( 146 } — ' η * Αλκυονών ψωλίά, κυμασι φερόμενη 'Εμήνυεν άνάπαυσιν Τ άνορος Της 'Ορυύίας , Κ' ή ΧΧοη Του Ζέφυρου της κατ 'ίχνος προχωρούσα. ΐ.Ις την Αίγαίαν 3αΧασσα,ν εξεΤεινε το κράτος. — Κ ατ αυτόν τούτον τον καιρόν οΧ' οί λαοί του 'Αρ-)·ους Σ Της "ίου τά παράλια εςελλαν ςόλον ητΧηρη ΤερονΤων , /χ&χητων ανδρών κι άζιεραςων νέων 'Εκείνα. ά' ΰπασπίζετο οΧ' ή 'ΕΧΧας τα. πλοία. Υ'ρεσ·€εις £ από της πόλεως του αγέρωχου κείνου "ϋρωος ' Αγαμέμνονος επεμποντο ς τον τα-ρον Τον ιερόν του άοιέου Της 3αυμαςης Τρωαδος, Δι α. νά εορτασωσι την μνημην του μ αγώνας Φίράντες ύμνους προς αυτόν ΰ-ιτό τάς κυπαρίσσους. Έ.ίς τα τερπνά της <Γ ε€λεπε παράλια. η "ΐος Τ·/;ν Χαμπραν τα,υτην εορτών πασαν πενταετίαν.— Πατούν αυτήν την χρυσην γην αί πο£α€ρο\ παρθένοι Κι ορμωσιν εις τα ύασ ίϋΟΰς, κϊ άπ' χν6η τά γυμνονουν. Ο άέ χορός '-ό Ιερός με βήμΛΤα βραχέα., Κα! με βαύεΐαν σιωπών προβαίνει προς τον τάφον. Και μ' εσκυμ,μενην κεφαλήν η κάνηφορος κόρη Γκπεμπει προς τον ουρανό ν τ α€ρά της Χλονις <5ωρα. Τ ρ'ις γοερόν μεν ενηχεί ή «αραλία χώρα., Τρις ό' εις τα πέριξ βρεμονται και τά της λευκής φύλλα. Κα» με κραυγάς τους των νεκρών 3ιους επικαλούνται, ΓΙ ερικυκλοΰντας τάς (Τκιάς με ποταμούς πυρίνους. Τ'έλος εφα-νη η σκιά "Ομήρου' κ οί άερες Συμφωνάς ^ώυρίζονΤες ΰμνοΰν την ελευσίν του. Έ.ίς 6 άσος πλησιόχωρον γογγυζ" ή ΦιΧομιιΧη' 'Η Μέλισσα, (ρεύγει Την άρΰν Την παλαιάν βομ€ουσχ. Της Ιΐίυκνίί έ', ε'ις την κορυφην των υ4ηλ«ι/ ορέων, ' ΑκοΰονΤ εναφμόνιοι κολ ηρεμαΐίι ήχοι. — „ Ο «ίων ο που διαβαίνει. ,, Σ τον α,ίωνα που εμ€αίνει ,,'Ω πανίερος σκια! „ Εξυμνεί τά 3αυματα σ%υ , „"θσα ο Βεόπνςυςοςσου „ Νους. ε γι ν νησε ποΤε.