~ ( 5'4 ) — *αϊ αυτοί ενα όίςρον, ος Τις ως αγαύον δαιμόνιον τους έ'χισκί- κτεται ακο καιρόν εις καιρόν. 'Αλλ' οΰτ είς χαίΤαν χερίςασιν ούτε είς την ^ίλνισιν του άνθρωπου είναι Το να Ίκταται οΰτως εις τα υψκ της διανοίας · χρος ΤουΤο αχαιτοΰνται διαύέσεις τίνες σωματικά), ως καί Τί νες φυσικά! και η(ίικα\ χροσ€ολαί. Φαίνεται ότι το 'έαρ καϊ το 3ίρος άναχτουσιν ώς εχι το ■πλεΐζον το κυρ Της Μεγαλοφυίας' ή ^ερμότης τίΐς ατμοσφαί ρας συντρέχει είς> αυτο το αποτέλεσμα.' άλΧ' είναι αΧΧηι αν- ^ρωχοι, οΤτινες το. φύινοχωρον και τον χειμώνα μόνον γίνονται μεγαλοφυείς' η εττίρροια. αυτη των καιρών του χρονου είναι τοσούτον Ισχυρά, ωςΤε ττολλίί χοιηταλ δεν δύνανται να. γεν- νήσωσί τι εις άλλον καιρόν χαρα εις εκείνον του ο'ίςρου των' ΐτολλοι εξ αυτών χίχτουσιν εις κχταςασιν ομοίαν του ίδιω- <*> ί> < \ Λ» ,. Ρ τισμου οταν ο καιρός του οιςρου κερασί. "Οταν χροσ'εχωμεν ε'Ιςτι άντικείμινον, τότε δεν ΰχάρχει καριίί άχλως εγερσις θεληματική του νοός, Χρος αυτο το άν τικείμινον ' Αυτη δύναται να, είναι κατά Το μάλλον και ήτ τον ενδελεχές και ισχυρά' άλλα δια να, εγκεντρωβωσιν ολαι αϊ νοεραϊ δυνάμεις είς το αυτο άντικείμινον χρέχει, να εΐχω ουΤως, να. κλεισύωσιν αΐ Βυραι των εξωτερικών αίσύησεων και όλα ι αί νευρικοί δυνάμεις νά συνΤρέξωσιν μ εντασιν χρος τον εγκεφα,λον. Τούτο ομως δεν κρίμαται άχλως ά,χο τ^ν Βελησιν , αλλί είναι χρεία- συνδρομής και άλλων χεριςάσεων. "Εν αχό τά ισχυρότερα μέσα χρος εγερσιν Του οίςρου είναι η Μουσική ' μόλις άκοΰομεν τους μελωδικούς της Μουσικής ήχους, ή Της γλυκείας αρμονίας, κ,αΐ αμέσως ή Χροσοχη ημων εγείρεται, λ γινόμ^ύα ολοι ακοή ' το νευρικον σύςημα το νίζεται, νά εϊχω ούτως, εις τον τόνον τη ς Μουσικής, δέχεται χαι ακολουθεί τον βυίμόν' ο σφυγμός και η άναχνοη ταχν- νονται η βραδύνονται, κατά Την Βέλησιν τον Μουσικοί!" αν το ς μας εξουσιάζει, μας διαδίδει τά χάίη τον' και ε'νω ού τως ι{ μουσική μας μαγεύει, τάχερικυκλουντα ήμάίς αντικεί μενα αφανίζονται βαθμηδόν εμχροσίεν τ»ν οφθαλμών μας. Η φαντασία ημών μας μεταφέρει είς ευτυχιςέρα,ς οχίας, *<( διαγελωντα καί εύανίη λιζάδια., είς τά μΰρτινα δάση του έρωτος, η εις τά μεμ&γευμένα τον 'Λρμίδον χαλάτια' ά,λλί- Τε 'χάλιν μας υψονπ είς τάς κυανας του οΰρανοΰ χεδιαδχς,