αρβοοραν ι ϊν ή αίται τίαρίχαλθϊ>» να γίνη *1 ςί'φίς χατα την άρχαίαν συνηθειαν εν χαίρω ϊη» ΒΚΚίλδίΙο-ί»; Τ5?5 δ:βί'τνί5. Η Μί^αλεϋΐττ^ του άπε*ρί9η αΰτοΐς προς τοις ολλο<? ταϋτα ευμε νώς· ,,Ή <?ϊ'ψί5 «85 βασιλέως δεν αυξάνει οΰ'τε τά χαθήχοντά του, ουχε τα προνομία του ' αλλ «ν ω χαθιεροΐτους ένόνοντας αυτόν με το εθιιος δεσμούς, παρέχει *'·ϊ 'έν έλεόΒερον έθνος την ί καιρϊαν τοΰ να προαγερη δημοσία την προσχΰνη- σίν του προς εκείνον, τοκ οποίον ενέδυσε με νό- μιμον διίνιζμιν διά να ιρυλάττη τα δίκαια έχάςου πολίτου · προς δε, αίίτν) ν κοίΐ/ν) τελίτν; ί<'δί« 6ί5 τοκ βασιλέα πιρισσοτέραν άψορμην του να ένθυμνται την πρός το 'έΒνος ευγνωμοσύνη του, το όποιον ευρίσκει τ υ , ν ιύαρίςησι'ν του εις τνν λαμπρότητα και άξιοπρεπίιαν , μι την οποίαν περιςο>χ€ί το ΰποχε'ίμενον εκείνου." — Αυτή η άναψορά έπρο^ληθη σχεδόν έν ταυτίύ από όλας τάς τάζεις' εΟί τό παλάτι ο» των ιπποτών ε- προΆγ9ν ι από τον βαρώνον Μ αννερχαϊμ, όςις έχαμε «οτέ χαί το πρόβλημα, εν δυνάμει τοϋ όποιου ό Τ ο υ ς ά§ο ς 'Α ί ό λ η ο 5 ίχηρό· χβη υςερημένος τοΰ 3ρόνου. Τό λείψανο® ταυ αποθανόντος βασιλέας ζεΐ- ταί απο της 23. Φέ5ρ. ϊ?5 την σαλαν του πα λατιού εις Βίαν μι όλα τά παράσημα, ό δΐ λαος αψίνιται να τό βλέπη πριν του γιόματος χαί μετά τα γεύμα χάθε ψοράν δνο ώρας, Ο βασιλεύς, ος£5 παρήτηαε μετα την άνά- Θανΐν του επί τον $ρόνον τάς πρώτας α'ξια$ δια- <ρορ'ύν ςρατιωτιχων σωμάτων, τ ας όποιας εΤ/εν ώς διάδοχ05, ε'χψυξε μ' όλον τούτο, ότι-, χα- &ο πρώτος πολύτης τ·ης μητροπόλεις, 3έλει εξα κολουθεί να μέν-β αρχηγός τών χαΒωπλισμένων πολιτών. Ολον τό σώμα τών αξιωματικών τών πολιτών ηλΰεν ε'ίς προσχόνησιν της Μεγαλειότη τας του τ υ 21. Φΐζ-ρουιριου. Ο ενταφιασμός τοΰ άπαϋανόντος 3ε'λειγένη τον Μαρϊίον, η δί ςίψίξ το·) κ·.υ βασιλέως ~τόα Μάϊον. Δια τά έξοδα του ενιανιασμου ε^οσαυ αί τάξεις τηί μοναρχίας ιδο,οοο Μ πάγκου τά- ληοα άπο ο'χονομ-^εντα αργύρια της πολιτείας. Ο βαρόνος Εσσεν, υίος του μαασια'λου της μοναργ^ίας , εςολη 8?ς το ΤΙαρίσιοί/ πρός την βασιλισσαν μί την ΐιύησιν τη; άναό'άαί'Λς τοΰ βασιλέως επί τον Βρόνον. 'Ο $>άύοχος διωρίσ^η αντί τοϋ πατρός τοκ εγθρος της άκαόημιας τνς Οΐφάλας. ΓΑΛΛΙΑ. Τη 1 · Μίί,οτ. »!ίΧΓ05 Υχοόσθη πιςολιάτις εις τά Ήλύαια πεδία όπισΟ'εν τοΰ παλατιού τοΰ Οου- χός Βέλλιγγτων, όβεν παρευβΰς ε$ραμον εις τον όπινθιν τοΰ χηπου ψυλάττοντα ςύατι'ότνν δια να μαΒ'ασι τι συνέ3η. 'Ο ςρατιώτης θη } ότι άνθρωποι τίνες, οί όποιοι νβελον νά < I * ' \ ^ η, , ι ορμηαωσι πηόωντες το τείχος του χγ·που ει'ς τ·0 χατοιχίαν του έουχος , τον περιύβρισαν σψοΌρ'Λς. "Οτε ό δοΰξ ηχουσ; τοίτο } εχάριαεν ε'ς τόν ςρατιΐϋ\ην ΙΟΟ <αρανκα Οτε ομ'ύς υςερώτερον εξετάσβη ό ςρατιΐύτης χαλλι'τερον, 'ύμολόγησε μετα πολλγρ εξέτασιν, ότι το παν ντον μΰΟος , χαί ότι αΰτος ήτον όπου 8ρριψδ τοΐ)γεχ>αν υπό γό£ου. Οίεν ίχομίσίη εις την ςρατιντιχην ιρο» λαχην. Ό λόρδ Κ ινν α ϊ ρ§, ό-,ις . ως αδεται, από τάς Βρυξέλλας εις το Παρίσιον, διά νά δίύ'ση τάς αναγκαίας πληροψορίας περί τοϋ τολμηθεντος τη 10. Φε&ρ. κατά τοΰ δουχός Β (λλιγγτων, υπέςρεφε τή 3. Μαρτ. εις τάς Βρο^λϊς. Αιηγοΰυται, οτι οτε άρχων τις ζλθε δια νά σιιγχαρη τον δουχα Β έ λ λ ι γ γ τ^ ν ε πι τούτω , ότι διέφυγε τη ΙΟ. Φε&ρ. τόν χι'νδυνίν, άπεχρί- βη. ,,Δέν η-ον τό πρώτον μολόφ.-,ν, τό όποιον ηχούσα νά αυρίξη ίίς την Γαλλ:αν' ίλ.%'ζ'4 '/.αί εύχομαι νά η^αι τό τελευταίοι/."