_ ( , 9 ) - ίΐν {Ίναι -Χαρά τίαιγνίδια, τιαραβαλλόμενα. Κρος του βίου τάς καθημερινώς κράξεις, και τα κρος αλλήλους των αν. θρ&νων καθήκοντα, διά των οιτοίων τ^ν είσέιίειτα, σκου· ύ·ήν και κατόρθωσιν, εναίζοντο τότε αναγκαίο··; ΐκ,ίΐνα". ,,'Χνόίεσε τον-, εις ο,τι είδος ε'πιςημκν η τεχνών επαγ γέλλεται , τοσον σφοίρα ΐΓροσκολλί/ιμίνον» ως? νά κατα- φρονη αλαζονικοί ς οΧα τα άλλα, καί ιΐς τα; μ?τα τών γνα>- ρίμων συναναςροφας, πλην τ ν, ς τέχνης, η της έπιςημηςτου, μήτε νά θελη μήτε νά δύναται νά λαλήση ιτιρ'ι τινός άλ λου. Ποιητης' παρά Την ποίησιν άνώτερον άλλο τι δεν νομί- ζει· ίητωρ' μόνην Την φητορικην θαυμάζει· ΑιάλεκΤικός* ολίγην ύτιόλη ψ/ν εχει περϊ των οσοι οι ν λαλούν δια συλλο- γισμων , και άτιο το ςόματον Καρά το, ΑλΧα μην και το Αρα· σχεδόν άλλο δεν άκουεις· Γραμματικός' τα κατ αυ τόν καλά γραμματικά κρίνει η κεφαλή του μόνα αναγκαία, και καταφρονεί ηλιόίω; τήν φιλοσοφίαν. Φιλόσοφος' μόνον οτι αιν τττν'ίΐ εϊςτό πρόσωπον τους γραμματικούς· Γατρο;" μονην τήν ϊατρικήν εγκωμιάζει, και κερί μονής αυτής λαλεί, καί εις την κλίνην του α/ίρωςου, και εις την τράπεζαν συμ- κοσιαζων με τους φίλους του ' αν αϊτό τους συμποτας τις τον *ρωτηση κατά τϋχην ιτίρΐ της φύσεως τίνος φαγψ,του , δεν αρ» κείται νά τον άποκριθ% εις δύο λόγια" αλλά φέρει μάρτυρα τόν Γαληνόν, ονομάζει τον Αίφιλσν, τον 'ΐκεσιον , τον Μΐ/νι- σίίεον, και ολους, οσοι ίγρα^αν Π ερ'ί ΰλ^5 η δυνάμεως τροφω ν." ,,'Υπό$εσε "να των τοιούτων, οτι συναναςρεφομενος με άλλους, αντί συνομιλίας κρεποιίσης ιΐς τον καιρόν, εις τόν τόνον , εις Τους ά,κοΰοντας', βασανίζει την κεφαλήν του νά καταφέρω τόν λόγον είζ κερίςασιν, οποι* είναι τρνκος νά προσαρμόσω (.καλά η κακά ολίγον τον με- 'αγνκςης , οτι ΐ^αΐ(%ρταΙ οι ίιίβ'βΊίβλοι. Λντοι *$ίχιι νά κΛΤΛ» γίνονται ιϊς οιίτα ΐιιάσν ΐχικτι το ίιϊββ·*«λι*οιι εηταγγ$\μΛ' >ϊ *! 'ϊς αύτα αχολ/'α, ί*ιτ»ιίιί »ίκ*ι άψαγκαίχ «»ς τ>ί» τ·λ«ιοιτοίΐ(. σι» τ»ιι τιχιι«ν ^ ταιι ΐνίςημαί» , ΐίν λο γίζβται ιτλίβ» ττχίγιιίίιον, £ ^'·" * «3Ϊ)*ον ίιφον τ£ ιτταγγ' λμβτβς >ίιμί\ο* μ/' τά2\κ τ* βί* *"«» *«3ΐ)λβνΓ«.