— ( 4»7 > — α3λους τ ης αρετής, νά κροά ξκ του'ς αγίους εις το ΰ-ψος τίς αγιότητας ' ούτος ό θεσνίσιος άνήρ, εάν μέλλι* τω 'όντι να φαν*} του μεγάλου επαγγέλματος αύτου άξιος, νρέττει νά ΐραι Του 'Ελληνικοί! λόγου εγκρατέςατος, £ί ο,τι Κως μέλ λει νά χρωματίνη τα της ίερας ήθικης αξιώματα, μέ τα· αναγκαία χρώματα τ»ς ρητορικές , κα\ να νυρώσ\ ι των α κροατών τ ας ·ψιιχας με το σωτκριωίες κυρ των ναθών, χω ρίς τους κεραυνούς του 'Ρητορος Δημοσθένους-, {_α~) τίως νά ήμερώσ·^ και νά καταπραΰνε των διεφθαρμένων καρδίων τας ο>τάχ.τους κινήσεις χωρ'ιζ τοϋ κάλου γέροντος 'ΐσοκρά- τους την Ιλαράν και σειρι^ναίαν φωνη'ν; η *οΰ άλλου ελπί ζει νά δι$αχθ% Την εύγλωτ·φιν, είμη εις τοος κατέρας της γλώσσης·, Ύουτο γνωρίζοντες καλώς ο! θεΐοι πατέρες, ΐγειναν Της σοφίας νυμφίοι , και Την 'ΕλΧιινικνίν «σιτουία- σαυ άκρι€ώς, και τα'ς βίβλους των καλαιων της "Ελλάδος σοφών ανϊλιττον συνεχώς. ' Ανεγίνωσκε τους θουκυΰίέεις, χαι Ξενοφώντας ο μέγας Βασίλειος·, και τόσον ετίμα τους άνίρας, ώςε -κολλάς αυτών γνωμας, και φράσεις αντεγρα- \}-ίν εις τους Ιερούς αύτοΰ λόγους (β), και την "Ομήρου τΐαίη- σιν αρετής διέασ&αλίαν ώνόμασεν (γ). Ανεγίνωσκε τους Πλάτωνας κ αϊ 'Αριςοτέλε'ις ο' Βείος Γρηγο'ριος , και τιυκνχ τους εΚροσκάλεσε μάρτυρας εις τα υ'ψχ,λά του συγγράμ ματα- Είχβν άνά'χιΐρας «α'ντοτε του'ς γλαφυρότατους των 'ίητόρων I 5εΤος Χρνσόςομος, κάί με φράσεις και γνώμης εκείνων έςίλ€ωσε κα\ κατεττλουτισε τας θελκτικωτάτας του ομιλίας, ώςε κα) Δημοσθένης των Χριςιανών ώνομά- σθη' σιωνώ τους 'Αλεζανέρέων και Νυσσαίων φωςηρας* ουτε θέλει ν αναφέρω τους ιερούς 'Αυγουςίνους και 'ίερω- νΰμοας, σοφούς τύΐς 'Ρωμαϊκης εκκλησίας κατέρας, οί τίνες έναινοΰσι κα» συνιςωσι την £λλν)νικ,>>ν γλώσσαν ως άναγ- («) 'βς »μΐ(^««ρ·ί{ τις £μ*Μ»μος οίμβι (β ^>ι(μββ-5.) τάντ* »;μ·τ αι χμΙ ϊ»»» Χ »» 'τ&ι , πτολυ ϊχαν , χ,αϊ ίνίμοιον ςΐιι τρ «βίο», 8ΙαιΛΐ|$ο»ομο«μΐίθ»'«λλοτ άλλης ίκ αυτΖ, και κατά ξιαίοχά; άνχτριφόμινον. Λογγ. τΐ(1 ϋψ, (0) ΠοΚΚαχ. τχ» ναςαιητ, Χαγ. *«< ι*ις. (■χ) Λογ. *;ος τονς Νιους.