υ 5 .·«* ίγωνισΐώμεν ΐνταΰβα να άναιρέσωμιν ταύτα; τάς παραλόγους χα! πανούργους ψήμας, πιρί τών οπβί'ων τοί παντιλαΰζ φιόδους ο'ιρείλιι να ΐπ\η· ροφορήθη προ" πολλοί χαθείς , οςις δι» «χαυί το λο^ίκο'ίΐ τοϋ > χαί χάς οποίας η Μί )<(χλ»£0Γη5 νου ο βασιλιάς Σαρδινίας άν^ρισι δια. τοί οεο- ιέρου λόγου του 'μϊ πάσα» εμφασιν χαί άξιοπρε- πΐίβ». Οί σχοποΐ της διασπιιράσης αΰτάς α'ιρέ- 05(05 ΰπάρχουσι γνωςοί παν τι, χαί γίνονται^ χαΒως χαί οι σχοκοϊ τω» <($ άλλους το'ποιις β- ■πιφαρΐ^μων συνωμοτών τω», ημίραν εξ ημέ ρας τρανώτιροι. ®λι£ιρόν όμως χαί λυπηρόν ν- πάρχει τό νά βλίπη τί? Το πως ί'^χληματίχως ηα/ζοϋ®! τ^υ σήμερον με την τυχην τών έθνών, |ίί ποία; αυθάδεις , ου'δινός λόγου αξίας προ- . (ράσιις διώκονται βασιλείς από τους θρόνους των, χαταπατουκταί όλα τα δίχαια χαί χαθή· χο»τα, χα) παραδίδονται ο ! πλέον ήσυχοι χαί ιήτιιχίις τόποι εις αχατανόητον ολΐθρον· Τωα»- τι μόλις ημπορεί να εννοήση τις τό ο« ί» όφιι τοιούτων συμ&εθηχότων δεν ανοίγονται, οΧων τα όμματα, χαί δεν γνωρίζονται χα:" τιμώνται χατ' άξια» οί υψηλοί σχοποϊ τω» συμμάχων Μοναρχών , οί όποιο* α-οδΆϊποίΐίί μόνον ιίςτο \ » / « ι » ,χαταπαΐσωσί τοκτυαην-ρρίχηρν» ηαρα <ρυ- οιν χατάςααιν τώυ πραγμάτων , χαί νά διατη- ρήσωσι την ηανχίαν τω» ίδιων λαών τω», ΛΟΓΟΣ Α'. Βί'χτωρ 'Εμαν ο υ ηλ, βασιλεύς Σαρδι· ' νιας χτ· χτ. Δια τα$ διασπαριίαας όπόπτοιις ψήμας πα ρ ΐχινηθησιχν μι ριχα τω» ήμετ /ρω» ςρβτίωταω» οωμάτων ιοί δράξωσι τα άρματα, Νομίζομεν, 'ότι άρχίΐόν ί'ςαι να γνωςοποιήσωμιν ττν ά- %ήθ(ιαν , οία »« οποχατας^σωμί» πανταχού τ-ήν ΐόταξίαν. Ή ησυχία ί» -55 Υμετέρα χα9ΐδρα, εν η εόρισχόμεία μετά της φαμίλιας μας και τοΰ ■ημετέρου α'νεφιοΰ, όςις ίδωχεν ■ εις ημάς τρα- νώτατα, δείγματα της πιςης προαπα,θεΐας του, δεν ΐταράχΒη ποσώς. Ψευδές ΰκάρχίι, ότι ■>? Ααςρι'α (ζητησε χάςροντι οποιονδήποτε έδιχόν μας, η την διάλυσιν χανινός μέρους του ν,μί- τέρου ςρατιύματος, άλλα μάλλον ι&ε&αιώθη- μίν , δτι η -ημιτίρα άνιξαρτησία χαϊ ο'λοχλη- ρι'α της ημετέρας ΐιίιχρατεΐας δέν'έχΐ'. τι νφ.γο- Θήται βπο χάμμι'αν τών μεγάλων δυνάμεων. Το γινόμινον αν6υ της προςα,γής μας χι'νημα νπάρ- χιι τό μόνον, ο'αοΰ , χα'ι μη 3ιλόντΐΰν, δόναχαι να ψίρη ζίνον ςράίευμα (?ς την ιπιχράτιιάν μας , -χαί να προξενήση ιν αύτη απίιρου συμ- <ρο ρα'ν. 'Τποσχόμιθα εις ολους , δσοι 'ΐλα€ον μΐ· ρος εις τα μίχρι τουδί χινηματα, άνίοως ίπι- ςρέφωσιν ίίς τοί χαθήχοντά τω» χα\ ιίς την ΰπο- ταγην, να. εχωσι χαΐ ίίς τό έξης τ ας αξία; των χαϊ την ημετίραν βασιλιχην ενμένειαν· Έβόθη ίν Τουρίνω, τη ίο. Μαρτ. ΐ82ΐ. ΛΟΓΟΣ Β'. - Β, 'Ε μ αν ο υ νλ, βασιλιΰς Σαρδινι'ας χτ. χτ. 'Αγ' τ,ς ημέρας η ΙΙρονοια μας άνιχαλιαιν (ίς τνί» διοι'χησιν τι^ς ίν τ·/| ςιρε α ημιτίρας ι- πιχρατίίας, νπηρχIV ό παντοτίινός τμών άγω» τοίΐ νά πληροψοργβ·ωμιν τους ημετέρους υπη κόους πιρί τών ημίτίρων πατριχών φρονημά των. 'ΗγωνΙσθημιν χατ' ίξοχίήν να διατηρησω- μεν μεταξύ αυτω» το πνιϋμα της ομονοίας » χα\ ν «πομαχρΰνωμιν αάσαν ύ'λην εις μίσος , ίχδί- χησιν ·ή οιχονοίας. Οί 'ημετιροι ι'πηζνοι (πολι- τευίησαν χατά τ ας ημετέρας ΐνχας, αποχτη'- ααι/ιες τον ίπαινον οΰ μονον παρ Ημών, άλλα χο5 παρά πάσης τ^5 Ευρώπης, η οποία ΐοε με Βαυμασμ.όν το πω; αύται αϊ πιςαί ίπαοχίαιδέν επαθον εν τώ μέσω τών αταξιών χαί ταραχών άλλων τόπων οΰτε τον μιχροτατοϋ χλονισμόν· "Α»ω9ί» χαΐ έξ αρχής «ΰρι'σχαμιν ίδια ιτίραν ΐυχαριςησιν εις το να τιμωμεν τό νμίτιραν ςρά- τίυμα δια σημιΐων τη, ημετέρας ιδιαιτέρας ευ-