παλαιά εκείνη συνήθεια, νά έκ&ετωιτι τους άβρώςους είς τάς άγγάς, όπου ο'ι παρερχομενοι συνε€ου'λευον άυτοΤς ο > τι πότ % εκείνους ν| άλλους πρότερον, τοις αυτοΊς πάύισιν έμπεσόν- τας, ωιρέλησεν (η). Ύων δε νόσων εις ιζωτιρικάς κάι εσωτερικώς συνήβωζ διαιρουμένων , δέν ημπορεΧ να δώση μήτε είς εκείνας ν, ελ- λει^ις τραυματικών εργαλείων, έπειδη παρησαν παϊ ταχοι» *ρ*ϊμνο), πετραι, άχ.αν$αι, χ.αι τα τοιαύτα> μήτε ι'ις άυ· •τάς η διηνεκης καιρών και κλιμάτων επήρεια τη συνηίείχ είς τον φυσικόν μάλιςα άνίρωπον ελαττουμένη άρχαιοτε'- ραν η νεωτέραν την αρχήν, περί ής πολύν καιρόν ματαίοις λογοις διεπυκτευσαν προς αλλ«ίλου$> ο'ίτε την χειρουργίαν και οί Την ίατρικήν 3εραπέυοντες , τη κολιοί μονον, αλλ ουχί τη ουσία ταυ πράγματος αποδίδοντες κάι το φρόνιμον και το <τε4ασμιον· Πειόανωτερον όμως είναι, οτι ο άνθρωπος πρώτον εις τάς ε'ζωτερικάς νόσους εδείχόη προσεκτικότερος, ώς ΰπο· Κιπτόυσας κατά το μάλλον κάι ήττον είς τάς αισθήσεις κάι κατά το αιτιολογικών κάι κατά το παύολογικον, άποδιδούς τάς εσωτερικάς, ως δυσνόητα δί άυτον φαινόμενα, είς όρ· γιζομενην τινα Βεοτητα ' δια τοΰτο κάι οί έπ) τό "ίλιου Α χαιοί , ότι ήν αναγκαϊον, 'ΐους τ εκτάμνειν, εν! τ ηπιαφάρμακα πάσσειν, Τους Α σκληπιάδας μεταπεμπόμενοι, του λοιμού πυράς νι- κΰων κατακαίοντος 3αμειάς, είς μάντιν καταφέυγουσιν { Ιερηα η κάι ονειροπόλον, ός κ' ειπη, ο, τι τόσσον εχωσατο Φοίβος Απόλλων (£)" "διον ον του τοιούτου της ανΙΙρωπότητος βαύμου νά νομίσω πρωταίτιον πάσης δυσεξήγητου φαινόμενης του σωματικού κοσμου μετα€ολης, εν ον κατ' εικόνα μεν αυτοΰ κάι ομοί- Λίσιν , δυνάμει δε ύπερέχαν. Δαιμόνιον μεν κακοεργόν κάι τείυμωμΐνον 'ε'πεμπε τάς νόσους' δαιμόνιον δε ένμενές κάι ευεργετικον ίάτρευιν άυ" τάς' κάι εκάτερα άπελάμξανον > το μεν, ιυχαριςήρια δια (ΐ) Μ*ξιμ. Τυ 9 , ΙΒ'. 2. (3) "θμ>χ>. 'ι\. Λ. 514. 4» >9· Α < 5 2 · ν/ί · < ε «'»· ίβ Π1ϊί · ·*» τ ? οο/μ. $ ΡΙίη. XXIX. ι.