«Ο μ/γιςα β«9λα τίθβται χχτιέ' λο'γον ίΐΌ'-ινομβχίο;. Ε'4 ταύτη» τ ην πΐρίοδον παρίδραμεν ό ε'χδο'τηϊ ί?5 την μετάγρασι'ν του τας λίζεις ""α 1 λο/ον. Ό Λαρ- χερος ε'^γεΐ αυτήν εις τ ας υ'ποσηίχίϋίσείς 3 ε»"· •β <1β Ι'ββίϊπιβ <|ΐΓΐ1β βη ίοηΐ 3 ι^ουν όια την προς αυτήν ΰποληψίν' πλην ϊ^μ έοςα'ζω, ο« αϊ λί|ί(5 χατα' λό^ο» δεν ε?ναί έ-ιίιχτιχαί τοιαύ της εννοίας , άλλα. σηααίίΐοοοίί» ως ί.'χος εςί, Ιίχο'τως, τας ο π 5: α ς δίαρόρους λέξεις ευ'ρίσχο- (ΐΐν πλεοναςιχ'ύς χαί παρά Πλπ'τωι/ί (νιρι. Η> «λ. 832.) · ως τ' ίάο'τωί χαΐ *«τ«' λοΥον η τοιαύ τη χ«τ«ς«σι; χ, τ. λ. 2 γ , Χ " Νομίζου®* τ»υτα, κ*< ίΐχίδί^η. μ,/νοισί 65 Πόρ»»; — ό ΜΛηβιο; ό 'Αριςχγίρα; — α- ΐϊήίτο ες "Αθήνα;. Ό έχδο'της μεταφράζει το &«- ίίίλημ^»»ι»ι ε<; Π/)»*! $ια τοί πεαούσι (τοϊς'Α9η- να(οΐί) εις μΐσος παρά τοις Πίρυαΐς, -6» χαβώς συμπεραίνω , ε χ της εννοίας πρέπει να σηαα/νη το εναντίου, -ήγουν τοΐς'Αΰ-φαίοις μισουσι τους Πέρσας,ητοι δία&δληΜε'νως προς ιντοίίς ιχουαι, έννοια , την οποίαν εχει αναντιρρήτως το ρ-ημα &α$άλΧεβθαι πολλαχοΰ παράΘουχιΑ'ίν), Πλα'- τ<ι«/ί, Αριςοτέλει, Φίλοςρατω χαί Στράβ'ΐύνι. Εί'ς το μέρος ε'χιϊνο, ενθα, ό Ήρόίοτος ο- μιλ'2ν περί των θεώ* τώ/ Ελλήνων, μεταχει ρίζεται την λέ£<Κ α»β?®'"φνί(ί5, ο ημέτερος ίχι ίο'τη; μεταφράζει εν τάοτψ διττής, ήγουν α'νδρω- ττο^ενέΐςη άνβρ&πομόρυους, χαΐ /.ατά ταύτ-ψ. την τελευταίαν εννοιαν πρίπει να έχλαδ^τ<ί, #θτ- μίζ'ι), την λίξιν. άνΙρΆπογίϊίας , χββοΰς χαΐ ο, Στράφι», ίχψράζει'την·ΐ${αν εί&έαν δια της λέ£ε:ας άνβρ'&πομόργους («;', βελ ιαθ4> Α.):, οίον ουα ε£ δ' οι>Οί ζ^ονοϋίσ») ο< "Ελληνες άνδρωπο·»- μόρρ.ους (θϊαυ5)·τιιΗθϋντες. Παρ» τ·>ΐς άρχα/οίς- ή·λί£ς $>νη ε Ινα·. σννύβνμος τν-λεζϋ ε<$ος£Ειΐ· ςάθ- εις Ιλ, (3*, σελ. ι^Β,.ί'χδ. 'Ρώ^ηί), χαζ λέ£<5: ?ολά«»< χβ{«». ββϋβ/βκ τ^κίΜΐβίβ». τ«ί^ΐί3ί»5, ί">ρρή5, χβ9ώ 5; πβρβ Σβροχλίί {Ί£α,; χβ#. 