— ( 405 ) — εχως αχό Τον κίιρόν τοΰ "Σωκράτους, και επειδή ό Ζ. Μ. τχυτά ομοίως -παράγει, δια τουΤο είναι τςρΧΧά ττερίεργον να εζετασωμεν τί σημαίνει αυτη η εσωτερική (ρωνη , τούτο το Δαιμόνιου · ϊάν ταύτα εις ϋκερ φΰσιν αίτιας ςηρίζωνται, η ήναι μονον γινόμενα Της φαντχσίας, η Τίνος σχεδόν εκουσίας ν*νο€ατικης κχταςάσεως. ΚαΧΧιωτερον αΧΧεως δεν εμτορουμεν να εζηγήσωμεν το φχινομενον αυτό , τίαρα Χεγουτες οΤι είναι Της ίφ' εαυ- Την ενεργούσης κα\ αντενεργουσης φαντασίας αττοτεΧεσμα, Το οιτοΐον συνακανταται ομοίως είςΤινας του εγκεφάΧου αΧ- Χοι ωσεις κχ'ι εις την ΰ·κνο€ασίαν *), και χρησιμεύει κοΧΧα- κης μόνον ως όχημα, κα) οργανον εις Την φυσική ν του ανθρώ που κα) εν εξυ-^ωμέν·# χΰτοΰ καταςάσει αναπτύσσαμε νην δΰναμιν του να ΚροζΧεττη και -ΚροΧεγη το μίΧΧον. *ΟΤι ο Σωκράτης ηκουε μίαν μόνον φοονην, και ταυτν,ν εις ζει/ον ον α,γεφιρεν, ονομάζουν α.υτό Δαιμονίου, κερ\ τού το υ αϊ μχρτυρίχι των 'Αρχαίων , του Κικερωνος, τοΰ Πλά τωνος, μας κΧηροφοροΰσιν 'ικανάιτατχ. 'Α ζιοσημείωτον είναι, και κρετίει μόνον με Την ζωϊκομαγνητιχ,ην ενάργειαν να συγ- κρ ιΟϊ το εις τον &εάγην του Πλάτωνος ευρισκόμενο ν χωρίον, οχου ό Σωκράτης διηγείται, ο τι, εάν τις μ αυτόν ήναι χρεία να γνωρισϋη (οίκειω$%) πΧησιέςερον , η οχ ι, τούτο εξαρτά ται ακο μόνον τό Δαιμόνιόν του, χ.αί κρος χποδειζιυ αναφέρει τον Λυσίμαχο ν βε€αιόνοντα ( οτ» ίμάν&ανιν άτ(ό Τον Σωκρχ- την τότε μόνον τί, όκόταν ευρίσκετο εις Τον αΰτόν κοιτώνα μαζΰ του , και μαΧιςα όταν εκάΟετο κΧησίον του , και είχεν (ο Σωκρ.) ιτροσηΧωμένα τα όμματα, του εις χΰτον. 'ο Πλούταρχος καραζάΧΧει εξαίρετα, τούτα τό δαιμονίου τοΰ Σωκράτους μι τ%ν καρά Τω 'Ομηρω τον 'ϋδυσσεχ οδη· ιηοκνς μ,ο'νον τη χατα το» τβιτο» ττ7> τ*»" Α ;γχι·ον Μυςηριων 8&ϊ&ον ειτι· Υ?*ϊ>ί ΚΧλΧ'- 15016 3λ3γ5ν , «ΪΜχλί <0«»51 101»; ?Ι&) λΟ'-'ί ' Μ^βΙγξοαχι οΤς 3(ί|«; β ς: ι χ8·"?*; 5 ϊ*ί9»α9β ββ?·ηλους" '*ν. Π αΧ α ζ μ ίίΐί (*) Π« ? ? της σημ.ατά;, κϊδ' ην ί'ντϊΐβα ιχλ*,Ά?ανίται η νπνβ- Ραοτί* (8οιΐΜΐ·ΐΒ]>ιιΙϊ«η>ιι·Χ> <ί* "ί* ϊί 9 Τ ηι Σ$ χ, 187 V" Γ Ρ· »ημ.3ι»»[ν μου. (ο Μβτ.)