:26 (η"ί) , χαί διορθοΐ ώς εΐητί. 'Ο χύριοςΧ Θε'ϊγ- χα ου&ξρος χαταχρίνιι αι'τηιι με τούτους τοΰς λόγους, ϋΐί^ιιβ ρΐβοβτβ Ιιΐο ή'ί'ε ηοη ροΐββΐ χτ. ήγουν , ,,άναμφι&ολως ενταύθα το ηϊε δ«ν ημπο ρεί νά άρέαχη , πλην έπε>δη αγνοείται ά'λλο" τί προσγχιέςερον, φαίνεται οΰδε'ν αλλ ο βε$αιότ ερον η το νά διόρθωση τις η ε, τύπο; ρήματος εΰ- χρκ)ςθ5 παρά τω -ημίτερψ %αΙ άλλαχ οΰ." »;-τό σοι/ , αίίτη ν (ΜΌτ^νωσ·:; (ρβί'νίταί· /χοί πολλά χα- λτ}, χβα ί?ναί' ίδί'Λτισμος της 'Έλληνιχης δ'®* λίχτου , δίβ τοϋ ρίτοί'οϋ το χ&^σίίΐ σημαίνοντα ρήματα μετά μετοχών νημα/νουσιν ΐνέργειαν σι»- «χη χαί άδιάκαπαν, ω ξ καί" παρ "ΐταλοΐί ηίελί μεθερμηνευθή αικίανα Ιοάαηάοΐα βεπιρΓβ. Το;αυ'- τας φράσεις ημπορεί να εΰρη τις είς πολλούς Ελ, ληνας βιι^ραξρϊίϊ , οΙονπαρ'Αθην. (ι, σελ. ι δ) ξρβίΐΆιδα παίζων ζε: ί» Φαινεςίου^ χαί παρα Πλα'τ. (πολίτ· σελ· 26® , Β,) δίά μέσων δέ ά- σφαλέςερον ίέναι τέμνοντας , και άλλαχοΰ. Δ'. 3 γ, 1. Π ξ 3σ«ι ρίΧΒοναι, χατ/χοντίςεΛίτ-ιίννοτίην Λαλιτιτιν. Ό Έχδότης επρόσθεσεν, εναντίον τον αξιώματος των χειρογράφων , εν άρχη τ·/ν λ«£ίν Άτ!·ην ΪΙέρααι κτ. "Ομως είς μάτην χαί Ι νώς εναντίον της ευφράδειας, ιπειδή ό "Ηρόδο τος , χαθως χαί άλλοι πολλοί συγγραφείς, συ- νεθίζουσι νά μίταχαριζωνται τψ λίξιν οίχιΐν α- ην πλαγίας, ηγουμένης η επομένης μετοχής π· χ. χά) περνοαρτες τόν Τ άναϊν ποταμόν , οί- χέωμεν (Δ', ιιδ, τίλ)* νίχεον οι ϊίερχνραΐοι εόντες τοσούτοι (Δ', 159, 4)" επειρησόμενοι ον τινατρόπονχατ αςησά μεν ο ι, χαλλιςα αν οίχέοιεν (Δ', ΐ6ι, 5)* αυτοί δί των ΰπο τω βασιλεΐ πρότεροι όντων η')<ίρ:όι/ϊ$ χαταςά*- τες, οίχοΰμεν (θουχ. ς', $· 2)* οί μεν άλλοι πάντες "Ελληνες , «χ της αφετέρας αύτων μεταςάντες οίχονσιν εχαςος αυτών , έςελά- σαντεςχ. τ. λ. (Τόμ,Η'. βίλ. 22, εχδ. 'Ρεϊσχ). "β γράσις άρα του Ηροδότου, χωρίς ανάγκης προσθηχης τίνος, σημαίνε: το α'πο , χαί ευψραδέ- ςερον , ώσανιί εϊχεν οίτω;. Ϊ1έρσ<κ οΐ*έονσι ταύ της τγ\ς Ηπίφου το τεια^ένον είς την νοτίην θά λασσαν. Ίουν&ντίον ίε το ρημα αΐχεειν,τίθεται με τήν σονταχτιχήν του είς την άχόλου&ον περίοίον, την Οποίαν ο' έχδότης ΒΆ,ει ώσαιίτως νά διόρθωση. Τηρνόνεα δε οίχέειν , εξω του Πόντου χατο ιχη- μίνον, την οί "Ελληνες λίγοι/σι '¥.ρύθειαν νησον (Δ', 8 , δ)· Προ&ίλλϋ χατοιχημενην 8ιά νά συμψωνη με την νησον' πλην, η $ιόρ9ωσις είναι, νομίζω , περίττη, χαί τότε ή σννταίις δεν ηθε- λεν εχη μάλιςα εχεϊνην την εα'ψράδειαν. Μοί φαίνεται βέ&αιον , δτί ηλέξις χατοιχημίνον είναι ενταύθα ταυτολογία , Οία της όποιας ό 'Ηροδο- Τ05 επαναλαμθανει την εννοιαν τοίι προηγουμέ νου οΐχί'ειν , χαί αΰτη η ψράσις δεν ί/ει τι πα- ραδοζάτερον άπο την ψράσιν ,,έχρέοντο τοις πό- μασι, ΐχ φρεάτων χρεόμενοι (Β, ιθ8, 18), όπου ο' Βαλκϊνβίρος διορθόνει δίχα τίνος ανάγκης άρυόμενοι, οΰτε δε άπο ταύτην ,,οιίχ την ά- μείνω αϊρεόμενον ελέσθαι (Η', ΙΟ, 6). Α'ίτη η γρασις είναι συχνή παρ 'Ηροδο'τω χαί 'Ιππο- χράτει. "" Δ'. 76 < 1 ' Δυσνόητος υπάρχει πως χαί ίυνχατάληπτος η άχο'λουθος περίοδος , β«- »ιχοΓ»ι ίΙ νομ.Ζίθ'.<Τ'. χχΐ οϊ τν. α Α»; χιχσβχι φ'ΐ/γο «»ι, μη τι)-! Λ αλληλβκ, Ελλν)νιχοίΐι ίέ ν χαί ΐ)χι<τ«. "ΐίγουν οί Σχνθαι εχουσι μεγάλην αντιπάθειαν χατά των ξένων συνήθειων μάλιςα δε αϊ εγχάτοιχοι μιας επαρχίας δεν $έλουσι να μιμωνται οΰτε τάς συ νήθειας μιας γειτνιαζοϋσης επαρχίας- *Η δυσκο λία συνίςαται είς το μη τιγε αλλήλων. 'Ο χΰριο$ Σ £ ε ϊγ χα ο υ σέ ρ α ς προβάλλει, χατά τον χΰριον 'Έ,ρμάννον , νά διόρθωση άλλων , α'λλ' η άνάγνω- σις των χειρογάφων είναι η χαλλίτίρα" δια του αλλήλων εννοούνται αΐ διάφοροι γυλαί των "Σκυ- 8 ων άι αμεταξΰ των · το μή τι γ ε ω» υπάρχει «V