— ( 334 ) λέζεις Τινάς' Ίσως κρέκει νά γραφ^ το κείμενου με σημε%ν χάσματος" „Φ ωκη εν λιμένι αποψοφουσα, καϊ κολΰκο· ,,ΰες ** έχουσα, χει μεριον." "Οκως αν ήν α», ζώων όνόμα- ■ΪΛ συμκερχίνω ότι εγραφοντο είίω. ΣΕΛ. 79^· ,,Και εάν χειμωνος ΒΟΡΕϊ'ΟΝΤΟΣ , ΒορραΟί* ιΐ7Τολιιψ<ς γεννάται κ. Τ. λ· Φαίνεται όΤι εναρεςιΐτοα εις την λέζιν βορεΰοντος, αν και αγνωςον ακόμη εις τ ους Λ ε· ξικογραφους. "ίσως είναι γραφικό ν αμάρτημα., άντι του Β0- ΡΕί'Οί "ΟίνΓΟΣ. ΠΕΡί κο'πΩν. ΣΕΛ. 8θ3. „"θΤι ίέ ή 'ΑΝΑ'ΡΤΗΣΙΣ ΚοιεΤ συμτίάΰεαιν „ Των νεύρων και φλί^ων, και εκ Των βουβών ων ΰηλον' τ\·/ : · ,,γέντων γάρ Των χ,άτω^εν, ενταύθα ΒΟΥΒΩ'ΝΩ\. '' 'Εκατα- \'χ€εν ο σοφές εκδότης, ότι εις τόκο ν Της τετάρτης λέξεως άρμ'ζει κλέον τό ΣΓΝΑ'ΡΤΗΣΙΣ · αλλά την τελευταίαν, αι> και άσυντακτον ολότελα με τά λοικά, Την άφ,ηκεν ούτως, καταφρονησας Την ίιορΰωσιν του Φουρλάνου, ,, ενταΰΰα ο! ,, βουί'ωνες". Π Λανίν ομως ότι ό φουρλάνος ε\α€ε Την αφορ· μην της διορθώσεως ατό την. δι πλην της λέξεως (βουβών) ε"· νοιαν · ηΤις σηκαίΐ/ει και τον τόκον (Γαλλ. Κβίηβ), ο*ου συναρμόζεται ο μηρός με τό ίσχίον, και τά συμβαίνοντα εις τον τοκον τούτον οιδήματα η άκοςηματα (ΙιαΒοηβ). Κατ αυ τήν, νοησας τό κρωτον κερϊ του τόκου (εις τον όκοϊον ανα φέρεται καϊ τό ενταύθα), έδιόρβωσε τό δεύτερον, ωςε νά (Γ>ι- μαίνΐή τά ακοςήματα. 'Η γραμματική λοικόν ασυνταξία τ»ΐί Κάνης γραφής μας αναγκάζει η την διόρύωσιν του Φοορλανον νά έεχ ! ίωμεν, η νά γράφωμεν, „ ενταύθα ΒΟΥΒΩΝοΛντΑΙ. " Και ταύτης Της διορθώσεως μάρτυρα, εχομεν τον 'ΐκκοκραΤ^ν (ΪΊίρι αοίν. §. 6, σί\. 4 1 7^ » Και £ ' ν τοίσι βουξωσιν ελκιι ,, την αχό τών υπερκείμενων υγρασιών ή άδήν άλλως, εϊ Ο 8 "· » γΡ· «λλ' ΐί) ττληΰος λάζοι, βουλώνονται και έιχκυ'ΐσκεται. ιί ΙίΕΡΪ ίΛΙ'ΓΓΩΝ. ΣΕΛ. 807· ,,Δίότί κύκλω κερικατουντες Ιλιγγιωσι, καί ετ> 53 μάλλον οσω άν έλάττω κΰκλον,καϊ 3α.ττον3έωσι, σφοδροτερον, ι, καν μετά κολλών ΚΑ Γ μόνοι, και ετ' άριςερά 3έηντεςμαλλον