ρίοις οπωαοΰν. "Οταν 3ί Διόδωρος ο Σίχίλίώ- ττ,ζ (ί%' , 26) λίγη ι οη τοπάλαι μϊν (γϊυίτο Π υβΐα νια χόρη » το'τί δί διωρίζ^ντο μόνο» γραΐαι, δίν /ιινοδΐ βέβαια ταύτ-ην την βιιίίν)- θ$ίαν ως νιωτϊραν παρΐζ ω? προ; ιιί« ττβρί ν|? ίμίλεϊ εποχήν, ήγουν <ίίς τον ϊιρόυ πόλεμον, χαί χατά τοίτο λανθάνει παρομοίως, ίιτειδη , «("ς τα; τραγο^ίας του Αίβ^υλοο χα! Ε ΰριπίδου » α* Πυδώί λί^οκτσι παίτοτί πρβ^ί^ηχυϊαι τη ήλιχίρ. Ώαρεχτός ίι τν\ς Πυ9ιΛς ύπαρχο ν εν Δ?λ- ροΓί πολλοί ιερείς, ων ό πρώτος ω'νομάζετο Πρθγητιβ , Χ£ίί προηγίΐτο των πέντε '0®Λ) των ίΐρ'Δτωΐ» ^ετ' αύτόν - χατά την τάζιν, Οι αονοΐ, οσοι ύποθέττουνιν ενταηΒα πλέον η εν α προψχτχν , ν':τπτϊ;9ηοβ») βπο τα κείμενα ή μη χαλώ; εννονβέντα, η νοθευμένα, ν| ε'πιςνιριζόμί- νοι εις άβέδαιον μαρτυρίου , χαί τούτο άποδϊΐ' χνυει ο κνρι_03 ,'Κ λ·α ο ( ί ρο ί αναχρίνων σοβρως κβί πολυ/Χ80ω; ταύτα τά χιίμιια. "Ο:αν ·ηρχιν~ το πολλοί Ιν τούτω δια να Ίρωτησωβι τον $εόν, ο χληρος εχρινε περί της τάξεως της ε ία αγωγής τω», ω5 τοσον μερικοί μεγάλοι, χαΐ μαλιςα τα 'Αμφι/.τυονιχά γένη εΐσι&αινον κατά πάν δίκαιον πρώτα, χαϊμάλιςα γα/νεται, ότι είσέβαινον'διά * » . * * * »*«» Λ * ι*α ιρωτ^σ<)0«ί το μβντίίον χα« καθ όί; ϊ£? το κοίνοιι ητον ακη)ιορ>&μιΐΌν. 'Αρ* ου δβ εθυοίάζον ο'ι ερωτώντες ζωοντι, ω? επιταπλεΐ- ςος χρίον, ·/, ρω τ ων ψων.ι γιγ'-νιχ'α χαί εν βραχν· Κογ'α~ '0 Λουκιανός ι") ααΐόσχολιαςής τοΰ'Α· ριςοφάνους 2) ο μιλούοι περί πιναχιΟίων, ενθα τα Ερωτήματα νααν γεγραμμένα χαί τα όποΐα ΐ- γΐνωνχον ν όνοίγωιι χωρίς να χαταλαμβάνωαιν οI άλλοι ' ττλι^ί» ο; ιερείς τοΰ ναοΰ των Δελφών έ·ν ίιγον χρίια» να καταψευγωσιν ε'ς τοιαύτας πανουργίας χαί 2:ολου5> αλλ ίμσνθανο» $ια μΐ- Ο ■?»; τ:ο φίΜ?ο*ί«φΐ)'«ν 'Αλ8;ϊ'νί^:ν. Ο δί'ϊ Πλοντ. 39* τω» οπλοο^ιρ»» ό»ο εϊχονχρΐίΑ $ια ν ]απ ο«ρ?· ν<ύ»ταί Κρεπόντως } χ,ζερΐμϊντωυ ζ^μοαίων πραγ μάτων αΐ άποχρ'βΗς ίπρΟμιΧιτωντο, ΐΐϊρί οί τώ» πραγμάτων των λοιπόν, αγινον καιρόν δια να μάθωσι το μνςιχόν των ε'ιιχσιρώ τ·ης $ιατρι$ήζ των , τκν οποίαν επρίπι» πριν χα τοις άνοΐξωσι τον ναον , νά χάμνωαιν εις την πάλιν των Αιλ- ψών, ΐν9α παν τα; {αΰμγίρι νά ζιατηρωοι τγ·ν ν- ποληψί» χαί ψκμην τοΰμαντείου· 'Ρ.πΐ τ*^5 ιηο^ης του Στρά€ωνοί , οι ίίρεΐς των Δελφών ίεν 'ανινον «τ ι νά εζερχεται τοΰ ναου απόχριαΐς τις έίς πεζον λόγον, άλλ' η Πυ- Οι'α ελίγενέκ τό£ προχείρου ρίγους, ·η εάν αυτν· ωμίλει,ιίς πεζον λύγον, μιβ$ωτοί ποιηταί τον μαντείου ίςιχοΰργουν άμίαως ταύτας τάς άπο- χρι'βεις. 'Εψ' οσον το μαντεΐον %».μαζιν , η Πυ- ®ία ελάμβανε . πόντοίί εν τω χο'λπω τγ,ς οϊχογε- νείας ν/,ς άνατρογην τοιαύτψ,, ώ'ςε ,ίίννατο νά ς&.ουργ-η ι 'χ του προχείρου, άλλ' ότι ή παρακμή τν5 Έλλοίδο; αυνεπέψιρι χοΐ τ>ΐ# παραχμήν τοο μαντείου χαί τον όλεθροα των ι'γχατοίχων τωυ Δελρων, αϊ χαλλίτιραι οΐχογίνειαι επτώγ^ναν,*, χαι ·η ανατροφή επομένως ημελιΐτο, ω^ε χαίάι Πΐιίι'αι δεν ήσαν πλέον τ ναον καλώς άνατεθραμ- μίναι, οία χαΐ η περί ης άνανίρει ο Πλοβιορ- χο?. Το'τί χατίγυγζν είς μίαθίώτοιίϊ ττοίητα} έια νά ςιχουργώσι τάς άπο χρίσεις, αλλά με τ όλί. γον οΰτι τούτους ε'ίύναντο νά πληρόνωαι, χαί τότι το μαντιΐον ϊπριπε να γα^^μοδοτνι είς Πί- ζον λόγον. 'Ο συγγραφεύς πραγματεύεται μι τα ταντα περί των ουςα^ίντων ε'ν Αήλω χαί αλλαις τιόλίτι χατά μίμΎ,αιν τού έν Δελγοϊς μαντείων. Το μαν- τεΐον των Βραγγβων, .επί πολλύ πολυθρυλλη. τον ίν τίή μιχρά 'Ααίρ, έσαςαθη, χαΒκς ϊςορρύ- α ιν, υπα Βρόγχου , απογόνου τοί Μαχίροίου < τοΰ γονιϋααντος Νεοπτόλεμον, τον υιόν ιοί Α" χιλλε'ως. Οί Πί'ρσαι Ιιήρπαψαν χαί χβΐί'χαοσα»