( 420 ) τειογραφικαζ (δίβΐίβΐίβοΐιβ") έξετάτεις κερ\ των 'Αλέανόον χα! ^ίύ>^·VIα<^«ο<νω^> ΒλαχΜν < όιαλαμ€ανει δε κ») ιτρρί Γ,ϊ·αμ· μ,ατικης και Αε^ικοΰ της Αλ€ανικι^ γλώσσης, τα οποία εί ναι παντη διαφορα. των προγε^εςιροιν πονημάτων των εις- αγγελιών (ηιίίΜοηαΐπϊ") Ρ. Βιιιηείιι χαί 3» Ιλη·6 , δια τον ίο καΐ α^ιολογωτίρα' προς τούτοις περιέχει καΐ δια λατι νικών χαρακτήρων μεταφρασιν το υ δις (.εν Βοσχ-οτολει και νεως) παΧιν ιϋοί εν Βενετία") τυπωίεντος, παρά θουνιμάν- νον ^'Ι'ΙιοηίΛηη) μεταχειρισΰιντος , και με το τοΰ Κ ομηνίου (€οηιεηίιΐδ) ομοιάζοντος Κα€αλλιοτικον τετραγλώσσου συγ γράμματος, ήγουν εις την νυν ΐ.λληνικην, Αλ^ανικην, Βλά χικων, και Βολγαρικην — Τα σύγγραμμα Τελειονει με ε- π ισημε ιώσεις τινάς κα\ εν λόγω γιναμένας διορθώσεις ελ λειμμάτων τοΰ 'θ€ουσίου (ΗοΙιΗοιιβε). Μί ακραν έπιίυμίαν προςμενομεν την έκδοσιν και τοΰ δεύτερον τομου. 'Εν τω ι8 Α ρ. του λογίου 'Ερμοΰ ανέγνωσαν ο! όμο· γενεΊς και Κρίσιν της άξιοΧόγου Ρητορικές τοΰ κυρίου Ν. Βα'μία μεταφρασόε1ι(Ταν έκ των Τοττιγγεΐων Φιλολογικών ΐίδησεων' εν δε τω παροντι 24 Αρ. αναγινωσκουσιν αΧ· λην Κρίσιν τοΰ αυτου συγγράμματος εκ τοΰ ΜβΓΟαι-β Ε- ΐΓηη^0Γ*Αρί2. XIV-, την οποίαν 'εκαμεν ομογενής- Μι) νομί· ζοντες καΊ Την Κρίσιν αΰτίΐν περιττών, διότι έκρίίη απαζ το συγγρχμμα, εις το οποΐον γίνεται η νυν εκδιδομένη Κρί- σις, την καταχωρίζομεν εις τον Λ. Ε. και ε'ίμεϋα. βέβαια οτι 3εΧει ευρεί τ ην πρέπουσαν ^είς α,υΤην κχλην υποδοχην εκ μέρους των άναγνωςων της ημετέρας εφημερίδος. ΝΕΩΤΕ'ΡΑ ΦΙΛΟΛΟΓί'Α ΤΪΓΝ 'ΕΛΛΗ'ΝΩΝΓ. 'ρ η τ ο ρ ι κ η έ κ των ενδοξότερων Τ ιχνογραφων να· λα ι ω ν κ α) νεωτέρων ε ραν ισίίΤσα κ α! σ νν τ α· χ 5 ε Τ σ α υτοΝίοιρυτοκ Β ά μ€α· Δ ι ά φιλότιμου συν- δ ρ ο μ η ς, τ ω ν € μ. ο γ ε ν ω ν. Ε 7 < τόμος εις 8. φ υ λι /)ΐ5 μετά προλεγομένων φ ο λ· ι ν Π&ρισίοιςεκ τη ζ τυπογραφίας 'Εέεράρτου· ο' κύριος Βαμ€ας ό εκ Χίου, διατριβών εν Παρισίοις , *'* ναι εκκλητιαςικός , νέος την ήλικίαν, προξένων μεγίςην ίο- ξαν εις την ίαυτου πατρίδα »και εξόχως εις τον ιερόν της Ελ- λάδος κλήρον· Μαίηματικός δε 6>ν όίριςος κα.ϊ φιλολογοί