■— ( 252 ") — ύπέφιρεν, άλλα προντ ιμοΰσε χ,ατά ςρατβν ιύζυν 'ΛχαιιαΡ ίαίβ ατοχιριΐοϊχι, 1\ Λ. — τ« των άντιλεγόντων' αυτός λέγω, ο Αγαμέμνων, Τολ μά νά τον είπ% παρόντων όλων των Ελλήνων, (ρινγι μάλ' ι'ίτοι 3νμο( ί'ττί ααυτχι · κΐι α βγχγι λίοντομαι Λίχ' «' Μ. .Το μίνια ' τα ρ ιμοιγβ ^ α/^01 β 1 / μι τ;μΐ)<Γ80Ί — —- »χ3ι?ος ίε μοι ββ·»ι !ιοτ(ΐφί«ιΐι βαϊ/λ^αιν, και μετά ταύτα τόν αφαιρεί πίν Βρισι^ΐία, γυναίκα ο,που είχε λα·6ει γέρας αυτός , και τνίν υπεραγαπούσε , καί νό μιμα; νά την ύπανδρευΒ^ η^ελε ' ίεν εχει λοιπόν δίκαιον ο 'Αχιλλευζ να 1 οργίζεται εις τ ρόπον τοιούτον. 'Αλλ' ε'ττειίιΐ και εκ τοιούτον σφοορίν πά3ος άτίεύωκεν <? #οιν)Τ»)5 εις το κυριιίον πρόσωπον, και τούτο έμελλε να* προ€ί\η εις -παράδειγμα·, επρεπι κα.9' ολον τό ποίημα να το διατηρήση. ΕΊδομεν έκ των ανωτέρω, ότι α.τ. αυτό αρ χίζει, χα! εις αυτό τελειώνει. — Ακόμη ενός τοιούτου πα3ους ίτρεττε νά μας δείξια τα ο\έ3ρια αποτελέσματα" άλλ ■ >; Ιλιάς ολιι έε'κ ε!ν άλλο #α/3α ν δυςυχίαι, ητται, και φόνοι των Ελλιπών, το μέγι- ςον, βΧίτομεν κα\ την βλά€ην αυτοί το£ ιδίου 'Αχιλλε'ως, τον θάνατον λέγω του φίλου του ΤΙατρόκλου. ομογενείς Χοικον , φίλοι» ζένοι , οικείοι ολοι γίνονται παρανάλωμα της οργής τον Πνιλείίου * κανείς άλλος δι ν ημπορούσε κα\· λιον να κεριγράψια, πόσον ο λέ3ρια έπακολου3ηματα επι σύρει η οργή. — Πο'σαί ο ε άρετάς δεν ανακαλύπτει τό πά3ος του 'Α- χιλλέως! δεικνΰεται πρώτον, οτι σέβεται τα δίκαια των ζ3νων (1β ( Ι γο ΪΙ (ίβδ £6Π5 )' ζέλλει ό 'Αγαμέμνων τον Ταλ3ΰ€ιον κα\ ' Έ.υρυ€άτην τους κήρυκας δια ν άρπάσουν την Βρισηίδα, κα\ αΰτοϊ συςέλλονται νά παρβησιασ3ουν εις τον Αχιλλέα' πλην ούτος όχι μόνον δεν οργίζεται κατ αυτών, ούτε τους κακοποιεί, τιμών τον ιερόν αυτών % ά - αακτηρα, αλλά κα\ φιλοφρόνως τους ύποδεχεται και πραωζ'