσεν ομι· λ&ν κατ« Τν,ν ανι-ίτερω 'έννο αν , ύ.μίλ>\σαν και «λλοι ννίρ η κατά του προβλήματος του Μινίςρον, τεΧος δε περί-την 4 ύραν πρω'ί { '-ψ^φί®4νι μ Ε ττίΧλΜ «λίΐονας ψνίφ,ο,κς νά μη ά·κυοω(ι^ τό δοσιμον εις τάς οικίας και τά πα· ρίύυρα άΧΧά νά μείνΐβ, πρατδε ενεκρΚίη μΐ 285 ψρός 151 ψ/,φοΰί η πρτζΧη'ίείσχ παρα,τοη Μι- νίςαοΐι .ε.πιδιορϋ&σις· Έ*έοτ»ΐί χβϊ συντάκτης,Δημήτριος'Αλίξαν ίρ'ό^ζ : ίχτρ'-ς. Ε«· 1 : ? α ··· ίν 1,1 Β " ~^ £Αΐ5υ '