ίιαιρεσεως, π. χ. εις Την Γαλλικ/'ι/ γΧωσσαν, δεν είναι πΧέοψ συνΐήίίΜζ πΧατείαι δίφ&ογγοι' και άν 'όε ^ναι Τοιαυται., 'εχου- σι πάντοτε ίδιαζουσαν τίνα φωνν}ν, ή οποία. δεν μας αφίνει κοΑοΧου να άμφιέάΧΧωμεν, ότι ενυπάρχει τρόπον τίνα το <τιι- μίΐον τ^ς διαβέσεως' π. χ. εν τζ λέξει ΒοιίΓ^βόΐββ , /' του οί εκγωνίήσις είναι πανΤί} διάφορος τί?ς του εν Τω ΗβΙοϊββ. 'Η κατά μίαν συλλχ^ν αυξ^σις φαίνεται μεν δτι εις την διαί- ρεσιν υπάρχει ΤωονΤι ώσεπιΤοπΧε'ΐςον, κα ι δια τ οΰτο ευκοΧα γνωρίζεται ε χ. του μέτρου Των ποδών εις τους ςίχους, όχι μονον ενεργεία, άλλα και δυνάμει' άλλ' επειδή το σνιμέϊ'.» Της διαιρέσεως άπαντα,ται οχι μόνον εί$ τους ςι'χους, αλλά και εις τον πεζον Χογον, *λ5 επομένως δεν πρέπει νά 3εω- ρν'ιΐ ώζ άπΧοόν βοηύΐήμα του ορ^ου μέτρου των ποδών" <51 α. τούτο 4 κ$τλ μίαν συΧΧα^ν α,ϋξησις ανάγκη νά διακρίνεται εις τον πεζον Χογον, χ-αι νά διακρίνεται μαΧιςα ενκοΧα., τιανταχοΐ) χ.αι απδ τον καδένα, επειδή χ·αίε)ς όμιΧεΐ συν· «ίίίς εις πεζον Χογον. ^Επιμένοντες είςτάεκ Των ζωσων γΧωσ- σ&ν παραδείγματα, περι τί«ς ο ρ6ί[ς προφοράς των οποίων ε"ι- μ&α βέβαιοι, ας 3έ<τωμεν παρδ. χ. εις τ ν, ν Γαλλικών Χέξιν Κοι, το σήμερον τ%ς διαιρέσεως, καϊ ε'ίπωμεν Βοϊ. "Οςις δεν α^εγνωσε ποτε ΓαΧΧιχ,οϋς ςίχους, αισθάνεται αραγε εκ μόνν,ς της προφοράς Ηοϊ, οτι $ Χεζις ε χει μίαν συΧΧα€ην περισσο- τερονπαρά το Κοί-, "Αλλο παράδειγμα' "θ ΒολταΤ/ιος εις τ),ν Χεξιν Οίΐί^βί εβαΧΧεν ως Γάλλος επι Τνΐς βί το σημεΐον Της αιαιρεσεως· ό'ΐταΧόζ όμως δεν το κάμνει" διατί; επειδή ΐ'ις την γΧωτσάν του , εις Τΐήν οποίαν ι| βϊ είναι πΧατέία. δί- φδογγος (κ,αίίός αποδείχνεται μκ Του μέτρου των ποδών τ5ι» Ιταλικών ςίχων) ,δέν γνωρίζει μεταξύ Του Οβίϊεβί Οβίΐοβϊ, ως προς Την πρόφεραν, καμμί&ν διαφοράν. Το αύτο συμβαί νει κα) είς τας Χέζεις Εηβϊίβ 'ΐταλιςϊ Εηεΐίβ, ΙΙοΤββ 'ΐταλι- ςι Μοίϊβ 5 Εϊαύ 'ΐταλιςΐ Ε»*α, και εις χίΧίχς κλλας. 'Ειχο λο ιπον οί άρχαΐοι "Ελληνες εμεταχειρίζοντο το αι *α) τά τοιαύ τα ϋις διφθόγγους, χ,αδως τάς μεταχειρίζονται οι Ιταλοί ν, οί Ιερμανοί , δέν %Ι)εΧαν επιθέτει Το σνιμειον της διαιρέσεως, χαύ&ις μήτε ούτοι, ε!ς ιδιαιτέρας περιπτώσεις. "Η μήπως άΧ- ΤΊ» «*»τΓ» τοί Μετζχρτη (Μοζ*Μ, ι'; ·*3» κιιιι&ιιςχνΛΨ Μ*χ5β'Λ* Μ ο». β«ί<0» της Γβίμανιϊς).