3· ιογ)5.), "Δίοί. Γίχελίω'τν ("Δ', 5. γο) χαί \ι6'σνΐ'Χι (ίί'ς Βσσιλ. Τ. Β'· οίλ. 1θ8. ) οί χε'ντανροι επονομάζονται διφυείς. Διό$χ>ρος ό Σί/ελιίυ'της έπονομάζιι εν τινι μέρει (^Δ', §. 69·) τους κενταύρους άνθρωποψυεΐς, η ο'ποία δεν ση- μαίνει άλλο βέβαια ενταύθα Ϋι' άνθρωττομόρψουζ. Ένταΰθα Γταυ'ωκ (λέγει ό περίφημος χρι τ'χος χί/'- ριος Λίτρώνης) τη» έπι^ΐ'ύρ-ί,σιν μιάζ τόσον άζιο- συςάτου &ιά πολλά αίτια ε'χίίσΐως , αισθάνομαι την ανάγκην τοΰ νάψανερύίσύ) χαί εσχάτων ψοράν την μεγάλων υποληψιι/ οποί βιινέλαίοϊ άναγινώα- Χϋ>ν μετ'- ί'τΐίςοβίας ταϋ'τηι/ τηϊ εχδοσίΐ^. Μ' όλον ο'- ποί βχοπο!/ ε'χα να πορσςήβω £ί"ς τον 'Ανα^α)Γην την Άαυμα^ήν άζιότητα τούτοι» τοΰ'Ελληνίςοϋ , μόνον χατ' επιπ ολ^ς εέκνη'5ην ν» ση«6ια>σω μεριχά μέρη, εν9α χάταγαίνον.ταί μάλιςα ν τολυμά9ειά του χαι άγχίνοια,.δ'.ότι τά περιςαττχ'ιίτερα&ΐν η9ε- λον ω'^ελη'ση χάνίνα· πλ-τ'νϊπρεπενά έχτανθω κε- ριασότερον ε/ς τα μέρη εχε~ινα } όσα ήταν έπίδέχτίκκ «ων όναπτνξεων, ή εις το οποία ί «ράνη μ,Οί ω'ίρέλί- μοννχ χίνη'σω την προσοχην τοΰ σοψοΰ εχ$ο'του. Και αυβις λε'γω, ότι όλίγαι τίνες παρατηρ^αεις μου Ιι'ς τινα μέρη &ΐν ημκοροΰαι νά αμιχρύνωβι χατ' οϋ- έί ν την ϋΐτο'ληφί^.όποίπρΐπίί νο ΐμπνοίΰη τοϋτο το άζιόλογον ψίλόπονον ίργον ίϊςτοΰς πίπ-αίίευμί- νους άναγι&ςαί, οι ο'ποΐο» Άίλ^υαιν εννόησε! α'χρί- &ύς όποιον βάρος άνΐλα&εν ο έκδοτης χοί αέ πο'ίη* έχίασιν το.χατ&ρΗ 'ώαν. Οταν ΐξετάβ(Δμενε~ιμε- λώς τας μεγάλος χριτιχάξ $*&όα€ΐς, όσας ΐξί3(ύχαν οι περιφημότεροι πεπαιδευμένοι άνδρες, ίξεΰρομεν ίίτι -ημπορεί τις χαί νά σημεκάσ·/] μερικά αγάλματα χβτα τβ μάλλον χβΐ ήττον ΐλαψρά^ τά όχοΐα είναι δΰσκολον ν ακοψΰγνι τις χαδ' ολον το* διά^μα ίνος τόαον έχτεταμίνϋυ χάί ίπιπόνου ΐργου, προς το- ο'- ποΐον άπαιτεΐτα< χαΐ χρίηα νοός εις άχρον γυμ· νααμίν-ή , χαί προνοχη μίγαλη χαί καντοτίαη) χαΐ πολυμάθεια, άχρα..