7 8 δίβ τνς χαΰβρίσίίύς του χαμένου Κη> και ίξφ4~ βκαί τ*ί δίδαβχαλίβ^τω#, ίχρημάτισιν κ; βλ. λους άνδρας, άξιιπαΛηος και αυτούς <ε»'$ χβκ ο< πρω'τω; αναχαλΰψαντίς , χα: μόνον άφωνων- χα£ κόπων αλληλοδιαδόχων χβί συνεχών ίδυνη9η- σαν τ αϊιτα τα καλυμμένα άπο τον Ιον των α/ω- νων συγγράμματα να ακοχαταςαθώσ» εις την προχα- ταρχτίΧην των χαλαρότητα και γνησιότητα. 'Επειδή λοιπόν ν\ πρώτη 'έχδοσις *νός συγγραφέως αρχαίου ημπορεί νψ $Λψηται μόνον α>ς κδοί πολλαπλα σιασμοί* τον πρωτοτυ'του χορογράφου, ώς άντίγραφον διι&ρισμίνονείς τό να χαταςν'οη την ^νώσ» τοΰ πρω- τρτόπου εύχολωτίραν , ταχυτέραν και γενικωτέραν , η κυρία α(ίαττ,ς τοιαύτης εκδόσεως υπάρχει μία κί· λαδηί άχρί&εια εις την μεταγραφ·ην τον κείμενου, χαί «ί$ τό τοιούτον ί?δθί της εκδόσεως πρέπει να «πίχη "5 ° π ' τού να έπιχεψν χαΐ διορθώσεις } ο- Βαι ψαάκΜται άναγκαιόταται και άπβίίοιίμίνβί από «5» όρδην κριτιχψ. "Οταν λοιπόν χρίνητις κατά « ' Λ # * Λ»" ^ · » τούτο» τον κανόνα τ*^ «χοοσ# ται>τ|ην του χυρ<ου Μαΐου, πρέπει να τψ όμοΧογτσ(ύμεν χσριτας δια την ύπίρχφι&ί μετατύπωσα> των ίδιων κειμένων των χειρογράφων, και δια τψ φροντίδα τοϋ ν α- γνβγ εις τον μέρ>) αγάλματα, τα όποια επρετίί να γνωρίση και έδΰνατ.ο νά διόρθωση. Αυτή η ναραττρψις δεν εφαρμόζεται $1ς τό σύγγραμμα τρΰ Φ/λωνο;., τό όποιο» παριςόνει άσυγκρίτως όλι- γώτερα τοιαΰ.τα σψάλμΛτα } ουνει&ισμίνον αποτ-6- Ιεσμα τ-ης αμάθειας ,των μβταγρ βφίων* Ιοαρμό- ζίτβί δ* ιδιαιτέρως εις τη» 5«τρ<®3» του Πορίρυ- ρΛυ, ή ρπ&α παρίςονουβα άρχίτα μεγάλιρ βΐρό- τψα «ί %οΑ$, ίλάψϋμα ιία » τοί σνγγραρίΜ, ουμπεριέχει και πάμπύλα έτι αγάλματα, τό ό ποια εξάπαν τ»; πρ«πίί να αποδωσ^Τ£$ ν^νμε- Ταγρά^ασαν χΰρα. Πο^ά^ί τοβτβ το αγάλματα ΒίΓΪρχβν τόάβ.,μηρΧ*, &ι_4 .ύ$άη)! β$Ρ»*&!Ι κβί «φ«κ ν' βπορββ/Λ] κβ τα δ&ξ&άτρ, και αχώο» πβντοιί «Ι Ιίβρδώ«<ί τ«ι άπάρχαοαα βιί- |^5 *β* ρβί ΐγά>φϋ» ο'ρθαί, πώτι 3* χαί ρι «· ναγκα'ιαι , οίί« ίβ ίίςοχοι. Όταν ίλβο} τ*ν ΐξίτασαι τοιίτοϋ του μίρονς ττΐ? φιλοιτονίος τοΰ χ@. ρφν Μαΐου, 3-ίλω δικαιολογήσει και τους ίπαι'ναυς μοα και τοός ίλιγγους μοι>' πλν)'ν Βνταΰθα πρίζιι να προσημιούσω, ότι ίίς χάμμίαν οποιανδήποτε /- πιγ^ιρνβίΊσαν παρ αύτοζ μετα&οίην, διν μιτίδα- Κι διόλου την άνάγναραι τοΰ πρωτοτύπου , οποίαν ιχραιιν άξιον μίτα&ολνς , <£<?« χαΐ οτί ίΙαΫ,γαγίν ίί$ τό Ι&ο* κιίμηο» τάς διορθνοείξ τοο, άηϋίιζη εις τα σχόλία τι}» αίτιον, α^ση την λ$ξα> ΐαιίτην νί ταιι*Γ>]» τοο χί^β- γράψον. Ο' κύριος ΜαΓος προτάττει ι?ς τα δυο ίχδο- θίντα τιβρ' αότου συγγράμματα διατρί&ίβ χαια σα· <ρην, δίβφών αυτήν ί!5 τρ/α μ£ρη, χαΐ ιίς τό πρώτον διηγείται τό πω§ ανίχάλοψεν εν χιφόγρα. γον του ΦΛω»ο?, χαΐ μάλιςα τοϋτο τι μέχρι τόΰ- 5ϊ άνίχδοτο» ρίρος των ανγγραμμά-καν τοϋ βυ^. γραρΐωί, και φανερό<>ει εν τω τέλι; τούτου τοϋ πρώτου μίροης , ότι σώζεται μετάγρασις τις *Αρ» μενιχη των συγγραμμάτων τοϋ ΦΛωνοι, γ όποί'α, ^ίνοριίν^ άναμγι§όλ*ύϊ εις εποχών, καΆ' ην Ιαΐιί- ζοντο «τ; όλα τα συγγράμματα τ ο ότου του Φίλο- σόρου , κεριεχει πολύ - πλη?05 διατρι§·2ν τοβ μν σΐύζομϊνΐύν τδ·/\ ίχ πολλώ α^'νων Γν τη "Έλ- ληναν; διαλίχτν. Εις ύΐ τά δύο τελευταία μίρΐ) των προλεγόμενα του αναγίρει ο κύριος Μ αϊ ο ς και περί Τίνων άλλων 'Αρμενικών μεταψ^άακύν , α? όποΓα< δύνανται επίσης να. άναπληρωβωικ την ζη- μ/αν άλλων άρχαιυν σογγραγίω», βκ «β» όκιχΐύ» βωζονται μό^ον η λείψινα παραμοργωμίνα, η μ . μα'χ<α άτίλή * πλι!ν ««ιίη τοΰτβ τα α»αγ»ρομ»* να δεν εχουαιν άναγορίν ιδιαιτέρα» και ανήχοϋβτβ» εις .το περί ου ενταύθα λόγος σύγγραμμα τοκ Φίλωνο;, ων ·&έλω ρ£ν ενααχολνβτ) -κεριαβόαρνί περί την ίζίτασ'.ν τούτων των προλέγομαι άξίΐύ» μ' οία» τούτο ποβ)55 κεραργιίας τΖν νοψΟ» ίίά