18$ ιςοκρατους πανηγυρικός, «λλ^- #<ς£, Ιχδοθίίς επιμελώς χοτά ταξ χαλλΐςας ί'χ- δόοεις , //ίτο αναλιίτείύς ι ν (Ιο ε ι υποθέσεων, βχολίω» ΐςοριχώυ , χριτιχών χα< γραμμχχιχών, χβϊ πίναχος ιών πλέον άξιων αημειώσεως λέξεων χοί' «ρρβσίων, ΰπο Έ· Π. Μ. Λο^χίδΐλλοιι. Έ» Παρισ/θί5, 1817· *<$ 12-οκ 264 βί ^· Τψη 3 γρανχ· 5θ ΐχοτος. (άρθρον χορίου Λέτσων ν ου) ""Αν χβί τα ςοίχϊίΟΰ'ίη βι&λία δέν άνήχουσιν εις ταύτην τ η κ Ε<ρν]ρίρί'ία προς «ρίυνα», ο ρ ω 9 Λρίνομεν είλογον νά χάμωμεν εξαίρεσιν τούτη; τ*5 εχδόσεως ιού Παι^ορίχοί του 'ΐσοχράτο^ς, χβθο άξιας δ ιά πολλά αίτια της περιΐργεία 5 τώκ πεπαιδευμένων 'Αναγνώςων. 'Ο Παιι^οριχος τω» 'Αθηνών, σύγγραμμα , το' ίττοΐοκ οί άρχαΐοι I- θεώρουν τον έντελέςατον πάντων τών λίγων του Ισοχράτοΐί5 } η τον άξιος να παραδίδηται ί/ς τά σχολεία , χαΓ όριοίΐ μΐ τον περί ςεγάνου λόγον τοΰ Δημοσθένους νά ΰπάρχη εις τους νιους μα- Βητάς, μεμυημένους ήδη εις τάς ωραιότητας ττς 'Ελλ,-^ίχη; διαλέχτου , τιίποξ ίίί)»λωττίας χαί χαδαροτν,τοϊ 5 χα' ταμείον ετησίων περί τνς ι^ορίας τηί 'Ελλάδο;. Αϊ πλήρεις ε'χδόσεις των συγγραμμάτων τοο "ίσοχρατοοί ίϊϊ/ ήμποροΰαι νά οο θώσιν εις τάς χείρας των νέων, χαθό πολύτομοι χαί πολύτι μοι- 'Ο Σ. Φ. Ναδα«ια·ϊ}λ Μωρός εξέδωχε μέν τον Π ανηγυριχόν τοΰ 'ίσοχρβτοιις χατ' ίδι'αν, πλνν παρεχτός ότι αυτη η έχδοσις είναι σπανία, ία αξιόλογα αύτης σχόλια άποθλεπουσι μάλλον ίις το ίςοριχόν, καρέ- εις το φιλ-Λογιχόν, χαί επομένως παρεχίυαιν ολίγην βοηθειαν χαί εις τοιίί προ&ε&ηχότας ήδη χατά την σπουδην της *Ελληϊίχν;5. Δίο τοΰτο ό χηριος Αογχε&ίλ- λ η ξ" επιμεληθείς εις το'ϊτου τοΰ άξιολόγαυ λό γου νίαν 'εχδοσιν, εχαμεν έχδοιΙλιυσιν ούχ ό λί γην, χαί δύσχολιν ντον ιά χαταΘάλη Βίς το;οΰ- τον είδος· πονήματος περισσοτέραν έπιμέλειαν } προαο/ην , χαΐ 'ν τάυχω να δείξει περισσοτέραν χρίν.ν χαί πελυμάθειαν, ίν ινΐ λογω, νά ίπαυ'- Χ'ή άσψαΧίςερον σχοπ 'ν ώψελιμωτατον. "Εχαμε βχλογΫν τ-, ΰ χΐιμ'ένου τη; ΐχδόσεως τον Μώ- ρίυ ζγ. ϊ'λθ 4 εν Λϋψ α ι8θ4), Χ'^ρΐς νά πα- ραυελτ,ση όσας βοηθείας ημπορεί νά τω %<ψ»{· γήση η Βαυμάσιος εντελνς 'χ^οσις τοΰ χορίου Α· Κ ο ρ α η. 