7* τριΐς ΐβχάτους ςίχους. Το επιθετον τοΰ γιρανου ίολίχύί^ιρας ΰπαναμιμνησχει το €οΐ)ί Ιοη^ίίυιΐί- Ββπ» του Λατίνου Φ απόρου, τοΰ οποίου η Λ,ατι- νιχη ςιχουργΐα εγινεν άπαραλλαχτ α κατ α τνντου Ελληνο; Μιιθο^ραρου· Πλην έν τούτω τω μυθψ, ο κύριος Κοραής οι ιαγιυώσχει όπερ πα- ραλλαττα την έννοιαν, αντί του μειίίσα;, ως ε- διώρθωσεν ο Τυρουίττιος χατα τι χειρόγραφον τοΰ Σουίτα, κα* παρίδϊ'χ9·/] καϊ ο" χΰριος Βέργερος, Σημε.ω χαί εγώ, ότι το μειίηβ*; ε'ναί η ανα^νω<Ν5 τ·/)5 πρωτίςης έχδόσε-ως τυυ Σου'ιοα, χατα την ο ποίαν παρέ&αλα όλας τοΰ Β αγρίου τας περιόδους. Αυτή ν| ίχέοσ;5 περιέχει αλλα$ χαλας αναγνώ σεις, τάς οποίας ό Βέργερος παρημέλησε να -αρα- 6αλ«' α χ· £ί*5 τον "οον μΰθον, βάλλει το μόριον τ® αντί της αντωνυμίας τι, ευρισκομένης (χει. Εις τον 20· μΰθον ό Γερμανός έχδότης ανα^ίνωσκε; 7; μτ}ν ακμαί'η,' τ ο όποιον άποχαθιςα του μΰθον ελ λιπή, η καν τον παραμόρφωνα ((αν δέϊ είναι τοΰτο τυτίΧΟΚ σφάλμα), αντί Ί μ£» α'χμαά χ^ίως ί,/?; το" χεΐμευον τοΰ Σου'ί'Ια. Ή άναγνωσις ετιλλεν, τηκ ο- ίίΟί'αν παρίδίξαντοοί κύριοι Κοραής χαί Βερν·005, διαφέρει προσέτι της αναγνώσεως εχεΐνης τηί ε'κ- έο'σεως, ητιςίχε: ετεμβν, χα: νομίζω ταυ την ποοτι- μωτέραν. Εί'; τον 20. μνθον, ο δεύτερος χα) τρίτος ςΐχος αναφέρονται παρα τοΰ Σουΐδα, εν τη λέξει Σπτλυγξ, τιλγν παντη παραμορφωμένες, ήγουν κοιωσω αττί/λυ^γο;, αϊ όποΐαι λέξεις δέν αποτελουσι χάμαίαν ΐννοιαν. *Η διορίωσις τοΰ κυρ/ου Κοράνι, Κ εί'τω λ='ων σπη λυγγο; ο ν είναι τόσον άξια, όσον η τοΰ χυρίου Β εργέρου, κοι'λης = σω σπ/λυγγο;" πλην δίν ΐϊναι χατα τούτο. αξιέπαινος οίτος, αλλ' ο' ΊΓοΰπ (ίΕιτιβηάαΙ. ιι ι, ι53), το όποιον ίυίχρινΐ χαί ο· Τυοουιττιος (σελ. 47 ί ;< °· Αρλί®·,)" * α ' απορώ πως. ο χοριος Κορατς παρ·/ιμέλι,σεν η παρεγνωρισΐ ταύ- τψ τηνδιόρθωσιν ΤΥντόσονάπλην αμα$ εΰςοχον. Π.αραπώ το να αναφέρω χαί αλλας χριτιχας πα ρατηρήσεις, κχς οποίας ημπορούν ν αηξησω χαί ει μί προθυμος να μεταχοινάσω εις τον χύριον Βέργι- ρ,ον, ΐαν. τη ; χρινη χρν,αϊίους εις το πόνημα του' πλην.νομ'.'ζω ότι συγχωρούμαι να τον. προσχαλέσω, ι'αν έχ§ώσ·/) χαί τοδιύτίρο» το" πόνημα του, νχ έωτν) χβλλιτεραν προσογνρ εις το τυπογραφιχον, χαθότι οχ* μονον.τα παραράματα είναι πολλά όια τοιοΐτον. μικρόν βιβλά^χαΐ αΰτα μή αψίιωθέρταόλα,άλλοί' χαί η χατα τ ας ςιγμτϊς διάχρισις εσφαλμένη χαΊ' υ'- πιρ&ολην, χαί μάλι~α $!ς τηΰς μύθους. 