— ( 495 ) — φτάφιι» «χ. της αφαιρέσεως·, 'Εκειδη δε φροντίζω κΧεον δια Την «φίλίίαι/ των μχΰητων Κχρα δια την εκί δείξιν της κενο- ψομίας, εΚρεΚε Την Λογικην νΐ κρχγμαΤευύω οχι μόννν ως εϊδικον 'όργανογ του ενδιαΰετου Λογού , αΧΧα και ώς διορ(ιω? ΤικοV του προφορικοί/, μιμούμενος κατά τοΰτο κΧίον τους προγόνουςμας Κ αρά τους νεωτέρους" δια τοΰτο και -παραδείγ ματα £ ίΧίΤΛχί<ρ»ΰτΐ)ν)ν Χεκτικά , και Κερ\ ο νήματος κ%ι ρήμα τος εϊκα ίΧίγα, 'ΑλΧ' ομ,^ς μι αρέσκει ν| διάκρισις Των> ε·κιςν\;/Μ>ν · κα.) Ικαινω κατα τοΰτο την συνεσιν και αγαθόν κρίσιν των κυ ρίων Α και Σ. Μ' οΧον οΤι δυσκοΧα αποχωρίζονται α,κ αλλή λων α! εκιςημαι δια. την φυσικήντων συνάφειαν' κρέκειομως δια Τνΐν εύκαταΧη^ίχν να διακρίνων,ται εις καν είύ'ος εκιςητ μανικές γνώσεως αί όΧοκΧηρωηκα) ταύτης εΐιςημαι' κα\ εις Την Φ ιΧοσοφία,ν ΧοιΚον χωριςά κρίκε ι ν£ έκτεύχ καν ο,τι ατ νηκει είς την έμΚειρικήν <4>υχοΧογίαν* χωριςά, τά αντικείμενα Της Λογικής" χωριςα,, τα, της χ.αβο'λου ΤραμμΑΤ-ικης, χωρι- ■* ςα της Μεταφυσικης, της Αίσίητικης κτλ, "θς τις εκατάΧα- 4ε Την ωφεΧειαν της τοιχιΐτης διακρίσεως, είναι Των αδυνα τών νά εκζιγέση Την Φιλοσοψίαν του Χοαυίου κατ άλλο» τρόκον , εϊ μη ώς εκαινοΰμεν την βαΧανοφαγίαν ξίς εΧΧει^ιν Του άγα&ου όίρτον. Ταΰτχ είχα να είκω κρος τούς αγαίούς μου κριτάς, τους ψνουδαΐους κα) συνετούς, τάς αγαύάς τρΰ Τενους ε'Χκίδας· έίμαι βί-ξαιος, οτι ο! τίμιοι ούτοι φίλο/ μου δεν 3έΧουν κα-, ρεξηγησειν το 3ά$ρος μου, ο&Χα 3εΧουν χα/ιην βΧέκοντες •η 'τα γραφόμινα δεν αναγινώσκονται μ» αδιαφορίαν. Κ. Μ. Κούμας. "ΑΡΧΑΙΟ Α Ο Γ ΓΑ, Ε/$ τον ίο 'λρΛμ, τον Α. 'Ε. του καροντος 1τ*υς, ΤεΧ, 236, εζεδώκαμεν εκιγραφάςτινας , Τας οκοίας άνωνυμοςτις «ϊχογενης εκ αύτω τούτω μας ϊςειΧε, ταύτας αναγ^νωσκων *· ί τω Α. *Ε. Κίΐο< τις φιΧότιμος κλΙ φιλογενης ίκριχεν ενΧο- Υ'ν να μας γρά-ψχ Κερί αΰτων *®1 να %άμ% και σημειώσεις "Τινας <βς αχαλούίως: