— ( >56 ) — της νόδατόν τροχον της τύχης» με τον δάκΤυλόν Της τήν ςάίμην της μοίρας, μεταμορφόνει τα νάντα, χα.) άτίοκα· 6ιςα την δικαιοτι'ραν ίσοςαίμίαν < κα) άναΧογίαν' διά τού το κα1 όλα τά σιίμ€ο\α της Ν ιμέσεως μας ενθυμίζουν τ ας αιωνίους αληθείας αΚου μανίάνομεν ίίς το ςάδιαν της ζωής- (Παλλαδα ΑνύοΧ. έ· κεφ. κ^'. σίλ. 35ο. τόμ· γ'· 'έκδ· <1ο Βοδοΐι,) ο' φθόνος οίκτιρμον , κατά ϊΐίνδαρον, ες)ν άμείνων· θ! βασκαινόμενοι Χαμνρον εχουσι βίον' τους δι λ/αν ατυχείς οίκτείρομεν' αλλά Τις ε ι ην Μήτ' α γ αν ευδαίμων, μήτ ελεεινός εγώ. Η μεσάτης γαρ αριςον εκε} τα μεν ακρα τίέφυκε Κίνδυνους ένάγειν, έσχατα δε ΰ€ριν ϊ'χειν. Κα θ&ς λοικόν ο ευτυχής εκείνος Καρεκάλεσε τήν Ν>· μετιν να ρ « ψ»} σκοράδην είς τήν ζωήν του καραμικράς τ ίνας συμφοράς, δια. να μήν ήναι είς ΰπερ€ολήν ευτυχίας, και να γένη αλαζών, κα) αυθάδης εις τάς επιχειρήσεις του* ομοίως ακολουθεί χ,α) η μο"ίρα με τους αγαπητού ς Τ ης. Το Πικρον ίατρικόν , ονοΰ μας δίδει, μάλιςα είςτήν τρυφεράν ηλικίαν. ενδυναμώνει τήν ύγείαν του α'νδρο'ς' ο ακρατής ομως, όπου δεν βάζει μετρ ου, και τε'λος, μήτε είς τάς επιθυμίας του, μητε είς τήν εύτυχίαντου, εχει οκισθεν τήν Νέμεσιν, ή τις κλίνει τον αυχένα, του, ίσον αργότερα η κοινή , τόσον τραχύτερα, τόσον τρομεροίτερα. Εάν αγαττωμεν λοιττόν τήν Ιδίαν μας εύδαιμονίαν , ας εζιλεώσωμεν δια ναντός τήν θεάν, ηΤις μας τήν "Προσδιο ρίζει. Δε'ν είναι χρεία να τήν βλένωμεν εμνροσ3έν μας, διά νά μη μας κάμ*) ατόλμους, κα) γεμάτους φροντίδων τό σο- €αρόν Της βλέμμα, άλλα φθάνει μόνον νά αχολουί* τά ϊχνί μας. 'Ενίοτε δέ ας κυττάξωμεν ο-Κισθένμας, ας Καρατηρη- σωμεν τό μίτωτίάντης, και ας τήν καρακαλΐσωμεν νά μ» μακρυ'νη τήν συγγνώμην είς τά κταίσματά μας, μήτε να μας βαςαί τρυφερούς είς τήν νεανικήν μας ήλικίαν, διά να μ*ί μας κυρίευση τό πάθος Της υπεροψίας, Ν ϊ μΐ σε ω ς Ύμνος (α)· Ω' Νεμεσι! κλήζω σε, θεά βασίλεια μεγίςη, (α) '0/>φ(ΐ1: ΖμνΜ ξ, „λ. 258.