νρώτην ν,δ^ φοράν ε'κρόδωκεν ή Τνχνι. ΤΙιςεύοντες λοιπόν τήν υποσχεσιν των Νεανολιτάνων, ήλκίζαμεν ότι ο! άγωνες, νούςονοίουςεκάμομεν με'χριτουδε, δεν %- ίελον είναι είςμάτ^,ν,καιότι ο ϊχ^ρος ίτ 3ελεν αναγκασθώ μιτ' ολίγον νά ανα χωρήσω έκεΊΒεν των συνόρων μας. ,1'Ε3ννι του βασιλείαυ της 'Ιταλίας! 3έλετε το κιςεύσει; και ο! Νεακολιτά- ναι κροδίδουσι σήμερα ν τ άί εΰχάς μας χαι τ«ί ελπίδας μας" οι Νεακολιτάνοι, Χέγω, οι όποιοι έμβηκαν εις τόν τοκον μας ώς σύμμαχοι, και ϊ/ς τους οποίους εχοντες πασαν ήμων την πεκοί3ησιν, έμπιςεύΰνιμεν τά δεπαρτεμΐντα μας' οί Ήεαπολιτάυοι > ν ροζ τούς οποίους έδείχ- 3νιμεν ως αδελφοί, κ αϊ εις τονς όποιους ανοίζαμεν μετά καρδίας ειλικρινούς τάς άπο3ήκας μας, τάς κάσσας μας, τάς ο- τλο£ιίκα( μας *α) τά.κάςραμας' ο! Ίδιοι Ήεαπολιτάνοι είναι, ο ΐ όπο'ΐοι Κρος άν· ταμοιβήν ταύτης της εμπιςοσυννα, καΐ άλλων άγαΒων, είς εχ.ε'ΐνον τον Ίδιον τό' καν ι ο-κου εμεΧΧον νά ένωΆωσι με τους εδικούς μας ςρατιωτας, όρϊγονσι χείρα συμμαχίας είς τον άΧΧογενη, και εγεί- ρουσι κα·5' ήμαΐν τάς σημαίας! Ή* άπα· ραίτητος ίςορία 3έΧει άνακαλύ^ε ι εν μια τα!ν ήμερων αναμφιβόλως ολας τάς σκευωρίας κα) τέχνας, α! οποία> ΐχρειά· ζτ3ησαν, διά νά πλανίσωσι κρος ταυ- Την Την άπόφασιν ε να βασιλέα, γναιςόν διά την «νδρίαν του, όςςις πρέπει νά εχ% και άλας τάς Χοιτιάς άρετάς ενός ςρατιώτου· „"Ε$νη του βασιλείου της 'ΐταλίας! Λεν άποσιωπωμεν , ότι χ άποσκίρτιήσις των Νεαπολιτάνων εκήυζησε προς άκραν ήμων λΰπην το έεινον της καταςάσεως μ»ς' όμως τολμωμεν νά είπωμεν, ότι βσΰΡ δανότερα ηναι τά πράγματα μας, τόσω Περισσότερα, πρέπει νά £ναι ή γιν- ναιοκαιιδία μας. Συναχ£ήτε λοιπού κερί τον ύιόντου Μονάρχου σας, εχετι 3ά3$ος εις Το άίκαιον καΐ ιερόν του πράγματος σας' ςρατεΰσατε προς τήυ φωνίήν εκεί. νου, οςις σας άγαπ£ και, κα3ώς ίξεΰρε- τε, φιλοτιμείται μονον νά συνεισφέρω παίταις δυνάμεσι κρος ε'παιίζησιν της δ όζης σας κα\ έπιβεβαίωσιν της ευτυ χίας σας- ,,'ΐταλοίΐ Ε.ντυκώσατε τοΰτο είς τον νουν σας, οτι εκεΊνοι μονον μνημονεύον ται κβϊ σέβονται κα\ άκο τά ξί'να ε3ννι ως αθάνατοι, όσοι ίζευ'ρουσι νά ζήσωσι και ν αιίο3ανωσι Κιςοι είς τον Μοναρχών των, είς Την πατρίδα Των , είς τά καΆήκοντάτων και όρκους, και (ίς την ευγνωμοσυν^ν *«) τιμήν· ΐδό3ν[ εν τω ςρατοκέδω της Βερώνας, ι. Φε€ρ· ϊ8ΐ4· Ευγένιος Ν ακ·ολέ αι ν. Τήν ιδίαν ΐήμέραν ε'ζέδαικεν ό αντί βα σιλεύς και ετερον Χόγον κρος το ςράτευ· μα, έκαινωναΰτοΰς'διάτν$ν άνδρίαν των, φανερονων την ακοσκίρτί^σιν των Νεα· κολιτανων, τους όποιους ένόμιζε συμ. μαχουςτου, κα< Καρακινών αυτούς νά φυλάξωσι, κα·3ως αυτός, τι/,ν τιμι/ν καϊ νίςιντων. Ί'ί δε 5· Φεβρ-, αναχωράν α νά την Βερωναν, εΰχαρίςησετούς ε'γκα- τ οίκου ς διάτα καλα των κρος αΰτονκαΐ το ςράτευμα φρονήματα· — 28. 'ΐαν. εψ3ασεν είς τήνΒολώγ· ναν Ούγγρικον Ιππικό ν καϊ αρτιΧΧερία > ετι δε και πεζικον έκ του σώματος το ο κομητος Ν ο υ γ .έ ν τ. Ο* β*σιλευ % 4 τήί ΝεαποΧεως, συνοδευόμενος καϊ άκο ενα. Α'ουςριακον ςραΤηγόν καί εν» Α'γγλι- κον μινίςρον , εμβηκεν εν πομπζκαικα- ρατά'ζει είςτήν&ολωγναν· Ά' ενωσις με ταξύ των ςρατιυμάτων του άρχιςρκτφ·