( 203-) Τ— φοκΧίους. Εις την αρχήν προ-άττει την Βιογραφίαν άυτοΰ, κα\ τα'ς Τραγωδίας του. Εξετάζει τήν Επιγραφην , χ.αι εγ κρίνει την ,,Αϊα,ς μα ι ν^με ν ο ς " συμφώναις μέ των νεω τέρων τάς γνώμας. Μεταβαίνει είζ την υΐτό3ισιν. 'Εμ€αί· νιι εις το πρώτον Δρΐ/χα.' το μεταφράζει κ ατά *ί/)»'λι«ι4·' ί ' ίΐ'ί το ·τΤί^ον · χαι τοϋτο το καμνιι εις ολα τα δράματα. Φέρει ομως αυτολίξϊ» τα ωραιότερα, κομμάτια, μάΧιςα τα γνωμ.ιχ.ά' Λα) ίί? αυτα {ΐΐιφερει τήν κρίσιν του, δείκνυαν ΐήν δΰναμιν του κομματιού εκείνου' κα3ως όταν ο "Αίας κα- Χ% τον ψντου Ευρυσάκην, και τον ασπάζεται τά ΤΐΧΐυ- ταΐα> ν) γυνή του Τεκμησσα υνο δέους φωνάζει. ,'ίΐ μοι ταλαιν Ευςυβακις ! αμίρΐ αοϊ βοα. ι+) ρ. ) ' » Τ / ,,Τι *0Γί μινοιιι^ί ; ΊΓΟΚ *βτ «I · ταλαίο «7» 'Ενταΰ5α ο' επιφέρει: ,ΊουΤοι οI δυο ςίχοι έκ· φραζουσι φυσικωτατα κάϊ εναργεςατα τήν αγωνίαν, χ,αΐ τον νερι του φο^β" μ>ί«ξ μητρός, ήτις εγίι·ωσκε τον άνδρα, τ ν; ς μαινόμενον. Το αναγκαιότεροι, έργον της ' α ναΧΰύ-εως ταύτας είναι αϊ παρατηρήσεις εις εκαςον δραμα' ταύτας πρέπει νά τάζ αναγινιίσκωσι συνεχώς, όσοι καταγίνονται $ίς την Ποιητι- * κήν ■, διότι είναι βι Κανόνες Της τέχνης* Πϊρϊ της "Ερμηνείας δεν ϊχομεν καμμίαν κρίσιν νά ίιτιφ έροιμεν' διότι το πόνημα, είναι γεγραμμένον εις γΧΰσ- σαν, ή όποΐα είναι ακόμη άκανόνιςος. Τοΰτο μόνον λέγα με ν, ότι φυΧάτΤΐι την σαφήνειαν , προάτην άρετήν της ερ μηνείας> μάΧιςα επειδή είναι εις Την γΧΰσσαν τβυ "Εθ νους, ήγουν καταΧηντήν , κα'ι κατά τους ποΧΧους, και υ πέρ τους ποΧΧοΰς. Δεύτερον, αποφεύγει τάς τρεΊς κακίας Του Χόγου, Βαρ€αρισμον, ήγουν τά Ιζένας Χεξιις κα5 ιδιώ ματα " τον 'ΐδιαιΤισμόν, ήγουν την πιπατημένην χυδαίο* Χογίαν " κα! τον 'λρχαϊσμόν. Είναι πόνημα. Χοικον φατος κα\ ημέρας άζιον' το ό* ττεΐον και εκδί&οται εχομΐνιας *»{ το κοινον δια το» Αογίον Ερμου. Ν ι