— ( 35> ) — ΛφίυκτΌί· Μί τήν άνάπτυξιν του νοός , αναπτύσσονται χ.α.1 τα πά3η , κα» κατά ίΐυςυχίαν τα πά3η ίΐνιαι ισχυροί- •τιρα· κα,ϊ πνίγουσι τον λογον. ' Απλώς συλλογισμοί, και επιχειρήματα, είναι ανίσχυρα" χρειάζονται ισχυρότερα ό πλα ' και ταύτα χορι^*· ιί Ευ^λωττία. 'ΕκΤΐίνομ,αί 'ίσω< περισσότερον καρά. το ίϊον' ολίγα μένει ακόμη νά είπω , κα,ϊ έρχομαι εις τ ν,* υπο3εσιν. Ο φιλόσοφος χορηγεί τ ή ν ΰλην, ο* ρήτωρ τήν ιτλαςουργεί' νρέπει πρώτον τις νά μ»3η πραγματα, και υςερον να τα ^ια,ίώση με τον προσήκοντα τρόπον. 'Η φιλοσοφία, προη γείται, ή ρητορεία ακολου3ε7' αν αΐ έυο έέν συνοδευωσιν ίμοϋ, νι μία χωρίς τήν άλλην είναι ασυντιλης- Τα πραγ ματα , ή α! ίόέαι, χωρίς τήν ρητορείαν είναι νικραί' ή ρ'ιή- τοριία. και τάς ζωογονεί, και τα'ς διαιωνίζει· ' η τέχνη η διδάσκουσα. την ρητορείαν, η εύγλωττίαν, *?ναι ή "Ρητορική. Με πόσην έπιμέλειαν εκαλλιεργεϊτα' εις τους ευτυχείς αιώνας των Αθηνών και της 'ρ ωμής, πόσΌν ιτιμα το, καΐ ο'ιτοΤα τεράςια εκατόρ3ασε, κα^ί/ς το ήζεν- ριι. 'Αφ' ού είδαν ο'ι άνβρωποι τήν ίσχΰν της ρητορείας, •ειπάσχισαν νά ευρουν τήν αρχήν της, να ανακαλύψουν τήν ιρΰσιν της, και νά τήν διδαξωσιν είς τους άλλους. Κατ αρχάς, κα3ώς είς ολα, αί πρωται πε'ΐραι ήσαν α τελείς" με τον καιράν ή 3εωρία. ετελειοποιήΆη. Οί μέγα.· \ητεροι φίλοίτοφοί τής Ελλάδος δεν άπηζίωσαν να έπιχει· ρησωσι το έργον■ Οί 'ίωμαΐοΐ) ας και εις τα [αλλα , τους ΐμιμή3ησαν· Οί νεώτεροι δεν έδειλϊασαν νά κάμουν μετ' αυτούς ανιχνεύσεις' ?καΐ τα πονήματα των δικαιολογοΰσι ίο Βάρροςτων. Κα-? ο,τι μαλιςα πρεπιι να ευγνωμονωμεν προς τους νεωτέρους, είναι οτι ανέπτυξαν και άπο/αατέςησαν, έργω κκϊ λόγω, τα τής τέχνης παραγγέλματα, άποβρί' ψχντίς γενναίως τάς μωράς και γελοιάοεις λεπτολογίας των Σοφιςων του δυςυχοΰς αιώνος, ο'ίτινες παρικτραπέντες άπό τον κιίριον σκοπο'ν της ευ'γλωττίας-, τήν διέφ3ειραν, και την παρεμορψωσαν τόσον , ωςε αδύνατον είναι νά σνλ- Χογισ^ζτις τήν πρώτην τη ς εύγένιιαν και έόξαν, κάΐ τήν μετά ταύτα τύχην της,Ι χωρίς να οίκτείρΗ κ»ΐ τήν βητβ*