«φ* μετά τών συμμάχων Μοναρχών ζιρΐ της παρούσης χαί μελλούσης χαταςα'αεωςτιϊΐ βασιλείαςτου. Ή αιίτϊ) κρόσχλησις έγινε και έχ μέρους του £ιεγαλίιο- χβΐτοιτ βασιλέως Χ-/55 Γαλλίας· ύ&νάμει αρΒρου.τινος τοΰ ξένου πολ:τιχοϋ συ- ςηματος, χα.0' ίο νομίζεται να διοιχηταί το (3οσ:'· λίίοιι αμφοτέρων τ«» Σικιλιών, ό Μοϊα'ρχ·/)5 οε* (· ρτ£ΐ ά&ΐια,ν οτ/311 συγκαιανεύσεως τοΰ παρλαμέντου νά·έκ6ι$ έξω τών συνόρων της έπιχράτΐίαςτου· Ό βασιλεύς , όςίς έν ι% προσκλήσει τών Μοναρχών ίσέ£ί:ο νίύμα τηςΠρανοι'ας, ύπιτάχθη είς τούτον τον προςαχτιχον χανόνα, το ίί παρλαμέντον έ δωκε μ<ν την συγχατάνευσίν του, πλην επί συμ φωνία , περί της έννοιας χαί ίχ$άσεως ιιτς οποίας ού'ι£ αίΐτο» ο! πρωταίτιοι έέν εδυνοντο να άπα- τηϋώσί, χα: η οπβ/α επρεηε να ματαιώση χαΐ πριν του πράγματος τ ας εύχας και προσδοκίας τών μετριώτερόι· πως φρονούντω», Ύό' παρλα μέντο», αν χαί εγνώριζιν εντελώς τα αξιώμα τα χαί τους σκοπούς τών σ·ψμάχ·ύν αυλών, η- νάγχααετον βασιλέα ενάρχως να 3-εωρή την α'· μετά&λητοΐι διατηρησιν- του 'ίσπαν.χοΰ πολ:τ.χον συς*ιματος εν 'Νεαπολει ως τον μόνον σχοπον χαί βασιν όλων των β&ι διαλέξεων μετά τών συμμάχων αυλών: Αιά τούτον οίν τ όν'περιορισμό ν δέν έμενευ ο λ λ·/) πλίον είς τόν βασιλέα α* οιχτη έλπίς, ει- μη αΰτη, το να εϋρη έν τ^] δικαιοσύνη χαϊ συ- νι'σΐι των σι§αςών φίλων του το έσχατο» μέσον προς σωτηρι'αν του θρόνου τβυ χαί της «τ"Χ 0 "! επιχρατεΐας του· Τοίτων ούτως εχόντων, %λ9ει> ν Μ»}>β· λίιότης του ο βασιλεύς Νιαπόλιως είς το Λαϊμ- παχ , χαΐ πα ρ βυθός έπληροφορή&η πϊρί του πό σον ηίελεν είναι εις μάτην το να 3ίλνυ·/; να θί- μελιώσνι εις μιαν, απ ο τοις συμμάχους Μο· ναρχας άμΐιαθίτως απορριφθείσα ν συμφωνία ν (οοηάίΐϊοη) πρόβλημα τι έποίθΐιδ»ΐΓίοτ£· Ο/Μο- νάρχαι ΐχήρυξαν εις την Μεγαλειότητα του , ό τι ν μετ' έπιςασίας γενομένη ςίρεά α'π αφαα'ς τ μ ιι ΰπάρχΐ/ το νά μιή άφήσωσι ιό ύφίςαται εν τω βασιλ'ίω τν>ς Νεαπόλεως εν πολ<τιχο"ν σύςη- μα, τό οποίον εισήχθη με φανερών εγκληματι. χΫν βίαν ατό φατρίαυ, μη 'έ'/ουταν πληρεξού σιο» τι χβί δίχαιο», χαί τό όποιον αντιμάχεται 'Λρ. 13. εις τη» άαΐραλιιαν των γειτνιαζοναών ποΧ'.