— ( *ίθ ) — ιδού δια το κοινί σύμφοροι» υ ιΓοσχετα* και να 3υσιασ3^ <3 'Αχιλλίυς. τίκ ιτ/ίος' τον Πατροκλον αυτόν φιλίας ουίί η τρ»- τλν« Τίομ άλλαιν είναι άνταζία, ο ποιητής εισήγαγε, λέγω την του Α'ίαντος και Ί'ιυκραυ , ΔιομηδουςΙκα) Σ3ενελου» κ.αϊ τ^ν του 'ΐίομίι>ία.'5 καΐ Μ^ιονου· ό Αχιλλενς ηζευρει πολ λά καλά , ότ< βφ' οΰ φονευση τον "Εκταρα, μελλει και αυ. τός μετ' ολίγον ν άπο^άνια ' αλλ' αΰτός αδιαφορεί δια την ζωην * φθάνει να ίαδικη^ τον φόνον τον. φίλου του. ε'ίίο- μεν ανωτέρω τι προς τοΰτο απεκρίθη την μητέρα αντου' εις εκείνα επιφερει χ,αί τα εζης' IX. σ. — Ννιι ϊ' «Τμ όψρα Φ(λΐ|{ ΛΐψβΧΪς ολίτιιρα χιχ»ι'» "Εκτθ0β. ' ί' ιγω το'τ» ίίξομαι, οτιτοτ» χ»ν ίΐ( Ζ«υς ί&ελ(| τΐ'κίααι, ΐήί' ά&άνατοι 3«οί άΐ$\οι ' κ δί γ«ί β ί» βι'κ 'ίί?«*λ>)θς ορυγί χπρα, όξνιρ φιλτατος «ο 1 *» .4ιί Λίονίκνι άιιακτΐ, «Λν,α »' μοΐ(ιχ ίχμχσπ $ αργαλίος χολο? "Λίρ^ς * » . ν . » , - ' »{ «τ»» , β(ίΐ( μοι ομοι»| μοίρα τιτυκται, χ,ιίσομ, ΐττιίχ. · 3αν» , νϋιι ίβ χλϊ'ος όλο» αροίμνιν. ΕΤ^ίί φ/λιακίΤίίί ψυχίϊ γί νναιότνιτα , χ.αΐ φιΧοτιμίαν! 'Εκεΐνο δε ο,·7Γου ττ/)0 πάντων ελκει τον αναγνωςου την ϊΤ^οίΓβχιΐί' ίτροί αυτό το προσωπον είναι ο χα^ακτ^ρ αυτου ό όζΰ3υμος, ο μεγαλοφρων, ορμητικοί και σκληρός' του ποιήματος τούτονολη ή νποΒεσις, η αιτία όλων των Ελλη νικών έυςυχιων, κΛ5ώ){ ο ' Αγαμέμνων λεγει, ότι αΰτός μεν αποδίδει Την \ρυσήϊδα, αντ αυτής όμως 3ι'λει λα€ει το γέρας ενός των άριςέων , εΰ3υς αγανακτεί ο Αχιλλευς οτι 'έμπροσΒεν α ΰτοΰ ετόλμησε να εκφώνηση ίνα τοσον α- οικον λόγον > και λέγει· 'Λτςιίδη χ,ύίιςι , φι\ακτιανάτατε πάντα»! κτ, — ΙΙαλιν εκεΐΰη ό'Αγαμέμνων δΐ αντούς τους ΰ€ρ ιςικου'ς λόγους και άλλους ενανειλεί, οτι με βίαν 3ίλει λά€ει αν- του ιδίου τό γέρας, τήν Βρισηίδα, τότε εκείνος άτίό τον 3υμον ελκει το' ξίφος, καϊ αποφασίζει να .θυσιάσω τ α» Αγαμέμνονα" «λλα συνιδων ο 'ίδιος την άτοιτιακ τούτον