*- £ «79 ) — „Α"ν ησαι εχθρός η τϊ σημαίνουν οί ·»ί£/)ϊ ημων ΰπέρογκοίβΌυ ,,έπαινοι; εάν, <ο« επαγγέλεσαι μας αγαπας, δια τ : μας ,,αφαιριΐζ καϊ τον μόνον είς ημας πρέποντα έπαινον; Ε'ως τώρα ,, μας εγκωμίαζαν οι ζώντες, οτι ε'συνεργήσαμεν εις τήι» ,,άναγεννηιηντοΰ έθνους, όσον εις ημάς ΐσυγχάρει ή όταν ,,εγεννήθν\μεν του χρονου ί'ττοχν) και τί^ς Ελλοέος κατάςα- ,,σίζ' ότι κατι€ημεν πρώτοι εις το ςάδιον με οσν\ν εσυγχώρειπρο- ,,θυμίαν ή αρχομένη τότε του γένους μεταβολή, κα) ετρέ'ξα- ,,μεντηςγραμμηςτό πολλά μακράν από τό τέλος μέρος, εις τα ,,οποίον ευρισκόμεθατοτε· Ως ήτον αάυνατον εις ημας να ϋ- ,,πάγωμεν παρέκει, οΰτως αδύνατον είναι εις τους ζώντας να ,,μη προχωρησοισι μακροτερον απο μας είς την παιδιΐαν του ι,Ε'λλνικιιοίί γένους. Έ-'άν όμως κανεν άπ' όσα εγράψαμεν ,,ύΐν χρησιμεύω πλέον εις τα σχολεία της Ε'λλάδος , του- ,,το μας ευφραίνει, ως σιιμεΐον Της είς τά τελειότερα προ- ,,κοπης του γένους, δέν μας λυπεί, ως δυνάμενον νά βλα'ψ# ,,τνιν είς ημας χρεωςουμένην εύγνωμοΓυνην αυτοί). Το γέ- ,,νος δέν είναι άχάριςον ' εάν επράζαμεν ο,τι εσυγχώρουν αϊ ,,τότι περιςάσιις, τι πλέον ίχει δίκαιον νά ζητ£ από μα «; ,,Α'λΧα συ με τους υπερβολικούς επαίνους φαίνεται, ότι προ- ,βυμιΊσαι νά κίνησες τους ζώντας εις αχαριςον άφαίρεσιν (,κ,αί των χρεωςουμένων μετρίων επαίνων' φαίνεται οτι δεν ι,μας επαινιίς τόσον πολύ , πλν,ν δι οτι δεν σου ταράσσο· ,,μεν πλέον την όρασιν παρόντες' ότι δεν καταφρονείς τόσον ,ιΤους ζώντας, πλίήν διότι σέ ενοχλούν ακόμη βλιπομενοι. ,,Διά τ!, καλέ άνθρωπε, τόση των οφθαλμών σου άατθε'- »νπα! Δια τι της κρίσεως σου τόση δυςυχία! "Αν μισ£ς· ,,το σο ν τους ζώντας, "έπρεπε νά τους σύγκρινες με τους μιΐ ,,γεννηθέντας ακόμη, και όχι να κιν^ς των αποθανόντων τά »μνήμ*τα, ,,71 τονς Ζανόιταί β'χ ιφς τιΆνηχ,ινχι^ )'»Ε'αν έλεγες οτι ο! μετ&γίνεςεροι θίλοϋν γενην χρησιμότεροι >>*<5 την ταιδείαν του γένους, ή κρίσις σου, αν και όχι μα- ολα,κη δια Του ς ζωνταζ, ηθέλε καν εΐσθαι όρθωτέρα· Η* φυ- 'ι°Ή αϋτη του πράγματος απαιτεί, άς ϊγιναν -/,μων των ά- ιΛοθανόνΤων όί ζώντες, ούτω νά γενωσι των ζωντων ο!με- »τβ τούτους χρ^σιμώτιροι- Η." μας νομίζεις τόσον μωρούς,