- ( «74 ) - Μανδαρίνο», οςις τόν ε$ίαζε νά ε'μξη εις την βαλαν, ότι ήτον χεχμηχ'ύς υπερπολυ δια την εχ τη;·ι·.:χτος άυπνίαν, και τον παρεχαλίσε να. χα- ταπείση την Μεγαλειότητα του δια να ευδοχτση να μή παρρησιασΒη εκείνο το πρωί. 'Ο Μανδαρίνος, Βία να χατορθωση τούτο παρα τω ισχυρογνωμονι μονάρχη του > έγανερωσεν αίΐτω , οτ ι ο πρίσ- 6υς ΰπό ψΧασθενείας δεν ήμπόρει να περιπατή σω. Τότε επρόςαξεν ό αυτοκράτωρ εΰμενέςαται νά αναχώρηση ο πρέσΘυς ε'ς τ%ν διορισθ-εΐσβν αυτω χαταιχιαν χαί να τον ε'πισχέπτηται δ αρ χίατρος τ "ή ς Μεγαλειότητας του. Και τφόντι ήλ- θεν ο ίατρος~' τ: άναγοραν 'έχαμε προς τον αυ· τοχρατορα περί της υγείας τοΰ ττρέσ&εως, αγ νοείται ' πλϊ]« αδύνατον ήτον νά ιίπή με άλή- θειαν ι οχι ο πρέσ&υς ίπηρχεν ασθενής βαρέως η κινδυνωδως. 'Ο αυτοκράτωρ νομΐσας, ότι ή- Βίλησαν να τον άπατησωσιν, εσυγχαλεσεν ιδι αίτεροι) συμβούλιο ν. Ουτ ε ο Μανδαρίνος ι ου ϊ ε ΟI λοιποί άρχοντες και μΐγιςανες , ο! ο ποίοι έγϊ- νωσκον 'ότι δ'ί όλης της νυχτός ίςρατεΰαμεν ^ ε- τόλμων να είπωσιν εις τον αΰτοχρατορα τουτο'· Οί' αόλικοίτου κατωτέρας τάξεως , α ι οποίοι '.· γίνωσχον χάί αυτοί περί τουτου του πράγματος , του άνείγγειλ-αν αύτο όνο η τρεΐς ημέρας υςεοον χαί ότε ήτον αργά. Όθεν η Μεγαλειότης του παρ-.ργπθεΐσα , ίφγγΐσε (παρόντων όλων των αυλικών, ο'ί οποίοι γινωσκοντες τό πως ίιχε τό πραγμα, εδυναντ ο μι ν να δυσωπησωσι τον αυ- τΟχρατορα, πλην δ εν τό εχαμαν) να άναχωρνση πάλιν ο πρίσ^υς παρευθΰς , χαί αύτη η προ<ςα- γη έχτελέαθη τψν ■ ιδίαν ΐτι ήαέραν. ΙΙερί ταζ 4 ώρας αΐτα το γεύμα ΐχινηθημεν ουν ίπο τα 'ϊϊυίΐί - μίγγ - 'ΐουεν , χαί άψ' ου χαί ταυτην την διυτέραν νύκτα επρεπε νά περασωμιν χβ9' οδόν, ί'ΰΒΰ,ιαμεν τη 30. περί τον όρθρον εΐς τό Τ ουγγ- Χοί, "Ο ιί μετά ταίΐτα ο αυτοκράτωρ 'ίμαθεν ό- λην την σειράν ττ ( » υποθέσεως, χαθήρεαε τον Μαρδαρ'νον από τάς μεγάλας του αξίας , αν χαί _ Ίτον άθ-λ·γός της αΰτοχρατορΐσσης, Και άλλοι τρεις μεγιςάνες χαθηρέθησαν χαί αυτοί, χαί ο αυτοκράτωρ έξεδωχί Βέσπισμα, είς το οποίον ωνείδιζεν εις του"; αΰλιχοΰς του την άξιοτιμώρη- τον άδιαγορίαν των πρός τό χοινόν καλόν, τα- λανίζων τον τόσον μέγαν εγωϊσμόν. Καθώς η ίδια Μεγζλιιότης του λέγει, ς>ί οίχειότατοι γΐ'. λοι του Μανδαρίνου, οΐ όποιοι χατά τάς χοινάς κερίςασεις, τβΰ ε6'ε$αίουν περισσή ν ειλικρινή προσ πάθειαα με παντοτεινάς χολαχείας , ήδη, ότε ϊδον αυτόν άγνοοΰντα τΐ νά άποχριθή εις τόν αυ'το- χράτορα, δΐν ήθίλησαν νά τόν όδηγήσωσιν εις τό όρθόν ή νά τω εϊπωσι τήν άλήθειαν, μ' όλον όπου χ'ιμπόρουν νά τό χάμωαιυ, άλλά χαθείς 'ί- λεγε , τι μοί μιλεί. ,,Αχ, λεγει ο αυτοκράτωρ ε'ς το 3-εσπισμά του ·, εις ποΐαυ πολυχίνδυνον χορυγψ ευρίσκεται ο άξιωματιχός·" Κϊς τόν α κόλουθου τΐχον λέγει ο Μονάρχης. ,,'Κάν ΰσεΐς δεν εί'χετε ψροντίδα τινά περί τοΰ Μανδαρίνου-, διατί δεν -εΐχ£τ£ διά την πατρίδα σας ; " Ώ; τό σον , η υπερηφάνεια του χαί ή ιδέα περί τοΰ α ξιώματος του δεν αψισε τόν αυτοκράτορα νά άρ- γ/αη £->γρα·ρους συνδιαλέξεις μετ αϋτοΰ ' πλ·Μ) έπρόςαξεν εις τους άξιωματι/,οϋς του νά μετα χειρίζονται τόν πρεσ&υν χαθ' όδόν με περιποίη- σν. Ύνν έσπέραν μετατόν (ΐιωγμόν ήμων (^επει δή άλλ:ως όεν ήμπορεΐτις νά ονομάση τόν μι- σευμόυ Ϋμ\ύν) εςειλευ ο αυτοκράτωρ τρι'α διά φορα αντικείμενα ώ; δκρα προ ς τόν βασιλέα της 'Αγγλίας, και ελα^ε τρία κομμάτια άπό τά ε'δι- χα μας δωρα, ή χαθως αϊ Κινέζοι ε'/.φράζονται, άπό τον ®ορον ήμων, μεταξύ των όποιων £υ- ρίσχοντο αϊ εικόνες τοΰ πολυποθ^του ήμων Μο- νάρχοη και,της σε£α<;γς του συζυγου.' Καθώς £υ άρχη εαημει'ωσα, δεν ηθέλησα να όμιλνσω περί τοΰ πολιτιχοΰ μέρους της πρεσβείας μας , όμώς \ ' . >% «β Α, 4 9 το συντομον σχεοιαν της περιγραψης ταύτης ί·