— ( 436 ) — •ηράττοντ ας, νά τους άκουια κρίνοντας, να τους νιριεργάζη- ται χαίροντας , λυκουμίνους , κατορ3ουντας, δυςυχουντας καταπίπτοντας, φιλοσοφαΰντας' ω ! Καία ευτυχία. να δι- οάσκι^Γαι τ/,ν φιλαν3ρω·ιτίαν άτ(ο τά ρ/,σίίί των νομοθε τών, κατά τήν οποίαν μάλιςα. διεκρΐνοντο ο! "Ελληνες αϊτό ιούς Βαρβάρους (.α), να 3ησαυρίζνι την άλή3ειαν και κρί σιν άκο τους, °μ€ρι3εςέ?ους, Την σωφροσύνη άτίο τα ιζι- ςοροΰμενα παραδείγματα (.β*), γινόμενος αυτός φρονιμότε ρος « τγο ' των άλλων τά νά3η, και αίσΰανόμενος μεν άπατα •παρεΧΒοντα, κρίνων δε ΐίερ\ των μεΧλόντων τα,πρόσφορα] (■)<)· Οί ανθρωττοι, φίλοι μου ομογενείς, -πάντοτε και παν ταχού και νίσαν και είναι, και ,Βέλουσιν εισ3αι οί αϋτο'ι, γνωρίζονται ομως ζυκολώτερον εις των παλαιών τά συγ γράμματα, έΐ ό,τι ε'κεΐνα ε'ζωγράφησαν τά η3η και τους χαρακτήρας, τάί αρετάς, και τάς κακίας των άν3ρώπων ε'ντελέςαια, καϊ ζωηρότατα· 'Ο τότε βίος «το άπλούςερος, ΐλιυ,Βερωτερος, η$ικωτερος' παντού, όπου έ'ςρεφον τους οφ θαλμούς των οί δαιμόνιοι ανόρες εκείνοι, ε€λεπον πράγμα τα μεγαλα, ελεν.3ιρα_, λαμπρά δια τήν αρετών του αιώνος των, 'εξ ανάγκης λοιπόν υψόνοντο και οί . νόες των, καϊ τούτο ίνιχάραζε ν είς τά συγγράμματα των μέγα Τι κα\ υ- ■ψι$\ον και εζαίσιον' το οποίον διεγείρει προς τά καλά των •προσεκτικών αναγνωςων τάς καρδίας. §, ιγ'. 'Λλλά παρ ολίγον κινδυνεύει να μι διαφυγή το κυριωΠρον &αι άναγκαιο'τερον. "Ομηρε της 'Ελληνικής σο φίας ωκεανέ και γενεσιουργέ, και διδάσκαλε,τί^ςαρετής »· ψηλότατε, ϊλεως άς νναι είς ιμε η ιερά σου σκιά, δ! ο,τι (λ") " Α ύ Μ το 'ίλλ»)«*ο» Λτ/μβ^β», ας μί,τι (ςαί>$ν 3ιακ. Αί'το *β·ϊί(I . . . μίτ» χί?β®«ί χ όμοις 'ϋλλχ'κΜ» «*ί»<χ.ι βΊ», ψ μχλιςα ΙιχλχιτιΓίΐ ρύσις'Ε'Κ'λχς βχρβάφ». Λιανό#,'Λ£.ϊκ, 'Λβμ. £(%· β/βλ. Α. ' (β) ' Η ίςος'χ ίριλΟίοφ/α ίςιν »**Λ(&ίιιγμάτϋ», «ν·»·, τίχν. (τΌ 'Οαοι ίί βουλεύονται τιϊϊτΙ γινομίναν τβ ίαφί'ς ίκοτΛ, Λ . , Φ- < \ ■ * και τακ μ»λλο»ί·0» ήταπ , αιιΖις *α«ί <« αι>3(αιχιιοιι, τοίονταί* ορταν, *αι *Λρ«τλΐ(Λ'«)/ ίαιιτ^ια , «ψ «λίμα χρίηιι αν τ» , «^χον'»· τ«ί, «ί«Ι (_Ί ίςοςίχ). Θουκϋϊ. Α. χ(3.