— ( 604 ) — Φίλε μ. ο υ Κ. Οικονόμε. Γρο ϋΰω ε·£ΰομάαων σε άνήγγεϊΧα, φίΧταΤε, δϊ ΐνιςο· λήςμου τήν είς τά ενταΰάα εΧευσίνμου' {ξήγησα τότε προς ,. ' * ι » , < <Τν,ν φιΧηνμοι κτρυφην σου ποσον μ εχαροποιησεν ι* νεο- συντακτος αΰτη πόΧις· τόσοι "ΕΧληνίζ, καΐ με τοιαΰτην φι- λογενείας διάΰεσιν νουποτε ακόμη δεν συνηόροίσόησαν εις όλλιιΐ' ξένης επικρατείας πάΧιν. Ε μπορείς να Την ε'ί ττ^ς α- νοικίαν "Ελληνικών είζ ποΧΧά ευτυχεςε'ραν αναντιρρήτως α» πό την μ.»)Τ(ΐοΐΓολίν της- Είζ τν;υ Οένισσον τήν σήμερον καί τν;ν γΧωσσάν μας αγωνίζονται να λαλά 'σι καβαρωτιρα ' κα\ νερ} μέσων της τον γένους προκοπής φιλοτιμούνται νά προσ- διαΧεγωνται συνεχώς' κα\ με εΧευύεριον χείρα πραγματι κής συνεισφε'ρουσιν εις καντός άγαίου σΰςασιν. Τοιαυτατινα σ έγραφα εις τήν αρχψϊέραν μου εΚιςο\ην· Τ ώρα δε, ετοιμαζόμενος ν αναχωρήσω ε'ντεΰίεν είς τήν πε- ρικΧεα της Αυςρίας μητροποΧιν · ίϊ'ν αγακω να σε ςερήσω τήν χαραν μ/ τήν σιωπήν των 'Οδησσινάΐν έργων, οσα κη- ρύττουσι τον είς φωτισμόν των ομογενών μ,α; ζη\οντων· Εξεύρεις, οτι τον ΚαρεΧ&αντα χειμώνα μ επροσκαΧΐ· σαν οί ζηΧωταϊ επίτροποι Το$ ενταϋ&α £λλκνικ·ο£ί Εμπορι κού Γυμνασίου των νομίζοντες με ίκανόν να διδάξω τήν'ΕΧ* Χηνικήν νεοΧαίαν των. Εξεύρεις, οτι καΐ τότε τοϋς άπεκρί' 6» ι», οτι αί ασχοΧίαι μου δεν με συγχωρούν νά υπάκουσα εις τήν αγαίηντων £ε'Χησιν, σκιαγραφήσας αμυδρως τον τροπον, με τον οποίον δύνανται να καταςήσωσιν ωφεΧιμον το εμπορικ,όντων γυμνάσιον. Μβ'ί» τώρα, φιλί, ότι οί φι 4 λογίνίΐς ούτο» άνδρες δεν έπαυσαν επανα\αμ€άνοντες τήν αυτήν αΐτησιν, ίως ου τους εξήγησα φανερως, ότι χα! η· μην καΙ είμαι και εσομαι, εως οΰ ζω, της Σμύρνης κα) πο· Χίτης καϊ αιδασκαΧος, και οτι το ταζί/οΐον/ΛΟύ τούτο σκοπύν άλλον οεν ι χει, ειμή τήν βεΧτίωσιν άν του του της Σμύρνης αγαπητού μας Γυμνασίου' και όντως απηΧΧα'γην μεν είς το έξης από τα τοΖ γλουτοί ν αΧΧεττάΧΧηΧα προβλήματα