— ( 2 77 ) — της φιλοσοφίαί και σιωπή των μουσών, ι![τκ ΰι/,ρκ -νισΈ *οΧ» λα'ί εκατονταετηρίδας. 'η δουλεία , η β:ιρ£αρότ%ς *■('.'% ηλι3ιοτης, η! όποΐαι κατεΊ- χον Την Βυρώπην, τα οσα δεινά εκροξενησεν ή δεισιδαιμο νία ) μτ /£ γιννα Τ μ ' κ αμάθεια:· και γεννάται απ αυτν,ν , οχ αυτά ι^σαν ικανά να εμποδίσωσιν εις έιαςνιμ,α δώδεκα σχε δόν εκατονταετηρίδων του λογικού την επιςραπ ι;'ν. Η των γλωσσών χα) της 'ΐςοβίας σπουδή, ν,τις εις αυ* Τν)ν τ>)ΐ/ ίίίζοίίχ,^ν τ<£ν χρζναν περίοδοι» κατ ανάγκην ή ταν αμελημενη' ο! νεώτεροι τ ο πρώτον άρχισαν να, κατα- γίνωνται εις αυΤνίν' ίϊ'ν ει ιαμνον άλλο τι «ιφά να σχολιά ζουν χα/ να μεταφέρουν εις τάς ομιλουμένας γλώσσας των τα των Ελλήνων και "Ρ ωμαίων συγγράμματα.·, τα οποΐχ ειχεν ή τυπογραφία κοινοποιήσει εις αυτούς" ε£αύμαζον ο>τι αφι^ίΓαν οι παλαιό) ίίς «αν ϊ1ίο? /χα3»ίσ£ΐο;. 'ΐίοιί λο»· ττον *λν)θο; προκομμένων φιλολό^", οίτινες, ως ελεγε πε· ριφημος Τις συγγραφεύς, εΰρισκον ολι^ν Τι^ν (ριλοσΌφίαν ΐΐ£ τα των πιχλαιων συγγράμματα, και πολλάκις αντί τοΰ να μα3(ασι το ο,τι ηγνόουν* από την πολλών μελετών άπε* μαν3ανον ο,τι έραντάζοντο να εζευρουν' δια τούτο £ γραμ ματικός επεται νά ήναι μετριοφρονεςερος ταυ φιλοσο'φου» χ Ίσως ακόμη αυτοΰ του ποιητοΰ' διότι ο συνηθισμένος εις το να εφευρίσκω νους δεν εύχαριςι'ίται ποτέ άπό τάς οσας προοδους εκαμεν, επειδή κυττάζει πάντοτε υψηλότερα.' κΛϊ ο! μεγαλύτεροι νοες εχουσι την ιδίαν αυτών συνείδησιν α- δεκαςον δικαςηριον, και τι^ν φιλαοτ/αν των κρύφιον, βλλ' αυςηρόν κριτην. Λεν άργησαν ομως νά ελ3ωσιν εις τον εαυτόν τους καΐ να καταλάβουν ο τι ε μπορούσαν νά μετα φέρουν εις τάς λαλουμένας γλώσσας των , οσα τα παλαιά συγγράμματα περιείχαν ώραϊα· "Αρχισαν λοιπόν ολοι κοινόϋς να φευγωσι τάς οδούς της πλάνης και να σπουδαζωσι ν* 1*·>μη3οΰν τους παλαιούς, και νά τους περάσουν, £ν ητο τ*ι ιίς το νά 9ιθ($όνα><η τβ ί':ρ3®ρμήι«, ^ «V» *«λο» ιίς το χ,χ7λ.ιον , ι) ί'ινχι βιβαιοιι οτι ινιργ$ΐτζι τ~,ς Β 2^.*. 8ο« >ί ά»χγινΐΗΐ*ις , ΐ) ίέν ιϊιιαΐ τίνοτι βίβαιο» ιίς τον Κα<ΤιΐΒ». »»ί το» 'ΐαακ;