Ηαβιάς ϊυνώδεοιπιν αΰτι'ν 'α; ιΐς τήν σκά- • 'λαν , ο Φιρ)κ "Αχμέτ κ αϊ ο Ναμ)κ Πα- -σιάς έως εις τον αΐγιαΧόν, θ! αυτοκρατορικοί Σωματοφυλακές ν,σαν παρατεταγμένοι καΰως χ αϊ κατα τήν έλευσίν του κα.) ήσπάοαντο αυ τόν μέ τάς Ίδιας ςρατιωτικάς Τιμάς, — Την ίϋίαν ημίραν (τν,ν 23.) έπαρρησιααβη εις τον ~ουλτανον κα) ο βασιλ,Τίρουσσιαχ.όςπρέσ€υς βαρκνος δε Μάρτενς.'' ΑΓΓΛΙΑ. ? 0 κύριος 'Ε δοάρδος 'ΐ. Δι ττλετων ε' χειροτοϊήύη σηκρετάριος της πολιτείας δια την 'ΐρλανδίαν, 'ιΤι δε μέλος 'της μυςικης βουλής· ί'φημερίς Τις της Αο'νδρας, ή ΜΰΓηίη£· ΗογλΙιΙ , παραπονείται δ ιοί ι ή ' Αγγλία κατά τήν (ξωτερικήν πολιΤικήν δεν μεταχειρίζεται καΰως πρέπει την ίσχύν της καϊ ύπόλη^ιν, ον τρόπον δύναται Τις νά το εννοήσω εκ τΖν πραγ- μάτων της 'ΑναΤολής χα) της 'ολλανδίας, ,,ΪΙαρεκτός της διοικήσεως Καρόλου του Β'. (προσσημειοί), δύακολον είναι να εύρεύξί εν τξ ημετέρα ίςορία εποχή, καθ* $ν ή -ήμε- Γ \ - \ / », ιερα. ιςωτερικη πολιτικά) είχε τϊ,σον ανι· οχυρον χαρακτήρα , οίον κατά το παρόν ' όπου κα) αν τρέ^ητις τά βλέμματα, κατ α νατολάς η κατά δυσμάς , δεν δύναται Τις άλ λο νά ςοχασόζί, ειμή οιι τό δαιμόνιον τΐ>ς ε- ζωτερικζς πολιτικής της 'Αγγλίας ευρίσκεται ίν ανηλικία και νηπιοτητι. Μία χωρα , ητις ιλα€ε μεταξύ των ε'ίινων τοιαύχην υψνιλγΛ' $έσιν, ύα. ή "Αγγλία , έπρίπεν ήτοι νά μη άνακαΤωΰη τελείως εις τάς διαφοράς των άλ λων ε(ινων , η εάν άνακατω^, νά καμία τούτο μέ τοιαύτη» ενέργειαν και άζιοπρέτίειαν, ον τρόπον ανήκει ιξ[ αρχαία δο'^Τι\ζ" ' Εκ . τούτων ι ότι το άνω παρλαμίιιϊον ί- διιξι κατά την ύτόύιβΊν της Ώ( ρϊουγ&λλίχς γνώμην^ πίντ% Ιναντίαν Της του κάτω παρλα μέντου κα) ο τι έκε'ΐνο μελετά κα) νά άιίο£αλ·η το αννκον εις μεταξύόμισιν της ^Ιρλανδικής εκκλησίας σχέδιο ν, συμπεραίνεται άγων τις εις κρήμνισιν Του νυν μινιζερίου επομέ νως κρίσις των πραγμάτων, δ! ο κα\ έξέπι" σον τά 'Αγγλικά φο'νδα. 'Η εφημερϊς Ιΐιβ Τ1ιπ6δ , ή νομιζομινη όργανον Των μινίζρων, κα) η ΜοΓηίηβ - ΟΙίΓοηίοΙβ περιείχαν κατά τά μι σα 'ίουνίου τά πικρίτατα άρβρα εναντίον του άνω παρλαμέντου, 'ΐδού δε εν περιλήψιι τί ι'γραφενη Τϊιηββ- ,,'η Τ όρν (άριςοκραχικη) φατρία φαίνεται νυν άποφασίσασα νά ύποτάξ·# και ύποζάλη Το εόνος ολον εις τό Πίλημα Τί^ς, ωςι τα Τιμιότατα και αζιολογωτατα δι'- καια νά 9υσιαα9ωσιν είς Τους φίλαυτους σκο πούς ενός μέρους της άριςοκρατίας, όμως τούτο δεν 3-έλει γένη ποτέ. ' η μεταξύ των &ύο παρλαμέντων διαφορά κατά την γνωμηυ περί ζητημάτων πολλά σπουδαίων ϊπιφέρει καϊ μιγάλους κινδύνους κατά Του πολιτικού συντάγματος' άλλαμην η περ) του παρλα μέντου μεταρρύύμκτις ανήκει μεταξύ τούτων Των ζητημάτων , ομοίως δι κοί η Κίρ5 της εκκλησίας μεταβρύύμισις ( γο Γ ογηι ), και τοΰτο τό ζήτημα ΰτιάρχει Ίσως τό κινδυνωοέςατον πάντων, ίι,περί τούτου κατηντησαν είςάδι αφω· νίανκα) τά δύο παρλαμέντα. Μωρολογία Γ.ναι- το νά λεγητις, ότι οί λόρδοι (οί άνδρες του άνω παρλαμέντου) δύνανται νάπράττωσι κατά τό δυκοΰν ούτως η άλλως ' δύνανται μεν, ο ίλλτί πρέπει κ αϊ νά άπολογηύωσι δια τά αποτε λέσματα. °Οταν τό άνω παρλαμέντον καμνχ κα τ άχρησιν των δικαίων του , ο λαός, χαδο συνετός κα\ μεγαλόφρων, 3έλει ίναντιωύ% εις- τουτο' και εάν ι ν μέροςπρΐπει νά έν§ωσι/ΐί πρεπει νά ενδώσωοΊν οι άνδρες τοΰ άνω παρλαμέντον,