*** 2 ♦οί'ΐίβ ιδιάζοντα , πηγάζοντα « τοϋ βίοαΐον οιιμ- φέροντος της δοθείσης χώρας. "Αρα ΐνταΰθα το ζήτημα Οίν υπ άρχει τό νά ίξίτάσωμίν ίξ αίτιας ι;νϋν ορχίΰκ και αξιωμάτων χατήντηαιν ή Ισ πανία (ίς τν,ν νΰν α^τής άξιοδάτιρυτον χατά- ςααιν, α'λλα το νά γινώσκωμεν, αν ή χατάςα· σις τοΰ "Ισπανικοί ίβνοίις δέν ΐχθϊτίι την Γαλ λία!/ εις χινδόνους τοιούτου; ώς(, δυνάμει τοΰ ανήκοντος ίί'ς Χβ9ί'ν ίίι/ο; |δίχαί'ου χαί ανάγκης της ίίβτϊ)ρν)βίΐ05 «αντο«, ίχομίν Ικ μέρους μίίκ δί'χοίον τοί ι / β μεταχιιρισθωμίν προς α'πο- μάχρυναιν χαI αποφυγήν τούτων τών χίΐίδώίύ« πόσα κ η/ώ» ιΐιιο τ-^5 Προκοίβ'ί δοθιΐσαν' δύνα- μιυ. "Οταν ούν θίωρ^ *ο Π ρογμα τοιουτα- τρόπως χαθ' 'ίν μόνον (ΐδος } καταντά εΓς το δί καιον τοΰ παλίμου και της ειρήνης, το. οποίο» ίχίί πάβα νόμιμος διοί*ησις * και επειδή άχρι τουοε ί«ν επήλθε τίνος (ΐς υ ούν το νά άρνηθβ ΐίς τ-ην ΐαλλίαν τό ίι'χαιο V τον νά χρα τη εις το 'ίσιτανιχόν σύνορο ν ςράτιυμα παρατηρήσεως γάοιν χαΐ άντιςασεω; εναντΐον τών ενδεχόμενων από το γιιτν.άζον βασίλΐιον βλαβών της αξιο πρέπειας της η τών συμφερόντων της, ηθίλενει· ναι πολλά παράδοξου το να $ίλη τίξ νά άρνηθβ {■; τήν Γαλλίαν το δίκαιον τοΰ να δ ώση τέλος εις μΐ3» χατο-ασί« των πραγμάτων, ι? οηοι'α εκρίθη τόσον χινοανώδης , ώ'ςί ίπεχηρηθηααν τοιαΰτα πολυδάπανα προφυλαχτιχά μέσα. ,,'Αλλαμήν τούτο το είοος της ΐρεύιης αα- ρημέλησαν αί άντιμινί'Ιριαχαί εφημερίδες επι μελώς , ε'ξ εναντίας δε ήγωνίσθησα ν, ίτιί βκο· πω είχιτ ανόητη, χατα παιίτα τροαον να ζητω- σι τά αίτια τω» κερί τον μη πολέμου εις τ·<ϊ» μίγαλορρήμουα παράςασ.ν ειρηνικών φρονημά των, χαΐ εις την μί ύπερ0ολην εχθεαιν τών πρόί άντΐςαοιν μέαϋν χαϊ 3ιινάμϋύζ, μί τα οποία ■^νοόχηαον νά προιχίαωοι πΧοασιοπαρόχΐύς ιήν 'ίσπανιλην ίιοίχηδιν. ,,ΠβρΙ μΐν οέ'ι» τοΰ πρ&του «ρ8ρβα (ήγουν πιρί των ιίρηνιχών φρονημάτων), ΰπάρχίι πολ λά παράδοξο» τό νά βλίπωμιν, οτι ύ ] ίΒια φα τρία, ή οποία χθίς ιχίνιι οΰρανόν χαΐ γήν ι!ς το νά ιμπιριπλέξη την'Άρχτον χαϊάόαιν ιίςπο- λίμον ύπίρ των Ελλήνων, σήμιρον διζάαχίι την Βιατήρησιν της ιίρήνης ώξ τό πραίτιςοί) χρέος χα\ σνμρίρον των διοιχήαεα,ν. ,,Περ! 5ΐ τοΰ ί$υτίρου άρθρου, άφίνομιν ιίς τους 'Κνάγνίύ^ας, χαΐ αυτούς ϊχΒάων τιάν ϊ~ φημιρίία,'ν, νά χρΐν'ασι κατ* άξια ν πιρί τοότιαν τω» φόβων, τους οποίους Άίλουσινβν ονόματι των "Ισπανικών νίοσυλλίχτων. νά έμανίυσωσι» (ίς τοις νεαυς ςρατιώτας τοΰ ημετέρου ςρατίϋ- ματος. Χωρίς νά άναψίρωμιν, οτι ή'9ελίν ιΐναι ί'έρ<5 πρός τον χαραχτήρα τοΰ Γαλλίχοί ίζνους τό νά ίεικνυητις ιίς αυτό ΐν -ι^ άνδρίΐα χα,ί ΐΰτολμΐα ίνός ΐχθροΰ'άψορμην τοΐ νά παραι· τηήή του ηολίμου, υπάρχΒΐ προσέτι γύοι'ύ^ις τό αά ζητ%τις εις τα χρονιχά της λαμπρός αν- τιςάβιως τοΰ 'ίσπαιιιχοΰ "έθνους κατά της τυ ραννίας τοΰ Βοναπάρτου, άπόίίιξιν τίνα χατάλ· λν)λοβ εις την παρούσα# χατάςααιν τούτου τοΰ ί'θνους' πολλά μεγάλη διαφορά υπάρχει μετα ξύ (νός έθνους , τοΰ οποίου ά βασιλεύς ηρπάγη μί παράθασιν ολων τών Βΐίων τι χαΐ ανθρωπί νων οίλσι'ΐΛν άναίαχυντον χαΐ προπιτη, όπως τεθη ιπι τόν &ρόναν μι τα όπλα χαϊ μί ςρα- τιωτιχήν διαποτ ίι'αν άαημόςτις άρπα ξ, και με ταξύ ΐνός έθνους, παρά τφ ΟίϊΟί'ω μία φατρία ηρπασι την ύπίροχον ίΰναμιν, χαΐ προς της ο ποίας την διατήρησιν παλαίιι ϊναντιον ο'λοκλη- ρ'Λ» ΐπαρχιων, ογ&ν.ζομενΫ, (ίς μάτην να μί· ταί'αλη τους νόμους των, ταηθη χαΐ 'έθιμά των" προς όί, §έν ύύναταί τις τουναντίον νατε'.νη το ζήτημα, τΐ ΐννοητίον μί την χομπορρημονννην ίχΐΐνην ίνός ςρατίύματος ίχατόν χιλιάδων, τό οποίον ηθίλίν είναι έτοιμον, χατά πρώτο» χΐνημα