— ( 362 ) — Βατίλίίοι, οί <$ιο\όγοι Τρηγρριοι και Χρυσάςομοι 'ΐωάνναι γίνονται κοινοί εις οΧους Τους Ηκκλησιαςικ,οΰί τους δίδασκα· Χους και ποιμένας των λογικών του Χριςου ττρο€ατων' κα! νιοι ν-* σπουάασωσι ςεΧΧανται, διά να-ο .μϊλιίσωτι τους μεγά λης α;ΓρΓλίίϋς ίχιντας δυςυχεϊς ημών αδελφούς- Αλλα τά τοιαύτα γίνονται οτιυυ υπαγορεύει τήν εκτελεσίν των ν\ αγα· •πη χ,οί'ι ν\ ομονοια , αύτα τά δυο αγαία , τα οποία, ο — ωτηρ ήμών'ίησοΰί Χρι^'.;, ταυ οποίου λεγομεία οπαδοί, εις #5- σαν σχεδόν σελίδα του ίεροϋ Ευαγγελίου συςήνει. Εϊίε η φωνή αυτής της 3είας αληίείχς να είτακουσΐ^, και να ΤεΧι- αφόρητη! ε'ιΊε Τα ετερογενή μΐλη των εδω Κοινοτήτων να πληροφορηθώ τι τεΧευταιον , οτι ή μαζίί της αμαίείας μαςι- ζει κοινώς ολους και τους κάμνει ύ'υςυχεΤς! "ΟΧοι οί άν$;+πτοι οποιουδήποτε γενου; έχουν χρείχν παιδείας κατά το μΐλλιν χα! ήττον, και δεν υπάρχει εις τον κοτμον γένος, το οποίον (μπορεί να. ευτυχηση χ&ρϊς τιαιδείαν· Τά οσα εΰ^ομα,ι· φ' χ ε μου, να γίνωσιν , αν γενωσι τωοντι Χ. και οτι 3ε\ουν γ ε.'.ν σχεδόν δεν αμφιβάλλω), δεν 3ε\ω σι γρα^ειν, αλλά 3?\χ νετάζειν και ελ&ιΐν μόνος δια νά <τέ τχ ε'ίπω δια ζω τη; φχ· νης, νά σι εκφράσω τα αισθήματα Της ^υχηςμου και να γε νώ με ν αμφότεροι κήρυκες των αρετών χ,α! γενναίων κατορίχ" ψιτων των Κοινοτήτων τη; Ηιε'ννης εις Τους δυς^χεΊς ημων ομογενείς, ομοβϊη τκους και φίλους· Τοιαύτα επρό.Τ'χινες χρι ΚοΧΧοΰ ν ακούσης γιιομενα εις την Βιίνναν, και ττολυ π;· ρισσότερον όταν εμαϋες τά των ,\ι€ονρνων '^αλλ άν εως τώρΐ δεν έγειναν, αιτία αλλκι της αργητας δεν είναι κα^ οτι μεΧε- τώσιν 'ίσως ζϊτως;) οι καλίί ΒιενναΤοι να καμωσι μεγαλύ τερα καΐ ςερεωτερα. Πως σ* φαίνεται το φρόνημα τούτο ; Κ^- χιυ μονον να γενωσιν, οσα είναι να γενωτι , τχχύτερον. Η κληγή^μας πλησιαζει νά γχγγραινωθή κα! νά εττιφέρη 3άνί- τ:ν ' είναι χρεία. ΧοιΚον ταχείας κα'ι οζείχς 3ερχ·αείας· Γνωρίζω, φίΧεμου, ότι ΰ·π?ρέ€ην τους όρους της έπι.ςολί',ϊ κχι Καρετραττην ΚοΧΰ του -πρώτου μου σκοπού , οςΤις ητον Κ φχν/ρχπς τών εις τα έδώ 'Ηλλ^^ιυον σχοΧεΊον γενόμενων ΐζετάσεων α'λλα μη δια τούτο μ! κατηγορήσει; ως φΧναρί» η λχ Ι άλλο π χειρότερον , μήτε αηδίασες είς την άνάγνχσιν Τ/.,ς εττιςοΧης μου , διότι μήτε εγώ αηδίασα ττοτι ιίς τνν ανι- γνωσιν των μακρών έπιςαΧών σου. Μ*! σε κακοφανη αν'ίο*ί και διά του Λογίου ΙΙρμοΰ κοινοτίοιουμενην ενιςοΧήν » τ>ί^ όττο'ιαν ιδίως ττρΖς σε εγρα^χ' τοϋτο δεν ηϋεΧα κάμει ν αν ρι φι\οιΐί.ου και ^μίΧοιτου κύριοι Δ. Κ. και Φ· \'·, ο! οποίοι Τ Ρ ανέγνωταν τιρτ του να σε ς·ίΧω , δεν μ ινχρακίνονν ι.!; τοϋτο , κα! μα\ιςχ εν ώ επρεπεν αναγκαίωζ ν αναφεΜ τι ο Λ. Ρ,'. κα) π ε ίί ι των εξετάσεων του έδω σχολείου ωζ ανΛ· (μ-'ίίι κίι νερι των εξετάσεων των σχοΧείύΐν τηζ μητροί Ελ· λχαβί· Υγίαινε και γράφε! ι Ο φίλος σου Ε .—Π.-"