— ( 3 ,6 ) — ζ ητου σι ν άνάγνωσιν. Ο! τοιούτοι, αίς ο! ί'μΚοροι, δεν ϊΤ- ναι, μ,οί φαίν«ται, ανίκανοι να καταλα£ουν τα γραφομενα εις 'ϊην διορ.$ουμένην γλωσσαν , ώς τνι'ν Τεωγραφίαν του ΐασπάρεως, την Φυσικήν 'ΐςορίαν του Βερτούχ, τήν'Απο3ή· α,ην τϋν καίδων ι *ι τ, λ. Εις ολα τα ί.9ν»ι, η γλωσσά τοϋ οχλου διαφέρει κατά Το μάλλον κ.α< κ,ττον ανό τήν γλωσσαν των ευγενών και ετουίαίων. Κα.?£ επαρχία, και συχνά ιτο'λις απο ττολιν, "έ χει διάλεκΤον ίδιαιτεραν. αν λοιπόν ^ελησι^τις να ^ναι ό λως καταλι^ττος «ι'ς τον οχλον, κρεπει άφειίκτως να γρά- ■ψί) εις την διάλεκτόντου' ίια Τοιίς Κρητας, Κρητικά, δια τους Χίους, Χιώτικα, και καθεξής. χρεία, "έπειτα το αυτο' βιβλίο ν να γί'νι^ ϊι'ς τόσας διαλέκτους οσαι και έκαρχίχι' διότι αλ λιώς έίν ιί'θίλϊν ϊΤναι χρν'σι/Αον, παρά δϊ έκείνην εις της οποίας την διαλεκτοί/ έγράφη, όν κλ'εον δυσκατ άληκτον όντως είς το λοιπόν τον έθνους, καβ αν ητον γραμμένον ιϊς την εΚεξεργασμενην γλωσσαν. 'Αλλά φαινίται και αδύνατον να γρα ψΐ} τ/να'ς ϊ<ς τι}ν δημώδη" διότι, χωρίς να ομιλήσω κερί των μεταφυσικών γνώσεων", Κως να ευ ρ η τινάς εις ταϋτην την γλωσσαν λέ ξεις δια Την Ύραγωδίαν, υ^ηλην Κωμωδίαν , ΜυΒιςορίαν » Μν3ολογίαν, 'ΐςορίαν κ. τ. λ; -προς τούτοις οί δια φωτισ- μόν του οχλου δημοσκΰοντες τα τοιαύτα. 'Ευρωπαΐοι τα γράφουσιν είς την γλωσσαν του οχλου ; τα καταλαμβάνει διό. τούτο ολιγώτερον ό οχλος; έξ εναντίας, φωτιζόμενος δεν συνετίζει εν ταυτω να ο'μ.ιλ£ και κα3αρωτερον; Τ α των πενήτων τέκνα, εισερχόμενα εις τα σχολεία ηιρωτον μάθημα. έχουν τό γ ράψιμο ν και τό διάβασμα' αν είς τόπον των μέχρι τοΖ δε ελληνικών βι€λίων διδάσχ.ωνται τα Κρωτα^ςοιχε'ΐα ίίς βι€λία γραμμένα με καθαρότητα ω φελούνται δίπλα, ό,που είναι καμμία λέζις την έκοίαν δεν καταλαμβάνει τό «αιδίον,ό διδάσκαλος θα του την εξηγή σει ' α! λέξεις αύται βέβαια είναι σπάνιαί, και μάλιςα εις βι€Χία αναλογχ μέ την ηλικία ν των παίδων, Προς τούτοις ίίς την όμιλίαν ό διδάσκαλος ημΚορεϊ να διαρθόν% το και- £ίον' οθεν άς μη προφθάσω νά μάθν,, Καρά τα κοινά και ιήν 'Αρι.ίμητικήν, μι την μέθοδον ταύτη» εκίαίνιι α,κα το