— ( 2 39 — ΚΐιαΊιν Τον κύριον Ζωντανόν ν άποφασίση, οΤι το' φ κτογό. νον δεν είναι ελαςικόν' α'λλ' ως ι'ίδομεν δεν εχει δίκαιον νά τον αφαίρεση την ελαςικοτητα. Και ταυΤα μεν περ) της διατριβής του κυρίων Τ\αναγιώ~ Του Ζωντανού , όσα παριτηρησ α, και έκρινα αναγκαία νά α,οινοπο ιν,σο:. Τίρο του να τεΧει&σω δέ την διατριέήν μου ταύτην, δΐΐί ίίναι ε%ω τοΰ προκείμενο* να ε'ίπω και τούτο. Ο' κύριος Βενιαμίν θελοιν νά δείζη* ότι το θερμογόνο» ,,διαπ ερα τά υλικά μόρια, Χεγει ,,α λ \έ ω ζ, σπόγγος, ξύ- ,,λον, και σίδηρος, θερμά ν $ε ν τα. απέναντι τον ,,αύτον πυρός, ε'ίτ ε 'ί σης θ ε ρ μό τ ητ ο ς, ε π ρε π ε ν ά ,,και ασ ι πλέον του σίδηρου του έχοντος ο Χ < * ,,γ ωτ ε ρ ους πόρους, ν, μικρότερους, κάι δεν άκο- ,,Χουύ ε7' ωςε τό θερ μ ογόνον χ ω ρε"ΐ δ ι ά τ £ ν σ ω- ,,μάτων, ε'ίτ ε Τ οι ν υλικών μορίων". Και με τοΰτο ΐννοεϊ, οτι το ζύΧον ί'πρεπε νά καίηπλειότερον του σιδήρου, ν,τοι νά προξενχ εις ν,μας α'ίσίησιν θερμότητας πΧειοτέραν παρά τόν σίδηρον, και εκ τούτου συνάγει , ότι ο σίδηρος, ως πυκνότερος τοΰ ξύλου, ελκει πΧειοτέραν ποσότητα θερμογό νου, και επομένως συμπεραίνει , ότι τό θερμογονον διαπε- ρα τά ύλικά μόρια των σωμάτων ' αλλ εύκολα, έμπορε ΐ να ϊίδιήΤις, οτι τό συμπέρασμα, τούτο δεν είναι όρ$όν. Αληθινά εζεύρομεν άίΧΧοΑεν {οχι εκ Της εις ημας προ- ζενουμένης πλειοτε'ρας η όλιγωτέραςαίσβησεως θερμότητος}, οτι ό σίδηρος ελκει πλειοτε'ραν ποσότητα θερμογόνου παρά τό ξυΧον' ί'χι όμως, διότι είναι πυκνότερος του ξύλου, αλ λά διότι τά υΧικά μόρια αυτου ί'χουσι μέ τό θιρμογονον «λίίοτίραν συγγενειαν παρά τά του ζυΧου· λ'ν κατά τους Χόγους του κυρίου Βενιαμίν ό σίδηρος , ί(θτι είναι πυκνότερος του ξυλου, εΧκει πλειοτέ ραν ποσότη· τα θερμογόνου παρά το ξύλο ν, επρεπενό χρυσός, του όποιου ν, πυκνότης είναι τριπΧασία σχεδόν Της τοΰ σιδήρου, νά ΐλ- κη και τριπΧασίαν ποσότητα θερμογόνου,, α'λλ' όχι μ,όνον δεν ελκει τριπΧασίαν , αλλά και ολιγωτέραν ποσότητα πα ρά τον σίδηρον. Π&ί Χοιπόν δύναμαι ν αποφασίσω, οτι τό θερμογονον διαπιρα τα υλικά μόρια.; Ταύτα ί'ζρινα άνηγκαίον να Κροσίέσω > διότι βΧέπω , ο-