— ( 128 ) — φήνειαν της φράσεως, έπίκρισιν των κάλων και ωφεΧίμΜν, και αττορριψιΐ' τωκ εναντίων, οσον ωραία και υ'ψηΧά ιΐ'.^ίλο» έίσ3αι. Πράγματα, τά οποία ίίν ίίναι του κα.9' γ'κο',;· 'Ο διδάσκαΧος, όςις είναι Εγκρατής της τέχνη ς του νΐ τ!5< ϊ·7ίιςκί/Λ1ί» καταδέχεται νά συγγράψω σχοΧαςικόντι βι£Χίον, βΧέπων την τόσην καταφρονησιν τον δίδασκαΧικοΰ έπαγγέΧματος και την οΧίγηγ ανταμοι^ην δια τον κόπον του, α ν και αυτός μόνος, άν ήναι αΧΧέως γυμνασμένος εις την διδασκαΧίαν των νέων, εδυνετο νά το κάμχ. 'Ο φιλό σοφος» άν 3έΧη νά συγγρα^ ν) τι τοιούτον, ,αγαπα νά ήναι ί νά φαίνηται βα,Βύς , η προϋποτί3ησιν αναγνώςας, οίοποίοι δύνονται νά συμφιΧοσοφωσι, νά συνερευνωσι , Ααι νά ανα- κρίνωσι' και τοΰτο δεν είναι διά τους 'Αρχαρίους, ο'ίτινες τωρα Κρέπει νά κα μνωσιν αρχήν των μα3ηματων. "Ούτω καταντα τούτο το άζιόΧογον έργον εις τάς χείρας τίνων αμα5ων κα! δοκησισο'φων, οι' οποίοι είναι οί ϊδιοι ακόμη αμύητοι των έπιςημων, τάς οποίας 3(Χουν νά διδάσκουσιν 'Ούτοι είναι ευ,3ΰς έτοιμοι μέ αυτά, επειδή και δεν έζεύρου- σι πάσα. πράγματα απαιτούνται εις τοΰτο· Συρβάπτουσιν ούν από δύω η τρία εγχειρίδια ένα νέον, σνΧΧεγουσ"ϊ χωρίς ίκΧογήν κα! σκοπον απο μεγαΧείτερα συγγράμματα εκεί να , όσα τοίς έρχονται εις τάς χείρας, το σννβέτουσι χωρ''·ζ κρίσιν και σκίψιν, και δ'έν φροντίζουσί μήτε διά την σα. ψήνει αν της φράσεως, μήτε διά την ωφέΧειαν, ήτις πρέπει νά προσγίνηται εις Ιούς νέους από τά τοιαύτα βί€Χία. Τοι αύτα βιβλία έχομεν, κα) έμπορου}.ι,εν νά ε χω με ν ποΧΧα. Το έργον είναι μεγα και αζιόΧογον , το οποίον έδύνετο, αν και όχι τόσον ταχέοις, μήτε τόσον τέΧειον είςτήν άρχήν, νά χ.ατορ3ω3!ή , άν εγίνετο μία προτροπή προς τους π;παι· δευμένορς άνδρας του γένους, ο'ίτινες ιίο,Βοϋσι την βεΧτίω- σιν αυτοί) κα) εύχονται Την δι$ρ3ωσιν των ημετερ&ιν σχο. Χείων· Ψ.γ ω, πη μεν είμαι ίειΧός κα) μι,.ρό^υχος, τό ομο- Χογω, διά τήν έκ€ασΐν, πη δε ιΧπίζω απο τήν κοινήν συν. . δρομην τοο γένους, απο τήν φιΧοΐιμίαντων ημετέρων σπου δαίοι, κα.) άπό τήν προςασίαν και αντίΧη\^ιν των μεγάΧων ' νά γένψ (^Η (τυιιίχαα άχολχ5ιί ιίς το «'^ίί