— ζ 894 ) — ιΤΐκή προσωδία της γερμανική γλώσσης (συγχώρησαν εϊξ ■ιόν μιταφραςην νά ακολο υύη τον ποιητή ν εις ολας τάς μετιζ- €ολάς χαΐ ποικιλίας των μέτρων , κα! να διατηρώ τήν αυτήν άοσότητα των σαΧΧα€ων χωρ)ς νάγίνεται ακατάληπτος ή δυσ- ιιόη ης. ΟI άδίλφοι Σλεγέλοι ε μετάφρασαν με τή ν ί3ΐχν επι- ίυχίαυ -ποιήσεις των II 'ορτογαλλων , Ισπανών κχ\ 'ίταλ&Ι». *Η μεταφρασις της^δεκατης ωά ης (1'ίηίβΓπο) εκ του έπους Οΐ- νΐη3 ΟοζηβάΪΒ του 'ίταλευ Δαν τη καρά του "ΖλεγέΧου είναι Ίληύές άριςούργημα της τέχνης' και ολοι οΐ εραςαι της μοΰ- σης του εξόχου τούτου ποιητοΰ πρέπει νά Χυπόίνται, διότι ο μεταφρρςής ΰεν έμεταφρασεν 'λοκληρον το ποίημα, μόλο ν οτι χα! ή του Καννεγεισηρου (ΙίΒηηβ'ϊοϊει·) μεταφρασις δεν είναι διόλου γυμνή αϊτό ποιητικας άρετάς. 'ο Κ. γ ριΤσος (6γϊ63) έξ 'ΐίνης εξέδωκε προ Τίνων ενιαυτων Την παρ αύτοΰ μετά- φρασιν της ε'λευΰερωμενης 'ίερουσαλήμ (ΟβΓίΐϊβΙοιηβ ΙΐίίΓβΐβ) ■του Τασσου, και του μαινόμενου Ορλάνδου (Ο γ Ι αικ Ι ο ήιί -ΐο» ίο) τιΰ 'Α ριόςου. 'Αμφότερα τά ποιήματα ταϋτα είναι μετα φρασμένα ι!ς μέτρα όκτάςιχα ομοιοκατάληκτα (οΙΙανβ ΓΪΙηβ) με άκρί€ιιαν άξιούαυμαςυν · πολλάκις εις την μεταηρασιν ά παντα τις περικοπάς άξιας του πρωτοτύπου , χαι με ευχαρίςη- σιν παρατηρεί εις αυτήν, τήν γερμανικήν γλωσσαν γλυ κεία ν , πλουσίαν, άρμονιχ,ήν και πλήρη χαρίτων και καλλο νής. 'Ο ΤϊΤχος (ΤίοεΙι) , μεταξύ των νεωτέρων ποιητών ε π ι* σημοτατος διά τον ϊδιοτροπον αυτοί! χαρακτήρα, εμετάφρα· σε τον Δων Κιχόττην (ϋοη <^ιιίοΙιοΙΐΐ!) του άοιδίμου ΐερ^άν του (ΟβΓΤβηΙβί), καί άξίως κατά πάντα ιπηνέύη τ6 έργον του. 'Ο "ΑΧ€αρτος (ΑίιΚναι-Ι.) έφιλολοδώρησε προ μικρού τους εραςάς της ποιήσεως μέ ωραίαν εμμετρΟν μετάφρασιν των νεφωδων ποιημάτων Τοϋ 'ίίσσιανοΰ (Οί5Ϊβη). Τα όρια της παρούσης περιλήψεως δεν μας συγχωροΰσιν νά σημειωσω- μεν ο'Χας τ ας ευτυχείς μεταφράσεις, Ζ σαι προ ολίγων ίνΐάυ- των εξεδόύησαν καί συνεισέφεραν πολύ ιίς πλουτισμό ν τηζ γερμανικής γλώσσης» 'Εαν ή μούσα της παιήσεως δεν £γ- καταλίί'4-^ οΧοτελως τ·<ΐς Γερμανούς, τό ιόνος τούτο εις διά·· ςημα ολίγων χρόνων £έλει καυχασύαι αναμφιβόλως ως «·Χου- σιώτερον κατ άρίςας μεταφράσεις των άλλοΤρίων άριςουργη- μάτων παρ όλα. τά λοιπά ϊΰνη τοί κόσμου, προς εύχαρίςη* σιν μεγαΧην των φιλολόγων, ίσοι δεν εχουίτι 'μητε τα μ.ΐ·