χιςον άριθμον φιλομαθών μαθητών παρεπίδημων εις Π ίζαν, οΐ οποίοι οιίδ' αμέσως } οϋδ' εμμέσως ίνέ- γονχαι προαώπιχως εις αυτήν τ·/]ν παραςαβιν. Ο αυγγραηευς εσημείωσι την χρονολογίαν αΰνης ττ]5 βυγγραψχς άπό Πίζα», χαΆ' ότι 6*5 Π/ζαν .παροδί- χωςόιατρι,'&ύντήν έγραφε. Τοΰτο ό'^ως δίν σημαίνει οτι αί ενδημούντες εις Πίζαν μα&ηται τήν έσΰνθίζαν. Παράλογου δί «λ ίγχίι την ψεαδεπιγραγήν αν- τ)ν, χαθ' οτι την, προς ςηλίτευσιν τ ν ς χαχθη9ίί'«5 των υπερασπίζων της Κοραίχγς αισχρολογίας, έμ- παιχτιχνν άνάλυσιν του προς τους "Ελληνας λόγου των έκδοτων ταΰ λο^ί'αυ Έρμου ττν επονομά ζει άχρίτως απολογία ν Ελλήνων όπερ ίνός "Ελλγ,νος, ώα» να είχαν χρείαν οι "Ελλγ Γ νες, ή ίνας Ελλην να απολογηθούν προς δυο γαιι· ρ ιόντα ηνα αντιλϊζουνίΐςτάς ψλιιαρίας του έιίασχα'λοιι των. Δίίϊ να υπόθεση λοιπόν τ α/ας οτι νί εκπροσώπου των Ελλήνων αοριςζος γινομένη άνάλυσις τον προς του "Ελληνας λόγου των 'Ερμογράψων πιριο- ρίζεται προσωπικώς εις τούς ιίς Πίζαν ενίημοΰντας μαθητάς, πριπει εξ αναγχης βα υπόθεση ότι χαί ο προς τους Ελληνας λόγος τών 'Ερμο- γράψύν αποτείνεται $ίως χαί χατ' ΐζβιρίσιν προς αυτούς τους εις Πι'ζαν μαθητάς. Είδ* άλλως η α πολογία ήθιλεν ησθαι άσχετος, χαϊ τό συμπέρασ μα Κ οραϊχον. Ο' Συγγραφεύς αΰτοΰ τοΰ σναλντ «κβί ■παιγνίου, δία να αναίρεση τό ίζ αίτγς της ψευδεπίγραφης παραγόμενου άτοπον, δεν έπρόσ- μενε ττν άζογατιχην ομολογίαν τ'Ζν είςΠίζαν ϊα- τροςιλύσόφων μαθητών, άλλ' αμέσως τότε ε'ξέδωχίν εις Παρίσι το αοτο συγγραμματιονυπογράφας όνο· μας ι την 'έχΰοσιν προς έγγΰ-ηαιν της αληθείας. Μά ταιος αρα ήθελε νομιαθη ό χόπος της άποψατιχ?ς αϋτΫς ομολογίας των εις Πίζαν, -η ως αυτοί λέ γουν ένΠίσαις, μαθητευοντων Γρβίχωμ, αν άλ λως η σ/ολαςίλη αυτή πραξις δί» έγνωρίζετο £ν τούτω ωξ μία ιδιάζουσα χάρις προς τοιΐς ίχ,δότα; το" λογίου Ερμου πσραςηνουσα μέ ολψ την«νδϊ- χομίνην αθωότητα. *?«Τ01 ΤΙίβας τε χάριί Νόον νπό γΧναντά» ταυ ψροντίδΐ* Οί'Εχδο'ταί τοΰ προς του5 οΐ'Αΐίους λίγου '£λλ·/ί»ων. ίο Φενρ, ι8ι0. 9' Δ Η άχα§η IV τη ακαδημία του Δουβλίνου. «ΜΛ4ΗΜ«ΗνΜ ΑΝΑΚΡΕ'ΟΝΤΟ Σ ΑίΡΕΣίΣ ΝΕΟ 2 &» 'Λναχμίων χο9' ίιτί μνρσίνοιι τάχηαι, τϊφανον πΧίχαν χά&ητο · ο ·6' Άρης ίχίΓαίΐί: , οί ρίφαΧην εΒΐλξε χιιρί · ΐφόβι/β' ο *αΐϊ τό πρώτον, χεψοβημίνοΐ τ' έφευγε' (β θεοί γαρ ίκτόησε, χάρυ&όϊ Τΐ Χαμπρότητι, φοβερή τι 6αρόί αύγΐ).) ό 6' "Λρηε ίπίαγίν αντον ίχέεαβι μείΧίροιβι , φιλικώί τ' ΐχειτ' εειχε, Τί, λίγων , ψιλάρντα ψΐύγΐιι; ψιλέω αι γαρ μαΚιτα · 2ν 6έ, χαιίίων νριι-ε, χατάβαΧλΛ ταντα χειρών, αποδεις τά των γυναικών · μεΧεταν αε δίϊ μίγιΓα, κοΧΐμβί, μάχη! τ* αυτήν χιίάραν καταφρόνησα! τόι> "Ερωτα μή ίίωκ*, Μόνον &£ιον τό νιχαν · \Αρετή ν γάρ ΐΐβιν α9Χα τά μέγιτ' ίχαινοί, οΧβοι, τό αϊβαβμα τών απάντων. ΊΧαρόί δ' "Ερωε Χίγοντι χάριεν γεΧ&ν χροδηχεν, ίκάΧει τ' ' Ανακρέοντα · Άμε,Χε'ινβΐ δει μάΧιτα, φίλε χαί, Χόγων "Αρηο$, μεΧετη γάρ ί"' άρί?η βιότν τά τίρχν' ίχεσ9αι· ποΧίμ»! ίι' 4·' ™γήβαι, Μόνον αίμα %εϊ τον οινον Χιδάραν σε 6εΊ χομΐ£ειν , χοοτάφσιαί τ' άμψιβάΧΧειν γχυχιρόν βότρυν χροβήχα , 6ιάγειν τε βύν γυιαι&ί, μίϊύειν, ί'ραν, χορεύειν, ■