αμφίβολος σημασία τών λέξεων γραφή και γραμ μή , αϊ όκοΐαι ήμποροΰσι να σημαίνωσιν επίσης γραμμην, εικόνα γραφής και ζωγραφίαν, ΰπάρ- γΐ ι τό αίτιον τΫς διπλγς τούτης μεταφρά σεως· Η' διαίρεσις, την οποίαν ό εκδότης εχαμεν εις εννέα βιβλία, έτι δέ ν' καταχώρισις έκάςου τεμαχίου ί. ? ς το·λο η ίκίΐκο το ββλίον, δΐν =- γ.νε κατά τα χειρόγραφα, αλλα μενον έξ ίί/.α- σίας % χαΐ όμως, δ> : ν ημπορεί τις ν' άρνηθη, ό τι ά εχ,ύυ 'τν .ς ό:ίταζ€ τα ~εο;σσότερα ταύτα τί- μάχια κατα τάξιν χρονολογιχην, συχνότατα βέ βαιον χαΐ πάντοτε παραδεχ την. 'Αλλ' οπεο μόλις Ϋμπορω να ίννοησω, υπάρχει τούτο' διατί ά~ί- φασισε ΐια ηκωση μι ιεφαλικα γρ&μματα ταύ τα τα τεμάχια, μεταγραφέντα από δυο χειρό- γραία τοί 10. χαΐ Ιί'. αιώνος γιγραμμένα μέ μικρά- Η' δια κεφαλαίων 'έκδοσις διευκολύνει μϊν τον χόπον τοί ίχδοτοϋ κατά την διόρθωσιν του κειμέ νου ω; προς την προσωδίαν, ίμως ημπορεί να συγχίση τους -Αναγνώςας, οσοι δϊν 'έχουσιν 'έξιν εις ττν ανάγνωσιν των κειμίνων. Τ α πλέον αρχαιότερα σνμ$ε&ηχότα ταύτης της ίςορΐας άνΫκουσαι εις το οπό κτίσεως 'Ρώ- μης 315 έτο$ , το δε νςατον ίίς το 486. Αί ιιίκσι των Ρωμαίων κατά τών Ονίεντανών και Οι ολοίίοχω*, η άλωσις τ·/ ( ϊ 'Ρώμης ύττό τών Κελτών, τα. ανδραγαθήματα τον Καμίλλου, το έργον του Κο άρτιου ύπερ της πατρίδος, οϊ πό λεμοι της δημοκρατίας εις την μεγόλην Ελλά δα χαΐ ϊ\αμπανι'αν , ίτ« 0£ τών Σαμνιτων' τέ λος δε, αί διάφοροι χαΐ αί μαχαι τών 'Ρωμοΐ- (ύυ μίτα τοί Ιΐύόρον, είναι η ύλη αύτης. Η' ά- χοχάλϋφίί τ οίκω» τ α» τεμαχίων υπό το'ι κυρίου Μαίου δϊν επλούτισι μεν τή» 'Ρωαβ&η» ΐςορίαν μι νέα πραγματα τ-,5- "(φοβίας , ομ 'ύς ευρίσκον ται Ιν αυ 1.045 ρερχα περιςατικα 'άγνω-α και ό. ρζΰμός ΐποαβαοδώι ειδήσεων, οίαν πιρ.γρβφαί ΐβγ γιωγραφικα!, ηθικοί σχ'φ ίις, λόγο ι ν'γραδεΐς } έν οϊς διαπρψίι μάλιςα του Φα&ριχίου πρόϊ το» Τίϋρρον η άπάντηνις , τ ν; ς όποιας μόνον το πρώ τον μέρος διέσωσαν νμιν τά ίχδοΐέντα παρα Φουλ» €ίν'Μ Ουασίυοη τεμάχια (:"0ί β:£λ. ιη. χ,εφ. 1·^ χαί κατωτέρω). Οί σοφοί, 'οσοι έ^ασγολουνται περί ττν σπουδών ττς αρχαιολογίας, ημποροΰσΐ να ΐύγελνβωσι τι από τουτωκ' όσοι δε άγαπώσι τάς περιγραφής των ηθων και εθίμων, δελουαιν αναγνώαη μετα χαρας μίαν αυγχοισιν τνς ε λευθερίας της χατ' ιδίαν ζωης των Ελλήνων χαί Ρωμαίων, η οποία ευρίσκεται ίν τη Κ. βι§λω χεφ. β και γ', χαΐ την οποίαν ηθελιν είπγ τις ω'ϊ σχεδιασθεΐσαν από τον κάλαμον του Πλου τάρχου. Ο' «υ Ώ,ίζη προγέσσωρ Κ ι α μ π η ς εξέδω- κεν αΰτόσ'. διατρι$ην τινα *), ιν τη οποία δεν αρνείται μίν $τι τούτο τό ανέκδοτου μέρος των ϊςοριων Διονυσίου του *Αλικαρναασέΐύς ημπορεί να συντίθεται από τεμάχια αποσπιαθ-ντα (κ τοΰ μεγάλου συγγράμματος, όμως συνέλα$εν αλληι) ειόέαν, την οποίαν αγωνίζεται μαλιςα να χατα· ςτση πιθανήν. Δοξάζει πρώτον μεν, ότι η π£- ρί γς ο λό)Ό5 έπιτυμη, ΐαν ΰπάρχη τοιαύτη Τ οεν υπάρχει σύγγραμμα Διονυσίου τοϊ 'Α λικαρ- νασσίΐύς' δεύτερον δι, ότι δεν υπάρχει πιθανόν, ότι ούτος ό συγγραφεύς εσύνθεσέποτε επιτομην των ϊςοριωντου, και τρίτον τίω;, ότι αϊ μαζ- τυρίαι του Φωτίου και Στέφανου του Βυζαντίου, τάς οποίας άναφερουαι προς σποδε^ζιν του εναν τίου, παρίχουσ-ν σψορμην πολλών αποριών χαΐ άμψι&ολιων. Ο' κύριος Κ ιάμπη ς αποδεικνύει,, καθώς νομίζει, τνν ποώτηντου πρότασιν δ.αση~ μ£:ώπί'Μ κριτικών εις λέξεις ταιάς και ^ράιίις *) Λπό-πααμα. τώρ *αρατ^ι>ήαιω» «ϊ την !«Τ τομ^» Λονυδίον τον '^ίΚιχαρνασίως, άναγνωαΒιι- οώ* «V Φλωρεντία έ»ό ^φ. Χιάμχρ, ] ί χ6, 4ο*-