— 34 — της εις την ψιλοσοφίαν τώ νεωτίρααι' μάλιςα δέ πιςίαν έπιςηριζόμενοι ό Βόσσιοςχαί'Ερρΐχος ό Στέ- χατηγορεΐ πιχρως τον κύριου Κ ο ρ αν ν, όχι μί- φανός τήν χατεχώρησαν εις τά λεζάντων. Δι β ιον ωξ ίτροξ του'ς άγωναςτου προς μεταδοσιν τ*/ς να την πλησίαση Ο- ο Σχαλίγίρος περισσότερο» μι αρχαίας φιλολογίας χαί Έλληνιχής φιλοσοφίας με- τήν Ααταιιχήν Ιυχ, ύπο9ϊττει ότι αϊ "Ελληνες ταξυ των συμπατριωτών τον, αλλα χαί ως προς εγραφον ποτέ λυξ } αντί λύχη' χαί τωόντι ν' λε- τάς ο'χιαχάς του ςενοχωρίας, αι όποΐαι, χαί αν ξις λυξ εύρίσχετ αι εν τω λεξιχω τοΰ Κυρίλλου, ούτως ειχον5 όίϊ άνήχουσα εις τοιαύτην ερευναν' τΧγ.ν βλέπομεν εχ των έπομένων έριιηνειων, ότι κατ αφρονεΐ δέ χπί τ ας έχδόσεις του των αρχαίων πρέπει ν' ανάγνωση· τις λύγξ, χαΰως παρ Ή- Έλλνί«ύ« συγγραφέων , χαί άλλων εγγραμμάτων, ουχίω. χωρίς να έπιφέρη άλλο τι, ίτλη>> είμη φιλάς εχφω- Κατά τον Μαχρό&ον, τόλΰ<ηέτυμολογεΐται, νήσεις. 'Ως τόσον , εύρίσχονται ε'ν τούτω τω σιιγ- παρά τοΰ λευχός, μεταβολή τοϋλευ είςλυ. Αύ- •γραμματίω τεμάχια επωφελή διά τ·/ν Ιςορίαν της τη η ετυμολογία εδύνιτο να φανη χαλή πω;, έαν 'Κλλην.χνς φιλολογίας των έσχατων χρονών. Σελ. ή λίξις λύχη υπήρχε τωοντι εις την Έλλην;χήν διά- 21 χαΐ εφεξής αναγινωσχομεν την άπαντηαιν εις λεχτον, επειδή ο ίδιος Μα/.ρι&ος δϊν την παοετνρη- τον λογιον Ερμη ν, χαί την γέμουσαν ύβρεων χρι- σεν αλλαχου, πλην οτι είςτα σύνθετα λυχόφως χαί αμ- τιχνν μιας νιας εχχλησιαςιχης ίςορίας χαί τΫςάπο- φιλυχ^._ Αύτη η τελευταία λίξις,ή όποια παρ'Ό·χήρω λογίας αυτής. (ζ) ναάεται μόνον επί9ιτον τη; νυχτός, υπάρχει Ολη αύτη υ διατριβή δεν προμαντεύεται δε- ' ο ύσιατιχόν παρ' Άπολλωνίω (β ι Ά. β, ς'χ. 6^2. ξιά περί της προοδου χαί προσαυξήσεως ττς φ·λο- — Όππιχν. χ>ινηγ. 3θ6. 'Αράτ. Αίοσημ. ς. λογίας χαί άποχαταςάσεως της γρηςονβείας μετα- ιά) χαί παρά πολλο'ς άλλο>ς πιιηταΐ;, παοά τοις ξΰ των Γραιχων. Έ.νχης έργον είναι ν αγωνίζ,ων- οπο'οις σημαίνει τό προη--ουμινον της αυγνς α* ται μάλλον νά ώφελωνται εΰγνύμόνως άζό τους φνς, χαί ο χι τήν αυγήν ή άνζτολήν τοΰ αξιέπαινους αγώνας τών πεπαιδευμένων Γραικών Ό σγολιαςής τοΰ Όν,ήρου λίγη, οτι προς αΰξησιν των φωτων μεταξύ των σνμπατριω- άμγιλύχη νύξ ισοδυναμεί ν.ί τί λυχόψάς η λυγό- των των , παρά να τους χατηγορωσιν άγνωμόνως γως , χαί ό σχολια-ή; τοΰ Άτολλων'ο·) ΰ~ο9;ττΐι ■/.αϊ νά άγωνίζωνται νά τοϊς αναοχαλεύωσιν ελατ· ηαρομο'ω-, ότι αϊ συλλαξαί λ·ίχο , / ΰχη -:π Ιχουσι τωματα. τόπον 'νταυθα άντϊ τουλυγο, λ'ιγη' αλλζμην λυγη ΣΤΜΜΙΚΤ Α. ' , . Ο Θέΐυν, (ί:; Αρ'τ. αησηχ. ς·· ΐ0 )) *Αηο%ου$ία τών Ιρμηνει&ν των ίχιΒετων τον ^ 5 Λλ:ανος (πίοι I, 20·) Χ3Τί Κΰ-άθ::; ( £*5 χόλλωνοε, λύκ£ΐ οχ, Χυχοχτόροε, λοξίαι. 'ο», 'ΐλ. ς. 433 ) ίξηγοΰσιν άλλως πως τάς Γνώμη χορίου ΟίΐιΐΒίΐη κίοΐ της λϊξεως λΰχη. ανωτέρω δ'ρ συνθέτους λέξεις,, εις τ ας οποίας Ό χΰριος 0ηιΐ58ΐη διςαζιι, ότι ή λέξις λιί- προσεπιφέρουσι το λ'ι/.ο;, είτε επειδή ο λΰχος χη ΰπάργβίτωόντι'ΊΙλληνιχή, διότι χάνεις "Ελλν,ν είναι δξυδερχής, είτε επειδν τό λυχαυγες 5*^5 συγγραφεύς διν τήν εμεταχειρίσΒ-ή, ο^τί ό Σού'ΐδας, 'εχει ομοίωσα) τινα μι το Ο-.ρμα τούτου του $η- οιίτι άλλοι αρχαίοι λεξικογράφοι. Μόνος ο' Μα- ρίου' πλην ουδείς -τούτων τών συγγραφέων ανα~ χρό&ος τήν αναφέρει ώς σημαίνουσαν το ιρώς το φέρει κερί ττ,ς λέξεως λΰχη, ρ οΚον οπ5υ ** προηγούμενου τοΰ ήλιου , και ί% τοιίτον τη» άζιο- γουαν σμέσον άφορμήν ν αναφιρωαν, Ο χϋ- </'