Έφίντα, ψοΰ όποίβ ι| ί%Α*οςο\ή και παραγγελία *οίον £μ.Κιαύ&ιήσ9»μοι, ήγουν νπίρ τβ» *βι» \αμ€βν$ι με τούτο τέλος. "Αν χα2 οι *α*ιτα'« χ«Χου· ·α) ίΧνίζα *ητοώότο»ς^Ι^£{χ «β* τοΰ Σιραατ 6»ν Ζδοσαν $ίς τοντο τήν<4>η- νηζ «νκαφίας, τ»|ν όποίαν ί$ακχ είς τον ζ φόντων, μάλιςα ίέ βΰτ« Αρα^σαν βίς τιίν νιςούςμοι κα) κάλους υπηκόους του νά πα· συνά&ροισιν του Μοςάρ, όμως ό Βεζ)ρ Ώασιας ραςήσωσι τ ας ^νάμαί τμκ και τα φ^οννίμ.®" 3ίν αμφιβάλλει δια ι*«{«> εν&οκίμησιν χ.α\ κα- τ« τ«ν δια τί?? εκλογής των άντιπρσοβτοβν των τόρίαισιν τον ί*ιχιιρ>ίμ&τος εκείνον· — Τα £ν τω παρΧαμ^ντω, δεν 3έλει χινάυνιυβ** »■ «ί{ δημοσίου υγείας ΐν Βοσνία «ναι κ.άλλι- δ'ακοπίΐ κάνε ν είς έ^αό'ζ^σιν του κοινοί κα- ς*. — Μία (ριλονιικια, ι| ΐποί» συ»έ€η \οΰ άπο€λέτ(ον επιχείρημα,α «λοσιόν Ζέόρνικ μεταξύ της Βοσνιακής σανο~ 'ΐδού, κατά τον Στανδάρδ, τί άπικρίίη δίας του Μαχμούτ Πασια Μιριμιράν κ.α! με- ο βασιλείς εις τ ν, ν εγχνρισύεΐσαν κΰτω ρικών ςρατιωτων του ήγ ε μόνο ς Μίλοσον , ϊλ 25. Φ«^3· εύχαριςήριον άναφοράν τον άνα •των οποίαν τελευταίων ΐφονιΰύησαν δύο, ν, χ- παρλαμέντου* η'Ζας ιύχχριςω δια την πιςήν 6η ενώπιον Της κρίσεως του Σουλτάνου , κα) *«1 ίυ'λβ-έ'ί άναφοράν σας- Μιτά μεγάλης χ«· Ι) ψΐφβί αυτοί ίπροσμΐνετο με *$ριέργειαν& ρας δέχομαι τάς βι^αιώσεις σας του να συνερ» ΑΓΓΛΙΑ. γ»ία·ν)Τί προίίύμως ι!ς ο Χα το επιχειρήματα, 'θ πρόεδροςτου κάτω παρλαμέντου (Α1}βΓ= εκιΊνα, τα όποΐα άπο€λέπονσιν είς μπομά- ΟΓΟηΛ /) εγχείριση, συνοδευόμενος ύπόδια- χρννσιν δικαίων παραπόνων καϊ «/; ΐπαύ^σιν φόρων ανδρών Τον παρλαμέντου , τ% 28· της ευδαιμονίας κα! ομονοίας των υπηκόων Φ*€ρ. ε!ς τον βασιλέα, την υπό τούτου του μου.« παρλαμέντου ν^φισβίΤσαν αναφορά ν, κιύ η Καδώ { γραφονσιν εχ. Αο 'νδρας από 26· ΡΛί^αλιιοΤιΐζτου εδωκε την ακολούθου α*ο- φ ΐ€ρ. { ν ομιλία του πρώτου μινίςρον ΐϊεελ , ν,ρισιν, ηΧας εύχαριςω εϊλικρινως δια τας β?, τήν όποίαν έκ*ρχνησε τ% 24· *ν τω κάτω £αιώσεις } τας οποίας εδοσατεμοι »ν ταυτ% παρλαμέντο:, Ιίναι εν τωνπϊίου αξιοσημειά- 5*5 ϊίιςί ευλα&'ίαναφορα περί της κλίσεως των φαινομένων εν τξί ΐςορία. των παρλαμΐν* «ας ίίς Το νά με ιπιςηρίξηνε και βοηύήση- τ«ν Τι?{ 'Αγγλίας, επειδ» η σαφήνεια, με τΐ μοι κατά τας διορθώσεις καϊ βελτιώσεις, τήν οποίαν ανίπτυζιν εν αυ'τ% τας 7!Όλιτικας Τας οποίας μελετά» να βάλω εις πρα'ξιν ε ντε Ιδέας του και τό μελε ιώμενον συςημάτου, τί πολιτεία κα) εκκλησία χωρ)ς να βλα€ωσιν ή τόλμη, με τήν όποίαν αυτός εΐπεν, ότι 3εί βί ίιαταγα) Των ημετέρων νομίμων ζίηδίϊΐη* λε> άποΧογηΰ% δί όσα επιχειρήματα έγιναν ΐΐοηδ). Μ«τα λύπης δέ ακούω, ότι σιΤς δίν άπό του μηνός Νοεμβρίου , ή επιτηδειότης, - «ίσδ* τής ίδίας γνώμης μετ εμού ωςκρόςτα μ> τήν όποίαν υπερασπιστή τήν δυσχερή 3έ. Ζνιρ επεχείρησα μέσα του νά ερωτήσω τι),ν σιν του νυν μινιςιρίου καΊ απέδειξε τό ά€ι- γνωμην τον λαοΰ μου (δια Της ΧυίΓί&ΐξ του £αιον τον πρώην Μινιςερίου, τα παραδείγμα* Παρλαμέντου"), Έγώ δεν ε€αλα, οϋτε δι 3ίλω τα, όσα αυτός ανέφερεν Ι* της ίςορίας Της· βάλΐί ποτέ εις πραζιν καν εν ίκ των ανηκόντων ' Αγγλίας δια να α'ποδείξχ , ο τι ηλλακις ε* μοι προνομίων δί άλλον σ*ββον, ναριξ προς γινε μετά τήν α'λλαγήν του Μινιςιρίου λυ'σις ίπίτινξιν τον μεγάλου "σκοπού , δια τον ό* του παρλαμέντου, νί ζωηροί παράς&σις, ϊ·>}ν