— ( 47 ) — λνίλου$ συνερισία , ποίος να Χά£*ι τα πρωτεία, κα) το'τί ιί- τον αρμοίιωτατος καιρός νά γίνωσιν αυτοί μουσ-ο'λ>ΐ7ΓΓοι, κα! να βάΧωσιν είς πραζιν Την πλήρη της μουσικής διίνα· μιν. Αλλ η ίδικημας κρίσις περ) τοϋ καΧοΰ τίκ μουσικής , συνιςαμενου εις Χεπτομερε'ΐς και τα παντα διαρκούσας με- Χέτας, απομακρύνει ν, μα ζ από τκι'ι/ απΧοτη τα τί?{ Γρο'σεω; και άπό τον ορίον δρόμον των ασυΧΧογίςως τροχισθέντων αίσόητηρίων , εν ω άλλα είν»), ετι μεν μισοάγρια, όμως δί ηιιτο τούτο Κερισσότερον πατριωτισμον έχοντα, φυΧάττου- σι τοιαύτας εορτάς- ΐ.ϊς τήν ελληψιν τοιαύτης χρήσεως της μουσική κατα τας ίνιμοσι'ους «ορτας πρέπει κατά μέρος ν αιτοίωνωμεκ τνΐν αιτία.ν, δια την οποίαν τήν σήμερον δεν εμποροϋν νά κατ αΧά^ωσι πΧεον , πως >{ μουσική των Ελ- λ*)ν6ον ι κάμνε μεγάΧην ΐνέργε ιαν εκείνους τους καιρούς κα τά τ>{ν τόσον συμφωνον μαρτυρίαν τόσων συγγραφέων. Τρίτον ε μπορεί να προςαρμοσ&η η μουσική με μεγάΧον οφιΧος εις τάς δημοσίους προς ®εόν Χατρείας, εις τα ζ όποίαί εκπαΧαι καϊ επροςαρμόσίη. "Ομως (.δεν έμπορουμεν να το αποσιωπησωμεν') εις τάς Λουίηρανικάς και Κα.Χ4ινικάς (ρι·ο- Ιεβίβίΐΐββ) Εκ κΧησίας συμβαίνει τούτο κατά τινα δυςτυχι- σμενον τρόπον. "ΗοΊ^ τίνες των επισημότατων 3ρησκευτικων τεΧετων "έχασαν τον χαρακτήρα εκείνων των δημοσίων εορ-, των, είς τάς οποίας συνεβρεε φι Χοτίμως οΧος ο Χάος πάν τοτε. Εις αυτας τώρα εκαςος 3εωρεΐ μονον τον εαυτόν του , ως νά εγίνοντο δϊ αυτόν μόνον, χ,αΐ ν πενιχρό της αυτή *πικρατεΐ συχνότατα και ΐίς τήν'ΕκκΧησιαςικήν μουσικην, καί εις την προς αυτήν χρησιμευουσαν ΐΐνευματικην ποιητι- *»ίν. 'Εκ τ«υτου γίνεται αυτν| νοΧΧάκις σχεδόν θεατρική ?ι>- ίυμία, κα) ποΧΧάκις, όπου αρμόζει, τοιαύτη 3εοΧατρεία, οπόΐαι είναι έκεΐναι, τάς οποίας προτίμα εκαςος δια του εαυτόν του· Αύται είναι α! διάφοροι εύκαιρίαι, καί' ας ν μουσική δύναται νά έφαρμοσό£ προς το κοινόν όφεΧος· Είς αύτάς ο· μως δεν κ αταΧε'γομευ τήν 3εατρικήν μουσικήν, διότι χ,αΐ αυτα) αΐκωμωδία ι έχασαν τον χαρακτήρα δημοσίων μηχανη μάτων" τάς βΧέπομεν είς τά 3έατρον διά νά διασκεδάζω· μεν τον καιρόν, ε'ίτε διά νά εΰφραίνχ εκαςος μόνον τον εαυ τόν του κατά τήν ίδια*του άρισκιιαν ,· χωρίς νά ι\δυναμονη