μίλησεν υπερασπιζόμενος τον χαρακτήρα, κα) *α φρονήματα του λόρδου Λο νδονδερρυ και ίσημείωσεν } ότι παρεκτός τούτου δεν έφανε» ρωύη Ιτί αΰύεντικως ή χειροτονία αυτού ως <βρέσ€εως , μ όλοι* |όη πάντα προμαντεΰον- ται την χειροτονίαν του ώςβεζαίαν. — Μ«τβ τον λορδον Μαχών αναςάς ό κύριος Ηαπιβ ηρώτησεν , αν ο λόρδος Αονδονδεβρύ 3έλει λαμ^άνη »ί Κρεσ4υς έν Πιτρουπίλει έ τ ίσης τόσον υπέρογκο ν ίτήσιον μισϋόν (16,00ο λίτρ. Στ.), οΐον (ϊχιν , οτε ήτο πρΐσ€υς κα ρά τ% Ανλί/ί της Βιέννης > "Οπως κα! «ν ά (I- ξνίχ,ολουβιισίν) , η χειροτονία ενος τοιούτου «V» ίρος «ς πρ'εσ^εως -είναι εγκικτική καταφρο'· νησις προς τα γνωςά ελευθέρια, φρονήματα του 'Αγγλικού (Ονους. ' Αληθινά ό βασιλεύς Της 'Αγγλίας ΐχει αναντιρρήτως το δίκαιον 9οΰ να εχ·λίγια Τους πρέσύιςτου κατά Την αρεσκειών του, «ρ} ν καϊ το παρλαμε'ντον απ ο Το άλλο μέρος 3ε'λει ίυνιιϋϊ σήμερον η αύ' ριον να χάμι/ΐ χρησιν του δι»αίου του νά μη δάσχ τα. αναγκαία έξοδα, — Μετα τον κύ' ριον Ηαηιβ άνας&ς ό κύριος 8ΐαηΙβ}' είπεν, ο Τι το Κρ ο€λημα του κυρίου 81πβ1 ί/κ είναι Κως όρ6όν ί διότι δεν είναι ανύεντικκς βε€αία »$ χειροτονία του μαρκέζου , ύς τόσον > άν(* σως είναι αληθινό* το πραγμα, είναι έναν τ ίο ν Τνς πολιτικής } και βΐ€αια } καΰώς ελτί. ζει, 3ε\ει καρακινη&ν ν Αιοίκησις από Την καν ην δυσαρέςησιν νά άκυρώβ-4 κ α) «α^ραι* τήα'4 Ταύτην την ε'κλογην. Κα) αν υπο* Βέσοιμεν , οΤι δεν εδυνατο τις δια πολιτικά αίτια νά μεσολα^ήσ# υπέρ της Ιίολωνίας } ό μως δια τούτο το αίτιον Βένεπρειτε νά ύςερη- β» εκείνος ό ανδρείος λαός της συμπα&ίας καϊ Της >ι'ίίχ·ίίί βοηθείας του ^Αγγλικού ϊδνοοί,— · νίετά τον λόρδον Ζτανλίϋ άναςάς ό κύριος Κρίσνίτ Τιλχαμ, άμίλησ/ν ενΰίρμως χάριν έψου λορδου Δονδονδερρύ χα) νραίτηοΊν, αν '$ ευγενής μαρκεζος δεν ύπερασπίσύη το νραγ- μα της ελευθερίας όλου του κόσμου *πΙ τον καιρού του Βονανάρτου; ( ϊβ ' λ(βτ85 ). — Το'τβ άναςάς ο κύριος Ώεέλ (β "Κράτος μινίςρος), «*■ κήρυξεν, ότι υπόσχεται νά απολογητή αυτός διά Την χειρντονίαν ν ε ρ) ης ό λόγος. »Εγώ (είπεν') ήκροάσΰην με κροσοχήν όλα, όσα α« νεφεραν εναντίον του ευγενούς μαρκε'ζου χβί δεν μο\ εφάνη κάνε» άξιον, άνοκρίσιαις η 3*· μέλιονμενον εις ορύον λόγον, εκτός εΐμη 'ίσοας τούτο, ότι αυτός είπε νότε τους Πολωνούς νατιοςατας ύχηκόουζΗ., 'ΑΧλ* έρωτω, αν'έίναι δίκαιον νά κρίνη Τις ίνα. άνδρα αχό λέξεις τι- νας καϊ εκφράσεις, αί οποία ι διαφιύγουσιν αυτόν κα) του εκ€α!νουσιν α#ο το ςόμα εν τ% ζεσει των ομιλιών καϊ χ&ρ)ς νά ήναι Κρονι* τοιμασμίνος εν τ$ ομιλία του ; "Οσον δε κερί του χαρακτήρας του ευ γένους Μαρκΐζου, εγω τον ενόμισα μέχρι τούδε άνενίλη-ιίτον, Αεν εδούλευσε την πατρίδα του 'άνδρείΛΐς εν ταΒίς μάχαις; Αεν ύνερατιίίσ^^άναμφι^όλως τό δημόσιον πράγμα με βεγαν ζηλον; 'Οσον δι νερ) των διπλωματικών του προτερημάτων, ανέδειξαν αυτά άνοχρώντως α! καλα) εκ€ά' σεις του κατά διαφόρους εμπιςευβείσας αύτφ πρεσβείας κα\ δικαιολογούσε την ην έκαμα· μεν ε'κλογην αύτοϋ ώς πρίσ€εο<ις 'Αγγλίας παρά τϊ 'νωσσικίϋ Αυλ£. Είς δε τήν κατίί^®· ρίαν, τήν οποίαν κάμνουσιν ε ναντίον του Μι- νιςερίου, ότι δηλ. πριν της συνθήκης Της 'Α- δριανουπόλεως δεν εκαμεν αυτό κάνε ν κίννί· μα διά να ΐναντιΐύύ^, αποκρίνομαι, οτι /3ί'- €αια τό 'Αγγλικό ν παρλαμέντονδέν ίύιλϊ δώ- σ>Λ τάς υπέρογκους ποσότητας χρημάτων, όσας ήΰελεν άπαιτήσοι μία τοιαύτη εκςρατεία, χα) η γνώμη μου αύτη έπιζηρίζεται εις 31μελιον σχεδόν άναντίβρητον, Κα» ό Ίδιος λορδος χολ*