— ί «45 ) — ευκολίαν * εις τά πνιυματαία η χώ) «υβυ/χα ποιήματα. αΰτβ το τέχνασμα αυξάνει τό αποτέλεσμα, και δια τοΰτο οι αςίίοι ςύχασμοί εις λευκούς ςίχους φαίνονται άνοςοι .... πλην χ.α.1 η έπιςροφη των ιδίων ηχων προζενεΤ ηδονήν' δια τοΰτο καΐ Τα παιδία νοςιμευονται νά έπαναλα^ανουν λεξεις όμοιο· κατάληκτονς' αυ'τη όμως η ηδονη αυξάνει δια τόν άαυμα- σμον, όποΰ μας εμπνέει το 3χυμάσιον τοΰ ποιητοΰ προτέ ρημα , η α ντο Το εί δος Της εξουσίας , όττοΰ αποκτησεν ίΐς την αννέχειαν των ΐδεων του', χα! εις ολας τάς εκφράσεις της γλώσ σης > Τοις οποίας ημπορεί να μεταχειρισ^ > χωρίς όμως να βιάζν Της ζ ι Χ αυ ργικης τους κανόνας. 'Η ηδ ον») τίς ομοιοκαταληξίας εις τα σοβαρά ποιήματα γέννα ται από μίαν ίνωσιν περιςάσεων, τα ς οποίας τό αντί* κείμενον μου δεν με συγχωρεί νά τάς εξετάσω λεπτομερώς (ι), πλην εν μέρος της ηδονης προέρχεται από Την είρημενην εκ- ςασιν' και δια τοΰτο, καύώς παρατ^ρήσωμεν η εις την ΐκφρασιν , η «κ Την Ιδεαν καποιαν ςενοχωρίαν, η ιίίονιΐ όλι- γοςεΰει' πρέπει, δια νά μας άρέσ$ , οι ςοχασμοί νά γεννών- τα» άφ' εαυτόν των ό ΐ7ς κατόπι τοΰ άλλου, κ αϊ η ομοιοκα ταληξία νά φαίνεται ως επουσιώδης περίςαιτις' τό ίδιον πα ρατηρείται κα\ ε'ις Το μέτρο ν των ςίχων' ώς τόσον εις Την 'Αγγλικην όμοιοκαταΧ^ξίαν, ομολογώ, οτι η σΰμπτωσις των ιδίων ηχων «ναι αφ* έαυτοΰ της ηδονικη, καϊ η ήδονη αυξάνει διά τάς ανωτέρω αίτιας, II «5 $π ραγμοίπυοντο ε ω ς τ οΐ ολ Τ ι{ ν ο /*ο ι ο- καταληξί αν; (2). άνω είναι κατ εξοχήν αι μέίοδοι, τάς οποίας μεταχει· ζΟ Ε /ς ττ?ν ίλβγβΐίικην «οίηΛ» η ί'πκτ^ο^η τ«» Λββ» ηχβ», **! τ· βμ,Μΐίε; της «ατασχβυτ-Υ τ£» κίΧ"> ν ι Λόν ϊξ αντης ίκβτΛι, «νοώΐγουν κ%1& κολυ μβ -Π)» «»2})Ό» -Γης ψυχής καταςΜι» , μβ την «ργη» *αϊ όμΑΙι. ίη Λ·&χΐ)> ιιο» ι^ον , τις όχοή; «ροζινα' «» τρι/φ·?οι> *«< μΛλ«γχβλι«3» (ί) Κ«5 ■»«' 8ζηςβ , μη»|(»ίβδτι«»» 6λ·ι>98^·»;αΛοτο 1 γί3(»,ανι*ο»βυγγρα!ΐ.(ΐΛ ν«Ν»ώ μμ ΤΙιβΟΓΪβ £μ Ηιϊμ πβϋλ ΙηΗαΙι αηά Ρογιβ. (Λοκι'μ,ιο» ·|ΜΜΐ«Τ«ληΗ^> *** Αη* Χ>< μβ$ψ4*' 8» Μ1(Μ ι|βι^ 'Α#. 22. Τ *