185 Εις αυτόν εύρίσχονται μιριχαΐ δύσκολοι, χαχόζη- λθ£, χαί δνσληπτοι εις το Κοικον περίοδοι ' Π. χ· παρατηρούμε» τας ΐξνς έχφράσεις' ,,Ο' Μέντωρ άγαγών τον Μελησιγένην εις τον οίκον τοιι ενο- σήλενσεν αν του (Ζ'.μελ',Σς." ΐΐΐραιτέρω πάλιν, ,,Εκ τί'λί: άναχωρήσας χάχεΐθεν 'ίρχεται εις Κύμην, ί:ά Ααρίσσης τνίν όέόκ πο'ίν ραμενος" Κ σι άλ- λαχον' ,,Έπιγνονς ό "Ομηρος λοιπόν ότι Θεστο- ρίδης τν ούτος, χαί επιθνμών δια 'νά 'ίλθη ε'ς Χίον, χαττλθεν επί τον λιμίνα πλοίον ε'ς Χί'οι» άποπλέον επιζητών" χ. τ. λ* "Αλλως τ ε όμως το γνήσιοι) χαί εΰάρεςον νφος τον'Εχδότου φαίνεται εις τα προλεγόμενα και εις τ ας υποσημειώσεις του. Μίτ α τον βίον 'τον Όμηρου ο Εκδότη; περιγράφει σννοπτιχώς την 'ίςορίαν το£ ΤρωδιοΟ πολέμου ιίττό ττν έπιγραφήν Εία αγωγή" χαί επομένως εμφαίνει ιΐς την νζόθισιν της Α 'Ραφω- Οίας. Έχεΐθΐν άρχεται η παράφρασις, εξ άαιςε- ρων της όποιας ενρίσχεται χαί το πριοτότντην. Κάμνοντες την άνάλνσιν τον πονήματος ολοκλή ρου εϊμίθα μαχράν τοΖ να δώσωμιν την ιδιαιτί- ραν μας χρι'ΰΐν πίρϊ της αξίας τνς παρ αφράσεως , ί ίότί τ ότι δικαίως ήδέλαμεν κατακρίνει ως τόλμη, ροί άρπαγες τον ίερον δικαιώματος τον Κοινοί! (ίς το να άποφασίζη περί πραγμάτων, τα όποια γί νονται προς χρησαι τοιι. Εις ήμάς ας ηναι ο αγ· γωρημένον να ςαθωμεν μόνο» διερμηνευταί των φρονημάτων ίχείνών, οποί μέρος της Κοινότητος παρίΰΤφε μιτα την χοα/οποίησιν τον πονήματος περί ου ό λόγος, χαί άφίνοντις ιϊςάλλ·»ραίχαφίαν 'να δώα(ύμ(ν τοίς λόγους της ορθότητας τω» , λέγομεν, ο χι υ κρίσις το 5 μέρονΐ τούτον Κοίίότητοξ έστάθη όλως ίί/ι/οίχη εις το φιλότιμο* , τοΰ φιλοπόναν Έχδότοα, τον οποίου οI ευγενείς άγωνες στεφανούνται κβδ' ήμέραν^ μ,ί τάς χοαάς ευφημίας, χα! αμφιβολία δεν. είναι οτι $έλουβι στεφανωθεί χαί άπα το Γένος ολόχληρον. Μ« εύχαρίοτηαί'ν μας' 'όμως χάμνομεν προσεχτικούς του; άυαγνώστας τν,ξ παραφράσεως εις τας χατα- λήξεις των στίχων της, αί όποΐαι όλαι είναι σύμ φωνοι χατά την δύναμη/ των φωνηέντων, δηλαδή αν τον πρώτον ςίχου η χατάληξις ηναι μαχρά η βραχΐϊα, τοιαύτη είναι χαί η τοΐί δευτέρου. 'Η αρρήτων πόνων χαί δνσχολιών αχίτη γέμουσα αρε τή των στίχων δεν είναι το μόνον εγκώμιον τον παραφραςον. Εί'ί τ>» παράφρασίν προσΒέττει ό 'Εχδότ^ί χαί ίχανας υποσημειώσεις, *ς ων άλλας μεν ίαα- νίσθη από τάς χρίσεις τον σοφού Κύςαθίον, τας δε περισσΟτέρας μετέφρασεν εχ τον Γαλλικού από τας χριτιχάς νποσημειώσεις τη5 σοφής χαί φιλέλ- ληκος Αασίε, τνς οποίας αί χρίσεις είναι ΐν ΰ» κοληψίί εις ολον τον φιλολογικού Κόσμον. 'Β προαθήχη των υποσημειώσεων τούτων εΐιαι τόσον πολύτιμος (ίς τους πεπαιδευμένους, όσον εν γίνει αναγκαιότατη η εις (χάστψ των 'Ραφωδιών τον 'Ορνίρου εμπίπτουσα μυθολογία μετά της άληβοΰς "Ιστορίας χαί των αλληγοριών της · θησαυρός νέος, με τον όποιον ο 'Κχδότης ίφά&τιμτβη να προι,χίση το πόνημα ταυ. Ή μυ θολογία αίίτη ερσνίσθη εν σιιιιόφίί, χατο τη» μαρ τυρία» του ίδιον Εκδότου, άπο διάφορα μυθολο γικά λίξιχά. Χωρίς νά γνωρίζωμεν τάς διαφόρους πηγάς, από τάς οποίας ό "Εκδότης ΐξήντλησε το μυ%λογιχόν του μέρος , παρατηοοϋμεν ότι χαρακ τηρίζεται σπο άχρίβειαν, κρίσιν εκλογής χαί κα θαρότητα εκφράσεων. Ε?5 τον χαλλωπισμόν, ινπρέπΐιαν χαί πο- λύτιμον τοϋ επιχειρήματος αονεισφέροααιν όχι ολίγον χαί τεασαράκοντα χαλχογραφιχαί εικόνες, τας οποί ας ο αναγνώστης απαντά διατρέχων το Α' τμήμα. Τό σχίδιον τούτων χρεωςεΐται εις την φιλοκαλίαν τοϋ Έχ^ΐτου. *Εκ των τεασαράχοντα α' δίχχ ΐζ αναφέρονται είς τη* Α' 'Ραφο^ίβ»' αί δέ λοι ποί είς τήν μυθολογιών. Μί όαην λνπ·φ άναφί-