ττς Μαντινείας ^ των Λεύχτρ(ϋ», τώκ Δ«λ<ρων, τη; Χο αρρωνείας, των Μαχεδόνων, χαί ολλω» πολλών χβηοθωμάτων των διάδοχων του 'Αλεξάνδρου, ντο: των Πτολ£«αί>.ων , Σίληιχ'δών χαί 'ΑντΛχί- δων" β!* λαμπροί πράξεις του Θησέως, Ήραχλίους· αί περίφημοι νίχαι τοΰ Πΰρ'ρ'ου" οί Νορο9ί'ταί, ο; ^(λδσοροί, οί 'Ιατροϊ, οι ΐίριςοι ςρατηγοί, οΐ τϊχκχοΐ ρ'ν'τορί;, χμ ποοςταί, οί πιρίψ-^μοι αγαλ- ματοποιοί της αρχαιότητος, χαί χάίε τκ'^ίς Υπέρ τερου βαΒμοΰ άν 5ρώπων" είς τό σύγγραμμα ε τι φαίνονται αοφαί γυναίκες , ποιήτρια;, χαί πολεμι- χαί α'ναφοοσαι τνν δόζαν τοΰ 'Αναχρέονης, ·/·» ϊ?χ£ πίρί των , ,,ώ'; ιρι'σίί χολλο; δί'δωχί ρ.ονον ταΤ$ γυναιξί , οί μν,ιι δ δ φρόνημα" Έίς αύ- *0 δύναται να φανταστή χαθείς το# σοφον τρίτον τ·/~$ δ;ο«ν'<τΐ<ύ? της Ελλάδος , τ*;» όπίροχν)» ότου »*χΕν από όλα τά ί3ν»), τ·# πρόοδο» τν;; ί'; ολα τα {(5·/) τοίν ίορβήο» χαί βαναύσων τεχνών, τ·/;ΐ» τίλίιο'τητα *& την ιρίλοσορί'αιι, ρητοραιην, χσί !Τ0Λ;-ίκνν, ε τι δί χαί τά πιχρά άζοιελένματα τ/ς Χσχίας, ν; τις «'ταπίΛϊΤίν αύτν'ν, χαί χατεέύθηεν βπί τον -/,ολ',γι,να της δόξης ιΐς 'τόν βυΒον τη5 ΐδοξίας, χαί παικλ'.ϋς άμαξας" πόσ-φ ήδονην χαί γαρον δεν θιλ«{ δοχψίίοουν οί από)>οΐ)θί τω Ελλ-Λωκ, όταν βλέπουν νοερως οίχοδομάς μι. γαλοπρεπεΐς, ζόλει; περιφανείς, φρούρια. ισχυρά, να^ι]ς, τεμίνη, τάψαυς, βωμοί$, αγάλματα , β- γ^νας , τβ οποία όλα ιτάλιζαν ολι;ν την /π^α'νΐί. βν τ·/;5 Ελλάδος; αλλ* οοοβ (ΰρώκονταί ί?5 το» ίδιον χλί'μα, δίν 3ί'λ·ί ανας«»α£ουν τα'χα οπό τό βάθος τνς ψυχής των; δι ν 3·λει χύσουν παταμή- δον δάκρυα , /3λί ποντί; χατερημωμέν-ην την πατρί- δα των, άμορφο», χαί ιφρημίν,,ν της προτεοας της δόξης ; "ΐ«3α; ίχ του'τοϋ κααχΐααια να τ·/,ν βοη%- οα» βιιί/τίλθ!ΛΤί5 πρίς ψύτιαμΰυ τ·^$ ταλαίπωρου «ότ·^; γης. ΔΙ βάτας λοίπο» τα? 'α)ρί).ί:α5,χβ! »λλα$ ΐτι,ηα- (Οτ-αιφψνα «Ιώω τιάον βί»ιό τβ /πωοριλί; <4513 γίνας μας σύγγραμμα" δια το «υωνητον χ« ίυχολώιι των εξόδων τυτ.οϋτα'. χατά πρώτον τα 'Ατπχά περιέ χοντα ι& χολλα; του τύπου, ητ-Λ 2 56 σίλίόας, ΐις ίίγδονν μέγα, χάρτην λίοχόν χαί δίαιμον ή μι* γαλλιχόV η δι τιμν βιίτοϋ διορίζεται δ.ά τους συνδρομητάς ραρίνια αύγούςης δύο, · λγΟ ! γρόααια 6' ί?5 το τέλος δί της βίβλου προςΒιταιχαιΤκΔ· γραψν.ίς τις πΐναξ τΫς Ελλάδας ό αυτό; του Άνα- γάραιδος , προς ιύχολίαν τ<£ν αναγακοσχόντιαν τγθ βίδλον. Είδοποιοΰρ,ίν «τβ τους γΧολίγνυς, ο τ: μίτί- γράαθηααν χαΐ ίαχολιάα&ηααν από νεωτιραν Ι'βλ· λιχην έχδοσιν χαι αί μονσαι τοϊ "Ηροδότου, χαΐ τά άπαντα του Ξϊνο^ώντος' ηδη δΐ μεταφράζονται τά άπαντα του Λο νχιανου, οθεν ας μην ε'πιχεψι* σθ-ϊ τις άλλος περί της μεταφράσεως των. Παραχαλοΰμίν λοιπόν 'όλους γειιχώς του γέ νους , αρχοντας, εμπόρους, χαί λογίους, και χατ* εξοχήν τους /νταΰθα ψιλοχάλους χαί φιλόμουσους Τραιχούς να αυχδρόμωαιν ελευθερίας εις τνν εχδοσιν αΰτοΰ του βιβλίου , χαί εις τν'» προΐ*δο9εΐασν τρα· γΐι,δίαν τοϋ Σοφοκλέους, δια ι α εύχολυιΆ&σι τά είς τόν τύπον άναγχαΐα έξοδα' διότι ε'γω ΐχ μέ ρους μου εχοηίααα χαί χοπιάζω τό χατά δίναμιν εις ό'αα ουντιίνουσιν, είς φωτιάμ'-ν του έθνους , τό β α« λάντιόν μου ομως είναι γλίαχρον χαί ποταπον, χαί διν δύναται νά άντιπαραταχ&η είς ίχτέλεσιν όλων αυ'των των ε'πιχεψη'σιωνμου' υ'γιαίνοιτε · εν Τερ· γεςίω 1818 Μαίου 18. Ό 'Εχδότηί. Η' χαταγραψη νίν συνδρομητών γίιετβι καρά τοις άχολούθοις φιλογειειι. Ε'ν ΚωνςΌΐ/τίίίουπΐλκ παρά τω ΐιτ£ρ;θλο^£ωτα'τω χυρίω Δημητρΐω Σάρρω. Έ.'ν "Σμύρνη παρ* τω Σορολο^ωτάτω Αιδ. κυρία Κ, Οίχονορω.