~(5)~ ία του αλιιίινοΰ *.αΧου Χερ) Τνΐν Χοίησιν, και τούτο να ζ»). τ>)σωσΊ να μιμώνται' δεν κάμνουσιν οΐ ςίχοι τον χοιητην , ούτε α! φράσεις α'ι ο/Αερικάι, α'λΧ' ο' καλώς χλασμένος μϋ- ίο{,ν} σοφκ· οικονομία, αναλογας λέζις, >ΐ οικεία κα) ζων- ταν ιί Χαράςασις των χαΑών κα! εσωτερικών αΐσόημάτων, και τα τοκ*ΰτα' αυτα' είναι τα καλα, τά ο'*οΐα χ ρ έπε ι ν ά- Χανΰίζωμεν αχό Τούζ Χαιλαιούς χοιητας. ,,Η' 'Ελλάί οΛ ίΤν' άχ'εκείνα τά κλίματα, ε!ς τά όχοΐα. ο! άνίρωχοι γνωρίζουσι δύο μίνας μετα€ολάς, τον εαροςι καΐ Του βέρους, και όχου χριίαν εχουσι ν άνοί'ζωσι μόνον την χεΐρα, δια να δεχίωσι τα έαϊρα τν,ς φύσεως" ν) μεταβολή καί των τεσσάρων καιρών του χρόνου εκαμνε συνήθεις τους Ελληνας εις οΧας τας άηδίας και ίναντιοτ^τας αυτών , κα) ενέχνεε τοιουτοτρόπως εϊς τάς ^υχαςτων διαφόρους εντυπώ σεις και αισθήματα, τα όχοία ςερούνται οι κάτοικοι των μονοτίνων κλιμάτων, και συντίίνουσιν οίς άκόνη των αι σθημάτων Του νοος' ο Ε'λλιιν ουτϊ άχό καΰμα. ύχερ€ολικόν χαυνούμενος, ούτε αχό κρΰος Σκυίικον χήζων, εγνώριζε κα) τάς δύο άνΤικειμένας διαθέσεις του σώματος, και η· σίάνετα σφαδροτέρχς αυτών ε χ. διάδοχης τας χροσ^ολάς ' ΐχομε'νως ούδε μίαν φοράν του χρόνου Χαρε\ΰοντο αΐ δυνά~ μ.ίΐς αυ'του α! Του νοιΐν και αίσύανεσόαι· Η' εκ φύσεως αφορία τ~,ς γν,ς κατεςαινεν αύτόν φιλαχο- νον, κα) οΰτως ήρέΑιζε τον εφευρετικόντου νουν' έχειδη Χροσέτι εις τάς αρχάς ήσαν χολυειδώς διηθημένοι εις χεδιά- δας, ί'ρη, κα) χοταμούς, διάφοροι αύτων φυλά! ι μικρά) καί μεγάλαι έσύςαινον διαφόρους κοινότητας, α'ίτινες χολ- λακις αχό συμφέροντα εναντία χωριζομεναι, κα) χολλακις άχό μεγαλοφροσυνών εάνικην Χαροξυνάμενα.ι, συνεχώς ε- ςασίαζον χολεμοΰσαι άλληλας, και άγωνιζύμεναι ανέ- χτυσσον τα'ς δυνάμ.ειςτων, και τό εφευρετικό» του ναός των ηκόνων. Αυτός 6 χρώΐμος χωρισμός της Ελλάδος εις διαφόρους φυλάς εςά.9η χολλά ωφέλιμος είς αυτήν" διότι αυτός έχρη- μ.ατισε το μέγα έμχόδιον του νά ανιγερόή και μεταξύ αυ τών τύραννος, κα$ώς είς τάς αχερα'ντους νεόιάία,ς τ ,7 ς Α'- &ίας, και νά ύχοτάζνι ολον το ί'ίνος εις δοαλείαν σωμαΐικην κα) του νοοί*