— ( »22 ) — αςνων »[ί βρ/φί»» επιδημιοί άριτ«κτϊίρ»{ * και ίίν ί'χίΐ τάχα. δίκαιον να οργίζεται ΤοαΌν; Εις αυτό τούτο το βι^λίον ερχεται εις την σκηνην τοΰ 'Αχιλλεως, πίπτει εις τους ποίας αύτοΰ, και ζητεί το νε- κρόν τοϋ"Έκτο ρος σωμα' με ποσην δε εύγλχαττίαν όμιλεΐ; ίκεΐνον, ο,τι'ου ο Ίδιος διδάσκαλος τον δεν κάμπτει εις συμ- πά3ειαν, τούτον αύτος κ αϊ εις δάκρυα κινεΐ, και τον ν|οι? του ν άποδωση εις αυτόν πεί£ει· 'ΑΧΚ αίδιΐο 5ίους, Λ^ιΚιΐιαυτόν τ" βλ{>(βΌ» μιιΐ)θ·«μίΐιος σου ΤΛτρο'ς " εγω ί' £λ«ίΐι>οτο<ιος τις * V ♦ ι V V «τλ*;» £ οι ουτίο τις βιτί%3ον/ος βροτος άλλος, α υ ί (ίο ς ταιίοφοναιο ττοτι ςόμα χιΐρ όρεγισΖχ ι' ω; φατο · τ(2 ί' άρα τατρος 'ίμιρον «(> β - * 'γόοΙ9, * , ι * Χ \ » / ^ ί » ψαμ«ιιο{ ΐ α(ΐα %>ΐ("ζ αττασατο ΐ)χα γ«(ΐοΐίΤΛ * τω δ! μννίναμιναι ό μ/ιι "Εκτορος ανίροφόιιοιο , *λ«7' αδινά, ητροτάροι$ι ποιώ» ' Α^ϊλνια; ΐ'Κνσίιίς* αυτά( ' ΛχίΚΚ»υς χΧα7>ν ίαν ταηρ , άλλο τ« ί «ύτΓ ΠάτςοκΚον ' ταΐι ίί ςον«%ϊ) *ατβί ίκματ' όςχφΐι, δέν παρευρίσκεται δε εις κάμμίαν μ,α'χην " έπειδη πλέον·, ΰπερε^αρείτο άπο το γήρας, και παντάπασιν ε'ιχεν εξα σθενήσει· 'Ο ίε Φοίνιξ φαίνεται κα2 αυτός εΰσε€ης, ενάρετο$, χ,αί εύγλωττος' ο Ίδιας ομολογεί προς τον Αχιλλέα, κα,τα. την %ρισ€είαν, ότι ο' Πιιλίυί τόν εκλεξεν αυτο£ σύμβου λο ν κ,αί διδάσκαλον της αρετής και ιύγλωττίας- . . . βοι ίι μ «τίμτ» γ»0αιν («-τολαηχ /7»(λίΐ/ς, ίματίτί, οτ« <τ' «« Φ3<»ις 'Αγαμξ'μαόνι νίμττ ΐΊιτίον, οΐι*« ιι'ίο τ' ομοίου τολϊμοίο, ϋ'ί' αγοριών , ίι/α τ' ανδςις άρίτριτίες τιΧιίουίΐ * κνιχά μι ιτροίν,χ) ίιΐχσχ,ιμιναι τά ί» ιταντα , μυ3«ιι τ» (5»ιτ*^ ?μ·»βι, -τρ^χ-τηρά η ϊςγηι>, οΤ« £ϊ άλη3εύει, μάρτυς ή ομιλία του νι ΐΓ/)θξ Τον 'ΑχιΧΧέα,' ούτος δχι μόνον αποβάλλει το περι δ ι αλλαγής πρόβλημα, «λλά και αποφασίζει ν άποπλενση Την δευτεραν ημ'εραν «ϊί τιιν Φ3ίαν. πως λοιπόν ήτον δυνατόν εις τόν Φοίνικα να τον παρακαλέση ευ$ΰς αμέσως κα.1 αυτός περί τβυ προκεί μενου' ό$εν τ» κάμνει·, πρώτον προσποίετιιι, ότι ,καΛ αύ· τός συγκατανεύει εις τον σκοπόν τοϋ Αχιλλίως.