*Οτϊ ι &χάτ »ί ιγίνετο ι!$ το Γαλλικό» χάτιύ καρλαμίντον σχέψις περί των ΐξάίνντης πβλί- *«/«? χώϊ ιών μέσ'Μ Ήρός απήιτϊΐβ» αιΐτω» , 5» ψ,ίλος αυτού ) ο χυριος Κοραιλλ ες, ί ιτίπλη· |ε σροίρά τοΰ; μινίςρους ι οτί ιχαμαΐ) μί τα; ζίνας δυνάμεις μυςιχ,ην συν^ηχην,,. δυνάμει τκΐ οποίας ,,ο( άυόρίίοι ςρατ;·2ται της Γαλλίας υ· ςίρτ'9ησπν εχείναν των εν τοις ξήιοΐί τοττοίξ «πο- ςβπχών Χ2! εισοδημάτων, τα όποια ε Αγόρασαν μί το αίμα των," χαί έζ%τΐι παρα τον μινίςρου των ί|ωτ Βριχων υποθέσεων να τω δωση την α- ναγχαίαν ίζτ,γησιν ταύτν,ί τΫς υποθέσεως, εν τού τοις επρόζαλε νά άποζημιωΟώσιν οί ΓαλΙιχοΐ ςρατΚύται μι χρήματα ίκ το'Τ δημοσίου θ-ησαν ρου. Ώρός ταύτα ιδού τί γράψει μία 'Αγγλιχη ίψημερίς, άναψερούσα το ανωτέρω άρθρο». » II- ρΐΐς δε'ν κατηγορούμε» μεν χατ' ούδϊνα τρόπον τούτο το τελευταίοι μέρος τον προβλήματος τον κυρίου &ο ρα έ λλε ς, ίΜίϊί η Γαλλί'* ο^α- τβί ι ακιβωξ Βελ-ή, να ίωση εις τούς,ςρατϋύ- τας της τον τελευταίοι* ό&ολόν α πβ το £ηβαυ· ρογυλάχιόν της, άγ' ου πρότερου- πληρώσ^ το χρ«35 τ·/,3 πρε5 του; ϋκηκόοκ; η τα; '§£θ:χ·/ί3ϊί? «ών ^ί'ι/ίών το'πων, ομάς όταν ό χυ'ριο$ Κ ο ρ- σ ί' λ λ ε 5 ομιλεί περί της άτιμου δήθεν εκείνης συνθήκης, δίο τ^ς όπαζ'ας οί διαρπάζοντες ςρατίω- ται ττς Γαλλίας ΰς8ρτί?ν)οα» τω» ίΙσοδηίΑάχων εχείναν , τα όποϊα διω'ρισεν άυτοΐς ο κύριος χαί αύθέντηςτων εις βασίλεια, τα όποια ι\σαν χατε· πλημμυρισμένα από τα ςρατευματα του χαιρον τινα , δεν εννοούμιν χαλά τί δίλει νά έιπη μί τούτους τους λόγους."Αρα ςοχάζεται απουδαίως, οτι οί Γερμανοί, 'ΐταλοί χτ. κτ. επρεπε να ήν&ι διά ποντός υποτελείς, δια νά πληοόνωσιχ ολο- χλ'/ιρα ταγματα Γάλλων, χαί οΰτω να ε'χωσι την ανά μ νησιν της διχαι οσύνης , με τ γ, υ οποίαν ίκο- λεμηθησαν οί τόποι των·, χαί τ ων καλοί» , με τα όποια χατίαω'ριυσεν αυτούς ο ΤαΧΧίχος ζοΐ '/ός ι Ό Βοναπάρτης ε'3ύνατο νά ίωση ταύ τα τ« ςραπωτίχά εισοδήματα τοσούτον μόνον καιρόν, εψ' 'άσον ημπόρίι νά τά αυνάζ -ή, ήγουν ■ •V °® 0! ' ψ ίιυι κύριος τον τόκου του γεννώντας αυτά } πλην μι το δίκαιον του κυρίου ίχάθη χαί τό οίχαιαν του υποτελούς , χαί τα ε'σοοήματα ίχεΐνα , τα όποια ο' χύριος Κορσίλλες θεωρίΐ τόσον έ'ιίοζα ίιά ττν Γ αλλίαν , όμως γ σαν τό σον ατιμα χαι ανυπόφορα ϋ:ά την λοιπην Εόρίϋ - πην , χαίω'ς απεκτήθη σαν, ούτως ε'χάθησαν μί την β ία ν τω» οττ λ ω ν. "Αρα όχι δυνάμει μυςιχης η άτιμου συνΒηχης έχασαν οί ςρατιωται τοΰ Βοναπάρτου ταύτα τά εισοδήματα και ύπο- ςατ'.χά , άλλα δυνάμει της πάλιντρόπ'ου τύχης τού πολέμου ,* χ«ί δοζάζομιν , ότι χάνίΐς, πλην ίσως τού χυρίον Κ ορσέλλις, θιλ«< αρνηθη τούτο, ότι ό νόμιμος χύριος ενός πράγματος έ χει τό δίκαιον τού νά προσπορίίηται ζάλιν με βίαν ίϊτι του ηρπάγη με βία ν." Αιαιρ-ήμίζεται, ότι ό ςρατηγός Σα $α ρης ελαξ'εν αδεία υ τον νά διατρίφη τρεϊς η τεσσά ρας ι'ΰδομόοας ϊν 'Αγγλία , χαί ότι χατοιχεΐ ίν ΐζοχη παρά τινι πραγματευτώ. Τι? 24· 'ίουν. εδίύχεν ό Περσιχός πρέσζυς ει)'·τή ο'λ-.'ο . του πολυτελές συμπόαιον, εν9α παρ- ευρέίηοαν - ό Γί:^:ψ - 'Ρεγίντης , ό πρί'^!·ψ Λεόπολδος χαί η δοαχισσα 'ΐ ο ρ κ χαί όλον τι διπλωματιχόν σώμα. Σ Ο Γ II Δ I Α. Στοχχολα, τη 22. Ίουν· 'Επείοη £λθι· οί ναυται εις 8οιιλευσιν τ·/>ς βασιλείας ελα&ον ■ Βίίρι πόί'-ύ^ προςαγην νά χινηΟωσι μι μεγάληη σποη- δήν εις τοιΐς διωρισμίνύυς λιμένας , τό Κοινόν ΰποπτεύεί διάφορα πράγματα, τιύν όποί'Μ ταλή- 6ίΐ η μν θίλ =£ <£ποδειχ9ΐ$ μίτ' ολίγον.