— ( >57 ) — Πανίί/ικνι'ς, έσορωσα βίον άνδρων ιίοΧυιρυΧων > 'Αϊίία πολΰσεμνε, μόνη χαίρουσα δικαίοις, 'Αλλάσουσα λο'γον ΐΤοΧϋ7Γοίκ.ιλον αςατον αίϊ7, "Ην κάνης δεδάασι βροτο) ζυγόν αΰχινι Βΐντες. Σι ι γαρ αεί γνώμα πάντων πέλει, οΰδε σ« λν^Ε» Ψυχκ* ΰπερφρονε'ουσα λόγων άδιακρίτω όρμ#. Π«ντ εσορας, καί · ϊγ « ρτ · εσακουεις, παντα βρα€εϋεις, 'Ε,ν σοι ί' ί/σΐ έ/κ-Μΐ ^νι^τεϋυ , πανυπέρτατε δαιμον! 'Ελίί μάκαιρ άγνη , μύςαις ΐπιτάρ§ο6ος αίεί. Αός δ' άγαύήν διάνοιαν ι χι ι ν, παύουσα. πανεχίείς Τνωμας οΰχ όσίας, πανυπέρφρονας, άλιτροτάτας. §. ς'. '£ κ ί λ ο γ ο (· Δί'ν ίμπορω νά περαιώσω τον λόγον μου χωρίς νά προσ- 6(0·ίή ολίγαςτινας παρατηρήσεις περί του δ'αιμονιου πνεύ ματος » 07Γ'ου ενέπνευσε, και ζωογονεί τόσον τήν παροΰ- σαν, όσον καΐ άλλα; περισσοτερας ηίικας ποιήσεις των Ελλήνων· "Ολα τα «ολιτκτμίνα ί'ίννι τχουσιν εξαίρετους γνωμας , προϊόντα της πείρας έν τ^ άν&ρωπίννι ζωΐί χ.α.) θεωρίας της του κόσμου Ιςορίας, όνου εϊκονίζουσιν ε'ν συνδέσει καϊ μονάδι περισσότερα αντικείμενα, και διεγείρουσι κατ' αυτο'» τον τρό πον το όρύόν φρόνημα των ανίρώπων προς τό αληόές και ω· φελιμον■ Μεταζΰ αυτ£ν ΐζεχουσι τά αποφίιγματα των Α νατολικών, εις τους οποίους 3αυμάζομεν τήν εκίεσιν της Πρακτικές Σοφίας καΐ της τύχης δια τό υψος, κ αϊ την άγχίνοιαν ' άλλα διςάζω άν εςάίη αλλο 'ε&νας της γης ο*οΰ νά εξέφρασε τά σύνορα Της ανθρωπινής ευδαιμονίας, η- τοι την ΰλικήν περιοχήν ,έν τη μορφή, και τέχνη της ζωης, ωραιότερον, κα! καίαρώτερον άπό τους "Ελληνας, οι τίνες ναρέλα.€ον από την μοΰσαν, καΐ καίαράν 3εαν ολων των μορφών της ποιήσεως , και τέχνης, τήν φυσικην κα\ ανυ· ττερζλητον α'ίσύησιν του αληύοϋς, και κάλου εΐςκαίίε είδος, χωρίς παρεκτροπών και βίαιον κατάχρησιν. Τοΰτο φαίνεται άριδήλως και είς τήν φιλοσοφίαντων, Τούτο δεικνυουσιν αϊ λακωνικαι των γνωμοιι, τα άπλουςατα των σΰμ€ολ'{ με μίαν καίζράν κα) πολυσήμαντο ν χάριν ,