4* ■ηυ αποτέλεσμα Το νομίζει' έρχεται οψχ νά περάσει εις κρείττονα, βίον; ευχαριςει τον Θεον διά την άπόφχσίν του , παραδίδει το πνευμν. του, % διδάσκει τούς ξένους με Το πα,ρύδειγ- •μά του πόσον ατάραχοι οί ΧριςιανοΙ άπούνησ- ΜνΰΊν. "Οχι Χοιπον να 3ρηνωμεν, αΧΧά νά μ»· καρίζωμεν "έπρεπε τους καλώς αποθνήσκοντας ίρ^οδόξους' όχι οτι εχάσα,μεν εις' τ^ν γ^ν , «λλ' οτι άπεκτήσαμεν εις τούς ουρανούς, δεο- μενον υπέρ ήμ£ν, φίλον , τ.ρεπει νά νομίζω- μεν τον τοιούτον. Αυτοί έιε-ττλίνσαν ηδη άσ"φα- \ως το ποΧυταραχον πεΧαγος του βίου " <τκο- πεΧους και ναυάγια δεν φοβούνται πΧεον' οί κίνδυνοι ούτοι φυλάσσονται δια. Τους ζώντας. Τους εναντίους Χοιπον άνεμους, τάς τρομεράς τρικυμίας, τους συσκοτασμούς του ούρανοΰ , Την σμικρότητα, τοΰ πΧοίου μας, την άπειρίαν του κυ€ερνήτου , Το α€ε€αιον του ττΧοΰ, Την πρόσκρουσιν Των άλλων -πλοίων ·, τον βυύισ- μον εις .Την ά'-βυσσον-, ταύτα. Κ ρε-κ ε ι νά, φο- Χαττώμεύα ημείς οί ζώντες' α.υτοΰ πρέπει νά ςρέ^ωμεν την προσοχήν μας , και νάάφήσω- μεν τους οια-ίαντας -ήδη κχι διασωδίντα.,-. Ου- $ ε μίαν χρείαν εχουσι πΧεον εκείνοι της εδικής μας υπερασπίσεως" ό προςάτης των οΧων, ό μέγας συνοχεύς Τοΰ παντός, αυτός είναι άμε σος υπερασπιςης των θανόντων , και των θα νόντων καύ' α οεί' αυτοί ημάς, κα\ οχ ι ημείς εκείνους πρετίει να. τάΧ&νϊζωμεν δια την κατα- ςασίν των' διότι δέν φϋονοΰσι και δέν φ9ο- νο υνται; ίιότι δεν συκοφχντοΰσι τους λΧΧους ασπΧαγχνως κα,ϊ δεν συκοφαντούνται, ακό μη ασπΧαγχνοτερα; διότι δέν Χ%ςεύουσι και δέν ΧηςεΰονΤαι; δεν άρττίζουσι και δεν αρ πάζονται ·, δεν άπατωσι καλ δεν άττατωνται; διό τι δεν κινδυνεύουσι πίσαν φγμην νά χά σουν διά τάς αμαρτίας Την χάριν τον θεοΰ, διά τοΰτο πρεπει νά τους τα,Χανίζωμεν; όχι, εάν σωφρονωμεν, φίλοι Χρι^ιχνοί' νά τούς μα.· κα ρίζωμεν δια τούτο , και οχι νά Τούς Ταλανι'- ζοιμεν πρεπιι' θανόντα Κακάριζε , σε διδίσ- κουσι τά 'ΕΧΧηνικά γράμματα" β ά·^ο6(ίνύν ϋεδικχίωτχι, φωνάζει το ιερόν Χογιον. Ο γ.νώρψ.ος, ο ψίλος, ο φν^ενης, £:<ιβ>· Χίτης, ό πατήρ, ό άδεΧφος, ό άν^ρωτΰζ, ίο χριςιχνός, ο ορίόδοξος , ό κα,Χος 'ΑΧέξανδρος', βΧεκεΤε ηδη οτι άττέϋανεν. Αΐμεύ' ή μ ων αΰ- Τθ£> σχεσεις οΧαι σχεδόν κ αρά-δύο μόνοι ηδ\\ έπαυσαν, και άρχίζουσιν ά-ΧΧαι νέαι με τον δημιουργόν κά'ι κυ€ερνητην του κοσμου. Αι σχέσεις , αί ότϊοίαι με§ ημών ακόμη δεν έπαυ σαν , είναι νά τον μιμηίίωμεν και νά Τον δι- καιώσωμεν. 'ΑνηΧικα. τέκνα τοΰ μακαρίτου, .{άν άπό καμμίαν γωνίαν άκούετε Την φωνην μου , σας συμ^ουΧευω ' και εάν ουδέ Την ά- κούεΤε, ουδέ ακούονται Την έννοηΤε , σας εϋ- χομαι άπο καρδίας νά μιμηύητε τον 3»νόντχ πατέρα σας. Μητηρ των ορφανών, είσαι γυν^ αδύνατος, είσαι ανΰρωπος άσύεννς και εχείς ■καρδίαν υποκειμενην εις Την Χΰπην , ένόυμοΖί όμως οτι είσαι συμβία τοΰ ενχρέτου 'Αλεξάν δρου , ιν&υμοΰ οΤι είσαι χρις-ιχνη , και οτι ο χριςιανισμος οΰδε κατά, τά ά,ΧΧα ουδέ κατά Το γυναικείον φυΧον άνέδειξεν οΧίγον ηρωισ μό ν. ΤΙατέρες άγαπατε τούς ^οΰςσας και φρον τίζετε περί της προκοπής των ώς ό μακαρίτης' άδεΧφοι εςε φιΧαδεΧφοι ως αυτός' άνδρες οί ίπ) πραγμάτων μιμηίητε Τον μακαρίτην 'Αλί- ξανδρον , εχονΤες παρεδρον την δικαιοσΰνην' κίμεΤε νά α/σβανίζ) ό πτωχός ημέρχν άγαΧ- Χιάσεως διά Της εδικής σας εύύυτηΤΦς. Ανδρες, όσοι άσχόΧείσϋε είς ■·το επικερδές εμποριον, μη φειδωΧευύητε ου-οε δα,πανην, ουδέ -κόπους, 'ίνα αποκτήσετε, εκπΧατυνετε, διαδώσετε εις Τούς ομογενείς Την παιδεία ν, ως ο τ-εΧευτή- σας 'ΑΧεξανδρος' ταΰταπράττοντεςΆεΧετε γέ νει επαψων άξιοι ώς εκείνος. Ο βίος τοΰ μα καρίτου ήτον βίος χρηςότητος " η 3εΧησίς Του ΐχ,Χινεν είς το καΧον ' Τα εργάτου ήσαν έργα. δικαίου. Τ αΰτα. πρεπει νά πράξω μεν, άν $έ- Χωμεν νά ταν·μ.ιμηϋωμεν. - 'Αλλ' ίπαδη οί άνύρωποι, οσον καΧοϊ, ασον ενάρετ-οι, και άν γένωμεν , εϊμ^ΰχ πίν- τοτε ά,ν&ρωποι-, υποκείμενοι πάντοτε εις αμάρ τημα , διά Τούτο, σεβάσμιοι 'ίερείς , ο'ίτινες μέ τάς προς 3εόν έντευξεις σας φερετε άναψυ» χ4 υ Χ&ΐ άγαΧΧίάσιν είς Την ^υχην Τοΰ άνα.- . παα'ήντος , μεσιΤευσαΤε προς Κυριον υπέρ τ η ς άφίσεως των άμαρτίΜΐιτοϊί. "Ανύρωποι,, οσαι