62 -«ίλλλο^} εΐναι δοκίμιο» κατά τύχη» εκδοθέν εις I* \ / Ρ > \ ♦ <ρως παρα πρωΐμον^ καί ταύτη πρεπεζ να αχ&- λο υΒήσωσιν έν χαίρω τω δέοντι και τά τεμάχια των λοιπών Αυριχών και 'Ιαμδογράφων , επί σης επιμελώς συλλεχθέντα μετα των ανηκόντων κριτικών χαϊ ίςοριχών υποσημειώσεων· 1 3. 0. Βοΰιε Οραίοαία βίο, -βίο. ητοι Φ. Ε' ρρ. ΒΟΘΕ ποιημάτια κριτικά και τοιητίκα,' ίν 0ί5 Φιλοκτήτης Ειίρίπ/δου : η α'ρχη αυ'τοΰ α- ποκατοςα9ϊ?σα εκ Αιώνος του χρυσοςομου. ϋί- ραλ/νω, 1816 , 130 Σ. ει'ί 8 ον. Αί διατρι&αΐ του ώ/ωτε'ρω ^νωςοΰ πο λυγράτ ψου συγγραφέως , αί περιεχομεναι «ν τω παρον- τι βιδλίω, είναι αί ακο λοιιθοι. 1. 'Απομνημο νεύματα εις τον 'Ηρόδοτον- 2. 'Απομνημονεύμα τα εις τα πρώτα τχίντε βι€λία των ίςοριών ΊΥ- του Λίδί'ου. 3· 'ίϊδαι 'Ελληικχαί και Λ-ατινι- χαί, αλλαι μεν γέννημα τον νοός του, άλλαιδέ μεταφρασμέναι εκ της Τερμανιχηζ διαλέχτου. Μεταξύ τούτων επέχει τον πρώτον τόπον τό εν τη επιγραφή τού βι&λίου σημειούμενον τεμάχιον τοΰ ΕιίρίΤΤίδε.-'ου Φιλοκτητου , ειτα δε μεταφρά σεις εκ των Γερμανών συγγραφέων Σιλλίρου, Κλοπςοκίου , Φοσσίου , Βυργέρου , Οο«Λε , Τλέ'ίμ, ΗβΓίΙβι* χτ, ε;*$ την "Ελληνικών διαλεκ τοί , αί όποϊαι παριςώσι μιγάλην έπιτηδειότητα καί έπιμέλειαν' μετά 2ε ταύτα έπονται ωδαΐ τίνες εν Ελληνική διαλεχτώ , συγγρανεΐσαι παρ αυτοί, Ζιά τό οττοΐον ο χι ολίγον πρέπει νά ϋαυμάζκ τις τον άνδρα , οτ£ ξένος ων, εδυνηθη νά γράφη κατά την παρούσα ν εποχηυ έλληνι^ΐ- 'Εν τούτω τω βι&λίω ευρίσκονται και πολλαί ώδαί Λατινι- καί ζέναι και έδιχαίτου χα: αλλα τινά· Μ ϊ Θ Ο Λ Ο Γ I Α. 'Ακολουθία. της κοιτικης της νέας εκδόσεως των χολιαμό'ικων μύΰων τοΰ Βα&ρι'ου, ί'κδοθέν- των οπό Βεργέροι». Το βιολίον τοΰ κυρ/ου 'Βεργέρου διαιρείται εις δύο μ'ρη , ών.τό πρώτον, διαιρούμενο ν εις τέσσαρα βιβλία, περιεχει το κείμενοι/ των μύ θων και 'Ελληνίκών διηγημάτων , των οποίων ή διά ςίγων Γερμανική μετάφρασις αποτελεί το δεύτερον μέρος· Ιίαραιτώ την έξέτασιν τούτου του τελευταίου μέρους, ομοίως δε και του τε τάρτου βιβλίου του πρώτου μέρους, τό όποιον, επειδή περιεχει μόνον διηγήσεις έρανισθείσα$ εκ διαφόρων πηγών, δεν παριςάνειτι χοινον τοις κυρίως λεγομένοις άπολόγοις του Βαθρίου , καΐ τούτο μόνον σημειώ περί τούτου του δευτέρου μέρους , ότι ό συγγραφεύς ήμπόρει νά τό αύξη ση περισσότερον, ανίσως ήθελε νά συνερανίσΐβ οσους άπολόγους εύρίσκομεν σποράδην εις τα συγγράμματα των Ελλήνων ποίν,των και αυτών των λογογράφων. Οί άρχαΐοι ποιηταΐ της Ελ λάδος ε'καλλιέργησαν περισσότερον πάντων και ευδοκιμώτερον τό είδος τοΰ μύθου. 'Ο "Ησίοδος διέσπειρε πολλούς μύθου,ς εις τό ε ργ α και η- μέρα ι ποίημά του , και ό κύριος Βέργερος δεν ήμέλησε νά έρανίση ε/ς την συλλογήν του ταύτα τα πολύτιμα λείφανα. Και ο 'Α ρ χ ( λ ο- γ ο ν έξησκήθη παρομοίως εις τοϋτο τό εϊάοζ της ποιήαεως, κα^'ύς ήμπορίΐ τις νά χρίνη ΐκ της διατριβής ενός Γερμανού σοφού, τοΰ κυρίου Χουσχίου, εκδοθείσης νεωςίΰπό την έπιγρα- ίφήν άβ Γβΐιτιΐΐβ ΑγοΚϊΙοοΜ , ητοι περί μύθων Α'ρχιλόχου. Ε Ις την ογκώδη συλλογνν έπιγρα- γομένην Έλληνίχν] 'Ανθολογία, ευρίσχο- μεν πολλούς μύθους διά ςίχων συγγραφέντας ύ~ πο πολλών συγγραφέων , οίοι ο Ιίαλλίμι/ος , Λ,εωνίδας ό Ύαράντιος , Αντίφιλος ο βυζονπος., ο' Λουκιανός, ο 'Αγαθίας ,[εκτών όποιων γίνεται δηλον , οτί ποτε δεν έπαυσαν οί αρι^οι συγγρα φείς νά καλλιεργώσι τό είδος των άπολόγων. Τα τρία βι$λία τοΰ Βαδρίου, περί των ό ποιων μόνον θέλω ομιλήσει ίνταυθα, είναι γε-