- ςενοχωρ/ΐτο κατά πολλά ' πλην εν ΤαΤς φάραγ· ξι και κοιλότησι τα,'ίν βουνών χαταιφανίσβΐ/) ο λόκληρος ςρατιωτικος λόχος , χ«5 ο Ίδιος 'ΐμ- πραχιμ έφύασε δια μέσον Βηίλιέμ εις 'ΐιρον σαλημ ; όμως οίσκηνΐται (Βίδονϊναι~) των πε ριχώρων περιεκύκλωσαν την πάλιν, έν ω πολ λοί σωροί άλλων άρμησαν εΐςτην πεδιάδα καϊ ^ιήρπασαν και κατ ε ρήμωσαν 'ίλον «ν το'ϊτον μίταζυ Κ αρμέ Χ και Γαςίί· Στρατιοιτικόντι τάγμα, το οποίον εδραμεν άνο Δαμασκού, έπολιμίήύνι κατά τιι'ν Ναζαρέτ και κατΐο-φα*}/*] εν τζ πεδιχδι της 'Εζδρελον, $ίριχοΰ νά φδα- σι<! τ« βουνά τηςΣαμαριία.ς' 'Η φδίφα τκν Α/- ι^υτττιων κατα ταύτας τάς διαφόρους μάχας λογαριάζεται (>000 ανθρώπων. 'ο Κί€ανος ΐήτο μεν ήσυχος , ομως πολλοί 'Αρ&ζικαι φυ λά} ϊ'κίΤύίν του 'ίορδάνου ηνώόησαν με φυλάς Της Σαμαρπας, και νομίζεται οαρώμος των οπλοφορουντων 20 ; 000 άνύρώπων. :'Γ Α Λ Λ I Α. Δ/« του τπλίτ'^'ψ 0 ^ εφβασεί' είς το Του- λωνιον τί Ο- Λυγ. ίί/ϊοςα^»" να 7!ροσέχωσι καδ' όλα τά παράλια εις όσα πλοία 'έρχωνται από το 'ΐσττανικον παράλιον και νά ιρωτω&ιν εν άκρι€ες ίλους τους επι€ατας δια να μά(ικ αν , αν δέν ευρίσκεται μεταξύ αυτών και ο Δον Κ«/!θλθί, του όποιου η περιγραφή της ο- ψεως διεμοιράσίΐη ιίς Όλους τους άγέντας Της Διοικήσεως κατ εκείνο το μέρος. Τ5 9 , Αυγοΰςου , εν ώ έγίνετο η έξέ· •τασις της είναφορας, τνν οποίαν έμελΧετο άνω παρλαμέντον νά εγχείριση εις τον βασι· 'λία ώς άπάντησιν εις τ ν, ν βασιλικών ομ.ιΧία. ν } άνέςν, ο μινίςροςΐων εξωτερικών «ΙβΚΐ^ην και ν,γωνίσίΐη νά αναίρεση όσα ανέφεραν τίνες ε ναντίον του συςηματος Της Διοικήσεως κατά την έζωτίρικην ποΧιηκην , κ&Ι πρώτον μεν ^μίλησε περ) των νρ&γμάταιν Της Πορτου- γαλλίας κ&Ι Ισπανίας, άγωνισΰιϊς ν* άπιδεί· ζν, οτι έσύμφερεν εις την Γαλλίαν νά ζ* ΐν καλι α ο μονοί α. με τ ας χωράς εκιίνας, των β· ηιοίαν τβ ιΐδος τι,ς διοικήσεως ωμοίαζί με ηι κ Τν· 5 Γαλλίας, ίι' ο και τίρος ανοκατάζασιν νης Ησυχίας εν τ% Χέρσο νήσω ΐγιυιν ή γνιϊι· ςή ΖυνδνίΛνι της τετραπλής συμμαχίας, ν, όποια, εδωκε τίλος εϊς τον πόλεμο ν της Τίορτουγα,Χ ■ λίας. η'ϊΐμπς ε'ζν,τηύιιμεν } εϊπιν ο* Μινίςρος , νά άποκρώωμεν , αν $έλωμεν άνακαΐΌι6? ιΐ ι εις τα πράγματα Της 'ίσπανίας με χ,αΰωπλισ■ μένην χε'ΐρα η ου ; Το παρλαμεντον3έλει ιν· νοήσει βίζαια, οτι δεν δεν δύναμαι να ί'^ι·)- γηύω ΆΆριέέςερον περί τούτου του άνΤιΧΐιμι· νου. Αί περιςάσεις 3ελουσιν υπαγορεύσει εις την Διοίκησιν το πας πρέπει να πολιτευύζίχι'- ριν του άΧηΰινϋν συμφέροντος της Γαλλίας. Δύναμαι να ι'ίπω τοσούτον μόνον } οτι αυΤαι αϊ πιριςάσεΐζ δεν_ ήΧύον εϊσετι κ&ί *Τι εχομεν αφορμην νά ελπίζωμεν, οτι δεν 5ε\ουσιν ελ· &$. 'Ο προ ε μου ρήτωρ ϊφ οέίρινί μεν ημάς με την 'ργην της Ευρώπης' άλλ' εγώ άγ· νοω } αν ο ρήτωρ είναι μεμυημένος εις τα. μν· ςικα τ£ς Ευρώπης, μάλιςα δε κ λινή) ν «μψ'* £«'λλ&ι εις τούτο ' τούτο ομως γινωσαω πολ λά καλώς, οτι η ήμετιρα πολιτική 3έΧει ίϊναι πάντοτε δυνατή και μετρία αρκετά, ο'ςε δεν πρέπει να φο€ώμε$άτι τοιαύτας προφητείας.— "Οσον δέ περ) της 'Ανατολης, λέγουσιν νμΊν, ο τι ΐή έπβνάςασις του 'ΐουλίο υ ιχφηκεν ικίΐ νά χάσω μεν Την ύπό\η·^ιν ή μ ων κα) ραπην, ο Τι άλλη δνναμις εχει ε'κεΤ ροπήν, ότι ιί ο* χυρ&ΙίεΛσα ε'ίσοδος εις τά Δαρδανέλλια έκλείσ· Οιΐ ήμϊ» , κ«ϊ οτι ημείς ε'κλίίσ&ημεν ε ζω των νερών εκείνων,'ΑΧΧ' ω άνδρες τον παρλαμέντου 1 Κατά τον εσχατον καιρόν έγινε λογος πόλυς περί των πραγμάτων της 'Ανατολής κα) περί της έπβροης και βπηί, την όποίαν εχει