— ( 139 ) — τικην εύγένειαν. 'Ακόμη Την σήμερον, μετά παρεΧινσιν ει κοσιπέντε αίωνων "_οΙ Ευρωπαίοι με ϊερον σε€ας πα,τουσι τα. χώματα της εύγενους ταύτης ποΧεω;, και εζεταζουσι τα ε ρείπια των τύμζων μυρίων ένδοξων ποΧιτων, τούς οποίους αυ τή έγένν^τε' κατ' αυτόν τον τροπον η δυναμις της Μεγαλο φυίας κατεδάμασε τά ποΧεμικωΤερα και ανδρειότερα έθνη Της γης. Ώ νέοι των Μουσών έραςχι, 'Λτινες ορμάτε, εζ ευγε νούς ψιΧοοοξίας κινουμίνοι, εις ενχ κινδυνωό'ες ςαδιον ! αΐ- οθίνεσθε εν εαυτοΐς βραζον το πυρ της ΜίγαΧο-ρυίας; ίυ- ναμίςτις άγνωςος κα\ γυσικη σας επρομαντευσε Βριαμξους ι/, νηπιότητος ΐΐνέετε το κυρ της δοζης, αύτη το ευγενες και μέγα α'ισύημα 'φυχίΐ'ς, ηΤις γεμει ενθουσιασμού διά Το αΧν|- Οί'ζ, το υψΆου κ · α ' χ-αΧο'ν , ηΤις καταφρονεί τα κακα της πτω- χείας , την έζορίαν , -και-αυτόν τον Βανατον δια να φύασ% εις τέν σκοπόν Της; δύνασθε να ΰπερπηδησητε τά ορια του και ρού , ν άπαζιώσητε τάς πρόσκαιρους Χαμπροτητας , τάς ο ποίας η. τύχη , η α! γοητείαι της παρούσης ζωηςπροσ£αΧΧου- σι διαυγως εις τους οφθαΧμους σας δια νά σας πΧανησωσιν; Ανδρες μεγαλόψυχοι δραμεΤε' α! Βυραι Της 'Αθανασίας ανοί γονται δια σας ' άναπετανυνται ηδη έμπροσθεν των οφθαΧμων σας εις μεγαΧοπρεπέςερος κοσμος. Σείς ανήκετε εις οΧον το ανθρωπινον γένος' ο περικυκΧων σας α'ιων μακρόθεν μονον δύ ναται να σας Βεωρη Ιπταμένους και να μ-ετρΖ την ε%αίσ·ι* δύναμιν , ητις διατηρεί Το πέταμα των ςοχχσμων σας. 'ΑλΧ' εάν το ΒεΧγητρον ματαίας δοζης δεν σας αΚοσπα ίΐμη έκ διαλειμμάτων άπο Την άναπαυσιν , άπο τας Τρυνάς της Τύχης, άπο την ψιΧηδονον κΧίνην της ηδυπαθους Τρυ -μη- Χοτητος, άπ' οΧας της γης τας γοητείας, άπομακρυνθητε, ώ Βνητο), άπομακρύνθητε, και μη μιαίνετε την σι€αςην ιε- ρωσυνην, εις ην πρέπει να άφιερωθη ή αΧηθης- Μϊγαλοφυία. Οί κοποισας ματαιοΰνται, το Βέρος δεν ΒεΧει φθασειν προς αντα.μοι£ην των Ιδρώτων σας. 'Η αλι/|6>ις Μ εγαΧοφυϊα δεν υπο φέρει μερισμον , αύτη βυθίζει ιΐς την έκτασίν της οΧ ας τάς δυνάμεις του ανθρώπου' χ,αύημ^ρινως βΧαςάνουσι μύρια α·Λι· προτερημάτων διαΧαμποντα εις Την αύγην της νεότητας' αλ- ταχέως αί ένθερμοι ηδονα,ι, η άποΧΐΧνμένη ζωη , ηΤις έ£- «ντλϊΤ τον ίπον , μαραίνει αύτά κ.α.1 πίπτουσι ξηραμίν&πριν