Λ Ο άλλ' ου γιλάνθρωπον. 'Αλίζανόρον δϊ ψλομαχε- δόι/α, αλλ' ου ψιλζνΟρωπον. Αγησίλαου δε <ρι· λέλλψα, τόν δε Σί^οτςον ψίλαρώμαιον, άλλοι; δε ά'λλου γίνω* ·η (Ονους ιρα^Υ,υ οϊ χαί βα σιλείς ενομΐσ 9·/]" φιλάνθρωπος δε απλώς χ«ϊ (3α- σίλίΰς α'πλως, ό τούτο ζ ν; τ ω ν μονον εί ανΰρω- πος ο χρήζω» επιεικείας, χαί ^ εί ι) Σκυθης η Μασαγέτης, ·/ τα και τα πρζγβά·ησι. Τούτο }>άρ ίί' και δίκαιον, ολλ' ου 2) θείον χπί αχό* λου90» τω μεγάλω ημών ονόματι της Βειότητος * αλλΐ τω» ερχόμενων 3) χαμαΐ , 0("ς και εχθρόν τινα είναι χαί δυσμεν/ι, ουκ ι~ί ψο'^ον' χα; το βλοφαι και τό άντιίλαφαι χαί το παθείν τε χαί το άντιποινσαι ψιρίι συγγν,ύμψ δια την ίσορ· άΐΛ,ίαυ τνς τύχης και τ·/,ς δυκαριϊωί. Γι τ . Βισιλεΐ δε , ω τηλίκαυτη προς του; άλλους ανθρώπους νί υπεροχή , ώςί ρ γ δοχϊΐν άπάγοοσαν 'εχειν τη» χλησιν τ-/ις ^ειότητος, οότΐ ΐχθρο» ανθρώπων ιίναι 3(μις οίίτε δυσμενή" οΰ μάλλον γί η ποιμένι προβάτων , η ί"ττπων ί'ππο- αομϊχ, } ·η βουχολω βίων. Πολλω ^αρ ε/ναι σι>^>- γειεςέραν ι τ ο: ς άργομίνοις ταΰτ-ψ άπίψ-ηνε την ο'ρχη# Σωκράτης ό Σωιρρονι'σκου. Ο οΐ αυτό; ούτος Σωκοάτ7;ς άπεδεχετο χαί πρςς τον 3ρυλ- λοΰμενον λόγον ΰπερ άνδρις δικαίου και δη και δίκαίοσών,ς, οτί ρ.;ν δεϊ τους φίλους ίυ;ΐ5;ε:ν, τοΰς δί εχθρούς βλάπτε ι ν' το μεν -ήμισυ ψ·Λατ- των του λόγου, το'δΐ -ήμισυ διορΒουμενος. Το μεν γάρ ίρι'Λους ιυ'πο ιεϊν, συνωμολόγει' τοϋς δε εχθρούς ου βλάπτειν άλλα νι'λους ποαίν } τοϋτο δε επανώρθου 4)· ι) Ο' χώ&ηξ έχει Ααί ει/ΐή. 2) Ελλείπει α*ό τόν κώδικα το ού. - 3) '£ξ Όμήριι Ίλια6. β. 4) 'Μ Πλάτωνα κερί χολ,ιτ. ά, ίνδα φ&ρεται (^ιλολ. Τ·ηλιγ. ορζ9, Ι2Ϊ.) Γ Ο Σ. 1β9 ΚΖ. Εί' ^ΐ,ίΐί ουν Τ(ΐ/β τώκ τους τρί'έΐιίίος •ημγϊίσμΐκύν τουτου κατν,κοον ισμεν, χαί τούτον ί τιαινεαομε^α χαΐ ζ-ηλώσομεν * ως αυτω γΐ ου'κ /- , ξεγ'νετο Σωχρζτει απονααΟαι τνςαυτου γνώμης ' ου'ϊί /δυι·/9·/] τον Μέλητα ν τό»"Αι»!,τοϊ/ η τ (.ν Λυκίιϋ/α τ.α^σαγαγϊσΒαι ι ), Βασιλέα μίν τθ:γί ι'σμεν χαί όρωμεν ασ·ήμίραι τους μεν φίλους εό- πο'.οΐιντα χαί οσαι ώραι' τους δί εχθρούς ολο. χλ-ηοα γίν/ι και ε'9»η μετασχίιιάααντα εις εΰνοιαν 'ιχ δυσμένειας. Ο'ν οίν χαί Σωκράτης επαινεί χαί ΠΧοτοαν Άανμάζει, παρα τούτου του Βασ:- λ·'ϋϋ· = έγ'ύ χλ-ηθείς επί τα χοινα μιρΐτηζ, χιΐ προ* ςαν/,σας θοτίρου τ'χκ τνς γης οφθαλμών 2) ου'κ εγενομψ, ώ ταν, γβαμαλώτερος , ου'δί άποβί- &λ·ηχα ψ:λοαθγί'αν } άλλα προσίίληγα έργασΐαν. ΚΗ'. 'Αχούεις δί χαί 'Ηοοκλε'α τον του Διός οτι μγ { τω γινώσχειν ακριβώς τους περαντΜΊς λόγους χαί τους απέραντους τοσούτος -ην, αλλ' ότι εχ,ωλυσε παρανομίαν, ότι μ·/·, αυνΐγ'ύρ·ησε τοις ~·ήΡΐώθ(σι των ανθρώπων χργσθάι τ ν; φίσει 3). ¥ιαγώ τοίνυν τον 'ίολίωι» 4) εμιμ-φίμ-ψ, χαί γίγονα γοόνον τίνα υπουργός τώ Κ αλλινι'χφ 5) , 6 Σωηράτήί διαλεγόμενος άγρχνύ^ατα πίρι ταύτψ 7 η ν ίέϊαί·. ι) Ούτοι νχήρχον οι τρεϊί κατήγοροι τδ Σια- Χράτονε. "Αλλοι συγγραφείς, *αί αύτόϊ ό θ(μί- ζιοε, !)ΐν γράψαΰι ΜέΧητα, άλλα ΜίΚιτον. 2) "Ηγουν τψ Κ<αν~αντινιιχόΧιω5 ) ρνβης ίΐν- Τΐραί 'Ρώμη;. α) Κατά τήν,ιδίαν γνώμη ν γράφει περί τ 5 Ή- ραχλίωΐ Χα! ο' ^ιονύϊΐο^Άλιηαρ*. άρραιολ.'Ρωμ, Α. 41· 4) Ό Ίόλαοί νπηρτι σύντροφοι τώ» αδλων Η' ραχΧέβε. 5) & Ήραχλψ ώνομάβΒη χαί Καλλίνικοι. μαρ· τνρίντοί 2ΐ)ιία·