- ί 2 ) - νος νπακτύεται πασα η σεμνοτη; κα\ εμβρίθεια της φιλοσο φίας, ενας μααημ,ος σνγγρχφενς, ού τινος το ητρώτιςον σκο- πουμενον ύναι το να όΊδαξη , και οςτις αείποτε άπο€Χέιχει ιίς το να ασψΧΚϊση το Χογικον δια πάντων των προς τελειο- να'^σιν τούτου ικανών μέσων. Αλλ' έκτος ταύτης τίί δια φοράς των χαρακτήρων αύτων, ητις εκ πρώτης αφετηρίας ανα καλύπτεται, 5ελει φανη Ίσως δυσκαταληπτοτερον, πως εί ναι δυνατόν να ομοιαζωσι τω όνΤι δυο σοφοί, εζ ών ο εΐς αείποτε κατακρίνει τον άλλον ; ο! κατα πρώτον άναγινώσκον- τις τον Πλατωνα απαντωσι μεγαλας δυσκολίας είς το να εζιχνιάσωσι τα. αληίήί φρονήματα αύτοϋ περί του 'Ομηρού , διότι ούδιίςποτεπερι αυτόν είτε ετίαινων, είτε κατήγορων δεν 'εγρα^ε μ.ε τοσαυτην υπερ€ολήν ως αύτός, Ιτε μεν τον απο δεικνύει εζοχον , βέΐον, και κορυφαΐον πάντων των ποιητών, και των σοφών, τα δε ποιήματα αυτου εμπεριέχοντα πασαν Την φιλοσοφίαν , άνϋρωπίνηντε και °είαν, ότε δέ αποδει κνύει αΐτόν κινδυνωοε^ερον πάντων των ποιητών, ίκανόν μό νον νά διαφ 1 ·)είρη τον νουν, και την ψυχνίν, ενα δημόσιον (ρύορεχ , ούτινος επομενως τα ποιήματα πρέπει νά καταδικά- ζωνται, απομακρυνομενα πασών των ευνομουμένων πόλεων. Ύίνι τρόπω λοιπον δυναμιύα να σνμ€ι€ασωμεν κρίσεις κατα το φαινομενον τοσούτον αντιφατικας-, τούτο είναι το μόνον ενκδλον, εάν δίοωμεν πίςιν είς τους σοφούς άνδρας, ο'ίτινες κατά.βάύος εξακρίβωσαν τον ]1λατωνα. Τά μέρη εν οΐς επαι νεί τον "Ομηρον πρεπει νά τά εζηγωμεν δια των μέρων εκεί νων εν οίς τόν κατηγορεί!, οντες βέβαιοι, οτι είς μεν τά πρΖ- τα τον είρωνευει, είς δε τα δεύτερα πραγμαΤικώς τον κα- τηγοριΊ' περί τουτου δε ουδεμία ημ7ν λείπεται αμφιβολία, εάν επελ^ωμεν τα περί των ΙΙολιΤειων αύτου , κα( κατ' ί'ζ- οχην το β κα\γ. βι€λίον, οπού δίδει τον \ίγον των φρονη μάτων του, απαρώμων και παντα τά άζιοκατάκριτα Του πε· ρικλεοΰς τουτου ΪΙοιητου · οΤι δέ οί με(ΐ υπερβολής επαιν.ι αύτου προς τον Ομηρον είναι προφανέις 'είρωνίαι , συνάγεται καΧ εκ Τουΐου , οτι προφέρονται παρα του Σωκράτους, φικΓίί οντος είρωνος, ως τοΊς πασι γνωςόν , κα) πολλάκις άνΤιφ ( α· φω ταΟτα , >.·;γω &£ τη'ν τε ηίοντ'ν χα! το σεμνον. Διονιίσ. Αλιχαρνασ. *·="' ρ: της Δημίσβ, ίδινοτπτο»· Τόμ.τ, β. 2δλ. ιί;$.