5ι βαςης μι τοίτο το" ξΐιλον χρώμα είναι νραΐον λίτρυυον, χαί με τοί/το βάπτουσιν οί Γραιχοί χαΐ 'Αλ&'ανοί το χιτρυνον νήμα· φέρεται &ι άηό ί;» XI£ΐ/Τϊλ χον χαί από τα ορη τη; '&ττιχηςχαί πω- λ.£ίΐ«; ί!5 τοΰςίν 'Αθήναις βαφείς προς 2 πβρα'ίες τνν όχαν. Εν Ιίι>πρ<£ ν> Κΐιυβ οοι'ϊβηα ονομάζε ται μ( ττν ορ'/αίαν ονομααίαν 'Ροίς. "Ο ι# ιΐίιι χονϊ'ύς συντετριμμένος χαρπος ονομάζεται παρά τοις Τουρχοίς Σουμρχη χαί είι/α: ί'ν ^ρη'σίί είς τ« «ρα^το ως αρτυμα, ίο , ίιιΐΐιιαδ Κίίΐίϋίβ, ό άρωματιχίύ- τατος τΐ)ν Βσμνυν .της Ελλάδος" αύζανει άφ' εαυ τόν εις τΐν Πίν«'λ(ΑθΒ Ελ ; ων χόχχωι* αυτού {^αί ρεται ϊλΐ! ο>, ριί το ο ποίοι» α'λεί'ιροντβί αϊ τρίχες ττ,ς χε^αλής " ϊ|:ύτίρ«Μ5 «'«'ο" εν χρήσει ώ$ Ιατρικό ν <£*5 ίο; εχ χιΐίπου πλ·/,);»; χαί εις ρευματ ταλγι'ας. 11. Νοιϊιιιη ΟΙβΗπάϋΓ, πιχροδα^υη, πολ λά χοινόν ϊν 'Ελλαδί (ρυτοι/, αΰ^ανον μαλιςα εις το'ς ό'^θβ5 του Ιλίσσου. Τα ακδη ίίναί ει/ χρί" <τί; ω; ςολισμος χα: ει,'πρεπί'ζοΜσί την έν Αθψαις σγοράν. Το (ρόλλο βραζόμενα, V) τα ζηρανΒέντα φύλλα^αυντρι£όμενα εις χόνιν , είναι <ν χρήσει οι ς /άτριχο ν εις τήν φούραν' βραζόμενα ο ε ε'ν ε'- λαι'ω , συντείνουσ.ν ως αλοιφ·/] εις ρενματιχονς πί θους· Ί α χαγχελλα τωκ Τουρχίχοβν ο'χίίώ») χατα- σχευο'ίοΐΊα! «χ τώι/ χορρών του'του τθ£ ξι,'λου. 'ΐΐυ Ιν',-ρν ονομαζίται με τι/,ν αρχαίαν όνομαοι'αν ρο$ο%άγν·ή ι χαί οί Γιιίπριοι εύπρίπι'ζουτι τ ας »*- ν1·ήσίαςτΊ.·ν ρ.Ε ταάι/βη ΐν ταϊς έορτααιμοιζ ήμίραις. 12. δβΐΐχ ΒβΒ^Ιοηΐεβ, ;τΐα. Τοΰτο.το έε'κ* ίρον ίε'ν ύπαρχε! χ,οινον , χαί ίσως μετίβρυτεΛί} ϊ(*5 τϊ!« 'Αττίχνίν· Το ξ''λον είναι έπιτνβειον εις άνθραχας προς χατασαεοήν μπαρούτιου, χα< οί χλοι/Οί 5ία χοίρΛους. ΐ3. Ρίβίβοΐιϊβ Γιβηΐίδεϊΐδ, βχίνος. Τοίτοτο ξύλον ε.αοί χοτα ηολλο ίν %ρ·ήαίι ως προσαναμ· μα. *Η μαςΐχΥΐ ΐξ αΐτ οϋ συλΛ/^Γβ! ρονον £ν 10. Ν»ίρ«0#-Παρβ ΔίΟυχδρ. Δ. 82, 13. Ό οχ'"05 ΊΟΙι Θίο^ρο'ζΟ!) ίςορ. 3', 1, Ή αρχ· ('β λί^ίί σχινΐζοι/αι ο-^μαίνει μασααν μα-· ςιγτρ εις χαθαρισμόν χαι λίΰχαιισ<ν τώχ ο'ίο^τωιι. Παρα Δίοσχορ/ίΐ] (α', ρθ) αιβ^κυσχομί», ό'κ [5- πϊρχν; ίνχρηαειίΐί ?