£>5 τον χβτάλογον των πολιτών των απολαυόντων τα πολιτιχά των δικαία. Τοίουτοτρο'π'-ος, λί'^δί, θί'λω σας είμαι πάντη ανωφελής , κα< μετά πα- ρομοίαν ατιμία», θέλω άναγκασθη να εξορίσω εμαυτόν." 'Αφ' ου ο* Φαορί'χίί; ϊπαυσεν ομίλων, ο βασιλεύς κινούμενος από ενθουσιασμών προς τόσον μέγεθος ψυχής, επΐλαΘόμενος της δεξιάς τοΰ Ψαίρ'.κι'οΐ), είπεν Οτι αποδίδει εις την δη- μοχρατίαν ολο 05 τους αιχμαλώτους δΐχα λά τρων. Συνιςωμεν εις τους αναγνώςας ν' άναγνω- σωσιν εις το Τρωτότυπον όλον τοΰτον τον λόγον. "Εν (τι ζντημα εμποοεΐ να γένη άτό τους σοφούς, αν ταύτα τα τεμαχια της ίς,ορίας τον Αιονυσίου άνηκουσι τωόντι εις τήν επιτομών, συγγραφιϊσαν υ'πο τοΰ ιδίου ΐςοριχ ου ή ταρ άλ λου τιυος · 'Ο Μαϊος υπερασπίζεται την πρω- , την γνάμην, επερειδόμενος εις την κατ α λέξιν άκριΘειαν των περιόδων εντε τ ν; επίτομη χ,αΐ ■εις τα «πολύυλοτα (Βιβλία του πρωτοτύπου · ω; τοαον , ο εις μεν παράγραφος φαίνεται ως 'ιπι- τομή , άλλος οι %αρί<;ησι τεμάχια λόγων. 'Αλλ* οπ'αΐς\αΐ αν διέταζε την ϊκδοσι'ν του, οι αοφοί οφείλουν. μεγαλας εΰγνωμοσύνχς ε?ς τόσον ζ·ΐγ· λον του. μϊθολογια. ΒΑΒΡΙΟΓ ΜΓθΩΝ Χ8ΑΙΑΜΒΪΚΩΝ (3ι?λ« τ?«, ■ο/ς προσετέθη βι$λίον τέταρτον μύθων χαΐ διη γημάτων ποιητικών ε χ της Ελληνικής ' Ανθολο γίας και άλλων συγγραφέων ΐρανισθέντων, υπό ΒΕΡΓΕΡΟΤ· Μονάζω, 181 Β, εις 8 ο ν. ("λοΒρν χι/ϊί'οα ΚϊβΙ* ΚΟΟΜΙΟ). Το πρώτο» ζήτημα, το ο'ποΐον πρέπει να λυ<τ!ι) οπωσοΰν, ι?ναί το τίςίςιν ο συ^ρβ^ίυς τοιίτκ» των μύθων , τί'ί ούτος ο Βα· ^Ρ 1 ® 3 > όπβί'ο!» ρίς βκδίΐβϋβίν ήίη τρία (3ι- 6!λί'α άπολόγων γίγραμμένων εις χολιάμ&ους *) ςίχους, χαΐ του οποίου τ' όνομα δατηρηθη με τόσον χόπον χαΐ διαφόρως διαφθαρέν. Το* σίντο· μον παρά Σουϊδα έν τ ν· λέξει Βαβ'ρία; πιρ'.εχο- μενον άρθρον δΐν ημπορεί να εϋχαριςγΤ·/) τή» ημετέρα» περιέργιιαν, έπίιδη τούτο μόνον μαν- θάνομΐν, ότι Βά&ριος η Βα&ρίας ίσύνθεαε δέ κα βι&λία μύθων , οί όποιοι ήσαν οί μΰθοι του Αίσωπου συγγραφεντις χατα πρώτον εις πεζον λόγον. Οί άλλοι συγγραφείς τ Λεξικογράφοι > οσοι ανέφεραν περί του ονόματος ίου Βα£ρίου , ΟίΟί ο' αυτοκράτωρ 'ΐουλιανός (ι'πις ολ. 5 <} πρ»5 Αιον·), ό Φέςος Α$ιηνός ( εν τοις προλεγομ· ποός τον αύτοχροπ. @ιοδόσ ) , ό Ίω. Ύζέτζης (χιλιαδ. ιγ', ςιχ. 258 > 2ΰ4> 49^·) > κα ' ό ουγγραφεΰς τοΰ μεγάλου 'Ετυμολογικοΰ (ίδ« 'όμφαξ, και πεπρωμένον) δεν περιΐχουσι κάμ- μίαν άχριδη εϊό-ησ.ν, αναφερόντες μόνον τ ε μά για χατα τό μάλλον και ήττον διεξοδικά των έν με γάλη ΰπολη'ψίί και χρήσε: επί των χρόνων των μύθων τοΰ Β αγρίου · ταύτα όμως τα τεμάχια , τα όποια πουθέν άλλοΰ δΐν σώζονται τόσον πολ λά" χαΐ διεξοδικά, όσον εις τό λεζιχόν του ΣοιΛ- £α , σρκοΰσι προς κατάληφ ν τοΰ ύφους τοΰ συγ γραφέως- Πολλοί μΰθοι ολόκληροι, οϊ τίνες διε- νώθχσαν 'ί'ως ήμας (οί πέντε πρώτοι της ε'κδό- σεως τοΰ Βεργέρου) ϊπι$ε$α>.οίσ>. τα λεγόμενα και διχαιολογοΰσι την χαλήν ,πιρΐ των μύθων τοΰ Βαοοίου ΰπόληφιν παρά τοις αρχαίο ι ς αΰ- τοΐς. Προς τούτοις, ΐΐς αυτούς ευρίσκει υς επι χειρήματα και αίτια κιθανώτατα προς άπόδίιξιυ, ότι ούτος- ό συγγραφεύς πρέπει νά ϊζη καθ' η» ίποχνν η "Ελλην<*η διάλεκτος ηκμαζεν ιν ολ·/} *) τ ΟνΈ0! ^νο,ΐΛθίιι9η®»ν συχνά χι; χατ^ λα ίο; , τοΰ βκαέκι χ κηγτΓ «π«?χ« δις ιί ίίιον κιίμ.ν/ο·/ ιοί Σα ■- $χ, χβ^χμ^κ, κΧ-ιί» ο Τν^^τιος $ιωρ$α>9ΐ τούτο το? νφβλμΛ.