λαν^ ίλίγ/ δμ&χυριζομενοζ, νΤι η 'ΑγγΧία £ε'ν κρίνα νά μισολαέήσια χάριν της Ύουρκί- ας.κ 'Αφ' ού ο μινίςρος ειπεν εν τω τΐλει , ότι άνίσως <τνγχωριΰ£ εις Την άντιμινιςιρια- κνΐν φατρία» νά αναγκάσω Την διοίκησιν να ακυρώσω ταύτνρ Την χειροτονίαν, τότε μετ «'λίγον 3έλει κινδμνεύσουσι κα) άλλα προνό. μια βασιλικά, ΐκραξεν. »Ε?ναι νά 3αυμάζι/ι τις, οτι ι| άντιμινιςεριακη φατρία δι ν όμιλί* τον σκοπόντης κατ' εύΰίΐαν. άιατί δι ν κηρύτ* *■«, οη αύτη διν |χ« ιμπ4ςοσύνην Κρός την Αιοίκησιν;« — 'θ κύριος Ιοίιη Η ο1»1ιοιι56 άναςνς, ηρώτησε τον μινίςρον } αν το μίνι- ςίριον ΐχιι σκοπόν κα) εναντίον της δυσαρε· ςήσεωζ τοΰ παρλαμέντου να επιμείνω εις την ίκλογνν κα) χειροτονίαν τοΰ λόβδου Αονδον· δ*$ρύ ; κα5, αφ* ου ο μινίςρος ακεκρΟίη } ότι δεν εχιι ορεξιν να συμβουλεύσε τον βασιλι'α να ακύρωση ταύτην τιΐν χειροτονίαν, ω μίλη σε ν ηΐ{ άκοΧουύ&ς. ^Κηρύττω λοιπόν εις τον κύριον μινίςρον, ότι το πολίτευμα Του κατά Τ&αΤην την ύπό&εσιν ύπάρχιι αύύαδες μάλλον η φρόνιμο ν, ι π ει δ η £ΐλιι να επιμείνω εις μί αν χειροτονίαν, ή όποια είναι ού μόνον η σ*χί« «■λιωταί» κα! κακίς>{, αλλά κα ί »} άναρμοςο- τατη. Πρός τούτοις λέγω, ότι ό κύριος μινί- ςρος οϊτι ατ*κρίό·ή εις τους λόγους τοΰ ιύ· γενουςλορδου(Ζτανλέυ). Αϊ μνημονιυύιΐσαι περίοδοι ΐχ, των ομιλιών τοΰ ευγενούς Μάρκε- ζου άποδιικνύουσι σαφώς, ότι αυτός κατη γορά φανεροί την εξωτερικην πολιτικην τοΰ πρώην Μινιςερίον, περ) της όποίας αυτός δϊί· σχυρίζεται, οτι αύτη 3'ιλει άπαλλοτριώσΐ) *α! καμ% τ ας μεγάλας χ Αυνάμεις της ξηράς δυσμενείς τ« χώρα ημών. Διατ) δεν ίδιωρισαν αυτόν πρίσ€υν εν Βερολίνα η Βιέννη; διατ) διωρίσίη μάλιςα »» τ% Αυ'λΖ εκείνη, ϊνδα δύναται νά νροξίν*ί<τ% την μεγα- λιιοτίραν βλά€ην. ϊν&α λ'ιγω, κα) άνίσως 3ελήσοι 'ίσως } ί«ν 3ελιί £υι>ν]55 να *άμ^ καλόν, Βε€αια, άνίσως 3έλ% τις νά ΰιτερασ- πισίίϊ ταΰτηντην χειροτονία», νρίττει το ιταρ- λαμέντον να ε'κφρασ9^ κα'ι ε'ίχη την γνωμην του' όμως εγω κρίνω εζ ων ^μιλήύησαν ταύτην Την εσκεραν αδύνατον να μίίνωσιν ο! μινίςροι Iν ταΐς άξίαιςτων (·, 0 ' τ8 η * ο ό ·· Θη /Λβγάλη ^ ο τ/, η ίβ αντιμινίςβ^ιβκγί φανρίχ βηι %. ζίν 9 α'κουδτδ.' ακουετοί) Ο ενΤΐμ.&Τ&Τ0ζ κυριοξ μινίςρος είναι ταύτην την ςιγμην ε τι πρώτος μινίςρος α*ο μ,όνην συγκατά€ασιν. 'Αρκεΐ νά ί'/ττΐ)) Ινα μόνον λόγον ό λόρδος Στανλιϋ } καί νότε 3έλει κρημνισ^ί ό κύριος μινίςρος, I*· Τος είμη αν 3ελη<ϊοινά μείν% κα\ εναντίον της πλειοψηφίας τοΰ παρλαμέντου· («χοι/β™ ] κ κοΛτβΐ)» — ΜίΤα τον κύριον Ηοΐίΐιοαδβ ω- μίλησαν εναντίον ταύτης της χειροτονίας κα! βί λόρδοι 'Εέριγγτων, Δουδλεύ' ΣτουάρΤ, κα 1 μάλιςα ό χιλίαρχος Ενανς, νΦανερα κατακρί νω (ίίττί) ταύτην την χειροτονίαν ενός ανδρός } αξίου κατηγορίας κα) δ! άλλα κολλά· "Ηκοο- σαν βίέαια καΧως, πως αυτός κατ ίί\λην ευ καιρία ν ωνόμαζε τους μονάρχας 'ίσνανίας,' Πορτοιιγαλλία{, Ταλλίας καΐ Βελγικής μη νομίμους, κα) λοιτίόν εις τοιούτον άνδραΐμ- Κ.ιςεύ6ησαν μίαν των μεγίςων διπλωματικών άξΐ&ν, τ*» άίζίαν Χε'γω πρεσ€εως παρά τ« Α υλ£ της Πετρουπόλεως; Έν ω ο βασιλικός λόγος ε γνώρισε παρρησία την συν^ήκην Της τετρα πλές συμμαχίας, δεν εντράπηναν νά χάρο· τονησωσι πρε'σ€υν εκεΐ Ινα άνδρα, οςις κα, τηγόρηση φανερα ταύτην την συνύιϊκτ,ν των δυνάμεων και εκήρυξεν εαυτόν εχ&ρόν τούτου τοΰ πολιτικού συςηματος;« — 'Αφ' ου με*Α τον κύριονΈΰανς ώμίλασεν ο ύπομι *ίςρος τ ιόν εξωτερικών, λόρδος Μαίιοη, κ αϊ ιΊκιν, ότι ο' 'κύριος χιλίαρχος π ρε να νά. μη επιμείνω εις