- ( 7 ) ~ ίρκίν τοΰ κάτω παρλαμίντ&α , πλην έάυ ίιαλιι. 6>5 όλον το παρλαμίντον , ολοί οί νεο: έχλεχΰϊν- τ«5 ανδρίς μένουσι πέντε χρόνους »ΐς τ κ υ ο£'βι/ των , και ν) άνανέιοσις του παρλαμέντου χαχα το Ώΐμκτημόριον $έλ(ι άρχισε; μετά παρίλευσιν τοΰ πέμπτου χρόνου. 'Εν τι} συνεδριάσει του χατω παρλαμέντου *Ϋ I. Μβρτ, ίτρου'ςί ι/^βι μιγάλας οιλονεικίας άνάγνίύαις τοΰ ιτρωτοχαίλλακ τη; βυν$ίριάσιη$ απο ι5· Φιδρ., κο9* ή», ω; ^υΐίςοί», ο Οβη- «ε 1 <! β Οο\ΐ33εΓ0·ϋβ3 ίγχάλίι τον τότε '■ μινι'ςρον τ'-ύν ΐσΐΰτεριχών υποθέσεων , κομψά δι Κβζί;» ώξ συνένοχοντηςΰαλοψονίας τοΰ ίουχός Μ πίρ- ρ ύ , χαί 0:α τοίτο ι·/.·ηρύχθ·ή παρά τοΰ πενθε· ροΰ τοΰ μινίςρου , χόμητος <ίο δαίηΐ ΑηΙβΪΓβ, ω5 σνχοράντης, "Ηγουν , το ανα> πραι το'χωλ- λον , ότι άνιγνίϋσθ'ή » ίμπιριίί'γί το νΐ π«· ρβ τοΐι /.υρίου ΟΙβΗδβΙ έγχάλισις , οί,'χ: 5ί υ , α- «οχρίβίί τοο «ί»9ΐροο το2. μινίςροα. "09ιυ όμ$». Ββη)οπιΐη Γ.οηβΙβηΙ ί ζητίί ιιά ^ί'νν; χαί τ'λϊ ίυο άνάμνηαις ϊν τψ πρωτοχάλλίρ, σ δι Ββηοϊίί ΐζ'ήτΐι νά μτ, ιΐαζχουβ%·η το πρόβλημα του κΐί- ρί'ου Βεηϊβπιϊη . ΟοηδΙβηΓ ομ'ύς, γίνομϊιης φη- φηγθρίας , ίγχρι'θη μέ πέντε φήρους περισσό» ιέρας το πρόβλημα τοΰ χυρι'ου Βοη^αιτιίη €οη- ϊΐβηΐ. Τότί ουαςας ό χυριος Οίειιίβί <1© Οοιίδ- β£Γ§αβ5 εΤττί. ί, Κύριοι μου ' έγω έχαμα το πρό· $λημάμου μόνον διά ΤΟ χαλον τ^5 βασιλείας" £ιο το ΐίιον αίτιον παρίχινηθην να το παραιτή· οω πάλιν · όμΐύς , 01/17:05 το παρλαμιντο κ οφί'- ον; νά έγχαταγρα'ρχ εις τό πρίϋτόχΐύλΚον μίαλΐ- ξΐ5 εναντία της τιμής μου (ήγουν <ΰς συχο^αν- ?5)?) ι κηρύττω, οτ< έ'χω το 5«β;οι» ταί νά χο- ρ;ω πάλιν το πρόβλημα μου , χαί ύαοχρίουμαι ί·α το ΟίΧαίθλο^ι«ίΐίο (νήπιου ο λ·/· ί τ>;5 Γαλ λία;. . . 'Ωϊ τόσον, ΐγ'Λ $£ν ίγχάλιβα τον μί~ υίςρον τοΰ βασιλέως , άλλα τον α'ρχ-ηγόν τω» ςκαιαςωιι ίν ΐαλλια (βιάνορΟ'. γογγυαμοΐ έια- /οττοϋσί τίν ρήτορα). Χαΐρ'Μ, οτι αότ·η η αη- νΐ$ρΐανι5 ύπαρχίι $·ήμόαιθί · τό ααμ&άν %§·ή ίν τ:ρο^ιχαιολογιΐ τό πρόβλημα μου (νέοι χαί μΒγαΧτι γογγίισμοι'.) — Τότί σναςάς ο χκ'ριος Οοαι-νοίδίεν άπΐχρΐ9ιη. ,,'Αγνοίΰ άΐ/ί<7(ύς εννόησα χολίο; τοϋ; τίλίυταιου^ λο'^ους τοά άν$ρό%, ό που χατί'βη άτ.ό τοϋ αμ$(ύνο<}' μοΐ ψαίνε- ται, ότι κατ' αρχάς έϊπίυ, οτι εγχαλιϊ ονχί τον μινίςρον του βασιλέως, άλλα τόν άρχν,γόν τ'Λν ςαααςϊύΐ/ ιιι Γ σλλι'α, χαί όιι το αυμθάν ίν ταύτη τη ουνιδριάσα άποδίαιι/ύει τούτο. Κύριοι μου ! Τ ι δύναται να αυμιαράνη τις ΐχ τοιΐτου άλ λο , πλν,υ οτι όσοι έψηφίσαν χατα τοΰ προβλή ματος ταυ χνρι'^υββαοΗίιπορχονβι ςααιαςαΐ., „ Ίί-ήτΐύ να όναζισΟχ ό κύριος €Ιβα»ο1 ως άξιοτι- μωρ-ητας προς τό παρλαμέντον." — Τότί ίφν'- ψ'.σί τό παρλαμίντον καΐ τοΐΐτο το ζ·/,τ·ήμα , χαί το έτερον, το να έγκαταγραψ^ ζ ν τω πρώτο· Κύλλψ και η απόχρισις τοϋ πίν^ίροΐί τοϋ μινΐ· ςρου, — Μίυ ταύτα αναξας ό μινίςρος τω» ιοίύτίριχόΐν ΰκοΒίαίΐύν , χόμης Σ ι μ ί ω ν , τόν αμ€ΐύ>α, ί-χρόθαλε τό σχέ§ιον νόμου πίρι τοΰ νά έςίταζωνται προ τον τυπωθηναι αϊ κολιτιχαϊ (ρημίριίΐς χαί τά περιοδικά συγγράμματα , ον τρόπον ίνιχρίθη άπό τό αν<ύ παρλαμίντον, μεθ' ο άπαρασισθη νά λάβη αρχήν η ί^ίΓοσίξ τοϋ'τοα τοϋ προβλήματος τϊ 4* Μβρίί'οι». Ο άουζ ϋ I» όζες, οςίξ ϋ'τίίςριφίν ε!ς τό Ώ,αρι'σιον, ίχιν^-η πάλιν $ιά τήν Αιβοϋρνον , τα» πατρίδα το». ΑΓΓΛΙΑ. Ο ίνταγιααμός τοΰ αποθανόντος βασιλέως Τεωργι'ου Γ'. ί'γιαε τη 1 6. Φιβρ. ίν «ο ιτβρίχ- κλησίύ) του βασιλικού παλατιού χατα το Βϋύ« αορ με νλην την σννε9ιζομίνην πομπών χαί π«- ρατα^ιν, παρόντων όλ'-ύν των κρ'.γγΐπαν χαϊ μι- γιςάνων. Μ* ολον όπου τό χληίος _τ&ι> άνθρίύ'-