— ( 9> ) — Τι\ειώσΌυν · ει'ς τας περισσοτέρας αύτοϋ ραψκίία^ ίει 1 λε/- πει νά τον αναφέρε, μάΧιςα ιίς το I όπου παρίςαταιηττ^ος τον Αχιλλέα πρεσβεία, εϊςτοΑ ςέλλεται ο Πάτροκλος οια. νά ερώτηση -ϊτερΐ τοΰ Μαχαωνος* εις το Π τόν ιταρακ-αΧεΐ κ-Χαίων ο ϊίίος να ςείλΐή τουλα'χι^ον αυτόν εις βοή.Βειαν των Ελ- Χήνων , εις 3ε τάς ΐί ν,ς ραψωδίας εις ο λα τον Αχιλλέα, η φανταζόμεθα , η βλέπομεν. ς· Ας ΐΧθωμιν και εις μερικωτεραν ίζετασιν της συ- ςασεως καϊ οικονομίας, εις εκαςον 'Επικόν ποίημα τρία ταΰτα θεωρούνται' "Εκθεσις, Δεσις, και Αυσις. Η "Εχ,θεσις γίνεται τεχνικώτατα εις την Α· ραψεοίιαν. αυτού βΧεπομεν ποίαν πραζιν επεχειρίσθη ο ποιητές· Μ* ινιν άβιίϊ , θία Πιιλιιϊίίδί» '/ί%ιλϊος, τίς μνίνιίος τι^ν αίτίαν, ν?τις είναι τ·/;ς Βρισνί'ίίο; ν, αφαίρε ση, και τά αποτεΧεσματα αΰτης· ΟυλομίΐΊ)!/, η μυςί' Λ^αιιαίς αλγι γ5«*?. προσέτι δεικνύει ο Ποικιτιίς κ,αι οΧους σχεδόν τούς Η ας ο σους μιΧΧει νά ·τταραςν|σι«! εις τάς εφεξίς ρ'α4-ωέίας , κ.ΐίΐ τους χαρακτήρας αΰτΰν, όσον ί'νεςι, γνωςοπειεί, καϊ .7Γο5? εκαςον το προσήκον διάφορον προξενεί· Αϊτό τ ν,ν δευτέραν ραψωίίαν αρχίζει V) Αεσις , αττ αυ τού βΧεπομεν τάς εις πόλεμον ετοιμασίας τών Ελλήνων, κ.αί κατόπιν ε ως εις το Τ τους κινδύνους αύτ^ν και τάςμά- χας, αϊ ο π οία ι ίσον το ποίημα προβαίνει, τόσου και αύται είναι ακμαιότερα» και σφοδρότεραι ' αυτά ς δε' ακολουθεί χ.αΐ ν) τοΰ άχ.ροατο£ περιέργεια και προσοχή , νί όττοία τόσω μάΧιςχ αυξάνει, όσον 6 αναγι/άς-ής άπεΧπίζεται νά ίδ^ τον "Ηρωα 'Αχιλλέα. Εις το Τ γίνεται ι5 Λυσις, καΐ γίνεται τΐχνικώτατα. χαί φυσικότατα' αποθνήσκει του 'ΑχιλΧεως ό φίλος φονευ μένος από τον Ε κτορα' ημπορεί λοιπόν αυτός νά το υ'ποψι- μ-έ αταρα,ζίαν ψυχίς, χ,αϊ νά εζακοΧουθ^ νά ήσυχάζν εις τάς ίδιας σκηνάς ; οχι βέ4αια' τι δέ 3ε'λει κάμει -, έκδΐκ-Λ- σ ιν εξ απχντος κατ α του φονίως. 'Αλλ' αυτ>) δια νάγένη, είναι άφευκτος ό πόλεμος' του πολέμου ο/χ&ς προηγείται VI προς τον Αγαμέμνονα ΟιαΧΧαγή', *■<*■' ιδού νΐ Αυσιζ· ΑΧλ ν,μίτορεΐτις δικαίως νά απορηση < *«ς ομού μί τι^ν ΰίαλλα^'ν 3έ'ν λαμ€άνιι τεΧος και το ποίημα·, τ<> αί·