63 γραμμένα δια ζίχιύν χολιαμΆκων, ούτως όνο- μασθέντων εκ τούτου , 'ότι ο έκτος ποΰ; υπήρχε σπονδε'ιος ή τροχαίας. Τούτο το μίτρον, το ο ποίον ωνομάζιτο και 'ίππωναξ εκ τη; συχνής χρήσεως, την οποίαν έκαμνε περί αύτον ούτος ο ποιητής (ι), υ'πηρχεν , ως φαίνεται, ιδιαι τέρας προσηρμοσμενον εις τον Άπόλογον, χαΐ μάλιςα άφ' Ου ευδοκίμησε τόσον υ~ο τον χαλα- μον του Βαορίοιι * και όμως ούτος ο μυθογρα- φος αυτός Οίν εμετεχειρίσθη τούτο μόνον τό μέ· τ ρον, έπειδή ό Σουϊοας ω αναφέρει ίπό το* ονομά του τρεΐς έξαμέτρους ςίχους της άοχήζ ίου μνΒον περί του μυός της πόλεως και τού μιιός των αγρών. Άλλ' ίσως πρέπει να ςοχασθωμεν, μετα του Τνρουιττιου, ότι ο' Σουίδος ήπατήθη αποδίδων ί;*5 τον Βαο'ρ'.ον ςίχους, φαινόμενους εκ του ρυθμού τόσον αλλότριους εις τό συνιιθισ- μίνον ύφος του τοΰ γράφιιν , και 'όχι , κα^ως δίϊ- σ χυρΐζεται ο' νέος εκδότης, ότι ο Βα&ρι'ας μετϊχειρ'πθη άδιαφόρως εις τήν συλλογών των μύθων του ςι'χους πολλών άδιαφόρως μέτρων % έν ■είδος χραματος εναντίον της φιλοχαλίας των 'Ελ- λήνων, Οία τό οποίον, ως εικός , ωνειδ/σθη και ό ποιητής Χαιρέμων από τον Άριςοτέλην (3). Άλλ' όπως και αν ^, κατα πρωτην επιθεωρήσω τούτων των τριών βίβλων των μύθων επέρχεται παντί τούτο, ώ$·ι'χό$, το ζήτημα, πώς άοα και παρά τίνων χειρών ΐδυνήΟη ό ημέτερος 'Εκ- δότ-^ΐ νά συρραφή τοσούτον και τηλικοΰτον λεί- φανον έκ τοΰ ναυαγίου των μύθων τοΰ Βα?ρίου· Μιχρι της σήμερον πέντε μόνον όλόκληοοι μύ θοι του Β ά&ρΐου ήσαν παρ ήμΐν γνωςοί, του"; (ι) ΓΥβξΐϊίβηΐ. Αηοηγιη. άβ Μβ1π« πιβ. ΗαιΊ. 5635 , 3ρυ<1 Ι'/Γ^Ίιία , ϋίβδειΊαΙ. Ι&αά. ρ, 15. ΗβιΊββ. (ϊ) Σοκ/ία;, λ/;, ίχχ'.ζ;:χ, παρύ Τυρουιττίφ, «*· Ι4· (ί) Λ;::ς-οτ;. {3ι£λ. πιρ: ποιητική; > Χ -'~· ·'· όποιους εσίναξε και ως ι'πιτοπλεϊςον ι£ε'χωσα> ως ειπείν άπό τα χειρόγραψ.α > ενθα ευρίσκοντο παραχωμένοι. Εις ποία αρα γ' άγνωρα χεφβ- γραφα,έκ τίνων αραγε φωτων οδηγούμενος ο κύ ριος Β έργ ερο ς έδυνηθη να άνακαλρφη η να άναπλάαη τοΰς γ 8 νέους μ,ύθους , τους οποίους εξέδωκεν ήδη · "Ερχομ.αι νάλυσω, τούτο τό ζηττ]- ματόσω άσμενέ-ερον , καθότι Βέλω δυνηθή κατα ταύτην τήν εύκαιρίαν να παραςήσω εν ταυ τω τ ήν γνωμην μου πε,;ί τού είδους και της άζίας του πονήματος του Εχδότοϋ· Τα πολυάριθμα τεμάχια, τα όποια δκαωσεν ό Σου'ίίας ΰπο τό όνομα τού Βι?5 'ρι'οιι, χαίαλλα 1 ' " V 3 3 * $ > ν ταα αναγερν{ΐενα μεν παρ αντ™ ανώνυμες , α- μως παριςώντα δια τό ύφος χαΐ το" μέτρον αναν τιρρήτως ένα χαί τόν αιΐτόν χάλαμον, 'έπρίν,εν, ως είχός, να χρησιμεύσωσι πρός σύναξιν μερι κών μύθων ι όμως αύτη ή τόσον φειδωλή , και επομένως εύεζάντλητος πηγή έζηντλήθη διολοα ύπό τού χυρι'ου Τυρουιττίον' έπρεπεν αρα να κα ταφυγή τις είς άλλους πόρους και μίσα. '££ετα- ζοντες επιμελώς τ ας διαφόρους συλλογάς των μύ θων έν πιζω λόγω συντεθέντων κατά διαφόρους έποχας της μεσαίας ηλικίας, έγνώριααν έν αυ- τοΐς τοσα παμπλ-φν, ϊ'/νη .ποιητίκηϊ φράσεως πε ριπεπλεγμένης εις μίαν βαρΘαρικήν παμάφρασιν, ωςΐ ίχ συμφώνου ενόμισαν, ότί ςϊχοι έχρημά τισαν η υλη του κείμενου και των κυριωτιρω» εννοιών ταύτης τής παραφράσεως. Ούτοι οΐ ζίχοί ε^αΛοντο εις αυτήν ενίοτε μέν ολόκληροι χαΐ σωοί, πολλάκις δέ δια μιχρας τίνος μετα^έσεως των λέζεων άποκαθίςατο τό μέτρον , χαΐ δέν ήμπόρει τις χατ' ούδένα τρόπον νά ςοχασθη ^ ότί τούτα τα διεόοιμένα ρίρν] τού Ποίητοΰ εΰ- ρίθησαν απλώς κα) ως ετυχεν υπό τόν κάλαμο» ενός άμα*)ους λογογράφου. Ό μόνος αριθμός αυ τών , όαον χαί πολλός, δίν ήθελα 1 εζαρχέση μέν νά άποδείξη ταύτψ τήν γνώμην όρθήν, έπει-