- ( 553 ) - «ί«\αιαϊ και σχείον χρονικά) , και όιά τοΐίτο καήολου ίίενάνη. κουν ίΓζ τοιΐί Τω λ ι ι/ους καιρούς " ά'λλαι ού'τε εις το'ν παοοντα , » . > > , ·» ' <ί ' > ουΤί «ς Τον μέλλοντα, ούτε εις κανένα αιώνα είναι πρεπου- σαι καϊ δύναται να βα-Χύοΰν εις πααζιν. Ο τονος τεΧος πάντων υπεροπτικός, συκοφαντικός , ίαγκαςικός, και, καθώς ο ϊίιος 'ρ.'-Αηγΐΐ, Άρασΰτατος, "Αν <3ε και αυτά τ» σύντομα ζητησω* μεν νά εκφρασωμεν άκομη συντομωτερα, Το βι4Χίον του Κο- ηρικα πρέπει νά 3εωρηται · α , ως μία αιτούν\κη πΧουσία απο ίάέας -ψευδείς, και άρχάζ κακάς · /3', ν! πλέον ίτητυχκι- / χει ' Κ είκων της ά6Χίας καταςάσεως της παιδείας των παρεΧ· ίοντων αιώνων' γ, ώς βι€\ίον σνκοφαντικόν και υίριςικον. Ταφα βΧεπει καίε ι $, και ποίαν ώ-ρεΧειαν νιμπορε'ΐ να προξενηση η επίσημος Μελίτη Τ/,ζ Ελληνικοί γλωσση " τουλαχιςον , ποίαν γνωμών εχομεν ημεΤς περι ΤουΤου' αν σογκρίνωμεν αυτήν Την ω·οε\ειαν με τάς αγρυπνίας δικά, ολοκλήρων ένιαυτων, τάς επίσημους περιηγήσεις, πις ε'ζετχ* σεις τόσων και τόσων χειρογράφων, και τα εις αυτα απαι· τεμενά υπέρογκα έξοδα, τί αλλ ο ήμποροΰμεν νά έκφωνη* σωμεν παρά. το ,,"Ω.δινεν όρος, και εΤεκε μυν"' π\ην μ* παις κα.) αυτό εκφράζει περισσοτέραν άζίανπαρά την της Μελετάς ; — Είω ως τόσον παΰομεν την κρίσιν προς τό παρόν ' εζ άπαντος τα οσ α εσημεχάσαμεν είναι τα οΧιγώτατχ και μι» κροτχτα από ο&α και ημείς έμεΧεΤοΰσαμεν και "έπρεπε νά πα- ρατηρήσωμεν. ΓΙΧ>ίν κι σύγχυσις , ςρα€ότης και «'ντίφασις των ί£εων αυτοί του βι€Χίου , καίιοος και εις τάς αρχάς ε'ίπα- μιν , είναι τόση, ωςε είναι πραγμα δυσκο Χωτατον να τ ας ακολουθιών! τινάς μίαν προς μίαν,τοΰχάχιςον τάς κνριωτερας , να τας αναίρεση, και οπού χρεία, να εκθέσω κα) τάς εόικας του. Αί αΰτό τούτο ομως ε'ιμεβα αναγκασμένοι νά επανερχω- Μεία εις το μέλλον συνεχώς είς τά μερικώτερα , εις ίσα #α« ρι^λεψαμεν, και ίσα είναι άξια νά χαρακτηρίσουν άκρι&φ·· ρον α.·}την την ΜεΧετην. Και αυτά £έ τά ό\!γα , εσα εγρα- ψαμεν, τά άπατείνομεν οχι προς αυτόν Ύον Κοδρικχν , οχι προς τους νίκείουςτου' αυτοί 3έΧουν γεΧασιι αναγινωσκον- τες τας ιοικάς μας σκίζεις' καΐ έχουν δίχαιον' αΧΧα προς εκείνους , ο! ϋπ&ΐοι κάμνουν χρηιΤιν εΧευΰεραν του λογικοί, ε<\ικριν£ς επώυμοΰν νά σκεπτωνΐαι στκυ^αίαις περί των μεγάλων πραγμάτων ενός εύρους, καΟω,· πχι&εία. χα! γ\:~:σ