Έάν δε το τιλιυταΐον ήμισυ μιΖς λεξεωςά- ποι«λν) ο'λόχληρο» ςι'χον εν τώ βιβλίψ , τό ό ποιον ΐνίοτί συμβαίνει /.ατά τό τίλος ένός γο - ρα^ραιρου , Ο!ίτο5 & ζί'/ο; αρεπιι να λογαριάζε ται ιν τω σ^μειουν με αριθμούς τους ςίχους μιας σίλ;$38' π. χ. οτα» το · Κιπεΐν (το τί- λίϋτοϊοι/ ήμισυ τοϋ χαταλίΐτϊί») ιιΐρίθν ορ" εαυ τού ίν9ΰξ μιτα τόν ίχτο» ςφο» τν)5 9 2 · βελί'- δος τον Ίσοχράτους (τόμ· α'. εχδ· Ββΐιίο ) , το - λιηιϊν αύτό πρίτίί: ία 3·εωρήται ώς ο' ί'£ : ζο μάς ςι'χ ,ος» το" δι πδλϋΰτότοιις, το ο'ίτοΐο» ά· μέα&ς 'έπεται, αρχινά τον ί'γδαον ςι'χον. Μ'^ό'λ* όποϋ δύναται νά, νομίζεται γενικός χάνων το νά χαταγραγηται πασα λίξις , οποί α- νΫ,χει εις τί» κίναχα, ϊν τω μεταγράρίιν τ ό βι€· λ/ο», 05&χ:5 απαϊτο ί» οιιιω, ως τοσο» εν τω πίναχι πρέ~ει νά σημειοΐται μόνον άπαξ, β δί αριθμός ίχχςης σελίδας και ςίχου, εν οίς απαν τά, νά προσαημειοΰται χατά το» βχο'λοϊδο» τρο'πον. 'Α)»β3α, 9, 2. ι3, 3. 17,4»7» 10 · Εί$ το {.V όψιν παράδειγμα τίθεται μισή ςιγμη μιτά τήν σελίδα, χαί τελεία μετά το» ζί'χο», οτϊ »> λιξις αγαθά άπαντα μόνον εις Ινα ςί'χο» της σελίδας· άλλ' ι'» τη ι γ σε/.ίδι, ί»0α κ'πίι<5>ι α'παντώσα χατά τριϊς διαφόρους ςίχους (π. χ* το» 4» 7» Χ<Χ1 ' 10 ) ι ' τ έθη ("<>ή ςιγ- μι» ρ8τβ το» αριθμόν της Σελίδας, *αι μίτο το» αριθμόν (χαςου ζί'χοκ (χίορίς νά ιπαναληφ- 8%) ό αριθμός τν)5 σελίδας) πλην τον τελευταίο». Έιτίιίν ό χαθ' αυ'το σκοπός τοί αυντάττειν πίνα κα υπάρχει, ως προς τιί» άμεαον προχαπήν τοΰ α^ί'τάττοντος αυτόν, το* »ο ΐ»τϋίϊο'»ίο»ταί αϊ λί- |ίί5 ϊ'ς το' μΡή μονιχόν , δεν π ρέπε ι, χαθώς ΰπο- λαμίάνΐύ , χάνεις νέος νά ε'υασχοληθή χατά πρώ τον εις το »ό σιντάξη ν.ίναχι τίνος'βιβλίου, *ι μερους βι&λίον, πριν ία το έξηγήση ενώπιον τοΰ διδάσκαλου του. "Οτι δι μαθη-νς-τις ΐζη- γνο'ή χ. *ν χεψάλαιον τν-ς διαθήκης, Ημπο ρεί να αποφασώγ να σύνταξη πίναχα ιίς όλα τά ονόματα χαί ρήματα (χαί μόνα αυτά) , τβ α- καντωντα ΐν τούτω τω» κε^αλα ι ω · άρ' οί £ε β'ιντάζη Αίναχας τοιούτους ισαρίθμους με' το *«- ψάλαια, δύναται τότί νά ε'νασχολη9% τόν αύτό» τρόπον περί τν,ν αύνταξιν πινάκων χαί παντός άλλου "Ελλανίκου αν/γράμματος, τό οποίο» δ»* δασχεται ΐν τα* οχολει'ω, ει'π πο<ητ.