( 220 ) του επιχειρήματος εκ€ασις , του όποιου ήγεμών ητον ο 'Οδυσαηυς· Πο'σω δε ιυγλωττος ήτον φαίνεται μεν κα\ εκ των δη- μηγοριων αυτοΰ, άλλ' άριςα ο Ίδιος ο ποιητής τόν'περιγρά- φει δια τον προσώπου της 'Ελένης. 'ΐλ: γ: ςίχ: ιζι· —■ οτι 4υ β ονα τι μιγάλ^ν ΐχ, ςηίιος 'ίιι, Κα ι ιτιά νιφχίισβιν ιοικότχ χβιμΐ(πν,ιτιν , Ου» αν ιττβιτ ΐρίσιιι» 'Οδυσσϊιϊ βροτος αλλο;. Δίν ΐ'χει Την άυδριίαν των άλλων 'Η ρώων' οσου ομως ίΐς την γενναιοψυχίαν κανενός δεν είναι δεύτεροι;" εις την δευτέραν μαχην οί "Ελληνες νικη3έντες φεΰγουσιν όλοι, και μενει μονος αυτός· ο! εχθροί τον περικυκλώνουν" αυτός δι αναλογίζεται καΒ εαυτόν' "ΐλ; λ; 404· "Ω. μοι ιγοο τι να3ω ! μι'γχ μίμ χαιον , αΐ κι φιβωμαι, Πλη^υν τα$βή<τχς , το δι ρίγιον , αί χ,ϊβ αλωι» Μίνος' τους δ' άλλοκς ζ/αιιαους ιφόβαοΊ Κφονίχιι. Λλλχ τίη μοι τχΰτχ φίλος Ιιι\ΐξατο 3υμάς · Οΐδα γαρ , οττι κακοί μίν ανοίχοντκι -τολιμοιο, *Ος δβ' κ' αφιςινιασι μ: χι/ι ίνι, τον Ιι μαλα χρί» 'ΐςχμινκι κ(ΧΤΐ(χς } 1} τ' ί;3 λ κ Ϊ γ ' ί (3«λ' άλλον. οί εχΒρο ι τόσον τοκ ^τλακίονουι/, κ,αί αυτός άνΒίςαται γενναίως" άλλ' εκείνων ό αριθμός αΰζάνει > και Τίλίοταΐοι» *αϊ τον ιτΧΗγωίΌοσί' τότε αυτός αναγκάζεται να φωνάξω φεύγοντας τους "νΧληνα,ς εις βοήΒειαν αύτου. "θ δε Διομήδης, α'λλ αυτόν ούτε ό σίδηρος . ουτϊ ν φΧίξ . οϋτε των έχ3ρων αί φάλαγγες δύνανται να, τον φο βίσουν ' -πληγώνεται' και αυτός καλέ σας τον Σ,Βενελον, λί γη εις αυτόν. 'ΐλ: ε· ΐ09' "Ορϋιο τι το» Κχτχυψχίη ! καταβιίβΊο ί/φ^ον , "θρρα μοί ι ζ ά/χοιο ί(ΰ*σ%ς τικφου όϊ?ο'ι/. χ.α) καΒώς εκε'ΐνος του έζέ·€αλεν από τους ωμούς τό βε'λος, ευΒΰς πάλιν όρμοι κατ α των ιχΒρων' αλλά τΐ λεγω; αυ τός και τους 3εοΰς νά πολεμήσω δεν ε'φο&ΐτο' πληγώνει τήν 'λφροδίτην , πληγώνει τον "ίδιον αυτόν του πολέμου Βεόν, τον "Α ρην' ε χι ι δε και πολλά αξιαγάπητα προτερή ματα, 'ί δι α εις ίνα νέον άριςέα — ή γινναιο^Ιυχίατου *α)