ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΤΗΛΕΓΡΑΦΟΣ ιτβλιτικη, φιλΰλβγ/χιίτε χ«ι ΐ'μτβριχ^ ιφημΐρίς. Έαββάτω, τ% —κ $6 ι» ι 19. Μαρτίου. ι8ΐ4* άΰΐίφ χα) προΐ/ομίφ κακΤαφΰ&αν/λικφ. ΠΟΑΙΤΙ ΚΑΙ ΕΙΔΗΣΕΙΣ. ΔΑΝΙΑ ν.Ίκαμιν νε&ςΐ» ότι τ% ι8· 'ϊαν- ίζ- εδωκεν 6 βασι\εΰζ Ψν,ς Δανίας εΐς το Μιί- δελφάρτ της Φιονίας > οπού τότε διέτριβεν £ Μεψαλειότης Του, προκήρνγμα (μανι· φέ ςον) περΐΤοΰ μέχρι τούδε πολιτικού του φτυσίματος. Ίίοι» λοιπόν αυτό κατά λέ· ,,Γνωςο'ν είναι ι!ς Τοΰς πιςαύς ^μων υ- ψηκόους και εΐς ολν \ν τι^ν Ευραίπην, -χά νοι* ειλικρινές και αάκναις έπε3υμήσαμεν κα) ^γωνίσΒημεν, πρώτον μενκα3ό διά δοχος του 3ρόνου, καΐ δεύτερου κα3ό βασιλεύς, νά διατν,ρν,α'ύΐμεν εις τιφ ίκι- κράτειάν μας τήν είρήνην , και ου ι"ω όια. τά έκ ταύτης καλά να αΰζήιωμεν αυ της •Γνΐν ευ'τ υχίαν και ευδαιμονίαν· Εν ώ ο ττο- "Χεμος από 179» κατίκλονιζίν όλα; τάς βλλ«ί επαρχίας της Κύρωνες, νίμίκ; κ.α. τωρ3ώ<ταμεν 15 χρονους κατά διαδοχών . , > ''_>■»· ' ' να απομακρύναμε ν α*ο την ημετεραν ε· νικράτειαν τά ίξ αυτού κακοί καί έ'ε ί να , καϊ -τότε μονί/ν εκινησαμεν τά οπλα, όταν ήναψκάα3ημιν να υπερα<τπιν3ωμεν τα δίκαια τ^ς πατρίδος, καί να 1 τίϊ? έια- τηρήσωμεν την ίί^Μ$χ. *Ει/ ε τ ει ιίοέ ί- «λιίσίασαν τα' μαχόμενα ςρατευ'ματα Των πολεμογόρων δυνάμεων εις τά σύνορα τίς Δανίας άπα το μέρος τν,ς ςερίάς ' ο3εν το περιαυναχ3ε'ν ημών ςράτευμα εΰρέ3η αυ« τοϋ, μόνον διά ν αποκρούσε βιαηικά τυ χόν επιχειρήματα, είς τά όττδϊα ησαν καΐ ΐπριπε νά ήναι υποκείμεναι αϊ κατά τα σύνορα κιίμ,εναι επαρχίαι μας, εις τάς ο ποίας δεν ιήΤον τότε παντελώς ςρατιωτι· κη δνναμις· Οι σκοποί μας ήσαν είλικρι· κΤ{ και να<Γ<^»|Χβι » καΐ τοιούτοι εγνωρί- σ3ησαν κα> από τους υ'πηκόαυς μας κα) α'#ο τους Ηγεμόνας της Ευρώπης* "θλαι α! με ξένας δυνάμεις συμμαχίαι μας άνε- νεώ3η&αν καί ιπεκυρώ3ηα , αν· Με Κίςιν ειλικρινή έφυλάτταμεν ο σα ύπο(τχέ3η- μεν, χ&ιρ!ς να πμοφερωμεν ποτέτιναλό·· γον, ί λ του όποιου ήμπόρει τις νά ΰπο- πτεύνη, Ετι εζητοΰμεν άφορμας διχο- ν οίας με καμμίαν δΰναμιν, ν,οτι^3ίλο- μεν νά ΐπιχειρήσωμ'εντι , το οποίον ν\μ· πάρει νά την παρακινηοΊα εις προφΰλα- %ιν και ϊχ.ίίχ.ησιν. Τα χαραβιαολωντΐόν ε3ν£ίν κατέφευγαν εν καιρώ κίνδυνου εις Δανικούς καί Νορβιγίονς λιμένας, ύπο' δεχόμενα, πάντα έξίο-ου. Ε'τρέφαμε ν λοι πόν τότε ν'ιτόχως πάσαν ελπίδα, οτι νασ* μία. άύναμις ΐνρεπε νά «'νκβ«σ*,