πα,υσομίνη) επί του Δεκάτου άρχοντος. "Α» γένη χρεία σκε'ψϊως ν;" εργιυ, '5έλουσι σωαχ^ εν κϋ,οω πολέμου η /.ατά πασαν αλλν,ν περίςασιν. Ε "αν δε δεν συναγβωσ'., $ίλουσι πληρώση τα- λαντον χ αργυρίου, άφιερωθησομενον εις τ'.ν πιρι- υοοισ^εντα Δία τον Ο'λΰμπιον. ' Και άν τις έξα- λείφο: τ ν. ν γραφην ταΰτην, εί'τβ ιδιώτης, ϊίτί τελείς, είτε χοινότης , Βίλει παιδιυθ·/· μΐ την |νια\>9α σημίαυμένψ_ Άρησχΐυτιαην χρηματανην πο:ν/,ν." Η' λίςις ρήτρα σημαίνει συνίχχη εν τη Δω- ριχ·η διαλεχτώ, χαΐ συγγραφείς, μη όντίς Δω- ριεΐς, τϊν μεταχειρίζονται χατα μίμησιν εις την ιδίαν εννοιαν, τϊ> οποίον ο Βοίΐ^οηκάβ αναπ τύσσει αναφερών περιόδους ε ζ Όμηρου (ο'ουσ. ζ, ςί'χ. 393.) Ξενοίρωντ ος (Κυρου παιδ. Α', 6» Κυρ. Αια&. ς', 4^·) Δημοσθένους (υπε'ρ Κτησιφ.) Αονχιανου (ε/.δ· δύο. Γεφ. Τόμ. 3. σ«λ. 270) χαί Αιλιανού ζποιχ. ΐς. β. 7·) Η* λεξις ρήτρα παραγεται ΐχ του ρεω, χαί επομενως σημαίνει λόγον. Εις την Έϊλ\·/ρα.ην διάλεχτον, χαίώς χαί εις την Αατινιχην, όσαι λί^ί'.; 'έχουσιν οφ εαυ τών ταυτν,ν -ην γενικην σημααίαν, είναι ενίοτε ί ν χοήσει δίά να σημαίνωσιν ιδιαιτέρως τουΐ χρη** μούί Υ{ νόμους. Ο' Αυχουογος\ ώνόμαζε ιούς νό μους του ρήτρας. Εις το» πρώτον ςίχον της ίπιγραψ-ης τό ίδιον άρθρον γράφεται πρώτον μεν τοιρ, ίιτα δί τοις. Το ρ αντί του τίλιχοϋ ς είναι γνω-ος Δω- ρισμός, "Ομως τίνος ένεκα χαί αί δυο αύται γραφαί εν ταύ-,ώ ■ α ρ α υπάρχει σφάλμα του γρα- φαντος ; Η' λέξις, η οποία μετεφράσίη Εΰαιοϊί, παριςίνει περισιοτέρσν δεινότητα. Είναι πιθανόν, ότι μεταξύ του ε χαί Διγάμματος υπνψχεν υ, του οποίου άμυδοα μονον ίχνη σώζονται , και έγομεν αΐτιαν να συμπεράνωμεν, οτι ό λόγος εί ναι περί των εγχα.τοάων τη; Εΰας, πόλεως 'Αρ- χαδιχη 5, ούτως ονομαζόμενης παρά. Στεφάνω τω Β υζαντι^. Ο' Παυσανίας (ζ\ 38) ^ ν ^1' αυ ονομασίαν εις μίαν χωμόπολιν χειμίν^ν εις τα σύ- νορα τν,ς ΑργολΆος, χαί μν Ιιαψιρετιχην ίσως *9 Αρχα^ιχης. ϊίαρα Στίοοι/(ο το εθνιχον ονο- μα ποιεί Ευ'αιός χαΐ οχι Εΰαοιός, έκ του ό- ποίου ημπορουμεν νά πυμπερανωμεν, οτι η πρω· τ£<;η τν^ς χωμο~ζλίωζ ονομασία £ιίγιρίπως της μετά ταύτα, χαι τοιαυται διαψοραί εγι'νοντοσυ^» ναχις, χατα τας διαγόρους εποχάς, εις τα ς ο νομασίας των ίίίων πόλεων χαί εθνών. 'Εον ·η Ευ α η τον τόσον δυνατή , ωςε ίχαμνε συν3-/!χηιι συμ μαχίας με τοις 'Ηλείους, δεν είναι πλέον τόσον παράδοζον, ο σον ενόμιζεν ό Έχίλιος (Ναιη. Α- ηβοά. σελ. 3θ3), διότι άναγινώσχομεν το όνομα ταύτης της πόλεως εις πολλά χρυσό χαί αργυρά νομίσματα, 'βς τόσον, ό χόριο ς Βοί35οΠ3(ϊβ δΐν ίναντιουται, οτι η λέξις ΕΤΡΑΟΙΟΙΣ τν;5 επιγραφής ημπορεί να σημαίνη χαι του; 'εγχα- τοίχους άλλης τίνος πόλεως, μη σημειούμενης εις τα σωζόμενα αρχαία συγγράμματα. Ε'$ τας δοτιχας "Αρχοι δεχατοι, τό ο αν τί του ω, χαί το ι εν τω τέλει των λέξεων οντ.ί του υπογεγραμμένου, είναι σημεία παρα τοις άρχαίοις ΐν χρήσει. Άλλ' από τας δύο μεταφράσεις γενόμενη, η πανσομενη έπί του δε χόταν άρχοντος, ποίαν πρέπει νη προτίμηση τις, δεν αποφασίζει ο χΰρ'.ος 1 Β ο ί'σ σ ο ν α' δι, διότι η ημπορεί τις να ύποΒέση δτι οΐ άρχοντες ι·]); Ευας έχλεγοντο χάθε δι χα. χρόνους, του όποιου εχομεν παραδείγματα, χαί επομένως η δεχάτη άρχοντεία επρεπε νά άντιςοιχγι κατά τό μάλλον χπί νττον μι τον ΐχατοςόν χρόνον, την διορία» της παύσεως της συνθ^χης, η ο Λίχατος υπηρ- γε χύριον όνομα, καθώς Πρώτος, Πρώτη, Δεύ τερος, Δευτέρα χτ. τά όποϊα (ζελ·/φ&ησαν αντί ονομασιών άνδρων χαι γυναικών παρ Ελλν,σι χαί Αατίνοις. 01 αχόλοκβα ςίχο< ΤΤ5 πψζώ-