— ( 182 ) — σιμωτερα. Ε? ναι αμαρτία, νά έκδίδωνται μ' έ'ζοδα του Κοι νού βι4'\!α 7 ίολϋτομα, βαρύτιμα και προς τί παρόν ανωφελή νι' όλιγωφιλ^ είζ αυτό. Έ,Ις τα Ώρολεγόμενα επρεπε ,ςοχάζομαι ,νά εκ(>έσ\& ο Κ. Γ. ίν συντομ α; τ/ν ίςορίαν τν,ζ Οίκονομικνίζ κα) Τεωργικν,ζ, £·Ζ!κ$ϊή πρώτον βι£Χίον αυτ^ς τν.ΐ ίλ«ΐζ, μετά τά συγγράμ ματα των παλαιών , είναι το ίαικοντου' έπρεπε προσέτι νά ανΛ^,ιαν, τιϊοι 7ϋν παλαιών 'Ε.λλήνων και 'Ρωμαίων έσυνέ· ^ ,> Λ . . * ' « ' * ' ~ ι^ία-ψ-ϊν Το·αυΤα \ ι:ι νί ττα^ατνίθΐΐ'τν) αι/ ι/) τωρινή ημών ^■ιωργγλ'/, ίχ·«5 συ νγίνειαντινα κ.α! ο/ΑΟίοτ^τα μ.ε τ ι} ν τ<£ιι τ:·.\ίί; :·:ν. κ λ. αλλ"-: τίΐιτο <?ια ν ο γι ν* ν; τον χρεία νά γνω- ρ>ζι ,·.χλύί( I &· Γ., ίό{ χ.αϊ άλλοτε είπα, την τωρινών κατά- ςιι;ι> Τ·:··* ' : \·υου;. ''*? ■ ^νύι^ν πχρά πολύ ε'ις τν,ν κρίσιν των Προλεγομέ νων του Κ· Γ., κα) 'ίσως δέν έπρεπεν, οάεν ζήτα συγ γνώμων· ίνΤίΤα τά Προλεγόμενα επιται εν ,· Επίγραμμα του Ια τροφιλόσοφου Μ (ίγακλ). Π (αΐ/αγιωταίου). τοΰ" Γο-έϊίλα» Ηι'{ Συγγραφΐ-χ τον έαυτου 'λδιΧφόν" — το ίξίς : "Ως νότε διά νύκτα σελασφοροζ εκπεριτείλας 'Αςιΐρ, σκιδνάμενον παχυν έλυσε δνοφον ' Τοις κα"ι Συ Σοφίας οτραλέον άμϋμον έμφήν , "Ωφύ/ις έζοπάσας εν σκοτίη Δαναοϊζ. Αίψα τε πραπίδεσι τον άριίονα ο\£ον ενίσπων , Καρταλον άφίονίης, πλησαί άπειρεσίης. Ύίπτε V, ε γιϋν φαίδιμε καλέσσομαι ; ή ρα ΒούίτΜν} Ουκ, αλλ ΐή Φοϊ€ον ' νιέ κα\ Τριπτολεμον'· Επειδή τοιαύτα ' γ . ίγι γράμματα συνετίζονται -πολύ ίΐς* τά Καρά των ομογενών εκδιδόμενα βι€λία και μαλιςα είζ Την παλαιαν Ελλνικκνίν, άζ συγχωρν |ίί| νά ε'ίπωμεν τινά περί του προειρνιμένου. Προ πάντων όμως ας σημειώσωμεν, οτι εις τά καρά των σοι-ρων τί»ς Ευρώπης συγγράμματα έπαυ σαν προ πολλού τά τοιαύτα εγκωμιαςικά ιπιγρα.μματα' και καλόν είναι νά τους 'μιμίήίωμεν κχι ημεΤίς· Τι/,ν αζί&ν του συγγραφέως αποδεικνύει το σύγγραμμα αυτό, κα\ όχι το Επίγραμμα, το όποιον ως επί το ιτλείςου ϊΐναι δείεκασμι- νον, ν,τοι προς χάριν του συγγραφέως (κα! μάλιςα όταν γίνεται απ αδελφού προί άδίλφον !)■ Σ,υνειύίζομεν Κροσε-