ϊβ3 του κειμένου, κρίνων ότι 3ί» ίί/α< Ελληνικά!, και ό'τί επ*μένως ό Διονύσιος δεν τας μίτιχειρίσθη. Α'λλ' ίακ ο σοφος προφέσσωρ ςοχασθη , ότι ο ριί- κρος αριθμός των νομιζομένων σολοικισμών η βαρ βαρισμών , τον οποίον σημειοϊ, ανάγονται ιίς α μελείας τα/ας των μεταγραφέων,οί οποίοι ενδεχόμενοι/ να'εγραψαν εορτάδωνάντΐ εορταίων, τάς 5ύοας αντί ταϊς θύραις χτ., να άφηκαν- μερικά μόρια, και συντάτ- τοντες αποσπάσματα, νά παραμίλησαν η παρ·/|λ. λαζαν μεριχ,α 5 λέξεις } 5έλει γνωρίσει ο' ίδιος το ανίσχυρον τούτου τοΰ [επιχείρηματος. "Ε.καςον Ε λληνικόν, άνακαλυπτόμινον κείμενη, και ιτολ- 1' , Γ' Τ I # , , λακις χαι οτι είναι εγκεχαραγμενον επί μαρμάρου νι χαλκού, ε χει χρε'αν , όταν έκδίδηται κατά πρώτον, τ/ς χειρός ε'νός Κ ριτικοΰ προ; εξάλειξιν τοιούτων κηλίδων. Τα σχόλια τοΰ Συλ&ουργίου (ΐζ τα συγγράμματα Διονυσίου του 'Αλιχαρνασσέ- ως, χαί των εκδοτών τω» αποσπασμάτων (Οϋρ- σίνου και Βαληβιου) $ί'ς ταύτα τπ τεμάχια > απο- ίίίχνυ'ουσί» άποχρώντως, ότι τ αϊ) τα τά μικρά σφάλ- ^χατα 0£ΐ» αρχουσί οια να καταςησωοο' ύποπτοι/ το αξίωμα ενός κείμενου. Ο' κύριος Ιίιάμπης παρατηρεί, προς άποδει- τ·<5 δευτέρας του προτάσεως, οτι Διονύσιος ο Α λικαρνασαεύς δεν %'γάπα τάς επιτομάς, και επο μένως ούτε εύύνατο Λΐά συγγράψη ίπιτομήν τινα. Αυτή ■/]' παρατήρησις, την οποίαν 'δανείαθη από τον Ερρίκο ν Στ έβαναν , άνισχύρως πως ίπο· κρατύνίται άπο χωρίον τι τοϋ Ιςορικο υ, 'ένθα ανα φέρει τάς προ αυτοί γενομένας ιπιτομάς νης 'Ρω- μαϊκης ίςορίας ως μίαν εκ των αίτιων, δί άς οί συμπατριωται του ειχον άμυδράν γνώσιν ταύτης τη; ίςορίας. Άλλ* αύτη η παρατν,ρησις του Διονυ σίου δεν ίδυνηθη, καΒως φαίνεται, να τον έμποδί- ση άπο τοϋ νά ΐκδώση τοιαΰτψ επιτομών κατά βυγγραμμα άκρ'έίςερον και πληρέςίρον, ί'» τω ο- ποίω εξίτάζοντο αϊ άρχαί των ίθνών, και 'ίνθα τά αυμ$($ψότα ήσαν διατεταγμένα κατά νην πλέ ον ανάλογον με τους κανόνας και με τας βυζη™·- σως των χα αναλόγων τ αξαι. 'Αλλ' ό £§<05 '.ςορικός φαίνεται, οτι αντιφάσκει εις την 00* αν τοϋ κυρίου ΐι ι άμπη, ίτε ίν τω α' βιΘλίω του (σελ. 6θ) ά- ναγίρει περί χρονικού τίνος τνς ίςορίας της 'Ρωμης, το οποίον εσυνθεσεν. Οτοι/ παρατ·ηρ·ήβω^εν μετ' ίπιςασίις τ-ήν περιγραψψ της επιτομΫς ταύτης της ίςορίας, την οποίαν ο Φώτιος ονομάζει Συνρψ», $έλομεν ΐ&η , οτι η 6όξα ιού κυρίου ΒοϊΆ'νου τοϋ πρεσβυτέρου , οτι η Σύνοφις και τό Χρονικον ύ~ πάρχουσιν εν και τό αυτό σύγγραμμα,εχίι μίγίςην πιθανό τητα*). Το ύφος, περί τοΰ οποίου ό Φώτιος λέγει, ότι πρέπει νά ν να ι ύπιρακριδως λακωνικόν, γυμνόν παντός ςαλισμου, και περιέχον μόνον το οναγχαΐον χτ. μας παριςάνΐι την ί&ίαν ενός χρο νικού σχεδόν όμοιου μι τό χρονικόν των μαρμά ρων της Πάρου / η άλλων τοιούτων. Ο' κύριος Μάιος ένόΐλίσεν, ότι υ §όζα τοΰ κυρίου. Βοϊ&νου αναιρείται άποχρώντως άπο τό ι'όιον χείμίνου τού τα» των τεμαχίων , τά οποία δεν είναι, λέγει , ψ;λη τις επίτομη χρονολογική' άλλα το τοιούτον επιχείρημα δεν υποθέττει αραγι άποδιδειγμένον τό «ι ζητούμενου ρ Τί'λος δϊ πάντων, ά<ρ οί ο κύριος Κ ιάμ- πης εσμίκρινε τό άξιοπιςον Στεφάνου τοΰ Βυζαν τίου, άγωνίζεται ν' άποδείζη ότι ό ίδιος Φώτιος εθεώρει ώς αγνωςον τον συγγραφέα 1 ταϋ'τ^ς τγ'ς Ε'χιτοβη;. Ο' βιβλιογααφος της Κωνςαντινουπό. λιω5 ίτελείωσε τό άρθρον του με ταύτην την πα- ρατν>ρηι>.ν, ότι σιιφες ύπάρχει ότι ό συγγραφεύς της Συνάψεως υπάρχει αρχαιότερος τοΰ 'Αππιανοΰ και Δίωνος. Πρέπει νά όμολογτσωμεν, οτι τού το τό επιχείρημα εχει πιθανό τήρα τινά' πλνν ο "ίδιος Φώτιος ε?πευ ολίγον τι ανωτέρω, ίν .αρχή του άρθρου του, οτι ό συγγραφεύς ύπηρχεν ίν τού- *) ΜβΠ). ίΐε V Α«ά4· (ΙββίΜοιϊρΙ. βΐ 1>β1· Ιβί ΐβιΐΓββ, ι.ιι. ρ. 373.