*— 121 το αξιόλογου ταύτη ς της συμμαχίας, αλλ',ο- σον και αν τιμνσωμεν αυτήν, '^ΐν χρίχιι ο· μ,οος εκ το ντου νά χλανεύωμιν , ωςε νά «/«· Χήσωμεν τα χράγματα. της λοιπές Εύρών-ης. 'Βγω εννοώ χολλά καλώς διατί ή Γαλλία δεν εμιταχειρίσύη ως χρός την Ύονρκίαν πολλά υ* ψ^λον νφος κατά της 'ΐω<τσίας. βίναι αρκετά γνωςόν , ότι ο Μεχμετ 'Αλίίς εχραττεν εν τω χοΧιτευματί του προς την Ύουρκίαν εκ συμ φώνου μετά Τ%ς Γαλλίας· Και αγνοεί τις, ΐτι Του 'ΐμΧραχΐμ το ςράηυμχ έγυμνάσΰη ύττό Γαλλικών άξιωματικαν καϊ εδιοικιίτο; Δι ν λίγα μεν, ότι ΰφίςατο μεταξύ Γαλλίας καΐ του Πασια της Αΐγυ'χτου τακτική η ομολο- γννμίνη Συν&ήκη, πλην τοσούτον είναι άναμ- φί£ολον, οη ειτικράτει μεταξύ κα\ των δύο ομονοια., δυνάμει της άνοιας εκείνη ί€οήύ$ι κα! χαριΰαβρυνι τάς κράξεις Του τελευταίου. 'Εαν ούν οΰτως είχε, δεν 3ανμάζω διατ) ή Γαλλία κατά τά χαράχονά της Χρός το πολί τευμα της Ρωσσίας δεν ο'μίλησε με ΰφοςαΰ- ς-ηροπρον. Η ' Αγγλία ο μας ή το 'ίξω χάσης τοιαύτης μομφής κα) δια τούτο ιϊχεν αίτία,ν εις το νά άνακατωύ% χιρισσοτερον χαρΐξ η Γαλλία, 'ϊίκτός δε τούτου, η Γαλλία Ικαμεν ■ ούτως, ωσανεΐ σκοχόν είχε νά κράτηση δια παντός το '&λγε'ριον , μ όλον ότι ο Αουδο€ΐ· κος Φ.ίλιχχος εκήρυξεν ά'λλως" κ,αϊ εάν οΰτοζ ο τόχος εδύνατο νά 3εωρηται ως άνεξάρτν,Τ':^ άηίο της Τουρκίας, όμως ονόματι ντο χάντο· Τ/ μέρος της ανηκούσης αύτη επικρατείας."— 'Αφ' οΰ ΐ'χαυσεν όμιλων ο κύριος Ρββΐ, άναςάς ό (Τηχ,ρετάριος Στανλέύ, ιήρχησε πρώτον χάν- Των νά ομιληση περί ού Τίνος ί'ιχεν ο χρό αυ τόν βητωρ χερ) της συμμαχίας μεταξύ 'Αγ γλίας και Γαλλίας καϊ ι'τ^ει αυτήν με λό γων άφύονίαν Χίρισσοτέραν , χαρ'εξ ο λόρδος ΤΙαΧμερςαν' εχειτα δε μεταξάς εις το χερι του 'Αλγερίου ζήτημ.