— ί 579 > — 'Η καροΰσα μετάφρασις , κατά Τν)ν κ^αψότ^Τα και τι/Κ ττοιίήΤίχ,ιϊν φράιτιν , είναι ττοΧυ ανωτέρα. τίς του κυρίΰιι Σοτζι',υ (δοζζϊ), ος τις μετέφρασε μονον τά 'ΟΧυμ-πιαχ,ά , και εξίοαι· χιν αυτά εν ε Τι ι 17 54· 'Αλλ' ό κύριος ΤνβανΐΙΙϊοΓϊ , όΐνι^ρ ευφυές $ και άξιος ιλληνιςής, ήτο βέβαιος , ότι είν<*ι α'ίϋκχτοι» ϋαι φαντασία» έες τίραγμχ το νά μιΤα·ρρ*αΐΑ τις κ α Τ;; Χεξιν τον Πίνδαρο ν , και εκιςηριζόμενος εις ΤουΤο, κερϊ του οποίου κάνεις βέβαια ίεν τον εκατ^γό^ησεν, ενομιςπ χρεοςτου να εκτείνη , νά συ·< ςει'λ#, και εν ενι \ογω να. ναρα^ραση τον συγγραφε& , κα.1 ν ανον\ηρώ<τ^ κα<Ταν ψαιν Ομενην της συνάφειας ελλειψιν εις τάς ίδιας του Πι*δάροιι ίια Των βίανΤου ίΰεων, /.α! οΰτοιζ εύρε τον τρόπον τον νά ά\\οιωσ% τον συγγραφέα του , όιά του ΰπερ€ο\ικου νρός αυτό» 3αυμα<?μοΰ. Συγγραφεύς κα,Χ^ τ ερος Τ6« Σοτ ζίου , και μεταφραςης άκρι&ςερος Τύΰ νΝ'βοτίΙ- ( ΙίβΓ» ήτον ο' ΟΗβΙ>«ηοη, οςτις ΐζίίίωκεν ε* 'ετει 177* / χ,α <' μετάφρασΊν των Πυθίων, την ονύίαν 5\οι εν\ίνεσοίν , και η» τις ίεν /χίΤίτυιτωδίι) ττλέί>ν. "ίί να είί-τΤω ηοιι τΤίρ) τ&ΰ ΜβτοΙ- Ιβϊ του ινί» αιώνος, του άκο-χιαςου Οΐη , ο οτίοΊοζ ί&χυρογνω* ρ.οϋιτεν ως συνωμότης τριάκοντα χρονους, μεταφράζων τίι< Ομηρον 4 'Ηΐτίο'ίον, Θεόκριτο ν } Δκ|(*οο·()ε'»Ί<ιν, και αυτόν Τ6ι* «ίιον ΠίνίαρΟν. Δεν ιϊτον ούτε ΐνδοξον, ούτε εκικίνδυνον εις ίί,ρ κυριον ι ΤουρλετΟ» το νά 3βΜμ4ιύσ·$ εναντίον ενός Τοιούτου άντα- γωυιςο£· £,ά τοντο ομιλεί ττερί αυΤοΰ, καΟώξ και ιίερί Τ ο. ν «λλ»ν ιτρίκατοχων Τ6υ, μόνον δια να καραςήσ^ τά ΐΧαττά' ματα. του συςήματος Της μεΤ&φρα<τι<ύς ταιν , εις το ίιίύϊον β ·ντΐ'κα.ρχτάττει την ιί\έον κραταιάν άναίριτιν, ίνιλονοΤι μετά φρασαν ιτοΧυ άνωτέραν , και εντεΧεςεραν. 'ΑΧλά ίιά νά δείςωμεν εις τίν αναγνώςην ίιίοΐος είναι 6 τρονος γης μ,ΐταφράιτεως του κυρίου ΤουρΧεΤου , ϊ£ού «V Τιγραφομεν την ε'ξίϊς ώάην, κροκρίνοντές α,ΰτην τϋ>ν ά\\αν *ια το Β'υντομώτερον. Οίβ Ηοϊΐίέιηβ. Αιι Ιεηη β ϋί η Ϊ38, Γ«1» ββ' Μβ§35; Υ»ϊη(|υΒαΓ Α 1β ΟοαΓϊβ θα*«(βΑε< Ο Ιοί, άΐνίηβ 1>6Βηΐβ, €[ιμ βρρβίΐε» · 1» &ηΐΐβ αηισηΓ* %