3τ ί 638 > -τ %ας, οταν ε μάθαιναν τίποτα νέους τρόπους αΜ όρους εμεΤα* χειρίζονταν είς τά δημόσια κοΧαςήρια προς ψα,νέρωσιν τω$ κακουργιων' άς ένύυμη$οΰμε τό «όσον εσυνεάίζαμεν να χ.α* ναφρονουμεν Την γλωσσαν μας, και νά έκβειαζοαμεν ώζ φω* ςηραις, ώ: πάνσοφους, και αίς τωόντι άξιους άπογόνουν εκεί·· ν ων τωι>'$λΧ ήνωνί οσους δεν ηξευραν άλλο τίποτα, άΧλά, μ,όνον νά -ταίζουν , ωσάν αυτόματα, με ζεραΐς ίΧΧηνικά-, ραις, χ.^ι μ,έ ταΐς ονομαζόμεναις «Υ»σ αις , και Ημπορούσαν νά συνθέτουν μονον από αυτά τά δίχως νόημα γραφόμενιί Τους, ςολίζοντάςτα με ήΧιοφεγγη πρόσωπα, χαι μ£ χατασπαζο μενα κράσπεδα, και 'ίχνη καν· ςκΧάμπ(ω ν π οδ£ν· ακόμα ως προχθές εσυνεώίζαμεν νά. μην ύποφέρν($μεν νά μας εΐποΰν χ.οίνενα εΧάχτωμάμας' νά ί ιπ'ώυμοΰίμίν νά μένη κρυφόν, νά μην, Το γνωρίζ&μεν , η λ, νά Το νο μ ζω μεν άρςτην καϊ προτέρημα · νά νοςιμευουμα- <τδ? επαίνως εις ο σα μας εχρειάζόυνταν συμ€ουΧα'ίς , καϊ, άντι νά δέιζουμάσ&ε με πρα(Ιυμίαν τους λυπηρούς, ά,ΧΧά σω-, Τηριώδεις λογούς φρονίμων και καρδιακων φίλων του κοινού %.αΧου, νι τους μέμφουμάσβε, καϊ ν*, κροτουμεν εζεναν-· τίας όσου; μας ε σώρευαν άφθονα άνεμωδεις επαίνους , οτι ε'ί- μασ'ίε, βμασ$ε I ί ,' *αι αδιαφορούσαν διά την πραγματικών ωφέλεια*, έχοντας κΰριον σκοπόν την δοξίτσατους, και νά· γενούν ιρεςοϊ εις το κοινό ν, ενω ο σον τό κατ α,υτςυς πάρα κοΧυ τό ε€λαπταν * πως λοιττον 3$ να εΧευ^ερόνουμάσΰα» από τέτοαις όλεύρια,ις συνηάειαις , αν ο λόγος της ονομασίας των ήτα/ κα> ο Χογος της καλοσύνης καϊ της άποδεκτότη- τοςτων κα\ της καταδίκασες ό\ων τ-ων εναντίων τους; άφοΰ εναι συνη&ειαις και κακούς και καΧα'ίς, είναι άραγε. ολαις \ πρώτοις κ $ δευτερα,ις της α,ύτης φύσεως και δυνά μεως ; πως ημποροΰμεν νά ταίς γνωρίζωμεν κάϊ νά ΤαΧς δια· κρίνωμν; πως γεννούνται; τί σχέσιν έχουν με τον α,ν^ρω- πον, κα) ολον τό έ&νος; πως, πότε, κα\ ποίαις είναι δυνα τόν χύ ωφεΧιμον να, πολεμήσουν κα 1 να, παυσουν; άκολουύως τά π<αγματα δεν χρεπει να τα ίγκρίνωμχν , η νά τά κατα κρίναμε, διότι είνα,ι συνεώισμένα, η. άσυνηδιςα, αΧΧά νά τά ΐζι'αζωμεν αυτά χ,αό' έαυτά , εις «Χαις τ<&ς δυναταΐς σχί· σαπταν, κα\ τότε ν άποφασίζωμεν · κβλ αν είς τούτο δέη ιΊμαώί ικανό 1, και μας Χείπουν τα απαιτούμενα, ί να σο*·