ρων μας ε'φάνησαν, και νά ιμννεύσωσι την αξιέπαινα ν ίμιλ- λαν του νά ύττερ€ωμεν, η νά έξισωύωμεν με Τονς ένοόζους τν,ς Ελλαοος χ,αι ϊωμης συγγραφείς. Αυτή Χατον »{ άμιΧΧα άνείϊειζε τά υψκιλά εκείνα ννινματα, Των ο·πΌίων τά συγ γράμματα θέλουν μείνει αλάνιον μνημεΐον Της ίοξνις του με γάλου Αουοοζίκου ' κ αυτ»{ πάλιν -ίέλίΐ άνα&ιίξει ανίρας ίκα- νους να. α,ντικαταςα&ωσιν εις τον τόπον εκείνων , και να «γ- κωμιασωσι τάς αριτάς του ειρηνικού ή μ ων βασιλέως, 3ς τις, ως και ο σι€αςϊς αυτου προπάτωρ, γνωρίζει Το κροσποριζομι·. *ον κλέος εκ της υπερασπίσεως, ην δεικνύει ςΐς τάς μαδήσεις. Φιλώτα φίλτατε %αφε. Εις Την Β ρειψωί" ίαν Της 'ίλιάίίος του ' Ο μύρου εΰρίσχ.!·* τα ι ό ςίχοζ ίκε'ΐνος, £ια του οιτοίβυ Τ*ίν διάψορον έξήγησιν νοΧλα\ καί ίιαφορο» κατν,γεριαι καλ<£ν και κακών άνίφανι^- σαν. Δεν Ικνω νά σε σν,μειώσω , κατά Την ζήτησίν σου, και τον ςίχον και τν'ν άούε'ίσα.ν εζήγησιν , ίνα δΰνα,σχι καΐ <πΐι φιλί, η τον Αρώμον των χ.ατα£ικαζο ντων νά αύξησες , η καν μικρόν να εζχύωωσης μι Την επίκρισίν σου Την τολμην του έζηγήσαντος. Κατχπείίαιν ο 'Ο&υσσιύς τους "Έλληνας νά μιίνωσιν εω( ού έκπορίιήσωσι την 'ίλιον, διο'τι ήτον ε ντροπή νά επιςρΐ^ω·. ?ιν εις την πατρίδα. άπρακτοι, λέγει προς τύϊς άλλοις „ η μην «« Λο»ο5 Βςιν χνΠ)9ιντχ νεβσϊζι' χα! γα^ι τις θ' Ινα μ,ψα. μ8 νιο» απ: η; αλο'χοΐβ ίσχαλια πχοα νηί πολυζυγ»» , . · . . . . . αλΧα χιΐ :μπη; «άτχρήι τ» ίηρον τ! μβ'νβιν > χΒνβο'ν ι» νίββίαχ 'ΐλΐϊί. Ε. <;ίχ. 191—τ-19$" 'ΐνα χ-ρίνης ευκο'Χώτερον , «V ταυτω £έ καΐ δικαιοτερον, Κβρί της νέας, δεν είναι ακο σκοποί; να βάλω ύν ο^ινσοα την παλαιάν έξηγησιν, η μάλλον τάς έξηγήσεΐζ, τίον οποίοι* νΐ άνχζήτησις έιν ηίελίν (ίσύιχι Ίσως εις σε τόσον εύκολος, £ί ίλλ«4·ιν των βι€λϊα;ν. Και είμέν 3έλεις, άς αρχίσω!*** μτο τον Ευςάίιον πρώτον, 'Ο νολυμόι^έςατος ούτος ύ*ομ*ψ