( 154 ) — ίίγροικικον. "ία*:; μερικό) ·κρο€αΧουν εις άτίοΧογίαν Των, το «£- ράαειγμα ο\ίγων τινών Χογίων Των άΧΧων σοφών ί(ινων , οί ίνύίοι ενεχονΤ&ι εις τ ο αυτο αμαρτημα.' δυςυχης αιτολογ/α! Το καχ,'ν ουκ ίσ*6 οτΤίϋ ου κακόν' και εκείνους οι ομογενείς Των Τους μέμφονται χα.) τους κατοικρίνουσι , καύως και ήμεΐς τους ημετέρους. Ο'ι συγγραφείς ά: εντυπώσουν κα\ά εις τον νυν των, οΤι το' εΐΓΌ.γγεΧ/^α των είναι μέγα., δυσκο ν·ν μεν , τΧι^ν εντιμον κα) ενδοξον. Αυτοί ι-'ιναι ο! δημόσιοι διδάσκα- \οι Των έύνων' ετίαγγεΧΧονΤαι κα) χρεω-οΰν νά κηρύττουν Την αΧη(ιειαν , και ν& διδάσκουν το καΧον δια \ηγων και έργων. 'Αντΐ τούτων ανταμείβονται μέ επαίνους κα) οόζας ά~ ο οΧόϋΧιιρα έ'Οννι , άαό οΧ^κ-λκιροι/ τ/1ν αιΛρωτοτι^τα · αυ- εηρως κρίνονται, όταν -παραβαίνουν τα. χρεη των , και μαΧιςα ΚιεΧ^κακουνΤες. 'Η κατάκρισίςτων δεν είναι ά-α\ως και ως ζτυχεν , αΧΧα ιϊαραδοσις εις την κατηγορίαν οΧων των αίω- νων. "Οςις αίσύανεται τον εαυτόν του άξιον Τοιούτου έτταγγέΧ- μ%Τ':, αυτός άς εμ€αίνη εις τον αγώνα." οςις είναι ανάξιος, ας έχν) Την φρονησιν νά οίκουρη και να. γυμνάζεται τουΧα- χις Γ ν την σιωττήν. "■Λν εκαςου νροσωιΐον χρεωςουν ν αφίνουν άνεγγικτον , ■7ΤοΧυ -περισσοτέρου αχαιτουνται νά μη \^αυουν τά ιερά τρίσω- -κα των οσων ώφεΧοΰν την πατρίδα κα (ι ί-ποιονδηκοΤουν εί δος. Τούτων τά ονόματα μέ σέ€χς κάντοτε ας αναφέρουν, κ,αι όταν εττιχειρίζωνται νά τους αναιρέσουν, άς το κάμνουν μέ ακραν συςοΧην. Οι εύεργεται Των είινων , είναι ο! ημίθεοι αυΤων. Τουτους άτοινητι) κανε'ις δεν ημκορε" νά καταφρονήσω,· Ί- δι άτάν'ίρωτ'ν αμάρΤη/χΛ, νά ζ:·ι'"υν νά -παρατή σουν ως Χεωργους τους -προσφέροντας τους ίδρωτας των εις κα- \ον Των ομογενών, ατοταμιευοντεςτο ε'ς Την μνημην μχιζ μόν·ν ως -παράδειγμα, τοισ^ν ημ-χ-ρι'ι νά -Λαρεκτρατη ο α.-·· ύρωτ' ς , ά.: φρίττωμεν εις το εζη( ατΐ αυτό, κα) ά,ς εύχώμε- 6α να μη δυςυχηση %οτέ μητε αΧΧογενης μήτε ομογενής να ψε-τη εις το αυτο. ΤεΧευταΤον τΊορακαΧουμεν Τ'-υς γράφοντας, αντ'ι των χα~> ων 07ΐ-υ άτο.Χαμ€ανονν να^ ημων , άντ) Των κί-ΐ.ων τηζ αναγνώσεως, νά μας ανταμείβουν αν ο χι μέ -τ(Χηύος αΧηύειωΐ ςνοιΧ'-γ'.ν ε ! ς τον/γ^ον των γραφ'-μενιαν , τονΧαχιςον μέ (ί(·_ (ιΐκχς. Ας μας Χυ-Κωνται κα\ ας μη μας άφίνο'» εις τό Τί-