-(«Ο- χοντάς ίι'ί τους ενίοζοτερους των ομογενών. Ο ανώνυμος επιςοΧογράφος (Σε\· 3313 συγχωρεί Την μίμησιν των π αλαιων ΐλληνισμων, οπ ου ή κοινή γΧωσσα. δεν είναι ικανή να εκφρασθψ "Αλλα τοία γλωσσά ίχ νους, κοινωνικώς ζώντος, είναι παντάπασιν αδύνατος νά έκφραση τοις εννο<χςτου ; χολα ςρί^λα όλο» οί άνθρωποι ι ξηγούνται· Δια τι Χοιπόν την μεν των γΧωσσων θαυμά- ζουσιν οί άνθρωποι, τήν ,δέ κΛταφρονοΰσΊ ·, Με φαίνεται διο,-ι αί μεν είναι ίκαναι να μορφωθωσιν ο'ίκοθεν και ςο- Χισθωσι ιίροσφυως' αί ίε είναι ανεπίδεκτοι τοιαύτας καλ- λον^ς , χ.αί χρειάζονται ξένων βοήθειαν. 'Ευτυχιΐς οποία εκ τούτων των δεύτερων εξ οίχ-είων προσφιιως αναπΧηροι την χρείαν. Δυςυχεςάτη ο'ττοι'α , ως ο' *ολοιος του μύ.3ου, φο ρ- τικωτερον προσάπτει, νίκειοποιουμενη ξένα και προς άλλη λα ασυμ€ί€αςα πτερά- Φερει περαιτέρω (,ΣεΧ. 332·) την γνώμην του εμπειρι κού Σ,εξτου. ματαιοπονίας καϊ μανίας αντικρυς αποκαΧουν- τος τ ήν περι την γΧωσσαν -/.αινοτομίαν. Αλλ' άπαταται ο ανώνυμος· 'Ο Σ,εξτος δεν αποφαίνεται τα τοιαύτα,βέβαια απΧως περι καινό ταμίας νουνεχούς και εμμεΧους, αΧΧά πε ρί της φορτικής και ακαταλλήλου ιδιοτροπίας ' άλλως ήθε- Χε Υ .αταδικάσει και τους Θουκ,υίίίεις χ-αι τους Δημοσΰενεις ως μη μ,εταχειρισθεντας βέβαια τους ίδιωτισμου'ς των οψο- πωΧων και ΧαχανοπωΧων της Αττικής. "Η ας μας εξηγή- <τη ο' ανώνυμος, διαΤι οί τοιούτοι θαυμάζονται περί τΐίς γΧύΙσσηςτων; η διατ\ ο' μέν Δημοσθένης ενθουσίαζεν » ως ουοεις άλλος ί«ά την ευγΧωττίαν του, τον 'ΑΧικαρνασσίχ Διονι·σιον , χα.3ως ενθουσίαζε και τους Αθηναίους, και κα θώς ενθουσιάζει και ημάς; ο' έε Μα'γν^ς 'ϋγησίας τον αη δίαζε , καθώς αηδιάζουσι κ,αΐ ημάς την σήμερον σχεδόν ό λοι οί κακόμοιροι Φ κ. ι α ς α ι -της γΧώσσης; "Ολοι μετεχει- ρίσθησαν, καΐ μεταχειρίζονται τήν γΧωσσαν του αιώνος των ' δεν εΰρον όμως εις αυτήν τα αυτά προτερήματα, η δεν ήσαν Ικανοί να τά μεταχειρισθωσι μέ Την αυτήν ε πιδεξιότητα. Ας κρίνωσι Χοιπον μετά ταΰτα οί σπουδαίοι του γι- ν%>ς , αν δικαίως ο ανώνυμος εΧεεινοΧοΎεΤται δια τήν -απο φυγήν του "Εν ας, Μία, "Εν, 'ότίου ή έννοια δεν απαιτεί