ίβϊ! »*5 επάγγελμα τ:ο»τ>{ ρίο» προς εμι, πλήυ σάς ιΰχαριςω δια ιαύτην τήν τιμήν , μ δλον όαοΰ σας όμΆογω, ότι είμαι άναζι'α αυτής. "Ο μως, επειδή ίχλιζατί μ» ΐχανήν του νά διατη ρήσω τ η» ευταζίαν και ήσυχΐαν , £/ λω άγ'Λνι- οσον χαλλιςα. Σας βί§α·.'ύ οτι άπΐψάσιοα να Βυσιααω ΰπίρ (λευτεριάς την χαρδι'αν μου, το α'Λμβμου χαί αυτήν τψ ζωήν μου ( βυφυμήκ υ«?3μ5τ^5ΐ καϊ φοιναΐ ζητίβ τ{ 8λ9ν9δ3:'*). Έ.ΙμΙ μεν νια, πλην , χυρι'αι μου, όσον νία χαί αν ειμί, δύναμαι να σας |3£δαί<ύδ(ι), οτί οι ΰκευθυνοι Χ'ύμοχαΐΐΥιλΟΐ (αΑ-Ε-ϊτομ/νη του; μ,ινίςρύυ;) με εχ&- ροκ να αποχτήσω Τίολλήν πε'ραν δεινών χαί ομψορ'χίν (ύςι δεν θί'λοα τα λησμονήσει ποτί , τόσον δι «μαυτη:/ όσον χαί δίά τος ίυςυχιΐς αυμ- πατριώτιδας μου, νςερημένας από τοΰ ίί ιΤνβί χα* τω» πόρων τής ζωής των. Τοϋτο δε το α?- βΟημα υπάρχει τόσον ζωηρόν, οί'ςί διεγείρει μι· ταξυ εχει'νων χαί ήμών πόλεμο» άδιάχοπον , δςις Βίλει παι'σΐι μόνον,'οταν απελευθερωθώ εν ε'βνος τυραννοϋμενον χαί χαταντήσαν είς δοιιλίί'αν (χαί «ι?δι; Βυφημία! πολλίι' ϋΤο.Όΐιτο αισθήματα εθήΧασα ήδη παι- οιόίεν · αλλ' οτ» ν|λ:χ.ίώ?^ΐ) 5 το πνεύμα τοΰ γογ- γυσμοϋ χαί τγς δυσαρεςήσενς ηΰξήθ/ι (υ εμοί (γδλώιι)· Σας εύχαρις®, χυρίαι μου , διά τήν πιρ'.ποίήσιν , όμως βι$αι<£ σας , ότι δΐν ζητώ τας ευφημίας σας. Μη μι χειροχροτιϊτε' τοϋτο δ>ν ήμπορίΐ να μο) άρίση , διότι ςοχάζομαι οτι πρέπει νά πράξω πάντα ύ~(ρ τοΰ πράγματος χω- ρις ανταμοιβής τίνος ίνιχα των ασθενών μου α γώνων" τοΰτο δι το πραγμα είναι χαλόν' ίϊναι ιό πράγμα τοΰ 5ιοϋ, ϋίότι (ίνα: το ττραγμα ϊθΰ λαοιι, χαί η φωνή τοΰ λα:» υπάρχει 5εοΰ φωνη ' αρα είμεθα βι&αιοι τοΰ Βρισμ§ου, Πί- Β ΐισμεναι λο ικον ουσαι , οτι υπάρχει χοινο'ν ίΐραγμα, ίίϋτι ινωϊ'ώμεν χαί μή παΰσωμιν ποτ ε *β ε'πιμίνωμεν εις τόσον ιερόν χβΐί έκαιαν πράγ μα, εως αποχτήσωμίρ εντελές τσς ελευθερίας χαί τα προνομία , το ιχ γενετής ίίχαιον εχάςοα Έρεττανου χαί εχας-ής Βρετταιβος." (χί , 6 ' λβί του του τοί λβ'γο» «χη^κ^ττίδη μεγαλ»;.) Μ ϊτο ταύτα «ι ιαςααα άλλ·η γυνή, (λάλησε» ας άχο\οΰ9(ϋς. ,,Κυρία Πρόεδρος χαί χυρΐαι μου ϊ Μί^άλ^ αυΟαίεια 'ήθελιν είναι βε?αια νά τολυ,ήαχύ νά λαληοω χαί ίγΐύ άψ' ο3 ήχοΰσατε τον εΰψραδή λόγον τής χυρι'ας Προέδρου, $1 ο θίλω άγ'Λνι- σΒή εν βραχυλογι'α νά βογ,9ήσα> μόνον τήν άζία» μου άίιλγήν. Βεβαιώ 005 ουν ρτ,τώς, ότι το' πράγμα, ΰπιρ ο*] έχηρΊξαμεν εαυτάς υπερμά χους , "υπάρχει το καλόν πραγμα χαί οτι είμεθα βϊδαιαι νά νιχήα:ομιν. Το πράγμα τχς ελευθε ρίας πρέπει νά ήναι άναμν>.5όλΐϋς εχ 3ιοΰ < χαί εάν ούτως Ιίχει, τις 'έςα; χα9' ήμων $ ε! 5εος με9' τμων, τις χαθ' ήμών· "Οθεν , χαΐρί συ, αγία ελευθερία , εχχεε τ ας άρειάς σου ίίς' την καρδία εκάςης γυναιχός ταύτης τής χωράς, της λ οτι τόσον ευίαίμονος' ί 29« να προαψερωσΐ Βυσίαν «'» ε'χάς·ή πάλει χαί χώμη, δια να άνα- χτήαης τήν Ισχΰνσου εν τ·/· χαρδι'φ τούτου τοΰ χαλοΰ χάγαθοΰ ϊθνους „ τοΰ άλλοτε μεν ελευθέ ρου ι νΰν δε δούλου' ζίν'φημ«0· ΜανΦάνΐύ , οτι * « I ' * ·■' σχοκον ϊχει ·/) παρούσα ομ-ήγυρις να συνεργη- β'ή Ιχ συμψωνου μι το ς αλλας συναθροίσεις υπίρ του γενιχου πράγματος χαι να ήαραμυθνισ'ή τα ψυλαχωμίνα 3ΰματα , τά πάσχοντα ενεχα αϋτον. Περιττόν χρ'νω νά σας ίνϊυμίσω τον ήμίτιρον καλόν χαί ψιλόπατριν ιρΛοκ, τον αώεσιμάτατον χίριον Χαρ§ισωνα (τον γνωςόν ψυλαχωΒίυτα ίεροχήρυχα), χατά τοΰ οποίου προσήψαν χαττ- γορίαν, τνν οποίαν οίΐ'ΐ οί δαΐμονεί αυτοί δι» ήμποροϋσι νά διχαιολογήσωαι." (ΕιιΟΐις οποΰ η- χουσαν το' ονομα τοΰ Χ α $ ρ (σ ανν ο ς , χείμαρ ρος άχοναιος δαχρυων ερρεεν εκ των όμμάτω» ό'λων, χαί μετάτινα ςιγμήν άκρας, 'Ίρ~ χ^βα»