ραγμένον ι ν τη σημαία. 'Ύκάγει δέ ο μνημο νιυ· θίις ΐ'σ μα η λ άπό τό'Αμξοΰργον ως γενικός άγέν- της ίί*5 Αι5όρνον, ίνΒα ϊχΐι ύπό τάς προςαγάς του τους ΙνΓενόη,Μάραιλία. χτ. Αίγυπτίους' Αγίντας. ΑΓΓΛΙΑ. «··■·■ 'Ο Πρίγγιφ - 'Ρεγίντης ηλΰε τι} 6. τούτου παρ έλπΐδα άπο το Βι-ΐ^Ιηοη ί?ξ τήιι Λόκδρον, χοΐ τν}ιι επαύριον εκρότησε σψδαυ'λίοκ μινίςρων, ί'ρθα πιθανώς ε'ξετάαθη ο λόγος, μΐ τον οποίον Βέλει -ανοιχθώ το παρλαμέντου. "Αν.όμως Βίλα είναι λόγος ααί π$ρΐ αλλαγής μιιίςρων , ω; §£- ισχυρίζονται μεριχαί ίψημεριδες ι είναι πολλά σμγί&ολον, Τ% 4· τούτου 'έπαυσΐ τάς πληρωμας εν Αόι>· δρα μεγάλη τις εμπορική Οί/.ι'α , χαΐ * ε'λθοΰσβ είδησις τοΰ ότι δώδεκα έμπορικοιί τοΰ Παρισιού ο ίχίαι επαυσαν τάς πληρωμάς των , επροξένησε πολύν τρόμον , όμως απεδείχθη ϋςερον, ότι μό νον επτά έπαυσαν, και αύται, πληκ ίϋ-ο» ιίττ/ρ* χον της δευτέρας τάξεως. "Ολο£ δε αύται αΐ έμ- αοριχαί οίκίαι ηθέλ·/)ααν να χερδήσωσι πολί εις το δ'/]ίΛθ'σία ιροΐίδ<* 5 πλ^ν $ ζημίωσαν. Της Αόνδρας α ι ε'γημερίδις, μη εχουσαι αλλ α νία , ενασχαλοΰσιν ίκ ν'οΐι τους άναγνώ- ςα-5 των με την διηγησιν της τ οσάκις μνημόνια- θεΐσης άπράχτου δοχιμης τού Βοναπάρτοο είς ιρυγήν, και ταύτη τ% γ.ορα διηγούνται, ότι ό Βοναπάρτης έχατέόη ε\ του παραθυριού κρατών ϊία μαγιχρν λύχνο ν, διέ&η όλους τους ψυλάττοντας ςρατιωτας χωρίς νά τον ίδωσι, χαί ήλθεν ιΐς ε να βρβχο», χαΐ Ηΐάζθα άποκαλύφας αίανιδίως τον λύχνον του , εκραξι το' 'ΑμΙριχα- νικόν χαρά&ιον, οποί ητον διωρισμίνον χαί έ- ίΐρόσμενε να τον λαβή. Το παρλαμέντον £έλει συναχθή μεν τη 14., πλην κατά τάς πρώτα5 ημέρας Βέλουσι γένη μό νον ·/ εκλογή του άττορος, ο! όρχοι και αϊ διαταγαΐ προς άναπλήρωαν των ελλειπόντων μελών, τη δι 21. Βέλιι γένη ο προς ει)«ρζιν των συνελεύσεων λογος από επιτρόπους. Η διαδτχη της βασιλίσσης άνοίχβη τέλος πάντων, χαί τα όσα άψηκε , οηνΐςανται εις 14°ΌΟΟ λιτρ, Στ{ρλ. ομού μέ τα τιμώμενα 50,000 λιτρ. Στερλ. διαμαντικά , τά όποια ίλα· §εν απ ο τον βασιλέα &>5 δωρον χαΐ μενουσιν εις τ·»)»/ οίχίαν Αννοβερ, *Η υπεγράφη τν«# ήμερα ν πριν του Βανατοιι της. Κατα ταΰτηυ την εύχαιρι'αν ευρέθησαν χαί τα μέχρι τονδί ως άπο' λωλότα νομιζόμίνα οιαμαυτιχά του βασιλέως , τα όποια εΰρίσχοντο έν τινι κι^ωτιω άνεη κλει διού , δΐ ο και ΐίπρεπι νά τό άνοίξωσι συντρι- Θοντες το. Ή διάλοσις τοΰ έχ Γ α λ λ; α ς έ~ιςρέφαντοζ ςρατευματος παρέχει εις του; ςρατολογοΐντας δια την μεσημ&ρινην'Δμεριχηυ πολυ πλη°ος ςρα- τιω των όθεν πολλάς χιλιάδας αργών τεχνιτών, 0/ οποΐοι η'^ίλον χαί αυτοί νά λά&ωαι δοόλευσι» ω.ς ςρατιωται, δεν τοός εδέχθησαν. "Είώ$ τω'ρα μόνον αξιωματικοί τααν, οι όποιοι ε'χ:νοΐ·ντο δια την 'Αμερ'.χ·ήν, »ιδη δε απαρχοασι ςρατιωται, χαϊ τοσοι πολλοί, ω%ε ημπορεί τις νά εχλέγη. Δί« την Άγγλι'αν, σημειοΐ ι'ψημερίς τις τις Λ οϊ- δρας, υπάρχει η ξενιτεία των μη εχόντων δού λευαν ςρατίωτοίν τωο'ντί £ΐ]τιιχί'ο , δίο'τί ε'ν φ τόσα: αλλαι τάξεις άνΒρώπων ύςερουντα: π ο ρου ζωής, ηθελιν είναι εχ ταύτης της προσαυξήσεως αργών χαί ρωμαλαι'ων ανθρώπων γόΘος μεγΐςων αταξιών, ως χαί τωόντι ηυξησαν εις άχρον Οι ίρ όνοι χαΐ αϊ χλοιι αι. Κατά τάς ε χ της ανατολικής 'ίνδιας ειδή σεις , ό χύριος Μ αλχ όλ μ εχρινεν εΰλογον να αυνοδεύση τον χαβαιαε^εντα Πί ί'σί' α» με ΐχανους ςρατιώτας εω,ς εζς εν μέρος του δρόμου προς το Βινάίΐς ό ΐδιος»