— ( 447 ) ·— Κ ίς "Ω λ η ν β ν (Ο&βη) τον φ ι λ ο ο* ο φ ® ν. %ολμαν τω ξυνετω κα\ σωφρονι μούσα ύίοωσι , Τω τολμωντι τύχη της όδοΰ ήγέεΤαι' Τολμά , Τύχη, και μούσα κρατιςαι εν ουραν.ω ί'ισί' ύ^νςυχιιι βουλής ουττοά' ό τωνδι φίλο ζ. Εις Βίί·(5βν τον ΐατρον. '■ Ομματα τοΐς τυφ\οις 'Ασκλήπιος ωςιϊερ 'ίσωσας, Φίγγος ο' ως Φοίβος τοΤς άμαΐίέσσιν εδως. Εις ούν ίστρος πολλών αντάξιος άντρων , Τοί; δε 3ιοΐς Ίσος 'ίσα -?ίοΤ; πεπραχώς. ΦΙΛΟΛΟΓΙΑ. *Ή αλπΟιΐί Προφορά των αρχαίων 'Ελληνων εγινε νρ$ Τρι/Μΐ περίπου εκατονταετηρίδων ά,ζιοΧογον αντικείμενου της (ΤυζηΤησιως πολλών μεγάλων χ.α.\ επισήμων φιλολόγων τηζ ψοφης Ευρώπης, όνου εγεννΫ6ησαν δύο προς άΧ\η\α άνΤικεί* μένα συς ηματα, το τον* Εράσμου δηλονότι και 'Ρ α υ- χλίνου («'ξίλλ. Καπνίωνος) , περί των οποίων ε$§ε(ΐησαν Τίνα μεριχ,ως κατά καιρούς εις τον Λ. Ε. 'Αλλα. τάχα και ι* £·* μέρους των νε-ων 'Ελλκν&ιν συζητησις $έλει γίνει εις αυ· Τους τοσον χρη&ιμος, ωςε δί αυτής νά άναλα€ωσι ποΤε Την (ΐλη&ινην προφοράν των προγόνων Των ; Το υτο εις η μα ς του· λαχιςον φαίνεται τόσον άμήχανον , όσον είναι αδύνατον κα\ Το να κατορθώσουν νά όμιλωσί ποτε Την Κρογονικην Των εκεί- νην γλωσσχν, άν καίτινες των ημετέρων Το εδόξασαν δυ· νατον, κα\ την δόξαν, των δημονίως ι κήρυξαν , χωρίς να λα· &οσι τον κόπον νά μας αποδείζωσΊ Κρωτον το δυνατόν Της Τΐλείας εΰρίσεύΐς Της όρ6ης προφοράςκαι δεύτερον νά μας δείξωσι καϊ πως δυνάμεύα νά εΐσάξωμεν αντην εις τά ςόμα- %α μιλλιονί&ιν άνύρώτίων. Τούτο, μονον ημεΐς συναισ&ανομε' ρτι βοηϋούμ£ν$ι της παρούσης γενεάς οί "ΕλΧνινίς κα* ο!· αΐίογονοι ημίν ά,πό τάς μέχρι του νυν γενίμινας μιρικάς ανα*