— ( 787 ) — τα,ς ' γ^ωςάς αρχάς, αί οπο'ΐαι ημπορούν νά μας οδηγήσουν είς τάς ζητουμ,ίνας εργασίας, και μόνον ίιά τούτου ή ίξ αυ~ των λυσις (η κατχσκενη) είναι η ο η αν οδεδειγμένη ι? ολοχλιΐ- ρως , ν) τουλαχιςον χλτλ μέρος ' εις την ττ^ωτ^κ περίπτωσιν ϋν είναι πλέον χρεία κάμμιας αλλ ν) ς αποδείξεως 1<5ϊ ομοίως Ε)βωβή» ά'Αη&Ι^ιβ Οέοπιβΐι.·ϊ<|ΐιβ, βΐ ά'Αηβ- 1/56 Α1β«1>ΓΪ<ΐϋβ ρβτί^1ΐϋΐ11ϊβΓ§. 127, *3ο, ι3ι, 132, ι 33 κτλ. Οί "Ελλκνίζ γεωμετραι ε(ιεώρουν ακόμη εις τήν λύαν των προβλημάτων, έκτης της αναλύσεως *.αί συνέσεως, ί'ν τρίτ'ν κα'ι έσχατον μέρος, ίι^λαοιί τοκ διορισμον· 6ί αΰ· του εξέταζαν τάς οιαφορους 'όυνατάς περιπτώσεις τον τ^<?λ»ί- ματος' αντή ή εργασία αναλογεί μέ την ανά χ. ρ ισιν (<1>ί· ενυίΐοη) των τύπων εις τήν εφαρμογν,ν της άλγέξρης εις τ*ν γεωμετρίαν, και είναι εν εΐέος αναλύσεως· (!ά\ εις το παράρ τημα των Στο ιχί ίων της γεωμετρίας τά σχόλια των προβλημάτων ΙΒ , ΙΓ , ΙΔ , ΙΕ, ΚΓ κ, τ. ΧΛ 'επειάη προσέτι η λυσις ενός προβλήματος εξήρτηται άπο την γνώσιν μερικών άρχων, και σνχνάκις άπο την κ*· τασκευήν πολλών άλλων προβλημάτων, καΰώς το εΐδαμεν εις τ ου τμήματος το παράδειγμα (σ"χ. 2), ίΤ ναι ψανερον, ότι εις εν ςοιχειωίες και τακτικον πόνημα πρεπιι πάντοτε νά προηγούν ται τον προβλήματος ολβ τα ίείομενα, τά εις την λυ'σιντου αναγκ'ίΐα · αλλ οταν οι γεωμετραι ηιίελαν άσχολη§η εις νέας και χ,ατά το μάλλον η ήττον υψΐ)λοΤίγ;α? ζητησεις, τοτε τά προβλήματα, όποΐί εμελλαν νά λύανυν, ημπορούσαν νά έξ- ΣΧΟ ΛΙΟΝ. Διί νά ββίαιβΟοϊίϋν χαλΧί'τίί», ότι το «ροΛ-ημι ί'λοβη, «*ολοκ3οίμ«» Τί» αντ·??οφον ίρο'μ. 0 » «?χιζο»·«5 *<]» κβτχβκίνη'»' 5 χ. ίβ«λο*τ«; λκκίν την ΑΚ ε>β5 ει; το' Κ ίχομιψ ΑΕ'· ΑΒ;; ΑΒ; ΛΛ' «'λλ* ΛΚ = ΑΔ Ι ΔΗ — ΑΖ + 2 ΙίΒ => ΑΖ ^ ΑΒ " Χκπό» ΑΖ ■{■ ΑΒ ; ΑΕ : ·. Λ Β : ΑΔ Α/. | ΑΒ ; ΑΒ:: ΛΒ ; αχ α 7. }· ΛΒ; ΖΒ Τ ΑΖ;; ΑΒ:,ΑΖ· •ίλλϊ 1) ίι»νο?α τω» ηγουμο'ικβ» ο?μϊ 7ΤΜς τη» ίιαο^α» τιΓ» ίΛομί'νιβ» *:»« , **9«ς ίίς ηγουμ»»βς «^·ΐς ίνα έπόμινη' λοβό» ΑΖ: ΖΒ : · ΛΒ; ΑΖ **.' 3Κφ4»«; *»·· ΑΖ:: ΑΖ: Λ*. Ε 6 β 2