— ζ 453 ) — εις αυ το ΰκοταττό μενον συνηχεί. Ε'χεν αρα η αι (εις το ϊ'ίσων, φιί ειπείν , άντΛετιν του 'ΐασων) 6χι την φωνην του β , αλλά την τον β , ως εις το ρΓβΙιβ. — II Χατότερος τονος δεν ε μπορεί νά συγχώρηση , και αν ε'Ιχα- μ.εν μάρτυρα, μονού του Αρχαιοτέρου ΚαΧΧίμαχον , τοΰ οποίου, η μχρτυμα εινα.1 αναντίρρητος. (τά ΧοιιίάάκοΧοΰ^ως.) 'Αγγ ελία,ι Ικ της Ελλάδος. *0 ε ρω ς της ναιδξίας άυάντει επι μ&ΧΧου και ΰιαδίάετζι εις Την Ελλαία , κφί ο αρώμος χωυ εις την διαδοσιν αυτήν ρυνΤεΧουντων μέσων αυξάνει καθημερινώς' τά σχοΧεΐα ττολ- .ΧαττΧασιαζονται , ρί σ-οφβί διόασκαΧοι ·πΧη&υνουΤαι, βιζΧιο- ίηκαι αιζήνονΤαι, καΐ οι πλούσιοι έμποροι, πατριωτικω κι νούμενοι ζηΧω , ανοίγουσι νρο&υμως Τους 3 /ισαυρους των, ^ ρ μϊν φίρίΤαι «ζ ιτατνΐρ είς!τους -προςρεχοντας εις αυτόν εν δεείς νιους έτίάυμονντας να σνουδάσωσι και να έιίάζωσι τους ομογενείς των, ό δι προικίζει πΧουσίως σχοΧεία, α,ΧΧος συν τρέχει εϊς εκδοσιν βιέΧίων, και αΧΧος άΧΧο τι πράττει χρήσι μο ν και ωψί'λι/χον ίϊ; το ι^ΐ'ροςτου· το ιερατείου συντρέχει και συμ&υΧίυει, και χ.οιι/ιΐ Μιίτνιρ, ν) μεγαΧν\ 'Έ.κ/.Χη- σι», ΐΰ\ογεϊ, έ^ίριυ^ι και διοικεί σοφως των τέκνων της τα ϊ'ργα. ΔΙ οΧα Ταΰτα νρένξΐ τφίντι νά χαίρΐή νασα εΧΧηνικη χλι εΧΧηνικως φρονούσα ψοχπ και νά έΧνίζιί τά κρείττω χαίρομευ δε κα\ άμείς ίχ. ψυχίς, χλι, ως έκδοτα.ι εφημερί δος Την ΊΤαιδείαν χοΰ 'ΕΧ ~\ηνικοΰ γένους σκοκον έχουσης, κη ρύτταμε ν μετά κ ραθυμίας πάντα οσα ιΐς αυτη·^ ά*ο€Χει:ουσι' τούτο ΐδείζαμευ τςσάκις ε ως τώρα και ιδού το δξΐ>9>υομεν χλι ττάΧιν εκδίδοντες την άχ,ίΧου&ον εκ Κωνς,α,ντινουποΧεως ε'ίδησιν κα,\ κατόπιν αι/της δύω ετ,ιςοΧιίς §κ Χιατίςης. 'Ανί Κωνςαντ ινο υψό\ε ως Μαΐου 2$, |8ι8. Καλλίνικος ιερομόναχος, Βχ,ρζατακης τουπί- κλί^ν , την πατρίδα Ν άζιος, χίσύανομενος ττοσηυ ώφιΧεια# ίυναται νά Χάζη ή νήσος Χχζος , αν συςχύ·^ εκεί σχοΧείο*