— ( 211 ) — μί ν οι ιι' α ιι' Ιίϋ$\ον 4* αν γ «.το ς μ» τυχπν, ΚαΧεΐ και δεύτερον ν| 'ΑΒν,να τον Αϊαντα εζω Τν,ς σκηνές του, και πρώτον τον έπιπΧΫιΤτει, διά τ> ευ3ΰς καΧεσ3εϊς δεν ύτήκουσεν εις την προςάτιντου' ό δε υπόσχεται νάτην ςί'ψΐί με χρυσοί λάφυρα αντί της άγρας< τν\ν οποίαν φαντά ζεται, ότι ε κάμε ν απο τους εχ.9·ρου'ς'του' υςερον με διάφο ρους ερωτήσεις η 'Α3ΐήνα τον αναγκάζει νά αμοΧογήσΐ) μό νος όΧ'ους τοΰς κατά των "Ελλήνων κακούς του σκοπούς, καΐ μάΧιςα τους κατά του 'οδασσέως' διότι ^.εινος καυχα,ται οτι εφόνευσε τους 'ατρείδας, τον δε 'οδυσσΐα κρατεί δε- δεμενον διά νά τον φονεΰσή, άφ' οΰ τον μαςιγωσ% ι'κανως. ΐή 'λ^νινά προσποιείται, ότι τον παρακα\εΐ περί τούτου να τον Χυπν,3^' β Αίας όμαις τήν αποκρίνεται, ότι εις ολα τα αΧΧα είναι έτοιμος νά την ήπακούσιβ πΧν,ν τούτον' και ταΰτα Χέγων εισέρχεται εις τν,ν σκηνήντου. Ύοτε «ι Α .3 «ι- να άποςρεφεται προς τον 'οδυσσέα, καί δια νά τον ύιδα- σωφροσΰνην , και ευσί&ειχν προς τους 3εούς , τον Χεγει εκείνα. 'Ορας , 'Οίυ&ιηΖ ! τχν 3««ν ΐβχυν όβν> ! I χ χ ι . \ ' τούτον τίς αν σοι τανδςος ν,ν *<}θ»ους9$ος , ^ δρ&ν χμιίιων ίυςί$*} τρί .χ,α.ίζΐα·; Και όμως ως άν εΧεγε, διά την προς £εους άσί&ιάν του εγώ τον ΐ'φερα εις τν,ν ί'Χίπμν)'ν ταΰτν\ν κατάςασιν. Ο 0- δυσσεύς δε τήν αποκρίνεται μετριωτατα και συμπαάητι- κώτατα. 'Εγ» μίν οΰίιν οΤί', ΐνοΐΛΤιί(οι ίί νιν ίμ;ί)»β» ?μτ»ι{ , χαι **ί όντα. ϊι»β·μ»ιιί?, ό'θ' ϊϋ»*·' *Τ(ι ννγκατί&νχ,ται *α*? , ονΐι» τβ τούτου μάλλβ» Η τβκίιβ» β'κοτχι/ * ορόα *γα$ $1ί&ζ ονίιν οντάς άΧΧα *Χΐ}» »«ί»λ' ο σοι ■*:( ί| *βϋφΐ(» βίΐ«ν, ΡζακοΧον£ε7 να τον συμ€ουΧεΰ^ η 'λ^ηνα. Τοίαυτ τοίννν ιιβΌραχ υττι^ΛΟ-τον μνίεν ποτ «<τ«5 «ντος ιίς ϋιοΰς ιτ»ί