— ( 195 > — ακόμη τοΰνά ςαχάζηται #ιρ\ ι*( η - νης Της Ευρώπης. ,, Αι συμμαχικά) ίυνάμας εννοησχσαι Τονς μυςηριαάεις σκοπούς της ΓβίΧλίΛΜί, βιαιζήσια.«, απεφάσισαν νά ζήτησα ιοί ναιίτην την ιίολυίϋκ.τον «ίρι^ν^ν ε!ς το ϊ- Λ ο» ίίαφος τ^ς Γαλλίας, ίί ο κ*ι #ολο·. άρι3μα ςρατεύματα ίιε'βησαν τον 'ΐη- ην' αλλ" «ν ω μόλις επέρασαν να «ρω- «χ σύνορα, ι ίου και ί^α^ρησιίσθνι εις τα'ζ ΐμπροσθοφυλακάς ό ΤαΧλικός μ»!»/- ςροςτων έζωτεριχ.ωι> ύπ'οθέσεων. "Ολα τ* ίιαβι!,ματ& τκίΓαλλίχ.ϊς διοικνιο-ϊδίς β#«· βλεπον μόνον ί/ς το νβ#λΛνίθ·«σι τ^νκοι- γναμ^ν ι ί?ί τό να μΜγεύσωσι ■ τά Ομματα. τονΤαλλικου έθνους πιρ\ των καί* βντο «ΓκοΊτών Τίΐς, κα! ν «*οδωο·«ην είς τούςσυμμάχους το αϊτιον 5λ»ν των 1* τίί ϊχ^ικί)ξ εισβολής άναποσπάςων ΰειν&ν. ,ιΤα κατά ταύτην τ«ν ίΐτοχίίμ συμβι· β^κότα καχέπεισαν τάς μεγάΧας αιίλάς νά αίσ&ανθωσιν εντιλως την Ισχύν της Ευρωπαϊκής συμμαχίας' τα φνόννίματα των συμμάχων Μοναρχών, τα όνοι» ον'· Το< ετρεψον. «φ ηί ώρας εσυμμάχησαν χάριν της κοινής σωτηρίας, ιγιυαν ενο· πτώτατα εις καθένα , και £ϊν ηχαν ιτλ/ον ΐμπό&ιόντι του να (κφων^σωσι τά α·- ναιτούμενα προς την άνάκτισιν του κοι- νωνικον κτιρίου" μέσα, τά ό*οι«, μίτά τοβ*αί νίκας, $.ϊν ημπορούν πλέον ν* 5γμ- ρωντα,ι ως εμποία Τνβ.ειρήνης* και η*Αγ- γΧία, ή μόνη ίνναμις, ή βίίοιβ «ιτ/ιοσΛλιί- θν] νά πρόσθεση είς την νλάςιγγα της βίρν,νης πράγματα προς άνταμοιβην της Γαλλία;, ημπορεί νά εκφωνήσει περιςα- νικωςοσα. ήθελε χάριν *«?< κοινής "ΐί^ήνης· Ο' σύμμαχοι Μονάρχαι ήλπιζαν ¥*λος *«νΤΑ>ν, οτι ίνας κυριεύτής τίνων, νςις υπόκειται α'ς τοΰς όνειέισμούς ΐνβς μεγάλου έθνους χλϊ κατά ιίρώτην φορά» εινχι ΐί( τήν καθϊίραν του αυτόπτης των συμφορών του, ήθελε ίιίαχθ^Ι άπ ο την «ίίραν των *αρι\&όντων καΐ αίσ·3αν£$, οτι η ςιριότης των 3ρόν&ινίξήρτηταιοα~ σ*α$ω( αττο την εΚαίχ,ιιαν καΐ ίικβιοσυ- κχν. Μ" ολον τοίΐτβ , #ί*ΐΐσμίνΐ]{ όντα βί σύμμαχοι, οτι κ' ^οκ>μ4ΐ : >'*' ν ί*'ρϊ- #β νά εμΚοίίσ>) τι Την ιζακ.ο\αΰ3ησιν ταιν κοΧίμικων επιχειρημάτων* άκΐφάσκταν νά τα εξακαλου^ωη χλ\ Ιν καιρώ των 1ϊιρΐ είρηνης <τνν&ια\έζιων> ικει&η η Ιςορία Μβΐ μ Χυν^ρα ανάμν^σις του παρελθόν τος τοιϊς ίβϋαζι τψ ανάγκην Κβος το τοιούτον φερσιμον. "03εν οί ττΧηρεζοΰσιοι ηρχησαν ε!ζ το ΟΗβίϊΙΙοη να συν&ιαΧί- γωνται με τον πληρεξούσιο ν Της Γ<ιλλ<· κηζ διοικήσεως. „ΕΙ( ολίγον καιρόν ιτίραχώρησαν τ« τρο' Καιουχα ςραΤευμαΤα ε ας εζω των κρια- ςιίαιν 'τοΰ Παρισίου, το οποίον βλέπου σα η Γαλλ/χ,ν; ίιβ/* ησις, εφρόντιζε μο- νον τίνι τρακ φ νά εμ,τίο&ίση ανο του νά κυριευ3$ αυτή η μ-^τρόχοΧα άκο τους εχθρούς, και ε'νρόςαξε τον ΓαλΧίΛον ·κΧη~ ρε%ου 7ΐον νά ττροβάΧα ανακωχή ν οπλών κα£ οποίας σ-υμφωνίας κρίνωφιν α! συμ· μαχικαι αΰλΛι αναγκαίας προς άποκα,τά' ςασιν της κοινής ειρήνη;, Σςις και ΰπε- σχί'Λ) αντί της ανακωχής νά παραδωσχ άμε πως τά κας^α όλων των τόπων, ό σους εμιλλΐ νά παραχώρηση ή Γαλλία. ,) Αί συμμαχιχαι ΑιϊΧαί, έιία.χβε'ΐ'χα,ι εκ πείνας εΊκοσι χρόνους κρτά &ια£οχην* οτι ΐίς τάς συνίιαλίζαςτων μι Τ«$ν Γαλ. λικήν διοίκησιν ϊπ'ρεπεαά.κάμωσι (άν μΐταζύ ειλικρινών κα) πλαςωγ σκο πών , ·6εν ε£έχΙα<ταν μεν τοΰ?ο το περ\ ά' νακα/χης πρόβλημα, ε πρόβαλα ν όμως νά υπογρά^ωσι παρ&υτο, τά κΐφα\»ιω$ΐ" Φ#α άρθρα της ειρήνης ι το όποιον ίΐς μεν