"ΦΜΦ®· **?*' " Γ0 " *Ρ'Λψβϊϊίι το 'ονάϊον ΐ'-«ί ί- *ν/)άί»ι με 12·44φ«ν υ π« ρ β χ ν) ν χ,ατα των Μ < ν ίςρω ν. 'Απεφα&ία&η λί«ο» το να £ γχει· ριοΰύ τω ΒασιλϊΤ νι είρημένη αναφορά, — 'Εζ αιτίας τουτ ου κατιζησαν τ% 4· τά χαρτί χ |°/ 0 . ;λ' οΧον τοϋτο ττί/)! το τίΧος ακί^σαν νάλιν ολίγον και /ςοΌ^σακ ί<£ τα 89 ^ «· £. 'Η ιφνιμ.ιρΙς Αϋίΐοη των 1 "Ιουνίου ίίέο- ΐτοΐϊΐ, ,,'ο λαος ίΤιαι ίι'ς άκρον περίεργος κα5 νρο σί*«χ·ο'ί Τίρι του» πω; 3ιλει πολιτειΛωαιν Οΐ' Μινίςροι μίτα Τι^ν χ^σικι^ν αυτών ντταν ΐν τω άνω Πχρλαμεντω, Σήμερον ιτρο του γεύ ματος συνηύροίσύη συμ€οΰ\ιον των Μινίςρων Κερί Της άτο-μίσεως του Οποίου ομως 11 τ ε τι ίδν εΐνα ι τ< γνωςόν. 'Ο Βασιλεύς ευρίσκεται ι ν ΑδεοΙ, χ.α! οί περισσότεροι νομιζουσιν, ΟΤι οί Μινίζροιίέν 3ί\ουίΐ κάμ% άκοφιΐϋιςικον τι κίνημα πριν νπληροφορηάωσι περι τ/ίς γνώ μης του κατω Παρλαμέντου ο'ς τρις την κατ αυτών άπόφατιν τω» Πατρικίων. Πιςεΰι· τ«ί ίϊ οχιή του κάτω 3έλιι είναι διόλου ίνχντία τξ) Του ανω Παρλαμέντου. Το Συμ- 4οΰλιον των Μιι/ίς^ωκ , το ότοΐον συνηχΰη ι!ς τάς 19 ωρας διαρκεί είσε τι ζεις τάς 2) Τ άρα συμπεραίνουσί τινις, ότι ευβνς μετά χηυ διάλυσιν του Συμβουλίου 3έλουσιν υ- ναγη εις τον Βασιλέα δυο Μινίςροι διά να ζητησωσι τνΐν παραίτησίν των, εάν ίιν το'ΐς όμολογηύωσί τίνες συμφωνία ι τάς οποίας 3έ- λουσι νοοξάΧχ, 'Ε» τξί συνεδρία Του κάτω Παρλαμέντου των 4 'ΐουνίου άνεςη παριυύυς ο λόρδος ΕΪΝτΐη-ςΙοη, και ωμίΧησε κατά τον άκόλου- 6ο» τροπον αναφερόμενος τρος τον ρηιορα. Κύριε! 'Βπιΰυμω νά ^ερωτήσω τον ευγενή μου φίλον ερώτημα άνα,φιρόμενον 1 τρος έ*ίΐ- *°} τε βιτοϊον σννιίιι χ®«ί *'ί εν «λλο μι· βοζ, ι αν ίχλαίν» ίχ«<Γ< σκβιη'ν «I Μινίςρυ» να ςίρ'ξωτί μετα^ολήν τίνα της εξωτερικής αυτών πολιτικής, 'Β^ω νομίζω ουσιωοω, α» ϊΛγκ.αΐί'ν τό ΐ/« μ.ι^ί Χ-άμιή η Διοίκησις Τν[( Αυτου Μεγαλειότατος καν ε ν κίνημα -ρρ) ν χ Χαζή καιρόν και τούτα το ΠαρΧαμέντον νβ δχσι/ι την γνω,ιχην του τερ) τούτου, ί οτοίας νομίζω, ^ελΐΐ είναι ίι;λου εναντία τ^ς χϋρ- σινχ,ί του ανω Παρλαμέντου'ο Λόρδος IX αλ με ρ στων άναςάς άνεκρίύη : ,,Τίρος Την έρωτησιν του ευγενούς φίλου μου ακα· κρίνο μα.· 3 ο τι εγω και ο! λοιττοι Μαίςροι* άφ' οό ελάζομεν την τιμνν του να ε'ίμε6% σύμβουλοι του στέμματος, ηκολ^υ(ιήσαμιν } όχι μονον ως νρός τνν Πορτογαλλίαν, αλλά κα'ι ως προς τάς λοι-πάς ΰΐΐοίιεσεις Της ίζβι» τερικης ημων νολιιικης , νοΧΐτ υμα , και ί· ■ηράίζαμεν κατ αξιώματα, τα όποΐ-χ, χ,αΟως νομίζομεν, είναι εις άκρον επικερδή δια την ■πατρίδα , και μεγαλως έντιμα δια το ςέμμΧ. (εωφημάι Βίντιχο'β^ν}. Βε€αιω δε εμνροσ^εν του ιΰγ. μου φίλου και του Παρλαμέντα» > Στι εως ί'του ημεΐς ϊχομεν τήν τιμήν ν* ε'ίμί&α οί υττϊυδ^νοι συμ€ονλοι 'τοΖ ςεμμΑ* τος', έέν 3έλομεν εκτραπώ του δρόμοι, το» οποίον μέχρι τούδε ήκο\ου$ησ»μειι, μηΤΙ δεΧομιν παρα## τα αρώματα. |υιτο Τί3ν ο- ποίων Ιχε<ραγωγουμι%α·' ι (ο ευγενές Λόρδος ε*ά§ησεν ε!ς τον τόπον του ενφημοΰμινος πανταχόθεν ) Γ Α' Λ Λ I Α. 'ΐοοϋ το τέλος του πιρ\ του 'Ελ, ία» νείου λογού του κ. άβ Β γο^ Η ο. 'η 'ΕΧΧας ίϊναι θαλάσσιος δΰνχμις π'ροία- ρισμένη να έπαυαν μέ οξντάτην και γί' γαντιαίαν ταχύτητα, 'ϊνα διαμοίρασαν Ι· ί ^'»?» μων και μετά τής "Αγγλίας Την ηγεμονεία*