— ( 158 ) — -ϊΤοιν]Τιίί; οΧοί οί πολεμις αϊ «το το ΐ'ν και ά'λλο ςρ&Τευμα , ό ίϊς -7Τρο(Τ7Τα6ί7 ναύπερξ^ τον αΧΧον είς Την άνδρείαν , και ίχ« μόνον ίΐς τάς μάχας, άλλα κα) είς τους'αγωνας, τους οποίους <ϊ 'Αχίλλενς έκτιλε7 ει'^ τιμήν Του φίλου το·>> Πάτροκλο» · ίέω βασιλεύει ο ενίίουσιασμος του ίταΰσυς,'ίίω συνερίζεΤαι ο γέρων με τον νέον , βασιλεύς με την ςρατιωτην, ε&ω άτονους επαίνους κα\ κροτους Των 3εατων, •πο'ίος οργίζεται , πο'ίος άγάλλεται καΐ ποίος κλαίει. ΤίαραΐΓΧεπ'ω οι ά Τνιν&ύνΤομίαΐ) κ&ϊ αλλας 3αυμασίβ;ς ζωγραφιάς. 'Αμίμητος η μ'ετα&Χη 'τα'υφαξ ■ τζ'θμ·/,ρα , άιά την οποίαν πολλοί εις Την ομιΧίαν του ωνομα- σαν ίραματικωτιρον παντός άλλου ποιητου , κάϊ άΧχόως το βλεπομεν, οτάν ο 'ϊ)$ι>σσενς Υ ·Κΐχζ κα)' Φοίνιξ εκλεγωνται πρέσβεις του 'ςρατεΰματης κα\ αελλωνται να καΤαπραΰνωσι Τηϊ< ο ργην του ' Αχιλλέαις' ο ιτρωτός ως πανούργος του ενθυ μίζει τάς παραγγελίας του ΠιιΧίαις πατρος'του ' ο ίεάτερός τον έλεγχει 8ιά Την σκληρότητα., ην δεικύυει προς τους συμμά χους καί φίλους, και βλέπων Το αμετά^λητον Τής' γνώμης παοακινε'ΐ τον 'Ο δυσσεα να άπόμακρυνίίωσιν ' ο τρίτος ,ΤεΧος πάντων ως γέρων, εος πατήρ, ως διδάσκαλος τον ομιλίΐ κα.1 ■προσταθεί να τον καταπραΰνη, 'ΐοού μία: των αποκρίσεων του ΑχιΧΧεως προς τον Αμίαντα·. ,,Μεγαλόψυχε αρχηγέ Του Ελληνικού ςρχτοπέ^ου ! γνι ρίζα καλώς όχι οσίι μ0\ έίτίας έξηλόον αϊ το Το εν$όμύχόνΤης ■ψυχής σου" αλλ' εγώ οργίζομαι, όταν ένΰυμωμαι, "οΥι ο , Αγαμέμνων μέ έμεταχειρίσύη ως ατιμον.και ΚοΤαπνΤ ξένον' αναχωρήσατε, είπατε εις τους σ'όμμαχους τήν άπμφασίν'μα , χαι οτιεγώδεν 3έλω τϊολεμησείν παρά οΤΛν ο *ήκΤαιρ κατα- Τροπώσας τους "Ελληνας και καΤακχνσάς αυτών τά πλοΐΆ πλησίαση εις τάς σκηνάς των Μυρμιδονων , Τους οποίους έγ® εξουσιάζω. Εις τν { ν σκηνήν μου, είς' Τ'ο πλ'οΤον μου Τον προσ μένω, δια να του καταπραΰνω τον άχαΧίνωτον 3υ/^όν Ει'ί κΰτήν την ομιλίαν με όλον ότι ο 'Αχιλλευς δεικνύει την μ!· γάληντου σκληρότητα,, τον βλέπω όμαις α,ίσύαντικώτατον επάνω εις το σωμα,τοΰ φίλου του Πατρόκλου. ,, Τ Ω 5«ο!, λέγει > ποσον μάταιοι εςαύησαν οί λογοι μου κα\ α! υποσχέσεις μ-ου προς τον γέροντα Μενοίτιον, να επιςρέψω τον ψόν του μεΤ& Την χαταπόρόησιν του 'ίλίου. 'Η τύχη 3έλει νά χυΰ^ άμφ°~ Τερων το αΤμα εις την α,ΰτην γην' δεν μι βλιπουσι πλέον