— ( =7 ) — νιους 'Ελλνινας νά ά,ναγινώσκωσι τους «αλαιους Ποινιτα'ςμ,αςι καίως ή 'Ρητορική, τους λογούς των αθανάτων μας 'ΐητορων. ϊίοτέ ο νέος' Ελλ^ν διν3ελει αίσίανί^ν τάζ Όμηρικάς χάρι- τας, και τά κάλλη τί)ς Δραματοττοΐίας, αναλόγως της φιλο πονίας του, χωρίς Τι \ν βοήίειαν της Ποιητική; τίχννις· Πλι{ν τούτου, ή Ποιητική είναι αναγκαία ιτροζ οδηγίαν των νιων Ποιητών της 'ΕΧλάόος ♦ Πολλοί ήρχησαν να γράφωσι νοιη- μΛτα. εις τήν γλωσσάνμας, και ιτλίιοτίροι, συν 3εω, εις το ί'ξΖς 3έλουσι διδάσκειν τεριτνως τους ομογενείς με την Ποίησιν, ήτις είναι ή κράτη φιλοσοφία·'Αλλ η ευφυΐα χω- ρ)ζ Την διδασκαλίαν νλαναται, και ό II οιητής Ίίρε-Τίει να φω· τίζηται α?το Των "Κοιητικων κανόνων την λαμιταδα. Τίλίυ- « ταΛΟν, η Ποιητική τέχνη είναι κροτέλεσμα, και τϊρογυμνα- σμα δια την 'ΐητορικήν. ο' νε'οςμας 'ρήτωρ εις την ττοιητικην εμνορεΐ να γνωρίση καθαρά τα κα'λλν) του λο'γου, με Τα οιτοΤα εςολίσίη υςιρον η 'ψηταρική. Κα} όσον εντελεςερ α μα.· να αναγινώσκη τα αμςουργήματα των Ποιητών μας, το'- σον χαριεςερους λόγους δόνα τα» νά σύνταξη. Ταϊτα τα αί τια μί νικαγκασαν να συναθροίσω Ποιητικήν τέχνην , και να ΤΗ» "παραδώσω £ΐς ήδη είς τό σχολεΊίόν μας με ιτολλνΐν καρ- νοφορίαν. Τοιούτο βι€\ίον δεν είχε ν ή νεολαία μας έως τω" ρ*. ' Αίιο τους Παλαιούς μας διεσώ &η μίνη του 'Αριςοτίλονς η Ποιητική, άλλ' είναι, κατά δυςυ-χίαν ι οχι ολόκληρος· "Ε- τειτα εϊς ολίγους καταληπτή, δια τον συνικτυγμένον χα ρακτήρα του Φιλοσόφου, καΐ είς ακόμη ολιγότερους γνωςή, δια την σκάνιν των βι€λίωντου· ' Αίιο τον 'Αριςοτελνιν» καΐ α#ό άλλους νεωτέρους εγω συνί^ρ'αψα την συλλογή* της Ποιητικής μου, είς τήν.λαλο υμε'νην γλωσσαν , με όσην ημ πόρεσα, σαφήνειαν. Φίλοι μου «οΧλοΙ μι ήναγκασαν να εκ· δωσω τό βι€λίον δια τοΰ τύτου , κ. α ι είς τούτο προσκαλώ τους φίλους του γένους, να δείξωσι την δυνατήν συνδρομήν των. Τό βι€λίον είναι Ικανως ογκώδες, *αί η τιμήτου κρέ· κει να διορισίη γροσιών δέκα η τριών χα) ημίσεως φλωρι- νίων της Αυγούςης. Παρακαλούνται ομως οI συνδρομηταΐ να *.ατα.£αλλωσιν, όσων γραφωσι σωμάτων, την τιμήν ε χ) χ*ΐ- ρ«ς, δια τά έξοδα του τυνου. Π ρο&υμίαν ε χω, χρήματα δεν «χ« να βοηίησω το φίλτατον γένος μου. "Αλλοι κατα€άλ- λουν Μο 'κου{. "Αλλο* άς κατα€άλλωσι χρήματα κρος φωτι-