— ( 4» ) — Χειοτερον, πρέπει καί ό εργάτης τούτου νά ήναι ναυνεχέςε· ροζ και σοφώτερος- β , και υ παρατηρητής και κριτής τοΰ έργου νά ήναι τοιούτος- γ'· νά εχωμεν ενα αμνδρον κ αν, η ( λ συνίήκηζ τύπον τον καλοΰ ή κακήν , προς τον οποίον να εφαρμόζωμεν τά ανίρώπινα. έργα- Ας προσαρμοσωμεν δε τον λόγον εις το εξής πραγμα. Προ χρόνων ικανών σννϋτιται εις την ΚωνςανΤινουπο- λιν Λεξικον τής Ελλ^νικ^ς γλώσσης, ενονομασίέν Κ ι€ω- το{· 'ΕιΤίΐίιΐ δε τελειωδέν α'πεφασίσίη νά ίκοούχ διά του τύπου εις φως , εκοινολογήίη τοΰτο διά προκηρύξεως τυπω- όείσης εις τα' πιεςήρια της Κωνςαντινουκόλεως' κατεγέλα,' σαν δέ οί Γερμανό! εφημεριδογράφοι Της Βιέννης και την προκήρυξιν Ταύτην, και εξ αυτής κα) το προκηρυττομενον Αεξικόν. Ο' δέ λόγιος 'Ερμής μας εφερε και τάς κατακρίσεις αυτάς των Γερμανών, καΐ Γραικών άλλας πικροτερας κατη γορίας. Αι α να μη καταδικασίϊή λοιπόν ερήμη απολογίας η Κιβωτός» ας εξετάσωμεν πανταχόθεν καί αυτήν, κα! τους κατηγόρους αυτής. Δια νά αποδείξω δι όποια είναι, πρέπει να άναλα'€ω εξ αρχής το πράγμα.· "Οταν το γι'νος εσΰςησε της φιλοσοφίας και των επί σημων το σχολεΤον (ίς τον Κουρουτσεσμεν της Κωνςαντι- νονπόΧεαις, ότης σχολής ταύτης πατήρ, ό Πρίγγιψ Δημήτριος Μ-ουροΰζης' φλογιζόμενος και ΐίς την βελτίωσιν της σχολής, καϊ εις την βελτίωσιν του γένους , κα\ πολλάκις κα) αυτός καί εαυτόν σκεπτόμενος, κα! μετ άλλων συμβουλευόμενος, καϊ κοινών τους υπέρ του γένους σκοποΰςτου, εύρεν ως ωφίλι- μώτατον και άναγκαιότατον εις την καταςασιν τοΰ γένους τήν συνταξιν ενός πληρεςέρου καϊ τελειότερου Της Ελληνι κής γλώσσης Λεξικού" της αυτής δε ιδέας και των αυτών ντε ρ τοΰ γένους φρονημάτων κατοχον «χων και τον βα$υ- νουν και φιλο'μ-ουσον ηγεμόνα Κυριον Αλέξανδρον Χατσϊ· ρην, κα) τον αρχιδ ιδάσκαλον της σχολές, τον σοφόν Μΐ)- τροπολίτην τζς 'λδριανουπολεως Κυριον Δωρόόεον Πρώϊον, κα) «Χλους ιτολλους νουνϊχϊΤς, πεπαιδευμένους κα! φιλοκα'- λοι»{ άνδρας, απεφάσισε νά βαίλχ ιίς 'ίργον τον σκοπόν του· Επειδή δε' 6 'ΐατρός κιί^ιος 'ΐωάννης Βλβςός » ενασχιλοΰ-