αιββΜΐ»ΐ5» οδο')αβ»^, 52 Χί'ω.^ Η ςαχτν; Τ οί ϊόλου £?ι ; ο; ί'ΐί χρν'σ»; ιτορβ τοΐς Αδηναίοι; σαττίοί/οττοίΟΐξ ί.'α >ο χατασχίυα'- ζ®9! ιη/ λϋσΐί'6'(7ΐι τοίι σα~ωκ'οιτ χοί £*κ Ζοχϋ'ν- Θω θεωρείται ώς το ίπ:τν$ε·όταιοι εις χατα- οχίν-ηυ λυσσ;'δσ5· Οί βυραοδιψαι μεταχειρίζον ται αύτο κροςεργαα'αυ τώ» δερμάτων" 'ϊΐιι 'ΐθά- Χ- 1 εζαι'ρεται ΐλαιον (χ τω» χοχχίιιι ονομαζόμε νου σχι (ίολα'δί, ι4· νΐΐβχ Α^ηηί 03$(ιΐ5, χανναχίττα, ο'πβκ»·· τοτΙινος σύντροφος της πικροδάφνης, αφάνων Π αρα τ» Ιλίσσω χαϊ ΐ'ς τα ^εριξ του ποταμού. Οί χλόνοι είναι πολλά εΊλ^γιςοι, χαί χοψίνια χα: οίμθλοι χατααχενάζονται £ - | αυτής. Τα :ρΰλλα ^£- ιαχειρίζονται οί βαρείς προς παραγωγών χιτρϋνου χρώματος, χαί μίτο 'ΐν$ιχοΐ (λουλαχΛίι), προς παραγωγή ν κ ραβίνου· 'Κν Ζάχ^νθω ςεψόν.α βαρε- λί'ίώίΐ κατασκευάζονται εχ το:" ^υλοο τούτου τοι> φυτοϋ" ονομάζεται ίε ενταύθα μ$ν λΰγεια, εν 6ε Κ ΰπρίύ χα: αγνεια, χα: εν ΙΙοτρω λυγαριά. - ('Α χο?.5»Βιχ «κολοιιβδΓ.) ι4· Ό χυρ»ί Κορ·αι?5 παρατιψεΐ, οτι [οί λυγμό ι ςι φανοί, περί τών οποίων ο! αρχαίοι α- ναψερουσιν, είναι εισέτι εν '/ρ'^ε·. -αρα τοις Γραί- χοϊς. Διηγούνται, λέγει ο Γ(ράρ$ος, - οτι οςις ταζειοκύτχς ν} οδοιπόρος φέρει μεθ' εαυτού χΚόνον ϊί ράβ'ζ^ν τν)9 λυγαριάς εν τ·β χειρίτου, Ιέν ά- ποχάμνει, χαί τοΰτο αινίττίται τήν δόξαν τοϋ Διοσχορι'5οι> λέγοντος (α'ί 135), δοχεΐίε'χωλυ* τ·ήρ!ον είναι ΐν όδοιπορΐαις πχρατρψμάτων ιΐ'ϊΐς ράοδον χτ. ΚαίϋίνΰυΓραιχοί λέγουαι περί τούτοι*· ο'ποΐος περάσει άπο λιιγιία , χαί ίέν χο'ψει χομμάτι , νά λνγιαί·/,, νά μαρανθή , να πέιινι εις τό χραθοάιι. ΒΙΒΛΙΑ ΝΕΟΦΑΝΗ. ΟΜΗΡΟΤ· ΙΑΙΑΣ, ««^αφ^αββί!»* *»ί όμ,οιοχατα; λ-ηχτκ; ςιχουργη9:Γ»α μ;τα ΐΓ5»5η'χ>]ς α'ναγχαάιιν *»< ίααψι^ν στΐβθασεα>ν , και α'νϊρτοβε»; τίς μυδίλογ/ϊς , αλληγθ?Λ«; ΧΤ. Γβ®?γίου 'Ρονσιαίον του «κ Κοζα*ΐ)? , ιμημϊ η', «ϊ^ιιχ» τί ν χβΐ ξ «τοιχβΓον. Ε». Βιέννη, 1819 »« όγίοον, »»λ. 219, ί 4 "* Χ»λχβγ;,«—- ΦΙΧ«ν ί(Χί'ν»ν,