διοικήσεως ά,ς ιίρός Την α'ννίηΐίην τη; 4 Ιοο- Χίου 1831 κα) παραπονείται πρώτον πάντων ε πί τούτω > ο π ιί Γαλλί'-νί Διοίκησις αμίΧ.ησι τρεις η δη χρόνους νάκατο/οίωσΉ*αρα τόιςπαρ- Χαμέντοις δια να δώσωνι Την άπαιΤΟΌμένην άποζημίωσιν των 25 μιλλιονίων Ρ η , μ' ό λο» Ετι η 'Αμψικανιχ,η Διοίκησις ε'κ μέρους της, αμέσως μιτά την έπικϋρωσιν της ρηθείσης ΟΊΐϊύ-ήΆνίς·, εδωκε πασαν διευκόλυναν και |3ον,« ΰειαν εις το Γαλλικά* έμπόριον, ο ν τροπιν διιλάμ£αιεν ν* ^ίβΐκτΛ συνύ^'κ-ν). ΜϊΤα -τούτο Εκϋί'ττίΐ β Πίΐβίέγο^ τα αίτια, δΐ α κρίνίΐ «χ&μ δίκαιον το να ^εωρζ τουΤο } Ιτι άνα,-ξοΧ- λιται >5 πληρωμη των ζητουμένων και γνω- ριατμένων δια της συνΰηκ,ης χρημάτων, ως βητην κνρνξιν τ ν, ς Γαλλίας Του οτ* ίΐν 3έλει ι·» τα πληρώσω } κάϊ (ν τω τέλει προβάλλει εις την "Σύνολον νά τω δωσ^ τν,ν έξουσίαν του νά μεταχειρισ&$ίναντίον περιουσίας Ταλλι&ων υπηκόων ως άποζημίωσιν (ίτι πρέπει, ακ'- σβί ίκ τί παροιση συνεδρία. των παρλαμέν των της Γαλλία; ίί» ίιορισΟί ιτου νά ΐλΗ- ραιΰωσι τά 25 μιΧΧιόνι». — Πολλά) ί'φν)- μίριδες του Π αρισίου είναι καδ' ό-π'ϊ^ί'ολνίν ττα- ρωργισμεναι εναντίον τοΰ (αο£εριςιχ.οΰ υφους τνΰ ΥΙροέδρου χ,α) δοξάζουν ιν ; οτι τά παρλα μέντα 3ίλουσι δ ώση νυν τόσω δυσκολωτε· ρον την συγκατάνιυσίντων είςτό ζητοΰμενον, $ιότι άλλέως 3έλουσι φανωσι φο€οΰμενχ τάς άπειλάς τοΰ Προέδρου. ΑΓΓΛΙΑ, Δια τον δούκα (Ιο Ι,οηοΙιΙβηΙϊβΓ^ ν|ίο<· μάζοντο εν τω ΟΙαΓβηίοη - Ηόΐβΐ οντάδες, κα) β^μ#ίραίκο«(Τ»ν, ότι 3β\ιι νπάγη δ /α μετου Βη§]ιΙοη ιίς Φαλμουΰ δια να ΐμ€αρ· κ9/»σβ£.£ι« την 'ΑγγΧΙαν. Ο 'Αντι€ασιλευς 'ϊρλκνδία,ς, κόμης ΗΜ* <3ίη£ΐοη, ίκιν*Μ τ# 3. 'ίαι/. «"κ. Αόνδρας ιΐς Λου€λ'ΐναν, *Η ΜθΓηί»£-ΟίΓθηΐο1θ ψράφ&ι ιΐς το βρ- 6/3 ο Μ Αισξώννης «®β 29 Δϊχ., οΤί ίί* α'λ μ) ■ ίΙευ'ει, οτι η 'Ισπανική Διοϊκησις ιζ»,τιΐ(α·ιν ανΐ Την ΐΙορτουγαΧΜίΐν και οτίι ε.ν Λισ· ^Μν»νΐ ν-ηάρχουσι 40<) — 5(Μ) Ίτζανοι αιχμάλωτοι, του'ξ όποιους Βέλα μ*ν 4 Διοί- κνισίζ ν' απόλυση, νμως ι τ) συμφωνία τοΰ νά μν ΰπάγωσι προς τον Δον ΚαροΧον, ομως αυ τοί προτιμωσι νά μείνωσιν αιχμάλωτοι, πα ρά νά 3υίΤιάαωσι τά φρονήματα των κα\ την -τ ιμν,ντων, Τΐ( 5· 'ΐαν. ηρχηταν ϊν Αανίρα κατά τά διάφορα μέρη αυτης αΐ εκ,λογα 5 δια τους άν δρας τοΰ νίου κάτω παρλαμέντου, και ΐ&ς τί? ^9. ήσαν ε λ μεν των άριςοκρα,ΤΜω ς φρο- νοΰντων ο! ε'κλ',χύέντίς 99 (κατά το'ν Ταχύ» δρο μον), οί δι ι λ Της φατρίας των άνΤαριςΒ- κρατικών ,124, οίς» αί π*ρισσοΤίραι εφη μερίδες απελπίζονται ή'α η περί τοΰ οτι 3έλου- σι γεν% α! περισσότερα.! εχ,λογαι κατά την ϊν- νοιαν των μινίςρων, χ,α) η' 8ΐ»η<Ιαι·(1 δοξάζει, οτι το Τι Ίσως 3έΧει γένη δευτέρα λύσις του παρλαμέντου. — 'Εν Αι4ιρποολ, τ% δευτέ ρα ι'μτορικί πάλει του βα&ιΧείου, έφαιναν* το αι έκλαψα) κ,λίνουιται περισσότιρον προς ανδρας } φρονοΰνταςτά των νυν μινίςρων · τί να δέ (Λ^ασιν Ιλαζον εν 'Ιρλανδία, α! ε'κΧο· γαι, ηγνοϊΐτο έτι εν Αόνδρα , «λι^ν ε'παρρη- σαισύησαν ί'κίί άναξα,πλως 68 άριςοκρατί' κοί λεγόμενοι Ζανδιδάτοι } καϊ έγίνοντο κ«} από τά δυο μέρη μεγάλοι άγωνες, ΟΛΛΑΝΔΙΑ 'ο πρότερον καρά τω Συμ&υλίω (Οοηίβ- Γβηοβ) της Αόνδρας υπάρχων 'Ολλανδικόΐ πληρεξούσιος, βαρωνος Ζιι^ΐοη νβη Ν/είοΙι',