«πλιας κα! ην {Άινισιρίου του, κα) προ ιταν- ταν η μεγάΧη ενΧά€εια προς Τιίν έύνικν'ντι» μην, ή όποια χαρακτηρίζει τόσον ίξαιρΐτας το Γαλλικβν ί6ν*>ί, ησαν αρκετά ενέχυρα. τον *>β /3ΧκβίΓ ί**τ' ο λ ίγον η Χυν(ίί>(κ^ καί' ό\ην την ΐκτασίν της ιίς πραξιν, διν ΐ κρίνα άναγκαί- εν νά κάμω !ν διαςήμαΐίΤν,ς πέρυσι συνεδρίας νροσεκτικήν τήν Σύνολον περί ταύτας της υ· κοβέσιαις, όμως, μετά Χύτης ϊμ'ηι νυν να κχ· ρυξω } ότι ίίν Ιχ.Τίλί'σδνισαΐ' α? υποσχέσεις, τάς οποίας εδωχεν χμίν ί Γαλλικό; πρέσ€υς. Τα νια ναρ\αμέντα άνοίχΰησαν την 31. *Ι«- λάυ ! τβυ ένεςωτος έτους, κα) μ* ολο* οτι ί'ν τω βασιλικά λογω ίγινι μνεία του οΤι ύπάρ- χουσι σννΰηκαιι >β ίκτίλίσδωσιν, όμως οΐτί ϊ'κ. μέρους του βασι\έ ω;, οΰτέτου Μινιςερίου ϊγινι δοκιμή τις του να καΛρί»3« τό να δο· ίωσι τα αναγκαία χρήματα· Ύά δι αίτια,τα ο*οία άνέφιραν ιίς δικαιΆόγησιν τούτου, »· δυνοντο μεν νά Βεωρηϋάίσιν ιίς αΧΧας περι- ςάσεις ως άρκιτά ιύ%ογοφανη } ομως δι ν ϊΤνα, ανάλογα μί τάς εΧπΙίας, τα ς οποίας (ίχο· μεν δυνάμει των ανωτέρω υποσχέσεων } ΐ· ■πειδή δέν υπάρχει κανί ν νομικό ν εμποδον το νά προ€ά\Χωνται κατά Την πρύτην συνιΧευ- σιν των παρΧαμέντων νομικά) διαταγα) κα) ■προ€\ήματα· ώς τόσον , κα? τούτο έδυναμεύα να ταρα€Χ(ψοαμΐν } ανίσως τά παρλαμέντα, αντί νά συγκ\ηΐ>ωσι τίσΌν τρά'ιμα , ωςι νά δυνηύω νά μάΰαί τι/, ν ικ-ζασιν ν ρ) ν η συναχύι# ν, Σύνοδος, αν!σως \έγω αυτά δι'ν άνι€άλ\ον- το έως της 20· του τρέχοντος μηνός, ιΖςι τούτο ι%αι τόσον αργή διορία, ωςι δύναται νά κοινωύί ή άπόφασις ι1ζ την ΐΰνοδο» δυσ- κόΧως η,,μόΧις πρ)ν του τέ\ους της συν$δρί· ας. Προς αποφυγήν οίν τοίτου τοΐί άτοπου, έ· ζν,τησ» μινί (ν ΐίαρισίοις ηχέτιρος νρίσ&ις, πατά τάς ας ίδωχ,ίν ημίν β Γαλλικέ^ νρισ· €υς ΰποσχίσας, νά βτνναχβ&σι τα *κρ1αμ.ίυ+ Τ* νρωϊμοτιρον, ίμαις β/; ματ*)ν. 'ίΐς τόσον •κρίνα να σημιιωσω, οτι ομού μί ταΰτην την ι'ίδησιν ιΧα€ομιν χα) τάς όριςικωτατας β$€αι· ώσας /* μίρους της ι'ν Γαλλία νομοδοτικης ιξουσίας του ότι σκοπός ιϊναι νάγίνιβσικα· τα την παρούσα*.συνίΧιυσιν τά ϊνιργητικω· τατα κινήματα ιτιρϊ του νά δο&όΐσι τά αναγ καία χρήματα. — *Η νομοδο τικη εξουσία Της ημιτΐρας Λιοικήσιοας ΐμβταχηρίσΰη Χοι-κόν, οχ» τρόπον ϊχιι νυν αυτή η 6νό^ίσΐζ ) οΧην τνν κιιύώτης, οσην ΐδΰνατο νά μιταχιιρισίΐ^,κα) ι κ της όνοίας ι'ίΧτιζεν ϊκ£ασίντιν* ιΰκταίαν , κοά κρίμ&ται άτό της αποφάσεως της Συνο- δου τοΐί τίνα επιχειρήματα νά ΐπιχειρήβΊιμιν. 'Ημε7ζ ΐδυνόμι6α μίν δια νομικών διαταγών νά βΧαψωμιν ιτολΰ τα εμπορικά συμφέροντα Της ΤαΧ\ίας } ΐτι δε την γιωργίαν της και τά ■προϊόντα της βιομηχανίας της, μαΧιςα δι ί» δυνάμεθα κα) νά διακό^αιμεν πασαν εμπνρι- κην κοινωνίαν μιτά της ΤαΧΧίας' ομως ιίζ τοιοντον ΐπιχιίρημα είναι ιναντία α'ίτια τινα } κα ι μάΧιςα τοΰτο, ότι δεν δυνάμεθα νά τά ινιχιιρησωμιν, χωρίς νά β\α·^6»μίν σχιδον εζίσου χα) τα Ίδιον ημών εμποριον' προς δί τούτοις } εδΰνατο νά καταντήσω παΧιν ιϊς ο μιλία ν το διά τά ημέτερα εσωτερικά συμφέ ροντα πιΧΧά ανιαρό ν ζήτημα Της ταρίφας" νρός τούτοις } ιϊναι κο\ύ καΧΧίτιρον διά το ημέτερο ν δίκαιον πράγμα τό νά μή κάμωμιν ενώπιον όΧου του κόσμου } κα) αυτοΰ του Γαλλικοί ϊύνους, τί, τό όποιον ίδΰνιτο νά \3/ωρη6ίί ύςάδικον πρός αυτό ■ ημείς *ρέ*ιι νά διατηρήσωμεν το πραγμα ημων νάντ* κα- ίαρι'ν, *Η φιΧονίΐκΐΛ πιριορίζιται ιΐς εν ς, μόνον νραγμα , και Ψΐρ) τουτου πρέπει νά γν&ρίσν όΧος ό πολιτισμένος κόσμος , οτι η ΓαλΜχ "· ϊ '" Λ » 'Η«.ίΤ{ έτιμ'εν ο μι ν ζη·