νηϋ του πλησίον; 'ΐδου, ιδού ή οίτία της Υμετέ ρας περί τοΰ λέγειν συγχύσεως' οι πυργοποιηταΐ της Χαλάνης ηττου υπήρξαν εναντιόγωνοι, ηπερ οίπνρ- γοποη)ταΙ της 'Ελλα'δος' νμΐΐς μέν ζητοΰμεν, <5 Δέσποτα, το οπωσουν ελληνίζειν, οϊίέπαρέχουσιν ίΐς ημάς τό όλοτελώς βαρΘαρίζειν χαΐ ίΐπίρ τοιΐς Σχυ'ία;, λέγοντες οτι άποψιυχτέον ως νεκρό ν την Ελλτ)ναην Γλωοσαν· χαΐ ό^ως ν γλώσσα ημών ηρρώςησε , »βί'· ου μην δέ χαΐ απίθανη" ουκ ο- λί'^ο: σημερινοί 'Ιπποχράται διαχρατοΰσιν αυτήν ετι ζώα αν, χαίτοι φαρμα'χευομενην χαθ' ίχβς^ιι παρα τιναν πίριοδίυτχυ, χαΐ λαοπλάνων; Α"» φω? και ύποτιθ·/· νενεχρωμένη, πάλαι ουδέν ιΐπίριρως ^Λί- τοί αν άνας-ηθη ή 'Ελληνα»· Γλωσσά' τα μέν 'έμ- φνχα, οταν άπαξ άποθάνύύσιν , οιίίίποτ' άνίςαν- ιαι, τα δί άψυχα, ε! μίν λίγονται 'ότι ΐζιραν, άνιςώνται χαΐ μιτά θάνατον" οΰ'τως ονέζν\αεν η δόξα των λαμπρών προπατόρων επί υίου μιμουμέ~ νου τα μεγάλα προγονιχά κατορθώματα' ούτως ο- νίζησε το σύςημα τοΰ Άριςάρχου επί Κοπερνίχοιι" ούτως άνέζησεν ή Πλατωνική γλωσαα ίπΐ τοΰ 'ΐον- ίαίου Φίλωνος. Τί αδυνατεί άρα χαΐ η τ^ς "Ελ ληνα·/5 ·'μών γλώσσης άνα&'ωσις; χαΐ οέν άνέζησί τάχα ο 'Ε λληνισμος προ ολίγου ίπΐ Νίορυτου χαί Θίοτοχν] χαΐ Ευγενίου , "να χαΐ πάλαι άποθάνη (οΐμοϊ) ίπΐ Χ .... ω; ό έίθαντς ίπΐ Χρίςοΰ Λάζαρος·, Συ όμως Δέσπο τ», ο τον τόπο» τοΰ Χρι- ςου ψίρων, τόνχατά του'ε Χ . . . . όδωίοτβ #5- χρον, τον "Ελληλα ψημΐ λόγον, ταϊς προς τον $εΐον λόγοι/ εύχαΐς σου έξανάςησον ούχεχι εχ τοΰ τάψου τν*5 Βηθανίας, άλλ' «χ τοΰ βυθοΰ· της άνοιας" χαΐ ΐύζ ίπ« ρΛω δσχρυα ράρας, μη ερώτα ,,ποΰ τιθϊί'- χατϊ αυτόν; " ΐπειδη γροαςός σοι ο' τάψος ,,τάγος ονίωγμένος ο λσρογξ «υιών" αλλ' αναταταώς προς αυ'τόν χράύγασον ,,Λ άζαρί δεϋρο Ιζω" χαΐ τότε ο ι ημέτερο ι τών ' Ελλήνων παϊέίξ ναι^ψόρονΣι βλε· Κίντες, μετά βαίων χαι χλά$#ν Σορ προ'ύπαινήσοι,* σι, χραζοντις, ,,Εΰλογημάος ό Ιργυμινος ίν ονό ματι Κυρίλλου." Τήε {ιμΐτίραι ΙΙαναγιέτήτοί χτ. ^Μ+ΜΛΛΑ+ΛΛ+ΑΜΛΗΑΛΛ+λλολλαλλλλμλμλλλλλαλλλλλλλλ Ήρωελεγεΐον είς το Αεξιχ.6ν. Β'ίτι ίσχε πάρος μίρόπιαν σώτειρα κιβωτός, ίχ γι χαταχλυσμοΰ Νώε παλαιγίνε'ος, ίίς παλι, Γηγενείς, νΰν πασιμίλουσα χρωτός 9 'Ελληκο» γένεος γίνεται η$ε βι&λος. Κα: τοτί μεν χιίνη πίσυρας μόνον αν$ρας (σιοσίν, •ήί» 'ίί ουχ οχτω πάντας εαωσε μόνους, Α'λλάτι 3ηλυτίρας, πολιάς παϊίσςτε σαώσεί, ορνεά$' ερπετά τι, χτήνεά 3' 'Ρ.λλαίιχά" Κείνη μεν ρ α σάωσε δυω ίο'ο θτ^λϋ και αρσεν, σώζει ν]δί βί&λος χα! γένος οΰίε'τερον. ινννΜΐννν« Ήρω ελεγεΐον εις τηρ βΐ&λον. ίϊ'ς ή Νωί πΐλεια ιρίρουσ άμα χάρφος ελαίης, δίϊκνυ χατ αχλυαμοΰ ώς ε κόπασα εν ίίίωρ. Ούτως η&ε βί&λος παυαώίιινα στματ' άγουσα, μήνυσε νηνεμιην πάντϊσιν εΰμαθίης, Νϋν υποφαινόμενης επί Πατριάρχοιο Κυρίλλου, εΰχαις παυσανίμοις τοΰ Ώαναγιωτάτου. 'ΐαμ&ιΐο» ι.ίς την Κιβωτός ε πιγραψο- μίνην βί&Χον, ΚιΛύτε σωαίκοσμε νΰν λογοσαόε, σώζοις το Γραικών εκ χατακλυαμοΰ γέρος, Ουχ ΰίροτεϋχτου, ίαχρυαιςικτου δ* όμως, Τ'45 τών Γιγάντων βαψ^αρου αμουαίας. 11 *ΛΙ%Λ*Λ+»Λ . »