_ ς 659 ) — ΠΡΟΚΗΡΤδίΣ. ΕΤναι γνωςον, μοι φαίνεται, προς νους ομ,ιγινέΐς , οτί καταγίνομαι προ ποΧΧοΰ σχεόόν οπως ό ν ν α μ α ι εις ο<τ& νομίζω συντεΧουνΤα εις την κ'φεΧειαν του γένους , σννεισφε- ρω ν κα\ εγώ Το κατά δ υ ν α μ ι ν, και επώύμων προ ηιαν- των των εφετών τκ!ι/ βεΧτίωσιν αύτον, μεΧος του οΧου ων $ και Της κοινές τύχης αΰτου μετέχων επειδή μεΧοςάνεν ολ ου δεν σώζεται, εκεΤΆεν συναρτώμενον' ούτε οΧον άνευ μέρων συρίςαται ίξ εκείνων συγκροτουμενον' ο6εν το οΧοι> προς τα. με ρ η , και τά' μ ε ρ η προς το οΧον 'έχουσιν αμοι* €αίαν Την συςασιρ και άναφβραν. Δια τοΰτο πρεπει να συνερ- γωσι τά με ρ·/, εις νιατηρησίν του οΧου , λ, το ολον εις συ ν- αφειαν των -μέρων, αίς εφη κα\ εκείνος ο Ρωμαίος, οΤε έςασίασε το πΧη()ος κρος την σύγκΧητον. 'Εν τούτοις ομως ποΧΧο) φιλοκαλοι και ειδήμονες ομογενείς δεν ί'ιτκυσαν 'παρακ ινουντες μι πο\\αχό(ιεν ^ ν α εκδαχτω εις Το γένος καϊ 'Εφημερίδα. περιοδική ν , γνωρίζοντες κ αϊ Την ιζ αυτής δραςηριον ωφιΧειαν· "Ε€\ιψον μεν και έκρινον κ,αΐ ίγΐο το πραγμα τοιούτον , ως και -πας Τις ειδήμων των τοιού των ■ άλλ' είχον ποΧύτδ βάρος τότε. Ν ο ν ού ν ε\α<μρω(ΐεις ονάχτουν > εδέ,χύην προ^ύμως Την ί'κδοσιν κα>Τα Την άεϊ επικρατοΰ/ταν παρακίνησιν Τ&ν ομογεν»ν. "Ο^εν ι ζήτησα την αδειαν παφά Της ενΤαΰϋα ΰψηΧης διοικήσεως , ήτις υπερασπιζόμενη προίΰμως τάς μαδήσεις, και προνοου* ία. χ,άι ,αναζωπυρουσα. ενεργώς τά εκεΤ6εν προς την βεΧτίω· σιν των ανθρώπων εις κάνη ν ευδαια-ονίαν πηγάζοντα, μεσα , συγκατένευσεν ΐΧεω όμματι, και μο\ 'έδωκεν ασμένως το τρονόμιον. Τνωρίζομεν χ,αί βΧέπομεν πάντες, ποσον ύΙφεΧ.-ί- τα ι χ,αι παρηγορείται και το ημέτερον γένος εκ ταύτης Της προνοίας και ητροςασίας Της σοφωταΤης και γΧν&υΤχΤης διοι κήσεως του φιΧομουσοτάτου καϊ φιΧανύρωποτάτου μοναρχοι> 'της'Αανςρίαζ. ^ "Γ ο υ §Γ » ν ούν οοτμ γ εν ο μΐ ν ω ω ν ο μάσ6 η η *Ε φ η μ ε ρ \ ς Κ α Χ λ ι ο πη· "β δ ε νΧη 3ίΧιι. είναι φιλολογι- κη- οιον, ειδήσεις των νέων βι€Χίων 'ΕΧΧηνικων καϊ αλλο* γΧωσσων ίίς ^φεΧιιαν Του γένους, κ α) ιύκοΧίαν της προς