κ« 1 ηγωνίζοντο νά κινησωο'ι νους χωριάτας εις ινανάςασιν , όμως δεν επιτυχόν του σκέτου. . —Τ£13. ώρμησαν οι ςρατιωται και (κυρίευ σαν την 3έσιν της Ρο.αΓνΐθΓβδ, καί μ«τα τούτο εκαίάρισαν και τα νττο ταυτην την 3ι- σιν κείμενα μέρη της πόλεως αγιον Παύλοι» και «Ο'. Τΐώργιον · ομοίως δέ και το προα- ςιιον ία ΟηΐΙΙοΙΐβΓθ ηλευΰΐρώύη. — 14. *β/)ΐίόΰ)ίσαν τέλος παν των και ο/ ολίγοι 'έτι μιίναντες εντινι μΐρει άποςάται, και ούτως ί\α€ί τίλος αΰτν, ή κινδυναίδης ίπανάςασις, Βε€α,ιού'σιν, ότι ο' ςρα,τηγ&ς ΕνιηβΓίΙ ιυρεύη Τ$ 11·, πολεμούμενος ύπό των άποςατωνπαν- Τίδεν , τόσον ςενοχωρημένος, αςε εδειξεν ΰ- ποψίαν του ότι Ίσως άναγκασ^ ιΐς ά^αχώρη- σιν, καϊ μονον κατα τικα τελευταίοι/ άγων α. του , τον όπο'ίον καίΐωδήγιι αύτοπμισώπας , Ιδυνή^ησαν ο! ςρατιωταί του νά εκ£ιάσωσι μι Κολλών, ας λίγουσι, φΰοράντων την γίφυραν (Ια 1& ΟηΐΙΙοΙΐβΓβ καϊ νά έκ&ιώξωσι τούς ά· ποςάτας εκ των προαςιίων. Το ανω παρλαμέντον ενεκρινι τ-η 19. *'Α- πριλ· το σχεδιον νόμου του νά δούωσι 2 μιλλιό- νιαΡτ,ως πληρωμη ςρατιωτικων ,σιτηρεσίων. Ρ Ω Σ Σ I Α. Η εφημιρ)ς του 'Αμ€ουργου γράφει ιίς το άρβρον Ώατρουπόλεως. «Το' 'Αγγλικόν και Γαλ- Χικον νιιςηριον φαίνονται, οτι ευρϊσκουσι χ<*>- ριςν,ν νιίονιίκ ίίζ το νά επιμένωσιν Ισχυρογνά· μως ιίς Την γνωμην των , τ ν, ν οποίαν ναρΐςη· σαν εν άρχ% περ\ του ζιβήματος της Τουρ κίας, μ' όλον ότι δεν ιδυνήίίησαν άχρι τούδε να δικαιολογησωσιν αυτήν δια πραγμάτων ο μολογούμε νων, Τ ούτο , ότι η 'Ρωσσικη πο λιτικά δεν ίΐναι πλίονέκτις και φιλοκιρδης, φαίνεται είςτούς ιφημεριδογράφους τΐιυτων Των χω ρ ων προ€Χημα, το οποίον δεν δύνανται νά %αταλα€ωσι, καϊ επειδή προς τούτοις ιΐι <αι *1ς αντίφασιν μι τάς ύπ' αυτών τοσάκις κα) <Γο σον άποφασιςικως έκφωνηΰείσας εικασίας *«5 συμπερασμούς, φαίνεται αύτοίς αρμοδιώ· τερον το νά αμφιβάλλω σι περί της πολιτικής ικΐίνης, η τούλαχιςον νά «αριςωσιν αυτήν ΐν το ·ί "«β αυτό αίτίοις ως ΰποπτον, μ' όλον 9-ρ Τα σνμ€ι€·ήκότα τ*υ ΐσχάτοα καιρού ά'Βΐ· δει'ζαν αντοίς Πολλάκις κνοχροόνΤως το .πόσο ι. , «Τ ϊν Ν .-· *> Γ ' νλιγον είναι οξνόερμϊΐζ, —— ϋκ του μέρους αύτο 1 προφασίζονται, ότι η ·γινομί·. Κίίοςι συνθήκη μεταξύ 'ΐωσσίας κλ) Πόρτας εγινεν εζ αιτίας τΐ;ς διπλωματικές μεσολα* ■ξήσεως τΐ·ς Ταλλίας και ' Αγγλίας κ α) του *α- τά το μάλλον «αϊ ήττον ενεργητικού νφους τούτων των δύο Δυνάμεων προς το Μινιςέριον της ϊΙίτρονπόΧεως. — 'Αλλά χωρ)ς νά 3ίλω- μεν νά μάς νομίζωσιν ως μιμυ-ήμενους εις τ£ μυςήρια της διπλωματικής, ςοχαζομιϋα, οτι δυναμ,ιίϊα νά παραςησωμεν εκ μιρους ημών την ιδέα ν, ότι φο&ριςικό ν ι'φος , άνίσως ίγί- νετο κατά της 'ΐωσσίας , ηύιλίν ιμποδία-% μάλλον η επιταχύνε την χ,ατορΰωσιν της ρν)- ΰείσης Συνθήκης. Αντη ή Ιδία ημων 3ιμι· λιοϋται εις τοΰτο , ότι γνωρίζομεν τον χαρηκ~ τηρα του ημετέρου Αυτοκράτορας χα) το πναν- μα της Διοικήσεως Του , η οποία διν μεγα» λοβρημονι'ΐ , ούτε δι κρίνει άναγκαίον νά δί- δη χωριςην τινα προσοχήν ιίς μεγαλο^ημοσό- νας. 'Η εσχάτη Τυνβήκη δεν 'ε'χιι, κ αίίώς πας Τις δύναται νά εννοήσω, ούτι την παραμικράν συναφειαν με τά ύ'ρύρα της πρότιρον γενομέ· νης Συνΰηκης, τά οποία εδοσαν αφορμην εις διαμαρτυρίας κ«! πολεμικάς ετοιμασίας, των οποίων ή[| περαιτέρω ΐ'κ€ασΐζ είναι γνωςη παν- Τί. Τ« αρΰρα αυτής αναφέρονται εις τήν εν Αδριανουπολει εϊρν,νην, τερΐ της όποιας ςο- χαζομεβα, ότι κάνε'ΐς δεν 3ιλει άρνηύξ[ τό κύρος ιιύτνς. -—"Αν και το" .ΤοιίΓηβΙ ιΐβδ Όέ- Ιϊθΐίδ ταλανίζει την Τίόρταν , οτι αύτη, άδύ· νατος ούσα , υπερασπίζεται παρά της δυνα τής Ρωσσίας εν τ% υπάρξει της, φαίνεται μεν, ο τι κατά το παρόν πρέπει νά μείνη έχον, το πραγμα ούτως, όμως Ίσως το μέλλον 3ί· λει φιρει ιποχήν, καδ* ην 3έλιι είναι φυσι κό» το να ζηΤηση ο δυνατός Την ύπιράσπισιν του αδύνατου' εωςτότι όμως το ^τΐΓη»1(1εδ Οβ1)&1$ 3έλει εΰρΐί πολλάκις ιύκαιρίαν τοΰ 'ίδ% άμφι€αλλόμινον, ως εικός , τό άδιάπται- ςον της λογικής του ^ —^ 'Η ΤΐιηβΒ άφίνει νά τζ γραφωσιν εκ Κωνςαντινουπόλιως, ότι τό Τουρκικό ν εύνος και ο Σουλτα'ι/ος Μαχμούτηζ δ(ν ιπιίνμοΰσιν άλλο τοσον, όσον τό νά δϊ-