— (. 3οχ } — ΟΐιβίϋΒη ί?« την σύνολον ·#ιρ\ ειρήνης νΧηρεζοΰσιον πρέσβυν, και ο χι μόνον δεν τόν (προσκάλεσαν, αΧΧά κ,αϊ του επήραν ενα ςρατιωτικόν σα/χα εκ του ςρατευματός νου και το ε&οσαν είς τον ςρατηγόν Βν\6β, και ιπιιίή διν ΐΧα- βε και δια τά ίυο ταΰτα ΐΛανοποίησίν τίνα, απεφάσισε να μειν# κατα το ιί«- ρον α'νϊνϊρτΊΐί είξ τον νόΧεμον. Αυτή ν, διατριβή, την οποίαν (έ'λίγεν ο Χορδ Τρίϋ) 3εωρω ως φανεράν έξομοΧόγησιν ■ των φρονημάτων του ί/αίόχου τί^ς Σουν)- δίαςι ήμπόρει νοί τυπωΆ^ χωρίς αδείας αύτου; — Τελοι; πάντων εκινήΒησαν οί Σου^ίοι ι χ,αί ο' διάδοχος τ·ίϊ; Γου^ίίας >ΐλ5ί« ί?ί Το* ΤΤα/οίίΓιοί'* όμως νότε; τ% 16. Απρι\·, άγουν ι6 ημέρας μετά την ΐ 'ίσοδον των Χοιπων συμμαχούν εις το Ήαρίσιον ! οτί σ*χίδονιτάντ« εΧαβον τέ- \θ{· Κα) π'ζ ανταμοιβών τούτων των εκ- δ^ουΧευσιων ζητεί τιάρα αυτός νά (ρυΧά· ζν Ί Αγγλία ο,τι ίϊν ύπεσχεΒη Κοτί! Πρός ταύτα, ά·κεκρί£η ο' Αι β ε ρ· ΚοόΧ (.εις εκ τα ν μινίςρων") μέ μεγα'- λν«ν ευγΧωΤτίαν, και νίγωίίιίτ.θι·) »' αναι ρέσω τα επιχειρήματατοΰ ανηνάΧουτου, καϊ να απόδειξη την ανάγκην Του νάφυ- Χ?'.ζ··ί η Α'γγΧία. τάς συν.3ήκας με την Σουηδίαν και επομένως να δικαιώσω όσα έιεταζαν οι μινίςρο} κατά της Νορβιγίας·> ειπών προ ζ τ οΧς άλλοις και ταύτα. ,, Ο βασιΧεύς της Δανίας ίχασε το Ολςα'ϊν, κυρ/εν.5έν από τον διάδοχον της Σουη■ δίας, και τό εΧαβε πάλιν με ύπόσχεσιν του νά Vαραίωση την Νορβιγίαν' αΧΧα- μήν η παράδοσις της Νορβιγίας δεν ε. γίνειι ακόμη" είναι άραγε τούτο ποΧε- μικόν ςρατήγημα; Και τότε τίχρησίμευα- σιν α> συνΒηκαι;,, Τί'λ«ς ταντων, αψ' ου έγιναν ποΧΧα-ι Χογοτριβα) χαί συζη- νησας μεταξύ Των μινίαρων κα) της ε ναντίας μερίδας, κατάντησε τό ζήτημα εις τάς ψήφους > καϊ επειδή εκ μέρους των μινίςρων κα\ των φρονούντων τά Των μι- νίςρων ευρέθησαν 8ι 4-ίφο» περισσότε- ραι, απερρίφθη το' νροβΧημα του λο ρδ Τρί ϋ. Ν Ο ϊ Β I Γ I Α. Χ ρ ι ς ι α * ία, τ% 24· Α'τίριΧ. ΐ£ον κοϊα,ι ■5* , . · «*./ » «< » ηπα.ν αϊ αποφάσεις τη$ όιαιτης, οπού ε. συνάχ3η εις ΐ.ϊέσβόΧί δια. νά σύνταξη τό ποΧιτικόν συςημα της Νορβιγίας· „ Η* Ν ορβιγία 3έΧει είναι μοναρχία κα τά κΧηρονομίανκαΙ νεριωρινμένη, τό δε βασίΧειον ιΧεΰ3ερον κα\ ά§ιαίρετ»ν, ο δε δ ιοιχνιτνίς βασιΧεύς. Η' Βρησκεία των Χου- Βηρχνων μένει Άρησκεία. της μοναρχίας καί τοΐί βασιΧεως' όμως και οσοι ξένης 3ρητκε!α(, ΒεΧουσιν ί'χει την έ\ευ3ε- ρίαντων καΐ τά προνόμια των- Ο βασι- Χειίς ε χει τό δίκαιον περί ΚοΧεμου και ειρήνης, καιΤοΰνά εΧεΐ$τινα καταδικον. Ο* Χαός 3ί\ει έκτεΧεΊ διά μέσου των ί- πιτρόπωντου την νομοδοτικην δΰναμιν και τό δίκαιον του νά επιβάΧΧη γενικούς (φόρους καϊ δοσίματα. Η* δΰναμις 3ίΧει μιίνη χωρισμένη από τά άλλα της διοι κήσεως είδη. Εις τό ΐ'ξηςδεν £ε\θυιτι δί δονται προνόμια κατά κληρονομίαν ου τ ε ΐίς ενα ανΒρωτον, ούτι εις κοινότητας. Αι Τϊ'χνα ι καϊ τά επιτηδεύματα τω νπο· Χιτων δεν Βε'Χουσιν υπόκεινται εις νέους τινας περιορισμούς. Η ιΧΐοΒερίατοΰτύ που ΒίΧει είναι άπεριόριςος." Ε'πάνωείς ταύτας τάς βάσεις περιμενεται μετ' ο λίγον νά έκδοΒζ όλον τό ποΧιτικόν σΰ· ςημα. ΔΑΝΙΑ Κ ο Κ ΐ νχ άγ η, τ% ιζ. Μαΐου. Η* σή μερον αυλική έφημερις περιέχει προςα- γιίντινα ^«σ«λικ»ΐν, κατ« την οποίαν α ναγορεύεται ί'ττΐίΓοινί) σφοδρά τό ναδο·