«*· ^08 ** ί \ΐ Τ ]^·· Υ I 1, ίΐ'Ι .. ■» ■;■ .- .λ ., ι»·:.. Λ·^ II I. }_ , | Γ , I *?· βΰςν,μάτγ,ς, 5ίλΐι μίν ενασχολνιΰ^ μι την ρψης ίν τ%'ΑνβίοΧίϊ. ·~·Ύαΐΐς ίπΐςρέψΜ Ι#. βοήθιιαν τίς ΤιροΠσίας πΐρΐ τήν ΐπιΰίώρησιν ηόν, (ΰ α»§ρις, ιίς τα ί'δια , χαί όψιίληι «» *·ο νπα'ρχοντος ποΧιτιχοίϊ οιντάγμάτοί , χαί-πε- ιί§οποιήσητι τους αυμπολι'τας σας πιρΐ τής ρΐ την σχνταΐ'.ν των ΆίμιλιωΙων νόμων, όμως παροϋβης χατοςβσίως * όψιίλίτΐ λΐ'γω !>ά α'ναπ- <ως ο5 σας συγχαλΐσ^ α>*θις 2ίβ να χρι'νητε πϊ· ι^σσν,τε εις αότοΐις τα μισά, όσα η Δίοώιησίς, ρ« τ ω κ ο'σχοληρβίτωιι τν)5 *ο\ #β οχιψθήτε πιρΐ έχουσα το πλϊ)ρίξοίΙσίθΡ παρ ϋ'μ»ι>, ίιχ« 5/- τίίΐί βληθησομίνων ν π όφιν υμών σχιύι'ων υό- χαιον νά ίπιχίιρχσ^] προς τ^'ν βαθμηδόν β$Χ· μα», θι'λβ» ψρονιίζβι, γνωρίζουσα, τά'*β0η*ον-' τ'Λββκ» ' τοΛ^'δ τί)ί χβταςοσίωί, χαί τέλος μ τα τ^5 , άδιαχόπως χαί ίιιατίνως , οπως προπο- εμπνευσητί -αυτοί 1 ; τν)ΐ/ ευίλπιςι'αν τον οτι εγγνς ρασχευάση το "Εθνος } νπό την αιγίδα σιιςημα- εςί το τέρμα των μαχρων αότων παθημάτων χαί «χιΐί Διοιχήσεως , ιίς αίΐόλαΐι σιν (πιμόνου «?* ποι/ίί!», — Δία 'μϊσου τον γραμματέας της πο- Βαιμονΐας' προ; επΐτευζιν οϊ τούτου του σχο- λιτίι'ας χοινουμεν ΰμΐν λόγον {οςις Βϊλιι άνα- ποϋ 3-έλίί 'άγωνισθή ί'π :ιμελώς νά Ιιΐ'Λύνητά ν ο- γνωβθ·ζ ενώπιον υμών) προς τους "Ελληνας, (χ μιμώματα χαί εόχτα,ιότατα αυμγΐροντα ίχόςης τοϊ οποίου γίνεται οηλον, οτι διά των σχϊφιω» ίπαρχίας χο\ Ιχάςου πολίτου αδιαιρέτως προς σας (χάμιτί παν ε'ιτι ίπριπι να ίχδέχηταΐ τις χοί- «ο' αμογινες χαί μόνον τι'ρμα■ της ί'θνιχής χαί τά ται'τας τάς πιριςάσεις πρός ίχπλη'ρωαιν τώ» Πολιτικής παλιγγενίαΐας των Ελλήνων. "Οσον διχαίων (υ'χων των ιμπιςευθιντών ι/ς. τον ζή· $υ'σλυτον χαί άν ψαι'ι/ηται τοίτο τό ζήτημα , χαΐ λονβας χαί (ι'ς την ιπιμιλιιαν σας. — Δεν λΐ- ζβον άσθινεΐς χΆ αν ωσιν α! ήμίτίραι άτομιχαί γω τι , ω ανίρες , περ\ της ίμή,ς (υγνωμοσΐνης δονάμΐις, ίλπιζομίν όμως, πίποιθότις ιΙς τήν πρός' υοος' ίιν πρίπει νά παραςήσω αυτή» αύνίργέιάν τής Τιρουσι'ας χαί ΐλων των ποΧι* προς ρβα$ ίια λόγων φίλων· πρι'πιι χαί ινχο' των , των αίσθανόντων χαί γνωριζόντων , ω*5 ιΐ· μα'- να τήν παρα,ςήσω ίΐ ΐργων' 3·ίλω σγωνί' μΐΐς, τα χριστών, »α λόσωμιν τοϊ,το τό ,ζητη- σθφ μ( ζηλον χα\ έπιμί Χίιαν απίραν τοιι νά την μα."Οταν, άς ΐλπι'ζομιν , το" αια^αα,τών ΰμΐ- άΗοίΐίζώ ίρβςιηώς,' ψιλοτιμονμινος νά ίχπλ·ή· ίίρων χαθηχόντων ΐζαλιι'φη τό άρογυΐν βχ των ρώσω τά παραοοθίντα μοι §ί ΰμών ιΐποτο?Έ9- βνιαρών σιιμβί&ηχόχωντοκ παρωχηχοτοςζιζάνίον νους Ηρα χαΒηχοντα. *ίί δ:χο»ιοώ ,5, οταν άπαζάπαντις.οί πολϊται, Αργός, τν; ΐθ. Αι'γ. 1820" *0 Κΐ/δ'ίρκνι'τΐ); βΰμψωνοι μΐ το^ς εν υπουργία τής πολιιιΐας 'ΐ· 'Α. ΚαποΙΐςριας. 'Ο γραμματινς της άνδρας, βυνεισφίρωβι νά χατοιςήσωοιν αύθις τη» πολπιΐας Ν. Σπηλισο^ς. ί^5 τη» δημόσιον ιόίαιμονιαν άπαιτοομίνην ί- Λόγος πρός τους Ελληυας. ζάπαντας ιΰτσξίαν , τοτε τρίφομιν πιποιΒότως Ελλ^ϊι*^ Πολιτίι'α. Ο Κΐιέ'ίρΙ'ητ»); τΐί 'Ελλβ· Ιΐπίίβ τοϊ νάϊζαχοόση ό ψιλοιχτι'ρμων 3ιόςτάς 3ος προς τοΰς "Ελληνας. ίχιαίας τ^ς Έλλαδο;. — 'Ας ρή παϋσωμίν πι· ,,'ΐδοΰ οι ίιληριξ'ουσιοέ σας επιςρίιρουσιν (ίς ςίύοντίς, ότι αί σνμμοχιχα\.Δυνάμεις 3ίλουσι τα ίδια, ψιροντίς μιθ' ιαυτών σίιραν 3ίβϋίο» χράζιι πάν εΐ'τι' ίυνατόν προς ίχπλήρωαιν των μάχων της Συνιλίισιως, ονατίρρητον τίκρο]· ίόχών των'Ελλήνων, οταν νπίρασηΐζωνται μι ριον τοιι ζήλου χαί τ>ΐ5 ψρονήσιως > ίί ιαν ί> διπλούν ζ^λοκ ιό ιυγινΐς πράγμα χαί άποτίλειω* τίλισαν τον αχοπόν της ίχ μιραας ρμων ΐζα* 01631 το μίγα ίργον τής α'ποχαταςάσιως τη$ *ί- «οζοληίτωβ» κβί ΐίΐιχίηαάν ίν'ΐΐλως αξ«α *ϊ)ί