— ( 730 ) —- βιάμας κ&ϊ νά κα·τ«χλίνα<τ# την εις τάς 'νημάτων ήμπόρει νά βίναι «ολλά β*βΜΊ<·' συν^νίκαί νίςινμας. ■ (ιώδης εις Την Σ,ουηδίαυ- (ίταν ο βασιλεύς ο' δούξ δε ΰασσανο λέγει, ότι δεν εί· μετά την ζημίαν της Φιννλανδίας εγραψε ναι ή Μεγάλε οτηςσας ήάφορμη του κο· Ήρας τηνΜεγαλειάτητάνας, *α\ αίαςπα- λϊμου μετά ΤΜί Ρ ίοσσίας, και όμως ή ρεκάλει νά μεσιτεύσητε, ωζε νά μείνω· Μεγαλειοτης σας έτεαασε τον Νιμηνόν σιν εις την Σουηδίαν καν τ& ΡίΚανδεια. με 400,000 άνθρωπων- Α'φ',ής ωρας επρο- νησία , απεκρίθητε: γράψατε * ι χώρηιτεν ή Μεγαλειότης σας ει '« το ίνίο- τούτου πρός τον αυτο κράτορα. Τΐρνν Της ΐ'ωσσίας, η εκβασις δέν-'^Ψ^ν-' Α 'λέζανδρον, -όςις είναι μέγας πλέον αμφίβολος, θ" αυτοκράτωρ Α'λε'- κα! γ" 1 ν ν Ά 1 ® Φβ 50 "" και δια νά. πρόσε ξαν δ ρος και ό βασιλεύς προείδαν 'ήδη α- πικυρώσητε την άδιαφορίαν σας, 'επροςά- πί τον Αυγουςον το τέλο: της ε'κςρατείας ξατε, καθ' ην ωραν εμελλον νά μισευ* και τα α'ναρίθμητααύτης έπακο'λουθα' κα) σω ε!ς την Σουηδίαν, καΐ έγραψε ν ο'Μο- ςρατιωτικως θεωρουμένου του πράγμα- νίτωρ (αριθμ. 264 > εν ετειι&ΐα Σεπτ. ϊι), τος, εφαίνετο πρχγμα βεβαιοτατον, ότι ,,ότι εΰρίσκετο εις. τοί-το το βασίλειον ηΜεγαλειο'τηςσαςηθί:ατε πέσηείςαΐχ- μ,ία μεσοβασιλέία, κατά Τηϋ οποίαν οι μαλωσίαν ' τούτον τον κίνδυνον (φύγετε, 'Κ'γγλοι επραγματεύον το άύτοΰ άτιμω· γαλανότατε, όμως το ςράτευμάσας, τ° ρητώς." άνθος της Ταλλίας , Υερμανίας και 'ΐτ«. Ο' βασιλεύς ίπάραίτησε Την συμμχχίαν Χίας, ηφανίσθη. Οΐ ανδρείοι, οι οποίο'ι *» του 1792 έτους, επειδή ταύτης ο σκοπός σασαν,την Ταλλίαν πλησίον του Φλϊΐί· άπίβλεπεν εις τον διαμερισμον της ΓαΧ* βου, ϊμειναν ίκί? αταφοι, Ταλλικο) Χε- Χίαί> αυτός δε δεν ήθελε νά ς/ρξα εις γ ω ςρατιΰται , οΐ οποίοι (νίκησαν εις Την τον διαμερισμών ταύτης της ωραίας "μ,ο· 'Ιταλίαν » οι οποίοι άντεςάθησαν εις την ναρχίας' κα) προς ταύτην την απόφασιν, διακικαυμ&νην ζώνην της Αίγυπτου, κα) α ζιεπαινον δείγμα τ ης πολιτικής του , ιί! όποιοι εδί'σμευσάν την νίκην εις τάς κατεπείσθη απο την προ&παθεια ν του καϊ σημαίας των πλησίον 'ΐίνης , "Αλλης, Κυμ- φιλίαν προς το Γαλλίων έθνος , και απο !*«», Φριδλανδίας, κα) είςπολλ αλλα μερη· την ανάγκην του ν'αφήση νά σαρκωθω- Αμποτε ,. γαληνότατε, νά μαλακΜ- σιν αϊ πληγαι τον βασιλείου. Τουτο τ3 κατά ταύτην τηνλυπηρίΐν είκόναήκαρ- ψρόνιμον και ενάρετον φερσιμον, τεθε- δίασας'' είδε κα) δεν αρκεί τούτο, εν- μελιωμίνον εις τούτο , οτι καθευ θυμ^,θητι τον θάνατον τλέον £ ενος μι- έθνος έ'χει δίκαιον νά διοικηται κατά τους λιονίον Τ άλλων , οι οποίοι 'έπεσον εις τάς ίδιους του νόμους, έθιμα και θελήματα * μάχ*ςώ$ θυσία των πολέμων, όπου έπε- τοΰτο λέγω το φερσιμον ίίναι, οιίον Τω* χεί&·/,σεν η Μεγαλειοτης σας. ρ α άπεφασισε να φυΧαττχ ώς αζίωμα. Η* Μεγαλειότηςσας δι'ίσχυρίζεσθε ε!ς Ύο έδικαν σας συςημα, γαληνότατε, τά δίκαια , οΐΐοΰ εχετε εις την φιλίαν του θελει νά απαγόρευση εις όλα τά 'έθνη βασιλιάς, αλλά τολμά; να σας ύπενθυ. την ελευθέραν χρησιν τ'Ζν εκ φύσεως δο· μίσω το πόσον ολίγον έφροντίζετε η Με- θίντων εις αυ'τά δικαίων. Των , ήγουν το γαλειότης σας περί ταύτης της φιλίας εις δίκαιον του νά συμπραγματιυωνται, ν^ Α&ιβόν, οΤί η άνταπόδ'ίίζις φιλικαν φρο- άλληλοβοήθ£σι, και ΐ>α σνζίύΟΊν εν