~ ζ ,08 ) — γωδία, ηΤις απ αυτόν εδιδάχίιι ΚρωΤον ώς δραμα ίιά της εισαγωγής κάι δευτέρου κρασάτου· Ε ξ ων ανωτέρω ερρέίη, δυνάμεθα, νά συμνεράνοιμεν με τά λόγου ι ότι ό Αισχύλος είχε χ,αί' εαυτόν άπ άρχης έσχε- έιασμενην Την τραγωδίαν' αλλά το άσυνείύιςον του λαον ιίς το νά βλέπη κολλά κρόσωκα εις εν δ ρίμα., τόν ην άγ ιαζε νά φέρη κατ ολίγον εις κρίσιν το σχέδιόν του. κάι ο- ΐι αυτός είχεν εξ άρχης το σχίδιον της τραγωδίας, τ!ς ήμ- *ορϊΐ ν αμφιβάλλω, όταν ηξεύρ^ , ότι ό Κοίτης είχεν εις παράδειγμα των δραματωντου, του μέγα,ν δραματικά ν τον θ" μηρον, το οποίον ωμολογουσεν ό Ίδιος, κ άι το όποιον ά- Κοδεικνύουσι κα'ι το πλεΐςον μέρος των πρόσωπων των δρα- $ίάτωντου, το δραματικόν σχήμα, και οι χαρακτήρες. Είναι δε' πασιν ίμολογούμενον, ότι ό Αισχύλος ΚρωΤος βπενόησε την όλην διάίεσιν των θεάτρων, αυτός ενδυσε Κρω· τος τους ύττοκριτάς με ςολι^υ την άνήκουσαν εις τα κρόσω κα, ί,κο ν καρίςανον' εςησεν υψηλότερο ν τον αμ-ξωνα, όπου καρίςανον οί ύποκριΤα), κάι κ ο3ο'ρνους εδωκεν είζ αυτούς' ΐίροσέτι της εδικής του διανοίας εφεύρημα νισαν κάι α ί μη- χαν&ϊ, δί ών καρίς αντο τα 3αυμά'.σια' διότι οί 3εο ι, κάι ό λα τα 1 ύπερ φύσιν όντα , όσα αυτός είσηγεν , απαιτούσαν τα τοιαύτα' μετέπειτα όμως κάι μάλιςα δια τοϋ Σαφο' κλέους ετελειοκοιήόησαν όλα άυτά. (ιί (Τννίχαα άκολαθίΤ") Ήερ} ΠυΒχγόρΗ *| της φιλοσοφίας αΰ τβ. Μεταξύ των, οσοι εις την Ε'λλάδα μέχρι τοΰ Σωκράτους ω· νομάζοντ ο σοφοί η φ υ σι ιίο ι, δεν είναι κανε)ς άλλος τόσον ά ξιος της του άνθρωπου προσοχής, όσον ο ΠυΙαγόρας' ό περίφημος ούτος ανηρ,γός ενός των εγκρίτων αρχόντων της νήσου Σάμου εγεννή3η κατά το'583 ετος κρό Χριςοΰ. η 'μετ' εκιμελείας ανα τροφή, και μάλιςα εις την μουσικην κάι κοιητικην, συνηνωμένη με ολα τα είδη των σωματικών γυμνασμάτων, εδωκε κα) είζ 1 ο Κνευμα κάι εις το σώμα αυτοΰ Κολλά Κρωίμως άνέκφραςον χάριν, η οποία μετά. ταύτα έπηυξήν3η περισσότερον διά τε της σεμνοΚρεπείας κάι ωραιότητας του προσώπου Του, κάι δια της οΰτονου και νευρώδους κχτασιαυνίς των μελών του. Διδάσκαλος