— ( 644 ) — άναγεννηύζ; ν, '/ί»α η προφορά των προγονών μας, χωρίς καν νά ιίποΰν τίποτα, μήτε ο πρώτος, μήτε ο δεύτερος, άτ οσα τ ους εύειζαν και τ ους δείχνουν το πραγμα δυνατόν , ωφεΧιΐ μον ,' η άναγκαΐον, ίιά να Χά€ουν νΰζιν και οΐ άλλοι ομο* γενεΐςμας σπουδαίοι, και να σκϊφβουν π'ς το" ϊίιον αντικεί μενων · και δια τοντο δικαίως ο! περισσότερα ςοχάζονται ως ίϋέαις χιμαιρικούς , χαϊ τϊς κατασκίυηί μ·ι«ί νιας προφοράς, και τιίς αναγίνννισίως τίίς (άγνωςι^ς) παΧαιάς- 'Τγίαινεΐ και μ* μεμφΆχς Την άτακτην ποΧυΧογίαν μ&υ. 'ο φ ί λ ο ς σ ο υ Κ ( ΦΙΛΟΛΟΓΙΑ. ίϊί/»« 'ΟμόιόκαταΧηξίας (ι)< Το πνεύμα * Λατά τον Κοόκιον (2) σννίςαται ίΐ< το συν* ϋΐΐροίζιιν ιδέας, κα\ εις Το ενένειν με ταχύτητα και / αϊ ττοι- κιΧίαν εκείνας, μεταξύ Των οποίων Ημπορεί να ευρεύη κά ποια ομοιότης, η συμφωνία" εγώ πρΟςίέται εις αντδν ην Ιρισμον, προς σαφήνισιν και οχι κρίσιν, οτι το πνεύμα, ΰπο* ίιτει Τν,ν δυναμιν του άνακαΧε'ΐν 3εΧνιμαΤικως τάς ίδεας, ίϊς Τ ν) ν σύζευξιν των οποίων ινασχοΧεΊται' κάί με φαίνεται» οτι εις αυτοί το «Τίος 4 ιίίοννι , την έπύίαν αισθάνονται οι ακουονΤίξ, πηγάζει ώς επί το π\ε"ΐςον απ ο την εκςασιν, την βποίαν προξενεί εις αυτούς η εξουσία., οποΰ ο πνευμαΤοίρης άνθρωπος άποκτησεν εις τους ιδίους του ςοχασμους εις κάποιας περιπτώσεις , οπου οΐ αΧΧοι αισθάνονται Την άεΧησίν των χω* επί^οιαν Και η ήδονη , Την οποίαν μας προξενεί η ϋμοιύκαταΧη- ζία , ίξηρτηται κατά μέρος α&ο Τνν ίκςασιν' άαυμαζΓμεν 4 οτι ο ποιητης άπόκτησεν ιίς την συνέχειαν των ΐδεων του το* ση ν εζουσίαν, ωςε και είς ϊάς δυσκολίας Της ομοιοκαταληξίας νά εκφράζΐΤαι με χάριν *βί ευφράδειαν, κα) μί φαινϋμένην Ο) 'Κμηβφρ^ββϊΒ βχβίον β'λίι/δί'ριΛί α Κι ίο ®ήγρ«μμΛ *β« "Αγγλο» δίβννβι-ί, το β'κιγ()!£φ<-ν.*νι» Στκχίΐχ τη; φιλοβοφίι; <βυ ανβΐαχήβ» -κνβιί» μβτος. Τ ομ .. Δβιή. ΣβΑ, 40—46. . (I) Ε»»βϊ »ΠΓ 1'Κη(·ιι4«ιη«η( Ιιηιηβϊη, ϋϊγ. II. ο. XI. 4. 3,