— ( 343 ) — Ούτοι ατίοίλητ §ςΐ £='»ν 5ω?*, °Οσ«χ®ν αυτοί ΔίίΣΙΝ, βχ&ίν ί' ΟΓΚ ".ΛΝ ΤΙΣ "ΕΛΟΤΤΟ. 'Εαν, $ιότ'ι τερ'ι βρωμάτ&ν ο Χόγος, δια τοϋτο μόνον ύρεσε τόσον τους κριτικούς το γένοιτο, οχι μονού την αυτήν σν,μ.!ίσίαν εχιι και το ε Χ ο ι τ ο , αλλ' είναι κα) πολύ άττι- χώτερον-Α ε'ΐπν ο ν α ΐρεισύ αι χ·α\ Σΐτ'ο ν α ι ρ εΐσ ό α ι ήναι φράσης γν<αςα\ εις οΧους. Αεγιι και ο Αριςοφανης (ϊΝίίφ. $8 ι) , Ον$' «ν δλβσθαι ίίίπνον/τ' (ζην χίφαλϊιον τη; ·ϊ*φανιίος, ΉΕΡΓ ΔΕΙΣΙΛΑΙΜΟΝι'αΣ. Κλίνει τρόπον Τινά ο εκδό- Τνίζ ιϊς τ·/,ν γνάμην τον 'Οττιγγίρου , οςις ΐνομισε νοίΐοντόν Πίρϊ δεισιδαιμονίας χαρακτήρα τούτον , διάτοΰτο μαΧιςα, ο Τι εις τους χρόνους του &εοφράςου, ή δεισιδαιμονία (Χεγει) δεν εϊχεν ακόμη Την οποίαν επειτα εΧα€ε κακήν σημασίαν , αΧΧ εσήμαιν' απΧως τήν Βεοσ'ε^ειαν , καί)αΐς και ο δεισιδαίμων Τον 3εοσε£η. Κατά τον 'Οττιγγερον πρώτος ο ΐϊοΧν€ιος εμε- ταχειρίσΰη Την Χεζιν ετ.\ κάκου. 'Απότήντχρα&Χήν όμως τον χαρακτηροςτούτου με τήνκωμ&δίαν του Μενχνδρον την επιγρχ· φομίνην Δεισιδαίμων, Της οποίας ολίγα, λείψανα μας εφυ- λαξεν ό 'ΑΧεζανδρευς Κλνίμ*]; (σελ. ^12 —7 1 ^)' ίυ'Χογω- τ ερον } νομίζω , συμπεραίνεται > οΤι εις τους χρονους του Μί- νανδρου καϊ του Θεοφράςου, ηρχισεν η Χεξις νά γίνεται κα- Μσΐήμαντος, χωρίς ομως ακόμη νά χάσ^ παντανασι τήν άρ· χα.ία.ν της σημασίαν' καΰωςσνμξαίνει εις άλας οΧων των γΧωσ- σων τας Χέζεις, όταν πράτων φοράν μετα€αίνοισιν από εν εις αλλο σημαινόμενον. Μί Τνίν κατάχρησιν των πραγμάτων αρχίζει *«·"« των ονομάτων ή κατάχρησις' ά.ΧΧ' ανοΰτοπραγμα ψδα- °"*9 εις τον εσχατον βάίΐμόν Της καταχρήσεως τοτι παύει και τονομα πΧίον νά σημαίνε, ζ,τι ε σήμαινε την πρώτην φο- ρχν όταν εύρεση. Αιγει ο Θεόφράςος, ΣΕΛ. 858. ,, Και εάν μυς 3υΧχ- ,<κον αΧφίτων διαφάγν . . . «ΊΤΐ^ράψαι ΠαρομΛίόντι συν- ί&! κα) εις του Μενάνδρου τον δεισιδαίι^ονα, οςις σφιγγών εστίασε τό σαχημένον Χωρίον του υποδήματος. Φωνάζει με Τρομον και ψρίκηυ μεγαΧην ο μωρός * *Αγα9(\ι γβ'νοιτο'μβιί ο? ιτο>ντίμητ« 3ίοι" ' Τηαία/μινα; γα? ί«ξι»; τη; ΐμ&δος Τ 2