— ζ 2ψ» ) — νά ·γι>ά\[ωμ:ν αριιματα , εάν ιχναι αρμονικοί, ποια.ιΧότανου , σημαντικίν, και επιτηδειον προς εζηγησιν και κοινών και υψηλών νοηματόιν, ιδού τά. ζν,τν,μα,τχ τά όττοία πρϊζάΧΚω , και 7Γέρ! ών ζηΤω Την γνωμην των πεπαιδευμένων, κρύσφε- ρων ως ποίραδειγμα το -κονόμα, τούτο. ΤεΧευΤαΛΟν, ζητω κε ρί της Τραγωδίας μου' και εάν όρ&ός ο ςοχασμός μου κριΰζ, διαΤι ταχα ίεν ουναμ,ί'ία, κ,ατα τον αυτόν τροτον νά ίίσαςω- /χίν και τους άΧΧους των τ.αΧαιων μας ποιητικούς ριιύμίυς, οπωσδήποτε Την σήμερον Τους αΐσ&ανομεΰα, και κατ' ίξ- ρχν}ν τ£ν 'Ρ7Γΐχ.ον ν) Βρ&ϊκεν; Κί^αυνιίςνά μέκατακαυσ ι< κα λύτερα, παρεξ να γένια αίτιος βΧα€ης με νεωτερισμούς βΧα- £ερούς, εις την οποίαν πρίοδον κάμνει το Τενος' δεν με 5ί λ- γει τεΧείως η φιΧαυτία ως Συγγραφεύς. Τούτο μόνον έπΛυ- μω με οΧου μου του ςηύους Την δυναμιν ' να γράψω Ποιητι κά, και άια να κεντήσω και #ολλοΰς αΧΧους εις τούτο , κοΛ διά να αναψω τάς καρδίας των 'Ομογενών μρυ. Κοινολογώ Χοιπον τούτον μου τον Τιμ»Χέοντα, οχι δια. να Χί-ξω ετίαινςν, αΧΧα μονον , διά νά παύσω, εάν ή κοινή γνώμη με κατα· δικασν,], δια νά διορ6ωύω, εις ίσα στραΧματα ε χω , δια νά ιξακοΧρυΰησω με κΧίσιν πζρισσοτεραν , εαν εμψυχωΐω με Την καΧν,ν των καΧως φρονουντων υποδοχην. ΦίΧοι πεπαιδευ μένοι ομογενείς, και ίσοι άΧΧοι εραςαι της "Ελληνικής Παι- δείας! μέ το μέσον του λογίου Ερμ',υ , πεμ-^ατ 'ΐ μοι , πα ρακαλώ , τας σοφάς νουθεσίας σας *Η ο Χ η Τραγωδία διαιρείται εις πέντε Τίράζεις και περιε- χει ςίχους 15οο. Κατά την 3εωρίαν ηκο\ού(ΐησεν ο κύριος Ζα/χ- πέΧιος εις Την συνίΐεσιν της Τραγωδίαςτου τον 'ΑριζοτέΧη , είς δέ την πρόίζιν τους ιταλαιοΰς "Ελληνας Τραγιχ,εΰς, και εις την τραγικην πΧοκην εζαιρετως τους νεωτέρους Ευρωπαίους. Του Γιίλλου ΜαρμοντΐΧου τον ΤιμοΧέοντα δεν εΤυχε νά 'ίδι/ι, του δέ 'ΐταΧοΐ! , ΑΧφηρίου είχε προ οφόαΧμων, παρά του οποίου Ζ, εΧα4ε τινά. 'ε£ ονοματος του συγγραφέως κηρύττομιν προς τους άναγνωςας της Τραγωδία,ςτου , ότι πρέπει νά Την ανα- γνωσωσιν αργως, μέ τραγικην ίμφασιν και πά^ς, και α κριβώς διακόπτοντες την ψων^ν είς τάς ςιγμάς και ύποςιγμάς διά Την. άρμ,ονίχν του μέτρου , το ί ποίον ηκοΧϊύύησεν. Νροσ- μενομεν τας ττϊρι Της Τραγωέίας αυτής γνάμας κα) κρίσειςΐων Χογίαιν, νά τάς κηρύζωι^εν $ΐς το ίοινον διά του Αογίου *Ερμοΰ·