& τ·? επιςολή οον. Επειδή ρίπε κϋ'τ'ΐ ή δηα<ο- χρατία, ουχί ή τοί Μί£ί*θ£, θ£« άλλη τ£5 Τ'ΐί μεσημβρινής *Αμερικής εγουστ κόλεμον μι τας ήναμίνας επαρχίας της Άμεριχής > 3ελεις μι συγχωρέσει να σοι ειπώ , ότι η ίΐΐίςολτ) σου πρου- ξβνήαΐν αχραν 'εχπληζιν εις την δεοιχγρ7.ν χα-% εις τους Ι^χατο/κοβί· Μβΐ λέγεις < οτι ανισως ζερ· ξωμεν εϊς το ζήτημα σου, θί'λίίξ ροξ νυγχ&ρί· σει νά άδειάσωμίν τοϋτο, το μ-η ύπάρξαν ποτέ χτηαα των ηνωρη/ων επαρχιών νησι'ον. Συγχ®- ρητόν μοι, κύριε , ι/κ σοι ειπώ, οτι χυριΐυσαν· τ-ες μί βι'αν οπλών ττν Φερνανδίναν , απΐκτηυα- ρί» χ αϊ όλα, όσα είχον θ! ΐχθροίμας διχαιωμα- τα, Χβΐ ε<ρϋ λάζαμεν αί'τά μέχρι της σήμερον η μέρας με χίνδυνον της πίρίουσίβξ ημών χαΐ του αΐμαιος· Έπειδη τα σύνορα μεταξύ τών Φ λωρί δων χαΐ τών ι}ν!ύ^(ίϊΐ!»(» ιααρχίώ» δίΜρί'σδησο» ϊ·/| 27. '0<τ. ι "79 ^ ήμπορούμεν χατ' ου- έενα τρόπον νά έννοήσωμεν τΫν ε'μπεριπλοχήν ιας εις τα ένδον πρσγματά μας. 'Η ί'χπληξίς μας όμως είναι χάνψ περάσατερα, χαθότι-βλίπομεν,· οτι παρηγγέλ&ης προς τοΰτο από τήν διοι'χησιν έθνους , το όποιον ι αναμφιβόλως, βλέπει μετά χαράς τους μεσημορινούς άδελψούς του μαχόμε νους υπερ τνι5 ελεΐιΒερι'ας και άι/εϊαρτησίας , 'όν τροπον εμάχετο τό ίδιον προ 4° χρόνων· 'Εχ τοκ άλλου μέρους υπόσχεσαι να μή έγγίσης την περιουσίου των συμπατριωτών μας · όμως τις ε- %α>. ό -κριτής ι Αϊ τνωμέναι ττς Άμίριχής έπα ρ» χίαι δέν 'εχουσι δ'.χαιοδοσίαν τινά από τήν πη· γήν τον ποταμοΰ της άγ. Μαρίας 'έως τοΰ Ώ- χ,εανοΰ' χα: 5ΐν ημποροΰμιν να πιςεΰσΐϋμεν (και όταν αί &εωρησωμεν ίΰ; κύριον ~·ζύτης της ιιή- σου } ν οποία ούτε από την *Ισπανι'αν οΰτε από τους ιγχατοίχοης παρεχωρήθη ποτέ εις τ ας ν^νω· μίνας ε'παρχιας') , ό'ΐί εψερες μαζί σου §ιχαςή· ριον εχον δίχαιον προς λόσιν τούτου του ζηττ'- ί«ΒΤ05· Ο μονος νόμος υπέρ $ο5 Υπάρχει ο νό μο, ττ,ς β!ας, οςις αντι'χΐιται πάντοτε εις ο-ημα- χρατικην ^ιοΐχΥβ'.ν και εις ΰικαίονς χαι ό<ι:λοπρο- σίώποκ; νομούς. Τά αυτά ήμπορουμεν νό Καρα' τηρήσωμίν χαι περί τ υ . ς υ«ο?χ$ώ; σου πρό$ <ρΰ- λαζ'.ιι της περιουσίας τών έγκατοίκων , την οποίαν ημείς εχρατήσαμεν πάντοτε ώς ιερόν χαι άθιχτον. Μοτί προςάζεις , -Λσαν να ίι'μεία ΰπήχοοι τ'/]5 ύιοιχήαε<£ς σοιι, ν' άψίσ'Λμεν £?$ τη» Φίρανθ£- ναν όπι'σα: τό δημόσιον χτήμα , "όσον ευρήχαμεν έμ§άντες αιΐτοΰ· Τοΰτο τό ζήτημα είναι εναντίον τοί ΰημοσίοα Ο '.χαίον , το όπο":ον συγχωρεί εις τοιις ν,χητάς όλον τό χυριεηόμενον Βημόσιον χτή μα τοΰ ΐ/βροΖ, άνίσως^Ιν ϋιατα/βή άλλως πως. 'Ενεργεΐς εν ονόματι τοΰ βασιλέως ' Ια πανί ας, η ώς σύμμαχος του · 'Β.πειδή τάς ήνωμίνας επαρ χίας νομίζομεν α>9 το μόνον επί της οΐχ.οημίνη-ς ε'λεόθερον έθνος, ο εν ήμπορονμεν νά πιςεόσίΛ· μεν, ότι χατήντησεν ή§η νά άχρειωθή τόσον. Το ζήτημα σου είναι αόίχον χαι άδιχαιολόγητ οι» ενώπιον τοΰ χόσμου' χαί ανίσως άναγχασθώμε» νά ύποταχδώμεν , όλον τό όνειδος είναι έ£ι· χόν σου· Δο'ςμοι λοιπόν αύειαν, χύριεμου, νά σε παραχαλέσω νά βάλης ταύτας τάς παρατηρήσεις υπ" όψιν τοΰ προέδρου τών ήνωμίνων επαρχιών^ διά να ε'ϊετασΟη τοιαύτη αξιόλογος όπόθεσις μιτ' έπιςασίας χαΐ άχρι&είας. 'Ανεγνώσαμεν τόν λόγον της ενδοζότητός του χατά τήν εναρξιν της Συ νόδου , χαΐ εσυμπεράναμεν , ότι ή παλιτιχή χα- τάςασις ταύτης της δημοχρατι'ας παρεξηγή@η (ίς τας ψωμένας επαρχίας από τους πανούργους ε χθρούς μας. Αναντιρρήτως 'έχομεν τό δίχαιον του νά μας άχουσωσι, χαΐ 5έλω «χω τήν τιμήν *θ£ νά ςίΛίϋ εις τήν διοίχησίν σου όλα τα άναγ- χαΐα άποδειχτιχά. 'Εαν, εαας ουελθη ν τελευταία άπόψασις τοΰ Προί'δρου, δεν $ελή<χης νά άγή· σης τό πράγμα όπως 'έχνι τάνΰν, παρηγγέλΒη» »« «« (3ϊ$«ίώί!<ί, ότι ('χομεν παρά πολύ σί§ας