■χ/β» τών συνόρων του, χαί το'σω περισσότερου, ■ρσον η γραμμή τών συνόρων τών μεσημβρινών επαρχείων τ·/\ς Βρασιλιας προς τον " λα Πλαταν ποταμοί* νχηρχί πολύν καιρόν άμ^α&^τ-ήβιμος μεταξύ και τών 5υο βασιλείων. 'Ιί μόνη αΰςη- αις , της όποιας ν Βρασιλία έχει χρείαν } είναι εχεινη'., την οποίαν διενέργησε ν αύτη -η συνετή χαί πεφωτισμένη πολιτική τον μοναρχου της , εν :« άνοιζεν εις τό έμπόριον όλων των έ9νώυ τους λιμένας της , ακόρωβί το ίερόν χριτηριον, εχη- ρυζεν άνε^ιθρησχείαιν , κκ: τ;^ωκ%9·/] να ίλκιιση £ί*5 το βασΐλειόν του /χί τρόπου ελευθερίου άποί- χουζ και τεχυΐτ'ας , ο," οποίοι δύνανται ν αύζή- σωσί την εύδαιμονία,υ ενός βασιλείου 5 το οποίο» αντί να χρειάζεται αύξησιν εκτάσεως, χρειάζε σαι μόνον αύξησι» εγκατοι'χων. Δια τούτο έπρεπε , λέγω και αύθις, τότε νά χρι'νωμεν περί των σκοπών του βασιλέως της Πορτοίΐγαλλίας οταν δημοσίευση τα αιτια τού και οχ: άκό' λόγους απόκρυφους κα< κολοβωμένους · και. χωρίς, αμφιβολία ν άί μεγαλαι δυνάμεις, τάς οποίας η 'ίσπανΐα έπικαλέσθη μεσίτριας, θέλουσί ■αροσμεΐνη την απόχρισίν τον , χωρίς να άφησωσι νά φανερωθώσι προλήψεις φιλοπρόσωποι, έυαν- τι'αι βέ&αια του χαρακτηρος αίρετοκαιτών } τον όποιον Βέλουσιν άναδιχθη ίσως. 'ΐδαΐ/ εν τούτοις μερικά πράγματα όμολογού- μενα· Τω ι8ιι 'έτει , οτε η πόλις και η επι- χοάτεια τού Μοντε&ίδεο έζήρτηντο έτι από την 'ίσπανίαν, και έπολεμ,·/βησ<ζυ από τους 'Ινσουρ· γέντας τοΰ Βουίνος-"Αύρες, έζητησεν ό διοι κητής τοΰ Μοντεβ'ιόεο καϊ η τότε έν Κίδιζ δι- οικησίζ ΐνθέρμως την βοήθειαι/ των Πορτουγαλ- λιχών ςρατιωτών-' όθεν μέρος αυτών έςαλη, επροχώρησεν έως είς τό Μαλδονάλδον, και πι θανώς ύπέταττεν όλας τάς ΐπαρχίας τού Βουέ- νος-"Αύρις πάλιν νπό την έξονσίαυ-τού βασιλέως ζ ης 'ίσπανίας } εάν ο διοικητή τού.Μοντε&'δεο, χνρ'-ί υά προειδοποίηση τούτους τους ςρατιώτας και χωρίς της συνεργείας αυτών (μ όλον οπού όλα των τά ςρατιωτιχά χινη'ματα έσυμφωνήθη- •σαν μι αυτόν) , δεν ε &ιάζετΟ νά χάμη μι τυ» ■διοίχησιν τοϋ Βουένος -"Αύρες συνθήχην, διά της < , ( ~ * <> » , , οποίας υπιχρεουτο , εαν πανσωσιν αϊ εχθροπα- Βειαι χατά τοΰ Μοντί$ίδεο-, νά χαταπείση τοις ΙΙορτουγαλλ'.χούς ςρατιώτας ν άναγωρήσωσι , .χαΐ έν ταυτω να τους άφηση εις τάς προα&ολάς τώυ άποςα-ών· 'Ο βασιλεύς της ΥΙορτουγαλλίας, αν χαί δεν έδείχβη προς αύτόν τ ανήκουσα προ σοχή , άνεκάλεσι παρευθύς τό ςράτίιιμά του, και ούτως £§εί£ε δ;» τούτου , ότι ό μόνος το» σκοπός υπήρχε νά βο-φήση τόν βασιλέα της "Ισ πανίας χαί όχι να εΐσ&άλη εις ττν ΐπιχράτειάν τοί). Το αποτίλ&σμα της ιπιςροφης τών ΙΙορ- τουγαλλικων ςρατιωτών εχρημάτισε τούτο } ότι _ οί 'ϊνσουργένται ολίγας μήνας ύςερώτερον ίπο- λιώρκησαν ίκ νέου τό Μουτι£ίδεαν και μετ' ολί γον τό έχυρίευσαν. Τοΰ τ ο το φίοσιμ ον τοί διοι κητού το/Μ Μοι ηεο'ώεο μας ενθυμίζει εις τη'ί^ έποχην , χαθ' ην η αυ'λη το5 Μαδρι'του ΰπέγοα- φω εν Βασιλεία τνς 'ΕλΆτ/ας ττν είρήνην με _ την Γαλλ:κη» οημοχρατίαν χωρίς νά έμπεοιλά- §η και την Πορτουγαλλίαν, ^ οποία ϊπολέμει με τ·/ν Γαλλίαν μόνον διότι ί&οήθησε την 'ΐτ- πανίαυ , και ψάλιςα εϋ*)ύς έπειτα 'έχαμε συμμα- χίαν μέ την Ταλλίαν διά να εΐσ§ά\η εις την Πορτουγαλλίαν και νά της κυρίευση μέρος της επικρατείας της ('Ολιοένααν) , τό όποιου η 'ϊσ- παυι'α κατέχει χαί την σήμερον εναντίον τών ψηφισμάτων της ιν Βιέννη συνόδου, Άλλ' α; ΐπαναχάμφωμεν , εις την νπο'θεσιν περί τον Μοντε&'δεο, Δια τάς παντοτεινάς ταρα- χάς και εμφυλίους πολέμους τους χατασπαράτ- τοντας ταύτην την άτυχη χώραρ, έδοχίμασέ τις ονόματι 'Αρτίγας υά γένη χύριος της πο'λεω: Μοντεβίδεο χαί ολης της παρά τον λα Πλάταν