— ( 144 ) — ,,Χά *ίρϊ μόνης ορθογραφίας"' α'λΧ' ?σοι ίξπϊραυσι», οτι 6 Λογος ιΐναι *ίρι σχηματισμού λόγου μαΧιζα, και ότι χαί νί ορ.5ογραφίοι αύτη έζαρταται εκ του σχηματισμού του Χόγϊυ, άνοφεΰγονσι τους τοιούτους 'παραλογισμαΰς- Πα- φατηράίν (Χε\· 24:.τ®" 'λογίου'ΐ.ρμιΰ') ϊάν όνύίον ό ίεκαε*- ταίτης Δν,μν,τριος Πϋΰλαζ μιτιχίιρίσθη σχηματισμον του μ ίΧΧούτης, "λίγων άπροσώπως ,,Μ/λλίΐ να (νανίλθωσιν α.! ,,ϊερπναϊ Μοΰσαι* 4 κ· τ. ΐ. και σχηματίζω·; ι!ς αντίθεσιν Τοΰ τοιούτου τον κατά τον ΰτουκικόν κινίνα, λέγω ,,βϊ- ,,^'ίΐί (ίνα ό Ντο»'χ.β; :;αί όςης αΧλ«{ κατ" αυτόν) παραΧο. ,,γισθ^'· χ.α) ο λογος μου γίνϊτάι Ί ίΰχή, δι·α να εχη πάντο τε τοιούτον Χογικον, ο; Τις αντιλϊγιι τις την άλήθειαν και ίϊς το $ίχ.αιον. ΤΙαρ'ετήρησα μετάτπ/ος απορίας, οτι καταδικάζονται ε'ς τον Αίγιον Ρρμην ο! ίκδίδονττς παράφρασίυτινοί του 'ϋμήρου, δια φό-ίον, μήνας τούτο μας φέρη εις άμέλειαν τ*,·" πρωτοτύπου, και Της γλώσσης αυτής τ£ν Προγόνων. Ψΐς πίςωσιν του "λόγονό καταδικαζων φή,ιι το ναράδείγ- * μα των αΧλαιν εθνών, των μεταφρασάντων και σχολίασάν- των ταν"Ομηρι>ν* τνς δε-παραφράσεις ταύτας αμέλησαν των, ρ.α^θανόντων δε την ΚΧλν}νικ»ΐν -γλωσσαν, δια να άναγι- νώ?κ«α» τό χρντόη/χο». 'ΑΧΚα τί> -παράδειγμα τοΰϊο φαίνεται μάλιςα να δικαιοΐ τους ειηχΐίριςάς *των, περ\ ων λόγος, εκδόσεων, οίς εξαχϊοννας τ$ν όρΐζιν Ψης γνωαναζ •του πρωτοτύπου. Τω οντι, επειδή ή εις τάς ίδιας γλώσ σας μετάφρασες τον ϊίοηίτοα, &}» φέρει ·$ίς τόύς άΧΧυφί). *λους άπαύδησιν πιρι εκμαθήσεως Της 'ΕΧΧΐίνικί;; γλώσσης, -νως είναι δυνατόν να την πρΰξενήσωσιν βί χοινηοιήίτέϊς'τ&ϊ ■παραφράσεων του; Είθε νά έγίνοντα καϊ εις τήν συνηθη ^μων γΧΞνσ-α*· ρΛ*«φρά<ηκ ' καϊ ναραφρασει/; τόΰ 4νφν$ Μ·α) άλλων συγγραφέων 'ΕΧλήνων } δια ν ά. πα,ΰσωσι τον ιάθλιον ςολισμον Της γλώσσης , ·ΐον εκ των αλλοφύλων ίδιωτισμων προσκολλώμενον ανεπαισθήτως εκ της μετά· «ρράσεύις αλλόγλωσσων βιβλίων, άντεισάγουσαι Τα #«- •τρια, άν έεν γίνωσι κατά τ-ην του θονκυ£ί£ΐ)υ. (") Φαίιιίαι $τΐ ϊϊ !γιιιιίρ<τΐ( Κΐόμ#! ψ/λ» , τον χαρακτ^α <ίμιτε'(Λψ λβ γιιώάτΜ , *οβ·β» ίΤναι ιΐς 9Λ τ·ι«νΓ<,