-ϋβ#ο9<»βί προς όλα *α βκιχιφημανα , τα οβα ί^ίχετο νά άπαιτ^ το χατεπεΐγον των περιςα- αίων, Βιεχόπη (ν ταύτη τη ασχολία Του εξ αι τίας τίξ ίιαταγηζ, ίιά της οποίας αυτό ΰιορί- ζ'ίταί υβ νομίζεται διχαςηοίον , χαΐ επομένως , κο5: χριΤαΐ, ΒυναμίΒα μόνον να παραςήσωμεα την Βλίφιν μας ' όμως το άνω παρλαμέντον παρ· ρησιάζεται ϊη εοτροΓε , «ρ' όβο» σύγχκροΰσι τούτο οί εχ$ο8εΐσαι παρά της συνέσεως σα; διβ- ταγαί, δ«α να Λβραςηβ^ ίΐϋυ^:ο» του Βρονου ία αισθήματα., τα οποία συναισθάνεται πάσα η Γαλλία." Ό βασιλεύς άπεχρίθη τζν άκϋλουθον τροπον. ,,Δέχομαι ασμένως τνϊι» παράςααιν των αϊσθη- μίτων του ανω παρλαμέντου , χαί χαίρω βλ·· πω ν αυτό πρόθυμον εις τό να συνιργηση είςπαν- τα τα επιχειρήματα , τα βποΓα απαιτούσε τοσον πολύ αί περι<;αοεις , χαΐ Τα οποία θε/νίΰ πρα- ίαλη μετ' ολ'γον." Εις δί την άναφοράν του χα τω παρΧαμν* τοϊ) (την - οποίαν μιτίδεσααίν νιωςί) άπιχρ-Λη ό βασιλεύς ο'ίτως. ,,'Ύπερευχαριςω οια το κι- ρο$ οποΐι λαμβάνει το κάτω παρλαμεντον εις τ ν) ν Βιχαίαν μου &λίφιν. Βλέπω μετά χάρος, £τι εί ναι πρίΰυμον να βοηθήση τους σκοπούς μου κα τά ταύτη» τνν δεινην ςιγμήν. Μ* εχητε άμγΐ- Θολίαν , ότι οέν θιλ® ε«ιχειρησω , χα·9ο &«- θάλπος , χατά την γ'Μ ! ην της χαρίίας μου , χα» 8ο βασιλεύς, χατά χρέος , -εκείνα τά ε'πιχε :ρη· μαΤα, όσα δύνανται να ηναι αρμοδία ίια να ψυ- λάζωσι τη» μοναρχΐαν από Τους χιν^ννους, τούς όποιους κρομαντεύεταίμοι ανα^αν^ζν τα σήμε ρα όν τόλμημα," Πριν ομ'ύς φηφιοΒη εν τω χάτω -παρλαμέν τα V] ανα^οραχαϊ έγχειρισθη ε*ς τον βασιλέα, ί ζν)ΐν;υιν ό χΰριος Οίαυϊεΐ «1β 0οα556Γ{*ιΐ68 νά λαλήση , και ανανάς ε'ς τον αμ$ωνα , εΊπΐ' ,,ίΜ- „·ο;5ί'μβϋ ! Δίίΐ υπάρχει νόμος Τι% , όςις ΰιορί- ,,ζίί τόν τροπον, χα9' ο» ημπορίΐτις νά ΐγχαλη ,,μινίςρους (παντίς ϊίΐιξαν χάησιν χαι πιριϊμ- ,,γειαν άχραν), ομως η ουσία ταύτης Της αχέ- ,,ψεως απαιτεί να γένρ τούτο εν ΰημοηΐα αανε- ,,λεΰσει χα! ενώπιον της Γαλλίας. Προδαλλω ,,ου» εις το παρλαμι'ντον νά προςά^ να εγχλη- )>5« ο χΰριοζ Δεχάζες, μινίςρος των εσωτε· .,ριχων υποθέσεων, ενώπιον χρπηρίον ώς συ- ,,νωμότης εις τνιν δολοψονι'αν του ζουχος Μϊϊϊρ· ,,ρυ, χαι ζήτω νά εζετασΒη άχρι&έςερον τό πρό- }) &λημάμου· · . . ·" Το'τί μεγάλη χι 'νησις πα· ρίτηριήθη ΐν ολη Τ% σάλα, χαί αντηχεί η βοη χατ αβάτω άπο τ ο ΰ α μ §ω ν ο ς, χατα. & α τ ω, Ο ρήτωρ ευ τφ χατα€αΐνειν εΐπιν , τοιαύτη είναι η γνώμη μου . . . χαί ςρ αγε'ζζ προς το' οε·ιόν μέρος, ε'ίς το όποιον ελα$ε πά λιν εν αρχή τόν τόπον του , ειπεν. „ Αί τη ?« ναι η γνωμή μου , χύριοι, αυτ-ή είναι ή γνώμη μου." Εαί τότε μεν, επίιδη βψοδρά χίνηαις I- πεχράτει $ια παντός εν τη όμηγύρει, άψέΒη αύ τη η ύπΐΒεαις χαΐ ιγινε σχέφις περί τιΐς γναςής άναψορας προς Τον βασιλέα, Την 03 επαύριον επρόβα,λιν όΊ^ιος τό πρόβλημα τοί/ ώς άχολούΰως. ,ΐ'Κχω την τιμήν του 'νά προβάλω εις τό χατω παρλαμέντον νά εγχαλέση τόν μινίςροϋ των έσ ϋτεριχών ύποΟεσεων, χόμητα Δίχαζες« χαΤα το 56 άρθρον του πολιτιχοΰ χάρτου , ύος πρθ§ότην της βασιλείας. Ζητω νά Βιοριαη τά παρλαμέντον την επαύριον ημέραν νά άχούση την άναπτυξιν του προβλήματος μου , άνίαωζ ίιν ΒϋναΤαι νά με άχροασθη σήμερον. Τν 15. Φ εβρ. ι82ο. \ €1811561 άε ΟθΠ8ββΓ§1Ιβ8. ΙχαΤα Τι ΐζ'.αΐτερον γράμμα ΐχ ΤΙαρισΐων απβ ι5· Φ ε§ρ· συνε&η τί 14· χαΐ "έτερον, οίον το ανωτέρω, συμ£ίδηχός]εν τω αντω παρλαμεντω. Διότι άνα&άς ε'ς τόν αμΘωνα ο' Γίΐζ ίβπΐϋϊ εΊπεν. ,ΓΑν χαϊ ίχ(ά τάς χείρας χατηματωμήας άπο