ΕΡΜΗΣ ο ΛΟΓΙΟ Σ. ϊανίβ ιέ.£ΐζ\(ϊ ά. "* 6 >9 7 1813. (άκολΜ&Ιχ της τέχνης τοΰ λίγιιν, χαΐ γ^φαν.') Ε 'ιΤαιυϊ'ΐ'ται άπα τον 'Αλικαρα<τσε'α του Λυετίου >| χάρις. Η άρϊΤ« αυτίι] του Χογου είναι μεγαΧ^τέρα από όΧαί τάς άΧΧας, και 3αυμασιωτάτη' να ί^ηγη^ όμως ίίυαι αδύνα τον· Η 1 α'ΐσόησις του καΧοΰ είναι έμφυτος, τεΧειοποιε'ΐται δε με τχ)υ συνεχή μελετών και άσκησιν. Καίε!? και ι'ιϊι&)- τνις κ,αΐ τεχνίτης αΐσύάνεται τι^υ ωραιο'τ>ΐτα των τεχνητών" αΧΧά δυσκοΧωτατον είναι κα) εις αυτόν του ίίΐυοτατου ρή τορα να ■)ιαραςήση με Χογον, τ) πραγμα προξενεί ταύτη» την ωραιότητα. Αίσίανομεύα των καΧων σωμάτων την ω- ραν, της κινήσεως των μεΧων,και της πΧοκης των φθόγγων την ευαρμοςίαν' Τνί» ταζιν κα) ευρυΒμίαν της συμμετρία; των χρόνων" ίνι Χογω , του καιρόν, κα\ το μέτρου παν τός Χόγου και πραγματοζ' ολ' αυτά η α'ίσόησις μας τα διδάσκει, και οχι ό προφορικός Χόγος' και διά τοΰτο, κα· ίαΐς οΐ μουσικοί παραγγέΧΧουσιν εις όσους 3ίΧουν να δια κρίνουν την αρμονίαν , νά συνετίζουν την ,ακοην , καϊ άλλο *·ρι~ήριον άκρι€εςερον τΐα$ αυτήν νά μή ζητωσιν' οΰτω καϊ ο ΑΧικαρνασσεύς συμ€ουΧιυει του'ς άναγινωσκοντας τον Αυσίαν, καϊ £εΧοντας νά διακρίνωσι τάς χάριτάςτον, νά γυμνάζουν την α'ίσίησιν με την ποΧυχρόνιον τρι€ν,ν καϊ μεΧετην. Τ>ϊν χάριν του Λυσ/ου επαινεί καϊ ό κριτικώίάτος Φώ τιος· ,,Το δΐ της ερμηνείας αύτοΰ κάΧΧος ου παντός εςιν αί- σίάνεσάαι' και γαρ δοκει μεν άπΧως και ως έτυχε σνγ- κιΐσύαι, εις ΰπερ€οΧην δε κόσμου κατεσκεύαςαι". Τοίί χαρακτήρας η χάρις, Χ'εγει ο ΜαρμόντεΧος, υ- φ'ςαται εις την ΐϋςομίαν, ευκαμ-^ίαν, και ποικιΧίαν των κλήσεων τον, καϊ εις τήν φυσικην και ευκολον μετά€ασιν ανό τι}ν μίαν εις την άΧΧην. 3εΧ°ις νά τό καταλα'^ς κα- λ«; (φάρμοσαν' εις την ποίησιν, ο,τι ειπι δια την ζωγρα·