'φηψίσωσί χί πίρί βύτον. {Ενταύθα παρατρέχομεν τα όσα ι/./· ;: κατά των τριών συμμαχικών Ου- νάμιων, τ ο οποίαν κυρίως -ειπείν άποΰεικνύει μό νον , ότι υ' ψορά της τύχης $ΐν ε'$υνή9η να με- ταβαλ'ή την προτίραν διάθεσιν των ψρονημάτων του Ν-απολδοντΟξ.) Έχ τούτων «ϋν φαίνεται, χατά το* 2· και 5 άρθρον της από 3. Ανγ· συνΰηχης , ότι ούτοι ο Μονάρχαι μη δυνάμενοι να £είξΐϋσι καμμΐαν Ισ'/ύν εις τά επιχειρηθέντα κερί τνς τύχης του οΰτο- καατορος , όςις δί» ύπηρχεν εν τη εξουσία των, επιχειρήματα, ςέργουσι μόνον εις α,τι απογα- αίζη ή Βρίττανα** Με^αλειο'της του- Οίτα; οί Μοι ιάρχαι (ύνεί&ιβαν τόν αυτοκράτορα Νβ'πβ-, λ £ ο ν τ α , οτι επροτίμησε τήν υπίρατιτίΐΐϊ» των Αγγλικών νόμ'Λν παρά την ύπεράσπισιν των ε$ι· - κων των, ' Αναμφιβόλως η σψαλερά ΐόϊα, τ ήν ο ποίαν ο αυτοκράτωρΝαπολέων συνέλαβε νερϊ τ»ί$ ελευθεριότητας των 'Αγγλικων νομών χαί περί της εισροής , την οποίαν πρέπει να εξασκν ίν μέγα, γενναΐον χαί ελεύθεροι/ 'έΒνος πρ£% τ·ψ ^ιοΐκησΐν του , τόν παρεκίνησε ν άποψασίσ·/) να προτίμηση τ·}.ν σκέπην τούτων των νομών παρα την ύπεράσπισιν ενός πειιθεροΰ η παλαιού φίλου· ,,Έ.'ς την εξουσίαν του αυτοκράτορας 'Ν «- παλί'οντος ήτον να βεβαίωση 0;ά τίνος συν- Βήκης την άσ^αλειαν του υποκείμενου του, εάν Τίαρελάμοανε την Ζιοίκηιιν του ςρατεύματος του Λόφε , τί του ύπο. τόν ςρατηγον Κ λ (ι) ζ ί λ ςρα- τεύματος της Τιρώνδας, όμως, επει§ή από τούτης της ςιγμης δε'ν η'ιγβτο άλλο , ιταρΐξ α- συλόνπου χαί την σκέτρην των νομών μιας ελεύ θερος πολιτείας , είτε εν 'Αγγλία είτί εν 'Αμε- ρχί, ίίχρινε ιτεριττην πασαν αλλην ουνΰήκην, γανταζόμενος , Ότι τό 'Αγγλικόν έθνος Βέλει ν- ποχρεωθ^ ίιά μέσου εϊ\ικρ<νοΐς, ευγενικοί και κλήρους εμπιςοσΰ»ης φερσίματος πλέον παρα" &α τ<Ζν μεγίςων βυνθηκων 1 ως τόσον νπατη9η } κλτν αΰτη ή πλάνη Βίλε: είναι προς αΐσχυνψν αίτιον των αληθινών Βριττανων, και απ«οειξις πρόςτε την παρουααν χ.αί μίλλουσαν γένεάν ά- νανπ'ρρητος της απιςιας ταυ 'Αγγλικού μινι- ςερίου. ,,Ο! επίτροποι (κομμισάριοι) της Άουςρΐαξ * βί 'Ρωσσί'αί έφθασαν εις την άγ. ' Ελήΐ /, ν . Έο» »! ί'ξαποςολή των απο&λεπει προς εκπλήρωσιν μέ* ροΐίς τιυ 09 των υποχρί^σδων, οποίας ο: Μο* νάρχαι των ανε^έχΰησαν §ιά της άκό 3· 'Αυγ. συνθήκης , οια νά προσέχωσιν ώ'-ί 'Αγγλικοί α- γϊνται εν μια μικρά , εν τω μίσω του Ώχεανοΰ κειμένη νηα<ύ νά μτ λησμονηαίύσι τα όσα '/^ρεω- ςουσι πρός ενα ηγεμόνα, τόν όποιον συν$έουσι με αυτούς οί δεσμοί της συγγενείας και τόσαι αλλαι σχέσεις, η3ελε γνωρίση τ<$ εις τό παρό- μοίον ψίρσιμον τόν χαρακτήρα τούτων των δύο Μοναρχών, πλην όσε (ς , κύριε, ίκηρύξατε οτι "< ηκμ οί επίτροποι οΰτε το δίκαιον 'ίχουσιν ού'τί την εξουσίαν του να εκγρασωσι χ&.μμι'αν γνωμην περί του γινομένου εις τούτον τόν βράχον ' ! ,,Οί 'Αγγλικό) βινίςροι μετεχομισαν τον αυ τοκράτορα Ναπολέοντα εις την άγ. 'Ελενην 2000 ώρας μακράν τψς Ευρώπης ! . . . Οΰτο$ ο βράχος, ευρισκόμενος σχείόν ύπό τόν 'ίσημε- ρινόν και 5οο ωρας μακράν από της ξηράς , ενοχλείται άπο τόν ύπερ&ολικόν καύσωνα τούτου του πλάτους · εννέα μήνας τοΰ γ_ρόνου είναι κατεσκεπασμενος από κατεχνιάς , και εν ταύτω ο ύγροτατος και ξηρότατος τόπος ττς γης. Το τοιούτον κλίμα πρίπει να ειναί πολλά επι&λα&ές εις την υγεΐαν του αντοκράτορος, καΐ ύπό μί σους κριαει να εκλέ/βη ούτος ο τόπος πρός &α- τριβην του, καθώς και αϊ παραγγελίαι, τ ας ό ποιας ΐοοσαν ο: μιϋίςροι εις τους διοικούντος εν τη νήσω αξιωματικούς· Έπροςάχβη εις αυτούς να επονομάζωσι τον αυτοκράτορα "Ναπολέον τα με τόν τΐτλον του ςρατ/,γου , ωσάν να Βί'-