_ ( 66* > — νέον 'εΤι οντα με ι\ο^έτησεν ή τ.ρώτη» μ επιτάττει σήμερον νά νικήσω τήν δικαιοτάτων μου δειΧίαν, εΧπίζουσα, ότι οι συνεΧ&όντες ενταΰύα 3εΧοασιν ύποδεχ^η εύμ^νώς άνδρα ΙΊί- ριηγ^τήν, χάριν της υΧης, την οποίαν -πραγματεύεται, ός Τις βοηίουμενος υ ν ο τύχης αγαύης, ανεγνώρισε ν ο πρώτος, και εξέτασε μετ' επιςασίας τ ας πεδιάδας, οπού εκείτο ή Ύρωάς. 'Αλλά συγχωρήσατε μοι, ώ άνδρες, νά σας προ ο-/{Χώ σω , οτι φιλολογική διατριβή , Της οποίας το υποκείμενων εί ναι σεμνού χ,αι σπουδαΐον, δεν αποδεικνύεται άκρι€ως, όταν ο συγγραφεύς αυτής, μεΧΧων νά όμιΧήση οΧιγωτάτην ωραν προς το κοινον» αναγκαζεται να σμικρυνη παντας τους τρό πους του πείίίειν, νάπεριτεμη τάς εκφράσεις του, και ν άφαι- ρίση τάς αναπτύξεις, λ ! όποΐαι εμεΧΧον νά επι&4αιοόσωσι Την ιδίαν αΰτοΰ γνωμην. 'ΕΧπίζω Χοιπόν , ότι αγωνιζόμενος τοιούτον άγωνα, δεν 3εΧω κριΰη αύςηρώς υπό Των ακροατών μου. ΤριςχίΧια 'έτη παρηΧ6ον ηδη, άφ' ού ό "Ομηρος Χατρεύε-· ται υπό πάντων των ε&νών' αλλά μετά τοσούτους αιώνας δύ ναται άρατις να προςύεσια νεαν τιμήν εις τον άβα '.νατον ςίφα νό ν του κορυφαίου των ποιητών, εκείνου του εξαισίου νοός, του οποίου τά άσματα είναι ή μόνη και άνεξάντΧητος πη γή , ητις διαιρεύεΐσα εις ποΧυαρίβμους ρύακας κατέςησε καρ- ποφόρον πάσαν τήν άνύρωπίνην διανοιαν, καϊ επιτάχυνε τήν εύνομίαν; "Οταν Τις μεΧετα καΧΧιωΤερον τά ποιήματα του 'Ομήρου εν μεσω τη£ πατρίδος αύτοΰ, και εις αυτά τά παραύαΧάσσια μέρη , τά οποία εκείνος κατέςησε τόσον περίφημα, τότε μά- Χιςα αποδεικνύεται εξ αυτών των ποιημάτων, ότι δικαίως εΐς οΧους τους αιώνας ε πόνεσαν αυτόν εις άκρον όλα τά έ'6νη * η μαΧΧον αύτος τοτε ο ίδιος ποιητής υπερασπίζεται την άρ- χαίαν δόξαν του όνοματοςτου εναντίον απάντων τ£ν νβωτε- ριςων, όσοι Τωρα εγείρονται κατ αύτοΰ, αρνούμενοι και αυ τήν την ύπαρξιν του ά&ανατουπατρός τήςποιήσεως. 'ΑΧΧ'Ίσως έ "Ομηρος είχε χρείαν ν άνακαΧΰ^η τις εις αυτόν νιους τρί* πους υπερασπίσεως εις τά "δια αύτοΰ κτήματα. Διότι δεν πο- Χεμείται πΧεον, καύώς εις τόν ιη. αιώνα από ανθρώπους τ ί να, ς εύφυΐαν μεν ουκ οΧίγην έχοντας, μικροπρέπειαν δε πΧου- τουνζας · ο'ίτινες ήγνοουν μεν φανερώςτήν γ\ώσσαν του « όιη - του, χσχύνοντο δε κρυφίως δια τήν άγιΌΐάντων' αλλ» τή*