00 'δών, ά-Ταρνοί/μαι την δόξαν τοΰ Βαουμαϊςέρου χατ' βυτο , ότι η παράςασις είναι χαί άφομοίω- σις τών έχτός εν γμϊν' όθεν περί τούτου ζητώ ουγγνωμην· Τ« γνωρίσματα χάθόλου των εννοιών , δ;ων χαραχτηρίζονται, χαί διακρίνονται από άλλο τί> ^'τοί το βάθος των ανάγεται ε'ς τρία (ιδη , Γί'- κος , Είδος, χαί Διαφορά· χαί γένος μεν λέγε ται το γνώρισμα εκείνο οπου θεωρείται ουσιω δώς εις διαφόρους φύσεις , χαΐ αποδίδεται εις την ερώτησα τοΰ τί έςι' ώς επί παραδείγματος η ουσία με το να αναφέρεται ουσιωδώς εις τα φυ· τα 5 ζώα , ζωόφυτα, λίθους /.· τ. λ·5 λέγεται^γένος αυτών· χαΐ ερωτώμενοι τίεΐναιτό φυτόν, ζωον, ζωόφυτον, λίθος , χ. τ. λ. άποχρινόμεθα ουσία ' είδος 05 ονομάζεται το γνώρισμα όπαΰ χατηγο- ριΐται εις υποκείμενα της αΰττς «ριίσίωϊ , άπο- διδόμενον χαί αυτό εις την έρώτησιν του τί ε ςι· περιλαμβάνει δε χατά βάθος όλα τα ουσιώδη γνω ρίσματα · οίον η μΐ,λία , ροια χ, τ. λ· λίγονται είδη ώς θεωρούμενα εις υποκείμενοι όμοφυη, χαί κατηγορούμενα εις την ερώτησιν τοΰ τί ί ςί' π ε. ριέχαντα προς τούτοις όλα τα ουσιώδη χαρακ- τηριςιχά οΐαία, εμφυχος , αναίσθητος, αμετά βατος χ. τ. λ. διαφορά δέ λέγεται ^εκείνο τό γνώ ρισμα όποΰ χαρακτηρίζει ο μου με το γένος το ύποχείμενον , χαί το αποχωρίζει άπο αλλα ον τά · θεωρείται δέ , η εις πολλά ετεροφυη οντα, η εις αντικείμενα της αΰτης (ρύσεως , χαί ■/} ου σιωδώς , η έπουαιουδώς χα:α συμ&εΘηχός δηλι' 'όταν αναφέρεται εις πολλά αντιχεΐμενα διάφορου φύσεως χατ' οΰσίαν, λέγεται τότε κυρίως διαφο ρά · θεωρούμενο ν δέ εις πολλά ΐπο κείμενα ετε- ροφυη έπονσιωδώς, τότε λέγεται ίδίως συμ$ε§η- χός · χαί τελευταΐον όταν ε'νυπάρχη εις αντικεί μενα όμοφνη, λέγεται μέ ζεχωριςόν ί'νομα ίδιον. Ε πί παραδείγματος , τό ί'μφυχον, με το νά β- ναφίρεται ουσιωδώς εις τό ζώο ν, φυτόν } ζωο'- ψυτον κτ. λέγεται διαψορά'' καθότι χατ' αυτί διαφέρει τό ζωον, φυτό ν, ζωόφυτον, άπό άλ λα όποΰ δεν εχουσιν αυτήν την δύναμιν' τό δε δίπουν λέγεται συμ§ε§ηκός, χαθό θεωρούμενον επουσιωδώς εις τόν\ άνθρίήπον, άετόν κτ. χαί ■τό χρεμετιςιχόν ίδιον με χό να λέγεται μόνον εις την φύσιν του ίπποι/. Το ίδιον έλέγετο από τους ζαλαιούς ιετρο^· χως, «,. μόνω, χαί μη παντί * ω; φιλόσοφος *, ρητωρ, ποιητής· τα οποία είναι ιδία θεωρού μενα εις μόνον τον άνθρωπον , όχι όμως εις κά θε άτομον τοΰ ανθρώπου, β. παντί χαι μη μό νω, ω-; τό δίπουν, τό όποιον δεν είναι κυρίως ίόισν · γ. μόνω , χαί παντί, χαί ονχ αεί, ώς το πολιουσθαι' χαθότι αυτό εις μόνον τόν άν θρωποι) θεωρείται } χαί εις χάθε άτομόντου, ο χι ομως πάντοτε, άλλ' εν τώ χαιρώ τοΰ γή· ρους ' χαΐ δ, μόνω , χαΐ παντί, χαί αεί ώς τ» γελαςιχον, το όποιον είναι χαΐ κυρίως ίδιον. Ό Βλεμμίδης (λογ. χΐφ. θ .) λέγει, ότι τό ΐόιον ανάγεται εις ουσιώδες, χαί επουσιώδες, ώς τα πολλά, ώς εις τόν άνθοωπον ουσιώδες ίδιον είναι τό νουχαΐέπιςήμης δεκτικός , χαθότι παρόν σώζει τόν άνθρωπον, απόν δέ φθείρει' επουσιώδες δε τό γεΧαςιχόν , το όποιον οΰ σώ ζει παρόν } ουτε απον φθείρει , ώς το ουσιώδες· αλλ ΐαν ην αι ουτω^ χαθώ ς λέγει, χατά τί δια- φερει το £πουτ:ωέε$ ίδιον του άχωρίςου συμθε- Θηχότοί · χαΐ ίέπειτα χατ' αυτόν τό γελαςιχόν εί ναι μία δύναμις της ψυχής εντός θεωρουμένη > χαΐ χαραχτηρίζουσα τό είδος · Ϋμπορεΐ λοιπό» να ηναι επουσιώδες; άίλά λέγει είναι· δύναμις της αλόγου ψυχής ενεργούμενη δια τών μυών έγώ δεν καταλαμβάνω τη άληθεΐα, ποία είναι αύτη η άλογος φυχη, τάχα δεν είναι αυ'τη η ιδία λογιχη ψυχή; ητις εσωτεριχώς αποτελεί 0- λας τάς νοεράς Ινεργείας - αν λοιπόν είναι λο γιχη , αϊ δυνάμεις της δί'β είναι τάχα ουσιώδεις]