- 395 — τέρου νομίμου "Μονάρχου και των έΧευύ/ριάίν της πατρίδος μου ; 'Εν τω μέση τκν παθημάτων μου, των οποίων αίτία-ίϊναι μόνον ή συμπάθεια μου διά τ^ν δυ~νχί·χν σας, άνέκεμ^αχάριτας είς τόν ζΰρανίν διότι με κατιςησεν 'ικανόν νά ανανεώσω^ τους άγωνάς μας χα) νάσυνεητ~ φέρω μ-ετά τοΰςρατεύμκτος, το όκοΐον νίξιοά- ί>ίν να διοικώ, {εις Την ναντελ η είρήνευσίν σας, ι'ζορίζων ιτασαν διχόνοιαν , και ούτω να σας ι Χιυύιρωιτω α'ττό του φβορονο-ιοΐΐ έμφυλί· ονττολιμού. 'Εν ονόματι της ημετέρας νο μίμου βασιλίσσης 'ΐσαέέλλης Β '· * ατ ' ενιταγν,ν της Μεγαλειότητίς Της της 'Αντίκα* σιλίσσης, προσφέρω εν μεν τ% μια χειρ) τν,ν είρηνην, ιν δι τ£ έτέρψ. Βέλω έξακολουύ^ τι ν (ζολούρεΰσεως κόλεμον εναντίον ολων ι- Μίνων , όοΓβι εκ ι μίνων ι νά σναρά ττωσι τά ιντοσύια της πατρίδος τιαν δια τον εγκλημα τικού ΉοΧιΤεν ματο ςτων, 'ϊσε+ς, &) χίοριάται, με γνωρίζετε, γινώσκετε , ο τι δεν όμιΧω είς τον αέρα. 'Χ<τεΧς } ο ί άπονοι εϊσύι πέπλα· νιμμένοι, κα)σείς κατ' εξοχήν, ίσοι ζητε Τον ελιεινον βίον τωνπεριπλανωμένων, άφε- τέ μ* εν ϊίρνίννι' βάλετε κάτω τά άπλα σας } καϊ ειίιςρί^αΤ£ είς τοις οικίας σας · σας έγ» γιιωμαι την προσωπικήν σας άσφάΧειαν κα\ τ^ν έλιυύεραν άσκησιν των προνομίων σας' οσοι δι 3εΧησωσινά (ζακολουΐΐήσωσι το ςάδι· ον των οπλών } 3ε%ουσι δουλεύω μέχρι τοΰ τέλους της είρηνεΰσεως εις σώματα, τα οποία. 3(Χω συςησιι εν τ^ χώρα,, και τότε δΰναν· ται νά επιςρέψωσιν είς τά Ίδια χα) να α'ίτο· λαυωσι Της άξίχς αυτοΤς άνταμοι€ης. 'Λνί- (Γ«ί δε δεν Κράξητε οΰτω και μ' αναγκάσα τε να μεταχειρίσω πρός ύσας την ισχύ ν του ςρατευματος *«1 το εν εξουσία μου λοιπά με* σ&, σας κηρύττω, βτι τότε δεν 3έλω εΐσα· χβόο'ίί νλιον κάμμίαν δέηση, αλλ» 3ίλαι ί'κτελχ αΰςηρωςτίϊς προςαγάς μα ν. *Εν τον* τοις, σας ειδοποιώ, ·οτι, όποιος εύρίσκηται μ*- ταξΰ της ανατολής και δύσεως του ν\\ίοι> είς τον μεγάλου δρόμον άνεν ευλογοφανούς άφορ- μνίς, 3ίλει τουφεκίζεται. Κ ατά το ςρχτόττι· δον ΤΙαμνΧωνης , τζ 4-, Νοιμζρ. 1834· ('Χνογιγρ.) Εδροζ ^ Μίη».« ΑΓΓΛΙΑ, Κατά τάς εν Λονδρας άκό 17. Νοεμ€ρ· (,ΐνΤινι Ήαρισιακ^ εφημερίδι) ειδήσεις, ο βα» σιΧεΰς ίϊχεν εΧϋ% ταΰτ-ην την ήμέραν είς τ*ν ιτοΧιν κα! σννήίροισι Την ΒοΌλιϊΐ', εις τν,ν β· νοίαν ηΧΐΐον ν! <ΒαραιΤ^)ί\ίΐ ι ς Μίνίςροι (Μβΐ- ΙϊβιίΓηβ, ϋιΐΒο»ηποη, ΡβΙιηβΓβΙοη 8ρτΐη§- Κίοβ, Κ,υβδβΐ, ΕίΙίοβ, ΑΙίθΓΟΓθηιΙ)7,€γ8«1, ΜιιΙ^Γβινβ »α! ΓΙοΜίΟαββ) και εγχείρισαν είς τάς χείρας τη ς ΜεγαΧείοτίήΤος του τάς σφρα γίδας των Μετά τούτο ετα^^σιασ^σαν ιίς την Μεγαλειότητα του ο ίου'ξ Βίλλιγγτω'ν, ο κύριος ΜαηΒΟΓβ-δυΙΙοη (πρόεδρος του *«· τω ναρΧαμίντου), ο κύρ. (τ. ΜυΓΡ»ν, ο Χορ- δος Ε1Ιβη1»θΓθΐι§Ιι, ο' κυρ Α. Βαπ', ο λόρδος γραμματεύς^ ο κΰρ· €3. Ατίιιιΐΐιηοΐ, ό κύρ. Η. Η&ι*£ΐΐη§6 κα) ό κύρ. 3, δο&ΓΐβϊΙ· Π«ρ1 δε Της συςάσεως του νέου Μινιςερίοο δεν ν\τον άλλο βέβαιο·», ει μη, ο Τι ο δουξ ΒιΧΧιγγτων έϊναι κράτος μινίςρος, Καΰώς δο- ξάζιι ν| ΜθΓηίη§· Ροβϊ, ή κα,'/ αυτό σύ- ςασις του μινίςερίου 3εΧ(' γένη τότε μονον ι ρΤαν ίλϋΐίΐ εξ Ιταλίας β κύρ' Κ. Ρββΐ, του ό*σίου Την γνώμη» κρένει νά ΙρΜΤ^βτΰχτι μΛ ** αυτοί;· €οηδθ1δ, τ«1Τ. Ν οεμ£ρ, 91 Υ«* ΓΑΛΛΙΑ 'ο άνό 19. Μονίτωρ νερι έχει εζ β&σ*~ λικάς διαταγάς α «β της <κροΤΜρμΐΑς ημέρας, εξ αν ιΐ μεν -κράτ* είνχί Μυ*ογιγρ*μμί*Η «* τίο του (μένοντος ας μινίςροα της δ/ΛΧίοα'υΜ^ς