— ( 19 ) ~ 'ΐςορίας κα! αΰτης της ®ρησκείας, άλλα κα! ν) εκ των τ«· χ*ω«<, ϊ·)ίϊΐ Τκι/ βάσιν και τά$ ρίζαξ της αυξήσεως της είς ^Η" αρχαιότητα. ""Αλλ' νί υλπ εκείνη τΐί Φιλολογιαί διαιρείται αφ' ί'αυ· της «ίς τέσσαρα σώματα, όταν ςοχασόωμεν ότι , δίά να γνωρίσωμεν τήν αρχαιότητα, πρεπει να εξιτάσωμεν αυτ^ν <ϋί νροί τα'ζ γλωσσάς, τάς τύχας > τ ν,ν ιλ των έπιςημων κ α/ Τίχι/ων παιδεία* αυτής , ως» προκΰπτουσιν ως μερη Της Φιλολογίας επιςημαι των γλωσσών, των συγγραμμά των καϊ'τεχνουργημάτων της αρχαιότητος· — "Αι> εκίέσα)· μϊν /ίίως τα εις τα τέσσαρα ταύτα κεφαλαιώδη τμήματα της Φιλολογίας εμπεριεχόμενα μέρη, κατα το παράδειγμα ίου Ουολφίου , έχομεν υπέρ τα ς είκοσι έπιςήμας, ε!ς των ανοίων την πραγματείαν κα) καλλιεργειών ςηρίζιται η αϋ'- ζησις Της Φιλολογίας. Γενομένης της άρχης εκ των γλωσσων, ως Του πρωτίςου μέσου προς Την κατάλη-^ιν Της αρχαιότητος, προϋποθέτει « Φιλολογία εις την σειράν των αυτής μαθημάτων γενικά αξιώμα τα, κα) των δυω αρχαίων γλωσσων, την Φιλοσοφι·κήν Γραμαατικήν' κατόπιν αΰτης άκολουίεΐ νί Τ ρ χμ. ματ ι* κ η εκάςης γλώσσης, κα) ή περί Διαλέκτων χ,αι Προς- ωδίας αυτών διδασκαλία» — ν .ετ' αύτάς έρχεται ΰςερώ- τερον κατα σειράν η θεωρία της φιλολογικής ερμηνείας , η 'Ερμηνευτική, η οποία λαμβάνει τήν υληντης απ όλα. τα μέρη της Φιλολογίας, δια να μας όδηγήση είς Την κα- τάλη-^ιν των συγγραφέων, των οποίων τήν διδασκαλίαν εί ναι όλιγώτερον δύσκολου να έζετασητις η νά εξατκηση' έιότι προς τούτο απαιτείται κα) μία τεχνική τχεδον έξις κα) δεξιοτης εις τήν χρησιν κά' διάταζιν των βοηίημάτων , εις τήν ανάπι"υζιν των δυσκολιών κα) ιίς τήν έπιτυχίαν κα) ενρεσιν του Ικανού, προς συμ.€ι€ασμον των εν μερει περί- ςασεων κα) ειδήσεων, δια να προκύψω ή έννοια κα) ή έκ$ι- σις αυτής εκ της ασαφιίας, καί να παριςάνεται είς την ·ψ υ " χην του ακουοντος , καίώς έκ€ηκεν από τήν ψυχνίχ του συγ γραφέως. — Της Ερμηνευτικής τον ύ·±ηλάτερον κανονισμοί» χα) τήν ασφα'λε ιαν εύρίσκομιν είς την Κριτικήν, ητις διορίανουσα τα διεφίαρμινα, η άποχωρίζουσα τά ΰπο€ο\ι- μαΤα, προΰνοίιτιι ωσαύτως άλλα προηγούμενα μαίήματα, £ 2