«οίο εα ιΐς τάς διαΰι'οΊΐς «ολυχρο'νιον άπή- χημακαΐ ΐν&ύμισιν, η δέ γινομένη κατ Ιτος διαμαρτυρία, μία, τοΧμω $ΐπίΐν, ποΧυπί- τητος *α! κ,ο/νιί ί&αηαΐθ) διαμαρτυρία , κα6ο ίικινερχομένη πάντα. χρόνον τ μΙα διαμαρτυρία, Μ οποία επανέρχεται περιοδικώς κατά , ^τοι!( καιρούς χλϊ μί τα? ιοι'«$ (κφράσιιι, χατανκΐ: τ»'λο( *«ντα;ν ί/« ίΤιίθ£ ψιλών λ*£*ίυ>ι κα) «(ΐΛ>- Τοκα.'λοιι, ίΐ'ί τ« άνοια δίδουσι τόσηνοΧίγην προσοχών έκηνοι 3 προς τους οποίους γίνεται, όσην και /««ϊνοι, οί οποίοι Γνίι» κάμνουσι, — Τούτο ,ιΤ ναι, %ύριοί^.ου, το φυσ/κ,οι/α'- ποτεΧισμα τούτου * ογϊ γ/κβϋντβί «ύί)<5 καϊ βώί({ διαμαρτυρίαι, ή μία. αδυνατίζει ΤηναΧ- Χν,ν " κ.α! τοιαύτην ΐγω γνώμην ί'χω κιρ) τούτου. Αιύτερον, άφ' ής ,ςιγμης μεΧετα τις να μείνΐ( ιίς τό σύστημα της διαμαρτυρίας ,κα) ίβν 3ι.\ίΐ να κινη6£ εις πραζιν, προύπο- Λέττει πιύανως, ότι ο σκοπός τί){ διαμαρτυ ρίας 3ι\ιι κατορΟω&ΐ ποτέ τιΧος πάντων δια .Της ανακρίσεως } διαπραγματεύσεως, πειόούς, 'Αν ίσως λοιπόν , « κύριο ί μου. , ούτος υπάρ χει ο καύ' αυτό σκοπός της διαμαρτυρίας, διατ) δίδιιΐΐζ ΐίς αύτην τον ιρεύιστικόνχχ- ,ρακτϋρα. α διακόνου επαναΧή^ιως; κύ· ' ι Τ ' / ' / > ριοι μου ; αναι συνετον (συγχωρήσατε μοι να ομιλήσω ούτως), Αναι φρόνιμον ζέντανόα -λαλώ ί ξ ολνι; καρδίας), εΐναι άραγε γιννα ιο'- φρονος νά περιύάΧπωμεν μεταξύ των , Πολ«- ,να,ν ελπίδας, τα{ οποίας ποτέ δεν δυνάμιύα νρ. βαΧωμιν ιΐς πραξιν, η ν« ίιιγιίρωμιν αν- τρίς φαντασίας } αϊ οποΊαι δύνανται να γί- ν&σι νρλλα φίοροποιαί, 'ϊσεΐς γνωρίζετε τα ς ιΧίτίδας των *<*ημενων " γνωρίζετε τάς φαν τασίας (ίΐΐυδΐοηβ) χων ιξορίστα >ν, φαγάδων. Στοχάζομαι Χοιπόν, ότι δι ν πρέπει να λΐ]0·* Μ*"»» 0 "* *"<{ τούτο, ί/ν *(>/*« να μπαροϊ τις ταντοη»<ΰ^κα) νά ίκινΧΐήΤΤιι ίαντον ότι νρο^ίν^σι νία( 'ϊ-ταν&ςά&ιιι, τάς όποιος ημέΐς διν 3(Χομιν ι'ίμιΰα άποφασισμίνα νά βοηδηναιμιν. Τί'λος ιτάντων πρίπιι νάςοχαα*- ΰζτις και τούτο* ί«ν πριπιι νά ίχ* τις ιίς τον μοίκ του μονον τους ιν Γαλλία διατρίίϊν- τας Πολωνούς } ιίς τού( οποίους » Γαλλία παρίχίΐ γενναίας βονιύιίας χρημάτων · πρέπει νάςοχάζ^ται κα\ ι!ς ιχιίνι,υξ, ό! όπϋΐοι εμα- ναν ιίς ίάς οχ(ιας τον ΒκττουΧα παράδοτοι νί* το ποΧιτιχ,ον και εΰνικόν μ'ίσος , εις τάς άσ πονδους μνησικακίας · πρέπει νά ςοχασ^τις, οτι τοιαύτα προσχήματα -και μ ! συνοδιύουσαι αυτά όμιΧίαι δύνανται νά τίροξινησιασιν βιι* τοΐί ποΧΧα σπουδα7α *αί ανιαρά ι'ποτιΧεσ· ματ α. — Γίνωσχ,οι μεν, ότι τινές ίχουσι νιρϊ Τούτου χρράσιν πρόχιιρον' γινώσκω μιν, ότι μας Χέγουσιν Αδιακόπως, ότι ή δυστυχία των εν ΠοΧωνία διατρι£οντων ΊΊοΧωνων κ,ατήν- τησιν ιΐς τον κολοφώκα της, ότι δεν δύναται Τις νάτούς κάμη περισσότερον κακόν, πα$ Ζ,τι ύνοφΐρουσνν η δη, ότι περί τούτου έξηντΧή- 6η καϊ υπερέβη παν μέτρο ν αΧΧά, κύριοι μου, τοιαυται πρόχειροι.φράσεις είναι κινδυνώδας, κβ) πρέπει νά προσέχω τις νά μη τάς 3εωρ·^ μζίας περισσοτέρα,ς τ.ροσοχνίς-η ίσης είναι α* ξιαί' Το πράγμα πραγματιωδω; δεν ΐ- χίί ούτως' α'ληύως, ό 3εος νά μι φυΧάζη νά ιίτ.ω κάϊ ίνα .μόνον Χόγον, τον οποίον δν ναταίτις νά έκΧά€^ ώς δικαιοΧόγησιν νΐ καϊ μόνον ως μαλακωτέραν παράστασιν ■της γε νομένης κατά των ΠοΧωνων αύςηρότητος, ό μως, ας ίΤσδ# βεβαιότατοι, δεν άΧη(ίεύαι , ότι αυτοί ινρίσκΜται §1ς τον τιΧιυναΐνν κο- Χοφωνα της δυστυχίας· -ας (?σ0« πΧηροφορη- μένοι, ότι διν υπάρχει κάνιϊς Ικ των όσοι έμειναν εν ΠοΧωνία, όςις δε» ιχιι νά εΧπί- ζντι 5 νά ζητζ) τι, νά φοέηταίτι. — Αύται *ΐσ\ν, μ Κύριοι, άί σκίψ{ΐ; 3 ·χάς οποίας ί-