κιχον ουςημα , ο Μονάρχης, ή Ιεραρχία, πάσα τάξις της βασιλείας , ίϋΐ λο^ω πάντα πιριεγρα- ψησαν με χακά χρώματα υπό τό πρόσχημα του ονόματος της Μιγαλειότητός της. Ομως , Μϋ- λόρδοι, κομίζω ότι τούτο διν εγινε μι τ τνουγ- κατανευσιν τν,ς Μίναλΐίοτι-Γο; της , διατι ΤοχΒ πρέπει να ίκδεχωμε&α τνυ ιναρξιν νέας ί'ιτοχν)ί ■ ομως λίγω χ|£ αύθις , οτι δε» βχο&ί» (Ιξ χ»ι» Μί^αλίίοτητο της τοιαύτα φρονήματα. Μυλορ- δοι'. 'Ανίαως, ΐπι9εα>ροΰντες εν γ(νει το. ς μαρ τυρίας των μαρτύρων, (χετε μεν εν τ η δίο5ί- σ£( σ«5 τν;» αιίςν,ραν ν^Θίχν^ι» πληροφορία» πι ρί τΐιΰ πταίσματος τ*5 βασιλίσσης , ο μας εϋρητε, οτϊ αί μαρτυρίαι δεν είναι ΐκανίύς ίμδριΒεΐς διά να βεδαιώσητε χατα τον νόμον τό σχέδιον νό μου ι τότε 3ελ(τε απόρριψε: αυτό , και θελετε ιΐπ·/> ττρος Τ5)« βασϊλισσαν, μετά του σοψον «ρβ- λουρ,οο κυρίου ϋβηηιαη , ίι' ( πα^ί χαΐ μηχ έ τι άμάρτανε' εάν δε } Μυλορίοι > κρίνον τες τό πραγμα μι τήν άνηκυυααν εις τοιούτον μίγα άντικιίμινον ήσυχίαν χαΐ άψιλοπροσωπίαν Βυρητε, οτι δικαιολογείται ν{ χατά τν,ς βασιλίσ σης κατηγορία μι τας αΰςηροτάτας, κληρεςα- τας χαϊ ίχανωτάτας άπβδείξεις , χα! όμως τ υχοι να επικρατητις αμφιβολία ίν ταΐς διαβεσεσι 'τ'ω» ίνδοξοτήτων σας, τότε, ι£ άνδρες, ί'ιμαι, κα θώς εγώ γνωρίζω το διχαςήριον, προς τό ο ποίον λαλώ, πεπεισμένος ε'ντελώς, οτι Βέλετ$ δώσει τ-/[ν φηγον σας περί τουτου του μεγά λου ζητήματος με την ανήκουσα» έΐς τνν ΰπε- ρανεςηχυΐαχ αξίαν σας ςαθεροτητα." 'Αψ' ου ό πρώτος βασιλικός συνήγορος ε- καυα Χαλάν , άκαςαξ ο κύριος Βρουγχάμ (συνήγορος τ·/·ς βασιλίσσηςΫ έ'δαλεν ϋπ' όψιν τά περί ω.» άνε'ψερε διίο γράμματα του βαρώνου '() μΐΐτ ι δα , άξιων νά τά δεχβώσιν ω$ μαρ τυρικά υ~(ρ της βασιλίσσης. — 'Ο γεναός αί>- ϊη/οροί του βααιλ(!ύ> »»αντ«ύ9η ιίς τοΰτο το πρόβλημα , μεθ' ο ψάονεαία και λογοτρι£η συ· νϊ§η μίταξΰ των οι ίδρων του παρλαμέντου , χα) ο μΐν ίουζ Α μίλτων ΐζ-ητησε νά δεχθώσι τα ρη^ίνχα γραμματα , ως και οι λόρδοι Οββι- ηβΓνοη χαΐ ΟοβνοηοΓ έ£οή9ουν τούτο τό ζή- τ;·,:..α, το οποίον όμως ν Πρόεδρος έκήρυζεν (ναντι'ον των κανόνων τήξ νομικής· ό δί λόρδος Χολλανδ (δόξαζε μΐν χα! αϊτός νά μη τα δϊ^'/ώσ-.ν , όμως, χαΒώς (σημείωσε, δια τού το , διότι ν γνώμη του περί της παροίσης ΰπο· θεαεω ς είναι ςερεά χαϊ δεν ε χει χρει'αυ νίωνάκο- δει'ζιων προς επι6 , ε£α(ωσιν. Καχα την αότήν ειι- νοιαν ε'δωκε την φήψον του κα) ό λόρδος &βη<1«- ιΐονη. — Τ οτϊ εουναχβησαν αϊ ψιίίροί, χαΐ το ζήτημα του δοϋχος 'Α μ ιλ τ ω ν ο ς άπερρίψΰτ, με 145 φάρους πρός 1(53, μεθ' ό του παρλα μέντου ή συνάθροισις άνεΆήΐη εις τνί# 2. Νοίμ- 6ρί ου , διά νά ε'ξετασθη άν ΐπρε.-.ι ν' άναγυω- οδιίϊ .και το τό σχίδιον νόμου χατάτιϊ; βασιλίσσης. Τη 3 Ο. Όχτ. επίσχεση α δούξ Σουβ- σεξ την βασΐλιαααν, παρά τ·η οποία 'ίμεινεν υ πέρ τ·/,ν μιαν ωραν' χαΐ ό λόρδος Ρΐΐζ ΛΥϊΙΙϊβπχ μετά τής σηζΰγου του έπεσχέψθη τ·«ίν βασίλισσα». Αιεψημίζετο, οτι\ή βασίλισσα δίλει ΰπάγ/\ 2. "Νοεμ&ρ- αυτοπροσώπως εις τό άνω παρ- λαμε' ντον, διάνα ανάγνωση αΐταΰ άναφοράν, V] άντιδιαμαρτόρησι'ν τινα. Αΐ νεω'τατα: ε'κ Παρισιού εφημερίδες περιί- γουσι» ειδήσεις ι'χ Αόνδρας εως της 2.Ήοεμ&ρ., $ξ κι» γίνεται διίλον» οτ ι τβυτ>)» τν» ήμέραν ό Πρόεδρος του άνω παρλαμέντου 'ίκαμιυ ακόμη μίαν οοραν την ονακεφαλαίωσιν όλων τω» μαρ τυρίων χαί σκίφεων χαΐ ι κήρυξε ν , οτι δεν τοΰ εμεινεν οΐίτε ^ μικρότατη άμγιβ'ολία πιρ'ι τν^ς μοιχείας της βασιλίσσης μετα τοΰ Περγά μου, πλην δςΐζ δεν είναι κληρονομημένος, Ιίν πρέπει νά φη^ίση διά » αναγνωα^ χαΐ τβ·