νοΰάκροατα}, διάφορα αναγόμενα ιίς την ι- άνά&ιμκ } αυϊούς, τους μόνους μιταξυ των ξαιτιρικνν νοΧιΤίκην, ναρακαλουντις τβ μί- ΐίκνανΤνςπατρίδας, τάττει αυτούς μαλιςα, δια λπ να φνΧάτταιαΊν βυτβ «ολλά μυςικά. Κα- του το υπεράνω των αλλ ω κ' θεωρεί αυτούς μονον 8®!{ διεφημίζιτπ } ικ τούτων των κβιν6ΐ0«»την ώς παντοτιινούς ε'χύρους της ποΧιτιίας, και ίι« κρέπι· νρο πάντων να μη ιλπίζχ τις όσοι» τούτο ο Αουέο£ΐκο{ Βοναπάρτης, «<τον καΐ ούτοι συμ€ι€ασμον τ£ν ϊζατερικων σχί· αν ή το επιχείρημα του εγκληματικό ν, ανο'ν)- <ΓΙ«ν. ϊΌν, ίβν £υ»<ατί<» να διωρηται άλλίως, ιΐμη Γ Α Α Λ Ι Α. ώς αιχμάλωτος της «ολιτιίας.β Α? εφημερίδας τοΰΐίαρισίου καταγίνονται Κα6β>!{ γράφει η γενική ιφημιρις ιίζ Το ίΤοΧλά «ίρΐ τα τραγμα της συμπάσης νπο- άρθρον "Στρασβούργου άπό 1, Νοεμβρίου } ^ ςασίας ίν Έτρανβούργω ι ζ αιτίας του Αοοδο- ίούκατσα 81. Χιβα («ρα; /,» βασίλισσα ΟΧ- Ήκου Νακολίβνης. *Η Τ£ ^ 1 ' «/Μσσο- Χα,νδίας) ήλδί τ» 5· κροφίωζ «ί{ το Παρίσιον τέρων είναι, οτι το σννιιίισμΐνον κριτήριονΒΐ- μι άρχόντισ&αντινα. της αυΧης τη; καΐ ιγχεί· λ#ι κρίκίΐ μ,ί'ν του'ί συνενόχβς του Λουδοέί· ρισε δια ταύτης εις τον μινίςρον των εξωτι κού Ναπολέοντος, άς νρός τον πρίγγιπα δ£ ρικων ίπιςολην προς τον βανίλια, ικιτευβυσ» αυτόν 3έλιι γένα ίζαΐαεσις, ο ν 'τράπον εγι· ΐην ΜιγαΧιιο'τνιτάτου ε>εος δια τον υι'οντης νι και προ ς τ >) ν δούκισα» δε Βιβρύ. »'θ νο'· χ,αϊ υποσχόμενη , αϊ ίσως τη το ίοΟίή, να μ«- μος (σημειοί το ΙοπΓηβΙ ΐΐβδ ΒέΒ&Ιδ), ο'- <τα£ί «ί{ Τ«ι» , Αμιρικ·^ν μί όλην Τιίν ραμιλίακ ς<ί θεωρείται ως έξαίρεσις ιναντίον τ$ς αιίτο· της κ») νβ μιίν$ αυτοΰ δίκα χρονους δια να κρατορικης φαμίλιας, ντις δια τβ ποτέ μΐγε~ μη ΰτίοττεύ^ τις τ\ίεν ηαρίμοια ιττιχειρνμα~ το ς αντ»ς ι'ζωρίσ&νι τ» ς Γαλλικοί ΐττικ-ρα- τα, οΪλ τα του υιου τν\ς. Εαύ&ις λιγουο·ιν 3 τιίας κα} νςιρ^νι τοΰ δικαίου τοο μικροτα- £ Αιοίκι^σις κΧίνιι νά διχθ% τούτο το* κρο- «Μ ττολιτβυ, ν\ ιυκλαα, το όνομα της χι- €\^μα. φαΧίς ταύτης της φαμίλιας, ι{ τιμή τοΰ βα- ΚαΟ«{ γραφεί ίφημιρίς τις τον Π αρισίον, σί\ίως χ,α) Της Γαλλίας, ΐν) λογω,το δν,μό' δΐν ΐίναι αδτΐή ν νρωΤΛ φορα , καύ' ν\ν ό νί- σιον σνναδος, τ) δημόσιονα'Μνιμα δίν σνγ- ος Αουδο€ίχ.ος Να-αολιων , α'ιτο Της ι*α^αςά* χωροΐΐσι να κριύ^ ο' Λουδοβίκος Βονατάρτ/,ς σεαος Τον Ιουλίου, ΐπατησι ΤαΧλιχ,ον ΐδα· ίνώτιον συνήθους κριτηρίου } διότι οI ι- φος 5 διότι την 5. Μαΐου 1831 ><Χ0ον, η μκ- νάμοτοι κριτα) 3ϊλουσιν ΐκτλαγ^, τρομάση, τηρ αυτοΰ" χαί αυτός, όστις ίττασχε τ ότι νλη· αρίσως τίχοι να κρίνωιτι τον άνιψιόν τοΰ Α υ- γήν τινα βαρίΐαν , την όνοίαν ίλα€ε κατάτην τοκράτορος } ι'ίτι κα) αν ίκαμι' τούτο ΐίναι Ίταλικην ΐνανάςασιν ικιίνου τοΰ 'ίτους } ιίς α'ίσ·6ιιίμα } νροξινοΰν τιμήν ιΐς την χώραν, 3ρη- το Τίαρίσιε* ΐτ) νροφασει του νά ίατριυΰ%, σκιυτικη λίγω ιύλάξιια προς τά λί/ψβνα ι- όμως ίττρψιν ι'κ 8 ημίρας να άναχωρη<τωσ·ιν> νος νκτόντ ο; μιγίΰους. 'Ο νόμος, δυνάμιι οι οποίοι τότι μιτίζησαν ιΐς Αονδραν. τοΰ ότοίου εξορίζονται οί Χαττολι&νηοαι, ως Το 4. τι γ μα. της άρτιλλιρίας ίν Στρασ- κα,ί ή αρχαιότίρχ γενεά των Β ουρ4&.νων και Μούργοι, το ότιοΐον ίττλανιΰη ανο τον χιλίαρ* Βουρξωνιιδοίν, δίδιι αϋτο'ίς τ&ντ^ χύίριςον χον ΥΆαάνβγ ιΐς τους ιτκοτούς τοΰ Αουδοξί- ■χαρακτηρι ι· ο νόμ»(, οφς κηρύττει αυτούς ως κου Ναπολίοντος, ιδιιξι νχ^ησία. Την μι-