- ( 29 ) — Χβτα πβ'Λτβ» σϋνίλίϋσίί· Ό άκοπος αύτης έΐναι ι »<ί χάρη ίοώίοϋί χρημάτων προς ο&οίορι» «χ. χλψ·.<Ζν £ν Λίαίρα και ί/ί τβ π£ρ<ξ. (Ε<'ΐ τ»!» Άγγλίαν αϊ ί/.χλη'σίχι είναι τοιον ολίγα ω5 προ; το πλη9θ5 τοΐ λαοΰ, ως» οί το'ποί χαί αί βίίτο- δο: των ίχχλησίάν πληρόνονται, χαί $ιά τούτο πολλοί πτωχοί χαί άλλοί δί'ν νήιποροΰδί' νά 1κ- κλησίάζϋντα'.)· Σίρα εις τα λο«πα οι'τία, τα οποΐ'ζ ανεφερεν ο λο'ρδ Καςλερεαγ προς §ι»α·ολογίαν των ιϊποβχίθΐ'ντων 'ίΐς 'ΐσΐΐανίαν χρημάτων "ένιχα της καταλύσεως του εμπορίου μι σχλαϊους, υ πήρχε και τοίτο , οτι ο! "Ισπανοί προγματειι- ταί έπρό<τγιααν εις την ίιοίχηαίν των την ϋίνΐ-β- πλην ποσότητα τΐύν 4οο,οοολίτρ. Στ. } ίαν δεν άχυρύση το έμπόριον με του; σκλάβους. Ό χ«π.ϊ««05 Μ α { τ λ ο ν'δ ΐπαααποαίθη §η- μοσΐα $! εν άρθρον , το οποίον περιεΐχϊν ί'ρηιιε- ρί'ς τ'5 '£δ;ρι5ουρ)Όυ πίρϊ του Β ο ν α π α ρ τ ο υ , οτί οίιοί «ϋβ'σΜτο ί» τω ΰπό .την διοίκησίυ του χαραβίψ Βελλερορων όνομσζομένω. Ό χαπι τά* νις λ·^ϋ, οτί ο Βοναπάρτης δϊν έφερΟη τότε αιίϊαά:»;, και οτδ ηΚΒΐν εις το χαοα^ον, δίν 'ελαξίν ούτ 8 τας είς ςρατηγόν άνηχοιιαας τ:· μάς. Εις όλαϊ δί τας τιμά;, τάς όποιας έύ-ι- ξαν πρός αυτόν ω; πρώην μονάργην , ό. κύριος Μ α ι τ λ ά ν § δ;ν είχε τι μέρος , ουτε "έγινα/ν κατ* ουδβ'να τροπον έζαίτίνς του. Προς του'τοίί, ο Βοναπάρτη $ δεν ίγοβέρκϊί , ποτέ να ?ρο- νευσν; εαι,τον. Οί αν9ρωπθί'του (δείλννον ν.ίν, ΐύς επαινετό , τοιούτον τίνα σχοπόν , όμως, ό'τι τους η ρωτά ό χαπιτάνος , αν ο Β ο ν α β άρ τ η ς 6£πε τοίΟ'Λον ηνα λογον, άρνουντο και έλεγον } οτί ινομιζον ούτω μόνον , ε'πίίδη' κατ' ουδίκβ «ροτίον ζίν ν;9ελδ ν^ ι>·παγ·/\ ίΐς τ^ν όγι'αυ 'Ελί- ϊ'/^ν. Αλλ ου'τί Β·γζνταζετο βίοαια ποτ ι το> ουτο τι. Ταξίιδωται, -οί οποΐοί τϊδρϊ τ « μ ΰα παρίλδο'ντο; ρ;νό; «ρίοσα» £*5 Ά^λ/α^ α πό το άχρωτηριοϋ της χαΚτς Ιλπίδο; και ενρίν· κοντο ί*ς την α}». Έλί'νην ιτίρί τα τϊ'λη άίχιμ- έριου , δίτ^ο^ντα;, ό'τ£ ό Βοναπάρτη 5 «υ- ρΐσχϊτο τοτι πολλά αρρωςος. Τη 12. Φί?ρ. ίπαρργ·αιάβ9γι ί'ς τον Πρίγ- γιπα -'Ριγίντγ ; ν ίν πομπή ό δίβδοχος του Πσ/^- ^: τϊ ο ς "Εσσεν - Όμ3ουργ (τοΰ ότιοίου ό γάμος με την άβίγγιπίσααν Ε λ ί α ά Θ 6 τ άτιι^ααΐοΒη , κα- 5ώς βί&αιοΰσι) , είτα §£ ό Άμιριχανός πρίσ&υς, κυ'ρ;οϊ'Ρ οϋ*5) ό'ςί; ϊγχίίρισε τά μαρταρίΛα της πρ$σ£είας του γράμματα, μετά ταύτα §ε ό §ονς Σάν - Κάρολος, πρέσ$υς τη; 'ίσπανίας , χαί οί πρε'σίυς Αυςριας, Ρωσσι'ας ,Γαλλι'ας ,Προνα- σίας, Π αυαρι'ας, Τουρκίας χαί 'Ολλανδίας· Ε:ς τό παρλαμέντου £$\ή9η η%η ΰπ' οψ;ν χαί η συνίηχη μετα της Πορτονγβλλι'ας κερί χα- ταλΰσί'ύς τον εμπορίου μέ σχλά$ους. 'Ο βατι· λε>ός Ώ,ορτουγαλλιας ύπόσχεται εις δυο μΐ{νας νά εχδώση γενιχόν νόμον ποινής εναντίον των υ'π·/{- πο'ων τοο , οαοι εζαχολονΟησ'ύσι τό ρηθέν ίμπό- ριον. Τα τιΆεμιχα χαραοια αμφοτέρων των £- Θνων ημποροναι νά εξΐτάζ'ύσι τά εμποριχά πλοία του άλλο» νά κληροψορούνται αν β^ωσί αχλά- &οιις, χαί τότε νά παιδεύωντα ταΰτα από τά προς τούτο χριτηρια. Ή Αγγλία υπόσχεται α'ς τους Πορτουγαλλιχους ύπηχόονς, των όποιων τ ά χαράκια ΐχι>ριιύθησαν άπό τ £5 Ι.'ίουλ. 1814 άπό'Αγγλικά, άποζημίώοι», προς δΐ και 300,000 λίτρ. Στίρλ, προς αποζημίωσα των πρότερου κυριευδίντων. Εις την συνελευσιν του κατω παρλαμέντου τη 18. Φεορ. εγχείριοεν ο κύριος Β ο υ ρ ο ■' τ τ άναψοράυ των ε'γχατοίχίύν μιας επαρχίας παρα- πονοαμέν-ύν, οτι εις τό παρλαμέντον δ{'ν παοα- ςαίνεται το έθνος χατά τούς νόμους, αλλά δίο.'- κοΰσί μινίςροι αδύνατοι χαί χαμερπεΐς, και ίν .τω τέλει λεγόντων, ,,ότι άν τό παρλαμέντο»