— ( 130 ) - , χ « καϊ μ.ία Χ^·/χανικν, τη: κινήσεως * μ Λ κ-αΟως αυτ») ιίς φι>· σι Λ ήν ηνά ν Ο ,ν'.σμ'.υ όιαταζιν κατ' άνιίρ&ς χοΧΧάς αναφο ράς , αναΧιγί&ΐ . και νμ&·*ς εχραγμοηοΑ^ , ουΤαις αναΧο- γως ^ί'Λί.' α^Λί τραγμ~ιτικη * μ \ (κείνη ιΐς οργανικών Τινα τάζιν ' οικτι χίν ο,η ι,^ί ίι\" Τι*ν οημι»υργίαν του· Παντός ε'ι- ,· ν ' ί > ν " ? ί ' ί? »' ναι ΚΟΙΛΗ η< ΓγΛίΐ'/ΤΊί^, κ,α» α^ιτν, κι ομίίοτκις είναι η φύσις και νί ουσία του χραγματος , οιά των ο-ττοίων ε'κ.εΐνο συνίς·»- Ται, χ,α'ι χ;ο.:Ϊ£ τά όττοΐα ν|6ίλεν είναι κενόν κάι μη'οεν. 'ΐ.άν 5ίΧωμεν νά άνιχνευσ&μεν τοιαυτν,ν τίνα. τ%ς ζωης αρχήν, ■ηρεμεί νά άτΌζρα ρω,χίν ί'ι οΧου Την υχουργίαν τ αϊ ν αϊσΐιη· σε<αν , ή νκΆχ συγχέει μονον την Λχειρον χοικιΧοτητα., κΛί άχο Τελεί. δυσκοΧον την ενότητα, και ούτοι χρεχει να καμω- μεν Την διαταζιν αϊτό εν ο-ΐ^λοτ ερον κέντρων, όχου ακόμη «. ι συγχύσεις οί'ν αχοτίζοχκη τι^ν αλιιύειαν ' μο-Χοντουτο δίν χρεχε ι τ.οτί τγ· άλεθες νια αναμιχύη με τ ο χραγμαΤικον' το άΧ*ιδίί κείται χαντοτε εις ν, μας , χ.^1 είναι ό νομές του οτ.οίου ϊχ'μεν τήν συνείδηση δι οχήματα; του πραγματικού. Το Τ ; -..ΐ γ υ.:: τ: κ "V και υΧικον είναι κα6' ε'χυτά, ω; λέγει ό Πλοί Τχν, α Κ,','Ί;τι ονόεν, και γίνεται ύδ·ή χροίτον Ύί διά τ:ΐ? <· ^ώ.(7ί«ζ μ·' Τν,ν ίδεαν , ·/, οχοία. τοτε ως νόμος κχ\ ίμοιοτ/,; υί^-ί εις τ*>·χραγμα ςαίίεροτητα, /.α.) ζωην. ϊ. άι 'έτι χΧεον) χ ως είναι δυνχτ'ν τ ου το, δ! νΧικων τίνων ςαγοναιν σπέρματος κιύ ενος μικαου ωοΰ ·Λ γεννάται ο ιίΛρωΧ'ς Γ μ'·ΰ με.το αχειρ'.ν τ ν,: γ,ασεως, με εκείνον τ/,ν αοχχν, ν οποία. δοκιμάζει την εΧευ 'ι ερίχν του εις ο\αςτοι> τα ν · διευ&υνσεΐζ, χ.χ\ με ΐχ.είνν\ν τν,ν εν&τινισιν τ τρος τον ου· ρανον , ίμχροσ^εν τοΖ ΐχοίκ-υ ή γη ^Χη είναι μν\οεν\ εάν τυ- χ'ν 3εΧγ, τιζ να αχο€α\γ, τούτο το χρο€Χνιμα άιατοΰτο, χειέη αι ασκήσεις δεν μα; είσαγνυσιν εις τήν γνώσιν Τ€% μ,υςηρίου Της γεννν,σενς, ο τοκΰτος ας ζητήσ^ αΧλβ χρο- €Χημα , χ,αϊ α'ς το αναχτύ'ζ$ «ς ή Χροςαγη Της 3ιΧήσεάς του νιίίελε κινήσει τον βραχίονα και τον χόΐα,του' αυτάς τάς Χύσεις ξεν 3εΧομεν τάς αρνσίιη χοτε άχο την χεΐραν, άλλα Χρ'εχει διατοντο νά τα,ς α^ησαμεν άνερευνήτονς; ^ Ενταυύα ατ.αντα χ,αχοια. εναντιότ^ς: συνείιίσαντες εΧ4· τίοΧυ να μην ερευνιομεν τα Χραγματα , εκ μεν Του ένας μέ ρους ιϊμ£Χιη/ΰφ.εν εις τοιαύτα. χρ'ζΧήματα, εκ δε του άΧ- λ«ι» σχενόομεν ίια να ψύασοιμεν ΤεΧος, το οΧοίον χέρα.ν Της