— α 755 ) — απόκρι&ίς μού ήμπορε'ί νά περιορισθώ εις μίνην τήν μετάφρα ση* αυτής Της διατριβής. Ως τοσον και αν ο! Χαμπροίμ,ας τ,ροπάτορες δέν εθεωρουσαν τά μαθηματικά, ως τά.μόνα <£- ξιώτερα προπυΧαιχ του ναου της σοφίας, αν δεν έκριναν ανα ξίους των υψηλών μαθημάτων τους αγεωμετρητους , αν προς- ίτι α 3εΐο ς ΪΙΧάτων δεν μας 'έλιγε ,,ποΧΧου δ' αν δ ε ή- <τειεν άνθρωπος γε 3εΐ ος γενεσθαι, μητε εν, μήτε δύω, μη Τ ε Τρία, μ η 6' δΧω ς αρτια. χ. αϊ περιττά δυνάμενος γ ι ν ώ σ κ ε ι ν , μηδέ ά ρ ιθ μ εΤί ν το παρά παν ε ί δ ω ς ταυ τ ού ν ί κ| π α ν Τ α, α! ς ουκ ά ν αγ κ αϊ α ε ς ι μα θ η ματ α Τω μ ε XX ο ν Τι ί τ ιο ΰ ν τ αν καΧΧίςων ε 'ίσ εσύ α ι μα βημάτων, * ο λ λ ι| ή μω ρί α Τ ο α διανοήματος"" κα\ αν καθ' ύ- αοθεσιν όΧοι οι σοφοί είχαν αμεΧημενην την χέρι τουτου εξ' ΐτασιν, και ήτον χρεία εμ^ΐς μονοί μας νά αποφασίσαμε» κιρι του -πράγματος, δεν ήταν, με φαίνεται, δυσκοΧον να ίδουμιν , ότι ή σπουδή Των καθαρών Μαθηματικών είναι α ναγκαία , εις οποίον βκώυμε'ϊ νά είναι άξιος του ονοματος ΰκουδαΓΐος. Το άνΤικείμενον Της Μαθηματικής .είναι ο χρονΟς και ο τόπος, άλλ' ο χρόνος και ο τόκος, όπως και αν 3εω- Ρ'/ϊθουν , η ως καθαραϊς ΰποκειμενικαΐς εννοιαίξ, η ώς άντικει- ••■ενικαΧς , ή ώς γέννημα Της συνδρομής του υποκείμενου και των αντικειμένων , όπως Χέγω κα\ αν 3εωρηθουν,είναι η μορ- "ρνί Της ο\ης φύσεως' οΧη τής φύσεως νί ζωή εμφανίζεται εις *μας εις χρόνον και τόπον , και δια νά εννοησωμεν (καθ οσον ϊΐναι δυνατόν εις τον άνθρωπον) την φυσιν , πρεπει να γνωρί- ζνμεν τ αϊ ς ίδιότηταις Της μορφηςΤης, κρίνει νά ήξεύρωμεν τήν καθαράν μαθηματικήν' κα) άφοΰ η σπουδητης έίν' άναγ- "■ΐία.. άναμφιζοΧως και ή επίρίοιάτης (ίςτό ανθρώπινο ν πνευ- είναι μ*γάΧης ώφεΧείας. *Η ωφελεία αυτή ημπορεί να.* >·?δειχθη και εξετάζοντας ποίχις δΰναμ&ις της ψυχί< και πωξ. ?μπαίνουν εις ινέργειαν, όταν ένασχοΧήται ιΐς τά Μαθημα τικά κτλ,, 'ρ.ς τόσον δεν πρέπει νά συμπερανωμεν, ότι των μαθηματικών ή σπουδή είναι ή ανώτερη οΧων των Χοιπωνφυ- ■Ύικοτν και φιλοσοφικών επιςημων και της ορθηζ φιλολογίας, ;·,ητε νά άπατηθοΰμεν &πο την αύςηροΤητα και ακρί£ειάν της , ' α) νά ςοχασθοϋμιν, ότι είναι ο άσφαΧέςερος οδηγός εις τήν Κΐτησιν της αληθείας ίν γένει, και ή άςιοΧογωτερίή γύμνα· Ο Ο Ο 2