ΘΙΜΙΣΤΙ0Τ γε. Κα: εΤτινα χρη χαλίΐνχλν ιρονόμον των Πλά τωνος του θ&'οίί δογμάτων, οιιχ οίϊτω Σπεάβ.ππο» χρή χαλεϊν η Ξίνοχρατην ι), άλλα τόν γνώμη αιίτοΰ βεΤαιώσαντα, ην πάντων μάλιςα εκείνος ι- ποιήσατο αι> εις έργον έχ$ψιαι, χαί ιδεί ν εις τ αυ τόν αυμτρΐπ'Λβαυ δύναμιν πολιτίχην χαί φίλροο^ί'- ον Λ χβί ποριυομένας χωρίς δη ρρόνησ<» χαί ί- £ου<τ<αν. Τοίτο οΰχ ίτ< προσδο χώμενον το Άίαμα επέδειξε Βασιλεύς τοις νΰν άνθρώποις, βρα&εόουσαν τα δίκαια γλοσοψαν μετά τι^5 μ(- ^ί<Ρ]5 δυνάμεως, χβί τβΰς λίγους εμταιοΐις 'επιδειχ· ' Λ > » ο ' ί <► ννμενψ καΡ ίνίργους , ους τέως εν τθί$ πραγμααν διατίθεται. Και (ψινη'σουσίν ο< εφεξής άνθρωποι τον Θεοέόσίον Ιπι τη χλτσίι της προς τα χοινά φιλοσοφίας , ως τον 'Αδριαίόν, ω; τον Μάρχον, ώ$ τον 'Αντωνΐνον τοΰ; κροπατορας εαυτοιι και χδλΛβί ί) χβί α 'Ρ/ί'1? £ ' το 5' °"9 οΰχ ηγάπησεν άχρι της άλοίιργι'δος χληρονομτσαι , οΑΑ« τσ 5 είχόνας βΐιτών έπαναγαγων εις την βασιλίδα δια μαχροΰ χρόνου, χαί ψιλοσοψίαν ΐαυτω χαθάπερ εκείνοι συ μ. παρεςήσατο. Η'. Τβιίτην ουκ 'ίσ/ε φιλοτιμήσασθαι την «ρ ι. I ΐ) Τον 2χε·&σιχχον (λέγει ό Κικέρων 'Αχαδημ. Α. 4) νΐόν τηί άδελφηε 'ο Πλάτων ίγχατέλιπεν ώί κληρονόμο» τήί φιλοσοφίαε· δύο σμωε διαφέ ροντα! πολύ κατά την σοφίαν χαί μάΆησιν, Ξΐνο- χράτην τον Χαλχη&όνιον, χαί'ΑριστοτέΚην τον 2τα- χειρίτην. Λ) "Οτι δ Αδριανός και Μάρχοε ήσαν Ισπανοί το γένος , ώ; χαί ρ Θεοδόσιο*, άχεδείρ^η · αλλάτδ Α'ντοινίν» Πίου ή χατριε νομίζεται «αρά τΰ Καχν τωλίνυ ή Γαλλική χάλις Νίσμη. Ο 1 θεμίβτιοι.5· μωε οχι μόνον ενταΰ»α λέγει τόν 'Λνταανϊνον χο· λίτην τ5 Θεοδοσία, άλλα και εν τ& λόγιο Ιθ. "Ο- &ίν , ήτοι σφάλλει ό Θεμίστιοε , Τ; χρέχει νά κα ταφυγή τα ιίι το δίκαιον τη* νΐο9ισίαί, εν δυνάμει τδ όχοία ο! νΐοΒιτη9έντα ίνομίΣ,σντο, «α5ώί ^>αί- νεται, αα βυμχατριάίται τΰ νίο9ετ£ντοε» λοτιμιαρ ό Κιρος ό Ιΐίραης, οιϊχ "Αλέξανδρος ό μεγας' άλλα τον χ"9·/ιγίτ·/ ι ν 'Αριςοτελψ πολλών χαί μίγάλων αξιωαας, χαί τα Σταγειρα ιυτωσοίί· οικησας ι), όμως ουχ ί'ςηοει/ ό'^χ!»