μίνας έζηγ^ί'ζ ι *' αποδείξεις τκξ φιλίας Κ αΙ τμς εύνοιας, τάς οποίας ή ΜεγαΧειότης •ιοί» ο Αυτοκράτωρ (Λαμι Τω 'Όΰωμανικώ κρά τα , είναι τοιαύται } ωςι ή υψι^Χν) Τϊόρτα δεν δύναται νά τα ς λ ησμονηση νοτι ' αύται α πετέλεσαν τοαον δια τό παρόν όσον καϊ ίια. τό, μέλλον Την ςερ'εωσιν της συνενώσεως και 1"ιί? ειλικρίνειας, όπου μεταξύ των δυο «'«- κρατιιών ύκάρχουσι, και καδ' ήμέραν μάλλον μάλλον Ιζάσφαλίζονται. 'Η δε ευταξία, χειύαρ· χίχ καϊ καλτ προαίρεσις, οχοϋ β λύτοκρατα· ριχ.ν ς ιν τ« Μητροχόλει ςρατός άχέ δείξε Τω °Γψϊΐτο«, λ;{ καϊ φ άκρα ομόνοια, ητις έχε- κρατεί μειαζύ αυτών κ.»» τών Τουρκικοί/ ςρβ· τιωτών, κ«ΐ ε'ζαιρέτως τα 3αυμάσια Χροτερή· ματ α και το «ν 7ταυτΐ «αίρ ττβκτα έχαινον & ριςον πολίτευμα της α. 'Εκλαμνρότητος του κομητος 'θρλο€ έχλήρωσαν εύγνωμοονν* ιςκαΐ εύχαριςήσεως την υψ^Χην'Πορτάν· — 'Η «ϊ- ίνίΟΊί ττε^ι Τιϊς πέραν Του Ταύρου Ιπιςροφης τοΰ Α/γο#τίον ςρατεύματος βε€α>Λυτα.ι παρά των ΐ'χίΐ προ ξ παρατήρηση ςαλίντνν αξιωμα τικών , και έχομέ νως σπεύδει η υψηλή Τϊόρτα να φανέρωση τ% α: ίκλαμπροτητι , οη το "Γ- ψο;Του συγκατανεύει εις ι ο ζήτημα Του κό- μγ,Τος } τ·/,ν ιτιςροφήν τής κατά τε ξηράν καϊ Βάλάσσαν'ϊ-ωσσικής δυνάμεως. Τούτου ίνεκα και πρός ί'ττβναλνΐ'ψίνι τκν 43*έ > α;αίσιαΐ' τ^ς ίι« Τκν φιλιαν και Τι}ν εΰνοιαν, τήν ότοίαν τ£ ίίίΐ- ξ«ν ή α. Μεγαλείο της ο Αυτοκράτωρ , εύχαρι- ςίας καϊ ευγνωμοσύνης Της, έζέδ&κεν ή υψ^τ λι< Πόρτα, τήν -βαρούσαν αυθεντικών νόταν, άνανιοΰσα καϊ τά$ εκφράσεις Του τελείου σε- £ασμοΰ, τον όχοΐον αύτη τ'ρίφει πρός Την ίκ· λαμπρότητά του τον κόμητα 'θρ\ί·ξ." Βεέαιοΰται, ότι ό Αυτοκράτωρ της 'ΐωσ- σι ας δεν 3 (Χει ε'ξέλύια αχό Την Ιχικράτειάν του, οΰεν ούτε 3ίλει ύχάγη ι!ς ΊεχΧιζ, ως ελέγιτο πρόιεριν, ίια νά^ συνιΧύι/! μετά των λοιπών Μοναρχών ΑυςρΙας κ α) Προ υσίας. ΑΓΓΛΙΑ. 'ΐίου' -η άκολουύχα του !» Τω προτέρω αριί- μω ύ'ιακοχίντος τούτου άρθρου. Έ.ΐς τούτο Χοινόν, ω ΜιΧόρδνι, διν δυ- ναμώα νά σας όρΐξωμεν Τν,ν οι^ιάν , και δια τούτο 2εν μένει κμϊν ά'λλκ| ΐχλογη , καρεζαά βάλωμεν εις νραζιν το σύςημα της μετα^ρυύ- μίσεως τοσον, /φ* όσον ε*, μεν του ενός μέ ρους 2υναμωί£ καϊ ςιριωίΐί/ϊ τό πολιτικόν σύν ταγμα , εκ έι του έτερον μέρους εξαλείφω· σιν α! άμετροι περ\ διοικήσεως της νολιτιίας ίέιαι, αί οποίαι δύνανται νά κατβκτι ίσωσα/ εις άνομίαν καϊ σύγχυσιν. Τοΰτο τό σύς'/,μα* ω Μιλόρίοι, ΐλατριύομεν απ άρχ^ς και Χλ- ϊρ'.ΰομζν καϊ -Βέλο^εν λατρεύει έφ' οσον «{ Μεγαλειότνις του 3έλει μας τιμα μι τ^,ν έμ· Κιςοσύνην του. τό αξίωμα τΐέ,ς Τιμίως καϊ τί?ς δικαιοσύνης ύποχριο'ί κμας εις εκτίΧισ'ν ταυ πιρϊ ού νυν ο λογος επιχειρήματος. Εις Τούτο δέ ισμέν ημείς ΰκόχρευι μάλιςα αίτιας του αΧΧου επιχειρήματος, τό όποΊον επρο- €Χη6ι1 εν άρχ^ ταύτας τιής συνελεύσεως των * παρλαμέντων, εις του ομοίου την αποδοχών χ*. νάγκασεν ημαςμόνον η εσχάτη ανάγκη, καϊ τα όνοιον 'ιγω δεν (νέκρινον ποτέ ; άνίσως δ ιν άνεφασίζοντο έν ταύτα» ΐΧΐχΐίρχμαχα,, οία προ-ξάλΧονται νυν η μι ν , καϊ τα οποία, καύως έΧνίζ'ύ, ΒεΧουσίν,.αρ^ εκ μέσον τά α'ίαα ε κείνων των ανησυχιών, τά οχ Λα 'έχρεχε νά παραχύωσιν έκ του προτέρου επιχειρήματος. Καύ' ν?» ςιγμην επικρατεί νυν ησυχία δια τ.ων λεγο^ίνων βιαςικών, ή* μάλλον είχίΐν ύχε' ρασχίίζικων επιχειρημάτων , είναι χρέος ή μ άτ* νά διορύωσωμεν οσον τό δυνατόν όσα δίκαια παράπονα. 'Αλλ' οποίαν επίπλων καϊ αν ρίψνίτΐ κατ α του Χολιτεύματος των νυν μινί*