= ( 1 "Βοναπάρτης να πλάνε 1 )* άπό άληθινην η μή άί-ηχον/α», ωςε νά δίίσχυρίζεται τ όσας ιΰ-ελεΐς μή αληθείας* πρέπει να ομολογήσω $ ότι επΐ- ςευσαπίύξ» όσα εδημοβιεύθησαν πίρι τοιι περι ορισμού χαί τοϋ μή άναπαυνικου τν;ϊ κατοικίας του εις το Αογγ§οόδ μι τόσην βεβαιότητα > πλνν ηδη έπληροφορήθην περί του εναντίου. Το οσπίτιον τοϋ Α.ογγ'ίοόδ ΰπαρχϊι χ«9ο χατοικία και ενός ανδρός μεγάλου, Οζΐς ·θίλε< χωρίς μιγαλοπρέπειαν, αναπαυτικοί/ και πρέπον. Ει βρίσκονται όμως εις τό νησίον και εύμορφότε- ρα μέρη. ,,Δύο ε τιρα αντικείμενα > περί των όποιων εγινε προσέτι πολλάκις λογος , άπάρχουσα/ ο! περιορισμοί της προσωπικής το» ε'λευθεριά;, και της κοινωνίας του με άλλου;" χαί δια μέν το ποωτον δίίσχυρίζεται ό Βοναπάρτη:, ότι η φυγή του είναι αδύνατον, εν όσω παρατηρείται απο τα φρούρια και «το τα πολεμικά πλοία, και διά τούτο δεν επρεπε νά περιορίζηται ή ελευθε ρία του εΐς τ/ν περιφέρεια» του νηιίου. 'ίΐ άλή- θίία ταυ'ι*/)5 τ ·Αζ προτάσεως είναι οφθαλμοφανούς άμφίβολος, και η σιινέπεια, την οποίαν αότος αυι/άγει «I αυτ/$, αναιρείται με τούτο , ότι εί ναι αιχμάλωτος, του οποίου η ασφάλεια είναι τόσον αναγκαία , ώςε δικαιολογούνται και τά αΰςηροταζα προφυλακτικά μέσα· πλήν τό ζήτη μα τοη έσυγχωρίθη τόσον,, ωςε ημπορεί υπό την αυνοδίαν ΆγγΧικού αξιωματικού να έπισκέ- πτηται όλα τα μέρη τοϋ νησιού, και δια κάθε ουγχωρητόν σκαπόν αύτη η ελευθερία ίξαρκεΐ. Δια την υγεία» του η προς περιδιάΘασιν 'έχπ τό πον 4 Αγγλικών μιλίων χωρίς να σιιιιοδιόετια η παρατηρνται' ετι δε έτερον τόπον 8 μιλίων, £152 ίν μιαει £λεπεται απο τους φυλάττοντας ςρατιώτας , και μεγαλήτερον 'έτι τόπον 12 μι λίων, έν^α παρατηρείται απ αυ'τδυς άκρι$έςε- ρον· ΕΗ τοα\ οιίο τύευταίονζ τοπίϋ; δεν νυνο- 02 ) — δίΰεται παρομοίως άπό ΆγγΧαόν αξιωματικό». Βέβαια την νύκτα περ'χυχλοΰσιν οι αύλακες το όσπίτιόν του πολλααιμα. Μο'λί$ ημπορώ να κα ταλάβω , πως, εάν η χρεία χαλη να φυλαττη- ταί τις ασφαλώς, Ημπορεί νά τοϋ δοθη άλλη περισσότερα προσωπική ελευθερία. Ή ο ε κοινω νία τοϋ με άλλους είναι άναμφ·,6όλως πιριωρισ- μένη αμέσως, καθότι κάνεις δεν άφίνεται χωρϊς έγγρά® ου αδείας του διοικητού εις την περιοχήν τοϋ Αογγ&οόδ' δμως αύται αϊ έγγραφοι 'άδειαι δίδονται δίχα μεγάλων δυσκολιών, και οίίτε £ περιέργεια των ανθρώπων, οΰ'τε η ν^δονη, ιτν οποίαν ημπορεί νά έχη ο Βοναπάρτης εις τό νά δέχεται επισκέψεις, ταράττονται από δϋσ- χόλουςτινας και αύτοπροαιρέ-τους διαταγάς· Και η αλληλογραφία του είναι προσέτι περιωρισμένη» και δεν τοΐί είναι συγχωρημένον νά ςέλλη ■/ δέ· χηται επιςολάς άλλέω%, ειμή διά μέσον τδΰ δι οικητού. ■ Αύτη ν διαταγή ημπορεί μεν νά μήτοΰ άρέσκη , όμως είναι άναγχαιότατον αποτέλεσμα τον τί ε ςι νϋν και τι ήτον ποτέ. ,,Τα ανόητα παράπονα τοϋ Βοναπα'ρτου Βεμελιοΰνται, χ,ατ' ΐμήν ίδέαν, εις έυ'ο αίτια, και τό μέν πρώτον και κυριώτατον υπάρχει το νά ένασχολη τ·^ περιέργειαν του κοινού εν Ευ- ρώπη καί μάλιςα εν ' Αγγλία, 'ένθα νομίζει ότι εχει φατρϊαν, τό δε δεύτερον υπάρχει, καθώς νο μίζω, εις τόν προσωπικού χαρακτήρα καί εις τας συνήθειας του Βοναπαρτου, ος-ίς ευρίσ κει εις μεν τας μικράς σκευωρίας, με τας ο ποίας διασπείρονται εις τό κοινόν ταύτα τα πα ράπονα, ένασχόλησιν , εις δι τάς φωνάς και α δημονίας, τ ας όποιας προζενούσιν έκείνην την ςιγμήν) χαριεντισμον άνάξιον, ,,'Έαν αϋτη ή εικασία 'έχη τωόντι ότως, ο καιρός μόνον καί η πληροφορία περί της ματ«· οτητο$ αύτων $έλει καταπείαει τόν Βοναπάρ τη» να παραίτηση τα παραπονα του, καί να 5ίθ>ρή τήν δέσινταυ χα&ως πρέπει τωόντι, η· γουν ως αΐχμαλωαίαν με όλιγώτερον πίρίορΜ» μόν της προαωπικήί το!) ελευθερία^".-"'