7 3 •σον, (ύ~ι τον εψίλει μάλιςα £ν τω παίζειν , χαΐ ■εδαιρεν ιδιοχείρως πάντα, όςις ιχαμνε χατά \ - , \ ► » ταύτας ιας τταρα^α-ϊδίς τον ρκροτατοι/ κροτον. "Ομως ή παντομιμιχή ήτον δεινότατη, χαί ο Αου/.ία>θ5 απαιτεί παρ ΐνός, όςις $ϊλΐι να ιρα- »ν ΐμπείρος, μεγίλας ί'ίίας £?5 *·<?!> πθ!.ητίκην , μουσιχήν, ρητοριχην^ ριλοσοβρών και ψυχολο γία!*, τα όποια ζ-ητήματχ οι νεώτερα ύποχριταΐ •ευρΐαχουσιν αναμφιβόλως πολλά παράδοξα χαί παράλογα. Πβρΐ δϊ των χυρίως Βεατριχων παραηάαεύν, σημειωτέον πρμτιςα πάντων, ότι παρά τοις άρχαίοις τ^ιν χδιανπά-ως συνηνωμίνα, ή Ποιη τική χαί ή Μουσ;κη, 'Εν γένει δε , ΐχλαμ§άνε· το ·/) λέξις μου σι χ ή ε'ς ΐννοιαν πλατυτίραν, Χαί Ο περί αϊτης γραφας 'Αριςείδης ΐιυν. Χιλιανός όριζε: αντην τεχνών, δια της ό ποιας δειχνϋίται επί τίνι -σιιςήματι επίρείδεται χαί διδάσκεται πάν ο,τι αναφέρεται εις την χρ-ΐ*- σ.ν τη; ^ωνης και £ν ταΰτω δειχνύεται τίνι τρό πω δόναντιι ι >ά γίνανται χομφως χαί εΰαρέςως ολα τά ενδεχόμενα κινήματα χαί αί χειρονομία^ Τ3υ σώματος. Ο άί'β'ας 'Αυγουςΐνος όνο· μαζίι αύτήν υπλως τέχνην χαλτγς χινήσεως. Ή μοΐ:σ·χή, ή ποιητιχν, χαί πάν ο',τ ι άνάγετΌ εις τον εντελή σχηματισμον τοϋ σώματος, υπήρχε παρά τοις άρχαίοις μίρ'.ςτής χαλής άνατροψή^ οΰιν χαί ο ϊκνντιλιανος (ϊηίίϊΐ. I, |2·) λέγει, ο τι χωρίς ττς μουσιχής δεν ημπορεί τις νά ήναι χαλος γραμματιχός, πολλοί μάλλον ρήτωρ, 'ϊΙ·4- πορο'ιαιν αρα, προσθέττει, νά ουγγραγωσι χαί ποιήματα, οποιονδήποτε είδους, άνευ μουσι κής ; 'Ο "άπειρος τ 7)5 μουαιχτς ΐνομίζετο β άρδα- ρος. ' Οσον δε περί των δραμάτων αΰτων, -ε'γρά- ψετο η απαγγελία χαί εσιινθιτετο εις μοησιχά αη· Η Ε ' α 5 τα ϊδια, οία ίγράψοντο χαί οι τόνοι. Πριν αρχΐσωαι νά παίζωσι το δράμα βάτο, προε'παι- ζον μεραα όργανα, χαί μάλιςα αΰλοί συναρμο- νοΰντις πρνσγυίςατα μΐ την νλψ. Δια τοότο ο' Κιχίρων λίγεί (Αοβά. 4^α&β}(. IV·), οτι οί Εμπειροι μοίιΰίχνς ημπορούν να γνωρίζωσα> ί4- 'θυς ζ,πό τά πρώτα <τημεΐα τοϋ προαυλίου, αν επρεπε νά παραςαΐί το δράμα της 'Αντιόπης η 'Ανδρομάχης. Τα όργανα 'εϊηχοΧοΐΛουν εαειτα νν αυντροηεΰωαι τον υποχριτήν. 'Ο Κ^ντ«λία»05 λεγει μάλιςα , ότι εις των περιφημοτάτων ρη τόρων τοϋ χαιροΰ του είχε ν όπισθεν του μουσι- χόντινα, οςις ι'σθ' ότε τον παρέβαινε τον πρέ ποντα ρυθμον δια του οργάνου· Τοιουτοτρόπως ίχψωνει ενίοτε ο* Κ'.χίρων χαί ό 'Ρ όσχιος ('χαανΐ τά σχήματα. Παρά τοΪ5 'Ϋωμαΐοις δι-ηρεΐτο ΐν γένει ν, απαγγελία (^θεείίΐιηβΐίοη) μετ-αξυ δΰον~ ποχριτων, εξ ων ό μεν επρεπε ν άπογγέλλη , ό δί νά χάμνη τάς χειρονομίας. Δια τοίτο ό πε ρίφημος υποκριτής 'Ανδρόνιχος, ό'-ςις 'επαι- ζεν ό ίδιος (χατά την μαρτυρίαν το^ Λ.ι&(οβ χαί 'Ουαλ. Μαξ.) εις εν των δραμάτων του, ί- πίίδη ίδρ αγχνίασε διότι ϊπριπε νά ίχγωνησ·ή πολλάκις μεριχάς περιόδους, αϊ οτϊο ίαι νρεσαν είς τους Βιατάς χατά -πολλά, ίπαρρησίασιν αν τί τοϋ μουσιχοϋ ίνα δοΰλον, όςις επρεπε νά β. παγγέλλη τους ςι'χους, εν (ο ό ίδιος ί'χαμνε τά σχήματα. Ό Α,ουχιανός λέγει, οτι τοπάλαι μεν εχαμνεν ο απαγγέλλων υποχριτνς χαί τά σχή. ματ α , αλλ' επειδή χατά τήν χειρονομι'αν έμπο- διζιτο ή ελευθέρα αναπνοή χαί επομένως δεν ί- ^ί'νϊτο γ προφορά χαθως επρεπε , προαεδόθη υ ,δη εις τον ύτοχριτήν βοηθός τις , απαγγέλλω» ΰκΐρ αΰτοϋ, οΐ οποίοι όμως ομνότεροι ί ι ρ επί νά ψυλάττίύσι τον ψυθμόν. Ύά σχήματα εγρά- φοντο εν σημείοί5 (πάνω των ςίχων, τά όποια ό Βαοκριτ^ς επρεπε νά χάμνχ χατά ρυ&μον χαί νόμον, 'Ο Σίνεκας λέγει εις τάς επιςολάςτοα, οτι Βαυμάζειτις όταν βλΐπη, πώς «ν τ^ αχη- νή τό σχήμα ίνός έμπειρου ΰποχριτοϋ ίζίλνοΐ τη» όμιλίαν, χαί ΜνίναΖται ίΐτ.εΐν με αύιήν