( 79» > — Μίτ' αυΤην την ναραπί/ΉΟ"·" *>ι·χι φανερον, ότι εδω, επειδή γνωρίζομεν την συνέπειαν του θεωρήματος, είτε είναι βεξαία., ε'ίτε όχι, δια τούτο ημπορώ ν αΛολουδ^'ιτω εις την άπόαει'ζιν η την συνΰεσιν, η την αναλυσιν' άλλα και αν η συνετισμένη σΰνόεσις, χωρίς την «'ς αριθ. 23 συ»δκ)*·»)ΐ» καΐ τροττοτΌΐ^σιν , ημπορούσε νά μας φερ^είςτο ζητουμενον, τού το , Βεωροΰντες το πράγμα γενικώς , η&ελεν ακολουθήσει ως ικταυτομάτου, και ως να μην ε'ίχαμιν ωρισμένον σκοπόν' δια τί π αρ. χ· ϊίς τόι> αριθ. 19 άρχίσαμεν απο Την εκεί σημειω- μένην κατασκευήν και οχ» αττο μίαν άλλ^υ; άναμ,φιέόλ&ι; ίΐΤϊΐίνΐ το πράγμα ν,τον εύκολοι/, μ.ί ολον Τούτο η κατασκευή αΰτη δεν εύεμελιόνετο είς τίποτε' τούτο φαίνεται καύαρω- τερα , όταν τα πραγμ&τα είναι πλέον περιπλεγμένα. "Επειτα η δυσκολία αυτη δεν ΰπηρχεν είς του αριθ. 19» επειδή εκεί δεν ε'ίχαμεν προςδιωρισμένον σκοπον , μητε απο βλέπαμε» είς προωρισμενον συναγόμενο ν. 'Εκ των είρημένων επεται, ότι εις την παροΰσαν πιοί- ΚΤωσιν η άνάλυσις είναι η εφευρετική μείοδος, επειδή εχει εν ςαύερόν σημείον απ όπου αρχίζει, και προχωρεί με περισ-τ σιτέραυ βεβαιότητα (ίδ. Βρετ. Β ι^λ. Τ. 5ς, σίλ. 419 —' 425) · ως τ 1 ·σον πρέπει νά όμολογήσωμεν, ότι συχνάκις καί α! προηγουμεναι κατασκευαι απαιτούν ψηλαφήσεις, και μας σύρουν είς περιπλεγμένους δρομους· Π ερ ι Χ ης εφευρετικής μεό ό δ ο υ είς τ ά τι ρο- 4>λιΐματα. ΐν. "Οταν δεν- ί χω μεν ώρισμίνυ σκοπόν, 26. 'Ομπ'ως η μπορούμε ν ν ανακα\ύ·\.ωμ.εν και εν πρό σημα χωρίς να το ζητουμεν · είς το 2. σχ. παρ. χ·, όπου μονιν Την ΑΒΖ γωνίαν ΰπο 6εΤομεν γραμμενην, αν τ ραγίζω , δίχως να ηζεΰρω διατι , Την ΒΚ κάίετον ιπ'ι Της ΒΖ είς το ση μείου Β , επειτα την ΔΚ κάόετον είς το μέσον της ΑΒ, πα- ρατηρα , ότι αύται αί γραμμαι πρέπει νά συμπέσουν εις ίΐ* σημιίον 'το Κ , το οποίον άπίχον δια την κατασκιυην επίσης απο το Α και Β , αν γράψω με ήμιδιάμετρον Την ΚΒ Ινα κυ· κ\ον, 3έλει περάσει άπο το Α κα'ι Β, και 4 Β ζ θέλει είναι εφαπτομένη, επομένως και η γωνία ΑΒΖ θέλει μετρείται άπο το I ΑΗΒ * άλλα κάϋί γοβνία ΑΕΒ ίγγεγριμμίνη εις ?ί