— ( 462 ) χαΐ την άαγάλειαΰ τον γενικού των μοναρχιών ενώσεως δεσμού. Πιςοί λοιπόν εις ταντατά φρο νήματα τ&ν, Βέλουσι διατηρεί αυτέ Ιταρομοίως χα} ε'ς συνελεύσεις, οσαι γίνωνται μετέπειτα με ταξύ των ίδιων αυτών, η μεταξά των μινίςρων των , ϊΐτβ αύται άπβδλδπίΰσί προς χο:»>*» σκίψι» ϊΓϊρί τω» <&'«)» αυτά»" συμφερόντων, ('άι περί ζητημάτων. ί'ξ τω» οποίων τι^ν λόσιν προσκλη- θωσι ρητως'άπό άλλος δυνάμεις. Το ίδιον πνεΰ- μα , το όποιον θίλεί καθοδηγώ τ ας αυ μθονλά-ς τ ων χαί διπ λωματβίάς αλληλογραφίας , θίλίί προεδρεύει και εις ταύτας τ ας συνελεϊίσεις, και του κόσμου η ησυχία εςαι πάντοτε το ελατήριου αυτών και ο σκοπός. ,,'Ειΐί τοιούτος ψρονν,μασιν ίπίσψράγισαν οί Μ ονάρχαι το" 'ίργον εις ο εκλήθησαν, καΐ δεν θελουσί παύσει αγωνιζόμενοι ιψός επεξεργασία» και ςερεωσίν του. 'Ομολογοΰσι παρρησία. , οτι _τα προς το» &εον καΐ τ α 'ίΒνητων καθήκοντα ύπαγορεΰουσι» ιχυτοΐς να δίδωσιν είζ τον χόσμοϊ, ,030» το «V αυτοΐς, το παράδειγμα δικαιο σύνης , ομονοίας και επιεικείας ■ μακάριοι οτι τορ λοιπού δύνανται να ά,ψ.ερωνωσιν όλους του; ογ'ύναζ των προς οπεράσπισιυ των τεχνών της ειρήνης, προς αΰξησιν τη; εξωτερικής ευδαιμο- νίας των επαρχιών,των, και πρός άναζωπνρ\σιν τω» αΐσθημά των νθικης χαΐ δρησκείας, των ό· γάλης Βρίττανίας , Προυασίας και 'Ρωσσίας προς τον κύριου δούκα ' ρ ι α ι λ ι ο ί», τ£ 4· ■ Νοδ^ρ. 18-18» . . ,,Οΐ υπογεγραμμένοι μινίςροι των αύλων&ύ- ςρϊας, μεγάλης Βριττανίας, Προυσσίας και 'Ρωσ- οίας, επροςάχθησαν από τούς σίΰαςούς Μονάρ- χας των νά κοινώσωσι πρός τον ε'νδοξότατον κΰ· ριον δούκα Ρίσίλίου τα ακόλουθα· ,,Κ%ηθε σαι δυνάμει τον $. αρ&ρου της άκό 20, Ν οευ.€ρ, 18.15 συνθήκης αΐ Μεγαλειότητες των , ο' αυτοκράτωρ Αυ'ςρίας, βασιλεύς Προυσ- σιας και ο αυτοκράτωρ πβίω» τω» 'ΡωβσίΜ», νά σκεφβώσιν, εκ σνμψω'νόα μι τόν βασιλέα της Γαλλι'ας , άν 'έπρείξε νά αναχώρηση εκ τηςΤαλ- λικνς επικρατείας το διορισθΐν δυνάμει της προρ- ρηθιίσης συνθήκης συμμαχικον ςράτευμα , η να μείνη εως τέλους του πέμπτου -χρόνου, γλ9νν εις το "Αχεί/ και παράγγειλαν εις τ'οός φίϊνίςροϋϊ τω» νά σννδιαλ'ιχϋιύσι μετά των πληρεξουσίων των Μεγαλειοτήτων των » τοί βα'σΛε'ως "Γαλλίας και Τοϋ βασιλέως μεγάλης Βριττανίας , διά ν£ εξετααωσιν αμέσως τούτο του μέγα ζήτημα· ,,Ο; μινίςροι νΜ πληρεξούσιοι επρεπί πρω- τιςα ηά»Γω» νά διείιβύνωσι , κατά ταίιτν;» τιΐ» ερενναν, «ρ» προσοχών τίο» εις τ·ήν εσωτιρικφ των πραγμάτων της Γαλλία; καταςασιν, ομοίως δε καΐ άν έκτελίσθήσαν α ί ας άνεδιχθη η Γώλ- κοί'ω» το* κράτος έξατονίαβη δια την ψοράν των λικη διοικησις υποχρεώσεις προς τας συναπο'γρά· • — * ι // _ Λ Λ ΑΤ. α <. £μ. .ί.0.1·ΐ <·<ι4ΐΟ··<ι·ιΐΓΑϋ. ατ ^ω καιρών I " Α^ ν , τ% 1 5. Νο εμ$ρ. ι8ι8. ,- Μ έττερνιχ. Ρ ιο ε λ ι ο ΰ„ Κ α ς λ ί ρ ε ά γ. Βελλιγγτίύν. 'Α ρδεμ&εργ. Βεονςόιρψ. 'Ν,ε,σσ ελμόδε, Κ α π ο δίς ρια ς. Ε'®ϊ^ ί Ό Λ Η τω» πληρεξουσίων των αυλών Αΰςρ/ας, με φάσας την άηό 20. Νοί^^ρ· ι 813 συνΰηκήν,δυ νάμεις. „"Ε πϊιδη της Γαλλ;'«; ιΐ εσωτερική κατάςα- σ:5 υπήρχε» εκ πολλοί τό αντικείμενον τ <β» «- διακοπών σκέφεων των αυλών, άψ' οΐι οϊ συνεΧ- θόντε; κατά τό "Αγίν πληρεξούσιοι έκοίνωσαν ά~ μοιί'αΐως τα ς περ'ι τούτου δόξας των και γνωμας, ο": οε£αςοί Μ ούάρχαι έκριναν αυτας τι α ςαΒμ^ τι?5 συνέσεως των χαί εγνωρισαν με τ εύγ α αιτή σεως , οτι η τΰ'χη άγά5% αποκαταςαθιΐσΜ τάξις