( 486 ) — Τον £ιά τήν αναίδειαν πολλάκις ραι(ισ6εντα ωςπερ θερσίτην άτακτον, και καταγελασίεντχ > *αϊ όμως υ'πο δυνατών γίΧοιαις κηρυχίεντα Λουκιανόν του ΐίνουςτου, ά'ριςον λογογρα· φον (4)! "ΐδΐΤί την καλλιμ-^ι-ψον κα) αςατον γυναίχ,'Λ, Την πτοουμίνην μά\ιςα προς 'ΐκΊικόν λχχο„·ρι > ήτις προς ευχαρίςησιν τ υ ρ "ΐ ν νίκης καρδίας , * εφημερον "λαμπρότητα, κχρτϊον κενοδοξίας, πτωχΰνει Την εζάκοι/ςον τόϊ ιν τών ΐίαρισίων Μιμ·ήίητε 70ν Ζέφυρο-,, τον ιρχ-^ν Χλωρίαος, ίς τις περιπλανώμενος εις άάση και λειμώνας , 1ταρχτν,ρε" της υ-φνιλνις δρυζς μ* γάλους κλάδους, *αι τον περιπλεκομοου κισσον εις τους πλάτανους < χκΐ κρίνον το λευκότατο ν κα) εΰοσμον επίσης, το υπερή φανον φυτί'υ, το κυπτον ι ίς το ΰδωρ* κα! απο^αλλον την όσμην καΐ χρώματος την λαμ/ψιο μετά τνν επανέλευσιν 'Ηοΰς ροδοδακτυ'λου· Εις τέλος ά επανερχεσίε μετά φαιδρού προσώπου , α'ρ' οΰ παρετηρήσατι τον βίον των ανϋρώπων' ηδη φλογίζεσίε δεινως ερωτι του συγγραγειν' χαίυποτάχίητε λοιπον εις το τοιούτον πάίος' αν ομως υπο φύσεως ουκ εχετε το δωρον του γ ε Χω τ ο ς του ε υ γ ε νου ς και του ε π ιτηδ εί ο Ο , εαν το ανίος της χαρας ενώπιον κακίας ΐίίπτια, καταμαραίνεται καΐ φάείρεται δί όλου, εάν τά λόγια, υμών ουκ έ'χουσι το άλας το Αττικό», το σ π ανιόν, α λλ' όμως άναγκαΐον , ι αν αυτά τ ά πρόσωπα., ά ν τ) του δρα ν κ αϊ τι ρ ά τ τ ε ι ν, σκέπτονται, δ ι αΧ'εγοντ α ι, η μονον δι η γ·ο υ ν- τ α ι, *οτ ε , ώ φίλο» π ο ι η Τ α. ι, α φ ή σα. τ ε γενναίως (4^ -- ~π: ^λχτΏΓ,/ν,.'α; / τουτό'/ν.: α'ναμίυ,νη!Τ)ΐ : ;', ~·) βλασΰημον εχί-'νί ζ . , ,, Γ:; ?: χ7.>.γ'τ£;ο: το'.γ ττ); , ο Ευριπίδη; 9 τι Γεώργιος ο Π'.αί- » ί ('<ϊ* Πο5λ3γ· Α('σ« σ£λ· λα.), Χημ. τοϋ Μΐταφρ·