— ( ι 9 3 ) — κτλ. * πλην το πιρι ταυτότητος της ουσίας του φίώΤυς ϊ . χι του θερμαντικού απαιτεί την γνώσιν Των Κερί τον φωτός νιων (Ιναχ-αλυψΕίον , και δια τούτο ε δ ω δεν προφέτομιν τίποτε ττϊ » ρισσότερον' 'ίπειτα ο σκοποςμας δεν ιΐναι αϊ Τύιαυται άεω- ρίαι και αί διάφοροι ιίκασίαι, αλλά κυρίως αί δια πειραμά~ των ανακαλύψεις. Φ I Λ Ο Λ Ο Γ Γ Α. ΙΙϊρΙ 'ο μ ο ιο ιι α τ κ λ ΐ) ξ ί λ {. (Τ ε λ ο ς.) Τ άρα οιά ν αποδειχύζ , ότι η ομοιοκαταληξία ύ εν επι- νον,ίΐν, απλώς κατά τυχν \ν , δίχως πραγμαΤικον λογονκα ι σκο- , ύνα.1 ουσιώδες κ«! αναγκαΐον να. πραγματενύουμεν εις πλάτος, Περί της ήδονης, Την οποίαν προξενεί η όμοιο· *·« τ α λ η ξ ί α, εις τ ν) ν -ψ υ χ ν) ν του ανθρώπου, και να δείξωμεν , οΤι ο χι μόνον υπάρχει τοιαύτη ηδονη , άλ λα και οΤι είναι σύμφωνος κα) ανάλογος με Την φύσιν της 4· υ Χΐς, απ ο Την οκοίαν ί'χει κάι την πηγνν Της. Αν η ομοιοκαταληξία, δεν είναι απλούν παιχνίδι, Κρε- Χει να την ςοχχζωμεΰα ως ιν γέννημα , είς το οποΐο« ν, *ψυ- ΧΊ λαμβάνει άμεσον και ουσιώδες μ'ερος' η ηδονη ως μετα- &\η, >ί εττοία ακ.οΧουΟϊΐ εις τό £υμικόν του άνίρώπου , μό νον είς αυτό εχει κα ι την πρωΤην βάσιντης' δια τούτο , αν η ομοιοκαταληξία ήδύνη, Κρίκε ι να ευρίσκεται καΤι ιΐς τήν τϊυ άνθρωπου, τό όπο'ΐον γίνεται αφορμή της ήδονης, Κ μάλλον μας κάμνει επιδεκτικούς της ηδονης· χ.αΐ επειδή ιΐ 0 Μ-θίοκ,ατοί,Χ^ξ(ε£. είναι γέννημα της 'ίξω φύσεως , άλλ' 'ερ- Ύον του ανβρώπ ου, δια τοΰτο η εξ αύτης ήδονη δεν θεμε λιώνεται εις μ.όνην την παόητικην μετα€ολην της ψυχής, άλ λα πηγάζει από την ενίργειαν αύτης Της ψυχίς. "Οποιος , και Χ&ρις να 'έκαμε ποτέ όμοιοκατάληκτον ποίημα, αισθάνεται ηοονην εις τη ν ίμ,οιοκαταληξίαν, αύτος δεν ευρίσκεται μο- ν °ν ας παύητικην σχέσιν,, άλλα ενω παρατηρ^ είς τό όμοιο- Τίλιυτοντου νοος την ενίργειαν, Την θεωρεΤ ως ενίργειαν τον