— 299 ~ ίν?· βΛίβ'ΐν»γτος τ£ν πραγμάτων της χ£ρ· α,ήσου' κ«' τιρ"ι τοϋ ι Ισο βήματος τ'ης πολι τείας δύνανται να ^ιωρανται ώζ άντίγρ&φα· άλλων ι'χ, τρικν χρονών γϊιιομενων λ'ογων λάτά την «ΐίΟίξιννί κλίία*ιν τών παρλαμέντων, ΤΙ ι δέ ΤοΤ) συμφέροντος των κτητορων νττο- ςχτιχών ιν 'ΐρ%ανδία } νερι της καταςασε&ς ,της 'ίρλανδίας ανΤης-, Ίίερι των αδικιών κατά '^ης, ϋττα^χοΐίίΓνις εκκλησίας » οεκ «ν^φί^ίΐ κό'ί και μ Γ 'νον ΐΓίρι τείί νομουτών πτχχ&ν ίκ,ΤΕίνετμ,ίπως, Τίν-οποίον εξαίρει παρ'α'ζίαν "ΐ.ντινι ετιςολη εκ Αόνδρας άνό 5 Αν'γ. (εμπεριεχόμενηϊν·τ% έφνιμιρίδι του Βί/9ελ<νίΟ •βραγινύίρκομίν Κροσέτι μ-ερικάς παρατηρήσεις ΦίρΊ της νΐν καταςασεως τής 'Αγγλίας, 'ϋ ,ίασιλικΐξ λίγ&ί", έι οϋ ίκλίίσύΐίσαν τά τταρ- Χαμεντα δεν πιρίέχιι άξιοσν,μιίωτόνΤι. Το «ξ λογωΤ((.ον, ονίρ έ'γινεν ι ν διαςήματι τνς σννελεύσ (ω ί,τ ών παρλαμέντων , υπάρχει ν με ΉφΑβίί&φΐί' ιτ£ψ0»(ϋ ΐλικμοσΰνης προς ταύς πτωχούς νομών, —— Τ α υ τ ι·*, ι> τνΐ» φοράν δια λύονται και ία δυο παρλαμέντα μι μιγίςην άγανάκτησιν. — Τούτα, οτι δεν ενεκρίθη το σχιδιον νομού π'ερ) τών δίκατϊών Της "Ιρλαν δίας, παρωργισιν ουκ ολίγον τα φιλελεύθερα μέλη τον κάτω παρλαμε'ντου, ώςι μερικοί ι'· μήνυσαν, οτι βέλουσι χάμ% κατά την μί\* Χουσαν άνοι'ζιν των παρλαμέντων προίλήμα." τ#, Άπο€Χίποντα εις το νά π.αΰσ·^ ν, κατα κληρβΡομί&ν άζία'νατρίΛίου (ιιαΐνίν). 'Γο »· πιχείρημα πιρι της Ιρλανδίας δεν Ζέλιι δώ σει , χαΰώς νομίζουσι^ την ιλπιζομένην ήσυ. χ ιαν , διότι ο σκατό ς των Καθολικών είναι να παυσωσι διόλου τα δέκατα, και εν όσω 3έ- λίΐ ίϊναι να πληρόνωσιν αμέσως $ εμμέσως ο€οΧον τίνα εις το Κληρικό ν τών ΤΙροτιςάντων, 3ΐλη>αν ίνχντιοΰνταί πάντοτε. ·»- Τό %ταρλα· 'Αμ. 67 «5 1834 . μεντον δΐΐλνΰί', χω ρ) ς ν» -φιΐφίσϊ,' κ-αί·*; ?»££· ■(Μ πέρυσι : £ια τεύς Ιν&ΐ&ς· και ίν· χναγαν, όντας αΈίζημίωαν τινά"' μάΧι'ςΧ δι ι·· μι>ι- ςροι ου τ I ν'δίλ»ια4« ν« πραναλώσι τοιΐΖτ' Τί, όος* ττοίνα νί ■πρ'ΧΤμίΐΗί Τις'ίν τβ«ίτ®"τ·< "ίυ- ςνχ*ϊ : χώρα.···αναν*«χην 3Χι4ΐρ£ν σ*.·/;*·*.·, κ,τλ'· 'ΕΦ /ίόν-ίρχ ελα&ν Τν$ν 'εϊδι/ίσιν , οτι ε 4ι'ν • Κίι'ήζ *«» >? 21«ι>β' Μβ^ία ·%ΐττίςρ·ί\1αν τ·/ (ϊ; Αυ^'. ί'ξ 'Οττό,ττοϋ πάλιν εις Αισίοΐν^ν 'ΐ.Ι χ«?ϊ ,· .Κί ΐζανλ' ν«."£ίΐ ϊ'ν "Αγγλία· /ν ~6ΐ"βοϊΜχΊο}ι ί-ραχ»} ,«.ί /χί^άλκ· 1, β·ψ·'.ί;ίν>(»·«. Γ 2 Π Α Χ Τ Α. Τα· παρλαμέντα.- τ%ς'·*ίανχνΙ(ίς· ί;χ«σ«ν ηδνι νά καταγίνωνΤαϊ «ερι ι νο&εσιις της■ άφαί· -ραςταν. 'Εν ·τ% Ίτν/νεδρΙα· Τύΰ άνω τταρλχμ,;ν- ■τι>υ τ« 8 Αο'γ« ανεγί'ω δ πρώτος Μινίς^ος διιζοδικην αναψοραν περί των διπλωματικών σχισεων, και πρώτον άνΐ'^ερεν Ελα; τάς σχ<· Μ %·%■&·-' ' 5ϊ\» 4 « σείζ-τευ Μινις?/)ΐου του , αφ ετβυ ϊινϋί μινί- Τ£?ο" ίζΐΰΨίρικων, μέ τάς ξένα ζ Αυνέμιις. 'είμίλησ* πο\λα δ -ξοδικώς περί τον οτι ΐγ- •να^ισαν την Ισπανίαν η Γαλλία, Αγγλία, 'Αμιρικ ι Ββλγ'κκ ^ 'ΐϊλλάί , ΐουηδΐ», Δα νία, ΙΙορτουγφΧλία. λάϊ τί^ρς, το Μαροκχον, λι ίβίτβ ε€ε€αίου , ότι, αν και αϊ βόρειοι Αυ- νάμεις δεν έ.γνωρισαν 'ίτι τν,ν 'ΐσα€ί\λνιν Β», ως τόσον, /ξ- ων έλα.€εν ε'ιδν,σεων έΑάνχτο να συμπεράνω, οτι μιτ' ολίγον θίλτυσι τν,υ γνωρί σει και αυταί. "Οσον δΐ νιρι του βασιλείου τ·7,ς Νιαπόλεως, ΐσημείασεν , οτι δεν έπεκυρωύνί \ * > Π Τ ^ -ι / μεν ετι Ρ} γνωρισις^ όμως ελπις είναι να γέ νη τούτο μετ ολίγον. Μετά τούτο ανίγνωό Μινίςρος κα\ μερικας διπλωματικας συν&ήκας, ίν αίς ΰπηρχι και η συνύηκ-ή μετά της ' Α με ρικής και 'ΐσπανίας χαϊ ιί συνθήκη τ^ς τετρα πλής σ\)μμαχίας } . ετι δε , ιγκυκλιον ΐπιςολν,ν, την όπιίαν εςειλε πρός ΐΧαί- τ'}ς ξέν&ς , &ννά'