— (. 675 ) — «Τι καϊ νί κ.α6&λιχ.ιΐ "λογική, και μάλιςα τό εφηρμοσμε- νον τπί μέρος , τό ί π οΐο υ παριςανει τά εμπόδια, οσ αντί κείν ται εις των ανθρωπίνων γνώσεων τήν ΤίΧϊίοττοίνισιν, ο ιαά- σκίΐ τα μέσα, πως νά ελαττόνωμεν καν Την επίδρασιν ειτί^ρβιαν των εμποδίων τούτων, αν *αΙ £ίν δυνάμεθα. νά τ' άφανίσωμεν εντελώς. 9· Μ ϊ τα ς ^βίίίΤαξ £ί"ς τον ανωτέρω παράγραφον έπιςήμας, αι όποΐαι παρέχουσι γενικών του εσωτερικού η πνευματικοί! άνθρωπου γνώσιν, Κρίνει να συναφή κα\ ά'λλν) τις ακόμη επιςήμη, ηΤις βέβαια εως Τώρα μόνον ως ιδέα υπάρχει" εί ναι δέ αΰτιι »ί ίιίασχοοσ'α τους κανόνας, Πως νά ίυρΐσ-χ,αι- μίν τ>}ν προσιδιαζουσαν πνευματικόν ποιοτητα εις εν Τι πρόσ ωπον. Τα ότην ημπορούν νά ονομάσω Φυσιογνωμιών καΰο- Χικώτερον. Αεν πρεπει δε μονον νά συμπεραίνω αυτη καΐ συλλογίζεται εις τάς πνευματικας Ιδιότητας, παρακινούμενη από σωματικά ιδιώματα, άλλα νά μεταχειρίζεται εις τήν δί- ^αίκ,αΧι'αν Τι^ς και πνευματικά φαινόμενα, ως μέσα διά νά γνωρίζω τάς πνευματικός ιδιότητας. §. ΙΟ. Αι ανωτέρω ρη(Ιεΐσαι επιςημαι ενασχολουνται εις το πρωΤον των τριών ζητημάτων , τα οποία έκύισαμιν εις τον 5. 5. Τον δε πρώτον χ.αί 'έξοχον σκοπόν (οπού αναφέρεται Το δεύτερον ζήτημα) Της γενικής 'Αγωγής, μας τον δίδει «ί 'Ηβιχνΐ, ν( οποία, έπομενως ανήκει επίσης εις Την των γνω- < σ««ν του παιδαγωγού <τφαΤ 'ραν άναγκαίως ' περ\ δι Της άγω· γης, ήτις αποβλέπει εις δεδομένον σκοπό ν (οποίον δήποτι, φερ' ειπείν, επάγγελμα), είναι φανερόν, ότι πρέπει ό παι δαγωγός νά εξευρη παν, ό,τι απαιτείται δια νά επιτύχω τον τοιούτον σκοπον, οσον τό δυνατόν, εντελώς. §· 11 · Το $£ τρίτον ζήτημα παριςάνει τό κΰριον έργον Της αγω γής, κα) αϊ εντεύθεν εκπηγάζουσαι επιςημαι πρεπει νά 3εα>- ρωνται κυρίως ως Τίαιδαγοιγικα), τάς δε μέχρι τούδε ρηθεί σας πρέκει νά εκλαμ&ίνωμεν μόνον ω^προπαιδευτικάς. §. 12. Αιά Π τήν σωματική» αγωγή* κα) μ,όρφαιοΊν είναι ίά» :