' Ο συγγραφεύς δεν εγκρίνει την δόξαν του χυρ. 'Α 9 α ν α α ί ο υ Χ ρ ι ς ο π ο ύ λ ο υ, ότι '/ΐ κυν των Γρα;χων διάλεχτος παράγεται χατ' ευθείαν άπό ττν 'Αωλοδωρικήν. Τά αρχαιότατα έγγραφα δικίμια. της νυν των Γραικών διαλέχτου ύπάρχουβι τα ποιήματα του Πτω^οπροδρό/^ρυ, άκμάσαντος περί"τα"μ.'εσά του ΙΒ'. οίώί5, ί'; ςι',/οκς δίχβπεντββυλλα'&ιις. Ε'ί τα απομνημονεύματα του Ευς·α9;ου ε"ς το*« Ομη ροι χαί ίί'; πολλού; νεώτερους Σγολιαςας ευρι'σκο- _^5ϊ πολλά; νε'ας Γρα;κίκάς λέξεις. Μετά δε τ·/]κ πτωβίΐ» της Κού^ονΓίΐΌυ^ολδωΐ έπεριωρίζετο ν ι/εα των Γ ραικών Ποιητική χυρίως εις τ-^ν Ιίρητην, ίν- Θα ταύτα τα ενδεή λείφανα τ ν; ς Έλλη^ί/η; φιλολο γίας διεσώθησαν ύπ δ τ·/}!/ προτασίαν των Ένετων άπα τον παντελή όλεΒρον, έπειδν ετυπώθησαν «ν Βε«ετ;α χαί οίίτω διεδό^ησαν. Περί τούτου μετα δίδει ό συγγραφεύς ειδήσεις χαλάς χαί χατάλογον τών νέων Τραιχων συγγραφέων κατα του'ς τελευταί ους 5ο χρόνους, ετι δέ δοκίμια Γ ραιχιχων ςίχων χαί λογογοαφικών συιίεμάτων, συνοδεύων αυτά με σχόλια αξιόλογα χμ μ.ετάφρασν. Περί δέ τ·/)ς προφοράς της νυν των Γραικών διαλέχτου -πραγμα τεύεται ο ου^ραρευ'ς χατα' πλοτος, βεδαίκίν χαί αυτός οτι τελειοποιουται μάλλον χαί μάλλον η ΐώι» Γρα«ώ> διάλεχτος , χαΐ οτι η παιδεία αυξάνει. Περί της Τι^ίχωναν-Ις -/το; νυν Λακεδαιμονικης διαλέχτου, πραγματεύεται ό συγγραφεύς Σελ. Ζί)6 χαΐ χατωτερω, αναφερών χατάλογον λέξεων αυτών, χαΐ δοξάζει, οτί αν χα; παρατηρούνται Ι'χνηταία ( *ν)5 Δωρικής χαί άλλων διαλέχτων 7 μ' όλον τοϋτο ] είναι χα/.άφωνος χαί δεν ομοιάζει τόσονμε την 'Ελ- ίλην&άμ, όσον η χαθομιλουμένη παρά τοις λοαιοΐς Τραιχοϊς διάλεχτος. Οί Τ^ακάίΟί χατοιχοϋσι με ταξύ Ναυπλίας χαί Μονεμβασίας ευ τω Μωρε'α εΓς τρία μεγάλα χωρία, Πβμςό, ΚαςάνιτζανχαΐΣ'τι- ναν , χαΐ τέασαρ' άλλα μιχρότερα εις τά παράλια, χαί άποτελοΰσι περίπου 1 5θζ)<φαμιλίας. Ή όι·ο- μασία Τζαχωνια είναι ν παρεφΒαρμένη ονομασία Λακωνία, της οποίας χώρας η Ύζαχωνιά σγηαά- τϊζει το βορειον πέρας. Πραςό ύπηρχεν,· ως φαί νεται, αί παλαιοί Πρασιαί, τ>±ν όποιων ερείπια σώζονται μέχρι τ·/ς σήμερον εις τον άγ. 