— { 247 ) τα > α! παραγγιλίαι έδημοαιεΰθησαν δια του τυ'- τίνος //«σου, Λαρίξ δια μέσου το« σηχρίταρίοϋ που, χαΐ ε'γχειρίβθη προ πολλοί άντίγραψον αυ- ;τώι> £ί5 το παρλαμέντο». ΊΕν ταυταις ταΐς παρίχγ- γ &λίαις έπραςάζετο νά μεταχειρίζονται μία όλους τους απαιτούμενους προς βε$αιοτίραν ύονάλειάν τοΰΝαπολέοντος, όςΐξ εθεωρείτο ώς αιχ μάλωτος, περιορί-σμ-ονς , οχι ο/Αίι)? άνευ οκο^- Χ555 Τίΐίο; και χρ«ία? > *«« τοϊτο ·ητο» νΐ β«σ(5 ολωίΐ τω» δοθείσών παρά της διοικήσεως τη; Μϊ^βλίίίτ^τβξ του πβρα^ϊλίΜΐ/, χβί όλων των ■ΐπιχβιρηθενταν παράτου κυρ/ου Ο υ* δ <ϊ ώ ν Α ο'- 6"ί πρθ5 εχτέλισιν αυτών έπιχειρημάτων. Αυτά: α ι ιγ αραγγελίαι εχτ οι! δεν ελα@Μ χαμμίαν οβ - αιώδη άλλοίωαΐν, άλλα μόνον έςάλησάν προς τον ■ δϊοιχητην,μίρααι (ζιρητια ναι αναπτύξεις , χαΐ εάν έγιναν τινές μεταΘολαΐ,' υπήρξαν ολαι "προς οψιλοζ του υποκείμενου του αιχμαλώτου· Τα παράτονα της ε'πιςολί/,ζ η α π οοοΐισι "να διαι- ρίΟώαιν εις δυο αρΟρα, '/.αί πρωτο-ν μεν περί τ<ϋν ζοιΡίύνι&ν μεταξύ του αίχμαλ<ύτου Χαΐ άλ λων είτε δια 'ςόματος είτε διά γραμμάτων, χαι δειίτερον· } περί της προσωπικής μεταγειρίσεως του αί/μαλωτου* Οσ^ν μεν ~ΐοι του πρώτου άρθρου , λέγουαιν ότι δέν ημπορεί να γραψη προς την σόζυγόν του ι τον υίόν του. η προς τους συγγενείς του-, η να λα&η παρ αυτών επίςολας· 'ΐόοιΐ δε πως ΐ'χίι η περίοδος των παραγγελιών περί τών εγγρ ?γων χοίνΜυίώιι και αλληλο·γρα,- βριών, ,,'Όλα τα προς τον ςρατηγον ν προς αν* ,,θρώποιι-ζ .«'* τηζ συνοδίαςτ ου γράμματα πρέπει ,',νχ παραίιδωντ αι έίς τον ναύϋψγον, η (χατα η τχίν χαείαν) είς τον διοιχητην, όςις -πρωτίν ,,τ' άναγ'.νώσχει π'φ νέ έγχίιρισθώσι προς ό-ν εκι- ■ )} γρά·γονται. Το ϊδαν πρίπει νά γίνηται χ«ί δια ,,γράμματα, οβα ςέλλωνται άπό τον ςρατηγον „η αχό τινα ίχ τφ5 συνοδίας του. Ηάνεν γράμ- ;κζ > εργόμενον εις την άγ, 'Β.λένψ ώ? «λλοβ της πολιτείας , να μη δίάηται εις τον ςρατηγόί) ή είς τινα ίχ της βύνοίιας του , οταν γνα'. γί· γραμμένου απ ο ανΒρώπου μή χατοιχ,οΰυτα εν τ% νταω, χαί 'όλα ταγράμματα τα γιγβαμμένα προς άνΒβώπους μη χατσιχαυντας ΐν τη νήσω, πρε~ει να ςέλλωνται βουλλ&μένα χαΐ μι ΒΤί'.γρα^ην ΐ&'.αιτέραν πράς τον σητψεΐ&ριον της πολιτείας. Θελει μηνυΒη εις τον ^ρατηγον (Ρ>οναπ.άρχηι^ ρητώς. ο'τι ο ϊιοιζητης η ο ναύαρχος εχέι τας άναγχαίας προςαγάς να ςελλη εις την διοίκησα/ ΐηςΉΛεγαλειοτητοςτου ό,τι αυτός β'έλει νάγρά- φ#, χαί τότε $εν χρειάζονται να μέταχειριαθώαι ιΐαμμίαν προγΰλαξ:ν, πλην τό γράμμα πρεπέι 'να ήναι ανοικτΰν, ίιά νά το "αναγίνώσχωνι χαι να ήμπορώσι να τό ΰυνο$ενωσι μ,ί όσας κρίκω'- ΰϊν αναγκαίας παρατηρήσεις." "Οτε λοιπον ό Βοναπάρτης λεγει, ο'τι $εν ην.πορίΐ να γρά- ψη προς οντινα Βέλη , §ίν λέγει την άληΒίιαυ'* οτί 5ϊ Βελει νά είπ>α , οτι $ιυ ημπορεί χωρίς V άικΐγωνται τα γραμματα, τοΰτο γίνεται χα* τα τάς $ό9είσας αϋτψ παραγγελίας, πλην δ{» πρέπει νά Βεωρτται ως άπολυτος απαγόρευσες ο,τι είναι απηγορευμένον μόνον επί ρητκ' τινι συμγωνια χαι πεμίςααει II, ρο? τούτο :5 λί^ουσΐ!/, ΟΤ! 'έλαβεν η Ι&υνηΒη να λά&η γράμματα άτο του'ϊ έν Ευρώ'πη συγγενείς του χα.1 ψλους· τοΰτο ■ ίέν άληθίυίι, Οι οτί οI "νυγγενεΐςτου χαί φίλοι -δύνανται να τω γράψωσιν , άνίσως Βΐλωσι να ςελλωσι τα γραμματα των προς τον αηκρε- ταριόν της πολιτείας } ϋςις $έλΐ( τά άνοίγη χαί είτα τα ςελλη άσγαλ·ύς' ομως προ πάντων πρέ πει να $ιλωσιν οΐ ψίλοι του να τω γριγ~ύα·., διότι είναι βεοαιον, Οτι έως τώρα μτνον είς των σηγγϊνων ταυ, δν^λ. ο άδελγός τον 'ίωσηψ (5. ςί5 , ω$ γνωςό'ν , ευρίσκεται ίν τη Αμερική ^ ί - -γ'ραψϊ) τδΰ ό'πο/οτ» ίο γραμμα ίγ8α-}1 τον πα-