— ( 27ί ) — ρίξαιβΊ μέ την υπΌταγην ανιών και *ί· ςιν τάσους γενναίους αγώνας.'' Ο' βασιΧενς άνικρίΒη ενμινίςατα, οτι χαίρι ι βΧΐπων τούς ΜαρσιάΧΧας, ότι ε χει την ιΧπί&α του εις τν?ς άγαπης και -κίςιως τά αιτήματα, όπου (δείκνυα* εν ονοματι των ΤαΧΧικων ςρατευματων, και άφ ου ερώτησε κα3ενος το όνομα *αί εΧάΧησε με αυτους ευμενώς, αν καϊ επασχε *ο- δαΧγίαν, εσηκω3ν, και πι α σας τάς χεί ρας των περι αυτόν δυο πΧνισιιςάτων ΜαρσιάΧΧων, εϊπεν: „ Είς υσας, κύριοι ΜαρσιάΧΧαι, 3εΧα> εκ'ιςηρίζομαι πάντοτε' εΧ3ετε τριγύρω μου πΧησιέςερον' πάντοτε έ φρονείτε κα· Χα. Μ ιίερ'ί του Γαλλικού ε3νους' εΧπίζω, οτι ν, Γαλλία δεν 3έΧει χρειασ3% πΧεον τό σπα3!ον σας' είδε κα"ι μας άιαγκά* σωσιν, ο μή γένοιτο, να τό εκβάΧωμεν και εγώ ό Ίδιος , αν χα) πο&αΧγοςι 3ε- λω συςρατεΰσει μι σας·" ΆασιΧεΰ, α- <κεκρί&ν\σαν ο! ΜαρσιάΧΧαι. Ε'ί3ε νά μας 3εωρ!>ς ώς τους ςυλοος,τ ον 3ρόνου σου* 3 έΧομε ν εαμε3α η ςερεωτάτκ) α,ΰτοΰ βά- σις· Αναχωρησαντοζ δΐ του βασιΧεως, ίπα^ρησ ιάσ3ησ.αν ο! ΜαρσιάΧΧαι είς την δοΰκισσαν του ΑγγουΧέμε, είς τον πρίγ- γιπαΚονδ ε καϊ είςτόν δοΰκα Βουρ€ών· ο' βασιΧευς επροσκάΧεσε μετά ταύτα Τους Μ αρσιάΧΧας είς την τραπεζάντου ι $ν άρχζί δε του συμποσίου είπε ,,κύριο ι ΜαρσιάΧΧαι, σας ςέΧΧω α·^ιν3ίτν,ν , ε. ν ε ι δη 3εΧω να συμπίωμεν είς υγεία.ν Ταυ ΓαλλίΛοί ςρατεΰματος" Οί Μ αρ· σια'ΧΧαι η3εΧον υπό ενθουσιασμού να νίωσιν εις ΰγείαν του βασιλέως, άΧΧά σεβόμενοι δεν ετόΧμησαν νά τίαρακουσω- αν, αν καί σιωιταντες εκ ι αν εκ καρδίας είς υγείαν αΰτου. ύ'Χων τά βλέμματα ήσαν προσηλωμένα εις την ΜεγαΧειοτη- νά του και εις την σεβαςήν αυτοί φα- μιΧίαν- Μετά την τράπιζαν ν'κολοάδ*- σαν ο! ΜαρσιάΧΧαι τον βασιΧέα, οςιζ ν)ϋίθΛΐισϊ νά τους καΧίση «Χους κατ ό νομα. , και συνωμίΧ^σε με' κα3ένα , δει κνύων τι <ιν ακρα,ν του κΧίσιν είς τν^ν δό- ζαν των ΤαΧΧικων ςρατευμάτων, καϊ την εμπιςοσόνην του κρός αύτοΰς. Τ« 3· Μαΐου ('κινι/,3ΐή ο' βασιΧενς Λ ο υ- $ ο βΤκΟ ς ό ΙΗ'. «V 6 το Σα)ντ·Κε'ν, καϊ εμβ^κεν είς το ΤΙαρίσιον. Πλί?ίοί άναρίί» μνιτον εγκατοίκων του ΤΙαμσίου κα\ των Ίίερ ιξ χωρίων κα 5 δεκαρτιμέντων ευρί- σκοντο χ.α3 όδον , εν3εν διέβαινεν ν) Μ ϊ- γαΧειοτνιςτου!'Ρ.μιτροσόεν τοΰΠαρισιου β- ναβρησιάσ3νι είς τον βασιΧε'α ό έπαρχος (?ίέ(έΐ) του δεπαρτιμέντου του Σηκοα. να α μου μι οΧον το τάγμα, των «οΧιτω» και με τον είρν,νάρχην, κα) κοοσφέρων τοί κΧειδία του Παρισιού, εκφωνητε Χό- γον εκφράζων την αγάτίην , το σέβας κα\ τν>ν ατταράβατον κίςιν των ΐγκατοί- κων του Παρισιού προς τό αίμα. των αρ χαίων βασιΧέοοντων. Ο* βααιΧεύς ατίε- κρί3η τον α.κοΧου3ον τρόπον. ,,Τε'Χος πάντων είμαι έδω είς τν\ν κα· Χνίν μου πόλιν του Παρισιού. 'Εκιν^3^ ή ψυχημου είς ακραν συμπά3ειαν ενεκα τν,ς άγανηζ, οποΰ μο) εδιιζας κατά ταυ- τκν τνν ςιγμην. Ουδέν άλλο ίυ'ναται να Μ ναι αρεςοτερον είς την καρδίαν μου, όσον τό νά ίδω άνωρύωμενον πάλιν το αγαΧ- μα εκείνο» των προπατορωνμου, του ο- ποίου η εν3υμι^σις μοϊ είναι τό τι μι ω- τατον. Πιάνω μεν ταύτα τά κΧειδία, Ο/ίύΐς Σοι τά δίδω πά\ιν „ οτι δεν η μπο ρ αυσι νά ήναιείς καΧΧιτέρας χείρας ί είς αλλ ους άζιωτε'ρους εις το νά τά φυΧάτ- Ταισι.** \ V ν Περϊ τ ας ι ι/ί ωρας ΐήΧ3εν ήΜεγα- Χειοτ^ςτου είς την μιγάΧην ε'χκλησίαν