-τοσούτο μέγα κακόν το'σω δραςιχώτερον , βϊτρό-: δαλλε να δδχ5'/ το παρλαμέντον τον προ€αλλό- •μενον ,νόμον, όςις επιγράφεται ομιω. ,,Νομος .προς άσψάλααν χαί φαλαξιν του κίΜψήου χαί της διοικήσεως τ^ς Μί^αλίίοτητοί ταυ εναντία]/ ςασ ια^ιχ^ν και δολοφονικών ατοπίων Και ΟΟΧ;- <ν V ( . , / ί » μων·" Ούτος ο νομος ιγχρι9η τοτε και απο τα δυο παρλαμέν τα με πολλώ ~ ερισσοτίρας φηγούς" ,Σΰν ο δ ο ς τοΰ χάτω παρλαμέντου τη .28. ϊα ν ο υ α ρ I ο υ. '*£·$» εποώ»» τν;ϊ «ιαρς<'*>> του παρλαμέν- τον επρό6αλεν ο λόρδ Βαλλίτόρτ (νίον τι μέλος) ει 5 «να ουχί πολλά διεξοδιχόν λόγου, όπου ηγωνίσθη νά παραςηση συντόμως την κα- τάςασιν της μοναρχία; και τους κάλου; αγώνας της διοικήσεως,. νά ΐγκρ'Μ αναφορά προς τον Πρίγγιπα - ^Ρεγί'ντην εΰχαριςήριος. Τούτο το πρό&λημα βπεςψιχβη β.το. «λλο» Τί#« ονόματι Δά&σωνα, άγω,ιιιζόμινον εΐςτινα "λογον του ττερί τηί .χαταςββϊίύς. τχ; μοναρχίας να παρα- ςτί<τ/ ( , ό'τί δίκ ηρνιϊτο μεν τα καταπιέζοντα δεί να τοί έθνους , πλϊ)» εδό-αζεν αυτά ε'πακόλου- θα τοΰ νίρωΐκωτάτοο αγώνος και πολλω μικρό τερα παρ οία επαθεν ή ςερεά τ.·/!; Ευρώπης., «ν τω τίλϊί συμπέρανα; , ότι κατά τό παρόν ρί πε πολυ περισσοτερον παρ άλλοτε να βοηθησωσι την νυν υπάοχουσαν διοίκησιν. — Μετά ταΰτα άναςάς ό χυ'ρίος Π ο ν π ο μ ίιί, 55^1(053 πρώτου να τοΰ αναγνώσωσι γεγονυία τ·η ψωνη την πεοί- οδον ΐκΐίνην τοΰ λογού τ ου Ποί^ίπος - "Ρί^ί*- του , όπου λέγει , οτι α? τίγναι , το εμπόριον χαί τα .εισοδήματα ,τ.ής βασιλΐι'α; άκμαζουσι κτ·, χαί ήγωνίσΟη νά απόδειξη -περί τοΰ πόσον ολίγον ■ιτρέπει να ίλπίζη τις τούτον -τον χρόνον ίκ τού' του , οχ£ ττοΓί δί'ν το'σ·/] μεγαλοπρεπής ,πα- ^ρά^ασις τοΰ μέλλοντος εις άλλον τίνα λόγον, ό- «$ ΤβίτΟ».. Π<ς#»ω {«V ^.««ΓΜ» Ο ,ο'ητίώρ., 011 μίρικαΐ αομψοραΐ τοΰ ί9»ο»5 προέρχονται μόνον «~ό πρόσκαιρους αιτίας, ότι δέ αϊ περισσότεραι » <· * V» «ι . ^ , ."ττοοδο^οι^τα: απο άλλου 5ςοο!>$ , ^ον^ζα- (ΐα£ οτι ημπορώ ν2 τ αχοδείΐ'ύ πριν χαδίσω. "Ενδέχεται πολλά εύκολα να έπαυσαν ηδη αϊ » » « *. 3" ' .· χ •πη^αί.^ αί οκοιαί ήσαν π«ο^σί αι/θίΚΤΛ« 5«ς τον θ·/]σαυρο^ί/λίίχο! * εις τα εισοδήματα της βασι λείας εϊνα: τόση μεγάλη έλλε'ιφις («Ιόβοϊΐ), ώςΐ το υπάρχον ψόνδον δεν 'ξαρκεΐ, αλλά μάλι-α χυρωλεκτικώς ειπείν, δε'ν εχομεν καν;ν εισόδη μα , χαί διν Βϊλομεν γίνη πλουσιότεροι, άν:~ σως (ξακολουΒαμεν υ α δανείζω Ί.εν, Α ΐ μεγάλοι αυμψοραΐ δεν προέρχονται λοιπόν ΐκ τηί μίτο- βάσεως άπο πολέμου εις είρήνην, όχι εκ πρόσ καιρων αίτιων, αλλ' από αίτια βαθΰτεαα, δυσια- τώτερα , και δεν ήμπόοονν νά μεΐνωσιυ αγνω~α εις τους μινίτρους, 'ότε ·£μιλούν πιρί της άκμα- ζοΰσης χατα-άσεως της μοναρχίας. Το παρλα- ' I 1 " ' 1 * * > »- » » μεν τον οεν πρεπει λοιπον να εγκρινη την ευχα- ριςηριον προς το ν πρίγγιπα - 'Ρεγέντην άναψοράν, επειδή , ίαν το κάμη., δεν $ίλει δώση πλέον εις αΰτο πίςιν κανένας φρόνιμος· Χρε'·/,. βαρία δο- σΐματα } ταύτα είναι τα αληθινά αίτια τοΰ κ~- κ ου. Εις μάτην αίτιάζουσιν άλλα. Το παρλα- μΐντον ·9".;λίί απατ'άσ^ λοιπόν το' ί'θνος , εάν εγ κρινη τήν άναψοράν, και 3έλει δειχΟη άνάζιον ίνΐύκιον αυτοΰ. 'Ε αν το παρλαμέντον 5έλ <ί και εις τ: έξης νά 'ίχη το έθνος πεποιΟησιυ εί; αϋτό, πρέπει να δεί-η , οτι δεν άψινόμίθα νά καθοδη- γώμεθα απλώς και ως'ΐτυχεν από τους μινίςρους, αλλ' ότι ενίργοΰμεν οϊ ίδιοι . Τί' πηγάς έχουαιν αϊ μινίςροι · ε'ς τ ας τέχνας · «Γι το ίμηόριϊν· — Αϊν βλέπω ελπίδα άλλην, παρεξ εις τούτο το παρλαμέντον, εις τους παριςωντας το πρό- σωπον του 'ίθους. Διαγημίζεται ότι Βέλουαι νά επιχειρήσωσιν οικονομίας. Τοΰτο Έπρεπε νά χά- μωσι πρότερον. Ί ϊ γίνει, δεν κάμνουσι τΐ $ελη· ματιχώι: * ο,τι έκαμαν πέρυσι, το 'ΐκαμαν παρά