5 §. ΚΓ", «λ. 4*· }>0* τί 7"Ρ άλογος πίςις ί;- γα τοΰ ορθώς επιτυχής $εοΰ. " Προβάλλω »' α νάλωση τις , ,,ο'ύτε )>αρ εύλογος πίςις ίίχα του ό|ρ0ω$ «!ητυχι«ι θιοί.« · . §. ΚΕ'., σίλ. 44·) αληθείας δβ τω» Ιν βιίτο?5 πεπραμμενος . .. 'Αιηί ταύτης τις τελευταίας λεζεως, αναντιρρήτως παρεφθαρ- μενης, ο έχδότης τίθησι πεπραγμενω ν' 'όμως και ούτως δί» λύεται όλη >» σχοτίίΐ/ο'τνις ταύτης τνί ^ρα'σίως. Η' λέ£ις γ εγραμμίνος αντί νης λέξεως πεπραμμένος ήθελε δώση «ννοιαν «ιίχρινεςί. ραν , χαί τοιαύτη ύπτρχεν άναμφιβίλως ή 'έννοια τοΰ συγγραφέως. §. κζ', σίλ. 47· Η' φράσις άρχ^μ^'ΐ διά τούτων των λέξεων, προς γ ά ρ τ ό τή φι ίσε ι ο ρ χ ο ύ ν.... παρίςησι πολλήν σύγχυσα) χαί δυσ- χολίαν, και μεριχά μάλιςα ελλείμματα. Ο' χυ- ρ«ο$ Μαΐ'ο; ίδοχίμααε να τ' άναπληρώ σν), πληνο- μολογώ, οτι αί αναπληρώσεις το» δίν μ εΰχαρι- ςοΰσα. Έςο^α'σ&ην να προβάλω ό ίδιος άλλας, άλλα χαί αύται διν μ εύχαρίφμαν' αρα εύχαριςούμαι μόνον να προσκαλέσω ίχ νιου την προσοχών χαί ευςυίαν τοΰ, ίχδο'τοϋ περί ταϋτηιι τη» δειντν περίο- όον. φ. ΚΗ', σίλ. 49· 'Α*ιτϊ τοΰτο» παρα- σχευαζούσας, αϊ όποΐαι λέξεις ίν ταύτη τη οράσει μόνον εις τον 3ιόν ήμπορούσι ν' άναχθώοι, το οποίον ήθελε ίωση εννοιαν άτοπον, αναντιρρή τως πρεπει ν' άναγνώση τις πλούτ ον, χαΐ ιό ί- ηι&ε&αιω τοαιρ περισσοτερον } χαθότι ο /χδότης εις ν^ν μετάνρααίν του έχλατινίζα ταύτας 105 λέξεις οϋ'τωί* «Ι*ΐ-ϋ>«β ρβτβηίΜΓ ορββ, §. ΚΘ', σίλ. 5 α. „ Αΰτόν γαρ άορίςους φ<~. 6ους χαΐ επιθυμίας προσβάλλεις" ήγουν ρίπτεις σαυ - το» ίίς γόμους και επιθυμίας άπειρους. Ο' «δοτής διορθοΐ αύτήν αντί αυτόν, όμως αέτη ν> δι&ρβακπς είναι ήτοι περιττή η ανίκανος' μετά τοΰ ρήματος ιφοσίάλλίις τ συνταχτ«η τοΰ προσώπου τίθεται πάντοτε »Γς &οτιχγ,ν, ως ΐΰρι'οχβμ$ν πάμπολλα πα. ρα&είγματα παρά τοις άριςθίς"Ελλ·ησ< συγγραφεί/* σα> (Ιοι·~Α-ψοσθ. περί Στεφάνου, σελ. 322. 'Αν- ταρίύντ. Τόμ. Η', σίλ. 662, 689, 'Ρίϊ'σχ. Λκτ. τιμαχ. , 22, 12, Ταϋλωροο, χαΐ άλλα παραδείγ ματα παρα Αισχίνη ίαά. ^Γ3βοίΙ, } τόμ. Δ', σίλ. 1166 , ΡίίσχίΟί), 5} πρέπει νά Ικαναληρβη η πρό- θεσις προς προ του προσώπου. "Αρα πρέπει να γράφη ενταύθα ο Ιχδότηϊ αύτΫ·. 6. ΛΑ', σίλ. 53. Τό π ρ ο ς το υτοίξ ο- , , «3 ' >' μ οια μοι φαίνεται οτι εν ταύτη τη περιςααει η* θιλεν εΐναι έρθότερον να γράψη τις , τ« προς τού τους ομοια. §. ΛΒ', σίλ. 53. "Ωσπερ οίν το χο- ίον συγγινόμιν ο ν Είχάζω , οτ: ελ~ είπε ι τι κατόπιν ταύτη; της λέξεως , π. χ. τοΰ εμ βρύου, πλην } ειμή εάν οναγνάσητις, χάμιχϋν ελα- φράντινα ίιόρθωσιν, ούτως' ώσπίρ ουν το χορίαν (του) συγγενομενοα > ίννοων 'έξωθιν τν» ιδίαν λ(- ζαι εμβρύου. §. ΛΓ, σίλ. 55. Ταΐς δ' αυτών χρ'ή' σα ισι. Ύίνος ένεχεν αυτν) η αΐολ'χγ δοταν; 'Αλλ* ουτί υπάρχει { χαθώς ΰπο λαμ§άιχύ , 'Ελληναν αυ τή η λέζις' ό ε'χίότηςτ'/,νεχλατινίζει ιΐίϊΒιιβ· αρα χ ρ ή β $ α ι άνέγνω, χαί πρέπει νά γραφή ίν τω - Ε'λληναω χαμέ ν φ, πλην είμη προτιμήσοι τις χρείαις, τό όποιον ίσως ήθελείώαη έννοιανόρ* θωτέραν. §. ΛΕ', σελ. 5γ. 'Επί συμφέρον τ ι' προ κρίνω ν αναγνώσω, επί συ μφ έ ρ οντ ι εις μίαν μόνη) λέξιν. 'Εν τώ ίδίω παραγοάφω, ό ί\οάτ-ής έκαμεν εις την λέξιν αυτουργία, την οποί το εγίι ο χώδηξ } μετα&ολήντινα μη άναγχαίβν ως μοι φαίνεται, άφτχε δε τουναντίον , ολίγον τι χα- τωτερω, εν χώλον φράσεως , τό όποιον είναι, μοί αίνεται, πολλά εσφαλμενον, χαΐ ουτε (ξηγείται ιο τνι$ Αατχατ,ςτου μεταφράσεως" ΐπάρχει οι τβυτο' ,, χαί οίΐ έχάςω των μερών πρός ο ή φύ- σις χατεχέραοε (χατίοχιύασι ίσως) χρησΰαι τοις άνθρώποις, της φύσεως άλλου μν δεόμενον." Ο' χώίος Μό'Λ; ΐχλατιιίζει ως άχολουθω; ταύτας τάς τελευταίας λέξεις: ηβηαβ »1ϊ<|«>ι1 3 ιΐΐΐιιτ» αΐΐβοιιη 'βχϊςβαάιιιη βίΐ. Στοχάζομαι, οτι «ρέ πει ν' άναγνώση τις, „ ττς ψύσί'Λς άλλου μή δίο- με'νης ΛβίντΒ χιΐΐιίΐ βΐϊυιΐ βχΐςβαΐν. 'Ενταύθα «αόω τάς παρατηρήσεις μου, αί ό-