- ( »9 ) - Α μ <ρ (ονος' πΧην κατόπιν έδοκίμασε κάι «βυΤιί] Τ ν/ Ταχψ της βράκας· και κβίωί ταυτ^$ ο! κάτοικο% 'ί^εινο γνάθοι μονον εις ποΧεμικην αγριότητα, οΰτω κ,Λι ο{ ιοιλτο Ι εις φυσικην απΧότ-ητα και τραχύτητα* οί'" *λ/ -* Πίνδαρος, Β οιωτο^ το γένος, καυχάται εις μ,αιτου ^6ην, ότι δια τϊίζ δοζιΐ{ των ποιημάτων τ ου εξάλειψε την άτιμον παροι- μίαν την περ) τίίΐ αφοία® των συμποΧιτων του- "θ,π δι ό αετός προς τον κορυδαΧόν, τοΰτο εΊναί κάι το ττ νεύμα του 'Ομηρου "Προς το τον 'ϋσιόδου' έκεΊνο; άδει ιτ'Λέμους > μάχας, κάι τα$ υ\ΗΧοταταζ ενί/^ιαξ του «V- ίι)4>·»ίι/ου νοος' οΰτοξ αίϊ< τ^'ι» γεωργικών, τούς πρακτικούς αΰτης κανόνας·, κάι τά κατά τον κοινόν βίβν' 'λπό τα εις όι ι'ιμα άυτοΰ σωζόμενα συγγράμματα μόνον Το ,,"Ρ. ρ γ α. κάι 'Ημέραι' 1 ενομίζετο γνήσιον από τους Ιδίους Βοιωτούς, κατά την μαρτυρίαν του Παυσανίου (*) " αυτό είναι παόί τούτοις κατ εξοχήν το ποίημα, εις το όπο'ΐον 3εμεΧιοΰΐαι οΧν) ν) υτταλκιφις του ανδρός, και τό όποιον θαυμάζουν τό σον οι παΧαιοί "ΕΧΧηνες κάι 'Ρωμαΐοι· Μ»ΐ ο ν δε τοΰτο τό ποίημα εν άπό τά θαυμάσια τό σον εις την ευρεσιν, όσον κάι εις την Χι'ζιν, μη&ε' δυνάμε- νον διά τοΰτο νά συναριίμηίη με τά άριςουργήματα των άΧΧων πα,Χαιων ποιητών, συγχωρηίήτω νά άναφερί^ ε'δω εν παρόδω, ως εν ποιηΤικδν μνημε"ΐον της αρχαιότητος' ϊοου' πως ο·υμ€ουΧευει τους ανδρας περί γάμου ό κοινός ού τος της α νίρωπότητος διδάσκαΧος. Ο*) 'Ωράΐος δε γυνάΐκα τεόν ποτι οίκον αγεσόαι, Μ η τι τριηκόντων ετε'ων μάλα πό\Χ άποΧείπων, Μ'/,τ' επιίεΐςμάΧαποΧΧα' γάμος δετοί ώριος ούτος' 'Η δέ γυνη τέτορ' η€ώη, πέμπτοι δε γαμοίτο ' Παρίενικην δε γαμεΐν, ωςκ' ηύεα κεδνά δίδαξες" Την δε μα'Χιςα γαμε7ν, ητις σέόεν εγγύ$ι ναίει' Πάντα μάΧ' άμφίς ίδων, μη γείτοσι χάρματα γήμης. Ου μεν γαρ Τι γυναικός ανηρ Χηιζετ αμεινον Της άγαίης' της <? αύτε κακής ου ρίγιον άΧΧο, ΑειπνοΧόχης ' ν,τ' άνδρα κάι 'ίφύιμονπερ ε όντα Εΰϊΐ άτερ δαΧοϋ, κάι «μα γήρα,ϊ £ηκεν. (*) Πανί. βιβ. ®'. (*») 'Βσί-Ι. "Ρ.(Ύ. **Ι 'Βμ, 695, Η 9