— ( 155 ") — έζηγεΐ Τον φό$ον Της 'Ανδρομάχη; ηνωμένοι/ με Την μηΤρι- κην άπαΧότητχ, όταν ο "Εκτωρ ζητη νά έ£γη άνό τάς 3ό- ρας, και αυΤη τίΧησιαζει με βίαν είς αυτόν και του δεικνύει Το βρέφος 'Αςυανακΐχ είς τάς αγκαλας της τροφούτου' τ ου πατέρα με γλυκό χαμογεΧχσμα. βΧεητοντα το βρέφος' Τηυ μητέρα. ναρακαΧουσχν αυτόν ως σνζυγος, ως μηΤηρ, να μιίν% είς τον κΰργον, και υνοσχομένην ή ιδία. να χγρυτίνη τίρος υνερασ-κισίν του ·, με Κοσην ειίιτηδειοτητχ δεν Περιγραφεί τον ψ.4ον του ιδίου βρεαιους άπο την Χαμ·^ιν των οττΧων, όταν ο τίατηρ τΧησ'ιαζη νά το ένχγκα,Χισίιη, και το ά(ΐΆν βρέφος κΧαΐον, έτίιςρέφ^ το* πρόσωπον και το κρυπτεμ εις τάς άγκ α- Χας της τροφοΰτου; με ττοσην'3αυμχ<τιοτηΤχ δεν παριςχνεί Τον φόξον του Π ριάμου και της'Εκάβης, όταν χπο νά τιίχη βΧεττωιΤί Τον 'Αχιλλ^α τρέχοντα ως Χεοντχ προς Την πο Χ/ν, και τρο&κχΧόυν'τχ τ&ν "Έ,χ,τορα είς μάχην; τον δυςυχη γε- ρονταάκο το εν μέρος γνωρίσχντχ την μεΧΧουσ"α,ν δυςυχίαν νά σηκά·.'η· τάς χείρας εις τον ουρχνον, χνχςενχζοντα και κλαίον τα νά έμποδίζη τον ι}ον ν« μην ε£γη , άκο το αΧΧο μέρος Την μητέρα. 3ρηνουσΑν να δεικννη τους μαςούς είς τον ι^ον Της, επί ιτκοπο νά τον παρικινηση είς ευσιτΧαγχνίχν ; 'Αλλ' ο ποιηΤηςνχι μόνονεζωγρίφισε του (ρο€ο'ν Των <τε- €ασμίύ:ν ανδρών και τ οΰ άύίάου βρέφους , α'λλά κάϊ αυτών των μικρόψυχων και ψοταιτων' τον φόέοα τον- Τΐάριδος , όταν βΧε · Κΐί'Τον ΝίενεΧαον αρχηγό ν εις το 'ΚΧΧηνικον ςράτευμα , τον συγκρίνει μέ. μικροψυχόννίνα, ος τις βΧεΚων εις το δάσος οφιν, πεφο€ισ"μένος και -/'μιύανην έπιςρέφει την οί'οντου' ου- τα και ·■ ο Τΐ άρις βΧίπων τον ΜένίΧχον , κα'ταιτ εφο4ισμενος κρύπτεται μεταξύ των ςρατιωτων Του · με .Τους αυτούς χαφχκ- τ>ιρας ζωγραφίζει τον φο€ον Των Τρωαδιτων δια Την οργηυ του 'ΑχιΧΧ,έως , ο"ι τίνες τρέμοντες, φοζουμενοι διαιροννταιεϊς ϋυ & μέρη, και άλλοι τρέχουατι μέ βίαν προς την ποΧιν, άλ λοι ττρος τον Σκάμανδρου , και άλλοι ρίπτονται εις τον ποτ»- Ι' Λν ι ίιά νά άποφύγωσι του 3υμον του εχθρού των·, Μ; αύάνχτον και αμίμητου κάΧαμον ζωγραφίζει τους διαφόρους βαθμούς της Χύπης κχτχ τάς περιφανείς και τα. υχο- *·ι<μίνα , την Χύττην τον ιερέως δρόσου ηνωμενην μέ Το ίι· ΡΆΤίχ,ου σέ-ξα,ς και μέ την εΧτίδα του νά εΧευ^ερω<τη την £υ· ν&τερα,οταυ ναβαητιχζηται ήσυχος και πράος , χΧ^σιΊζει ε!ς