κα, τα οποία είναι προύφβνίςατα πλάσματα χ«· χοφρόνων, Μ5 αυθεντικά χαΐ άλ.^.νά. Ούτε τό ιταράμικρόν ϊ^νος '$ιχοί>ύίας τίνος μιταξο τώ# αυλών ύπάργίι, γράφει ή ανωτίρω ΐφημερίς" τα τάξείδιά του αυτοκράτορας Αλεξάνδρου Χαί του βασιλέως ττς Προυσσίας είναι μάταιοι επινοήσεις και πλασμάτα, προερχόμενα από τάς βίας κεφαλάς , αί οποΐαί επινόησαν την πλαςν]ν ίπι^ολνν ενός άλλου μεγάλου Μόνάρχου προς την γηραν ενός Γαλλικού μαρσιίλλαυ καταδικα- αθέντος εις θάνατον δια προδοσίαν προς τον βα σιλέα. Α'ίίτη ή έπιςολή , 'τήν οποίαν περιείχε κα τά πρώτον ο Μόρνιγγ -Χρονίκλε είναι πάνϊη φίϋένίς. 'Αττο την άγ. 'Ελ'ενην ήλθον ειδήσεις εις Λόυδραν εώς 6, Μαρτίου, αι όποϊαι τίΐρί του Βοναπάρτου αναφέρουσι μόνον, ότι τότε ί'τΰγχανεν υγιαίνω»· 'Η 'Ρωσιτ.'Χη φρεγαττα και τό καράΘιον, ό που 'έφερον εις τον Πριγγιπα -*Ρεγε'ντην τά δώ ρο τοϋ αυτοκράτορας Αλεξάνδρου έκιί>ή9ήσαν τ « 3. τούτου από τό Βοολίπζ οπίσω εις 'Ρωβ- οίαν ' ελά&ον ΰε με$' ! εαυτών πολλά εΐδη'Αγγλι- κής χειροτεχνίας, οίον πορτζελλάνια , τζι- λιχίων, και μάλιςα πολλά γεωργικά είδη. Της Αόνδρας εφημέρΐδίς γράφουσιν, οίι εκλήθη οπίσω ό μέχρι τούδε εν Λόνδρα Γαλλι κός πρέσΘυς, μαρκίζας Ό σ'μόνδη 5 , άντ' αυ- τοΰ δε Βέλει διορίσθή ό δουξ δε λα ΊΙάτρε. Τη ξ Λόνδρας α ί εφημερίδες δημοσιεύουν! μερικά αποσπάσματα εκ της ϊπιςολης της κυρίας 11ε§η»α1ΐ ι!β 81. Ιείπι (ΙΆπ^εΙν πρός τόν συζι>- γόντης, εκ του οποίου και ΐνυλα/.ώθη. 'Εν ταίιη τη ίπιςολ^ γράψει, καθώς λέγουσι, πρός τοις άλλοις και ταύτα. , Ουτοί οί ελεεινοί δίν ήμποροΰσι κατ οόδίνα τόπον νά ςερε·)Λ·Ζ· αν η ίπάναςασις είναι αγευκτος' -ημπορεί νά γεν-ζι φρικτή, όμως $ελει καταντήσει εις καλόν' άλλα και όταν δελη τις ν άπο'/πήση ττν υγείαν του , δρέπει νά άποψασίσιβ'είς τάς πλέον οδύνη- ράς εγχειρίσεις- Μ ν»! νομίζης οτι τό πάθος με παρασύρει· ερώτησαν μόνον τόν κύριανΊΡΌ &~έ ρ- τον 3 όςις Βελει σοι είπ'/·, ότι τίϋρα 'ΐσως ήθέ· Καμ,εν 4λευΒερωθ^ από τοντϋνς τους οϋτιδανούς, εάν ήμπορούσαμεν να προιδωμεν τό αποτέλεσμα της παράςάσεως τής' τραγωδίας του ψερμανί- χου · φθάνει νά φυσήσω τις ολίγον ΐί σψοδρά , και Βί'λει τους άνατρεψει' τοϋτρ αισθάνονται και αϊτοί πολλά καλά. .. . 'Η διοίκησις αναγκάζεται νά εγκαταλι'πη τό σΰςημα'της: της έπειίιχείας χαΐ πραότητος· Τον'το μάλιςα ανμψέρει νμΐν , επειδή πολλοί ησύχασαν, και μερικοί είπαν, ότι δεν είμεθα κακά· Τοίτο δεν τμΤορε"ϊ να μας ■χρησιμεύση. Οοτο; οί άνθρωποι είναι οί δήμιοι μας · εθύσίασαν τήν τιμήν μας , την δόξαν μας, τάς δάψνας μας, τ/ν ψιλοτεχνίαν μας' μεταξύ αυτών και της Ταλλίας είναι αδύνατον ή διαλ· λαγ η 'Κβί' εκείνος ο άννρ, τόν ίχάσαμεν εξ α:τίας μ.ας, Μι οί ωμότατο: εχθροί μας τόν εχουσιν εις την δυναμίν των! Ο λ ν; η 'δϋναμίς μου, ύλη η τόλμη μου με ΐγκαταλιμπάνΐι, όταϊ) φερτά κατά νουν τοΰτον τόν τόσον άνιαρόν και θλίίέρον ςογασμόν..., 'Αρα δεν Βϊλομεν τόν ελευθερώσει· Ή τιμή μας κρεμαται άπο τούτο. Πόσον μικροί φαίνονται ουται οί άνθρωποι πρός εκείνον τόν κολοσσοί !ι; Μ*·) νρμίζης οτι μωραί- νω' είναι με τα σωςα μου, ο μονος μου ςοχα- σμός' πολλοί άλλοι ςοχάζονται ωσαύτως, και ίσως Βερμότερόν. ΙΙ'λήν αρκετά· εγγύς η κρ/σις' έπίςρεφον ταχέως, δια να πληροφορ·φής χαλ- λίτερον με τά ΐδιάόου όμματα Τή 22. Μα'/οΐι. "Κωνςαντ'.νίΐ/π. ϊιι* φίορ. Χ Αυγ ·ζ·ίϊί$. . . . — ·— Β®ϋΛον^ε<Γ«ν. · 124— 5 Σνν3τ{*ϊ3$ ν©/*ισμα» * . · * · 33*—