( 205 ) — γ'-ύίιων Αισχύλου , Σοφοκλέους, κάι Έυριπίδου, δεν ν,Ιΐΐλα.- μεν δύνασόαι νά κρίνωμεν ως δέοντην Αυρικην των παλαιών» 6-ς τόσον εσωύ^σαν κ.άι τιν» τεμάχιο, των καί' αυτό λυρι κών ποιητών. Της Ε'\ιγειαχΛ>ίς ποι^σιως σώζονται #ολλα ολίγα λίί· \1· α να. 'ΐςορία της δραματικής π οι η α" ι ω ς. ,,Κα ιρος είναι να ομιλησωμεν και περ) Της δραματικές νοιησεως, ήτις καίως κάι ή εποποιία. ν,τον το καύχημα της ϊί\\ν,νικ%ς ποιν,σεως—■ Κα3αίς γέ\ως κάι δάκρυα είναι πά&η έζίσου φυσικά εις τον ανύρωπον, και νο\\ακις 'ε'χουσι μίαν άμεσον κοινωνίαν, * * „ ' τ\» ξ* - * * » ι ούτως νι Κωμωόια και τραγωδία ϊίχον μιαν και τ»ν αυτχν β'^χνΐ"" τα Διονυσία ίςα^ιταν το ένδόσιμον κάι ίίξ τα'ς $ύο' ίΐς αυτιΐν Τιΐν ίορτνϊν ιϋίοίι όχι μόνον ώδάς εις τιμν,ν του 3εοΰ, και των κατορθωμάτων αυτοΰ, και ίκ€α.κχευόν- των αποτελεσμάτων , αλλά προσέτι ύπεδΰοντο κάι το σχίσ μα Των Σίιλιινων και Σατύρων, των ί'παδών του Βάκχου , δια να παραςαίνωσι τα υποκείμενα πλέον ορατά , εκάλυ- πτον τό πρόσωπον Των με προσωπεία, έκάμννν παρτι-ίας μι- μήσεις, κάι ί·ψαλλ3ν ώδάς αυτοσχεδίους, άςειοτητας, κάι αισχρολογίας, πρώτος ο ®έσπις ΐπενόησε να" άνα€ι€άσν{ εις ο-μαίαν άνίρώπουςγυμνασμένους εις διάφορους μιμήσεις, ω- δάς, κάι χορούς, και να τους περιφερή από χωρίον (ΐς χω ρίον" £ν ψ δέ ό αδων κάι χορενων άνεκάυιτο, ανέ€αινεν ιίςεκ των γελωτοποιών εις τν,ν αμαζαν , κάι παρϊςανι χειρονομίας, *) αισχρολογίας, $ διηγεΐτο ίςορίχν πότε κωμικών, κα,ιπότε τραγική,ν' κα) ίοοΰ νΐ α'ρχιί της κωμωδίας και τραγωδίας, τραχεία βέ&αια και άσχημάτιζος, κα$ώς και ή αρχομένη α'ν- ίρα ινότης, άλλα καί αϊ δυο θέλουν φθάσει εντός ολίγου ε!ζ πρόοδον άξιο^αΰμαςον. Μόλις αργοί, λέγει ο 'Αριςοτέλης, και κατά μικρόν ε- λα&ν ή τραγωδία Την σεμνών και αξιωματικών αΰτης φύ- σ 'ν, καϊ με κόπους πολλούς απέ €αλε το κωμικό ν η βωμό- λοχικόν σχημάτης, δια του οποίου πρότερου ι κινούσε τον γέλωτα των ακροατών' λοιπόν κα» ή Ρ'λ\ηι/ιχ.η τραγωδία