Ε ι δ νι ϋ ι ς, Κο<νοτΌιουμί» ϊίς το ΠανϊλλιίΐΊον , οτι *εχομεν ε ις τά ίΤιίςιίρια του Τύπον Γραμματικών τής Γερμανικής ΓΧ&σσν)ί, ητις μετ' ού πολύ 3ιλιι έκδούη ΐίς φω;. Περί- ςατικωτέραν ίϊί^σιν ταύτας, και #ϊ/?) Του .σκοπού ημών, προσέτι καϊ *«/>! των τόκων, όπου £ελη πωλί'ΐσίαι , καϊ «■«ρ! τίς τιμής, 3ελομεν δημοσιεύσει ευίυ'ς α'φ' ού λα ή) τέλος η Γραμματική. 'Ε» Βιέννη ι. Νοεμ€ρ· ι$ι?· Κ» Β. Ε. Μ υ ν ν ( χ ι ο ί Δόκτωρ της Φιλοσοφίας γ ' κ . Βιττεμ· άεργης εν Σαζωνία, κα) Κ. I. 'Ελαιων, Θίτταλος. αϊιαντηςις. 'ΕκΤινων ήμερων περιφέρεται εν Βιέννη μία φυλλα'δα ί»α ςίχων σατυρική, έπιγραφομένη: ,,Τρβ'γοκ κατάρ- 9Ί10·»<· Σύνταγμα 'ΕΧβυίϊρίοι/ 'Αμφιλοχέ ως". Το συγγραμμάτιον αυτά κάμνει μεγάλη ν τιμήν είζ τον συγγραφέα, γνωςον ηδη καϊ άπο άλλα. του ςιχουργήμίΐ' τα. "Αν τα ορ«α του Λογίου *Ε ρμοΰ, κα\ το σέ€α.ς ο,που χρεωςε7ται προς το γένος, το εσυγχωρουσαν, επρεπε να ί/α· ίοίί το" συγγραμμάτιον καϊ έι' αύτοΰ, δια νά γεν£ γνω- ςοτερον καϊ κοινίτερον· Ο! κατηγορούμενοι δεν έζενρουσι τΐ μάλλον να προκρίνωσι' νά ευχαριςήσχσιν η νά ελεεινολο· γήσαισι τον συγγραφέα, ότι είχε τόσα περιττά χρήματα, και το'σας περιττά ς ώρας ίια να 1 ε'ζοδευ'σχ εις την λεπτομε ρή εζέτασιν καϊ περιγραφήν του υποκειμένου των. "ίΐύελεν είναι ε'ζαπαντος ωφελιμώτερον εις αυτόν αν (δαπάνα τΖ» «κ των ασχολ/ωντου περισσεύοντα καιρόν εις το μέγα τοι>' το μάβημα (.χρέος έκάςου άν&ροίπου) τύ, ΓΝίΤΘΙ ΣΑΓΤΟΝ, χαΐ οχι, γνωίι τους άλλους" «λιίν^χατα' ίιιςοχίαν »'{ τον αι/ίρωτ-ον αυτόν ν) κλίσις προ( Το δεύτερον υπερίσχυσε»ι *Ι φύσει »ϊ αιτο κακ>{ν εζιν. Είναι τωο'ντι. άξιος συλλυττΜ" σί«ί. Ε'/ίί να σηφ/ιονιίσϋ *οτ/ί Οί Κατ»ΐ7 ο Ρ 0υ '' ΑΓ, ' 0 '·