— (. 375 ) — Γιββ 83υν8<»68 Ιιυηβίηβ βΓΓίηΙ 3 ΙβνοηΙιΐΓβ. „ Τούς ανύρωποος τούς αγρίους πΧανωμένους πανταχού^, 'Λα) ωδηγουν εις την μα,χην και εις την νί^νν ςρατεύματα ή δη νενιχ-ημενα υπ» Της άΰυμίας, η οταν ήνάγκαζον τούς άν- (ιρωκους να. φρίττωσι και νά βδεΧυττωνΤαι παν εΐέος τυραννίας. Ας αφησωμεν Χοίπον Τοις σημερινούς νομούέτας της φι- ΧοκάΧίας και φι ΧοΧογίας νά εμπερικΧείωσιν εις τον ςενον κν- κΧον το παν διά του μικροί ίιύτων διαζήτου, -/.χι ως άξιοι εφαμιΧΧοι Των ϊϊερωΧτων και ΑαμοΤων νά περιγεΧωσι μετά χαρείς αναιδούς τον"θμηρον , κ,αΐ τον ΤΙίνδαρον , και τούς Χοι- πους αειμνη~ους ανδρας, αφ' ών οί ζώ 'ϊΧοι ούτοι άπέχοντες τοσούτον μακράν κατά. τήν οίγχίνοιαν καί μεγαλοφυΐαν επρε- πε να. τους σε£ωνται χ,αι ουχί νά. τους ΰβρίζωσιν. 'ΑΧΧά κα"ι ουΤως, ημέΐς πάντοτε 3ίΧομεν 3 αυ μα. ζει τον παΤερα της IΧιαοος και τον &ΐή·£ζ7ον ποιητην, κα) 3εΧομεν όμοΧογεΤ δημοσίας άπειρους χάριτας εις τους ευφυείς κοά επιτηδείους των Κΐτΐα.ιδιυμένων (κείνων , ο'ίτινες νύκτα κάΐ ημέραν αγω νίζονται και κοπι&σι μετ ευγιν'οΰς ςα&ιρότητος , συνειςφέρον· τες εις Την αΰζησιν Της δοζης των τοιούτων μεγάλων άνδρων, κάι καίιςωντες, 'ίν όντως ε'ίπω, δημώδη Την φήμη ν αυτών. Ο Πίνδαρος οΧιγώτερον ευτυχής ων μέχρι Της σήμερον Κα ρα τον Ομηρο ν, επροςμενεν είςετι μίαν γαΧΧικην μετα- φρασιν (μ). 'ΑΧΧ' άραγε την εύρε τεΧευταΧον διά του κυρίου, Τουρλίτου ; τοΰτο εκαςος 3εΧει χ,ρίνει καΧΧιώτερον, άφ ού γνωρίσει Περισσότεροι τον συγγραφέα, κα\ μά(ίει ϊνΤεΧεςε- ρον, οποία είναι ή φύσις, και πόσον μεγάΧχι είσιν λ ! δυσ-τ κΰΧίαι τοιαύτης μεταφράσεως. 'ΟΧίγοι κοιητοΛ εύαυμάσύησαν τοσούτον, όσον β ΤΙίνδα· ' οΧίγοι {δειξαν πραγματικοί; τοσαύτην κΧίσιν προς Την ποιητιχ,ην, οσην εχ.ε'ίνος· ο πατήρ δέ αύτου ήτο μουσικοί περίφημος (και τοΰτο βέβαια ήτον οχι μονον οφελος , αλΧα *α< άζιιτης ενώπιον πΧη()ους τόσον ιίβΧυ ττρας/ι\ωμενοα είί Την μονσικην και ποιηΤικην) ' η δέ μηΤηρ , η ΤύυΧαχιφν η διδάσκαλος αΰτοΰ εις ταύτην την ωρχίαν τέχνην ήτον η Μυρ-, («) Λΐ!»* το»'τ>ν ίδ» :'νν5ο, "'.ι ίί·> μ!Γ3?»'ϊ0η, κχίω; ^ί'λομιν ίί»ί