— ( «59 ) — Συνέχεια, τερ) της Εβ&λοΧατρΐΐας. Έΐδομεν ανωτέρω, οΤι κα) όσοι ήσαν 'αμοιροι της Μαι- σαϊχ-ης διδασκαλίας, και τί? Χριςιανικης, ίγνάρισαν ίκ- μιουργόν του παντός, είτε δια της κατά σννϊχειαν παρα δόσεως, ε'ίτε ι ίιά της καλλονής των κτισμάτων. Το γνω' ςο'ν του θ;ου, φα νερόν ε ς) ν έν αυτοίί' „'θ γαρ ®εός αΰτοίς ε'φανέρωσέν" λίγιι ο 3είος 'Απόςολος. 'Ανάγκη τιάρα να ιΐπωμεν και μερικώς ττίρι τν?ς ίιαφορα{ τ«ι> λατρειών. *Η λατρεία διαιρείται εις κυρίαν, χ.αΙ συμ€ολικην, *«· ρία είναι, όταν το λατρευόμενον νομίζεται θεός, ώς ο "Η λιος , η ί 'Ηρακλης' συμβολική όταν το λατρευόμενον παρα- ςήνεται ί' ετέρου τινός συμ€ίλου ως ο 'Η/3αχ.λίίί ί/α το» αγάλματος. *Η κυ^ία διαιρείται εις άπΧην, χα! μικτνν' α'πλη είναι, όταν ο' νους περιορίζεται εις την λατρείαν ενός μονού' ως όταν προσκννητα* ό ίλιος ως ήλιος. Μικτή είναι, οταν ο νοϋς αναφέρεται ίιά τν,ς προσκυνήσεις εις άλλο τι , κα$ώζ προσκυνείται ό "Απόλλων , σημαίνων τήν "Ηλιον· 'Η κυρία κα) ά -ϊΓλίϊ λατρεία, η «ναι ουσίας, ί) σνμ€ε· έηκότος. ή της ουσίας, η είναι πνευματική, η σωματική· Το" πνεύμα, η είναι υπέρτατο ν, η μέσον, η εσχατον. 'Χπέρ- τατον πνεύμα είναι ο δημιουργός, του οποίου η λατρεία είναι ψευδής, οταν αποδίδεται είς άλλον, παρά τον ενα καϊ μόνον, »ί όταν προσκυνείται εν είδωλω· Μέσον είναι 6 "Αγ γελος, είτε φωτβς > ε'ίτε σκότους, τους όποίΦυς οί Πλατω νικοί ώνομαζον δαίμονας · "Εσχατου πνεύμα εδόξα&ν οί ιο νικοί το' δαιμόνιον έκάςου, η των αποθανόντων τάς ^νχάς Των ' Αγγέλων του σκότους πρώτος είναι ό κατ εξοχήν Χί« γόμενος Χ,ατανας * η ©«ία γρα<φη μας διδάσκει τήν προτε- ραν αυτοΰ λαμπρότητα, και την μετά ταΰτα πτωσιντου δια την κακίαν του * οι 'Ε3νικο) όμως έδόζαζον δύω αρχάς * μίαν καλήν, κα\ μίαν κακήν, 'ϊδοΰ τΐ λέγει ό Ιΐλονταρ· χος περ\ "Ισιδος κα} 'Οσίριδος ,,&ιο *αΙ παμπάλαιος αΰτ*ι κατ ε ισ ιν ίκ θεολόγων κ.α.< Νομοθετών ε'ίζτε ποιητάς καϊ φιλοσοφους δόξα, την αρχήν άδε'σποτον έχουσα* την δε πί- Έ*ν Ιαχυραν καϊ δυσιξβλιιίτον β«* «V λόγνκ μόνον, ΐυδ»