"Κριςιανοΐς όμόΚογοΰμινα αξιώμα·τα τ·/]; ομο νοίας, δικαιοσύνης χα! αδελφικής άγαπης , κατέ βαλαν το βεμέλιον ί»ι$ άχραδαντου χαΐ ςερεου εθνικού δικαίου, αρμοδίου εις το να γβνη γενι κός νόμο, δια την Εΰρ'Λ7ΐθ£Χ'/ ( ν Χρβςιανοσχ,νην , του όποιου η '/ρησις £ι"5 χβίίϊα εν μιρει Βελει δύναται νά δι-οριζηται εόχόλως δ;ά συμ&6ασμών γινομένων ιί γϊο ττι'ιι βε§αίαν έγγΰησιν όλων τ μ ν συμμάχων· 'Γοΰτο το νόμιμον πολιτικοί) συ^ημα •ήμπορεΐ μΐν να ταραχβή ε'ξ αιτίας ιδιαίτερων συμφερόντων και παΰων, όμως πάντοτε παριςα- νπ κέντρον ΐνώαΐ'Λς, εϊς το όποιον θέλει ανα- χαλίΐ άλλο βι/ω'τίρο» συμφέρον όλα τα κατα ριί- ρος μέλη τοΰ Ευρωπαϊκού συςήματος. „ Μβραοί , μη Αυχαριςημένοι, σκεπτιχοι βέλουσιν είπη βέβαια, ότι χαϊ ν) περίφημος Βες- φαλιχη συνΟήκη ,είρηνης είγε σχοπον να Βεμι- λιαση εν έθνικό,ν δ(χα·Λν, χαί μ όλον τούτο το τότε προσδιορισθεί) -σΰςημα ίταράχ·9η οπο νέας σχίσεις, και έχρημνίσΒη παρά πρώιμα. Ομως σόγκρ'Μΐς αυτη δεν ηθελεν είναι προσφυης και κατάλληλος, ίπίίδη τότε ν, Εόρωπη δεν ιχυραν- νεΐτο υπό την μάςιγα νέου Αττίλα , ετοίμου να ττν υποδούλωση διόλου , ή δυςυχία των ν ; - γί μόνων χαί εθνών δεν υπήρχε ποτέ τοσον ίιτε- Υ, υ ς , οίίτϊ ίΐ τόσον εκτεταμένη , οϊ θρόνοι δέν 'ίγιναν όλοι όμοΰ κλονιζόμενοι έχ μιας, ολα τα χ,αΊιερωμίνα δικαία δέν ί6\ά§ησαν χαιά τάς βά' σεις των, 4 ύπερμετρία των κοινών συμφορών έί'ΐί προ^οξΐνησί τόσην 'ο'μόφνιρον αΐα^ησιν της ανάγχης γινιχ ου συςηματος τν>; νομιμότητας, χαί ποτέ δέν έγνωοίσθη τούτο το σύ%ηιια τοσον παρρησία , οσον 'έγινεν εις τας ημέρας μας. Τό τε ί''χαρ:ςή9ησαν να προσδιορίσωσι μόνον δίκαια τούτου η ίχΐι'νοο » ολλ ημείς έκηριιξαμεν όημ-ο- «'« το γενικόν δίκαιον, 3αν£ιηθενυΐς αυτο «αο τ-,-ν σ.9ονατον πνγην της βείας διχαιοαΊΐτήξ. ,,Αδτν) ή μΙγΑη εΐΐίβ του ημιτβριΐι α&ρος ε>ναι αναμφιβόλως $'ς άκρον βαΰμόν ψιΧοσοψιχγ και ελί^Οεριος · άλλα $>α τοΰτο αντίκειται εις μίρικας ίκνίν'Λυ τ<ύν ιδεών , τάς οποίας όνομα· ζοιισι τίνες έσραλρίί/ω; |ΐίλοσοαϊί)ίο5 χαί Ιλίΐι· 0δρ/ου5· " ^ επανας&σις εθεμελιοντο εις το σνςη&α του μη νομι'μ ου , εις την καταφρόνησα* τοί όν τως δικαίου , εις τνν παραίτησ'.ν όλων των βά σιμων νομών } εις την παντοτίινγν χίνησιν της αυτοπροαιρίτου θελήσεως τοϋ ίσχυρωτέρου. Ού τος είναι ο αληθινός γαρα/.τήρ της β -αναβάσεως του ιη. αίωνος, και αυ'το'; οίτο; ο' χαρακτηρ την Χ.ατα~αίυιι άνίχανον να προξεννση πολιτιχόν τι αποτέλεσμα. Είθε να έπιχυρωθωσιν αϊ σχέ σεις, τας οποίας διενηργησεν αίί;η ■/ έ-ανάςα- σις, δι Χ της νομίμου δυνάμεως, εΒε νί ι'ξο- ςραχισΒωσιν α'ι καταχρήσεις, τας οποίας έμίτα- χαιρίζετο ως πρόνασιν, εΒε α'ι άλνθίιαι, των όποιων οι αρχηγοί ττς έπαναςάσεως 'έκαμου χα· ταχρησιν , να γνύριαίωαιν απλώς χα! δίχα τίνος άντιλογίας, νά διορισθωσιν ίπ' άκριξες, χα'ι να β\·φωσιν εις πραξιν μ·: γρόνηαιν· "Ομως κανί ν αξίωμα διχαί ου πολιτικό ν , είτε μικρόν εΐτΐ μέ- γι, δεν είναι συγχωρημένον να πηγάζη από την έπανάςασιν. „'Αναγκαϊον είναι οχι μόνον δια την εσω· τεριχην -ϊαυχίαν τγς Υαλλίας , άλλα χαί δια τ·/ν εξωτερικήν της αξία ν, δια ττν έξωτ εριχην πο· λ:τ ιχήν της ϊσχυν να μη συγχωρεί/η καμμία δι δασκαλία ίπαναςάαίίύς ιίς, το πολιτικό» ημών νό'Μμον σΐ/ςημα· Μετα' την πτώσιν της αυτο- πλάςου : διοικήσεως ΰπαγόρευσιν ό βασιλεύς, χα- θό τ μόνη 'έτ( υπάρχουσα νόμιμος δίναμις, χα- θό ο' μόνος ει ι παριςών το πρόσωπον ολης τν^ξ αρχαίας μοναρχιχης τάξεως, ε'ς όλσς γιας φα τρίας εκείνην την συνθηκην της είρηνηςχ χα} α μοιβαίας άμνηςίας, ή οποία απιΒανατΙα9η υπο ττν όνομιχαίαίι βασιλικός "χάρτης ή κωδηξ. Αν-