α , εϊχεν , οτι αυτό εν- • <? α ' α » ί» α ρισκετο εν η ΰεσ*Λ είχε» οτι χαρητη'ίη του μι- νιςιρίου ο' κύριος Ρεβΐ, νλιϊ,ν , ώς αύτός ε'δό- ξαζεν, Γαλλία αύτη 3ίλει εχη το μίγιςον οφιΧος, άνίσως ιγκαταλίνοι ταύτην Την άνοι· κιαν, εν ώ ου τ ε τζ ' Αγγλία ούτι έε ιίς τά συμφέροντα, τον γενικού πολιτισμού (>ινΐϋ· δδίϊοη) δΰνά,Ται να ή ναι εΚιζν,μ,ιον, ά ν ίσως ν) Γαλλι'β μείνΐιί ι'ξουσιάζουσα αυτήν, "Οσον δε τϊ(ρ\' Των τολυτλοκϋν εν τη 'Ανατολ-%, αυ- τη είναι, είνε, κληρονομιά του νροτου μίνι* ςερίου > καθ ως και α! Κεριτιλοκάι των 'Ολλαν ν δικο&Χγίκων και ΤΙορτουγβλλ'Άων πραγμά των, ενύυμίσας ιίρός τούτοις, οτι καΐ εν 8λφ τω διαςήμα,τι άνό 4828 ε ως 1829 ΰέν ύ- ττηρχι Βριττανικός τρίσΰυς χαρά τγ, ϊΐόρτα κα'ι οτι οί τότε 'Αγγλικοί μινίςροι δεν εδοσαν ιΐς την Το υρκίαν κάμμίαν φιλιχ,ην συμζουλην, άλλ' άφηκαν τον άρχοι ο ν Σύμμαχο ν της ' Αγ γλίας όλως δίχα βοηβείαξ και χαρΐέ'λεψαν ιίς την 'Ρωσσίαν νά'συναΰροίσ% τό ςράτευματης χα) νά ύχαγοριύσνί την Συνΰηκην τϊΐς 'Αίριχ- νουχόΧεως. 'ν.ν τάί τέλιι ναρί-ησιν ό κύριος Στανλεύ τό λάβρος του , ότι τό ναρλαμΐντον δεν 3ίλει βάλι$, ζητούν τά χαρτία , τ-ούς μι«.·. νίςρους εις άχορίαν και αμηχανίαν εξ αιτίας Των έ'τι γινομένων διαπραγματεύσεων, ( Οτ< το χρο€λημα. του κυρίου 81ΐΐ(ί1 άτη^ληβη και οΰτως οί Μινιςροι δε'ν ηναγκασύχ-ταν νά ,βα· λωσιν υττ'δ-ψιν τά ζητηθέντα χαρτία, «φαν*. ρωσαμεν ηδη εν τω 25· άριύμω της ημετέ ρας εφημερίδος.) ΒΕΛΓΙΚΗ. 'Εν τ% (Τυνεδρία τον κάτω παρλαμέντου Τη 2·4· Μαρτίου άχ$κρί(ιη ό μινίςρης τον "πο λέμου , κύριος Εναίη, εις τά ερωτήματα, τά οχοία εκαμον ψρός αυτόν υιά τά τελευταία ςρατιωτικά κινήματα εν Ολλανδία, ότι, κα- (ίως ί'μαΰιν αχό ανΰραιχους ειδήμονας των -ηρηγ μάτων , ίγίνοιτο ! μεταξύ Των 'Ολλαι ιδικών ςρα,ΤιοιΤων μονον τοιαύτα κινήματα , οία έγι ναν και χερυσι κατα την ιδίαν εττοχην, οτι τό ιχύρικόν ςρατενμ,α ϊμινεν ιν η 3έιτει ήτο τότε κ,αι ο' καί' α,ύτό άριύμ,ός αύτου 'ηνξήύη μονον με τούς 40,000 ςρατιωΤας, οί όχοίοι ίίχον ςαλ'^ ττροτί'Ος καιρόν εις τας οΐΆΐαςτων χροσωρινω:. Αυτή μόνον , έχρίσύεσεν, εΐναι η διαφορά, οτι ά~ο της 4. Μαρτίου δεν δίδε ται χλεον τοσον σΐ}χνά αδεία, εις τούς ςρα· τιωτας να αχομα-.'.ρυνωνται. Αυτός ε€ί€αίου , ότι !> χι·. :;· όλα τχ ίΧίχειρήματα διά νά άττο-