— ( 6 9 ) — ζεις' νά γράφεται όμως ή έξηγησις εις καΒαράν την νυν ϊν χρήσει *Ελλ»)ριχ.ιΐν γΧώσσαν, ΰιά νά συνεΒίζη ο μα.5ητη; χ,αϊ τάς Ελληνικά; Χεζεις > και νά γραφ% καθαρώς· "Οσαι Χοιπόν Χέζεις 'ΕλΧιιν/κ,αΐ είναι κα) τήν σήμερον εν χρήσει, να μη εζηγώνται δι αλλι^ Χέζεως δηΒεν συνωνύμου , ΰιά νά καταΧαμ€άνη ο μα3ητης την συγγινειαν τν,ς ομιλούμε νης γΧωσσης με Την άρχαίαν· ε. Να εζηγ^ ο μαΒητης α'<ρ εαιιτοΰ, κα) ν αΛον# ο δι- δασκαΧος, διά να βΧεπη αν προμεΧετα. και αν ήναι δυνα τόν να γράφη και μόνος την έζηγησιν , και νά τήν Βεο^ρ^ ο* διδάσκαΧος. Να εζηγη πρώτον τάς σημασίας Της Χέξεως, χα) νά Χέγη, έπι τίνος έκΧαμ.£ανεται εις ταύτην την εν νοιαν' και τοΰτο νά κάμν%, βοηΒοΰμενος από το λεζικόν τοΰ Κυρίου 'Ανθίμου Ταζη. 'ο διδάσκαΧος νά ήναι μόνον βοηΒός· κν.ϊ οδηγός" νά Χεγη όσας ΐςορίας, μυΒοΧογίας, αρ χαιολογίας άπαντήσια "ϊϊς τον Συγγραφέα* νά καμν% τον πα- ραλλνιλισμον τ αϊ ν ιδιωμάτων της παΧαιας μετά της νεωτέ ρας γΧ&σσης· και νά διορίζω τ/ πρέπει νά σημειώνω ο μα. Βητης ητρός χρησίντου, όταν μεΧΧνι νά συγγράψω· ς'. Να μη κατα€αρύνεται των νιων ο νους, βιαζομενος νά μανΒάνη συνεχώς από ςήΒους. πρέπει νά μεΧετα, καΐ νά νοίβ. και δια νά γυμνάζω το μνημονικό ν , άρκεΐ ν απο- ςη3ίζη γνώμας τινάς του Συγγραφέως, ιδίωμα της γΧώσ- σης, ίςορίαν , και τά τοιαύτα· διότι εκ τούτων εις τό εζης μέΧΧει νά ωφεΧη3$. ζ. ΓΓρίν άρχίτη νά διδάσΊίΐί Τον Συγγραφέα ό διδάσ- καΧος, πρέπει νά Χε'γχ την βιογραφίαν του, τόν χρόνον κ.α.5' όν ήκμασε, τον χαρακτήρα του, τάς περί τούτου κρίσει^κτ. η. Δεν πρέπει νά παρα€\έπεται εις ταϋτην την περίο- δον η λεγομένη τεχνοΧογία των μερών του Χιίγου, μάΧιςά συνεχώς αυτή εως τέΧους πρέπει νά εζακοΧουΒηΤαι. αρκεί ομως νά τεχνοΧογώντάι, δύο η τρία βήματα άνωμαΧα. δύο, η τρία ονόματα έτερόκΧιΤα κτ. καί όχι νά τεχνοΧογηται μα ταίως όλον το μάΒημα. 3 . Και τό Χεγόμενον μάΒημα πρέπει ία ήναι μέτριον, κα) άνάΧογον μι τάς δυνάμεις τοΰ μαΒητοϋ. και αν μέν% αργός, άς καταγίνεται εις άΧΧο τι π-εριεργότιρο», μάΧ/ςΛ είς Την Ιςορίαν της πατρίδας Το».