-* ( 5:6 ) — νά άρνηση τις, οΤι ή σιχνν ανάΧη^ΐζ των τοιαυτρόπων αίσβη- μάτων , δεν σμικρύνει Την αυτών εντασιν. Τοϋτο 'έπρπιε νά μας διδάζη , ότι ο! νέοι Την ήΧικίαν, ο'ίτινες έχουν των πραγ μάτων οΧίγην πιΐραν, είναι επι^ρεπεςεροι εις το αγαϋοποιιΐν, πα§ ο,τι ο! προ€ε€ηκότες και συνεώισμένοι ιίς την 3εαν των, ποινών των · και τούτο ηύεΧεν ακοΧουύησα καϊ πραγμΛΤίκως, αν το ά·ζοτεΧεσμα Της εξεως επάνω,εις αυτήντήν παθητική» α'ίσΰησ ιν δεν άντεσηκόνετο άπο αλλ α , και μαΧις α από Την ιδίαν του επιβαοήυ προς την ένεργόν αρχήν της άγα6οπαίας. "Ένας παΧαιος ιατρός συμπάσχει όΧιγωΤερον κρος την όψιν του πάσχοντος, παβ Ζ,τι ίνας νέος αρχάριος' και όμ'ως ό πρώτος ε χει πΧειοτεραν εζιν, παρά τον δεύτερον εϊς το να βοηΟζί τους πάσχοντας · και ιί'δίλϊ βιάσει μεγάΧως την φυ'- σιν του, εάν ήρνεΐτο εις αυτούς την βοηβειαν την εις αυτόν α- ποκειμενην. Δεν ημπορεΐτις νά μη 3αυμασι/ι το κάλλος του μέρους τουτου του ήύικοΰ οργανισμού μας , το οποίον διορ- 6όνει διά της πείρας το πα$ αΰτου τούτου προζενούμενον ά.- ναπάφευκτον κακόν, και ισχυροποιεί την άρετήν διά των αυ τών μέσων, τά οπο'ία. δείχνουσιν, ο τι ϊπριπι μαΧΧον νά την βΧα^ουν. 'Εαν οι ςοχασμο) ούτοι είναι αΧηΰεΐς, δυνάμεθα νά συμ- περανωμεν , ότι ή άπόκτησις Των ενάρετων εζεων , δεν γίνε ται εις την ερημίαν και εις τον μονήρη βίον, α'λλα μάΧιςα. εις τον κοινωνικόν 4 και οτι ή συνηόης προσοχή , ητις δίδε· ται ε!ς Την παραςασιν των πΧαςων και κατά φα,ντασίαν δυς- τυχιων, οχι μόνον είναι άνεπιτηδεία, νά σχηματίσω τον χα- ρακτηρα, άΧΧά μαΧιςα πραγματικως επι€Χα€ής· Δεν ήμπορεΐτις νά άρνηση κατά αΧηύειαν , οτι η συχνή χρηιτις των παθητικών τούτων συνθεμάτων δεν σμικρύνει Το παύος, το οπο'ΐον αυτά σπευδουσι νά εγείρουν. "Ενας άνθρω πος, όςτις παραδίδεται συνήίως εις τοιούτον είδος αναγνώ σεως, δοκιμάζει καβ' εκάςην Τη άΧηΰεία μεγαΧητίραν Την εφεσιν' αλλά καί' εκαςην παρομοίως, οΧιγώτερον συνδιατί- ίϊΤαι. ΑυσκόΧως, νομίζω, ότι ηίεΧεν εύρεϋη εν πρόσωπο* τραγικόν, Το ΐποΐον επραζε ποΧνν χρόνον Την τέχνην του» καί είναι εξίσου ίϊκτικον του νά οίκειονοιηται εις τον αυτό* βαόμόν τάς το ύποκείμενον τίνος τραγωδίας άποτεΧούσαζ δυσ τυχίας. 'Αλλά τα» σανύεμάτων τούτων και ταραςάσεων Τ*