'Αρχεΐ νά ιίπώμεν, ότι τό χείμε- νόν του είναι πολλά διωρβωμένον, διηρημένον εις παραγράφους με σύντομον υκόθισιν' χαθινός Βειχνύουααν το εμπεριεχόμενο ν χαΐ παριςωααν ίν περιληφει τά πράγματα χαί τάς ίδεας, ϊο σχόλια, με τά όποια ό χΰριος Αογχεθίλλης £- ψοίΐασε το χείμενον , δύνανται νά άναχθύσιν εις δύο τάξεις, χαϊ τά μέν μετε^ράαΟησαν η ΐρανί- σθησαν χατα λϊξιν από τά σχόλια τοΰ Μώρου η. χυρι'ου Κοραή, τά ίέ εΐναι αύτοϋ τοΰ ιδίου, Έ,ίς ταύτα τα τελευταία ανακρίνει πολυμαθως ό σας παρατηρήσεις χαϊ υποσημειώσεις των δύο- σορών προχατόχων του δΐν εχραεν ε'ύλογιν νά παραδεχθη, η ε'ξηγεΐ ίςοριχώς όσα χατά την βυ'τοΰ γνώμην ε'χεΐνοι παρηαέλησαν η δΐν εξή γησαν άποχρωντως προς παιδιίαν των μαθητών. "Ομως τά χυριώτερα χαί πλίου πολυάριθμα α ναφέρονται εις τήν χατάληφιν τοΰ χειμενοιι, χαί κατά τοΰτο δεν ημπορεί νά ζητνσητις άλλο τι πληρίςερον, έπειδη όλαι αϊ οιινζΐ περίοδοι τοΰ χειμενου εξομαλίζονται, όλαι αϊ αξιοσημείωτοι ψρασεις διασαφηνίζονται, αϊ αιιγί$ολοι διάψοροι αναγνώσεις άναχρίνονται δια μέσου γραιιματι- χνς άναλύσεως, σχεδόν πάντο-ε άχρ·£οΰ ς δίχα περιττής λεπτομέρειας, άποδαχνυομενης με χει. μένα αλλα παραλληλα εχ του 'Ισοχρότους χαϊ ιών άρίςων συγγραφέων. 'Εν δε τω τί'λίί της β'.6'λου προσετέθη πι'ναξ εντελής χαί ερμηνευτή χός όλων των χατα σημασία ν ιδιαιτέρα» τινα έχ· ληφθεισών λέξεων► Ό συγγραψεΰς, όςις, οος φαίνεται, άνέγνω πολϋ χβί χαλώς, ε φρόντισε νά έμπεδώση τοΰ; λό^ου; του με μαρτυρίας εχ Οιαψόρων συγγρα· ψίων πολλοί χαί πάνυ ά/.ρ:6'εΐς' χαί α» χατά τού τα νομίαητις αΰτον πολλά λεπτομερή, δεν παε· πει νά τόν χατηγορηση, διότι αρται άΐ μαρζο· ρίαι δειχνΰουσιν εις τήν νεολαΐαν με ποια «ρώτβ μαθήσεως πρέπει νά περιςοιχηται ο Βέλων να εξηγήσ·/) χατα το' πρέπον τους αρχαι'ους συγγρά ψεις , χαΐ προξινοΰαιν αάτοίς τ ν, ν νύξιν να άνιχνεύωσι τάς πηγάς , χαΐ την εξιν να βλεπω- σιν όλα άψ' εαυτών, έξι ν , την οποίαν κρεπει »ά άπαχτήση τί$ όσον πρωϊμώτατα, χ.α8ά. άνογ- »«οτητ>>* εις ιΰρΛσα τ*ί άληβεΐβα,