^ 208 ίίτίρον μζρος του μισεμένη κ«ε απο το ςράτίυμα αύτό , τα όΐιοϊον ε'σχηματισθη "Ρ'ϊ νπεράσηυίν ιν]ί ι ίχρημνίαθη χατά την πρώτην αντιπαράταξα τακτ «ω» ςρατευμάτων , το οκοΤβ διωρΐσΒησαν μι ν νά την χρημνΐσωαιν , όμως ι'- χρησι'μευσαν μόνον ιοί παραςησωσι τι^κ ου'δί'- »ί!®'»Τϊ5$. 'Η νόμιμος δύναμις χατίςάθη ΐΓβλιν · οί φατρίαι εσχορπι'σθησαν. Ο Νεαπολιτανιχός λαός ψλευθερώθη άπό τ^'κ τυραννΐαν ίχείνων τω» προπίτων αποτίκ'κΐών, οί. ο'ιτοΐοί μ β ονειρώδεις προσίοχίας ψ$ο§(λευΟερίας. τυρανιοιπίζ αΰιό» σγουρότατα, εζνίτου» άπ' αυτόν, μόνον προς ο. φΐλ.35 τ^5 φιλοτιμίας των χαΐ πλι&νεξιας, υπέ ρογκους συνεισφοράς, χαί ούτως ηγωιι'ζαντο γι- γαντιαίοις ττοσί ιτρος ολε9ρθ» άνΐατον μιας χώ ρας, τίί όποιας τ^ν παλιγγενΐαίαν ιϊχον αέ\«- κό«(ΰ$ ε?ς το" ςομα» Τοντο το α^ολο^ο" ϊρ}ΐοι» άπεπερατώθη, εφ οσον ΐ$ΰνατο χοϊ ί'ηρίτιι νά γένη αυτό §ιά τ*>ν συμβουλών χαϊ τ·ης σονεργιΐας τών σΐιμμα- γ_ιχών ίυνάμούν. Κατά το παρόν, ότι ό βασι λεύς αμφοτέρων τών Σαιλιωο ΙλοΛ πόλ;» ιηι» τιλίίαν άπόλαυσιν τώ ύικαιίύμότων του , είς το«5 Μονάρχας μένει μόνον το νά αυνοίεύσωσι με τάς ηλί'βι/ ένθερμους εΰχάςτων τάζ άποφο- σϊ<5 ι όσας άποφασιση ούτος ό Μονάρχης αότός, δίά νό Βίμίλιώηη τ ν; ν δίΟίχ^ϊΛι του είς ασφαλείς βάσεις, χαί νά βί^αιώση §ιά συνετών νόμων το άληθινόν συμφέρον τών ΰπηχόωντου, χαί την μόνψορ ευίαιμονίαν τοϋ βασιλείου του· Έν οιαςήματι τούτων τών μεγάλων συνίια- λέξεων ι'διι'χθηααν άπα κολλά μ ι'ρη τα αποτί- λίσματα εκείνης της μαχράν έχτεταμένης συνω μοσίας, η οποία είργάζετο πολύν χαιρόν προς ολίδροιι ολίΰν των συςαθεισών οίϊο το ιΐιοίΐ χθί- νωνιχόν πολιτιχόν αύςημα , ε*5 το όποιον η Ευ- ρκ'πν; ίχρίκ'ςϊ; τόσους αιώνας εΰτυχίνν χαϊ δο'- ξαν. δ:οα?]'σϊω» χαί Ιίρ®» Ιίκο/ιο». 'Η ΰααρξις ταύτης της συνωμοσίας ΰπηρχί μεϋ γνωςη ΐις τους Μ ονάρχας , όμως μεταξύ τών έπιχρατούβ- ίων ε'ν 'ΐταλία άπό τής εποχής τών χαταςροφών τα 18 2Ο αναβρασμών, χαί οια το άνήσυχον χίνημα, το οποίον μετιίόΰη εντεύθεν είς όλα τά μ'ρ·/\ χα\ είφοίενσεν ολων τάς χιψαλας , έξαπλώθη μι μι- γάλ'ην ταχύτητα , χαί εδειξι τον άλ·/βινόν χα ρακτήρα της· Οί βα9εΐς σχοποϊ τών πρωταιτίων τούτων των συνωμοσιών , χαί αί ανόητοι ΐνχαΐ τών μωρών αρχηγών των §έι> αίΐο§Χί«ουσι, χα- Βώς ίσως ι'§ύνατότις ττρότιρον νά νομίζη , ί'ί/αι/- τί'ο» τούτου ί εκείνου , τοΰ εί'ίου; ίιοιχησεως·, το όποιον ΐνως χρησίμευε! ώς ύλη τών φωνών των, αλλά χαί εχεϊναι αϊ πολιτίϊαι , οσαι ελέχ θησαν μιτασολάς είς τό βΰςημα της διοιχήσιώς των ι ΰποχεινται εις τ ας πρ οα&ολοςτων εξίσου χαθ'ύς χοί ?χΐΐναι } Ισων το παλαιά συςνμα,τα ήναντιώθησαν ε'ς τους χλονισμους τοϋ αιώνος. Κα93ρ3: μοναρχίαι, πίρηορισμίίναι μοναρχι'αι > συμμαχιχαϊ ίιοιχήσιις , δημοχροτίαι, χανϊν τού των §('ν εϊναι ίζηρημίνον , χάνι ν αυτών όέν ίΰ· ρίσχει ί'λεος ενώπιον τών άφοριςιχών αποφάσεων μιας αίρίαίως , η όποια θεωρεί ώς ολιγαρχία ν παν ίΐτι υπάρχει εξω τοΰ ορίζοντος μιας ονΐι. ρϊΐίοϋϊ Ισοτιμίας ι όποιας^ηποτε μορφής χαί αν 21 ουτο. Οϊ χορνφαΐοι τοντ^5 ,τ^ς φθοροκοιάς αίρίσεως, μη φροντίζοντας περί τών άποτελεσ- μάτων της γενικής χαταςροφης, την οποίαν με- λίϊώσιν, άίιοίφορο! προς πάσαν ςίρεάν χαί μόνι μο ν πολιτιχην μορφην , ίχγ>ρυξαν εις τάς βαθύ τατα; βάσεις τν)5 κοίνωίΐιχιίί εταιρίας τόν πολί- μον. Το νά άνατρε'ψωσι πάν το υπάρχον, ώτ' ' «ν ' < ,, αυτοιι Οδ να συςκαωσω ο,τβ παραςΆση η πίριςα* αίς είς την οχαλίνωτον φαντασίαν των, η ιίς τά φθοροποιά των φυχικά παθήματα , τοϋτο ό· πίρχει ολη η ύλη της οιδασχαλι'ας των, χαί τό μυςηριον ολων τών πολιτικών πανουργιών «ω», ΟΣ σύμμαχοι Μονάρχοι επριπιν άναγκαΐως