— ( 16? > — λιν.τ^ν είσβολήν τ^ϋ εχ3ρο", οζΐς ενΧ*)· σίασεν ει'ς τά σύνορατης ΤυτΧα.νδία.ς· Α · ίΰνατον ιιτον να φυλ^ξωμίν Τα.υ'τν)ν Τν>ν εναρχίαν άνο εΐσβολήν της νερισσοτέρας δυνάμεως του ΐχ3ροα , μ οΧον ότι ήτο δυνατόν νάκαΤΌρ3ώσαιμεν νά μή κυριευ· 3%. ίΐς τοσον, ανίιτωί αυτή έγίνιτο, κα- 3ως συνέβη εις τά ίν'ο δουκάτα , τ ο 5«'α· τ/>ον του νολέμου , ΰςερούμε3α κα3ενο; τρανού τον νά £υνη3ωμεν να ςιλλω· μεν αν αυτοο σιτάαιον εις την Νορβι· γίαν. Ο 3εν, ήδη ήγγικεν ή κυρία ςιγ- μή, κα3 ην ενρενε χωρΊς αναβολής τίνος ν ανοφασίσωμεν ήτοι νερ) ειρήνης, η νΐ' ρ\ εξακοΧον3ήσεοις του νολέμου. ,,Μολ/ί εΰρε'3ΐή νοτέ μοναρχία, ε!ι δει νότερα.» κατάςασιν, ή ή Δανία, ή άνοια • , » η » ' » ψ ανοκεκομμενη ανο την Νορβιγιαν, εςε· κετο μόνη εναντίον τόσων νοΧΧων κα) ηνωμένων δυνατών μοναρχι£ν, καϊ Κοτέ δέν έχρημάτισιν εις ηγεμόνα. δυσκολό τερα ςιγμή νρός εκλογήν του χρέους του, οία. κατά ταύτην την νερίςασ ιν,. 'Εάν η υνοΒεσις ητον νερί νιμ&'ν ?ντων, ν, νερ) αΚοκροΰσεως μόνον ενανειλοΰντος κιν δύνου, τότε, ε αν ημνορούσαμεν κα) κα τά τον φρικτότατου αγώνα να ελνίσω- μεν ευτυχεςεραν τίνα εκβασιν, ή3εΧα· μεν «ΐΓοφασ/σνι ναρευ3υς, ένειδή εγνω- ρίζαμεν τά γενναία φρονήματα του λαοί" μας κα) των ςρα,τιωτωνμας, κα) ηξευ- ραμεν, τί ή3ελε 3υσιάσ·$ κα) ΰνοφέρη χα! τώρα δϊ ήμας κα) διά την νατρίδα τό ΐ3νοζ, αν και άδυνατισ3ΐν τάς δυ νάμεις διά Τον μακροχρόνιου νοΧεμον, εάν ινροσκαλούσαμεν αυτό ' όμως, είζ ■πριςάσιις τοιαύτας, οΐαι ήσαν α! τότε» ίϊν ήμνορούσαμεν νά διακινδυνιύσαιμεν την λύσιν ολης της μοναρχίας, βύ'τί νϊ να ζητήσωμεν εις τάς κατά μέρος εκαρ- Χ'ά{ αύτΐ^ς νά χΰν% ο νιςος ήμαν λαός τό αΐμα Του είζ Κο\\ά ανομνιον άγων* ινιςηριζόμενοι μόνον εις την ινδίχομι'- νην ΐλνίδα νρός ανόΧαυσιν του εναντίον σκονοΰ του αγώνος· "Ενρινε δε νά άνο' φασίσωμεν νρός τούτοις και δΐ άλλα αίτια. Η' Μορβιγία έ'νασχε νείναν φριχ.- τοτάτην, εάν η ΤυτΧανΒία εγίνιτο το 3ι'ατρον του νοΧε'μου, και αν «λλοί δεν ήτο δυνατόν νά μετα.κομισ·3ϊ σιτί- ριον' καϊ κατά τάς αναφοράς νουνεχών και άξιοιτίςαιν ανδρών μό\ις κ.α! μ« μέγιςον κίνδυνον και ζημίαν εδννή3χι νά ςα\3!ΐ τό Τβταρτν\μόριον οτου σιτα- ρίου ιχρειάζετο η Ήορβιγία' ε&ς του «ρ- χομένοΏ 3έρονς' αλλ' ουτι τά μέσα. νρόζ μετακομιδην του σίτου ν^σαν ν\ΐον άρ· κετά, διότι μήτε τό τεταρτημόριο!) τΐίν καραβιών, όσα άναιτοΰντο νρός τοΰτο» ήτον τλί'βν εις Δανικούς Χιμίνας, επει δή τά Χοινά (κυριιύ3ησαν όμου με τά φορτία τω ν Άνό τους εχ3ρούς. Οΐ αγώ νες , τους όνοίους εκαμεν οσον το δυνχ· τον ή Δανία νερϊ ταύτν,ς Της ύνο3ΐσεαις, »5& α» ανυπόφοροι, νροξινήσαντες εις τό 3η<ταυροφυΧάκιον της μοναρχίας κολλών μιΧΧιονίων έξοδα* Το τριτημόριον των καλλιεργημένων τόνων της Νορβιγίας δεν εσνάρη νίρυσι δϊ εΧΧειψιν σνόρου, καϊ τούτον τον χρόνον ηγγιζεν ο καιρός του σνείρειν, καϊ ιχρειάζετο νά ςαΧ3ω- σι νοΧΧαι εκατόν χιλιάδες κανταρΐω» σιταριού, ίκ του ονοίου δεν ήμνόρει ν χ ςαΧ3% από ξένους λιμένας κατά μεσημ- βρίαν και άρκτον, διότι ολη ή ειΐαρχίχ ήτο ν αποκλεισμένη άνό εχ3ρικα κζροί' βια*'03εν εςοχάσ3ημεν, ότι δεν ήμνο- ροΰσαμεν νά δώσωμεν κ,αμμίαν ανολο· γίαν ούτι ΐνώνιον 3εοϋ, ούτε ίνώνιον άν3ρώττων, εάν άφίναμεν εν ευγενικό ν ί3νο( εις ΰυζυχίαν ΰνερβαίνουσαν να« σαν ά'λλκν , καί μή δνναμίνψ να ΐμ*·ι·