— 45 _ χεάδ ίμίνυσιν ΐ* μέρους της αύΧηςτου, ίτι η Γαλλικνΐ Διοίκησις εκήρυξεν εαντην ως εύ· χαριςημένην κα) νρόϋυμον να βάλχ οίχ άνα- €ολϊς εις κραζιν την Χυν^ήκην της ·4· Ιουλίο» 1831 κ α} ν β «λι^άσ^ τνίν συ/Αφ&ί^νιδίΐσαν ■ποσότητα. Αυτί η έγγραφος ι'ίδησις του Βρετ- τ αν ΙΛΟ υ 'ΑντίΚρι'σ&ως 'και άλλα ίυ'ο " Ακτ α κερί της ιδίας ΰκοΰέσεας ε€λήί}ησαν ύν' όψιμ της Σονβ'ίοί». ΑΓΓΛΙΑ Τβ βασιλικό» "τψοζτοιι ο κρίγγι^ Φερ~ έινάνδος ι κ Σαξεν Κο€ο ύργ, σύζυγος Της βα σιλίσσης ΤΙορτουγαλλίας, εφδασεν, ι ν συνο- δία του πατρός του } αδελφού τ ου και του υ ί ο ν της δουκίσσης Κεντ , 16· Μαρτ. $ΐς Την Αονδραν. Ίου ^Πλνμουβ « Χρονική άκό 5- Μβρτ. γράφει, οτι ίυύϋί α'φ' ου το κάτω καρλαμεν τον ψηφίση να δοΰωσι τά ζ%τ^έντα εζοδα £ιά τνίν ναυτικών δύναμιν, 3ίΧιι γένη καρευ- ΰύς άρχη δια νά έτοιμασίωσιν οκτώ τρινρεις καί ανάλογος άριύμος φρεγαττων, του ομοί ου τούτου ςάλον διοικητές έςαι κιΰανως ο' ναύαρχος Στοκφόρδ ν β άντιναύαρχος ΐΐουλτε· νεύ ΜαλκοΧμ, Μέρος ναυτικών ςρατιωτων, ευρισκόμενων νυν χατα το Μιλφο^ί, ετρο* ςάχύη ηδη νά ΰτίάγια εις το ΤΙλυμούύ καϊ νά είναι ετοιμον διά νά έ μ€αρκαρισύ%, Το Κοινοί» $έν ϊξίυ'ρΐ) μεν μιτά βεβαιότητας διά κύΐον μέρος είναι διωρισμίνος ο ςόλος, ως τόσον κοινώς δοξάζουσιν, οτι είναι διωρισμένος δια την Μεσόγειον θάλασσαν. 'Εν τη συνεδρία του κάτω «αρΧαμίντου 18. Μ αρτ, ώμίλησιν ό κύρ. Στρατφορδ Μ,αννιγγ κερ5 των τελευταίων συμ€ι€ηκότων ε ν Κρακο€ία· Αυτός άν'ιγνω κολλά άρθρα, της Βιεννηνσείου ΣυΛήκης ίιά ν' αποδείξω, ότι $ ούδιτιρότης της Ερακο€Ιας, καίο ΐγγνφί· σα κατά τάξιν, δΐν δύναται νά «κι·»!®* /γ/ Ουδεμια κροφάσιι άτια κάμμΐαν ςίαΤίαιτικ^ν δύναμιν, ότι 4 'Αγγλία, καύό συνυκνγφάψα' σα Την κερί της ανεξαρτησίας τίτ,ς Κρακοβίας συνϋ^κι^ν, οφείλει να έπαγρυτινΐί ύχ/ρ τ^ς έκτελισεως ολων των άρύρων αυτ^ς. ' η ττρ,ό— φασις ιτρος ναρά-ζασιν ο υμετέρας ίνικραπίας. εχρν,μάτισε μεν, ως διΐσχυρίζονται^ ταραχαί και σκιυωρίαι, αϊ ονοίαι συνέβησαν Ιν ίκεί- »%) τί ττολίί (τ? Κρακο€ία) } όμως ήσαν άραγε ϊκανα) καϊ τόσον μιγάλαι ωςε νά εμηνιύσω- σιν ύκο^ίαν ιΐς τάς τριΤς μεγάλας Δυνάμεις, εκ των όζο ίων ι! μία εχει εΙς τά ονλα 700,00& ςρατιώτας, ή ίε δεντε'ρα 300,000, και ν τρίτη άλλους τόσους; — *0 μινίςρος των ε ξωτερικών, λόρδος ΤΙαλμερςων, άχβκρβνι, ετ» δίν δύναται νά δώσ% τνν αρίκουσαν διασά» φ^σΐι/ Της ύτίοΰέσεως, καΰότι δεν ελα&ν ίτ» Καρά των τριών Δυνάμεων, εις τάς όκοΐας β« ςειλεν ν Διοίκ^σις της Νεγαλιιότνιπΐς του Νο'- τας κερί ταύτης τηςύιτοΰι'σεως, άνόκρισιν 'Α- ληδως, εκροσύισεν, ή διοίκησις Της Κρακο' 4ίας ίϊναι μιν ι'νόχρεως, δυνάμειίνός άρθρου τνίς Βιεννηνσείου Συνθήκης, νά καραδίδ% με· ρικοΰς ιδιαιτέρως σημειούμενους άνϋρώκους εις τάς $ηβι(σας τρης Δυνάμεις, εταν ζητν,σωσιν αύται τούτο, κλην, όσον το κατ ε με, δεν εννοώ κως οι Πολωνικοί φυγάδες δύνανται νά νυμπιριλαμζάνωνται είς τό ανωτέρω άρθρον, κ«) δεν κιςεύω, οΤι αύται ιίχον τό δίκαιον νά κάμωσιν ο,τ ι έκαμαν. Μ' όλον τοΰτο (ιξηκο- \ού$ησε~) όμολογω } ζτι εάν αί τρεις Δυνάμεις εμαίϊον } οτι ανίρωκοί τινις εκΚρακο4ίας ε τικ· ταίνοντο διχονοιαν κα) άκοςασίαν εν τοίίς εκι· κρατιίαιςτων } ^ Διοίκησις της Κρακοβίας εί χε χρέος νά καραδώσ^ τούτους τους ταραχο- «οιο»$ ως τόσον, κα) άν ι| Κρακο-ξία δεν 'ίσ· Τεργε νά παραδωση αυτούς , δεν ητον όμως