—" ( 334 ) — ύν] τάς δύω ίρείς, α! όποίαι φιΧοζενοΰσι με τήν σκιάν των τήν Νηϊαδα —. . . Α νανεοϋται είς τήν φαυτασίαν μου η τρο' μ,ί^τατη εΛείνηημι'ρα, κα& ήν εφόνευσα τον πατέρα μου. Ο ο^^ανός ητυνοΧος πΰρκα) ν, σφοδρότης της άνεμοζάΧης εΧύγιζε τους κλάδους των δΰω δρυών. 'Η ταραχή, τ»)»· οποίαν ό χεί μαρρος έττροζίνει, ωμοίαζε με τους 3Χι€εροΰς γογγυσμοΰς μυβίων 3νΤ^σκοντων είςτό πεδίον του 'Αρεως. — Αλλοίμονον! τοιαΰτα οΧίύρια προμαντευματα πως τάχα δεν διήγειραν εις τή» '^υχήν μου τήν ιίροαίσ&ησιν τίον δυςυχιών μου ; Και δια- τί ύύα άνευ φρίκης τον ΰ^ιπέτηναΐίεροδρόμον, τον αετόν, κε- ρ.,υνό£\ητον πίπτοντα "έμπροσθεν των κάδων μου ί δεν επί· ςίυα ο ταΧας είς τοιαύτα φρικτά των 3εών προμηνύματα- ■. Ω ΧΛμν.ον φως του ήΧίου ! ε'ίόε νά ν,μην τότε ςερημενος των ευεργεσιών σου και τύφΧός ως τώρα.· — Η Αντιγόνη τρέμουσα , δϊ όσα ο Ο ϊδίπους εΧεγεν , α- ποκρίνεται ταχέως είς τάς ερωτήσεις του. — Ναι· πάτερμου ζ,ιΧεγεν αυτή), ο χείμαρρος κ υΧινδεΐ είς το βάίος τής ά€ϋσ- σου τά ταραχώδη κύματα του' ίνας κρημνός είναι προς τα δεξιά σου και ίνας τρομερός βράχος πρόςτ' άριςεράσου' ίδου α! δυο δρεΐς ■ ε'Ιμεία πΧη(τ'ιον αυτών ' ή σκιά των καΧυπτει μίαν πηγην, εκ της οποίας ρεουσι τά κρυςχΧΧοειδη να- ματά ή οδός είναι ςενή, βΧέπω δε προς τάν ορίζοντατά πε- ριτειχίσματα των <&η€ων, — Σο βλέπεις, ώ Βύγατερ , τ η ν ποΧιν του Κάδμου, τήν οποίαν όταν κ εγώ είδα τότε, η- μην μακράν του νά πιςευσω, οτι έπήγαινα νά κυριεύσω το όΧείριον διαδημά της! — "Ας μείνωμεν Χοιπόν ενταυΰα·.·.· Α! τ ό χίσίάνομαι! έδω, να\, ίδω εφόνευσα τον πατέρα· μου... — Ει'ιγγ' μοι' ή σκιά του Λαίου δέν 'ίςαται ενι του βράχου-, —"Οχι άπεκρί&η ή ' Αντιγόνη.—Φευ ί τήν βΧεπω , ί" πα.ναΧα.€εν ο Οιδίπους, τήν βΧε'πω! . ■ ■ φρικτή και Τρο μερά! βΧεπω τήν βαίεΐανπΧηγήν και τά έζ αυτής δια^άιονΤΛ του Αίματος ρεύματα. · · . ο! σωματοφυλακές του φευγου- σιν. . . αί ήνίαι τής άμάζης πίπτουσιν άττο τάς αδυνάτους χιΐράζτου, κα! είς μάτην ή εις τό ςηίόςτου αρχομένη φωνη> ζητεί νά γέιΐΐ) λό^οξ είς τά ^ννίσκεντα του χείλη· ■ · · β 3εοί'. Αναγνώρισε τόν υίόν του! Ω σε€ασμιον πρόσωπον, μήν "έρχεσαι κάτ έμοΰ.... τά τρομερά βΧέμματά σου μΐκε· ραυνο€α\οϋσ·ιν. ... οι ςοχασμοίμ,ου οΧοι ταράττονται — ω