~ ( 9θ ~ ψυχαί όλων ημων »ί άγανάκτησις τ\.' ι — ,,Να επιτα χύνω μεν τον δρόμον της προκοπής ήμων εις το νέον τούτο της παιδείας ςαδιον." — ,,'θσωυ 3αμ€όνονται καΊ ·#ονονσιν »ι{ -τν}ν λαμψιν παιδείας οι βφίαλμο!, ταρα τους μετά χαρας βλέποντας το φως της φιλοσ-οφίαζ"— ,,Να κυλίωνται μ' αυτό εις τον βόρ€ορον της άπαιδιυσίας." — ,,'Έ ^α^ί τρότΌν Τινά κτ·" —,,Κι'ζ τν)υ, να ε'ίκω ούτως, άναζΰμωσιν· Μέ τοιούτον τροπον οταν μεταχειριζωμεθα τας μεταφοράς, γίνονται αρετάι αναγκαίοι του λογου' έξ εναντίας όμως κακία. ϊΤ· ναι τό ογκώδες εκείνο καΐ μανικό ν και παρένΒνρσον. "Οχι όλίγην δύναμιν εις τον λαγοί/ και ενάργεια.» προξενούν τα φρόνιμα κα\ φυσικά σχήματα, όχι όμως τα παιδαριώδη καί έπιΤετηδευμε'να, ως αϊ συνεχείς αντιθέσεις, και τα πάρισα, κα! τα τοιαύτα. ϊδε π όση ν χάριν έχουσι τα έξης σχήματα· Ανθρωποι απάνθρωποι και μισάνθραιποι"— „'θ Πατριάρχες συνιςανουσι και προςατεΰουσι τά σχολεία ίων ενιςημων και συ καλέ άνθρωπε, δαπανας Τα χρήματα σου έλαβες καιρόν νοί άναγνώσ^ς ε ξεύρεις τάχα ποία, εΊναι " — „Ε ύγεί φίλτατοι Σμυρ ναίοι! " ΚΤ: 'Αλλα πόσου ΰΐους ιδίαν μας παριζάνει ο κατά της αναγεννήσεως της 'Ελλάδος όρκος! ,,Μά την αναγέννησιν της 'Ελλα'δο;!" Τούτο βέβαια δεν είναι Λ,υσιαχόν, αλλά Δημοσθένειον ,,ου* εςιν όπως ημάρτητε' ,, ου μάτοΰς ε'ν Μα- ραθωνι προκινδυνεΰσαντας! 11 Κα) καθώς ο Δημοσθένης με τδν όρκο ν ε€ε€αίωσε Τους 'Αθηναίους, ότι δεν ήτον άτΰχη- μα η εν Μαραθωνι μάχη · οΰτω και ο κύριος Κοραής βι€αιό- νει τους δυςοχιΐς εκείνων απογόνους, οτι άρχισε να άνα- γεννάται η 'Ελλάς. ζ Ο Το ΰ\|/θί δεν ςέκει εις σειρ '·'<■■> Κομ- πικων λέξεων δεν φυλάττει συνέχειαν' είναι άςραπή' 3αμ€άνει τά ομμάτια, και πάραυτα αναχωρεί· "Οταν ο Παρ- μεκίων είπε προς το'ν 'ΑΧέξανδαον ,,έγω μεν ηρκέσθην, εϊ Αλέξανδρος ημην. Καγω νη Αία, απεκρίθη ο "Αλέξανδρος» (ι) ,,Χαι τοιαύτη »%«/ του 'ίΆ^ικβ γέρας ί σημερινι} κ α- ,)Ταςχ#ις' ότι γιν\ιάται )£ αΰξχνιι *α3'ημέραν ατο το χαλαν >,«ϊς το χ,αλλιον , ίιιι ίμιινι τλ/ον χα'μμίβ έμφιβολι'α χτ." Αν. τονχ .· ςοχαιτ : ιΐς το» 'ΐ^ο^ατφ.