— ( »5 3 ) — Σίλ. 196· Ελ/^χπ του Πτολεμαίου τύ άνροςίιόριςον •κιρι τζς των τοΧεων 3έσεως, και όνομαςι της ΔινοιιόΧιως , και της Νιχωνίας και 'Οφιοΰσσηζ· ΧεΧ· 2(>2· κα· έξης Ηζιςορεί νιος εις Αουύηρισμον ετρΊ- Κ^σαν οί ιν Αρ&έΧ Εα'σσοι, και εζηγεί φυσικ,ωτερον τα θαύματα. Σίλ. 209· Παρα£αλλίΐ το ανεξήίρησκον τίνων κρος Την θίομανίαν άλλων. Σίλ. ιιο. Αιεζε'ρχεται τ/)ν μετά Τον Βαίι;/) ΐ/'ττο τ*)ι* Αυςρίαν, ιος το" Ουγγαρίας διαδεζαμενην κράτος, υιτο· ταγν;ν του Α ρέεΧ· ΣεΧ. 216. Παραςαίνει την, καί ήμαζι των οχυρώσεων ματαιότατα. 'ΑΧΧα , νιίανως, δεν 3ιΧει καταιτείσιι καμ- μίαν όιοίκν^σνιν π": -καραίτν,σιν των τοιούτων· Διότι, αν ί/ς τινάί νεριςάσεις είναι άχρι/ιςοι, ιίς άΧΧας ομιοί «Τναι χρησιμώ- Τατόι , και έια το μέρος δέν φίίίρουν το ολον οί όίν&ρωιτοι < υττακουονΤίξ ίίς γνώμας 3ερμων τίνων κϊφα'λων , 3ε\ουσων να γνωμοδοτωσιν άκοτόμως και Ήερ) ών την γνώσιν βφ#- ρηνται. Σίλ. 223· Τίλίΐο'νίΐ το βιβΧίον του μ» τουτους τους λό» γους ' ,,'ίΐςτι χινίυνίυίι αί δεΰτεραι κόΧιις Της Μολίο&ΐί » ι,και τοϋ Ρουμουνικοΰ αγροΰ, νοΧυανίρωνότιραι ιΐνΛ ι των ,,τρωτων του ΑρδεΧ-'^ 'Εέω λοιττόν τιλΐΐο'νομιν και ν,μιϊς την κρίσιν αυτου, λέγοντες, ότι αν το υφος του συγγραφέως ναραςαίνιι αν δρα α ττο'τομον, χα) ΰκερότιτην, χα) ολίγον φροντίζοντχ *ολλα'χις ΐίερι συνεπείας χα) άκρι€οΧογίας, το συγγραμ« μα ομως ΐετως £?ν φανι^ ΐΓα'ντο αχρνιςον ιίς χορογράφους, ι 'ζ ττολιτικους, εις Ιςορικοΰς χα) *ί< φυσιολογους, ίιοπ ομ<* Χοι^ουντίς χα) των ςρε€Χων το δίκαιον, νρεκιι να, ι'ίνω' Η·*ν, οτι ο συγγραφεύς δεν είναι γυμνός ϊδεαιν, αλλα χα) ρι€Χία ανίγνωσι, και τόκους ιίδί μ* νιριέργιίΑ*.