Π Ρ Ο Κ Η Ρ ϊ 8 I Σ. 'Γτϊο πολλών άπεδιί/β-ή , ό'τί η 'Ιταλικη ίϊ- ναι καί αυ'τγ μια α'πο τας πλέον ωραι 'ας κ-αΕ τΧίπν χαλλιεργημίνβς γλώσσας τν)ς βοφης Ευ ρώπη;* και μαλιςα εάν παρατηρ-ήσΏμιν τ υ, ν εις το; λί'£ϊίς αόι^ς αρμον·-Χ<ύτάτ·/·,ν διαμοΐραοιντών αημν'-ύν'Χιυ χαϊ «ριονν; έντων, χα! ττν ίχτΐς δια- μοιράοεως ταύτης προερχομένηνίΰφΐύΐκ'αν, πρι'· πι: να ομολογήσαμεν, ότι εις την γλυχϋτ^τα τι}ς προραράς αιίτη υ-ίρδαι'ΐί.' όλος το5 άλλος ΕΜΟΜίταΓχας ^λωστας. ' Αί/τ»; ·/)' άρ;ιονιχ'ύτάτ·η διάλεχτος τιρί πολλο- τάτ'ύν ηδη χρόνων έσποΐιδαζιτο , χαίαπουδάζε- ται «ως τιίς σήμερον επιμελώς χαδ' ο λ η* τν^ν Ευρωπην. Εί'ς την Γ ερμαιιαν , Ταλλι'σν, ' Αγ γλε αν , 'Ολλανδίαν, χ« Δανιμαρχίαν πάμπ^λλαι ('ιμί'ίοδαι γραμματιχα: αύτη; χατά χαφούς ένίφχ- νησάν , χαι χα®' έχάςν,ν σχεδόν αλλαι ,εάμεθοδέ- <ςϊραι μαίνονται · εις την 'Ρ-Χλάδα. .όμΐύς τοιαύτη ίΐραχτίχ·/} γραμματιχ-η τής 'ΐτολίχίί έως τ >15 σΐί- ^ϊρο» άχόμη δΐν έφάνιη. Ή 'Ελλα; επειδή ντε· ρεΐται |β'χό^η πλήθος βί$Μ<ύΐ>, -πολλοί «ρΐλο^δ- ΐί£5, 02 ί"*. & ΐξό$ων , οΐ δί δΐ ίίρωτωιι α)>ω-'' ιίζτν:αι τον χαλονάγωνα εις τκν παροϋσαυ ΐπο- χ«ν> «α πλ.31»?/β»ιτί τας |3ίδλίθ8ηκα5 αιίτίς ρί διάφορο ίί'δϊ| «φίλψϋ» βίΰ\&ίΡ , χ«? & ββ- ·*»» «β «ρ·$«&βνι·*ο»ί νίΰυς μι ίιβγί'ροϋί μά- θήσίΐζϊ ■ '" · *** *' . ' "Οδίΐι »!ϊί9ψ!ίο!ιΐ και ί^ω »β σονίίβφϊ^ω« το χατα δύναμιν, άπετβΧιιΐύβίΐ η δη θ«ωργ}«χή· καί Πραχτοοτιι Ε^«μμβηχΐ)».(^ 'ΐτβλί"<<'/>ς Χατϊί ΐΗϊ οίη^ί'αν *«ί ι»ί'ο» μίθίδον τώ» χαΧλίς'Λν Γραμματικών τίϊ ϊορ'ής "Ευρ-Λπ^ς. "Η ταζΐς, τν;» οποίαν μετΐχΐ'ρίσ^ψ , είνζι γ οχο'λοϊιθοξ· ρ£τα το βίρί προφοράς Κί^ολα.Όν €δαλδΐ5βαν ίταλικα τίνα προ γυμνάσματα μΐ β- «λ9<λλν)ν{χά$ ίξ'^>50»!5· Μϊτβ *^»θ$ίορ:βϊΤ!ί» οκτίΰ ρι?ρ!ίΐι τοί λο^οιι 5ίτουι-Λί Οί χανόνΐί χατά τίνα νιο» ωφελψωτατον τρόκον' μιτα τοΰς χο· ίόνο; ίποντοι διάφορα παραδείγματα" μετά τ# κπφαδιΐγματα α^ΛουΒίνν διάφορα άκλοελλψιχά θί'μοτο μΐ τνίϊ άνΫχίΐισαν όΐν^ιαν διχ ιιά γμκο- ρητί9 ίώίο'λωφα τα* μιταγΧωττιζη είί το 'ΐταΧι- κο» * χαΐ τίλίυταιοιι «'ποι/τ αι διάψορα άλλο προζ {ΰκολ'Λτί'ραν μά9γ,αν ταυτηϊ της γλώσσης ωρί- λίρωτοτα γνμνααματα- Κατ* α>»τον τον νέον τροποκ ίϋκόλως μαν 9α'- νΐι τις πολλοίς λε'^ίΐς , φράσεις , και ίδίωτίΒμοΰϊ τ/,5 ^λ'ΰσίτ/,ς, μαν9άνει ολίγου κώτ' όϊ-ι'γον να ομιλεί να ορ9ογράγ·/ η χαΐ να χαταλαμ$άν·η θί- μελϋύδίύς τους Συγγραφείς. Είναι γνωςο'ν, ότι χαΐ η 'ίταλιχη ΙχΙι πολλούς και χολοιίς Σϋ^ρα^ίΐς, ίχ£ί αΒάνατα συγγράμματα · και ίτιλλοί ταπαι- δευμίνοι ττς 'Ευρωπγ,ς μανΰάναυσιν αύτνν , μό νον δια- να τ' οι/ί^οοσίοσίΐι ίί'ς το π^ωτο'τυπον. Τα" έξ αυτής της γλωντης €?ς τ·ήν όμιλον- μΐνψ μας μίταΫρασίΙντα βι$λίι άποδειχυΊουσιν, ότι κα· πολλοί πεπαιδίυμίι/Όΐ 'Ελλάδος η'^ίίί- ρουσιν (ντελής αυτήν, -/τίς οί^ο γλώσσα σοψίΰν Συγγραφέων δεν είναι ανωφελής εις το γένος μας, είναι μάλιςα <ύφ*λ>.μ<ύτάτ·/ι } άναγχαιοτάτη, και απαραίτητος εις όΧοιις τους πραγματειιτάς χαΐ τοιίς αΰτιόν γραμματικούς, οι τίνες χαλγτερα άκ εμΐ ήξεϋραυνι· πόβον χρειάζεται εις γο εμπόριο» αυτή η γΧώβαα. Οί νίοι λογιΐύτατο·. της * Ελλάδος είναι Ϋ·δ·/) πεπλτίρο^ψΐίμέμοι , .-§« δια νά γίνααι πζλνμα· 6 εϊς, τψίτΐΗ'νά μά^ΐΰΐκ χαί αλλας γλωσσάς τ ν; ς οοιρής 'Ευοωιτ^ς" % 'ΐτβλίχη δια τους* Ελληνας είναι βΰχ'Λωτέρα από ό'λβς' όθεν είναι «αλ^τ£· ρα άπ' άΰτην ν αρχίσ'-ύσι πρότεραν > και επειτα θίλοοκ -ημπορέσει πολύ εΐχολώτερα νά μάθουν ττν Λοι ινιχην, ΤαΧΧιχΫν χαΐ 'ίσπανιχήν, αI ο'ποίοι ΐχαννι μίγίΧ-ήν όμοιότψα άναμίταζΰ τΐύν.