— ( 58 ) — Τι|ι/ πτωχήν μας ταυτην κ&τάςασιν γνωρίζ^υη κ&Χψ Τερα καρά. νίμας οί πεπαιδευμένοι Ευραιταϊβι' δια τοϋτο γε* λωσιν, οταν μας βλέπωσι μεγαλορβημονοΰνΤας κειϊ κομπα,ζην· τας διά. τ« «ί'α μας φορέματα, τα ο'ίγοΤλ εΐςημας μεν φάινον ται πορφνρά και χρυσουφι^ντα ι εις αυτούς δι πενιχρά §άκια ' διά τοΰτο κα) ό ανώνυμος τηρητης της Κιέωτείου προκηρυ'ξεως μας μιτάςολίζει νοςιμαιτατα με αυτάζμας τα 7<ϊΐίί ίάκια. διά της σι«ί>7ΤΤ<κ.£ί)? πχβ αυτοΰ συμπεριληφίείσης απαριθμή σεως των ϊίς την Κι€ωτόν κατά Τιΐ» ττ^οκ^υξ/»! 3αυμ*τίως έπισωριυίένΤων ^σβυ/Ηοι». Εβν ί€λεπεν ο κριτικός ούτος ο· λιγωτεραν μεγαλο^ημοσυ'νην είςΤην τροΛνίρυ^ιυ,ϊτΜζ ο'ντί τον σκωπ τικου έμεταχειρίζετο το £(ίακηκ&υ ιτρος £ιόρΙοα<πν α», ίρωπων, οχι αναξίων Ευρωπαϊκών ευεργεσιών" αλλά τόν ι- φχνη, ως φαίνεται, (διααίως) αφόρητος και ασυγχώρητος ν[ πτωχαλαζωνεία μας, δια τούτο εκρινε να μας πατί<τι& μί δραςηρίί,τερον ίατρικαν το σατυρικό» παρά το διδαύτικόν κα) ενταυτω να συμ€ουλευσ% του'ς "Αγγλους (παΧιν είρωνι- χως Ίσως προς ημίίς; νά προςμείνωσι Την Κιέωτόν μας πρι- χοΰ νά ικίώσωσι το ετοιμαζόμενον'Ελληνικόν λεζικόντων' ΐγοι όμως ταλμω νά σνμ€ουΧίυσω τοιίς φιλογινιΤς της 8»» Πιοτού ί'.ργατας καλύτερα. να. προςμιίνωσιν α ντο) τούς'Αγ* γλους , παρά νά ήναι τοσον πληροφορημένοι περί τις ΰνιρ* τερησεως κα\ εντελείας της Κιέβοτοΰτων, ύςτενά μην ίλπί Λ ζωτι μήτε λι'ξεως μιας όφελος από τοιίς πολυχρονίους χ#- πους των περιφημότερων 'ΕΧΧηνιςων της σοφής "Αγγλίας, "Οπως κα) αν εγινιν ή κρίσις του σοφοϋ κριτικού Εΰρατ· π α. ίου, εγώ ομάς τον ομολογώ πάντοτε χάριτος ότι εκα,ΤΛ" δεχ&η νά | Ιίψκ μίαν όμματίαν και εϊζ τχ πτωχά της πατρί' £ο< μας επιχειρήματα" διότι ι» κα&όλου κρίσις τον, κατώ μόνην Την πανταχόθεν προφαινομένην πιθανότητα Της άτε^ λιίκς τον «ροκηρυττομε'νον συμφωνούσα με την Ιδικην μου , με δίδει αφορμών νά αναλύσω εις το μιρικωτερον την περί ης β λογος προκη'ρυζιν, και νά βάλαβ προ οφίαλμάΐν των α&ώων %μογενων μου τάς οϋσιωδεςέρας των πολλών αντης ντό πιων , κατ α την ε μην κρίσιν, όχι Τψ αληΙεία' διάνα σατν ρήσω την Κι4ωτόν, η τους ΐργάτας αΰτης, αλλά μι κο6α> ραν κα) ειλικρινή καρδίαν νά φανερώσω την γνώμ,νν μου > ύ~ τι εινχι καιρός πλέον να παάσωμεν άπα το να ίϊΐδ&μ,ιν >Φ