— ( 400 ) — Ιχκογόνων· Ευτυχείτε, ώ φιΧοκάτριδες και φιΧο'καΧοι 'Κυ Αονδ'νω . τ* ιέ του'ΐουν. ααιιζ· 'ΕΧΧηνόφρω ν Τ. α.Χα μίν ι ο ς· ΤγοΪ8 Γηΐΐΐε 3τιβ οηΐ ραβδέ 5ιιγ Ια οοη^Γβ (ΓΗοπίϋΓβ; Ει (Ιοριιϊδ ΐΓΟΪβ ιυϊΐΐβ αηβ Ηομ^γο τββρβεΐβ ΈβΙ ]βαηβ βοοοιο ύβ §Ιοϊι« βΐ ϋ'ίηιιηΟΓίβΙΐΐβ. € Η β η ίβ γ, Ερΐΐι-β ά V ο 11»ϊ γ β. ,,"Ετη σχεδόν τρισχίΧια τ^ν κ,ονιψ του 'Ομ.ήρου !, ΔιέΖησαν' ο δ' "Ομηρος αείνοτ' ι'δοζα'σόη, „ Και μ,ίτα τρισχιΧιοςην κερϊοδαν νι \ίου „ Χιάζει ιν Χαμκροτητι κ,αΐ δίζ$ ά$ανάτφ· — Ειτιτν ιμεί αισι ς του Μεταφραςοΰ. Ω' φιλομοικτοι χ.α5 φιΧογενεΐς νιοι τίήζ φιΧτάτής "Ελλά δος ! ανΆγιναΐσκετι συνεχώς του 3ειότατον "Ομηρον, τον πα τέρα, της ΕΧΧηνικης σοφίας , τον φωτίσαντα. τους ημετέρους •προγονούς, τον ϊτ* καί νυν ωφεΧοΰντα. τασαν την Ευρα- τίην, κ αϊ υ«" κάντων των σοφών έίνων αξ/κς τιμώμενον· ,,Ουτ® γαρ (αυτόν~) ΰ·κέΧα€ον ΰμων οί πατέρες σπουδαίον ,, είναι ποιητην , άςε νο'μον είεντο, κβί' έκάςην πενταετή· ,,ρίδα των Παναίηναίων , μόνου των αλλ α: κ ποιητών ραψω- ,,δεϊσ&αι τά επη' έπίδειζιν -ποιούμενοι προς τους ΕΧΧην&ζ ,,οτι τ ά. χ,αΧΧιςα των έργων ΐίριιροΖντο' εϊκότως' οί μί" ,,γάρ νόμοι δια την σνντομίχν ου διδάσκουσιν , αλλ ?ιτ·· ,,τα'τ τουσιν α δε7 ποιεΊν' οι δε ποιηταϊ, μιμούμενοι τον «αν$ρώπινον βίον, τα κάΧΧιςατόόν ΐργων ΐ κ.Χεζ&~ ,ιμενοι, μετά Χόγου και άποδ^είζεως τονς αν' ,,ύρω νους σ υμ κ ε ί6 ο υ σ ι ν (ι) Εκτωρ γαρ τοΙς Τ ρω· ,,σί παρακιΧευίμενος ύπέρ της πατρίδος τάδε ε'Ιρηχ,εν, ζΐ) Αχουετ; , '■> ςιχονργο) ~' Κ'Λνςινπνουπίλδ'Λ; , αχο^δΊΒ; ?' Τ ' λωσατδ λοιίτο'ν τη}ν βοτήν την το'.οι/τ-Λν ποιητ'ον, χχθιί; ο Τατιτο;, ο Μίλ των, ο Πιοττη; , ο Κορνήλιος ό Ραχινη; χαΐ τοσκ άλλοι Λοιητ»! τη; σοΦ'.ί Κνρωκη;. οπαρριψχτ! γενναίο»; τα*; ολίθιώυ; π^οί.ηψεις. «ω; τολμίτϊ ς··-