έπειδή Το ΐΐίνος δέν$ίλιι οΰτε δύναται νά ίνδώ- , καθ ότι χρέμανΤαι τά ζωτικά συμφέροντα Του. 'Βμείς δικαίως ΰποπτεύομεν, Ετι οΐ αρ χηγό) της ονομαζόμενης συντηρητικές (εοη- δβΓναΙΐί") φατρίας (της άριςοχρατικης) μι· λετωσι ποΧεμον εναντίον του «Όνου; ουχί μέ λέξεις κα) νομοθετικά έπίχΐιρηματα, άλλ' ι ν μαχαίραις κα) μπαίονέττοις. *Γπάρχασι Τινές, ο'ί τίνες, άμα λαξόνΤεςμέροςιΐς την διοίκησιν,κη- ρΰττουσιν έαοΤούς ρητώς εχθρούς εκαςτ,ς με- ταβρυΰμίσεως κατά των καταχρήσεων κα\ 3ί- λονσι νά ε'κφωνήσωσιν αναφανδόν , όΐι η με- Τα^υΰμισις και ή δημοκρατία ζρεπου€Χικα- ρισμος) υπαρχουσιν ισοδύναμα } καϊ ότι έπο· > 9 \ Ρ , ) μίνως πρεπει να χαταςρεψη Τις χα) τα δυο κα(ι οποιονδήποτε Τροπον, κα) ότι εάν ο Χαος δείξει Τοτίαριιμικρϊν , εάν δε καϊ συμφωνως τω πο· Χιτι%ω ουντάγμαΤι, εφεσιντου νά άνΤιςαύη, πρεπει νά καταφύγωσιν εις το ςράτιυμα καϊ να ςησωνιν εν όνοματι του ημετέρου «υΟιί- φρονος, συνταγματικού κα) ποϋητοΐ) Μονάρ- χου Την σημαίαν της δεσποτείας' χα) κερί τουτου Του αντικειμένου 'έγινεν η§η εν τω «ριςοκρατικω μυςικω συμ€ου\(ω η μετ έπι- ςασίας σκεψις χωρίς όμως νά ςοχασύωσι το τεΧος και την τύχην των τοιούτων αιμοδιψών χ, α) κακεντρεχών σκονών, ' η φατρία, τοΰςρα· ΤίωΤικου κα) των αίίλικων (εξαιρουμένου μό νου χοΰ ύπερχάτου υποκειμένου^ ΰπάρχουσιν αρκετά μωροί νά φαντάζωνται, οτι, άνίσως υ ποκείμενα τινά λα€ω σι μίαν φοράν τ χ ν εξου- σίαν του προςάζειν, £έλει Χα£η ο άγων νέαν μορφή ν καϊ 3έλει κερδηύ^ ■>) μάχη" αΧΧ'οποίος κ Ρ>'ν% Κερί του Χαοΰ τοιουτοτρόπως, είναι ό βμα6εςατος, μωρότατος άνθρωπος του κόσμου, διότι τρεΊς μήνας μετά Τοιαύτην δοκιμηυ δεν ■ΒεΧει είναι πλέον ούτε Ίχνος της άριςοκρατι- *ης φατρίας Τω βασιΧιίω. 'Εν τ οσοΰτω, άς ω σι πασα πολις κα) παν χομηζάτον προ ετοιμασμένα και εις αότό το χει'ριςον, κα) έδωσαν έν ανάγκη έτοιμα άναφορα) (ρβΐϊ- ίϊοηδ) , παραινέσεις και νουΰετη'σεις , κα) κη ρύξεις περι του οτι δίν εχοασι πίςιν εις άρι· ςοχρειτικον μινιςέριον. Το κάτω παρλαμέντου πρεπει νά προσέχω , άνίσως άπαιτήσωσι τά συμ£ε€·ήΆίτα } να εχδασ% προς τον Μο- νάρχην αποφάσεις και αναφορά;, ωςε υποκεί μενα τινά, τά οποία Ιέ ν 3έλομεν κατά το παρόν νά ονομάσωμεν κατ όνομα, νά ζ ι ωχ- I'ίωσι διά παντός εκ της βααιΧικης υπουργίας' χ,χί' ην δέ ςιγμην γένη γνωςόν, ο Τι εχειρο. τονηόη μινίςροςτις , οςις μεΧετα. νά $ιοικί$ εν μαχαίρα } πρέπει τό κάτω τιαρΧαμεντον νά ςείΧ>α εις τό άνω παρΧαμέντον σχέδιον νόμου (1)ϋ1), ωςε άποπεμφόωσιν οι δορυφοροι (1β8 §&Γ(ΐ68) κα ι όλοι» τό νυν ςράτευμα εις τάς οίκίας των. Το ε&νος δεν πρέπει νά |ν «ί ΰπερακρι4ες (50ΓΐιρΐιΙθαχ> εις τά μερικά, ο ίον χινδυνιΰωσιν η ΰπαρξι'ς του η αΐ έΧευύε- ρίαι του. Καύως ημεΐς ΰποΧαμ€ανομεν , δεν εφο€ερίζεΤο η μεγάλη Β ρεΤΤανία ποΤε από τοιαυτην κιαδίινωδη κρίσιν, ο'ί α η προ Βύρων ήμΐν, "Οσον δέ περί της λύσεως του νυν παρλα μέντου, δύναται νά ν,ναι μόνον εΤς μεταξύ Των άριςοκρατικών τόσον μωρός, ωςε νά τοΧμήσχ Την δοχιμήν,, — είναι ό 'ίδιος , οςις ε πράξε το μέγα σφάλμα κηρυχθείς εναντίον πάσης μεταρρυθμίσεως του παρλαμέντου, κα) Τούτα τό Ίδιον ιχρημάτισε μάλιςα αίτιον νά γένια αυτή." — Ε ατά τ/, ν ιδίαν 'έννοιαν γράφει «α! ή ΜοΓηίη^ - ΟΙίΓοηϊοΙβ, σημΐΐουσα, οτι συνωμοσία του αν ω παρλαμέντου και διάφο ρα είδη σκευωριών κινούνται διά να κρημνίσω- σι τό νυν μινιςεριον, <2ςε ιίς τοΰτο φαίνονται ενεργούντες νόμιμοι κα) μη νόμιμοι κλόνοι μιας σέέαςης φαμίλιας } κα) αυΤΥ, ^ βνλΐ'