— ( «75 ) — αισθάνονται ολαι «ί ιΰιργετιικά κα.) ίνάρετοι ψυχαί, κ,α) μ£- τ« θάνατον ~ίλί/ μείναν το ο νομ.α. του άνάγραντον ΐίς της κΐαινιότΐήΤος τας βίβλους. Τοιούτοι είναι, φίλοι μου , οί Πνϊΐ>μαΤιχ.οι κοιμ&νες τί{ΐ 'Εκκλνισίοίζ μας, τβιί< οποίους αναιδως είνκοφαντ^ιχανΚοΧ- λοι αΧλογίΐ'ίϊς ωζ (ρ.*ορίζοντας Την αΖξησιν Της -παιδείας ιίς την 'ΕΧλαοα! 'ΑΧλ' ήμίΐς α'φνίσαυτίς τοι/{ τοιούτους μισέλ ληνας νά Χίγωσι χ,ατα τοζ Ιερού ημων κλήρου ο,τι 3ε\ω<τι, (Τε&μεΰα και τιμωμεν τους φιΧογενεΐς χ. αϊ φιλόμουσους 'ΐί- ράρχαςμας, και ευχόμεό α ϊ'χ. -ψ^χίί "« ·7ΤθλΧα?τλαβ·«αζ»|Τα« ο άρώμος των τοιαύτα υ«£ρ του γ$νφς φρονουντων. 'ΥγιαίνιΤ(! ' Αιγο Βουκορεςίου , 4· 'Οχ,τωζρίοο·, 1819. ο φίΧος Σα< Μιχ,όλαο ς Τ ε ωργιάδ η ς Σμυρναίας. Τα ακόλουΰα ςιχουργήματα ε'ςάλησαν παρά του εν 'ΐασίω ενγενιςατου /.αϊ φίλο^ίίίςατου "Αρχοντος Καμηυάρη Κυρίου Μανουι^λ Βερνάρδου δια να, καταχωρισίίαίσιν $!ς Τον Αίγιον Ερμην. Έτιγρχμματχ ανωνύμο». Εις Την μεταφράςριάν Των $ια\ογ&>ν του Φωκίανΰς £ψ« του Γαλλιχου ιδιώματος είς το ημέτερο ν. 'ϊΐς εις ν'εαν 'Ασνασίαν σ-άφρον α και ευφράδη, Λραμετε μα&ητιωνΤες φιλοσόφων οταδοί· Μα'δί, Σάχ,ρα,τες αιώνος, ενγΧωττίαν τιαρ αυτής, ΙΤαρ' αο'τή" τ^ν σΰζυγον σου φερε ο ιίολιΤίυτί)^. (Ο Αι* νεανίδες του γράφειν λά-ζετε υιτογραμμον, 'η Αικατερίνα Χοΰτζη υμων εςω ήγεμοίν. Μαόετε φ/Χοχαλι'αν, γνωτε__ ίε ο! συγγραφίΐς, Πως ό γρα'φ&ιν κατορΟοΰτα; καϊ χαρίεις κα» σαφιΐί» Π£ς ίφολαξί το £φβ< ί 'ν αυΤαίς τα%ς συγγραφαΐς 'Βμισόλοικον, χαρίεν, γλαφυρον Τε κα\ σαφές. 'Τι^ν γαρ γλαίσσαν τΰν 'ΡΛλιίνο®*» ? < καϊ ϊ*#4ί 'ίϊΐνκ, "Ανοβ'ον διαμοίγενει ») Ψίτς βράκας "Α^-να. (ΐ3 *1Ϊ5 Πλουτα^χον εν Βί'' 1 Π?3'.χλ> χχ; Είλ;ν« Ττ« Κρ'.τΐχ. 8^·" γλην'<$ «ρ» '<ί% {ΗΛ. Λ <ΗΜΐ. ΙΜ.