— < 747 ) νας γνώσεις εις 200 περί πιυ μαύητάς. Την μέύοδον ταΰτην μεταχειρίζονται όλα τά ποΧίΤίσμ-ίνα ϊϋνη διά νά φωτίσωσι με ποΧΧά βλίγι^ν ίατταυκιν μεγα νΧηθος της αι/Ορωττότιιτοζ, ϊ'λ της κατωτέρας μαΧιςα τάζεις. Ταυτην άγα(>η τύχη ίί σεί σει ο άρχων "Αγάς Νικόλαος 'Ροσέο^ανος εις 'Ιασίου την νά τριο α του. Ταυτ^ν ίΐσάγουσιν άνδρες "Ελλι^ίς και φιλίλλ^- νίζ εί$ Την νίοσυςατον ' Ακαύημίαν τίς ετττανιίσου "Ελλ^νικ.»)} ■π'Λιτείας· Ύαυτήν, το Χιγω με βεβαιότητα., 5έ\ουν εΐσα- γαγειν εις οΧην την 'Ελλαία οΐ Τ(3θϋχοι<Τίς του γένους μας, των υποίων γνωρίζω καΧΧιςα τον έτταινετέν εις παίδευσιν της ΕΧλ^νιχ-ίς νίολαίας ζ^λον. Οί 3εμεΧιωτα) τοιούτων σχοΧείων, χα ι είσηγητα) τοιούτων με^οίων δόξης αλλιώς μεγαΧ^τίρας ιΧτίέα. δεν 3εΧουν αφησειν εις Τους μεΤαγενεςερουςτων ' εκεί νοι 3εΧουν περιορισύην εις την τιμήν του νά κρατούν τά κα- ραληφύε'ντα, και άναιτΧηρόνουν τα (ΧΧείνοντα και να καυ χώνται μεγαΧοφρονιος είςτούςαύανατουςτροΚατορας Των. 'ΐέ'οΰ, 3εΧουν Χέγειν με χαράν, τά ένδοξα διδασκαΧεΐα, τά όποια μας έσύςησαν ο' αθάνατος Πατριάρχης δείνα, βί άείμνηςοί Ηγεμόνες δείνα και δείνα" ο' περικΧεης μέγας Διερμηνευτές δεΐνα,, εκείνη ν! επαινετή κοινότης κτΧ. θεέ της σοφίας και Τνις εΐρηνης! χάρισαι όμονοιαν εις Τους φιΧομαύείς ομογενείς μου * και ημ»ίς εκαόσαμεν άπο νου νά είμεθα άμαίΐείς και δυσ τυχείς! Δια το Χαμπρόν Τοΰτο Της παιδείας οικοδόμημα, Του οποίου το σχήμα και είδος μας χαρίζουσιν αί σοφαΐ Των Ευ ρωπαϊκών α'χοΧιίαιν διαταγαϊ, μάς αΧΧείπ'ιι μέγα μέρος Της δια νά μη ε'ίκω όΧη, ήγουν τά διδακτικά βι€Χία, Ρ-ζεαοίιησαν αΧηβινά από τριάκοντα ηδη ενιαυτων αρκετά φι λοσοφικά κα) ίπιςημονικά συγγράμματα' αΧΧα ιεοΧΧά Τού των έχουν χρείαν επιδιορ^ώσεως · άν οΐ εκδόται μας δεν τά έκαμαν ένΤεΧη, δεν σφάΧΧουν αυτοί, επειδή οΰδ'οι σοφοί Τι-ις Ευρώπης δεν δύνανται χ ατά πρώτον νά εκδώσουν ΤεΧεια τα συγγράμματα Των, άΧΧά ιίς εκδοσιν δευτεραν καϊ τρίτην *αί ττοΧΧοςήν τά άπαρτίζουσιν εις το ΤεΧειότερον · 'έπειτα ποΧ- Χαι έπιςημαι, καίΐώς είναι μάλιςα α! Φυσικά), μεΤα-ζάΧΧον- **ι κα') εκαςην διά τάς νέας παρατηρήσεις κάϊ εύρεσεις · τί έσφαλαν οι ημεΤεροι, άν δέν νροήζευραν τάς μεΧΧουσα,ς εΰρέ- νί 'ί > Αλλ' η ίλλίίψις μας ε'ιναι μαΧΧον ιτταισύητοτέρα εις