— ( 533 ) — ΙΙριμίσσερος δί'φογγον συγκειμένων ε λ δύο συγγενεςάτων φωνηέντων, καθώς το ου, και πΧησιαζοιισάν ως εγγιςα είς τά αττλα φωνήεντα, και ηχούσαν άρα σχεδόν ούς ι' τεΧευ- τ αΤίον το α,ιι και ευ πάντοτε επροφεροντο από ποΧΧους ως αν και ον· ό -ίί "Αο·ης (Ηβββ) 3εωρε7 ταύτας τάς φωνάς τόσον άνα,ντιβρητούς, ωςε τάς γνωρίζει ανεζετάςως ως ορΟάς, κα,ϊ η£η προ ολίγου άνεφανη τις ενύερμος οπαδός του 'Ερασμου ως ΰπερασνιςης αυτων(ι). • * * Συγγενές με Την έζέτασιν ταυ Τη ν της προφοράς είναι και η του τροπου της κατά τόνους αναγνώσεως ε ζ ετασ ι ς , αν και αναγχ.αίως με εκείνον δεν συνέχεται" και προς ΤουΤο εί ναι διηρημενοι οι ΡαϋχΧιανοι και 'Ε ρασμιαναι παΧιν εις φα τρίας, κα6οτ< ϊ'ξ αμφοτέρων των φατριών άλλοι μεν προφε- ρουσι κατά τους το'νους, άΧΧοι δέ κατά τ ν, ν ποσότητα των συλλάβων. Την σήμερον η άναγνωσις γίνεται κοινώς εις Την εν τοίς σχοΧείοις διδασκαΧίαν, Ιν γένει μάΧιςχ του πε ζού Χογου κατά Τους τόνους (κα()ως ό Κ. ΐ,χημίδης (δεΗιηΐθι) (ΐς την ρηίίε'ΐσαν γραμματικην αναφέρει)' των δε ςίχων η αναγνωσις γίνεται κατά τό μέτρον, άρα κατά το ποσον, 'Η τευ 'Έννινίου (Ηβηηίηίπϊ) κ,αι 'ΐσαάκ. Ουοσσίου γνώμη ,,οτι πάςτόνος αντικείμενος εις τον χρόνον Των συ\Χα£ων, πρεπει νμ. 3εωρηται σφαΧερός " δεν εχει πΧε'ον ποΧΧούς οπαδούς' διότι οI περισσότεροι είναι σχεδόν σύμφωνοι, οΤι προφερον- Τες πρεπει νά ά/κοζΧέπωμεν κα\ είς τα δυο, και είς τον το· νου (ϊν)λαί^ κού είς τον χρόνον Των συΧΧα€ων, και οτι επί σης σφάΧΧουσι κα) οί κατά τους νέους "Ελλ^ναξ μαχφάς Τας τονιζομένας συΧΧα£άς προφεροντις , και ο! πααταν μα» κράν συΧΧαέην τονίζοντες (*). 'Αλλ' επειδή αΰτη νί του τονου (ι) Πχ^ά£ \ν»βη. «IIΙ-ϊΐΙβΓβΙ. Ζβϊΐιιη# ι8ι6. Γίβ. »»·.— [ΐ$* *«ΐ Λ.,'Ηρμ,. «χ. ι8ιδ. «α. 413·] Ο Δία να φβ'ραββν ίσον ίνίί'χβται βνντομ.»;, *« τχ-ίτης τη; γν-ήμ,η; ■ Κοίίίςι», 3χ5ίτοί*3ν ;ντα»βα "ν χωρίον λογού τινός του ε» Β' ·.ννη Π οοϊει . »-ρβς Κ. Στεπιβο (δίβϊη)· ,,Α(Ι »ΡΟ«ηΙιι» φίοιΐ «Ιΐίηβί, «ριοΓαη **<ίθΒ«β βι Ι ιϊ τϊγϊ Ι ηιϊ , Γβ(·η{ϊορ*· τβγο Ο γ 8« οϊ Ιί^υηΙ βιοηΜ , η «Β«Γί π>ίωιηί ροκη, ρΓοοηηΐίχίοηϊι ΜοβιιϊΟίβΑ »χ ιηαΐΐϊι εβη-