Παρασκεϋ}}, τ# ——ι 3·*·""— *· Ιανουαρ/οι» Ι8ΐ9· ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΟΣ ΤΗΛΕΓΡΑΦΟΣ ΗΤΟΙ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΤΗΛΕΓΡΑΦΟΥ ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΑ. ΕΠΙΣΤΟΛΗ. Προ 5 τον Μ·.. Εί5*Αλί£αι/δρίίαίΐ. (φΑιηηΟ Εί'ς ποΧλαςσου έπιςολας μοΐ εγραφες , οτί μίλλων ιό διατρίφης προσχαίρως εις πόλιν, ο πού δυσχόλως δίή/αταί"τ;; να μαίν; ρ.λολι^ίχό; ΐΐοησίις χαί τ ας προόδους του γένους μ ας, ΐ~ε- θΰμίι5 να οοί άυα^γίλλω ενίοτί ουτάς ί'^'ϋ, κε - ριπόθητι, όχι μονον ότι είσαι γίλοςμου , αλλ' οτι ίΐσα; ^>'λ&5 τ·/)5 ^λι/χυτα'της μας πατρίδος, χαΐ οτι δείκκυίίς ζηλον-υπίρ της άνιγ/ρσιΐϋς αΰ· »νί , «πλήρωσα ηολλ^χίςτό ιερόν χρέος της <ρί- λέας, χαΐ ΰποχλίτιτού» ο'λφη» ώρα» άηο τας α* ΰ/θ\ίας μο\ι, σοι {χ2ίκοποό;σα μί μιχαλη» μοο τ·<55 ψΐ'χηϊ χ«ρα» χαΐ το; προό5οο{ του γένους μας χαί ριλολο^χάς ειδήσεις · (Ις τ ·ή» τελευταίαν οοο προ5 ί^χϊ £.ΤίΓΟλ^Σ' απαιτείς να σοι γράψ(ύ αυνιχίςεροί), επί λο^ω, οτί χαΐ 0 ί συ'τοΰ ο'λ/^: ομογενείς άχούουσι μί αγόριαςον ΐπι9υμίαν τας τοιαύτας ωφελίμους και χαροιτοιας ΐίδ·ήαΐις. 'Εχ τούτου λοιποί συμπιραιίκύ» , οΐ£ ο'χί μόνον τΫν ίδικ-^ν σου ΐΊ.'σ£ι^ Ελλ^Κίχτ)» χαρδίαν αυαφυχόνουσι χαί προτρεπουσι προς τα καλα αί το:αυτβί αγγί' λί3ί> »λλα χο! εχκ^οι» αληθούς ΙίΛΛ'/^σπβϊί^ω »α σοι χοίΚ&ττο^β'Λ χαί ά'λλα 'Ελληκχβ ϊ ?7 «, δϊίχ»!/0«τ« ζήλοι/ΰ~έρ τής πατρίδος" παρατρί- χΐί) ίί, (ρΛϊ, πολλά ί| οίικυκ, οχ 4 ω '- μιχρά , &ότι, »ί 2 τν{χ »ι» χατάςασ;» «α;, πρί'~ίί να ' 3ε'ύρ'ύ:ιΐυ εχαςο» αυτών υπΐρμιγ{9ις> αλλ βττεί- έή πρέπει νά δα.τα^ησω πολύ» χαιρο». "Ενθουσιάζομαι, αγαπητέ, δταν άναγινωσκω τον Τηλίγρόηον χαΐ 'Ρ.ρμν : ν, βλέπων χαΊν,μερι- νως συγγράμματα , μεταψρασιις > σνςασεις σχο- λείων εις διαγόρους πόλεις της "Ελλάδος, γενναίας των ομογενών μας συνεισψορατς ε'ς αυτα, και αΚ- λα πολλά. ΙΙοϊοι είναι όμως οί σχορπΐζοντες ττλοΐι- βιοκαρόγΐύς χαί οοί^'ύς τά ιτλαιίτη τ «ι; άκίρ τοΰ χοίϊοΰ χαλου ; οι "ΕρίΛορΟί ί και μάλιςα ο! ε ν 'ϋδηστώ κατοικονντες' αΰτοι συτνσαηες εις ταά- τν)ΐ) τ·/'ν πο'λ:ιι σχολεΐον, «ροικάταντε; ρΐί «Γσοίη* ματ α, χαί ςολίσαντις αύτομε πεπαιδευμένους χαί κριτικούς Β.δασχάλοος , χαταγίνονται τω'ρα ί'π:- μόνύς ιΐς σ'ϊςασιυ τυπογραφίας. Οποί.ν χαΐ ο- πο'σν]» ωφΑίίαιι θ/λϊι προξενήσει τό εΰγινέςατον τοίτο «ρ^βιι £: - 5 τν-ίΐί χο:ιιη» Ποτρί'ύα! ίννασαι να το συμπέρανες, 'λλλ' αχουσον χαί αλλο Ε)Λ υ - ριχον τω» Όδησσινων έργον, το' όποιον σοι γρα- ψΐύ με δαχρυα χσρας , διότι η φαντασία μου α· πέρχίται εις τον εΰτυχ-η χαΐ λαμπρον εχΐϊνον αΐ(ύ- να τω» προγόνων μα;, εις εχιΐνον τον αιώνα, λέγω, οπού (λαμφαν οι ΣοροχλίΓς , ο." ΕυρϋΤί- έο{, οι 'Αριςονάνιις χαί τ· λ, Οί συνάϊίλψοι μας 'Οδησσινοί πολλάχις, ω; σοι προσροφά, ΐπαρίςησαν ε?ς το χοινόν 5ίατρο» τηξ Όέ·/)σσοΰ δ'.άί-ορα δρσματβ' ΰςίρινως πάλι» παρεςν&·η μία τραγωδία επιχαλουμενη ο θάνατος του Α υ , μο σϊέί ο υ ς, βι >ν*ι9ιχα παρά τίνος ανδρός