3, γ, 14 χαί 1 8 του α. βι@λίου' αλλα χαί τούτο, γ τ ι ό συγγρα φείς αφηχεν από τα; Ελληιιχας λέξεις τάς ποοκω- δίχς, σμικρύνει προσέτι την τ υπιχην άζίαν ώς τόσζ,ν θί'λω νάδίίξω ιδιαίτερου τό πόσον μέλει μοι περί του φιλοπονήματος του, χαί δια τοΰτο άνηφέρω με· ριχας ε'χασίας ρου, τ ας όποιας υποβάλλω είς την χρίσιν του. Βίίλ. Κ-μύθος ΐ3, ςίχ. 6. αντί έπ&·;ε<ι προ- χρίνω Ιπτ&ν, ως'έχειχαίή 'ίχδοσις τοΰ Φούρια. 'Κϊ Τίι" 1 γ. μύΟω ς;'χ. 5 ό χΰριος-Βέργιρτ.ς άχαγ - νωσχει ^-τανί άλλ αναγνωςε ο> τι ~.η; ί' γωΓ.ίζ ν αναφέρω το δια τι. Μυβω 1 ρ, ςίχ· 11 αντί τ>ε· β> μη» ηΰελον προτιμήσει ττο3ϋΐιο<:/.τ;ν ) (ροή·; α« απαιτούσα αύτο χατωτερω η λίξις πειιτρχζΐΗΐά. · πλην, έπειέη η λέξίς «τ<λ»6σβαι εξηγείται από τ:ν 'Κυς·5ίθίθν αν»ΐ?ε'φ5<τβ!", χαί ν] χρησις ταύτη-: τγ-ς λέξεως ισυνειθίζίτο, χαθως φαίνεται, 4πό τον Βα- &ριον, χαθότι αναγινωσχομευ αυτήν χαί εις τίν 20. μΰθον, ίσως δεν πρεπει να μεταολη Γ )·/ι τι ενταύθα. Μύθω 25, ςίγ. 6 αντί ?·»''» πρέπα υ άναγνκ'ση τις άναυ,φι&ίλως ϊ αινί ", ϋθί α ι, τ η ^ αναγ-.'^σιί φαίιεται (•πι&ε&ιιοννέν/·, άπο τΖΐλέζιις ανω φ·/.Λη 5 : ^ τί '. λ·ος του μύθου. Ϊ ν τω 3Ο. μύθω νντί 'ν ανδ; λαίη προβάλλω υά γρά'^'η τις «> «ν9?ω»:ο»; βλζέ'ο· ΒιΛ. β '. μΐδ. 5 Τ'Χ· 6 τί μ'ν.ον (<5'ε*) ιπίία'ϊλί. ται ε/ς το^ τ/λος του ς-ί'/ου μετ^ τ-^ν ίκτην >./;ιν , κχ; νομ.ιζω οτι α'λι'|-α παιχδέϊ, μ. τζ 8 οη τ$ιτι;, ^υνχται να) ^ικαιολον^ιττ; τΛν τοιαυττ,ν χ^ησίν 6ίς τ;υ τςυ του 6ί®ους το«Γί'χευς. Μυθ<ο 6 9ί'χ· 5 γ .' /ί; 7^ τ::?_ Ρ'α' του 'Εχίότου α'να γνιοσι: (ηιϊν μ,' έχ πο'νιον^ν 'υχειν), ίε 1 » αποτελεί βννοιβν ευλογοφανή, και η ττχρϊφ-,αιιι; βι'; τ* «εζι*ν τιχμχη αλλην έννοιαν, χα! τα^; ιί('ν.; αώ*τβ*ί λε'ζεις, αί'τινε; ε'ναι-, μ=< Φϊίνβτιι αυταΛ (μ μ:~·^ πο'νου 3νϊϊ(τκ Γ ο.^ Ε ν Τ'Ί μ,υθ'ο είχ. ρ αντί ζο'ίοντ»; εκτρίψίΐς) πραν.μη (ο ίοντχ; ε'νδ/ασ*-:), τ^ *ιοΓον«λη<ηα'ζ5ΐπ5^ι»σίτε3ον ε/ς τ Λ- γνησ/αν α α,νωσιν, $ν ιο μαλιςατ{ του όηματος (5λα'ω) και των παράγωγων εΰ{ΐιακ«τα! συχνιμαςίςτο) αι-'βεντιχ^τεμα'χια τουΒαί'«',Μ. Μ υ δω 9ι Τ'Χ· Ι· σημβκβτε'ον, ο Τι αντϊ (αΰκτο:) ?.ΧΛ/,:ο·. η'τιν ν αναννιοβη τις (άρχος), ^νΛννωΓΤΐ: οχι τοσον μΛ εν χ^ί- αει, ομϊος άναφβ^ομβνη αϊΤ^το^Σουίδαν ε/ςτ'.να '/·ο^Γχμ^ον «τίχο», του όποιου-η ενναχ ιίνηβχιίύν η' /ίια με* ταιίτην και "ζΐ; ί.ναι οχεΧ.^ του αύτου υυγγραφίΜς. Αρχο; «ιι ν' άναγνιβσίϊ, τούτοι; κχΐει; τίν 25· μυίον ς - :/. 1. χα6;*ί: βχβι το Χ ηοωτο'τυπον , ο*«^ ηκολου5ησ«« ο' χυ'ριο; Κοραής, σελ. 231*