3ί\ω εςηγηύχ Ιν τω παρόντι ; 3 εΧομε ν ο μ ως τάς έκφ{ίή&Η μίαν ήμίραν, άραζι μεν ιΐς τό άκρότχχον τέλος τοί Βοσπόρου 'ΐζχτσίΜζ ςοΧος, εςρατοιτεδευσε δε αντικρύ Των Μίνα- ρέδων της ΚοινςανΤίναυποΧιως 'ίωσσικος ςρα- τος — τώρα μας *ρ3καλοΐΛΠ να υαραιτιί- σωμιν κά(ΐε επιρροή», οποίαν 'ε'χομεν ίν τ% 'Ελλαίι! Κα! τίνες. είναι οί παρβ,κινουντις νμας εις τοιαΰτην α,πνϊΧπισμεννρ άποφίσιν; Οί Ίδιοι, ο'ίτινις κηρΰττουσι μιγαΧοφωνως Ετι εκτΰπησεν ήδη ή τεΧιυταία. ώρα Του· 'Ο^ωμανικιυ Κράτους , ή ακμαία τής 'Ρ&σ- σία; α'νυψώύΐί ίια πάντα εκ) του ντζαμίοα τι!ς ' άγιας Σοφίας κα) ή άΧωσις' τής Κα-ν- ςχντινουποΧ'εως ιτιΧεΙωσεν. 'Εγώ δεν το πι- ς«υ'ω κύριοι μου, α'λλά τπςίυω κ α! ελπίζω Ιτι ή τελευταία ημέρα του 'ούωμανικοΰ Κρά- •Τους διν είναι τόσον πλησίον , κ»ϊ ότιαυτό 3ΐλει \ζηση περισσότεροι άιτο τους σοφούς ΙΙίΛίΤίϋ'ν, οϊ'τινες διαμοιράζονται ήδη τα ιμάτια, του, χ.αϊ ψα'Χλουσ; Του; επικήδειους Του 3ρήνους. Φοβούνται τίνες μήπως έκτων 6θ Γ/!ιΧλ(θ!" / .Ί'·^ δανείου κλήρωση ή Γιόρτα εϊί την 'ΐωσ,σίαν τα ι 2, τα οποία λαμβάνει ως άποζημ : ·ωσιν· Μείνατε αμέριμνοι κύριο 11 Ο «Γ,-ν' \ / Σουλτάνο ώί* £·. ί / λ < απο εκείνους τους χρεω· ςας , ο'ΐτινες βιάζονται τόσον δια νά πληρώ- σωσι, κα) ο δανειςής του δεν τον ςενοχωρι^ Το σον π·Λυ. Το Μινιςεριον τής Πετρουπό- Χεως βχςα δ! ενεχυρον τάς επαρχίας «2 Δουνάβεως, και 3ελει τάς βαςα εύΐς οτου να β.5ίοιτλνιρω()ξί, Πεν δεν 3εΧει ςενοχωρ^ τον ΣουΧτανον τόσον πολύ, μάλιςα δε εύχαριςεΐ- Τα,ι περισσοτερον εις το ενεχυρον παρά είς τδ κ;φαλαιαν του χρέους. Άλλα μήδ' εις τό· σχν ϊιδειαν χρημάτων ευρίσκεται, ώςι να μην άναΧα^κ 'μιτά χαράς κα) το ήμίηρον μ'ερος της του δαν»ΐοο ίγγυησεως, προς δε χ,αϊ τί τ$ς ' Αγγλίας, εάν ή ' Αγγλία και ν) Γαλλία μωρανύωσι τόσον, ωςβ να αρννβωσι τν\ν εγγΰιισιν. Ήρ)ν να ΤεΧειωσα τον Χογ^ν μου 3εΧει κάμω γενικάς τινας παρατηρήσεις., τάς οποίας ΰποζά,ΧΧω εις την νμετεραν εξι- χα,σιν και σκε'ψιν. 'Εγω, 'καύως ιίρο ολίγου εϊίτον , δίν είμαι Της γνώμης ί'χίΐνων , ο'ίτί νες νομίζουσια» οτι ο των ΤβόρΛ&ιν /» Εν» ρωιίΐϋ κατοικισμός ίΐναι εις τ*ν ςιγμην ταυ νά· διαΧυ^' δίν είμαι εκ. της γνώ ινις εΜί- νων-, οίτινίς φρο νοΰσιν, ότι τό 'Οΰαιμανικόν Κράτος 3εΧίΐ αφανκτύί σήμερον, αΰριον , είς τέσσαρα ς εβδομάδας εις εξ μήνας. Νομίζω , πι-ιΰω, τολμώ νά σας βεξα,ιώσω, ότι δεν ΒιΧει συμ$% το Τοιούτον. Μ* όλον τούτο ί- καςος νουνεχής συνιννοεϊ οτι τό Κράτος τουιο κλίνει είς 'ην δια,^οράν. 'Εξ ήμισεΐας ηδιή εκατονταετηρίδας, παρακμάζει και φθείρεται, κα) εκ των δέκα-τεΧευιαίων χροναιν προχωρ/ί με φο&ράν τχχΰτ-ήτα είς τι^ν πτωσιν του. Τα μι'Χιή ηΰ σώματος τούτου συνεχονιαι είσιτι με τον κορμον μονον διά Χεπτου ράμ ματος" Το"θ3ωμανι κόν Κράτος δεν είναι πΧε'ον ςΚ των ζώντων, μόλις είναι αδρανής τις Ογκος διατηρουμινος μονον διά τη; μη χανικής υπάρζεώς του , διά Της φυσικής του αδρανείας, και δ.α των ευχών και ετιί^' μι ω ν των ανΤί^λων Δυνάμεων. Γ '.ί; τήν. τοι'χυ^ην καταα,ασιν των πραγμάτων πρεπιι αναγκαίας η Γαλλία νά ίξακολουύιϊ) ττο· Χιτικ·ήν του νά διατηρώ τό 'οΟωμανικόν Κράτος εως ζτου Τω είναι επιτε-χραμμίνον παρά τη § προνοίας να ζη κα.) μετά τον 3ανα.τον του. Και μ' ί'Χον τούτο ευρίσ.-.ον,ται χυ^ρωδνζ,ιι.νες