- ( 89 ) - κρότερον «V ολα, Τα μέχρι το ΰτου ΤΙοίγμαΤα; η Αινείας του Βιργιλίου περιέχει καϊ της I λιάδος καϊ της 'οδυσσείας τον σκοπόν ■ αλλ' όμως Της 'ίλιάδος ούτι καν το τέταρτον είναι. Δίκαιον Χοικον έχον ν ν άπορ£σι τινές,πως εΤς μόνος άν3ρωπος συνηψεν εις το αύτό τόσας αρετάς, κα'ι αποροΖν- τις να αμφιβάλλουν, αν αυτός υπηρζε' μόνον κατά τουτυ τοίς (Τυγχωρω την αμφιέιλίαν. Αλλ' ό δαιμόνιος ούτος ανηρ ελαχεν αϊτό τνν φύσιν ε'ίπέρ Τις άλλος άν3ρωπος νουν δημιουργικόν και γονιμον' ό3εν είχε κα} του δέοντος ίκα· νωτέραν ΰλην διά να οΐκοδομήση το άπέραντον. τούτο καϊ εις Την καλλονών και ιτΌικιλίαν επίσης 3αυμάσιον ποίημα. 'Αυτός ποτέ μεν παρεμβάλλει εις την κυρίαν ύπ03εσιν άλλας, διαφορετικάς μιν, αλλ' απ εκείνης 'προκυπτούσας ι βί€αια δια να αναπαύσε τον 3εατην αϊτό τάς σφα,γάς καϊ μα χα ς * ποτέ δέ πα3η διάφορο. ζωγραφίζει» οίον χαράν, λυ- ιίην , (ροφούς , ταραχάς , κτ: άλλοτε διηγείται διάφορα προ σώπων διαφόρων συμβάντα" άλλοτε πλάττει δημηγορίας, χ.κί συμβούλια, ενίοτε περιγράφει τους χαρακτήρας των αν- 3ρώπων \η 3εων, τόκους, χρόνους, κράζεις, όργανα, κτ: ταί ο5 μάχας, πληγάς, και 3ανάτους , τόσον τά ίπολλα- πλασίασευ, "σον εις κανέν άλλο ποίημα δεν εύρίσκομεν' το 3αυμα<τιώτζρον όμως είναι, 'ότι πάντοτε μ εν α. νέον τρόπον Τα διηγείται, και οΰτε ημπορεί τις νά.είπη, ότιαΰτηή μά* χη ε χι ι κάποιαν ομοιότητα μ ΐκείνην, η ό 3άνατος τούτου με τον τον άλλου. Αλλ επειδή και νουν απεριόρίζον εκ. φύσεως εΐχΚ' δεν {δυνατό κα) νά περιορισ3^ εις τον 'κα,3^ ημάς τούτον κόσ μο ν. καταφεύγει λοιπόν και εις ενα, άλλον νί'ου, τον οποίον V, αυτός ε πλάσε ν , η παρ άλλων πεπλασμενον αυτός ε κόσ μησε και επολλαπλασίασι ' καϊ τούτον ΰιΐ όφ3άλμους φέ ρει, και τους θεούς ενεργούνται εισάγει, και οΰτω μετα βιβάζει Την ακηνην, πότε από την γην ιίς τον ουρανό ν , καϊ ποτε από τούτον εις εκείνην. 'Αφίνω νά λέγω, ότι κλ \ τά άψυχα εμψυχώνει , κα.) υ- καρ^ιν είς τά ανύπαρκτα δίδει * κα) πρωσοποποιεί καϊ τάς Ιδιότητας των ςοιχείων, και τάς δυνάμεις της ψυχής, και της καρδίας τάς διαθέτεις > και αρετάς κα) κακίας·