τοϋ'τδΐί τον φερ«μ«τ«$ ο»μί«ντ«. Οϊτο; ό }* ν &τί ί5ν ι^ν-^ίζ®" τγ ι ν ανχκΜ^ην , χαίοτί μακροί, αρχηγός ε'νό» ψίλιί ςρ*τΐ'ΛΤίχς5 οώ- τβχ« ανήκον ε£5 το Σοϋηχικον ςράτευμα, η ματ,ος, ε'.δοζοϊ'φη τη 7· ^5 «νακωχης "ό' 75! '* / ε <5 μισΟον Αγγλίας , η η τα ν «νείκρτητ» άζό τινχ άξ'ιωματ ιχόνμας, χβκ είχε -ζερί αΰ- **' «ντί*5^«λα. Δίά τοίτο ο «ί/τοκρατωρ -'χβί της είδιριν χκ «π& την Μ.ετά(ρρ«ιην είς την βασιλείς εχρινεν εύλογο» να εκδ*>3η η ζροςα- VδΆλζχτον, η οποί» έ^ε'.νε *'Ί5 οποίας σο; ςελλω το άντίγραιον. Τη ζροςαγτίς του δουχος μ2 Βαίμαρ, ετί/~ώίη , ΐί>. εξέδωχα χαΐ εγο) βχείον παρομοίαν ζρο- έπρσχολλη3η ζαντοΰ δ^ιοσίχ χ.οϊί ιμοιρχσΊη ζογτ,ν. Ως τόσον, έχω την πμην να προβαλ'Λ εις πολλά με'ρη, πλνν αυτός απεκρι'3η ε!; τον εις την ΐνδο'ξότ-ητά σας το να άλλαχΒωσιν'εχεΐ- ®ξ;ονχ«πκεν, οςίς τω έ'^ερε το αντφ'ρ«ρν της νο: <*'ί<&*βίβ«» ψιλοί ςρατιωτοα, οσοι είναι ηίΐ| «νακωχης, 5γι ο 1 !» δέχεται την άναχωχην, ») Άέλουσιν είνα: είς την εζουσίανμα;, με τον» χα; 2τε τω είπαν, ό'π τί^ 12. Ίοι/ν. ζιέζει εδιχούς μχς άνθρύζου; , οσοι αζο τη£ 4· ϊονΛ ν» ευρεδη ζεραν της Έλίας, κα! ίία τοίτο ελήφθησαν «πο τοέ; έδιχοΰς σα; ςραηώτας δεν έπρεπε νά χρονοτρίδη, απεχρ£9η, οπ το αιχμάλωτο:. Ήμεΐς εγομεν ζρος τούτοι; ν% ςράτευμά του συνίςατο εις εθελοντής. "Οβεν ά- ζαραζονεΒωμεν ζερί τούτου , οτι δεν εψυλαξα- τλ της η. εως τη; ΐ8. "έξηκολοίδϊ: 6 μοάορος *ί *®4· άρθρον της ανακωχής, το οποίον άβ- Λιιτσο^ νά ^ερηταί εχθριχως, ικανών την λαμβάνει ζρος τοις άλλοις , οπ »άπό τα; εκ- ϊτόςαν της Δρε'σίης και Παυαρίας, άργυρολο~ »δολας τοί Κοτίρπάχ είς τον "Οοερ επεταί η γών , εμπόδιζαν ΐ:ς τοι/ς $ρίμανς Αβίρορο»; γραμμή" των ορίων τη'ν ροηϊ/ τοϋ "Οί?ερ εως ένθρ&ζους, ςρανολογών ά&Λχόζως νέους χω- »είς τά 2α£<5ν<κα σύνορα, ε;τ« , ίε < νοείται ρί»τ®ς χ«! σπονίκίους, όρμΊν αιφνιδίως εις μι— »το£ μήκους των Σαξονικών συνόρων χτ.κ "Αρ« ζρα (τώματα ςραπωτων, χα? πς^νων τοίίς τα- το Κροσσεν εμπεριέχεται εις την έοίκη'ν γυδρόμους, οσοι ή'ρχοντο από την Αυγούςχν γροιμμην των όριων, χαι όμως οι Τίροΰσσοι χάΙ Ιταλών, ε τι δε ςρατιώτας ζεριπατοΰντβς αν:υ λόγ^υ τίνος δεν θελοι/ιτί νά άναχωρη- ν-ο/ίΡ Ινα χ»! χατα μονάς. Ο αυτοκράτωρ χμ νωσι, μ 1 ολον οτι το δίκαιον είναι εχ μέρους βασιλεύς, ο γαληνότατος μου μονάρχης , ηλ5ε ήμων-, χαι περί τούτου δεν εζρεζε να συμ£η τη ΙΟ. εις την Δρέαδψ· οτε δε 'ιδε την ΐζ., χάμμίοι λο^οτριίη. Περί τούτου χρΐναι η ένδο- οτί ίέν εζανσαν έζίσωτου τα εχθρικά «νη'- ξο'της σας, ο' ΓΑο;. "Ομως, προς άζοφυγην μ«τα , εζρόςαξε μέρος του ίπζιχοΰ, το όζοΐον ζάσης ψιλονειχίας και αρ^ίτδητν'σεω; , προ- ίκινεϊτο προς το με^α ςρίτειιμα, νά ςαθη, χοίΐ δαλλεί ό αυτοκράτωρ ααι βασιλεύς το νά ·9"εο>- ν« ΧίνηΘη, εις Αά^ορο: μέρη Αηρημενον ,ένκν- ρηται ολος αυτό; ό τόπος ώς ουδέτερος , χαι ίίον των ψίλων εχθρικών ζ-ραπωτών , εζειδη νά μη είναι αυτοΰ μη'τε εκ το3 συμμαχικοί, υυτο·. εζρεζε χατά τα; συνθτίχα; τή; άνακω- μήτε εκ τοΰ'Τ/χλλιχ.οΐί χαι των συμμάχων ςρα- χής ν« άναχωρησωσίν ε'ως της 12. και ομως Τί οταί. 0/φίλο; ς·ρατίωταϊ (χοζάκκοί) της έν- δ;ν εζραξαν ου'τως, "Αλλα ο ε σώματα, τά ίοξοτητός σας ζεριζλανΐίνται εϊς την χωράν εωί ϊποΐ'α ελέρντο και αύτά ψίλ» ®ώμ«τ», έλο- ψζροσθαι των χυλών τοΐί Αιγνιτίοιι, 20«ν σ«{