—■ ( 482 ) — χ,αΐ τ//» κικϊυνίύίΐ νκ κρημνισ^ ·, κα! νά τΤίσΊΛ έιο- Χου. ΙΙΧην αςεξετάσωμενκαΐ ήμεΐς το , πόσαι κυριωτεραι γνα· μαι κυριευουν Την σήμερον εις τοΰτο' αυτη η εζετασις 3ιΧιι μας χρησιμεύσει πάραποΧύ. ά. "ΑΧΧοι Χαμ€ανουν ως βάσιν την γΧωσσαν την ε()νικην οχι κατά την 'ιννοιαν του Κούρίχ,α, ίίλ'λά καύώς πρέπει νά εκλαμβάνεται ε'ις η μα ς τήν σήμερον, ο/,\· τήν γ\ιΖσσαν, η ίττοία. ευρίσκεται χ.αϊ εσώίη απο τοό; παλαιούς καιρούς εις τά ςόματα οΧου του σημερινού Ελλά νικου κοσμου' κρίνουν έε και αύτο\ αναγκαίαν τήν εκΧ^γφ των λίξϊων, πΧουτον γνώσεων κ. Τ. Χ. ■ εις αυτούς άναγον- ται οί την Χεγομένην ΑίοΧο&ωρικήν προκρίνονΤες' καί αύτζν ο άρώμος ύ£ν είναι μικρός, οΰτε η ταιοείατων , οσην έ'χοιιν, ευκαταφρόνητος" β'. "ΑΧΧοι γνωρίζοντες ως κανόνα της γΧ&σ- σης τήν παΧαιάν 'Αττικην, προσπα.(ίοΰν, οσον δύνανται, ν« υ^-όνουν την φράσιν των (κάίΐώς Χεγουν) εις εκείνη ' ΐίς αύτην ανήκει η Της 'ΕχκλίίσίαΙς φράσις, η των ,Η γεμόνων , τίνων ευγενών , και ποΧΧων άιάάσκαΧων, οσοιν ή προκοπή συνίςαται εις μίνην Την 'ΕΧΧηνικην, καίικί παρεέίύετο μέχρι του$ε, και εις .τά μαθήματα εν γεϊΐι, βσα η τταΧαιά. κατάςασις των σχοΧείων είίδασκεν. Α"· το ι οΧοι (το Χεγομεν είΧικρινως ως ομίΧοΰντες Ιςορικωζ) , χρεαιςουν αυτήν την π ε ρ) γΧωσσης δο'ζαν των εις τούς παΧα^ί ύιύασκαλους, οι οποίοι, καύως είπα μεν, ε φρονούσαν , ο π «'? μονην την σπουέην της παΧαιας'ΕΛΧηνικης, μαΧιςατης ΑΤ· τικης, είναι σοφία και μοώησις κ.τ.' αυτήν ώνομασαν και μ ι £ 4ά ρ €α ρ ο ν (ένιλ. μίκτήν από την 'Αττικην κα'ι Την τωρινή ) την βάρβαρο ν !) , _ η, κόώώς ο Ευγένιος, μιξοσόΧο ικον' Μί άοτην Την εννοιαν μεταχειρίζεται και ο Κοδρικας (αν κα) ή/'Λ' ψ* εις ύπεράσπισιν τ%ς τωρινής γΧώσσης του εύνους) |ζ £ ^' Χη ν ί ζ ε ι ν (δηΧ. κατ α τον παΧαιόν της ' Αττικής ΐάπον μ'· ταζάΧΧειν) τα. χυ&α'ΐα, Την γΧωσσαν, η όχοία. σώζετε εις τά ςοματα του εύνους' οιά τοΰτο και ό Ευγένιος Χεγε'" ,,'Εκσυρικτέον τά χυύαϊςι (ίΐς την ζωσανοηΧ. γΧωσσαν τ« {6ν*$ φιλοσοφείν επ&γγεΧΧόμβνα βι€Χιαοάρια , της 'Ε ΧΧαοος φ®· νης {της παΧαιας 'ΆτΤικης, εις την οποίαν εγραψε και αρ^ί τήν Αογικηντου), ως οίον τι, επιμεΧουμένους, ης ανευονβί των πάΧαι πεφιΧ'όσοφηκότων ες)ν απονασύαι.' 1 Εις αυτήν υΐλλ«- Λίς ίκ συνη(ιιίας καταφεύγουν ως εις ΐιράν άγκυρα ν, η λΗ-