< 2« ) — νιμϋν πατρίς καν νά ανακχυ^ζ ολίγον τι, *αί δεν έπρόςαξεν αυτός, ως «ατροκτο· νος, να αντιςα^ί' καΐ να φυλάξω, το 1 α· ίυ'νατον, τι<» μητρόπολιν 4 εθνική φρου ροί, κροκαλων ίιβ τούτου τι^ν έκδικ^τι· χν;» ρομφαίαν των εχθρών έπϊ τάς κίφα- λα'ίΤίΙί;^ ,,Δεκ ιΐτον αυτός τ έλα ς πάντων, 5ςις φοβούμενος οοχϊ τΐσον άλλοτι· όσον την αλνί^ϊίαν, ϊ'έί«ξίν άτίμως ενώπιον της Ευρ*)#^ τοιίς νομο3έτας ήμων από τα; καΆέδρχςτων, έπε ι δη ούτοι ί'τολμ^βταν να του εϊπωσι τι^ν αλιί^ίίαμ μΐ τρόπον μαλακό ν και -κρίνοντα, τψ άξιώματίτων·, Α 'ποσιωπωμιν, οτι έίυσίασεν ολίγους τι. να ζ είς τό πρασοοΚικόν αυτόν μίσος η έχ.- δίκησιν' όίΐ/ έΆυσίασε τήν Γαλλία*, κλ« ολ^ν τ«ΐ» Ευρώπη» είς την «περιορίζον φι· Χοτιμίαν τβο; 'Οτοιο»/ και αν ήναι το αΐτ/ον , «*Τϊ φι λοτιμία «ϊτί νο3ος προς έκδΐχ,ησιν, η μείς άποβλέπ«μεν εΐςτά αποτελέσματα- αλέπομεν τ αύτην την εΰρύχωρον Ευρω· πάΐκην ςερεάν κατεσκεπασμένην Καν τβι> «ιτο ανακατωμένα κόκκαλα Γάλλωντε και άλλων ε3νων, μεταξύ των οττοίων , κα5ο' μακράν όντων άπ' αλλήλων, δεν υ- νηρχον άμοιβαΐα δικαιώματα και ζητή ματα., οίίτε δε μΐσοςτι η φιλονηκ-ίαι, χ,β! τα οιτοία αυτός εσνρεν εις τον πό\ι· μην, μόνον δ.ιά νά γεμίσια τήν γην από τον κρότον τον όνοματόςτου. ,,'Αΐ μνϊ άαφί'^Τίς τά< προτού ν»*#$ του' διότι ποΊαν αφίλειαν μας ί*ρο%έ- νησαν ; τταρβ το μίσος των £3νων , τ« δάκρυα. των φαμιλιών μας, την βεβιασμέ νων άγαμίαν των 3υγατέρωνμας, τον α φανισμού ολων των ημετέρων τόκων* Την π,ρόωρον χηρευσιν τ£ν γυναικών μας, τον ανελιτισμον των γονέων ημών, εις τους βποίους από τόσα *βλυ*λ^£»ι τέκνα. δεν τ,ους απέμεινε πλέον η χε 'ιρ ενός τέκνων, διέ νά κλείσ% τα ομμάτια των' ταυ« Τα έπροζένησαν εκε'ίναι βί φθοροποιοί νίκαι, α< οποία ι ι χρημάτισαν αιτία, χ,αί το» να ίλ-&ωσίν εως. εΐς τα Τίίχιι, τα ο- *οΐα έκϊ της κχτριχ,ης διοικήσεως τωΡ βασιλέων μαςεμειναν κάντοτε α3ιχ.τα*), οί ξένοι, τους ονο ίου ς ημι3ά μεν ΰνό- χρεοι νά ευχαριςήσωμεν &ιά Την γενναΊαν αύτων νκεράτκισιν, εις τους όκοίους ό μως κάλλιον εΚράττομεν, ι&, ^ .·-?■» ρΛμ,εν εκούσι ο» συμμχχίαν. ,,Δέν ύ#άρχίΐ χρνεΤς ε'ξ ήμ£ν , νςις δεν εμίσει αυτόν ώς κοινόν έχ3ρόν ίχ, βά3ους καρδίας καΐ δεν ηυχετο με τους κιςοΰς του φίλους νά Ιδη τό τέλος τόσων ττολ» λων αίωφΐλων κακουργημάτων. ΙΪ'άελίν *ϊναι προδοσία-κατά του κοινού κάλου, εάν δεν εψανερόναμεντέλος ιίάντων *α.$- ρκΐσία ταύτην Την εύχην ολων των χ,αρ· διαν ημωντε και υμών. Η αρματωμένη, Ενρώνη τό ζητεί άνο ημας ώ( εΰεργε» σχα.ν ιτρός την άνΆρωιίότητα., καί ως εγ- γυ'ησιν κοινής κ α) έκ ι μόνον ειρήνης. „ Ε γκάτοικοι του Παρισιού! Και αύτη η αρματωμένη ΐ.ΰρώκη δεν η£ελε τίαρα- κινήσ% τους διοικητάςσας νά κράξωσι τό 3έλημά της , εάν τοΰτο δΐν ητο συ'μ- φωνον μέ τά χ.α3ήκοντά σας. Κ'ν όνομα- τι λοιτιόν τούτων των καθηκόντων κα) των Ίερωτατων καρά πάντα άκαρνοΰμε- 3ά ενόρκως κασαν νκοταγην εις τον τυ· ρ&ννον, διά νά έκιςρί^ωμεν ύκ& τον νί, μιμον ημων βασιλέα " κα! εΐ χρεία κι νδΰ- νων Κρός ακολαυσιν εκείνοι» > όκοΰ μας εμπνέει η καρδία κα) τό συνειδός, 3έ· ") 'Ε ϊ ?τ ιι ι 430 «VI Καφόλου τον ς*. ίχνρίιυνα» βί "Αγγ\οΙ τό Παρσιοιι, ατό το οτοΐο» ομάς ίίιάχ3))ίαιι **λιε τ* ι$, *Α- *$1>Λ0ν 14%6.