— ( 293 ) — εδιδ' ό Φοΐ^ος '( τα φυτα κ,αΧλνι ττοΧΧΖν χοωμ,ατ&ιν» ό ίίοσειδών εςιΧ&ωνε την ο'φιν των κυμάτων- Το'τ' εν' άηδόνι χατοικον ιίς δροσερην κοιΧαδα /χί γλν/ΛϋΓαηιν ϊψαλλί φωνήν την Ιτυαέα' το, ττοσα ί'ιταί ο κάλος υιός της ΥΙρόκνης "Ττυς τοΰ μουτίΛου ο άξιος 'Ορφιως συμιΤ'Λίτης' τό . τπ£ί ϊγιινεν οργανον της γΧώσσης η βιΧόνη , ο Ζίυ'ί *<3; μεταμόρφωσε τι^'ν κ ε!( αηδόνι· Αυτά τα ιτοίίιι τ&Γκ Χαμνρων ,κ ένδόζων του προγονών τ ληδ'.ν μιζ'Λύδιον ικεΧαδοϋσε τονον , χωρίς ιτιτι διακοτην. «ι μη δια να τρεζη τον ευςροφόν του Χάρνγγα εις το νίρον να βρέζη. 'ΟΧ' ι>' κοιλας εκροσεχε 'ς τα λιγυράτου μί'λίΐ. ο> γιωργο) ωζ ιτα,ρε^γον κρατούσαν τό ϋικί\\ι ι ο/ έί βοσκοί ακουοντες αυτιών τι^ν «η^ν^'ν μουσαυ, το σϋντροψον καΧχμιτων ς την,γηντό παραιτούσαν' Τα δένδρα γΧυκοσφύριζχν, μουρμουρυζαν α! βρυσεις» κχ! με τοιαυτην μουσικην ο τοΰ τα δίδ' ιί φύσις , ακοΧουΙονσαν τεχνικά μΐ ακραν αρμονίιν έκιίνην την άηδονικην τερττνην ενταφωνίαν. Αλλ ΐζαφν', ω αναίδεια, ω τόλμη, ω μωρία, ω τοΰ παρόντος τύραννε αιώνος βκρισΐα! ιίζ την κοιΧχδα έξαφνα αυτήν την εΧευίεραν, ίνας κομπάζων *ς τοΰ· κλωβού τ»)» ίουλικνΐν» ημιραν , βαρβαρικά Χαμπρότατος κατά τό εζω είδος « και γέννημα ουτιδανόν ουτιδανήζ πατρίδος , ίνας άχριΤος -φιτταχο'ς εζαφνικά πρ'Χαίνει , και μι τ' αηδόνι το'τ εκεί εις αμιΧΧαν εμφαίνει" και δίχως ασπασμόν τινα, χωρίς καν καΧημέραν, μ£ τροπον σο€αρόν, τραχύ ν > μι γΧωτσαν τραχυτεραν' ω συ', τό Χιγει, φΧύχρε , ως πότ αΰίαδιάζας; ως νότε ατεχνοτατχ νύκτα χ. ν;μ.Γραν κράζεις; τωόντι είσαι αξιοβ της ερημΙας ψαλτές ! κα\ον ΗΤον νασ' ετινιγε ποτί ό "Εφιάλτες· Κ φήμη των επαίνων σου των τόσων με συγχύζει' χα) τα'χα τι εγκώμιον το είναι σου χζίζα; *οία παχΰτης σωμ0τος, «οία πτερών Χαμκαότης, Τοι'α χάλκινου Χάρυγγος σαΧπιγγωτη μιςότης