ηασθεΐσα χαιά το σύνηθες, ι\ά$*ιΐΐν εΐ$ το <3·.ω- βίσμένον αΰτν χαΟισμα, "Γ οτϊ ο έ»υ£ Λ,ίϊνςιρ «ναςβΐ ίϊΓοο'οβλιι» , ο'ιΐίρ εαρό&αλεν ηίη. και *ν5 ΐ5., ια μη "/ίν'Α &ηλ· χάμμία ιινιία κοί'σχίψι; τ.ιρί του προ6λη$έντος σχίδίοι» νομού χα ίο τ*η5 βασιλίσσης > το όποιοι ομ(ύς πρόβλημα απιί·.- χιμάσΰη ^6ί «4 1 Ψ»ί?βυ5 τφο$ 4 1 ι «*»ρ:ί»ίΰ5 ρ,£ 21 9 πιριτσοτίρας φηροοί. "Οιί μ£Τα τ •/κ άπαρβμηβιν των ψν'ιρωίΐ α'- ®ίθ»)®βΐ' ϊΓολιΜ £?5 τη» ι^οαν τοι> παρλααίντου οί ξένοι, ίλσλει τότε 6 λόρίος Οββι' Λβποπ ί- ι»ακτί'ο» τοί όνω σχεδίου νομού , ως επιχείρημα* Τ&ϊ ΐΜρατοο και «ναι/τίου του «ολίτιχοΰ βος»[· ματος. 'ΐΐ βιιίλιπσα ηχροάσ^η τούτον τόν λόγον μι μεγάλην προαοχην, χαϊ (ρριπτιν ίκ'οτι βλέμ μα πρ 05 το'ν δούκα 'Τόρχ, μεταξύ τοο ο'ηοΛο χοί αίίτιις ΐχαΰηντο μονον τρι'ΐς λόρδοι. - "Ο π 6ί επαυνεν ό αν» λόρίο% ομίλων, άνα· ς α; ο' λορέος Γρι ϋ (ζήτησε νά ίρΐύττβ'Ζσιν οί χριταί ι άνίσως ·/] μοιχεία μιας εν τη ξενιτεΐα ^ιατρι^οϋσης αΐιζίγου τ0 " διαίόχου τοΰ 5ρονου μ£ £«'χο», 0!-<5 'δίν ί?»αί χρίίοςν,ς ιΐς τον βανί λια κίςεως τ:νθΐ , ήμπορίΐ να θβωρηδί] ϊώς 'ίγ- χλημα χατά τν,$ βασιλείας , ο! ίί χριταΐ, μιτά οχέφιν 2θ λίπιωι», άπΒχρϋησαν οχι. Το'ι £ ΐ- χλήΒησαν οί συνηγοροί αμφοτέρων τώ μέρων, χβϊ ('μηνόθη εις το;]ς συνηγόρους της βασιλίσσης, οτι ΐΰϋναντο να λολ^σωβίν η'τοί τάρα, η αλλην ημίραν χατά τον οχβδί'οο νόμου κβτο τ^ς βαβί- λί'οβης, πλην άνίαως λαλτσωσι τώρα , 5ίν ημ πορούν πλέον άλλοτε ναλαλήοωσιν εναντίον. Ό χίριος Βρου^χάρ (σνν/,γόρος τ·/ς βασιλίσ σης) βχκρυξεί', ότι τώρα ηθιλι να λαλήαη, χαί λοιπόν ΐχνώνησε λόγο» διεξοδιχόν , ο«5 £ιη'ρ- χΐσ(ν ΰπΐρ τάς δυ'ο <ϋρα%, και προ τΐ}ς άρχ·ϋς τοϋ οποίου η βααΛισσα άυ(χ%ύρηαεν από το παρ- λαμίντον ί,τροϊαλί όϊ οία τοΰτοο τον λζγοη »ά παραίτηση το καρλαμίντον Τον σχοπόν του χαί να μη ανβψίρη ηλίου περί ενός βχείι'ου νό μου , τον οποίου ή βάσιζ χαΐ ό σχοπός υπήρχε σγσλερός. Μίτοι τοίτο (ιιροσχλήΟη χαί ό ίιότί· ρος συνήγορος της βασιλίσσης νά λολήαη, πλ·ί·κ βιίτος