— ( >99 ) — <τΙ<τ% ευ τ£ μεταζΰ διά την η^'κν,ν καϊ πνευματικόν καλ λιεργειών Τί^ς. Ο Ν., πιςευων εις την ειλικρινή και άδοΧον ψιλ/αν, \αμ€ανει τνν νεαν εις τν,ν οίκ,ι'αν του , χωρίς να προ- ςιχασΟια , τοΐον κ.ί-.'ΐϊυνον ρίπτει εαυτόν. Τιτρωσκεται λοιπόν απο τον ε ρωτά τϊ,ς'ίνδΐίς, α\\ά τιτρώσ·χ.ιται και ή Ινέιί αϊτο τον έρωτα, του "Αγγλοι», κα! αιτοφασίζε! >ί αυτόν νά νκζνδρευίη ^ ο υίένα. άλλον· Ο' Ν. ένίυμοομενοζ τα ίερα χρέη τίς φιλίας, τα οποία. ιίξευρε να ί κ-πλ^ρωνι* και νά σί·ή]τα<, αττο€άλλει την μετά τι«ις Κοραλίς συζευξίν του. Εν τοσου'τω ιτιςρέφει χ,αΐ ο Βλ. και .3ίλει να εκτελέσχ ο, τι προ πολ λού ί'ΐΓ είυμει, τΐήν μετά τ^ς 1 νέας Ινέίί εκυσίν του' αλλ'«ν ιί μελ^ να γ/ν») ο γάμος φανερουται παβ ελπίδα. το μυς·/'· μον, 6 έρως του Ν·, μετά τίς Κ., και ο γενναίος και πιςός φίλος Βλ., προτιμών τ^ν ζων^ν και εντυχίαν του φίλου του μάλ λον ν< τ/)ν ιδικών του, απαρνείται τνρ μετά της Κ συζυ- γίαντου. και ςε'ργει την μετά του ψιλού του αϋτνις νϋμφιν· σιν, καί ούτως ελα€ε τέλος ν5 κινέυνίοί/,ί δοκιμασία." Η* γλωσσά του όλου βιβλίου είναι καλλίτερα τν<ίς των νροτνιτερινων, και ή μετάφρχσΊς πλέον ιπιτυχι/,μιννι ' έχε/ ομως και σφάλματα, τυπογραφικά καΐ τί)ς φράσεως ίκανα· 'Α Γ Γ Ε Λ ΐ' Α I. Αιά του εν Τεργες·»ι φιλοκο'λου και φιλο«.ουσο" Στα- μ.α'τνΐ 'Ροίοκανακν] μας έςάλύησαν α! α'κο'λουίοι χαρο- 'οιαί είίνι'σεις, κήρυκες γενναίων τωοντι ελληνικών φρον^,- μάταν καϊ άρετίς , και άπόδιιζις του ότι· αν καΐ πολλοί Τϋν είς διάφορους τόνους διεσπαρμένων ϊ-,λλήνων ϊλ^σμο- ΐΊΙταν ^ αμελουσι τα ϊρο'ς τ^'ν κοινών μητέρα κιύ πατρίδα ιερά χρε'ητων, ευρίσκονται όμως και άλλοι «ροίυμοι ϊκτΧιι - ραται τύίν χρεών τούτων * οταν ενρωσ ιν ευκαιρίαν. Χα,ίρομεν ε* ψυχίς > οσάκις λα μ€ανομεν περίςασιν νά κι^ρυτταιμεν 'ί; το ΙΙανϊλλ^νιον τοιαύτας ειδήσεις, όποΐαι είναι αί ϊξΐίί: 'Εκ Λιπόρνοι) α6 Φεβρουαρίου ι8ι6. Γενόμενες συνάζεως δια ΐΐιτακίων τον σνςηματος των 16 ανεγνώσ-ύΐή παρά τον 'Ενιτροπου το κάτωίι 11ρο€λ>ιμ.α , του οποίου ϊδου το .ίντίγραφον: