— ς όί,ι ) ■ρέων, ιί'δίλα άποκρΛη, ότι ο Ζωίλβς, χαίρι ς -ηοτε νά κΛτα- κριό^ί, είχε το δικαίωμα νά είπη , όσα και αν ειττε κατά. του Πλάτωνος, τά οποία επανέΧα€ε Διονύσιος ο Αλ/χ· 'Ε?Τί<ύν} β Πλάτων ίίχί κατακρίνει αύς·/,ρως την ρητορικην του Λυσίου ' β ΖώϊΧος δε ας μαύητης και μιμητές τούτου εφιΧοτιμή()η νά Τον ύπερασ· 7ησ65> £«*> ίΤχίν άμ,οιξΑίχς το <5"< καίωμα νά άνε· ρευνησ% τα ποιήματα του ΠΧατωνος, *.&! νάανακρίνητά εΧα-Τ* τάμα,τάτου χωρίς τίνος συγκαταβάσεις, εν ω Διονύσιος ο Αλικ. ττολυ' μιταγενεςερος ων Τοϋ Π Χάτωνος, και μη ε χ ν ν οιΐίιμί&ν προσωπικην αίτίαν εναντίον εκείνου , 'έπρεπε νά εί ναι ποΧύ μετριώτερος εταςης , κα\ &υγκατα€αΤικώτερος ' δεν ημΚοροΰμεν νά τον ύπούεσωμεν ότι ήτον τοσούτον εν ^Ε»ίζ κρίσεως, ωςε νά επικύρωση τά Αιωρήματα του κατά μίμησιν ενος ανύρωπου , τον οπο%ον προ ολίγου ηίΐεΧεν να απο- δείζχ αύύάδη κα'ι άσεϋη έταςην. Διό εκείνο όπου εγώ παρε- τήρησ'α εις τον χαρακτήρα του Ζω'ίΧου,' δεν μοϊ συγχωρεί νά εξηγήσω άλλως -ίην περικοπή» ταύτην Διονυσίου του Αλικ. · και αν είναι ά.Χη(ΐές, ίτι ο αυτός ΖωΐΧος εκαμε κατα- χ-ριτικαςτινας παρατηρήσεις , ώς άποφανΤικως τό \ίγει Διονύ σιος ο Αλικ.. (καθότι φαίνεται ότι οομίΧησε μόνον -κερί του πρώτου), πρέπει νάπιςεύσωμιν ότι ο "έρως της άΧηίΐείας ό;&ή- γησε τον καΧαμόν του, και ότι περιωρίσύη εις μίαν κρίσιν νουνεχή και έσκεμμένην ■ όέν άκοΧουΙίεΐ όμως το ' ίΰ ιον καλ τις τον δεύτερον ΖαιΐΧον , Πΐρισ & ότερον ε ' ταράχ & ησαν ο ! ανίίρωκοι ίιάτόν άνζιόη τ' ροπον , χαδ όν ηΙίέΧησε νά εξουίενήση Τον " Ομηρο ν , καρά διότι έτοΧμησε νατόν κ ρίνη * χα! αύτη ύπηρξεν η αιτία , ητις παρχξυνε παντα ς τούς τίμιους αν δρας , και τούςένίΐέρμους εκύειαςάς ηΐί ' Ομήρου » δι * νά εκισωρεύσωσι χιχϋ'αΰτ& ΰ νχηύος νέρίΐον , και νά τον όνο * μασωσι κύ να της '? ητορικης , παρέ € αΧον δε την μωρίαν του με ΐηντονΐαχμονίως, όςτιςηύέχη&ε νά ίξϋνί^τ£ ΔιΤ' ϋνν ε3εώ - ρονί ί ώςάνδράποδον , συκοφαντών και ίιερόσυλοι / " εν ένϊ λόγω εγι- *εν ίίς ό \ ην την 'ΐϊλλάία ό μισητότατος , *α) το κοινον ηταί - γνιον. 'ο αίχι& νός Χέγει ότι είχε ν ίνα βαίίυν πωγωνα , την δε "ϊφαλνιν του ε ζυρισμένην μέχρι του ό έρματος · το ι·κβα/ι*$οριο1 του μοΧις ϊφδανϊν εις τά γόνατα Του · ηγαπα να . κατχκρίν^ τ ου( πάντας άσυζόΧως και παρά Χόγον , ωςε εφαίνετο ότι απε - Φαηβΐ νά καταςησχ τυν ίαατόν τβο τάνϊη μισ^όν τ#λ6< ϊ } β