ίΐον άπέθανον. Κοί το'τ ι απέθανον πολλοί περισ σότεροι άνδρες παρά γυναίκες. Το επίταχθέν τ·/ 23·.Νο6 μ$ρ· έν 'Κοίίς βίαιου δάαειον προς άπάντηαιν των εξόδων τ·/}; μεγάλη; ε'κςρατείας συνάζεται με μεγάλψ επι- μελειαν. ΓΑΛΛΙΑ. Τοΰ Μονάχου, ττς μητροπόλεως της Παυα- ρίας, ν) αυλικΫ ε'φημερίς άπο 3θ. Δίχ. περιε- χει εις το άρθρον τον Παρισιού άπό' 16. άιχ. ία ακόλουθα. ,,Ύίς ψ αφορμή, δι ην εν Γαλ λία ε'σετι και νΰν κλονίζεται το μινιςέριον ίν τα ςάσει του χαί §8» Βέλει να ευεο9%} άπογασι- ςιχώς μι χάαιν μέρος τοΰ παρλαμέντου · 'ίΐ α φορμή ίιναι ίσως η μεγάλη διαφωνία τών -χο- ριωτέρων φατριών , εξ αν η μία Βέλει το συ- ςημα τηί ευγενείας , η 3§ υπερασπίζεται το σΰ- τη? ίλίΐι θερίας τΟίΟυτοτροτιοοδ , ώςε νομί ζει τις ότι βλέπει ποτέ μεν την εποχην Λουδο βίκου τοί ΙΔ'. η ΙΕ., ηοτί την έθυικην σβ- αέλευσιν επί τίς Ι-.αναςάσεως, "Οθεν αϊ μινίςροι τιαομαντζΰονται από τν,ν υπερίσχυσα ΐχάςης τού των των φατριών βλά§ην δια το ολον, χαί δια τούτο ΐσω; δεν Βέλ ονσι ν άφησωσι κάμμίαν να ΰπίοισχύση. "Εξαιρουμένων τών μια'ςρων ι'ν τω χέντρω κατ άριςεράν όμοΰ μι πιςους αυτοί; τι- νάς τ χαί των εν χω χέντρω του παρλαμίντ 0!> ανδρών, χαί άλλων χαλων χάγαθών ανδρών, οίοι ό Λαινε , Έ'.λΙίλε , ΚορΘιέρε χτ,έν τω κίν- τρω χατά δεξιαν, οI λοιποί ΰπάρχουσι μόνον άνθρωποι, οί όποιοι ζητουσι νά φυλάξωσι τα συμφέροντα των μέ πείσμα ύπέρμετρον , ΐύ<ςε ε κείνοι οί φοβεροί ό'γχοι, οι οποίο; εκ 3Ο χρό νων ΐσάλευσαν από τό ίσοζυγιον την Ταλλίαν και περιέπλεξαν ε'ς εμφυλίους χαί ξένους πολέ μους, ςϊχϊκτοί άχομη χαθως τοπαλαι εις αγμ- να αμοι&αϊον' εμπρνσθεν δι, επάνω το'α εδά φους τοΰ ενΚςώτας , ζέχιται τό πνεΰμα τηςΤαλ· λ ία ς, ό βασιλείς, όςις χρατών ι'ν χιραί τον πο λιτικοί» χαρτην Βελει να είρηνΐύση άλας τάς ι ρο- τρίας, νά παύση δια παντός τόν ογώνα τών εγ- θριχώα άδιλφών , χαί νι διαλλάξη μέ γενναίας Βηαίας το ένεςός μέ το παρελθόν. . . . "Ομως που -.εΐται το ζιζανιον του αγ'Ζνος των φατριών εν Γαλλία; χεΐται έν τη διγονοία του παρλα μέντου χαι τοΰ μινιςερίου. 'Η χατ' «?Ρ5 αλλαγ-η του πέμπτου μέρους τοΰ παρλαμέντου προξενεί παντοτεινάς υποψίας, πολλαζ ά&ε&αιότητας. Σχε· δον πάντοτε ϊ'όεν ή διοίκησις ίαυτην εξουσία- ζομένην υπό των φωνών εχείνων , αϊ οποία ι διί- χωρούν εις τό παρλαμέντον' δεν ημπορεί νά α· φείιϋ εις κανένα τό χρεδιτόν της εχλονίζετο χαί η σΰςασις τοΰ μινιςεριου έξήρτητο επομένως πάντοτε εκ της συςάσεως του παρλαμέντου, —— Κακϊίί άλλο; δί» βοά χατά της μεταβολής του νόμου των ίκλογων τόσον, οαον οί'ονομαζόμε νοι έλευθιρόγρονΐί (ΠΒβΓβιιχ) , οί οποίοι εΐχζν μχ' αυ'τώ όλην των την ελπίδα, προ$λέπουσιν εχ τιής μετα€ο\γς βυ'τοί μετα&ολην της π ολί- τίι'ας, χα! χατηγοροΰσι τήν διοίχηβιν βίας χοΐ αυθαιρέτου προαιρέσεως. — Έχ των εψημερίδων ημπορεί νά ΐδητις τήν ίσχΰν Χαί 'έκτασιν ταύτης τ^ς φατρίας. Ό βανιλει'ς επληροφορηθη, ότι το χατω παρλαμέντον πρέπει νά παύση άπο του να χρεμηται οπό την ε'τήτιον εισροή ν των φα τριών χαί παρεςησε ταΰτην πληροφορΐαν του παρρησία εις τό παρλαμέντον. έν τω λόγω του από τοΰ Βρόνου , χαί μ όλον τοΰτο οί ε'λευθι- ρόφ:ονες άποδίδουσι τοΐίτο είςμονην την ίίσροην των μινι'ςρων , χαί βοωσι περί] βίας, παραβά σεως των δικαίωμα των του έθνους , χαί χαταν- τωσι τοσον μαχράν , ωςε άνακαλοΰσι τό χατη- βαμένον σύςημα της έπαι'αςάσεως χαί χατηγο- ρουσι την νόμιμον βασιν , επί της όποιας ί9ε- μίλιωίηιαν χαί χατεςάθηταν αιθις οί πρώτοι