σον του νά έμνοδισί^ ή αντίφζσις Των «αρ. Χαμέντων, ι!μ.η το νά υνοταχύ·^ το εν ιίς Το θέλημα τοΰ ετέρου. "Αραγι πρεπα τότι να ενδωση το ίύλαι/ιϊιχ.ον παρλχμέντον ; νΧην τοτε το τοιούτα δέν 3έΧει ονομάζεται άνεζχρ· Τη'ον ' £ι\{ΐ ιΐναι ψ/λί) σχ,ιχ τοϋ παρλαμέν του της 'ΑγγΧίας. Π(χ>{ τούτοις , εάν ύπαρχε και 7ταρλχμεντον εν Δονζλίνοι, τί 3έλει ψη. φίτι(αυτό πρώτον πάντων; βέ·οαια τελώνια απαγορευτικά παντός ε'ίδους έζ ' Αγγλίας, και Τοτε βι€*ι* Βέλει «νΓίψιιφίσ^ χ*ΐ Τ9 ναρλα* μεντον τ/,ς Αόνδρας τα πλέον σφοδρά τελώ· νια χ,αδ γΑλικ των προϊόντων εκ της γεωργίας τη; \ρ\·χνδ : .χ;. 'λΧΧα 3έλει ε'ίτΠή τις , οτι τό τε 3ίλιι τρώγ% το σιτάριον του ο Ίδιος Χάος τ%ς 'ϊρλανοίχς, "Ες« , πλην ποΐος 3έλει το πληρώνει-, Ο Χα.6ς Της 'ΑγγΧίας 3&λιι προ* μηΰευεται μι σιτάριον εξ άλλων Ευρωπαϊκών αγορών, κα) τότε φοβούμαι, 3έλει είναι πολ· Χά δυσ&ολον το νά καταπείσια τις τους χωριά τας και άλλους να γεωργωσι κα\ κ ,χΧΧιεργόα' σι την γϊϊν και τα ποίμνια των,ν 'Αφ' οΰ ο ανωτέρω ό^ταιρ ώμίλησε περιςατικώς καΐ περί ίων σχέσεων της 'ΐρλχνδί&ς κα\ έπεπληζεν, οτι απ ο του καιρού της απελευθερώσεως οι Καθολικοί πρησεκτήριοι οίκοι μετε€λήΟησχν εξ αιτία; των οπαδών του 'ΟκοννιΧΧ εις 3έχτρα. υ€,>εων, άπιιΧης, «ρ'οσέολης, εδΜκιτην ψί- φοντοο εναντίον τον προβλήματος του κυρίου 'ΟΛίννέλλ. — 1 Μίτα το » κυριον Καμζερτον άνα- ςά,ς ό κύριος 8Μθ1, ίϊς των μεγίςων ρητόρων της Ιρλανδίας, ώμίλησεν υπέρ της λύσεως της ειωσεως της Ιρλανδίας κχ"ι πρώτον μεν επήνισε τον ΰΛοννίλλ ίια Τθϋ{ αγών-χςτου ϋ- πέρ Της τιμής και άνξαρτησίιχς τϊς πατριούς του, ίίΤίίΤα δέ ηγωνίσ&η ν απ^δείζ^ , οτι δίκαιον ητο νά εξεταστή , αν ν) ένωτις και το ν,νωμένον ταρΧαμεντον ίχρημάτισαν ωγελι- μζ προς την 'ΐρΧανδίαν, και ότι δεν πρεπει νά Χέγητις, οτι ή λύσις Της ένωσεως Βελει φίανί διχόνοιαν μεταξύ ταυ 'ΑγγΧίΜν και Iρ· Χανδκίοΰ παρΧα,μεντου. )5Τα αίίτια, είπε, τα οτοίι άνιιγιρονσι νΰν κατά Της Χυσιαις της ενώσεως, είναι τάϊδια,τά οττοία άνίφερον άλ- Χοτι κ ,αί κατά μιτ&^υίΐμίσιαος (Κ ο Γ ογιϊι) ο« εΧεγον, οτι ίΐ)Χ, ή μιταβρυ'όμισίζ &ε'\ει φεριι αφιυκτως άνίατον ύιχόνοιαν μεταζι) των άνδρΖν του αν ω και κάτω παρΧαμε'ντου , ότι ίκ|Χ. το ποΧίτικον σύνταγμα (οοιΐδίίΐαΐΐοιι) &εΧε* Άφ&,νισαΐβ &τΧ ι Αεγουσιν, οτι ανείζάρ* τητον Ιρλανδικοί* παρλαμέντα* £έλει φίργι εις ϊπα,νάςασιν. 