58 βοτη η ιννοια της λέξεως ανθρωποφυέας άπε· δοχιμάσθ,η παρά Ίίαρβουρτωνίου χαί Βεσσελ<)>- γΐ3ν , και ο κύριος Σ 6 ε ϊγ χ α ο υ σ ε ρ ο ξ «ν τη νέα του εκδόαει του 'Ηροδο'του εύρηχε τό πρό βλημα το'σον άμφί€ολον , ω'ςε 'έχρινεν ευλογον νά ρ,εταδώση ε* μιας χαί τάς δύο μεταφράσεις , τών οποίων είναι έπιδεχτιχη αίι'τη η λε|ίς *). Έν ο ε τω εχτω χαΐ ύςατω τμηματ ι του σΐι^- i * * * \ * ϊ > γράμματος αχοπον εχε; ο <τ ^ροκρευς να ααοοει- £η σχέσεις μεταξύ των μαςηοιων του Διονύσου χαΐ τών μυςηρίων της Δηνητρος. Κότα πρω- την προαΒολην νομίζεί τις άρα οτ* ν} ϋ-ερίίολ:- χν} χα; αγρία ελευθερία της Βακχαης λατρείας *«ΐ η αυςηρότης των Ελεύσεων μυςηρίων δεν ίδύναντο να 'έχωσι τι χοινον' όμως. καχα τον "Ουδ'αρόδ') αυτή ν} ανομοιότης παύει όταν ανύψωση τις τον νουν εις την πρωτότυπον εί· δέαν , εί*9 τον άλ·φινον τύπον των δύο τούτων συςηματων , χαί μαλιςα-οταν αντί να ζητη ε:; την Δηρ^τρα και τον Διονυαον ούο ίςοριχα πρό σωπα , τα θεωρη ως ίιίο συμζολα της αυτής δυνάμεως. Τούτο συνέχ_εται, καδως όρα τ;ς, με τ7)1/ δόξ'.·ν , την οπ υπερμαχ_εί ό Συγγρα φεύς εν τώ προηγουμένω τμηματι εναντίον του βλήματος τοίι "Ευ-Λμέρου , χαί μας παριχει αί- τάχν να σηαειώσωμεν τ υ , ν επικρατούσαν μετα· ξύ όλων των εμπεριεχομένων (ν τούτω τω α ξιολογώ Δοχιμίω είδ&ών ςενην συνάφειαν, δπου μάλιςα εύρίαχομεν πλέον αμέσους ■ αποδείξεις κερί τω» σχέσεων τούτων των ούο είοων των μύτης ίων* Δια νά τ άποδείξη 6 κύοιος Ό υ- €αρό& ως ;β χαί τό. αυτό χαί συςαίεντα χατ' έποχην άρχαιοτάτψ Τ πρώτον μέν κάμνει προ- βεκ: κους τους αναγνωςας περί των τριών Διονυ- σων Τ τους οποίους ατ^μαίνονα τα επίθετα Ζο- *) Εχ Ιΐθπάη&αί ογ1ο3 , &αΐ ηα(ιΐΓ8«η Κιιιηβηβ.· «ίηιίΐϊηι Ιιβί)ϊΐαβ8. 'Η3οί. §ι£/... α,', χΕφ.. Ι^Χ.·· γρεύς, Θη£αΐος χαί "ΐαχχος, ε πει τα δέ παρα τηρεί εις τι μετεχειρίζοντί τον τελινταΐον εις τα Ελευσίνια, αναιρεί την γνώμην τ'.ιων σογων αγωνισθέντων να τον £ιαχρινωσιν σ.πο τον υιίν της Σεμέλ·ης, χαΐ φέρει τέλος ττα'ντων είς μαρ- τυρ/αν μίαν περίο&ον των Διονυα αχών τοϋ Νο'ννου, οπου φαίνεται ρητώς _^αριςανομένη ·η ενωσις των λατρειών του ίίιονυσου χαΐ της Δνί- μητρος. 'ΟΝο'ννος, 'Ελλην ποιητής τνς πέμπ της από Χ,ριςοϋ έκατονταετηρίοος , έε'ν είναι μΐν άμεσος αυτόπτη; μιας τοσον αρχαίας ενώ σεως , ΐίμως έσύναξεν έπιμελέςατα τας μυ^ολο- γιχάς παραδόσεις ,, μαλιςα ίϊ τας περί του Διο νύσου, χαί έσηίίειώσαυ,εν ηόη ότι, έπί του και ρού του , έσώζοντο έτι μερικά αμνίρα'λείψανα των μυήσεων των Μυ-ηρίων· Ίν τω τέλει της βίβλου ευρίσκονται σχό λια χαί υποσημειώσεις του Συγγραφέως περί έ- χαςοα τμήμα. Τοΰτο το* Σύγγραμμα ενος ξένου σοφού αν δρός είναι γίγραμμενον , προσαημειοΐ ό Γάλλος χριτιχός κύριος Οααηοιι , ίν Γαλλική διαλεχτώ μέ άκοίοειαν χαί χαλαρότητα , τοΐ οποίου η9ε· λεν υ ναι ίχανη άπόϊΐφς τό όνομα μόνον το υ 'Εαΰότου , πλην ό έκδοτη; ό ίδιος ομολογεί ότι τό υφός του κυρίου Ό υ6α ρ ο € άναπα-ύει κατ α πάντα χαΐ τον πλέον αύτ-ηοόν Γάλλου άναγνώ- ςην, σημεΐον ότι ποί.πει νά κατήντησε μία 6ια- λεκτος εις τον χολογώνα της (ντίλείας, δια νά δύνανται ξένοι, χαί αντοί οί πλέον πεπαιδευμέ νο: , νά εχφράζωνται τοσον καλώς.. Ε 4 I ϊ Ρ Ε ΣΙ I Μετα|υ τω» πολλών άζιολόγων, εις οβα· έναξρύνίται τό ΐπιν/-.ητιχόν πνεύμα των Νεωτε- ρων, εΐναι και ή προ χρόνύν οβ * πολλών (φευ- ρείεΐαα ΛIΘ ,Ο Γ Ρ Α Φ Ι'Α > ίιδοζ ρ τυπογρα.