τοΰδα αντί τοΰ ρη * ι γΐ δη, χατα την χρησίν τοί 'Ηροδότου , οςίξ μεταχειρίζεται άδιαφόρως δτ και (αν , π. χ. οσορ δη (Α', 16θ, 6—Δ'. ι5ΐ, «5), χαί όσον ών (Α', 199 , ι8). Π«ί«ί πασα δυβχολία , όταν α'ναπληρωθ·/] νΐ ίλλίίψίς οίίτως, ως ύπα\αμ$άνω' μήτι γε ών τοΐσι αλλγ- λων «ο μαίοισι χρίωνται. Εϋρίσχομεν χαί αλλνβ μεγαλητέραν ελλίίφίκ του ρήματος χρασβαι είς άλλην περίοδον , όπου ο Ήροδοτος θ; ·.«£ νά £Λ·/}, ό'τ< οΐ "Ελληνες μετεχειρίζοντο τοπάλαι τα γράμματα τών Φοινίκων , πρώτα μβ^ν, τοβκ κ« α. παντίς χ^βνται φοίνιχες (Ε', 58, 6), ΟΤΓίρ ση μαίνει ,,πρώτα μι ν, γράμμασι τοΐαι αότοίαι έχριωντο , ταΐσ: χαί άπαντες χρεωνται Φοίνι κες." Ό χιίρ:οςΣ^ίΣ'^χαοίΐσίρος άπεβχορβ- κισε τ·/ΐν π^ον9ν)χην ενός χειρογράφου εύλογώτα- τα χα&ό νποσημίίωσιν τοΰ μεταγραφές. Ζ, 5ΐ , 6. Κ!/ρος 'ίωκόι» πασβν, πλη*» Αθηναίων, χατε<73/φατ5 . . . . '0 ΐχδότης προδαλλίί νάγρα- φη πλην 'Αθηνίων, ήγουν "Αθηνών χοινώς, και αυτή η ό'.όρ^ΐύΊΐς εΰριαχεται εν τη έχδόαει τοΰ Ρε'ίτζίου · ,ιτλ·/^ η άνάγνωσις των ^είρο^ραιρων ££να( , χρινω, η χαλλίςη , δίο'τί οΣΕλληνίς σι>}>- ^ρα^ίϊς εόφραδώς ειόνουσιν όνομάτι έθνους με ονομά τι χώρας , ως εΐρίακομεν τοιαύτα πολ λά παραδείγματα όχι μόνον εις τον ίδιον Ήρο'- δοτον , αλλα χαί £;'ς πολλόιίς άλλους συγγρα φείς , π· χ- ηαρ' Ήροδο'τω, μ·5χ?' μβν νυν φανί. «ης «πί Πβ?β/»ν, άντί απο' Πίρσίχής (Δ', 39» 7), ΧΟ£ Παρ" 'Ο μτίρψ (Όίνσ. δ , ε , 82) ΚυΛρον, φανίχην τε, χϋΐ Α/γ^πτΛυ; ε'παληδίϊς τ. Χ, κα ΐ παρα Αίωνι τω Κβσ«'ω (ΜΤΓ, 41) **' τη ν Τ8 Σι/χαν - πλη^ν των *ΑραίΑ>ν , ΚίρδλΒΪ'ϊ, *αί των Τυρέβν. Τοιαύτη υπάρχει χαί αυτή ή ψράσιζ ίν τη βιογραφία τον 'Ομηρου' κτιζβμ/νβι»ι τ>ι ν » Το'λιν, Σμύρνα* Ιδβτβ ·κ> ίνβμβ βηβίίίς 2) , αν τί τη δί πο*Χΐ! χτ «ήεΐαγ χτ. "Ο "Ηροδοτοί , τον οποίο# 3ι<ύροΰσι κοινώς α ί οϊς συγγραψία ν'Ιηκτότατον, ΐχει συχνάχις μι* γάλας έεινο'τητας ' το' υγος του } πλήρες άφιλο· τεχνίας, παριςάνει «ολιί πληδος άναχολοΐιθιών, ν-αλλαγών χαΐ ΐι/αλλαγών, ϊ« δί ταυτολογιών, το όττοΓα ααχνάχις μεν ΐ$ίλατ&09 οΐ ιχίότα: $ια αγάλματα τώυ μεταγραγέ'ην, ομίύς εις τα όμμα* τα τών Έλλψιςών, γνωριζόντων το νγος «ό του τοΰ συγγράφενς, παριςάνουσι μάλιςα είδος τι χάριτος χαΐ εύψραδείας. 'ΐδοιί φράβις τις , τ»}# οποίαν δί* ίνό-ησι χάνεις , χαί ηθίληίαν υά τηκ ζιορθώσωτιν, ίπϊι$·η περιέχει μιχρνν τινα ΰπαλ- λαγηυ , δία το όποιον $εν ΐνό-ηααν τήν χβθ'βιί- το αϋνταζιν. Α', »8δ, ι4· Ό Ήρόδοτοί ομιλεί περί της επί τον Ευφράτην πόλεως Άρδίρίχχω», ό που τα πλοιαρια επροαπέλαζον τρις χατ α σει ράν, χατατΧέοντα τόν ποταμόν' νυν οι ανχβ. μ,ίζωντιιι «.'*(? χης ίβ τη; 3«Χ«»»ης εις Βα "νλ-ϋνα, χα. -ιαίΓλΒοντες ε/ς τίν Κυβιηιη» κοταμίν , Τίίς « β/ς ττ?» αιίΐ7ίν κιομην ιτα^αγί'νανται. κ. τ. λ. ήγουν χατά λί- ξιν, χαΐ τώρα , οσΟί από ταύτης ττς θαλασσής ρβς απίρχωνται εις Βαβυλώνα, πλέοντες εις τόν Ευφράτην ποταμό ν, τρεις ψοραΐς έρχονται είς τψ !^ίαν χώμην, χτ· 'Η κυριωτερα δυσκολ/π αυνίςαται είς τούτο , οτί ό 'Ηρο'δοτος, χατο τη» 6ως τώρα παραδεγβε'ισαν Οιάςιξιν , φαίνεται λί γων ότι χατίπλεον τόν Εύφράτην από της Μβ- αογείου «ως είς την Βαβυλώνα, όπερ άτοπον, ίικτ- χολ/α, την οποίαν ηγνόουν πώς νά λΰσωνι κα τά τινα τρόπον όμοιαλφή. 'Ετε'ρα δί Ασχολία είναι, χαΟώς σημίιοΐ ό Σ&ϊγχαουαίρος, αΐΐτν, ότι λέγεται μεν χαταπλεΐν ποταμόν η χατβ πο- ταμόν , οϋχΐ δί χαταπλεΐν ες ποταμό ν, ίί ο χαί εξαιρείτνν πρόΒεαν ες. Ε?μαι πιπεισμίνός ότι δεν πρέπει τις νά μετα$άλη τι είς ταντην την φράα ν, χαΐ ότι πάντα εζχγοΰνται Καλώς δια μεταθίσεως δυο ναοςιγμών, ΐπειδη μόνη η διάςιζις είναι αγαλερά. 'Αναγινώαχω οίίτ'Λ' **"< »»» "» *«-