— ( 21 4 ) — ότι είναι 3εθ) άγα3 οι, καΙ 3εοι χ,αιίοί ' κα 1 ΐκ&νοι μεν /- προςατευον, ούτοι εκαχοποίουν , έν ώ πρός τούτοις κοινώς επιςευ'ετο, οτι ο μέν Οδυσσεύς εύνοεΐτο υπό της 'Α3ηνας, ο ίϊ Α'ίας εμισε'ΐτο και χ-ατιίιώκετο ίιά τ^ν με. γαλη$ρνιμασύνΐήν του ' πως ν, 3 (λεν ο ποιητής νά περαςήτ* τα υποκείμενα ταΰτα παρά κατ α τάς άόζας του ποιητοΐ! του αιώνος έχ,είι όι»", και άλλα τοιαύτα σφάλματα ευρίσκονται εις ίλους τους παλαιούς πόρτας, αλλά λύονται με τούτον τον τρόπον. ' Εγω όμως ίε'ν νμποριΖ νά υποφέρω τν,ν \3ν^αν λέ· γουσαν. 'Ουχ,ούν γί'λ.ως ηίιςος ιΐς ιχίρονς γε\ΐν. Γνωμην, τ ν, ν οποίαν μόλις Διονύσιος ο τύραννος και ό Φά λαρις έμπορουσα,ν νά ε'ίπωσιν' έπειτα αυτνί «αυτιο αντιφα <τ. κει «' ' Α3ν,ν Ζ , εις όσα συμβουλεύουσα λέγει τον 'οδυσσέα εις τ^ν τελευταίαν σκηνην, τούτο εΐνοίι κατ εμέ κριτών σφαλμα άπαρ'χίτν,τον και ασυγχωρητον. ϊ'. ,,ΠοΧλοϊ Ποιι<<τα1 μετεχιιρίσ3ν,σαν τνρ μανίαν ως μέσον ίεσεοιζ. τούτο έε το τίά3ος ευκόλως μεν εμπνέει ελεον και συμπα3ειαν, άλλα είναι και εγγύς τον γελοίου" έιά τούτο είναι χρεία πολλής τέχνης είς ενα ποιητών έιά νά μ4 αποδείίτ* χ,ωμωέίαν τ;]ν τραγωδίαν. Ύοΰτο συνειίως και ο Σοφοκλής, α'· παριςανει την μανίαν του Αϊαντος είς μίαν ττολλα σύντομου σχ.ηνν ; ν κρύπταιν Ζσα μαινόμενος πράττει · ,-' , ' ' ' / Ν . Ν * , ρ. εις ταυτην ειτκρερει μιαν σκηνην, εις την οποίαν η του 'Οουσσίως σνμπά3εια, και της Αθήνας αI γνωμ&ι κινοί» σιν εζ άπαντος τον ί\εον των Θδατων.. #, ),ΥΤι.3ανώς και μιτά λόγου συυίςαται ό χορός ΰπ άν· £ρων Σαλαμ ινίων ' α'. οτι ως έλιύ3εροι ι μπορούν νά όμι- λωσι μετά παρρησίας, κα3ως 3έλομεν ίέεΐ είς τα Βνο τε λευταία δράματα' β'. ότι ά>ς ποΧΐται πρέπει νά συΧλυπΜ- τα ι &ιά την έυςυχίαν του ΑΪαντοί" γ - ως υπήκοοι πρέπει νά ομιλωσι πρός τόα νρχοντά Τ«ν με σΐ4ας κ»! α/£«. Πι.3α-