( 206 ) —- ΐλα£ε τήν άρχηντης από τήν τραγψδο*ωμωδίαν, καίως πβ> I] τωι> νεωτέρων Ευρωπαίων. θ",η δέ τον ίδιωτην, ήτοι τ ο πληίος, 'έτερπε, κατέςη εις τας δημοκρατικάς τίί'Ελλα 'δος πολιτείας (των οποίων ο! αρχηγό) εσιίοΰδαζον να κολακεύουν τον λαον) μία δημόσιος νποΰεσις , επομένως κα.) το Βεατρον έςά3η εν από τα μέ σα, δίών οί πονηρο) δημαγωγό] εκολακευον τον λαα'ν. Η τραγωδία, όμως ελαβε προτήτερα π]ν υπεράσπισιν των αρχόντων καρά την κωιχ^δίαν' κατά φυσικόνλόγον' $ιότι η μεν τραγωδία μας κάμνει νά κλαίωμεν διά τάς ΐςο- ρίας του παρελβοντος' ο κωμικός προζενε7 γέλωτα διά πράγ ματα και χαρακτήρας του ένεςωτος αιώνος' ο! δε δημαγω γοί ε'ιχον τ (ροϊδεί, ότι ποτ ε διά φίόνον του λάου κατά των αρχηγών 3ελουσι καταςαίή ή ΰπόίε&ις των κωμψδιων, κα ίω ί κα ) τωόντι συνέβη· 'ϊςορία της 'Ελληνιχης τραγφΰίχς, ,,0 & λοι οι δραματικοί ποιητα) εωζ του Σοφοκλέους (χαΐ η- ναν δε πολΧο) μεταξύ θέσπιδος και Αί σχιίλου") ή(ταν εν ταυ- τω μουσικοί και ύποκριταί' πρώτος ο ΓοφΟκλ^ί, (χωυ φω· νήν αδύνατον (πιίανώτεφον όμως ώς χρηματίσας"Αρχαίν) δεν γβ(λησε ^νά φανχ και υποκριτής εί{ το ^έα,τρον· Η' ωδή κα) ο χορος ήσαν εις τους Ελληνας αχωριςα από τίοιν,ματα., τά οποία ελα€ον την αρχήν απο δημοσίους Της θρησκείας έορ- •ίάς' Ίσως κα) οί ποιητα) έκυνηγουσαν την ήδόνήν του λαοί» άίΤΚ ή3ελε μάλλον νά εύχαρις« Την ορασιν κα) την άκοήν παρά Τον νουν του. Είς τ ου ξ πρώτους χρόνους προσέτι του Ελληνικού δράματος ήδε κα) ε'χόριυεν ό "ίδιος υποκριτής" με τέπειτα όμως έχώρισαν αυτά τά δυο, κ»! άλλος έχόριυεν ι άλλος δέ ΐήδι προς τον χορόν■ Εως τον καιρόν του Αισχύλου η τραγωδία ήτον ωδη «,νντροφευμενη με χορόν, τό ν όποιον δ ι έκοπτε ν ενίοτε προς άνάπαυσιν των αδόντων εΤς υποκριτής» οςτις μέ παντοίας μιμήτιις διήγε"τ ο μίαν ϊςορίαν' ο ρη4ε)ς ποιητής έπρόσίεσε και δεύτερον ΰποκριτην, χμι ούτω προέκυ^εν άπό την Μο· νολο^ικ^υ διήγησιν ό Διάλογος' διά της εισαγωγής όμως τύυ διάλογου ο μεν χορος, οί τις ήτον πρότεροι/ ο πρώτος υ ποκριτής > κατήντησε νά εισάγεται είς άνάπαυσιυ του -3ε α-