— ( 428 ) — ρίτιιονται περί αυτών 'ίχνη αναμφισβήτητα, καίώς ο ΒβοΙι- ιτιβηη το δείχνει με δυνατόυς Χόγους ' επιιτα καϊ αν τωόν- τι είς την Σιδωνα αί τέχναι ήτον πιρισσοτερον προχωρημε- ναι, παρά οσον Ημπορεί τινας να το πιςιΰση αν ο σα πα· ρέργως αναφέρει μονον ο Πλίνιος , να\ιν είν εναντίον καύι πιίανότητος, οτι είς τον καιρόν του Αρχιμήδους, ο όποιος ητον. ποΧΰ ι(α\αιότερο(, ήτον φύασμέναι είς τοιούτον βαΐ- μον τεΧειοτητος, οποίον απαιτ ουσαν τοσον ακρι€η όργανα. ΙΜί κάβε Χογον Χοιπον ημπορεΊ τινάς να δεχίζ ως βεέαιον, Οτι οί καίρέπται, τους οποίους έμεταχειρίσ}η αύτος ο Μη χανικός ι!ς τα κατασκευάσματά του δεν ήτον υάλινοι, αλλ εσννίςαντο από ιν οποιονδήποτε μεταΧΧον. (τα Χοιπά είς το άκόλονίον τετράδιον). φιλολογία. ο' εν ΤΤίσαις ιΧΧόγιμος τής 'Ε \λ»!ΐΊκν ?ς γΧαισσης καϊ Φιλολογίας διδάσκάλος Σε€αςιανός ό Κιαμπης προ μικρού έξέδωκεν ακρόασίν τινα εισαγωγική* είς τα μαόηματα του ι%ι6 περ ι Της 'ΐταλικίίί γλώσσης, ως γενομένη ς εν χρησιι και το παΧαι, μάΧιςα δι από τόν πέμπτον αίαινα· Όβ ιυο ίΐη^οβο Ιΐ&Ιίοαο , βηΐίοπϊ & ίαβπιΐο φΐίηίο. Κ. δ. βοιοββϊί. —■ ΡΪ8. 1817· { ίς 4ον. β"ΐλ. 43· "Ολοι οί πεπαιδευμένοι φρονούν ότι τό πάλαι εις Τν,ν 'ΐταλίαν δεν ώμιΧε'ΐτο ουτε η σημερινή γΧοϊσσα* οΰτε μί* χα! ή αυτήί αΧΧά διάφοροι, συγγενείς 5μως^ και τους αυ· Τους αρχικούς χαρακτήρας ίχουσα,ι' διό και ή γν&μη των κριτικωτίρων Γραμματικών έχρηματισεν ότι, επειδή ιτολλα Ιταλικα' είνη ίςοροΰνται "Ελληνικά! αποικίαι διαφόρων Ελ ληνικών είναν, αναγκαίως κα! αί κατα είνος ΧαΧονμίναι γΧωσσαι, διάλεκτοι της αυ'της 'ΕΧΧηνικης γλώσσης £<αφο- ρως παραμορφωμέναι ήσαν· 'Αφ' ου δΐ οί ΐωμαίοι ί'νωίί"" τις με τό Λα τινικόν γένος, υπέταξαν τήν Ιταλίαν ολην, κατήργησαν μέντας άλλα;, εζερέωσ&ν δι τήν Ιδίαν των γΧωσσαν' αλλα' χρόνου προίοντος διαφίαριΈσα, κα) αυτη > διαφόρως κατά τόπους μετεσχηματίσίη ΐίς τήν νΰυ κοινώς καλούμενη* Ιταλικών, τόπο* διά,ψορον '—κ α) αυτή μΐν ί'*