( ΙΙί ) 'ίϊς κίραι ορφανοί) μητρός, εΧτίϊων ςερν/αϊσχι, κόπτουσι τάς πΧε'ζίύ'αςτων, /.α) πιν.ϋιμα, νορζύσιν · "Ανδρες δε μέ τούς γέροντας, γΐινχΐκες μι Πι: γραίας χΛαίουν , 3ρηνουσι, 3Χί€ονται, κόπτονται και ςινάζ '-νν. 'θ\ίγθι δε τίνες ροφοί, υν' ενύοζον χροςατην, ήσυχα ίύτρεπίζοντες ναούς δια τάς Μούσας , 'ίίς κεραυν04'Χν,τοι εύΰύς, τά εργατών αωίνουν , και με Την Χΰραν της ψυχίς την Χυτνρ εζηγονσιν- *Ω.ραν χοΧΧην εόίο κ εκε'ΐ ςρέφει τά δμματά του , πάντη εξατοροόμενος ο ΜουσαγεΤης Φοΐ&ς. 1Ι(5θς τον πατέρα Των 3εων τρεχει Χοιπον δρομαίως, και τί σημαίνουν οΧ' αυτά νά διδαχή σπουδάζει" Είν' εδική μου προςαγη > ο ϊεύς τον \εγη τοτε, νχ κατα€ωσιν εις Την γην κα\ Χάριτες και Μούσαι' Δι ν εα(ιυμεΊσαι τ:ως αύται εις την συνεΧευσίν μας ποΧΧάκις εμνημονευαν 'ένδοζον άΰεΧφην των , Ευρισκομένου προς καιρόν ΐίς γην Την ιδικών μας, . Την άύανάτην, την σεπτην ΣΟΦ1ΑΛ ΚΑΡΟΛΟΤΤΑΡί ·, Εναρετον, χρηςην , σοφην , βασιΧισσαν δικαίαν , εις τούς φιΧτάτους Άρεταννούς την είχα, διορίσει' Το ε'κΧαμπρόν της στααιον ενδόζοις ΤεΧειονει, βρα-ξευσε-ως Χοιπον καιρός έκρινα οτι εϊναι. Χαυτν,ν την έττι μεΧειαν 'έόωκα χ(ϊές έσπερας εις τας επιστη(ίίουςΤης φίΧας κιύ αδεΧφαςΤης' Ούεν αύται την σήμερον περι την μεσημ·€ρίαν με προ&υμίαν /.αι χαράν εις ταύτα ασχολούνται, Με τον χορον των αρετών, των άΧΧων αδε\φων της ίνα Την συνοδεΰσωσιν εως εδω ενδοζως, ΐυ έί 7 τρο πάντων τον 'Ερμην πεμ^ε 'ίνα μήνυση, τί δίκαια των κΧαυματα κατω να μετριάσουν. Τ·/,ν εττϊ γης βασίΧισσαν εις ουρανούς 3εαν Των εχουσιν οσοι :ί\αίαυσι διά -Την σΤε,ρησίν της. %-πειτα δε με τούς Χοιπούς, .ίτεούς Τούς αθανάτους ^ αι/οιξί τον Χαμπρου υαον ην Της ' Α&ανασίας· Ηξευρεις που ετάχθησαν ανέκαθεν νά μένουν ■ΤίΊΧφιαδαι οί κΧεινο), οΐ παΧαιοί μας φίΧοι, Ε-χει Χοιπον ετοίμασε τόπον, καύως αρμόζει εις της ΣΟΦΙΑΣ τον βαύμον, «,«» εις τάς χρετάςτ^ς.