'ΑλΧ' έρωτα , άν πρϊν της ενώ· σκας ε χρημάτισε μέρος τι του 'ΐρλανδικοΰ παρ λαμέντου βοη'ίην εις άποςασίαν· 'Εχρημάτΐ' σ« ποτ ε νιςοτερον παρλαμέντου · Και κατ ί- κιίνην Τ/ν φρικΤην ιπανάςχσιν , οτι η Γαλ λία ιίΧπ'ίζ'. μι?ά βεζαιότητος την άπτσπασιν της 'ΐρΧανδίας άπο της Αγγλίας, νπηρχον τα μέρη του 'ΐρΧανδικου Παρλαμέντου δίχ' ίξαι· ρίσεης ο! πιςότατοι υπήκοοι της μοναρχίας, λέγονσιν , ότι ανίσαις Χυύ% η ενωσις , η 'Αγ· γΧία. άεΧα χασ% το εΧευύερον εμποριον με τά της 'ΐρΧανδίας. 'ΑΧΧ' εςέ βέβαια τούτον; Δεν είναι -η 'Ιρλανδία η καλλίςη , η ΊιΧησιΐ' ςάτη, κ' ασφχλεςάτη αγορά τ ης ' Αγγλίας; Δι ν ζητιϊ ο 'ΑγγΧικ 6ς Χαος μεγαλόφωνες ι- Χευ'όερον ιμπόριον μιτά της Γαλλίας, και εις τοΰτο το εύνος 3έΧετ» να κλείσητε το εμπο- ριον μετά της 'ΐρλανδίχς; , . , , Ο κύριος μιν'ςρος της Οικονομίας επήνισε φανερχ την εΰδαιμονίαν, Τιζν ιυτυχίαν Της 'ίρλανδίας. 'ΑΧΧά που είναι αυτη; Ω", εάν εδυνομην νά μιταϋΐσω τνν κΰριον μινίςρον ' ιίς Την Α(μι· ρίκην δια νά Ίδη πως απ εκε7 κινούνται καδ' νμέρχν ναμποΧΧα πΧο'ίχ με προϊόντα Της 'ΐρ- Χχνδίας, ΐν ω οί ε'γκατοικοί της άπο6νήσκου· σιν ΰπο πείνης, ασθενείας και νόσων, βέβαια δεν 3ελει αναφιρει ποτε πιρ\ ευτυχίας καΐ ενκτημοσυνης της 'ΐρλχνδίας. 'ΐ} άλήύιια είναι, οτι οί ίγκατοικοι της 'ΐρΧανδίας ευρίσκονται εν χειρότερα καταςασει παρέξ οί κατώτατοι χωριαται εν αλλω Τιν) μερει Της Ευρώπης, έ χοντες χει ροτερχς κατοικίας «αϊ χειροτεραυ τρογην και ίνδεδυμενοι χειρότιρον· ζω σι Χι- γα συςενοχωρημινοι εν κατοικίαις, ιν ο'ίαις £ ν άλλοις τόποις οϋτε ·τοΰς χοίρους κλείουσι ' σκεπάζουσι τήν σαρκα των ράκη, τα οποία εν 'ΑγγΧίχ οΐίτε ο μικρότατο; ^ωμοζητης 3ε- Χει δεχύ'ϊί, και ΐν ίδρωτι του προσώπου των , με καρδίας συνεςαλμενας σπασμωδώς, Βερί-