19° ΘΕΜΙΣΤΙΟ! χα: Γ^; ΜηιΫς εςίας επεμελνβψ. Ου περιείργαβ' μα ι, οο'ίί 'ίλα ττον προανχει τούτω εγειν, η νί τοις α&αχίοις εγχαρτερησασα. 'Αλλα Πλατ^,κ μεν ούχ απ·//ΐι τρις $ιαπλέων ΰπερ Δίωνος τον Ίω'- νιον ι); ουδέ Άριςοτί'λης ύπέρ Σταγεΐρων πι- φροντιχ-α' 2) ■ οιΐίΐ Καρνεάδης, οΰ$ε Ηριτόλαος πρεσβεύοντες υπέρ τ·/·ς '-ΑττιχΫς 3) · Κ©. 'Ε^ώ δί ω; 'έοιχε χαμαΐ πάλιν εχυ- λινίούμην από του δίαυλου τνς εσπίρας χαΐ τ-/)ς (ώας ον Βιίδραμον η§·/) την αγαΰήν οίζαν τνς πόλεως συμπίριψίρων. Ούίε τνΐν ειαγχος άπο· δ-ημίαν εγω τΫν εις τψ άοβιμον 'Ρώμν,ν 4) <- ξελοίμψ αν τα)» πρεσβειών αριθμών 5). Έ,πρίσ- χ) " Λπαί μεν επλενσεν ό Πλάτων προς Αιονύ- βιον τον πρείβύτερον, δίί δέ χρός νεώτερον. Ίδί Λαέρτ. γ. ΐ8. 2ο. 2β. 2.) Των 2ταγείρα>ν την άνάχτισιν ίΖήτησεν ί- κετιχως ο' 'Λριτατελής άπο τον βασιλέα Φίλιχ* χον, ον τίνος γενομένυ, έγραψε Χαΐ νόμιις ίίϊ την πάλιν. Ίδε Λαέρτ. δ. φ 3) Αϋτη η περίφημος πρεσβεία ηλ,Άιν εΐ> 'Ρώ- μην τ& από χτ. 'Ρ. Έ%άΚηβαν δε παρά των 'Λ5ηναίων τρεις έκιφανέςατοι τότε φιλόσοφοι Καρνεάδης ο' ' Λχαδημαϊκάς, ΚριτόΧαος ό Περι πατητικός χαι ο' Διογένης ο ( 2τωϊχός διά νά δεη&ωσι της ' Ρωμαϊκής Σνγχλήτν νά σμιχρύντ/ την χρηματιχήν ποινήν, ΐΐί την οποίαν χατεδιχά- •ΐΒηϋαν οι 'Λϋηναϊοι διά την χαΤερήμωσιν τήι 'ίΐροπν, 4) Λϊνίττΐται ενταΰία το γςιόμεναν χρϊν τ ύ- ΤΙ/ τ5 ρηΒίντοί λόγίΐ ταξείδιόντβ εις 'Ρώμην, ίη τα οχοίν επιτρί^ας ιΐς Κ<ανταντιν6πολιν, Ιγινεν ΐπαρρος και χρόεδροι χαι της βουλής. Τοϋτο τδ θιμι~ία το ταξείδιον εσημείωσι χαί σ' ' Λρδϋΐνος £« γ τόν λα'. λόγο ν, 5) Αεχάχις ές-άλη χρίδβυ* ο' θεμί^ιος, ώϊ αι}- τος λέγει εν τά> ιέ. λόγψ } τόν όχοίον εκφώνη- <5£ν, οτε ε?ειρΟτονή3η νχαρροι Καονδτ&ντινονχό- Χίωί. &ευον χαΐ ιψιχαυτα προς «ΰς ύμίτίρους πατί· ρας, ομόνοιαν τπΐς πόλίσι πρυτανεύων, χαί έν τιμους αΰτοΐς ύμας χαΐ αί^οίους ποκΐ>ν. "Α γαρ υπέρ υμών έχεϊνοι προς τους αυτοκράτορας ίψ·<]- ψΧ,οντΟ) χοιν-'ή τ·/]; πόλεως αΰ'τν) οεμνότης. Και εί μη «ροοταος ΰμϊν εμιλλον εσεοθαι τώ βαρυ- τατω των ακουσμάτων τους έμαυτοΰ χαταλε- γων επαίνους, άνέγνων αν ύμϊν της βουλής έχεΐ- ιης τάς εχ^οησεις 6) " ίί ω» χαΐ τοϋτο άπωνα· οθε αν μαθόιιτες όπόσω τω περιόντι νιχώσι 'Ρω- μαΊοι τω οεμνΰνειν χαΐ τιμσ.ν άρετ-ην. Α'. Μν ουν άπρίξ 'ίχου τοΰ ρήματος * μηίε οτι Πλάτων εν πολιτεία τους σπο τγς $είας$εω ριάς -/.αταξαίνοντας εις τν,ν ανθρωπίν/ρ ύποχορίζε· τα£ ταυτω τώ ρηματίω γ), οίου χα; μιχρον πο- λιτεΰισθαι' άλλ' εννοεί τε ανω χαΐ χάτω ω; ουχ άπλοΐν. 'Αλλ' 'Κπάουρος μεν μικρός, χαΐ ίίςις ζηλωτές 'Κπιχούρου, σάρχος ηίονην τεθαυμαχως 8). Ωλάτων ίε ανω αεί, χαί οςις'ίπεται Πλατωΐί, \γί προς $εον ομοίωαιν μεταδιωχων. 'Η^£?5 δί ίν μεταιχμίω άγαπώντες, ε! ποτε μεν ανω εΐημεν, ποτε οι χάτω. Καί το χάτω <$έ ημων ου παντό» πααι κάτω ίςίν, άλλ' άνωθεν εξηπται χαΐ απευθύ νεται 9). - 6) Περί τών επαίνων, τνς οποίας νπερεπηνέΒη παρά τών 'Ριομαίων, αναφέρει ο' Θεμίστιος και ίν τα> λά λόγια. 7) Ίίί Πλάτωνα περί χολιτ. 2. έν$α πολλά κις αναφέρει περί της δέία: 9εωρί«ί και τί>ν αν- &ρο)Χίνων άαχοΆ,ιών χαι της καταβάσειας τΰ>ν φι λοσόφων. 8} Και τντο λέγεται κατά τδ Ιίαλλαδδ, περί τ5 όποια, οτι εέη 5α)ήν εχλελνμένην, άπορρών- τως άιτοδΐιχννυσι πολλά αντί αίαρρά πως επι γράμματα Ιν Ά»&οΧογία. 9) Λιάνά εννοήίη τις ορ3α)ΐ ταντην την πΐριόδον, πρεχα άναγνώιιτ) τα μέρα» τδ β. λόγο τ5 ©ί- μιστίΚ, ΐνίΐαλέγει ότι διάττων άλΰβιοϊ ΐ*ίίνη$ , %)ΤΙ*