τειών χαί είς την διατηρηνιν της ε φ·/1 ης ϊν Είρώτίη' οτί) ία» 02ν ΐϊαΊΟΥ, ι χβίώς ηνχοι/το -χοϊ επε- θυμουν ενϋέρμως, ν> παρούσα χατάςασις τώρ πραγμάτων, παραιτουμένων εχουσι'ως των εχόν- τΐιιν είς τας χείρας τνν απόλυτον ίξουοίαν, ς- ιριιλίί να εμ£η είς τό μέσον η οί όπλων βία· ό τι ι ευθύς οπού με τούτον ιϊ άλλον τρόπον παύ- σ·/1 τούτο τό ΐμποίον της ειρήνης ίιια την Νεέ- βολίΐ» χαΐ Ιτολίοι/, ό σχοπός των ε'πλνρώΰη, χαί ότι " τότε 3ιλουσιν άγηση ε?ς τον βασιλέα μόνον την ψρονπ'όα του νά θεμελίωση, μέ τη» βοΐθειαν των τιμιωτατων χαί συνιτωτατων αν δρών ιης μοναρχίας του, την ίσχυν ' χαί £ιίνχ' μιν της 3(θΐχησεώς του &ιά το μέλλον επάνω εις δίκαιον, εΐθετο" , χατάλληΚον εις ιτό μόνι- μον συμφέρον αμφοτέρων των ϋ'πο τό σχηπτρον του ηνωμένων εθνών πολιτιχόν σΰζημα, χαί ΐν ταιιιω νά δΐύ'ο*^ είς ολας τάς γειτνιάζουσας πο λιτείας άπογρωσαν έγγΰησιν ΤΫς άαφαλιίας χαί ησυχίας των. Μίτα τοιαύτας ειλικρινείς '/.Ά ρητός κ·/,ρίξεις εχ μέρους των συμμάχων Μοναρχών, έπρεπεν ο βασιλεύς Νίαπολίως να ίδη , ότι χαθο πατήρ χαΐ υπεράσπισης του λα ου του , έπίιίη παν άλλο ζη- τημαίένήμιιόρει πλέον να γίνη, επρεπε νά περιο- ρισΟ% εις τούτο μονον , ε!ς τό να παραςγαη είς τήν περισαοιέραν, ηιςην, εύ φρονούσαν πλη9ύν των ΰαηχόων του τά. χαχά χαί τζ,νς χινίόνους , τα* ό ποια ίίύνατο νά προξενηση είς αυτούς η πεισματώ δης μωρία, υ η εγκληματική φιλοτιμία μερικών τινών ταραχοποιών. 'ΌΒεν χαΒοδιγγούμενος β «ο τούτο τό αίσθημα, ιγρα φεν η Μεγαλίιοτης τα πρός τόν ,υΐόν του, τόν νομιζόμενον ίιάδοχονάπλην πα* τρικην ι'-ιςολην, ίνθυμίζων τόν αρΐγγιπα την έμ· 5ρ$ειαν τής ςιγμύί χαϊ τό χρέος του τοΰ νά με ταχειρισθώ πάνειτι δύναται πρός σωτηρίαν της πα τρίδος. 'Ομοΰ δέ μέ τούτους τους βασιλικούς εί' ρηνιχοός λόγους ε'ςάλησον διεξοδικοί παραγγε λία ι έχ μέρους τών αυλώνΑυςρίας, Ρωασ-ι'ας χαί Προυσσίας πρός τους ένΊ>ίιαπόΧει διπλωματικούς '&γέντας των, έτι δέ έχ μέρους τών πληρεξουσίων τού βασιλέως της Γσλλιας πρός τόν Ιχείσε αγέντην της αυλής των. Η ετ/£ασις τούτων των αναγκαιο τάτων έπιχειρημάτων δέλει αποφασίσει περί τής