209 *** να πληρορορηθώσιν > ότι ϋ'ί τούτον τον ψΒορα- ταντ%» τήν γραμμην, αγη αφεΰχτϋΐξ εις ατα· άοιόν χιίμαρρον ε'ίίνατο να όντιταχϋ^ ιίς μ ο- ξ ία ν, εις αναρχίαν , ι'ς όλεθρον πολλω χειρ ό νος φραγμός. Ή διατήρησις παντός νομίμως υ· τ$ροι/ καρβ τα χαχα , τα όποιο προφασίζεταίτις πάρχοντος έπρεπε να ΰπάρχη τε αμετάθετων α- ότι να ΰερβπευσνι. Οί Μο νάρχαι, κεπεισ» ξι'ωμα τιϊ; πολιτιχής των, <ή αρχή χαι το τί'λος αίνοι όντες περί τ«υττ)ς ττς αιωνίου αληθείας, βλωι/ των αποφάσεων τω». Αυτοί δί» ΐ'πρεπε να δίν ν μίλησαν νά την ιχφωνη'σωσι μίτ' ιίλιχρι- όμελήσωαΐ πως Οια τα,ς μ(ύρας χραυγας της ά- νίίας χαί εμφάαίως' έχήρυξαν , οτι, χωρίς να ραθι'α{, η χαχίας, αί όποΐαι τουί χατηγόρουν βλαψωσι ποτέ τλ' δ<χβ<« χαε την ανεξαρτησία!) ίί'ί θέλοντας να βλέπωσι πάντοτε την άνθρωπο- οποιασδήποτε νομίμου δυνάμεως, Άεωροΰσι ηα- 7 ητα εις εϊ$ος όΰρανίας, ασφυξία*, τα όποιον σαν λιγομένην μεταρρόθμησιν, ή όποια, χατορ- οναχαιτίζΐι την φυσιχήν πρόοδαν του πολιτισμού βοΰται δι έπαναςάσεως χο2 (ρανερας βίας, ως (οίνϋίδΗΙϊοη) χαί χάμνει αδύνατον πασαν τέλειο- έννόμως αχυρον, (ιΐς άσυμβ'ΐ&αςον μι τα αξ'.ω- ποίησιν της χοινωνιχης χαταςόσεως. Ποτί δίΐ» μ.ατα, εις τα οποία Βεμελιοΐτα,ι το Εΰρωπαϊ- εδειξαν ούτοι οί Μονάρχαι τνν ρίχροτατνιν αντι- χον πολιΤίχον σίςημα. Κατά τήν ίννοιαν του- παΒειαν εναντίον ουσιωδών διορθώσεων } η ίναν- τη; της χηρόξεως έθιωρησαν αυτοί τα συμδε&η- τίον έξαλείφεως καταχρήσεων, των οποίαν οΰτε χότα της Νεαπόλεως χαί τοΰ Πείεμοντίου, χαί αί χσΧλιςαι ΒίοιχΫσεις ίιρ ήμποροΰαι να ΰςε- ίχιΐνα τα μαχρυνατερα , τα όποια, αν χαί χατά ρωνται. Πάντη αλλα φρονήματα ΐτρεφον αυτοί περιςάσει ς πολλά διαφορίτιχάς , ίίμως προ ξινή· πάντοτε" χαί εάν η ησυχία, 5 την όποίαν οί βα- ϋίν-α δίά μία ο» διαταγών εξίσου άξιοτιμωρη- βιλεΐς χαί οί λαοί ε'ίν'ναντο να ΐλπίζωσιν έχτής των, προπαραυασχευάζουσιν εις την ανατολιχήν άκοχατβςάοινι τή$ ιΐρψηβ .» Ειίρωκ^, διυ ι'· Ευροίπην ακατανόητους χαταςροφάς. §υνη9η να προξενηαη ολον το χαΧον, οζοϋ ί· Οί Μονάρχαι ύπαρχουβι τοσω -ιρισσοπρον 5ΰνατο να ίλπίζητις, η αιτία τούτου ΰπάρχιι» αποφασισμένοι να μη παρίχχλίνΐύσιν από τοΰτα *τι αί ίιοιχησιις ίπρεκίν α$ίαχϋ'πχ>{ να ΐχ'ΰσι το' σΰςημα, καθότι ίι« ιαι πληροφορημένοι, οτι προσηλωμένους τούς ςοχασμοιίς τα,ν ιΐς ΐπιχίι- ή ςαθερότης, με τψ οποίαν δί«τήρησαν αυτό ρήματα χατα τ'ΐυ προόδων μιας φατρίας, η ο. χατα ταιίτηϋ την χρ ίβιμον (ποχην , έχρημάτιβΙΟ ποία $ιεσπΐιρ! χόχλω αΰτης πλάνων, ίυσαρίςη· η όΧη^ινη αιτία τίβ αισίου εχβασιως τω* υπέρ αιν χαί μανιώδη φιλοχαινοτομίαν, χαί η όποια της ακοζαταςάσίως της ευταξίας εν ΙταΧΐα α- έν:ό; ολίγου ηθύε χα,ταντήαη τόσον, ;ύςι να γόνύντ'Μ. Α; ίχΐϊ ίιοιχήσεις ησθανθησαν , οτί αμφιΘάλλ·*) τις, αν έν γένει ίδιινοτο να ύχάρχη δίι» πχον τί να φο@ηβωαι δια την πολιτιχην των αχό μη χαμμΐα χοινωνιχή ιΰταξία. Αί σωτ ηριώ· άνεξαρτησΐαν, οΰτΐ ίί δια το ίίρο(ζ τνς έπιχρα- δβίς η αναγχαΐαι μίτα$ολα'ι ίν τοις νό/Μις χαί τεϊας των } οϋτΒ δί §:α' την $ιατηρησιν τύν οι- τβϊϊ διοιχήσίσι τών πολιτειών κρέπα να γίνων- χαίων των, έν ψ έζητησαν β οηθειαν, ν-, οποία τ α. ι μόνον από την ί'λευθέραν ΒίΧηα ιν, ο'ίτο την ίΰόθη αυ'ταΐς μέ μονην την συμψ<ύνϊαν τηξ ώί- Πίφίΰτισμίνην , μίτ' έαιςασίας γινομένων απόψα* ρααπίσιως της ίίίας των υπάρξεως. Δια της α· σι* έχϊίν'ύν, ε'ς τους οποίους ΐπίταξιν ό θεό% μοιραίας έμπιςασύνης ιζώθη »} 'ίταλία · ί<α ι*» αποΧογίαν ϋια την χρησιν τ^2 ίμπιςβυ&ιίση'ρ τούτου μόνου ιαοιαθη ίίς δυο μήνας μία φω· αΰτοϊς ίυνσμεως. Π ο# ίπι δι ν εμπεριέχεται εις τία, ή οποία χωρ\$ τηςμίαολο,δήσεως τώΨσυμ·