·χς'» εΐτελο- γογραφιαόν' χαί οτε ίιά τούτου τοΰ τρόπου τηζ άοχήσεως χάμη πρου&ους εις τη» γνώσιν τής 'Ελληνιχ ης διαλέχτου, ίύνατβι , χατά τν.ν χρ»'· αιν τοΰ $ι£ασχάλου του , νά χατακεισΰή νά επι· χειρήση τν-ιι σύνταξα πίναχος χα! είς μεγαλύτε ρου '£λλ·/)»!χό» σύγγραμμα, ίου όποιου πΐναχοζ τ) 'ίί,δοαις δι α τιίποιι θί'λυ είναι ί'πωφίλίςατη £ί5 του'ί πεπαιδευμένους· "Οτ* ίβ ο! μαθηταϊ αυντάττ<ύβι πίναχα τινα μονον επί οχοπμ προ- χοπηίτω», δύνανται πολλοί εξ αυτών νά ίνα- σχολώνται περί τν» σβ'νταξιν κίναχος είς το ί διον σύγγραμμα' ολλ' ότε μελετώσι υά ί χΟω'σω- ο ι διά τοΰ τύποι» τοΐ/5 πίνακας τω», τοτί πρέ πει νά βιαοχολήται χαθείς περί τ>ί» σύνταξιν π<- νάχων είς διαφορετικούς συγγράψεις , χαί τοίβίί- τοϋ5ι εις οαους άχόμν) διν ε'ξιδο'θψαν διά τύ ποι» πίναχες. 'Ο δί δίδάσχβλο;, ΐν τώ ίξετάζειν το» πι'- ναχα τοΰ μάθη τοΰ, δεν 'έχει χρείαν, ω'ξ νπολαμ' 6'άν'ύ , νά λά&η τόν χόπον τοΰ νά τόν άναγινίύβ- χη όλο», αλλά δύναται νά χρίνη πως ο» είναι άχριΘής νί άναγχαϊος πρός προχοπήν του συντά- ξαντος αύ τόν μαθητού, οτ αν χυττάζη σποράδην είς Διαγόρα μέρη οιίτοΰ· χαί παραξάλλγ ολίγας τινας λέξεις μι τά μέρη τοΰ βι&λίου ί'νθα ανα φέρονται " η τό άνάτισλ·ν , ημπορεΐνά λά&η με- ριχούς ςίχους ε'κ διαφόρων μερών τοΰ βι&λίο ο χαί νά ί?·η άνίσιΰς α: λέξεις τούτων τω» ςιχιο» είναι ορθώς ή μν χατιςρ'ύμέναι εν τω πίναχι. "Οτε όμως πίναξτις, συντεθείς ύπό τίνος μαθη τού , είναι διορισμένος διά τύπον, άναγχαΐον ύ· πάρχει τ ό ν' άνσγνώαη άλλος, πλέον ειδήμων της Κλλ^νιχη; διαλέχτου , ίλας τάς .λέξεις τοΰ πι- ναχος πριν τοΰ εκδοθ^ναι, ν| ο' αυντάξας αυτόν νά τόν ϊκδώση τότε , όταν γίνη ίχάνος τοΰ νά τόν διορθώσω ο ίδιος. 'Ο λίγοι, μ ο) φαίνεται $ όσοι τΐύόντι ε'πιθυμοΰσι νά μάθωσι την 'Ελλν,νι- χην διάλεχτον, 3έλει άποδειλιάσωσι χαί παραι- τήαΐΰαι τοιούτον επιχείρημα διά τόν νομιζόμενον χόπον χαί μόχθο ν, όταν ςοχαβθώσι νόσος χβί- ρό,ς χαί χόπος έλαττοΰται διά τοιίτοβ τοΰ ο- γώνϋς προς άχόχτηαιν τούτον τοβ ίΐ8β»5 ιή% γνώαεφς.