— ( 579 ) — κων το αδύνατον ενος τοιούτου επιχειρήματος, εκφωνε* είςτήν $Χί<4>ιν του τους άχ.'ΧουίουςΧογους: δ ι ά τάς 7 Α6ήνας ε ζ" νι ο; » μέχρι τοΰδε, (ϊιά τάς 'Αδ^'νας 3έΧω ζήσει κ α ι μέχρι Τ ε λ ο υ ς" ά Χ Χ οϊ/χοι! ιτως δ ν ν α μ χ ι ν ά σ« ωφελήσω ψ»λ ιΐ ν ατ ρ \ ς , κ α ύ ώ ς ο" ί κ α τ *)' ν τ >)- ο* α ν ο» ίχϋροίίΓου; σε έχουν τώρα δε μί ν ην χεΐρ'μς και κ ό δ α. ς. Οΐδυσσε€εϊςΜακ.εδόνες ε' κ - γυμνώνουν, εξορίζουν, θανατώνουν τους ι - ςοι!{ σου ν) ου ς και σώζουν μ ο ν ο ν τους κ ρο δ ό- τας και συκοφάντας. Μετεκιιτα έρωτα. Κερ) του ρ'^'- τορος 'Χκερείδου , και μαύωνοτι οί τύραννοι τον νίρκαξαν ανο το Αιάκειο», το άσκλον Τί?£ Αίγίνης, καί Τον (φόνευσαν, κρίνει οτι και αύτον ο ι/αος του Ποσειδώνος δεν θέΧει τον κροφυΧαξει εναντίον τη: οργής του Τυράννου, διο αποφασί ζει την αϋτοχ,τον/αν, Καρά νά χ,ομισίι^ σιδηροίίσμιος εις τον ^ΑντίκαΤρνν. — Οί φί ΧοιΤου τον καρακαΧουν , τον εξορκίζουν εις τ· ονομα της Πατρίδος και των τέκνων του ν αναίρεση τήν άκίφασίν του, ο δε Δημοσθένης κατακοΧεμουμενος άττο τνν ψΧοκατρίαν , ατο τι^'ν Μίτ/ΜΚ^ν ςοργήν , κ. α ι αϊτό τν^ν α'/σδιί- σιν της ατιμίας, νά κΐσίβ εις τάς χείρας του Τυράννου , ε'κφω- νί? ίΐς ·Λ)ν ΰ*ε^ολν)ΐ> τοο ναΙουςτΌυ : . . . Ώ 'ΑΟηναι! *Αύηνάι!- Κως νά μ ή κοί) η τις κατ ρΐ δα εις την οκοίαν ΐ'χϊΐ τοιούτους συγγενείς και φίλους! .9 ε λ ω άξιέοΟίί α ρ άγ ε να 'ί δ ω κ α ϊ νά φ ι λ νί σ &! την ίεράν ε κβ ί ρ η ν γη ν εΧευΰερα>με ν ην; ν' ά γ κ α Χ ι α- σω τά Τέκνα μ,ου και τβο? φίΧον ς μου; Είδε ώ ' Α Ο η ν α 1 Πραξίζ Τρίτη. 'θ Αημοσύένης άκοφχσίζει κχΧΧιον νά κί% φαρμάκιον καρά νάΧηφίψαίχι&βΧ(αΤος , και Χεγει: άμκοτε νά ι φρο νούσαν ο I 'Αδ»)να?ο« όλο» καίώ{ εγώ, και ή κ ί- Χις Της ίΧευΛερίας δεν ηΰεΧενΰ-κοΚέσειείςτον ζ ι> ν των Ζαρ&άρφνΙ τάρα δε τ ί καλόν άκα- Χαμξάνουν ζώντες; ΰ€ριν' άδικ,ίαν %, τν ραν- νίανδ'εν 3εΧουν αρά γε^εξυκνίσε ι; δεν 3ίΧουν ένύυμηίΐ-η οκο'ΐοι κ οτ έ ήσαν ; Εκ ε ιτ α διερχόμενο ς τάς διχόνοιας Των ςρά,τηγων Τΰυ'ΑΧε'ζανδρον , και Την άσνμφ&νίαν