φίρ να Τήζ χώρας μόνον ανία νοΧέμον, Προ 35 χρόνων έκήρυ'ζεν ο κύριος ΓΠττ , οτι Κ ρο ή μγ. να ραλ% ολ$ν το βασιλείου εις κίνδυ νου πολέμου, παρά να συγχώρεση να. λέγη ν) 'ϊωσσία εν και μόνον χωρίον κατά τηνΜαυ'- ρην θάλασσαν ίδικόν της, Ιΐόΰεν αραγι Προ έρχεται ούτος α μιαρός φίζος προς Τους πολέ μους", εκ τής καιαςάσεΐΰς Του δημοσίου χρέ ους. ΑλΧαι προτιμώ να. 'ίδω μή φυΧαχίει'σας συγγραφάς ζοοηΐΓββΙδ) και σ&σΰέν χρέος τι, καρά μοΧυνΰεΐσαν τήν τιμήν τη$ χωράς.— Μετά τ οοΤον άναςάς ο κύριος 'ρ. "ΐγγλις «Τ- τιν , Σ τι ααζ' αλλην μεν προτεραν εύκαιρίαν, •οΓί ί'πεσε λόγος περ) τούτου του άντικειμέ- ιου , δεν »ΐί)ίλι>ιο*ί νά έκφραση τ ν, ν γνωμην τ.γ.; ταύτης Της ύπούεσεως δια τούτο κυρίως* επειδή αϊ αίσχροΧογίαι κα,Τα ξένου Μοναρχου •παρωραβησαν υπό των Μινίςρων εν σιωπή, κατά τήν παροΰσχν όμως ευκαιρία.» 5ίΚει να £#φρασ"%) τήν γνώμην τον, ήτις είναι σύμφω νος ώς πρό% τά ιν5 Πολωνίας με τήν γνωμών ίου προτέρου ρήτορος. —- 'Ο λόρδος ΙΊβ^ίββ- •·1>ιΐΓ}" εΐΐΐεν , ότι αυτός '-ίγραφίν άλλοτε προς τήν Αιοίκηνιν * οτι ν) Πολωνία ελα€ε νίον εί δος διοικήσεως , επώυμε'ί δε νυν νά μαίίια ε- 7τι τίνι 3εμεΧίω έδύνατο νά δού% νίον είδος διοικήσεως; ΎουΤΟι επρόσύεσ·εν, είναι πράγ μα όμολογούμενον, το* οποίον πάρε χει εις τήν Αιοϊκησιν ιό δίκα^β του να παραΚο*»- ΰ%. —- τότε αναςάς ό μινίςρος των εξωτερι- χ,ων , ώμίλησε σχεδόν ώς ακολούθως. ,,'Αλη θινά το βασίλειον της ΠοΧωνίας διν ιΐνα' αρ χαίου μέρος τ%ς 'ίνσσικΐ,ς μοναρχίας" αυτό χρονολογεί τήν αρχήν του από της Βιεννην- σείου Συνόήκης και έύεμιλιώύη μ* τήν Της Ευρώπης, ("Αχο^τε ! αχονετζΐ) °θ!ΐεν ή Τ^ρεττανική Διοίκησις, καθ ο μία των συνυ- πογραψασων τήν Βιεννήνσιιον τ αυτήν ΣννίΙη- κην, αϊσύάνεται ε αυτήν ως εχουσαν Τα δί καιον του νά έκφραση τήν γνώμην της περ\ ■νασίίς νράζεαις, ίνχντίας των αρίρων τνίς Συν» θήκης έκίίννις. Τοί πρώτον αρύρονΐνίς συνθήκης εκείνης περί της Πολωνίας διαλαμβάνει > βΤι το βασίΧειον τί)5 Πολωνίας υπάρχει δια. του συνταγματόίΤΐής (είδους τής διοικήσεως^ α'διαΧΰτως ηνωμένο» μέ τ ή* 'ίωσσΐαν, χαΐ άνίαωζ ζηΤηίΙω νά {ξηγήσω τήν ϊννοιαν τού τον Του άρθρον, Βέλω διίσχυρισύί ι οτι το σύνταγμα χα) είδος της διοικήσεως, Το όποιον ελα€εν ή ΤϊοΧωνίχ κατά συνέιΐειαν του άρϋρου, ΰκηρχε το συςατικόν μέλος μίταζυ του «δ- νουί εκείνου κά) της 'ΐωσσίας , χα! οτι, κατ* τήν ΐδέαν του, και αυτή ή ιπανάςασις των Πολίονών δεν εδιδ*ν *!ς τήν 'ίωσσικήν Αιοίκντ σιν το δίκαιον Του νά καταλύσε τό σΰνταγ' μ» ·, κλϊ ταότψ τήν ίδέαν ναρέςτ,σα εγώ ιίζ τήν 'ϊωσσικήν Αηίκησιν, ως τόσον αυτή ι" ύιώρίΐ το π^αγμοί πάντ* διαφορετικές ' διΐ- οχυρίζετο , οτι, ο Αυτοκράτωρ , κυριεΰσας πά λιν τήν Πολωνίαν, ευρέθη πάΚιν Τεύεις όπίβω {* τ% ιδία $ΐσει, εν ή εΰρίσκετο μετά το γι- νέσ(ιαι τήν Βιεννήνσειον Συί,ύήκ^ν και πριν ή ίοΟϊ το πολιτικέ ν σύνταγμα (οοηβΙΐΙιιΙϊοη). και οτί .επομένως εί/_ε τήν έξουσίαν νου νά διορίσω αυτός μέ τί διοικήσεις είδος πρέπιι νά άι· \πληροΛη τό·- εξ αιτίας της επαναςάσε<ύς άνατραχέν % άκυρω ι Πν πολιτικόν σύνταγμα. 'Β Αυςρίχκα) ή ΓΙρουσία έσυμφώνουν κατά ταύτην τή» ίδέαν μι τήν 'Ρωσσίαν ' ή 'Αγγλία και Γαλλία ήσαν άλλης γνώμης, και τότε προέ- κυ'ψί δια τήν Βριττανικήν Διοίκησιν τό ζήτη μα , οχι νά κάμη ε" τ ι είχε ν αυτή όρίιοτατον δίκαιον, «'λλ' εάν, κατά τήν γινικήν κατα- ςα,σιν των αραγμάτων έν Ευρώπη, και ίδιοι·· τέρας ως παός τά συμφέροντα των Πόλων ων αΰτων, ήϋελεν {Ιναι γνωςικόν τό νά £ελήσβι νά βάλί( τήν έξήγ/,σίν] της της Συνθήκες 'εΐς