— ( 364 ) — I ΐν,ς μ.εγίςης κακοδαιμονίας- Ίίάρις όμως εί·; Την θείαν Ίτρό- νοιαν, κατεφρονησε τον ίδιωφεΧη βίον, κα\ ο-Μϋομησεν είς τήν ϊΐίτμον την -πατρίδα. τον, το πρώτον σχοΧείον της νεω τέρας ' ΕΧΧάδος, της οποίας η ευγνωμοσύνη κ ρέπε ι να άνα- ςηλώση τΐοτε χρυσούς ανδριάντας* εις αυτόν κ α} είς τους διαδύχουςτου, Τερασιμον Χέγω τον ιερόν, τον οίκο ψαμμα- θείων της ΚωνςαντινουποΧεως,ΒασίΧειον τον ΚουταΧηνον, και ΔανιήΧ Τίάτμιον τον Κεραμέα,' επειδή εκ. της χύτης φι- "Χοπονίας παρακινούμενοι, έκαΧΧιέργησαν τόσους χρόνους , και έπότισαν με τους ίδρωτας Των το αγΧαοκαρπον δένδρο 1> Της εγκυκΧίου μαθήσεως· 'Ο φιΧόκαΧος Κ ωνςαντΐνος Κου'- μας εφρ'.'ντισεν > ως μανθάνωμεν , νά πρόσθεση και αυτούς τους άοιδίμους εις το μεταφραζόμινον παρ αυτού Αερικό ν των Ενδόξων 'Ανδρών, ίςορησάς βέβαια, όσα πρέπει να. εν θυμούμεθα περ) αυΤων' και ούτως ιγω περιορίζω τον Χο- γον εις τούτο μόνον , ότι το σχοΧεΊς,ν της Τίάτμου ύπό τήν σχο Χαρχίαν αυτών εκ διάδοχης αμέσου" εις μίαν οΧόκΧηρον εκατονταετηρίδα, εποΧΧαζΧασίαζε τούς πεπαιδευμένους με ταξύ των Γραικών, και (γέννησε ν άΧΧα ποΧΧά σχοΧεία, χ % I , » Γν ( » ' , ι « V ' » ία μεν αμέσως , τα ΰε εμμεσως ωςε αν εζεταο ωμεν τους κατά ι,.ΐρους διδασκάΧους, προβαίνοντες από μαθητην είς διίάσκαΧον , ως άπο ψ} ν είς πατέρα, θέΧομεν άνα€η εις το σχολίϊοκ της Πάτμου, δια να εύρωμεν εκεί τον πίΜΤοδι· £άσκα~Κον και προπάτορα» Τούτο το ΣχοΧείον προν&αίμασεν αμίσωςκαά'ΐον Πρωί ο ν, τον νυν αρχιερέα της ΦιΧαδεΧφείιις, νά ύπΑγη είς την 'ίτα- "λίαν χάριν σπουδής, δι ν αμψι^άΧΧω δε, ότι και ό Κοραής ^κείνος , έϊτί είς την Χίου διδαχθείς τά πρώτα, μαθήματα, ίΐτί είς την Σμύρνην, εις τον αυτόν περί€οΧον της Πατμίας σχοΧης ευρίσκει την βίζα ν εκείνου τοΰ δένδρου , άπο τον ό ποιον εψαγεν τά πρωτόΧεια. της μαθήσεως του , και εκίνη σε την όρεζίν του είς το νά κατακορεσθϊί άπο τούς καρπούς της "Ευρώπης τούς ώριμωτίρους καϊ γΧυκυτέρους. Τούτονζ δε προ πάντων αναφέρω τούς δύο Χίους, ΐπιιδη αυτοί είναι τω όντι ο! Πυθαγόραι και (ΰάΧητες της νεωτέρας 'ΡΧΧάύοζ> οι μιτακαΧεσάμενοι την φιλοσοψίαν είς τήν παϊριύα τω" ι και αναβριπίσαντες εκείνο» τον ύπότεφρον σπινθή'^, έκ του ΐ«οίου ελπίζομεν Χαμπροτάτας φΧογας 'ο μίν δί «'*τα έέίδ λ ■