— ί «93 ) — »α φύασ* το μίτ^ν της σοφίας, εις το όποιον φίάνουσιν α[ δυνάμεις του, 'ϊοΰτο τό χρέος να ίκιτλνι ρωσω ή το ν ο σκο- ϊτόί τίί σημερινής ομιλίας, ιίπς διάτατο και τιλειόνει ενταΰύ*^ ('ΑΧ-Α^^^ία *«< τβ'λος ττ,ς Συνο'ψβως τη; πΐίοβ'σης χατας·ι<τ«»; τη; π»- ίβ<α; «<; την Γί^μανι^ν. ιί. Λ. £. Λ ο. 22.) ΑυΤα ι αί ιδιότητες και αίρεται της Τερμ^^ικης γΧωσ- <ΓΗ< α««ΓΤυχβ»ισαν κ ρ ο πάντων κερί τά τεΧη τον ·παρελ(ίόντοζ και κατ αρχάς του παρόντος αιώνος' άνδρες αγχίνοες δεν άρ γησαν νά ττα^ατηρησ^σιν , ε Γι ί/α Τιΐ* άχ,ραν εΰςροφίχν της »5 γΧώσ^-ΐ αυτή η Γον ιτρος^υεςάτη και ίκανιϊ να διχύχ παν τα'α; μορφάς, και ακολούθως να μετάφραση παντός ε'ίδουζ συγγράμματα των αΧΧοτρίων γλωσσών. *0 Κ. ΒιΧλερσιος είζ την προς Την τρίτην ταζιν του γαλλικού Ινςιτουτου αναφο ραν ταυ ωμίλησε με ποΧΧοΰς επαίνους περί των μεταφράσει, νου Ομήρου και 'Ησιοαου παρά του Φοσσίου (Υοα), τοΰ Αί σχυλου κα» Σοφοκλ/ους παρά Των Κο μήτων ΣτοΧξέργκ. (δίοΙΒοΓε) , των πολιτικών Χογων του Δημοσθένους παρά 'ΐα κο€σΐου (.Ιβοοίίί) , των διαλόγων τοΰ Πλάτωνος παρά τοΰ 'ΣχΧεϋρμ&χέρου (δοΚΙε^βΓπιαοΗίι ) , και άλλων πολλών ) τους Οποίους κρίνο μεν περιττών νά όνομάσωμεν. Με την αύτη·; εΰδοκϊμησιν άρχισαν προ δέκα ενιαυτών νά μετα'ρράζαισι Τι- αριςονργημΛΤα έκ της νεωτιρικης ευρωπαϊκής φιλολογίας τ. ε ικ των ρωμανων γλωσσων. 'Ο Κ. Α. Γ. Σλίγίλος έξεδω^ άαυμα,σίαν μετάφρασιν Των δραματικών συγγραμμάτων του 2α κισπήρου (5Ηβ1ιβ*ρββΓβ), Χωρίς νάάπομακρυνόη διόλου ά·»* Την εννοιαν και απ αυτάς σχεδόν τάς λεζεις τοΰ συγγρα φεως, αλλά μίνων προσκολλημένος εις αυτόν με πίςιν ακρΙ€ειαν άξιοσημείωτον, δεν επαυσε παντελώς από τοΰ να ήναι ΤερμΛνός , άλλ' ηζευρε με τρόπον άξιούαύμας',ν νά δια φυλαξς καϊ εις τήν γλώσσαντου τά χρώματα καϊ , ούτως ε! *ίΓν, το άρωμα, της ξένης ποιήσεως. 'Η ποιητική δα^ΐΧεια., ο πΧοΰτος, ή ποικιλία των εκφράσεων, ο §υ(ΐμός και η μί. 23. Μ τη να