( 222 ) ιΐί αγρυπνίαν' όταν ο ' Αγαμέμνων δια Τ^ν πρώτον ήτταν Τρομασμενος δεν {δυνατό να κοιμη-9ζί, άπό την αυτήν τότβ χνν,συχίαν εκυριεΰετο και ο λϊενέλαος. 'ΐλ: κ,; 25. —■ | 'ίΐς ί αυτας ΜινίΧαον 'ίχη τρομίς (οΐ/'ίί γαφ αότφ "Ύπνος £ΐτ< β\βφχ(ΐοιιτιι ιφίζχια), μητι ηταίοαιι '^ίρ<ν?Τοι, τοι <5»ι ι3ιιι ι'ινικχ νουχϋν εφ' ΰγ^ν 'ίίλυθοιι γ ; Τ(οί ην, το'λίμοϋ 3}ασνι> ό(μαίνο»Τ!ς ' Π αοίαλίί) μίΐ/ νροοτχ μιταίρ$»νον ιυ$ν ιιαλυ'ψ* Ποικιλ.η } αιιτχρ (νι ΐ£«φαλ^»ίκ άβίρκς Θίΐχ,ατο χαΧ-ίΐίν,ιι' ίο'ρκ ί βίλιτο %»ΐ(ΐι ττ«χ·ί(( ' Β»| 5 <μεχ «»ς·ιιιΓωιι ο» αί«λ(ρ?οκ, ός μίγα ταί/τχν 'ΛςγιίίΛν ν,νασσι , 3ιος ί' «ς τ'ητα ίιίμν. Εις τόν Αγαμέμνονα βλΐπομεν καϊ τα ■προτερήματα. χ,αΐ τά ελαττώματα των βασιλέων ' κα3ώς ο Αχιλλεΰς τον προβάλλει ν αποδώσω τ^ν Χρυσηίδα, ιυ£υς αυτός υπό ό+ν;· λοφ/) οσύνης εζάπτεται, κα< -πρώτον έπαπειλεί, υςερον «φαι- ρίΐ κα\ τχν Βρισ^ίία· Αφ οι! δε ε Αχιλλίυς δημοσίως καϊ άτιμασάε)ς καϊ~ αδικήσεις αναχωρεί και ησυχάζει εις τάς σκν',νάςτου, τότε αυτός υποπτεύεται, μήπως εκείνος μηχα- νάταίτι εναντίον αυτοί ' ευ£ΰς λοιπόν συγκαλεί τους "Ελ- ληνας, και τους προβάλλει την φυγ/,ν' τα δί λοιπά ανω τέρω ίίρέ3ησαν. "Οταν ο Ε κΤαρ εκλεισε τους Ελληνας εις τα χαρακώ ματα των ι τότε ο βασιλεύς των βασιλέων 'ίκλαιεν άπό α- ταλκισίαν , ... - Σςι Χ-ί^ν* μ«λΕΐΐϋί(ΐο{ Ητ> κατ' αΐγίλιττος 7τιτ(>ις 5νο!?ΐ(θΐ> χίιι ίιΐιβ; λλ\ δέν ευρίσκει άλλην αποφυγήν του κινδύνου, ειμή την φυγήν, ώς ε'ίό'ομεν' αϊτο δε τους αριςεΐς άλλος ώς άνανδρο» ιόν ίνειδίζει τότε, ο Διομήδης, και άλλος, ο* Κεςωρ, ως άδικον προς τον 'Αχιλλέα ' αυτός δέ υποφέρει, ολα αύτά' γνωρίζει το σφάλματου , μετανοεί, συνθλίβεται, και προ βάλλει μέ τά δώρα. νά δυσωπησίί ιόν 'Αχιλλέα- 'ΐλ; ι: χι;. 'Ω, γί(ο> ! ο" τ ι 'φίυίο; ί'μάς ά. τ ας κατεΧιξας · 'Λχβ&μ*ι» ' ονί ίΐυτος άναίιιομχ:' άι/τι νυ τολ'λίίίΐ Λ αχ ιι ιςιιι άι/χ} , β» γ« Ζ»υ> *ή(ΐ (ρλ^ο ·