— ( 128 ) — τίοΰδαςον εκεΐνο, όπερ ΐγράφη ιδιοχείρως από τον ΚερινΧεε- ςατον του αιώνος του Θεόδωρον τον Ταζην διά Φραγκίσκου τον Φιλελφον· Το μΐν κείμενον Του αντιγράφου εΰρον τό αυτό κατά παντα με το υπό τόν αριθμόν 3 ταυ ΡΙηΙ&ϊ 3ϊ εμφαινζμε- νον άντίγραφον του Σικάτου αιώνος, και όχι πολλά διιφο- ^ιεηκον από εν άλλο νιωτερον έμφαιναμενον υπό του α :<ι ι - μου 20 τον αυτοϋ ΡΙυΙεΐ ε/ζ τι^ν ιέϊαν /3ί·6"Χίο_5·^>ί.νι^' και ο ιά τοΰτο ευλα€ουμενος δεν έτόλμησα. ν' αφαιρέσω , η νά τροσ3έσω τι εις αυτό> τ^ οε^γ/α τινός των αρίςων εκδό σεων" αλλ' ϊκίίί'ίυ» οϊΤ&ις το εύρον, έπιδιορ3ωσας μόνον τά γραφικά αμαρτήματα (όντα ι τολλά ολίγα) από τά ρν^εντα αντίγραφα" και επειδή , ούτε ή εμπειρία, οΰ'τε ο καιρός μο» ν,σαν ίκϋνΐί δια νά κάμω επικρίσεις και δίορΒώσεις τινας εις αυτό εξ ιδίων μου , έκρινα ευλογον να το τίαρα-δ'αΧλω /χί το κείμενον του κριτικωτάτου Ηβγηε, και νά φέρω τάς διαφοράς {.της γραφίς) εις το τέλος Μετά ταύτα ο έκδοτης εμφαίνει είς την έζΐτασιν των λοιπών 'Ομηρικων παραφράσεων, μετά καίτίνος υποσημείω σε ως περι τ ν,ς γενομένης πέρυσι κρίσεως ί'ίδε Λογ. 'Ρρμ· '\ανουαρ. 15· ι8ιι· σελ. 19.) κατά των 'Ομηρικων παραφρά σεων, της οποίας την εννοιαν κακώς πολλοί εςέλα€αν' αλλ* αδίκως, διότι δεν ανέγνωσαν αυτήν μετά προσοχής, δια νά γνωρίσωσι τόν άλη3η σκεπον της. Μετά τον Προ'λοτΌν ο' εκδότης τάττε» τον βίον του 'Ομήρου εκΤουΣίυΐδα, Π αυσανίου, και Πλουτάρχου" και μετά ταύτα άρ χεται η Α, 'ΐα^ωδία, από της άριςεράς σελιβοζ τ ο κείμενου του Ομηρου, καί απ ο της δεξιάς ή ΙΙαράφρασις ώδε πως. ΤΗΣ 'ίΛΙΑΔΟΣ 'ΡΑΦΩ,ΔΙΑΓ Α, ΠΑΡΑΦΡΑΣΙΣ. Ύι/,ν οργην είπε ήμΐν ώ 3εά [του ι}ου του Ώηλέωζ Του 'Αχιλλέως την ολε3ρίαν, ητις πολλά τοϊς "Ελλησιν ανιαρά ΐξειργησατο , και πο\λάς ισχυρά ς 4υχάε τψ άδη βλά^ιισΛ 'ιπεμ^εν ανδρών ημίθεων, τά σώματα, έ' αύτων σπαράγ ματα κατεσκευασε το7ς κυσ) και τοΤ; όρνέας άπασι' τοϋ Διός δέ (Κληρουτα η βουλή, κ. Τ. λ. ( 'Η ανν {χι ι α « κολο υ3 «ϊ,}