'Ανδρέαν προς τήν άαλασσαν εΊς τους πρόποδας των λόφων τ»ις Πρας-οΰ. Οί έγχάτοικοι ΰπάρχουσι πτωχοί χαΐ ζωσιν απο νμεροχάματον, βαναύσους τέγνας ' / · τ · εις άλλα μέρη τής "Ελλάδος, δί ό και λαλεί ται μόνον ί'τ ι χαΒαρά άπο τ ας μένουσας ίν τ·/·, πα- τρίδι των γυναί χας. Το δεύτερον κεφάλαιον πραγματεύεται πίρί. της Άλ£ανΐτιδος γλώσσης, πάντη διάφορου της 'Ελλνιι«χνΐ5 χαί Λατινικές. Ότι οί Άλ&αιοΙ νπορ- ■γουσιν "ΙλλυρίΟ!, είναι ΐχτός πάσης αμφιβολίας. Ο συγγραφεύς μεταδίδει συντομον ίςορίαν αϊτών" χα.· τϊγουσι δί πολλάς τοπαρχίας εν'Ελλαδι, "Ηλιοι, Α-ακωνία., χαί πολλά χωρία εν Βοιωτία χαί Αττ£· χη -χαί τ·/ι/"Τ δραν, έν γένει δί το ά.νατολιχόν μέ ρος τοΰ "Ιονίου χαίΆδριατιχου πελάγους μεταξύ της 39· χαΐ 43. μοίρας πλάτους, χ.τ.λ. Αίχυριώτε- ραι φυλαΐ ύπαρχουσιν ο'.Τχέγοι^'ΐόσχοι,Αιάπαιχ.αΙ Τζα/ίίδίς. Κατα τον ημέτερον συγγραφέα το Σου- λιύπάρχουσιν οί παρά Στρά&ωνι (βι£λ. ζ') Σελ Ιοί. Ή Άλ£ανιχη διάλεκτος, η Σχιπιταρίχ, δεν ΰπάργί: γεγραμμενη διάλεχτος. Όσον δέ περί της γραμμα τικής, την οποίαν ό συγγραφεύς μεταδίδει, πρέπει νά συγχριθη με το παράρτημα παρα του κυρίου Χο~- χουσίου εν τ« τελεί της περί'/γ^σεώς του. Χρησι μεύει χαι το ολίγον, περί τοΰ όποιου εχομεν δια τΰ~ου περί ταύτης της γλώσσης , και 'τό Κεξικόν, Σελ. 2?)3 κτ. Το τρίτον χεφάλαιον πραγματεύεται περί της ΜακίδονοβλαχιΚΥς χαι Βουλγάρικης διαλέχτου, ο:ς περί γλωσσών ιδιαιτέρων μεν, ομως έχουσων πάμπολ λους Τραιχικάς χαί άλλων γλωσσων λέξεις. Ο συγ γραφεύς προτάττει ΐςορίαν χαί τών δύο γενών άξιόλο- γαν. Οί Βλάχοι υπαρχουσι φιλόπονοι,οικονομικοί,και μετέρχονται τέγυας και εμπόριον' χατοιχοΰαι δε ως ε- πιτοπλεϊςον εις βουνώδη μέρη. 'ΙΙ ποιμενική είναι το -χαΐ αύτό "έργον ίων, άλλοι δέ νφαίνουσι χονδρά μαλλα/α υφάσματα κ. τ. λ. Ο συγγραφεύς εηπωσεν αποσπάσματα εκ του τυ-'^τος^ίοσχοπβ^^ σου λεξιχουμι ςον/ίΐα'Ελλ'φιχά,Σε λ. 3 8 3 χτ. Εί'ς το •παράρτημα του Σίλ. 4θ3 κτ. διορβόνει εις πολλά την κ>ρΐίγ·φα -ο^ Χοπχοϋσίαυ,χαΐ τον κατηγορεί, ότι με- τέγρα^£ τον Τί^υκεοιΚλην, χτ. Αύται αί παρατηρήσει; είναι -πολλές περαργείας άξιαι. Εις 'έτεοον παράρτημα περιέχονται παροιμίαι Γ ραικικαί. Μετα ταύτα 'έπεται πίναξ των άπαντόντων εν τη βί£λω κυρίων ονομάτων, χαΐ τέλος παροράματα. Αιά ταύτψ τήν άχρίΘειαν χαί επικρατούσαν εν τούτω τώ πρώτω μέρει κριτικήν ε'πιτηδειότητα -ροσ- μενομεν μί μεγάλην ανυπομονησία» την άκολουΐίαν τούτου τοΰ άξιολόγου συγγράμματος.