— ( ι 5 ) *- Χωρίς άμφιέολίαν, οΐ Αθηναίοι η σαν τό παλαιότατον έθνος, καιϊσως είναι αυτοί το πρώτον καΐ μόνον, το όπο'ΐον κατά ΐίρώτην^ φοράν κατώκησι τιζν Αττικών. ν| ακαρπ,ία και αφορία του εδάφους της χωράς, εφυ'Χαττίυ αυτούς ήσυχους ΐκ των επιδρομών των ξένων εθνών ' εν ω ί£ εναντίας η Θεσ σαλία , και ή ΠίλοΫΟνί/νισος και τα λοιπά καρποφόρα μέρη της ί'λλάδος ιϊλλβζβ» σχϊίόν κα^' εκαςον χρόνου τους πα λαιούς ίγκάτοίκους ακτών. Έ.'ν ενι λόγω , η Ε'λλας δεν είχε νότε ούδενα μόνιμον κα» βέβαιον έγκάτ οίκον , αλλ ιίτον πάντοτε υποκείμενη εις ακαταπαύτου ς μεταβολάς και με τοικήσεις ' διότι ό δυνατώτερος. ε δίωκε βιαίως πάντοτε τον αδύνατον από της κατοικίας του κα) από της γης του' οθεν κα» ό δυςυχης αδύνατος ποτέ δεν ιφρόντιζε ν απόκτηση πε~ ρισσότερονί -χαρά την αναγκαία» καθημερινών τροφών, εξεύ ρω ν καλώς ότι ήθελε ν έλθη κατ αυτοί αλλο δννατώτερον 'ΐθνος , καϊ ήθελε καταδίωξη αυτόν εκ Της γης του, καθώς και αυτός ό 'ί&ιος προ μικρού τό "ίδιον είς άλλους επραξε. ία) Μεταξύ τούτων των ανησυχιών και μϊταναςάσεων της ϋ'ΧΧάδος, μόνοι ο! εγκάτοικοι της Αττικής ήσαν οί ήσυχο [ και αμετάςατοι. "Το τραχύ και άφορον της γης, τό όπο'ΐον ούδεμίαν αφορμήν εδύνατο να δώσ\& εις επιδρομας » διαυθέν- τευεν αυτούς από τους εξωτερικούς εχθρούς' και η ήσυχος καϊ ειρηνική αυτών κατάςασις άπέδιδέν αίτίαν ζύμης εις εν- τόπιον και εμφυλον πολιΤικάν κα! κόινωνικον βίον. ϊϊπειδή είς τον κατ εκείνους τους χρόνους χρυ,σουν αιώνα, ουδεμία φλόξ της φιλαυτίας ι φιλοτιμίας και φιλοδοξίας δεν εΐχεν ανα'ψίΐ είς τάς καρδίας των ανθρώπων, «Σλλ' εκαςος έ'ζη μετά του γείτονας αυτόν είρηνικώς, κα» εύχαρίςως, απο λαμβάνοντες εξίσου τα α.γαθά της γης μετ' ευφροσύνης* και γαλήνης της καρδίας αυτών. & συνήθης σύντροφος μιας μακρας κα) αδιακόπου είρή- νηζ είναι πάντοτε τ» πλούτη ι και ή περίσσεια, «λλ' επειδή και εις Τους παλαιούς χρόνους τότε, καθ' ους οί άνθρωποι εζων μονον από τα προϊόντα Της γης αυτών μη εύρόντες ά· *·<>μη την οίο» ικείνην του έμκορίου, $ΐ ^ οΐ άνθρωποι βοη? (*) ©«*»}. ά, 2, $. Χτί«>. γ'.