102 λος πάντων συνιςάμενος εις διεσπαρμένα χαΐ χα- ταμιρισμένα μέρη οιος ο Άππιανός, άπί&αλον πο λύ μέρος οι/τίβ»· ταύτψ όμως την χαλίκ&τάτφ χαΐ μεγίςην ζημίαν άνεπλήοωσέ πως η τυ'χη ω; Ιπίτβπολΰ , διασώσασα παρ αλλω τινι συγγράψει σωον το διαλαμξάνον+.ερΐ του μη σωζομένοιι παρ αλλω συγγραρεΐ μέρος. Τοίουτω τρόπω, ο Πο- λί&ιος, όςις άρχεται την ίςορίαν του άπο τοά πρώτου Λι&υκοΰ πολέμου, άνατάηροΐπως το (λ- λεΐπον παρ α Λι6'ίω άπο τοΰ ις'. κον βιβλίου μέ χρι του Κ', ο δέ Δι'ων μ$τα του 'Αππιανου τας τελευταίας δεκαδας τον Λ,ι&'ου' τέλος ο ε, ο ΛίΘιος αυτός αναπληροΐ σρρηδον δια ης πρώτης του δε- χάδος βιίλία τίνα εκ τών μη σωζομίνων Διονυ σίου τυΰ 'Αλιχαονασσέω;' άλλ' εκείνο της ϊςορίας τό μέρος , το όποιοι» ίμπίριίλαόϊν ο Αι οίος απο τοΰ ι Α. μέχρι του ις'. βιβλίου, απολεσθέντων τούτων, $ιιι άνεπλήρωσεν^ όσον Ιξεΰρω, χά νεΐς αρχαίος σνγγραψεΰς, επειδή κα-ί οί ολίγον ανω τέρα μνημονευθέντες ίςοριογράψοι ελλείπουαι χβίά τούτο το μέρος ((Ιββίΐίυιιηι) * ο δε Φλώρος και 'ΐουςΐνος άναψέρουσι περί των πραγμάτων ΰ.ιηηομώ- τΐρον ·'ή ο,Τ! πρέπει εις πληρεςίραν ΐςορίαν' τέλος δέ , ό Πατί'ρχουλος χαΐ Διόδωρος ο Σικελιώτης, παριχτός οτι είναι χολο&οί, ό τελίνχαΐος ίκδο- τος ε'ς το ΐςορεϊν τα πράγματα των Ελλήνων μό λις επίφαΰει τα των "Ρωμαίων, βλλ' ούτε τα ολο- χληοα τούτου β:6'λία φθόνουσιν ίπεχίαια τ/ς 109. Ο'λυμπιάδος. 'Αλλα ποίου ε*: τούτων ων έχάσαμεν 'συγγρα- γέων της 'Ρω^βί'χής Ιςορίας ήθελες προτιμναΐι προ πάντων· 'λναμψ!$ολως, ε αν υπεραγαπάς την ά- <ρ9ονίαν και ενφράδειαν τνς Αατινιχ.·/·,ς γλώσσης , θί'λεις ζητηυίίς το,ν Αί'ΐον' άλλ' ε αν επιθυμείς ίςορι/.οΰ την έπιμέλααν,, πίςι», πολνμι5ειαν, αφ θονία* χαΐ παντός ϊΐδους Ιξαψΐτότητα (ρΓ»β»ί3θ- (ϊ3ππ) , Βέλεις προτιμήσει Διοννσιον τον 'Αλιχαρ- ναασέα· Καΐ τιρόντι, ό Διονύσιος, είτε θεώρη σης τίν τόπον και τον χρόνοι» χαθ' ον "έγραφε το σύγγραμμα του, είτε τα πάμπολλα του Χατα τη» αυγγρψγηρ τ%ς ΐςοΙχ'φς μέαα, πρίπίι να πρατιμκ* τ αι παρα παντας τ ους συγγράφοντας τα" 'Ρωμαϊχα, έπΐ'Οη αυτός &ια ταΰτψ τψ αΐιίαν απτλθεν εις έ/.εί- νην την πάλιν, ινθα υπηρχεν ή χαθέδρα τγ·ς μοναρχίας ολ-ηζ της οικουμένης ίοδ' ον -/.αιρον ό Κ αΐσαρ Όχ- τα&ιανός, άψ' οί χατοόρθωσε μεγάλος νϊχας, χαΐ 'έλα&ε τίλος 6 πόλεμος χατα τοΰ 'Αντων:'ου, ό £ε 'Ιάνος εχλεΐαθη, εψερε τη» δόζαν των 'Ρ μ / λ αίων χαΐ την εΰ&αιμονίανίΐς'τον μέγιςονχολογώνα (Διον. αρ/αιολ. β£λ. α", χεψ. ζ'.) Πόσον 'άρα εμελε» αϋτω επί της άχμαζούσης εποχής τοΐ> Αΰγοΰςου νά υπερασπίζεται το υποχει'μενον τοΰ ίςοριχου, χαΐ να συγγράφονται αί 'Ρωμαϊκαΐ αρχαιότητες έλλη- νιςίΐ τό όποιον καλώς έννοιΖν ο Δ;ονΰσ:ος, ύιέ- τριφεν 2·4' χρόνους ίν'Ρώμη εζετόζων τας πηγας της ίςορίας του (αυτόθι) χαΐ μν <ρ ίιϋόμενος πόνο» χαΐ χόπου προς 'έρευναν τΫς αληθείας, επειίη χαΐ απειραρίθμους σχεδόν συγγράψεις, οσοι συνέγραφαν πρό αύτοΰ χατα τον ΐδιον αιώνα, αν χαΐ ασημό τερου χαΐ συνίομφτερον, ανιγνω μετ' έπι^ασίας α- χρας χαΐ μελέτης ζϊ'όε περί των παρα Διονυσίω άνα- ψΐρομίνίύν συγγραψέων 'Ελλη». Βι&λιοθ. Φα&ριχίου τόμ. 3'. σελ. 400—404 ε'-5· τ-ία), χαΐ μέ τοιΐς σοψόΐέρους τοΰ αιώνος του άνδρας συνανεςράγη μΐ- τά μεγΐςης ωφελείας. ΙχαΙ τη αλήθεια πχντΐ τω αναγινώσχοντ: γίνεται χαταγανές, οτι ό Διονύσιος ε$ανείσθη πανταχόθεν άψ Γ )6ν·ύς τάς εΐζνσεας προς το ξυγγραφαι τ-ήν ΐςορίαν τπυ, χαι ΐνηνγοληθη χα τα πόλλα εις εξιχνιάσεις χαΐ ΰπομνηματ: 7μους, επειδή πανταχού υπάρχει ποικίλος χαί πολυειδης, συνεθίζων να -διαταφηνίζη χαθ ΰπερ&λην τα λεγό μενα^ χαι τίλος εξακολουθεί τα πράγματα τοιούτο· τρόπως, ωςε ·$έν Εγκαταλείπει τ; των παρελθόντων. Ουδείς άλλος λοιπον, όσον ούτο^ (Ιιήνεσε τόσον λαμπρώς τα εξαίρετα ηθη τών αρχαίων 'Ρωμαίων, ουδείς άλλος ανέπτυξε τάς αίτιας τ'6σοόχβ)¥ πραγ-