Χισσα Πορτουγαλλίας κατά τό δίκαιον (ίΐβ ^ΟΓβ) οχ» μονον ύνο του παρόντος, αλλά καΐ νπό του προκατόχου μινιςερίου, Το ίί νά γναρισ&ίϊί και πράγματι (ίίο ΓαοΙο) βασίλισ σα» τοΰτο δεν δύναται να γίν% ΐκ μέρους της Βρεττανικης Διοικήσεως , διότι αυτοί ι'κη- ρυξεν, οτι 3ελει νά τηρ^ παντελή ου Ετερότη τα. "Οταν δι εκείνη εξουσιάσω την χώραν, τό τε δεν 3έλει βραδύνε και η Διοίκησις , ν,Τις ίγνώρισε το δίκαιον της, νά γνωρίσω αύτήν κα) ενεργεία 'Ελνίζω όμως, ότι μετά τό κατάτο δίκαιον £έλει γένη κάϊ το ενεργεία ΟυφημιαΟ· ΓΑΛΛΙΑ. Έν τ% συνεδρίφ του άνω Παρλαμέντου των 10 'ίουνίου , εν ω εμελλε νά αρχίσω ή εζέτασις των Ιζίδαιν του μινιςερίου των ναυ τικών, άναςάς ό κ. 0»ι·ηΐθΓ Ρβ^βδ, κατέκρι- νεν ως μη κατά τους νόμους γενομένων την άπόλυσιν ττς Αουκίσσης Λβ Ββιτγ , διϊσχυ· ριζόμενος, ο τι ιΐ Αιοίκησις εκαμε τοντο το ηίνημα βέβαια μόνον δί άπορίαν κα\ ύπό φο- €ου ιζίνης μεσολαβήσεως · α'ΐτια δε φαμίλια$ δεν συνέργησαν, ως φαίνεται, εις τούτο. διότι περ) αΰτων δεν 'ίγινε κάμμία χωριςή μνεία ούτε ότε ίφυλακώΰη »ΐ Δούκισσα, οϋτε δί κατ άΧΧην Τινα μετά ταΰτα περίςασιν , καΟ' ην έκινδύνευσεν η τιμη Της αιχμαλώτου, αλλ' όπως κα) άν ή , ε&ύνατο τό II αρλαμίν- τον νά ε'λπίζ'4, ότι £έλει ερωτηϋχ πρότερον περί. της γνώμης του ως πρός Την περαιτέρω τύχην της Αουκίσσης· — Ο κόμης ιΐ Αγ- §ΟϋΙ άπεκρίΐΐη. ,,'η Διοίκησα; εκαμε μονοντο χρέος τηςτόσον ότε ίφυλακώδη ή Δούκισσα, ο- σονκαϊοΤε εμαύε την ϊγγαςρωσίν της, διότι την (φυλάκωσαν δια νά καΰση ο εμφύλιος πόλεμος, ιπειδή δε νυν ί'παυσεν, ενομισε» >1 Αιοίκνισις, ότι δύναται νυν χωρ)ς κΐνδυνον και να άπολύσι/ι την Αούκισαιν, μαλιςα ΐν 'λρ.ιδτοϊα!*. ω αυτη ί'παυσεν η δη Του νά $ναι ιΐοΧιΤίκόν ΰποκείμ.ε^ον. Την δε κατηγορίαν, ότι οίάί» φοβούνται ζένην μεσΆάϊησιν, ηίρίπει ηΑιιί- κησις νά άπο€αλ·$ με άγα νακΤησιν ι.·ς άναζίαν εαυτής. Να ερωτν,σια δε τό παρλα- μέντον δεν (ϊχε πλέον χριίαν η Διοίκησις, κα- ΰότι αυτό ε'ζηγηΰη ηδη προτερον περι ταύτης Της ύηούέσεως συμφώνως με την Αιοίκησ-.ν · άλλ' όπως και αν % . οί μινίςροι αναδίχονται την άπολογίαν όλην διά Την άκολυσιν τν,ς Αουκίσσης. — Ο χ. Μαιι§ιιίιι άνε'φεριν ΐν· ΰυμίζων, οτι πρ'.Τερον μεν ν δ η μίαν φοράν, ότε έςάλησαν α'ναφοραι ζητουσαι την «Vο'λυ- σιν της Δουχ-ίσσης, τό ΤΙαρλαμεντον ά·πε$α.Χεν αυτάς, ε'ρριύη όμως και τότε ηδη , ότι δια τουτου δεν έχ,φραζετο μεν ότι εγκρίνεται τ; ΐίοΧίτευμα'της Α :οικήσεως , άλλ' ούτε εκριιτ« νά αρνηΐίια Τις α,ΰτω το δίκαιον του νά οιατα- ξ%1 μετέπειτα νερι της μελλούσης τύχης της Δουκίσση,ς. "θ(ΐεν &ττρΰσΰεσεν) είσίτι μένα έχουσα όλον τό κύρος ή κροτέρα ΰκόσχεσις των μινίςρων του νά βάλωσιν ύπ ό'ψιυ του παρλαμέντου σχέδιο ν νόμου τερι Τούτου· — 'Οκ.. "Σαλξερτ ε ζήτησε νά διορισΰϋ εττι τούτο- εξεταςικη επιτροπή. Οί μινίςροι ΒογΠιο κα) ΤΗΪ0Γ8 ωμολόγησαν μεν , όΤι εν Ταύτη τί ΰπούεσει παρημελήΰησαν όλοι ο'ι νομικο ι τύ ποι , είπαν δε , ότι α'ύ.ΛΐουνΤαι οι μινίςροι δια το κατεπείγον των εκτάκτων πεβίςάαεων, διά ΐν,ν εΐλίΛρίνιιαν, μέ την οποίαν έ'πρα'ζιν η Αιοίκησις, χα'ι διότι ετηρήύη το χαίί' αυτ-' συμφέρον της χωράς. — Τω 'όντιΐ τφίντι! έκραξαν τά Κέντρα , χ,αι με μεγαλην φωνηρ, ε π) το προκείμε ν ον ; ελαύ τ: Χος ιϊ ΰπόΰεσις. —Και εν τΐ* συνεδρία του κάτω παρλαμέντου τ % ι5. 'ΐουν, 'έπεσε λόγος περ) της δούκισσας, 'ο κύριος Γρενιέρ επρόξαλε νά κ\η6ωα·ιν οι μιαίςροι διά τό έγκλημα της