- ζ ΐ6θ - ο Τι το τοιούτον ήμων τ(ο λιπκο'ν σΰςη· μα δεν εβΧαπτε καμμίαν δύναμιν, καϊ οτι, 3εωρουμένης της 3εσεως των επαρ χιών μας, ήτον τό μονον συμφώνου με το συμφέρον αντων κα) της Χοιπης βο~ ρείου Εΰρωπης' όμως ήπατή3ιιμεν εξαί φνης ίΐ'ί ταυτιιν τιΐν £ικαίαν νιμοϊν ίλ- κΐίϋί διότι ΐή ΣεεΧανδία καί συν αυτ£ κα! η μητρόπολις εποΧεμη3ησαν κατα ξνράν τε καί £α'λα<Γ<ταν αίφνιδίως από ποΧΧά νερισσνίν ξίνι^ν δνναμ.ιν, και 6 ςόΧος εκυριεύ3η άττ αυΤην, ένωταπάμ- ποΧΧα Δανικα' κ.αι Νο ρβίγια καραβια »τα ό-ΒΌΪα επαναπαυόμενα εις τ?5 ϊί/^νΜ.ί τας άγκάΧας εμβαινον εις ολουζ τοιϊς Χιμε· ν ας, ίπιάνοντο και έγιναν ερμαιον ομου με οΧας τάς ι ν αυτοί ι; κ'ραγματείας, το κΐΐ/Ακλιον του έ'3νους· ΑυΤν) ή α/φνίίι0$; βχ ·9/ί(κ»ΐ προσβοΧη μΖςηνάγκα,σεν εΐςάν τίςασιν, έγκρι3ε Τσαν τταρρνίσία χ,αι α» «ο της μεγίςας δυνάμεις της ξ^^ας·,καί είί ακριβή συμμαχίαν μι την Γαλλία ν, (( ο'ιτοία μας ύπισχέ3η συμμαχικών βοή· 3ειαν· Ώ,'ς τόσον, δια ταύτας Της ιδίας βοη3είας επηυξή3ησαν τα /3α'/)νί μο ναρχίας μας χ&Ρ'ζ να α,ποΧαυσωμεν τον σκοπόν χ,ίως τίνος καιρόν προσεπηυξν$% μεν η αίΓφιίλιτια τί^ς μοναρχίας κατά ξν,- /ιάν, όμως εις Την 3άΧασσαν δεν έδυνή.· 3ημεν να κατορ3ωσωμεντί. κ'ν τουτο/5, &α τον συμβάντα και εξακοΧου3οΰντα πόΧεμον εσμικρΰν3η κατ οΧίγϋν η «ν ειρήνη άποκτη3εΐα~α εν'οαιμονία. και εΰ- κτημοσύνη κατ αυτάς τάς πηγάς, και τα εισοδήματα. της μοναρχίας εσμικρν· νοντο κατ άναΧογίαν των αυξακοντω» χρειωδων και ξ^οδων'ο ' «ζ/βλο^κτατοί πόροι του (3νους, ήγουν 4 3α.ΧασσοπΧω : ία και το ε'μ-πίριον διεκόπησαν , και τιΧο$ ΐταντ&ιν είσνίχ^ν) τοιούτον σνςΐίμα., οίον άνεμτίόδιζεν αφίσας τΓβίαν επιμιζίαν $ κοινωνίαυ κατά 3άΧασσαν μεταξύ ί· 3νων καί τόκων, και ίξάλϊΐψί και αυτ&υς του'ί τιΧευταίους σνιν3ηρας του κατα 3άΧασσαν εμπορίου μας, το οποίον ε ως τότε κατεπράύνεν ολίγον τι τά εκ τον VοΧεμου δεινά, χωρίς νά πΧησιάζωμέν τι βι'ί τον μεΧεΤωμενον σκοπον, ήγουν εις τη ν είρ^νην. „ Τούτων ούτως εχόντων, δυσκί\ως και μ.£ ιτολλιί 'εζο&α ν,μκόρει ή Δανία να ιτρομν)·3ευ% με ζωοτρο φι«{ τιίν Νορ- βιγίαν, κα! να" ςίλλ^ τν)ν ως ίίκο'ί α- ναιτουμΐνην εις τοΰτο το /3«σίΧί·ιον /3ο/'- 3ειαν. ι ύς τόσον, επεμεΧούμεΆα πάν τοτε να κατωρ3ώτωμεν μεταβολών τινα. εις τας σχεσεις τ^ί μοναρχίας προς τάς εξω δυνάμεις, και προς τοΰτο εφαίνετο V) ευκαιρία ουχί μακράν, διότι ποΧΧαϊ από. τας μεγαΧας μοναρχίας τν^ Ρ.ϋρω* π*Κ "έδειξαν εφεσιν προς συμβιβασμών. καϊ είρν^'^ν. η 03εν επροβάΧαμεν εις τήιι, μεγάΧ^ν Βριττανίαν ^ την μόνι/,ν δύνα~ μιν, με την οποίαν είχε ν ή Δανία πίΧε- μον, προβλήματα σιψφφαςικά περ"ι εί- ρνίνης,. συμπεραίναντες ότι τό πρόβΧν^ μά μας 3ε Χ ε ι εύρη αποδοχην και βονρ 3ειαν και εις τάς συμμάχους της μέγα- λ»5ί βριττανίας δυνάμεις. "Ομως, εις μά· τκν Ιχρημάτισαν οί αγώνες μας προς α« •Χοκαταςασι ν της είρηνης με την μεγα- Χην Βριττανίαν , επειδή βάσις πρωτίς^ ταύτης εζητεΐτο πάντοτε η παραχωρώ σις της Χορβιγίας είς την Σονηδίαν., ν} δι Σουηδία,'εχουσα τάς εΧπίδας της ο λ ας είς τους δυνατούς της συμμάχους, οί οτ «οΐοι διν 'ίπα,νον νά επις^ρίζωσι δημοτ σία. τό ζήτημα τούτου του βασιΧείον και Της μεγάΧνΑ Βριττανίας, 'ίδειχνε κα3 νψ,έρ^ν τους σκοπούς της φανερω· τιρον, ειας ου κατήντησι νά 2$ίζ\ί ΐνεργεία, εχΒρ_οπί3ίΐα,ν' .