άπίχρινη ο τ: *}το» άργά χα! ίέν η'σθάνιτο τι"» ι αυτί» τί» χολάπω®, $ί ο όπιφαβκτδν), κατά το ζήτημα του, να λαλήσνι τ^ν ι'ποΰριον, αςις χα 1 ι'λάλησΐ , ηαριηρισχομενης κβί της βα σιλίσσης » λόγου ίιεξοίιχόν, άντι§ιαμαρτυροό· μινοί (ιτροτίςορων) (ναντίον τοότιύν χα) ό'λωΐί τώιι τοιούτων μελλόντων σχείιων νόμων ιν ονό ματι ττ$ βασιλίσσης· Πίρΐ τ^'» 1 (ύρανζίιός τό τε ψίανοοσιν αϊ ιίΰιΐσεις ΐκ Λόνίρας) ηρχησε» ο' συνήγορος του ββσιλιως να λαλ»)αν). Ή ^ηα,όσιος γσυγΙα έΐνΐταράχθη ποσώς ον- τε τί ι η. ού 'τί τη ι 8., Οια τας χαλας κοι με γάλος §ι*ταγας τν;ξ ίιοιχνσιΐύς, μ όλο» ο'ποΰ ή α μα Ια τ^9 βασιλίσσης ΐσυνωδεύετο, όσαχις ή'ρχετο (ίς το" παρλαμίντον, πάντοτε άπο πλή θος άπειρον οχλου κραυγάζοντας χραυγας αγρίας» Φαίνεται, ο τι αύτη η ανιαρα χρισολογια , εις την όποιον ·ε1ναι προσηλωμένη πάντων η περιέρ γεια , 3ελει £υνηθη να γίνη μι' την νσυγίαν I- χιίιην, ^ οποία (ίναι αναγκαία προς ίν.ιτά'/χιϊ- βιν τοϋ τί'λο«5 «ντηί. ΓΑΛΛΙΑ, Κβτα ταί ίχ Παρισιού από 21- Αυγ. 1·0η- σΐις, ίπεχράτει εν ταύτη τν μητροπολιι, μ)τα την αποχαλιιψθιϊαον συνίύμοσίαν, αχρα ησυχία* οί ίε' νυλαχωθεντες ήσαν ΐιας τότε ««ίς 30 , με- ταξί) των οποίαν όμως χα'νεΐς άξιωματιχός 3ί» εΰρίσχε το (χω ν βαθμό ν ανώτεροι) εχατοντάρχον· Κβί επειίη οί περισσότεροι σξιωματιχοι ηααν £χ της λιγίωνος τον ΜβιΐΓΐΙιβ ίΐκαρτεμέντου , αίί- τη ή λεγεών μετετοπίσθη $ια προςαγης τον πο λεμάρχου άλλαχοΐ. Εις τό 'Ρουίν ουνί&ησαν εχ τίνος χαιροΰπολ- λάχις συναθροίσεις 'όχλου, οί έποΐαι έτάραττον με τας χραυγά; των την δημόσιον ησυγίαν, ο· ϋεν προ%αγή σψοίρά ι'ζείόθη τή 15. Αόγ· πα ρά τοΰ έπαρχου κατά των τοιοιίτων συναθροί- ΰίων. Το αότό ο ε αινίέη χαί ίν 'Ρέννες* ΕΓΧΩΡΙΟΙ ΕΙΔΗΣΕΙΣ. Τν 31 . Αιγ· ΐγ9ασεν εις Βιίΐναν ο' δουξ Εαιιταίρι^ώϊ μελετών νά ΰπάγη ιίς τ^ν Πεςαν έιά νσ/παρινρε6ή εις τάς ίν τω έχιΐσί ςρατοπί· ίω γινησομίιας ςρατιωτιχάς γυμνάσεις. ϊ.χοάτης χα. σΐιντάκτης } Δημήτριος 'ΑλεΙανΰρί&ης , ίβτρο'ς.—· 'Ελ τ-^5 Τ \ιχογρογί«ς 'Ι. Β, Σέ'ίΧί'β"·