— ( 288 ) — δος, ό*ον η μεν ' Ανδρομάχη τον Ίδιον ανδρα"Εκτορα είζ μά- χ*ΐν έζερχόμεναυ πασχίζει να τον καμί^α εις εΧεον , κ.αϊ να Τον εμπόδιση ατίο την ο ρ μην του, εκείνος δέ εΚιμενων ε!ς τον σκοπόντου έναγκαΧίζεται τον ψΐντου 'λςυάνακτα, και τω εύχεται όσα κ. α ι ο Αίας τω 'Ευριισάκψ 0 β , "Εχουσιν ακοΧου3ίαν τα χορικά με'Χη με τα. Κροηγοΰμε· να" διότι ο χορος φοβούμενοι ότι μεΧΧονσι να ςερη3ωσι τον αρχηγό ν των, και μη εχοντες αΧΧην άποςροφην, οδύρονται και εαυτους , και Τους γονείς τον Α'ίαντος. Δράμα γ'. Φοβούμενος ο Α'ίας μήπως οΐΣαΧα,μίνιοι Τον εμτίοδίσωσιν από τον σκοπόντου Κροσποιείται, οτι £κάμ$3η εις οικτον υπό των Χόγων της Ύεκμήσσης, και μετα€ουΧεΰεται- κα,ϊ δια να εΰρ% ευκαιρίαν να νράζ^ την αυτοχορίαν, ττΧαττίι, ότι εξέρχεται εις ερημίαν δια να καΒαρίση εαυτόν, κα\ να ίγκατορνζα εις Την γη ν το δωρηΒεν εις αυτόν παρά τοί"Ε κ- τορος ξίφος, το οποίον τον συνήργησεν εις τα αΐσχιςα. υπό σχεται κρός τούτοις κα\ να διαΧΧαγ^ μετά των 'ατρει&ων, και τον Χόγοντου βεβαιώνει διάτινος γνώμης του Κλίο-βοό- λοο παρωδημίνης, ΦίΧει ως μισήσων, κα) μίσει ως (ριΧησων. απ ο τούτους τους πΧαςούς του Α'ίαντος Χόγους απατη3είς β χορος άνατίτεροΰται, και ψαλλίί ώδας έμφαντικάς της χα- φας του. "Εξέρχεται Χοικον ο Α'ίας της σκηνης ε κ) τω είρημένο* δη3εν σκοπώ, κα\ εύ3ύς μεΤ οΧίγον ερχεται αγγεΧος, άγ· γέΧΧων, ότι β Τεύκρος ήΧ9εν ιίς το ςρατόπεδον, α'Χλ' ολί γον ΐΧειψεν αϊτό το νά Χι3ο€οΧη3^, συνεΧ3όντων "όΧων των "Ελλήνων κατ αύτοΰ παρωργισμένων δια τον Α'Ιαντα, κα) ότι ,μόΧις τους κατεπράύναν οΐ ςρατηγοϊ' ΰςερον ζητεί να 'ίδη τον Αίαντα δια να τον άγγείΧ^ την ηΐαρουσίαν του αδεΧψου τον. ι'ΧΧά το ση ε'ςά3η η Χύπ 9 του, αφ' οΰ Ϊμα3εν ότι Χεί- Ίίει' διότι είχε προςαγην από τον Τεΰκρον νά μη τον άφήση να ίκ-6) της σκηνηςτου πριν αυτός εΧ3η· ο! δε Σ,αΧαμίνιοι <τ«» άα0ΰνοϋσι / βε€α*οόνο»τΐς τον, ότι εκείνος μ4τεπε*β·3η,