— ( 25» ) — ίσον (<τυγχώρει εις τα δράματα, του Αισχύλου τό μέγα. Των χορικών άσμα των μήκος· θ" Αισχύλος εσκοπουσεν εις τν',ν οίκοιΌμίαν των δρα- μ,ατωντου μόνον καποιαν ενάτη τ» του ολου, τα συμ βάντα κατ» τυχνιν συν£7τλίκ.οι/Τθ και συνι/^ορτο προς άλ' λι <ι\α' ο Σοφοκλή όμως εκαμνε τεχνικάς οικονομίας, συν έ πλεκε τα συμβάντα, δί εσωτερικού συνδέσμου μεταξύ Της πραζεως χ,αί του χαρακτΐίρος του δρώντος προσώπου ? Προπαρασκεύαζε το μέλλον , εέεε , περιίττΧεκ,ε την πραζιν , συνέκρουΐ , κα I πάλιν ηνωνε τά πά,3η και τ ους χαρακτήρας, και δί ολων αυτών ηυ'ζανε Τ/,ν ώραίαν άνΤικαταΧλαγήν των συμπαθητικών αίσθηματων. Λοιπόν το μέγα πλάσμα, τό καύχημα του ποιητικού πνεύματος, ή θεία τραγωδία, ετιΧειοΐί<ιιν3η από τον Σο- φοκλην. Ο' δε διάδοχες αΰτου , ό Ευριπίδης, δεν εκάμεν ούτε *ίς το εζωτέρικον , ού'τϊ εις την φυσιν της τραγωδίας ού σιωδεις, η τούλάχιςον ωφελίμους μεταβολάς· Ε" χ, τοΰ ε ναντίου εζιπεσεν ιίς τάς χι'ΐρας αυ'τοΰ η φιλοσοφία του θεάτρου ιίς φιλοσοφίαν σχολαςικν,ν, ή καλιΐ συμμετρίχ των τραγικών Κα,Άω*, την οποίαν εφύλαττεν ακριβώς ό προκάτοχος Του ι εις ελεγεία επιτηδευμένα , και η ευγενής φρασις του Σοφοκλέους ιίς σοφιςικόν κόσμον' δεν πρέπει ως τόσον να άρνηΒώμεν , ότι εχει και καλά, δια τα όποΊα δικαίως συναριΒμείται εις τους πρώτους τραγικούς ποιη- τας των εθνών· Α μ » και επί Πτολεμαίου του ΦιΧαδε'λφου ε μετρούσαν επτά τραγικούς ποιητάς ία), ώξ τόσον όλοι ομοΰ οι 'επ* τα δεν έφθασαν την λαμπρότητα ενός Τουλάχιςον των τριών, Αισχύλου, Σοφοκλέους , και Εΰριπίδον· Η* διδασκαλία, (,παράζασις) των δραμάτων ήτϋν , ως εϊπομεν ανωτέρω, φροντις της διοικήσεως * αί μεγάλα.* ΐορτα,Ι ήσαν έπί τούτω διίαρισμενιιι (Διονύσια, Α.ηναΐα, (χ) £'π ο»ο'μ«τ< ΠΧιιχίχιι. θ"μΐί? 0 ! Ο Βνξάντιος^ Σ*ιτ!$ιο( ί Σκσίβ$ος $ Λυχ.όί(ΐ*ι>, Λλίξανίξος, Λίαΐίίης, Σββτιφβ'ι»ϋψ \ Φιλίίκος, Ο 3