> τηλίχαιίτνις ορ- χης. Οΐιόϊ το» "Αρειον ό Σε&αςός 2) , οΰδϊ τόν Παναπιον ό Σχψΐί'ων 3), ου5ε τον Θράσυλλον Τ >£εριος 4)' ο'λλα $εατας χέχτψται μόνον τών οίχειων αγωνισμάτων,' (Χχΰσαι δέ επί το ςάδιον χαί την χονι'ςραν, χαίτοι σψόδρα αν βουλ·η9ίντίς > οιίχ νδυνηθησαν. 'Αλλ* οιΐχ ο"γε τοϋ βασιλέως πατέρες χαί άρχ·<\γίται, ώ τα μεγάλα ονόματα' άλλα τον Άρειανόν 5) χαί τόν 'Ρουςιχόν των ι) Τά 2τάγιιρα άνΐχτίσΒηβαν ίιχ' Αλεξάνδρου ράριν τΒ Άριβτοτέλνί λέγει ϊνταΰΒα ό θίμίατιος μιτά τδ 'Λμμαονίυ ύϊ βίον Άριστοτίλβε. 'Λλλ 6 Πλίταρροι εΐε'Λλέξανδρον και Λίων ό Χρυσόστομο* ίΐι τον Β' λόγορ χΐρι βασιλιίαί εν τέλει ί. 2. διη- γϋνται ότι τδτο ϊγινί χαρά Φιλίχχου, χαρ § χαι χατισχάψησαν τά ϊδια 2?τάγειρα. Χαύτην την διυ- τέραν δόξαν χροχρίνει ϊαωε και ό θεμίβτιοι ηΐ τόν ΙΑ. λόγον. 2) Μια τόν Άρε ιαν, τ5 αχοίν την ψιλοβοφΐαν χαί συναναστροφών μετ&ριιρϋετο, ίφιϊσατο, λέγει, ό Αϋγνστοε τνε Άλεζανδρεϊί. Ίδε Αίωνα Κάβ· σιαν νά ■ ι6· χαϊ θεμιατ, λόγ. Η. -λ 3^ Ό ^Ζύμμαροε εν τΖα χαρηγυρ, τδ ΓρατιανΒ ζχεφ. Η) λέγει. ΑΓιΐθ3ΐιυπ» ίΗυπι Ί6γγ3 1Π3- ΓΪιμιβ νίοΐοΓβιη Ιβοΐϊοαϊβρ&ιΐίοερ8 βί Ιβΐιοήβ Ρ^ηίβΐίυί ηοιι Γβ1ϊ<|μϊν ,. 4) 2νητ*ανΐΛΒ *1* Τιβΐριον ΧΜψ. 14 λέγει. ΤΙΐΓβι^ΙΙιιαι πίΛίΗρπιβποιιπι αι ιο^ϊβηΐίαβ ρτο- £<>ιί8θΓεπι , εοιιΐυΙ)6Γΐιϊο 8ί1ιηονβΓ3ΐ ^ Τφέ~ ριοε). - 5) Ή/εμόνα ΧαχχαδοΛίαε, Άδριαν5 βασιλεύ οντος Ί λέγει τόν 1 Αρειανόν ο Λια>ν Κάσσχοί 6^, |5) τύε δι Άλβανίε ταχεινούΒίνταε νχο φόβου χρόί βύτόν. Την ύκατιία* βνταν αναφέρει ό Φώτιοε χώδ. 3'^· 6) Π*ρ* τ&Β αναφέρει ο ΚαχιτωλΛνο» βίε βίον Μάρχν Ανρηλίϋ, λέγων' §*»«? (ό ΜάρΛοε) μ^-