-Ί»! *»■ ^ 2 τίκην, χάϊ τά ιίϊτο τον ςρατηγόν Γ> ε ν ν ιγ σ ε ν Έ'ψσχόμενα ^ραυωταβ τάγματα θελοιφ-« ςί'κον- γ «( ίί'5 το» Δνήςερ (Τΰραν)· Π Ο Λ Ω Ν I Α, Τη 26. Φϊ&· 'ίγινεν ίν τη Βαρσοβία εν τω :(5β«λί*!ύ «βλβτ&ΰ (λί μιγαλην παρρησίαν ·τ ά- ίΐδκατ ά.ςασις τη; Σϋ^χλϊ'ϊΟ» ίί'δ την α^'άν της, προεδρεύοντος του βοε&δα Συγκλητικού , ρκί- ςρου τ τ· 5 ■θρητχίίβ; κορ,ητος Στ«ν;σλα'θ!) 11 ίτ5/.*ι καδί το.τοτηοητοΐί το5 πβοίίοοιι τη; ■Συγκλήτου* Εΰθΰς εν αρχΐ) ταύτης της οννόδοι» «?πί» 3 άντι€αν:λιύς τον άχόλαυΒαν λίγου. „ Ο μεγαλίιοτα τος αυτοχράτ'Λρ και βα'σίλιύς, ο γαληνότατος ημών αύθεντης, ήξιωσε να μ ο) παραγγείλη νά βαλω την ταχτικών χαί νομιχήν Σνγχλητον εις την α^ίαν της·^ %αί '&ία τούτο» τ αν σχοτίόν Ισυγχλήθη ή σήμερον βονάδροισις. Δια το νιου είδος της διοικήσεως ή Σύγκλητος είναι δωρισμένη εις το να. εχτελη χαθΫχοντα μεγάλα -χαί αναγκαία. Ε;ς αύτ^ν εμπιςίύετ «ι το βασι'- λιιον την διατηρη,τιν τοϋ πολιτικού χωόηκος τών Κ5«ων, τουτοίί τοιι μνημείου ττς σοψ'ας και ■γενναιότητας του ημετέρου Μονάρχου. Εις τον χο'λπον ττς Συγκλήτου Άελουσιν έναποταμιεύον- ται εις το -δς'Ό; ολοί ο; νομοί., ο λα τα προνό μια , και εν ί'Λ λογω παν ο ,τι δύναται να χρησιμευη εις τον χοινωνιχ^υ αν$ρωπαν. Της Συγχλητου είναι τα χρέος τον νά έχτελή τά της δικαιοσύνης χα9ο το άνώτατον χριττριαν. "Οσω μεγαλητερα χαί λαμπρότερα είναι τα καθήκοντά της τ αϊ) τ α, τόσω πλέον αποδεικνύουνιν ■, ότι η Μί^αλίίο'της της άγαπα να τίμηση του το το τάγ μα με όλην του την πεποΒησιν. Δεν αμψιδάλ- λω, ω' άνδρες, άτι θίλίτί δείχτη άξιοι τοιαύ της καλοσύνης. 'Η πρώτη άπόδειξις περί τούτου, την οποίαν ο' Μ ονάοχης εχδέγεται άπό σας, υ~ ηάρχε'ι η άφιλοπρόιτωπος εκλογή των ανδρών , }) -**· «*· τους ότο/οο'ί $ίλετΐ χρίνη άξιους, Μ'σος χαί ψιλικδιχία, καθώς χαί αϊ τιμι'ύταται κλίσεις, πρέπει νά παύωσιν έμπροσθεν του ώψίλίμου χαί δικαίου , τά οποία άποτελουσι την βασιν της χοι· ιιωνικής.. ζωης. ϊίεριττον κρίνω νά σας ύτ.ενθυμί- ο'&), οτ; -πρέπει ν αγ'ύνι'ζησθε να &ίατηρητε τα χαλα φρονήματα μεταξύ των ίγχατοί*(ύν ταυ βα σιλείου. Ααχολανωμεν έχεΐνην την είρήνην της καρδίας, 4 οποία μας έ&ο'ίη. "Ας μη πειράζω- μεν την τύχην. 'Η πεΐοα μας εόι'ααξι ψεΰΐ πα ρά πολύ·, πόσον είναι επσ.ιν^υνον να ζητη τις να ίΤ.ολαύση πλέον ή ο,τι αύτη $ίοει· Ή Σύγ κλητο; όψείλει να συνειαψέρη αγωνιζομένη προς ΐπιςερέωσίν της ομονοίας, ή ατοία πρέπει νά επι/φατ^' μεταξύ τ'£ν δυο ίθν'ϊ)υ, τά όποια ύπό' κείνται εις 'ιν και το αντο ακηπτρον. "0τ·8 εδνος τι παύει νά. ήναι προς ψό§ον ετίρου έθνους, πρέ- πδί το< μίσος χαΐ αϊ προλήψεις, τά οποία περί- εθαλπεν ή μνησι/,αχι'α η το συμψέοον, νά παύ' σν>σι μαζί μι τήν αίτιον τήν προξενήσασαν αύ- τα. Έ,ΐθε να χαταςα9ίϋσι φιλία , σί&ας χαί καλή Άελ.ησις αντί τω« άνιαβ'ύν αισθημάτων , τα ο ποία μας ίκάιησαν £;*; τασον αννρυγα χιννμ.ατα. Χϊαντα μας ύποχρεοζσι προς τούτο·, τό ϊίιον η- μων συμφέρον, η ησυγΐα, την οποίαν απολαύο- μεν, και ύ ευγνωμοσύνη, τήν οποίαν ό<ρείλομεν εις τον Μονάρχη» $ιά τάς ευεργεσίας, τάς ό ποιας ίειχνιει προς ήμας , χαί άί οποίαι ΆεΧου- σι μετα^οθη χαί εις τους άπογονους ήμων. Τά πολιτιχόν σύςημα , το Ο ποίον εδωχεν ήμΐν η γενναίο της αύτον, είναι αναντιρρήτως αγαθόν άτίμηταν, όμως ή Βμπιςοσυντ)·, τήν οποίαν εμ- πνεει ο πρασωπιχος αυτου γταραχττρ , είναι μι- γζλήτερον αγαθόν, επειδή ή τύχη των μοναρ χιών όεν κοίμεται τόσον από εί§η διοικήσεως » . υ *■ επεβειοομενα εις νομούς , οσον απο το πνεύμα του βασιλεύοντος Μονάργαυ." Ό άντ ι§ασιλε"ϊς εκαθησε κατ ΐύιίρον τι ι μ-