— ( 108 ) — ταχειρισάη όσας (ρωνας ενρίσκ η κ ατά τα μάλλον εφαρμοζ» μίνας εις τας ζενας· Ούτως ελυσαμεν κα) ταύτην την άιτορίαν· ,,'Εαν Βίλητις νά ύπεραστίισύ^ εις τα έσχατα Την 'Ε- ρασμικην κροφοραν , δύναται 'ίσοις ακόμη να άντιτείνι$, οτι Της Ελλ^νικ^ς νρ^φορας νί" κρίσι; δεν κρΐμαται άττο Τι^ν της ΛαΤίνικίίζ' ί/οτι ίί'ν ε'ίμεύα σύμφωνοι κα"ι ίι'ς τ/,ν Λατινικών γλώσίΓαν κατα την προφορά ν των συνηρν\μενων φωνηέντων" αλλ' αν δεν έξεύρωμεν τίκοτε βέβαιον κερ\ τοιούτων φω νηέντων εις την Λατ<ι/ικ.ν)ν. φνλάττομεν όμως Τ·/,ν κατά ττιί- ράδοσιν κροφοράν' δια ττοίαν αίτίαν τάχα να μη την φι>· Χαζωμεν και εις Την Ελλι^νικην , εν ώ μαλιςα εχομεν το· σούτους και τηλικούτους λόγους μαχομ.ένους υνερ αυτηζ; Εα! είναι αραγε τόσον ατίαδεδειγμι'νον οτι δεν εϊμεϋα σύμ φωνα Κατά τήν -κρ,οφοραν των λατινικών συνηρημένων φω νηέντων; Ημείς ενρίσκομεν τήν Αατινικήν κροφοράν των φω νηέντων τούτων , συμφωνούσαν με την της νεωτερας 'Ελλιι- νικη;' οτι, παραδείγματος χάριν, κατα. την ϊλ τιαραδόσεως νριφοράν των Αατίνων και των 'ΕΧΧηνων το βϊ η το 3β εις νασαν λίξιν εκφωνείται ως β. Τί επεται εκ τούτου; όταν δύω μάρτυρες ε·χικνρονοΐ7ΐ το αυτό κραγμα , έπικυρόνεται αμοιβαίως και η μαρτυρία. αλλν'λαιν. Επεται άρα οτι χ,αΐ α! δύω ττροφοραι, η Λατινική* δηλονότι και η '£λληνικη\ είναι ιντελως όρίαί. Εβρμάννος Νεϊδλίγγερος (ΗβΓΓΠ\3ηη Νβΐά1ϊη§βΓ) Π ρ οφ ε σ σ ω ρ της Ελληνικής Γλώσσας εν τω της Μέλκας ζΜοΙΙ.) Τυμνασίω. Προς τ ο ν ε ν Μ έλ κ α Π ροφεσσορα κ υρ ιον Ν εϊδλίγγερον (ΝεϊΛ1ϊη§6ΐ'). 'Εν τω αριθμώ 46 καΐ του Αγγελιοφόρου φύλ λο υ τ ού έτους τούτον ηθέλησε να νπερα<ππσ$η 6 κύριος ΤΙροφέσσωρ Ν. της Μβλκα{ Την 'Ραο υχλινικήν (α) νροφοράν (α) ΚΓυ^ΚΙΐϊΐΐβοΐιβ Ξουαβ/χον ^ίΊι^ΗΐβΓΗβ) ονοαβι, 'Αν®7#ρα*νΐΓΪ(Η<κΗ- ιΙίΙιΙίοΗ) ΚϊαοΗΙβϊη'βεΙιο, «χ τί Κ^ιιοΐι ζο' χχκν ο! ΈλληνίΓ/'), ο3<ν Κ.»-