- ( 581 ) - ε να ς ζέ φανός, ε να ς ε καινό ς, εν μον,ον με ι § ία μ. α. έλεοΰ ε ρ ας Πα τρίώ ο ς, είναι ανταμοιβή π ο Χυ- χρονιών ί δ ρ ω τ ων αξία και αιτν<γ·χ.ρί·τως Τ ι μιω- τέρα από οΧους τους £»ισ·αυρους των Τυράν νων" μεταχειρίζεται Την βίαν, κχ\ φανερώνει τον κιριον σκο- κόν τον. 'ο 4*Η«.οσβί'νΗί εζαιτι'ΐται την α'δειχν να γρά^κρόζ τους συγγενείς του , Αναχωρεί οπίσω τον βωμού κα) πίνει το φαρμάκιον' Την ιδίαν ωραν φβάνει ρ&ι ό άρχων της νήσου μ ενόπλους αύτόχθονας κα\ με τον Δημόχαριν , και κροτεί νί- Χεμομ μι τους Μακεδόνας. 'Ο Δημοσθένης εξυπνήσας από τον κρότον των οπλών, εξέρχεται κλονιζόμενος κα'ι τρέμων και τονς φωνάζει να -παυσουν " ολβι ενατενίζουν προς αυτόν χ.αϊ βλέτΐοντές τον 3νήσκοτα παύουσι την μάχην. — 'ΐοοΰ ΰέ και τα ονοματα Των ΦιΧούεοίτρων και Μουσο- Χήπτων νεων , οσοι έπαράςησαν. 'Ο Κύριος Γεώργιος Αβραμιώτης" τον Αημοσύενην. Ούτος είναι ό Μονσόληπτος εκείνος νεανίας , ττερι του όνο ίου μ,Γτ' επαίνου ωμίΧησε κα'ι ό Κύριος Κουμας" η ύποκρισίς τον ίΤι/αι έντεχνος, αζίαςος , και φυσική, α ί δ* εις το έραμαΤικον προοΰ'οί του γιγαντιαία!. 'θ Κύριος ΜιχαηΧ Φαρμακάκης" τον άήμωνα, ' Αξιέπαινος είναι ο ζήλος τούτου του φιΧογενοΰς ανδρός, οςτις με οΧον ότι ευρίσκεται εις ηΧιχ,ίαν άνδρικήν προ€ε· €ηκ\\αν, εψλοτιμήύη ομως να ύποδεθή τον "Άοίιορνον" ως ειδήμων της γλώσσης ευτύχησε πολύ εις τήν απαγγε- Χίαν' αϊσΰανόμενβς δε βαίιέως τα όσα ΰπεκρίνετο εκυριευ- ΰη άπο τοιούτον ενθουσιασμών, ωςε εφαίνετο αυτός ο Δήμων. 'θ Κύριος'ΐάκω-βοςΖαραχάνης· τον Λημόχαριν. Κατά -χρώτην ψοράν ΐπαβρησιάσθη ό αξιέπαινος Κύτος ν (α νίας εις την σκηνήν, ανέπτυξε δέ δια της καλλονές των κινήσεων και ςάσεών του μεγαΧα έραματικα προτερήμα τα , τα οποία είθε να φιλότιμη!)^ να φερίί εις ένΤεΧειαν. Η Κυρία Μαρασε€σχ.α' την 'ίερειαν Θεανώ. Μίχρι τον δ ε δί έ'λλει^ιν γυναικός, υπεκρίνετοτό γυναι- κεΐον πρόσωπον εΐς Των νεανίσκων , αλλά την φοράν ταυ- την εφιΧοτιμήθη ή Κυρία Μαρασέ&τκα, άρχιυποκρίτρια Τον 'ΐωσσικου θεάτρου, να ύνοκριύη το πρόσωπον της ίε- . ρείας' επρόφερε δέ τήν' Γραικικήν γλωσσά ν μ ευφράδεια ν