— ( 199 ) — ίδια» Της Χέζεως , καθώς και ίιά τ^ς συναρτήσεως των Χέ- ξίωκ, ιί ομοιοκαταληξία δεν αναφέρεται μονον εις τάς χ.α- Ιιαυτό συΧΧαξάςΤης, άλλ' είναι εις συνδεσμον και με τήν ίόέαν τιϊς ολνΐί ττροτασεως , εις τι^ς οποίας το ΤεΧος ευρίσκε ται ■ επειδή ομας ίιά τϊ; όμοιοτ^τος το£ΐ ίχου εΧκ,εί -Γι^υ ιγ/30!Γ- οχιίν εις τας συλλα-ίας τνις , αναΧαμξανει τροπον τινλ οΧου τον ςοχασμον της προτάσεως" τΧ/,ν δια τατο συντείνει πάραποΧυ αΐ Χεξεις τί)ζ ο'μοιοκαΤαΧιιξίας να έχουν δυναμιν και ποΧΧήν ιτ^μασίαν — πόσον ιί ομοι οκαταΧηξία, συνει ς:$εριι εις τ ν] ι» εύκολου αντίΧη^ιν και έπΛεωρησιν των Χεγομ,ενων, τούτο ημ- ποροΰμεν και εις Τον εο-υτόν μας να το παρατηρήσω μεν, ήταν αχ,ούωμεν άναγινωσκο μενον εν ανομοιοτεΧευτον , και ΐπειτα, ιν ομοιοτεΧευτον ποίημα · και αν ήτον όυνατίν ένας ςοχασμος νκ καραςηύ^ μέ Την αυΤι^ν τοΧμην και δυναμιν, με το αυτο ναταγμα Της φαντασίας τ τρωτον εις εν ομοιοκαταΧηκτον , καί ίτϊιτα εις εν άνομοιοκαΤαΧηκΤον ποίημα, αναμφι£0Χως η(ίε- Χίίμιν παρατηρήσει, οτι ιϊς το δεύτερον μαςεχρειάζετο περισ σότερα βία του πνεύματος, εις δέτο κρωΤον οΧιγωτερα προσ- Γ 'Χ"ί,ίνω προσέτι ειΤροζενουσε και περισσοτεραν ηδονών εις Τήν ακοην · — αΰτη η έξωτερικνί ομοιοΤης , δια τίίς οποίας &, α! πΧεον νχραΧΧάττουιται ίδέαι ένόνονται αΐσίίητως ,σννειςφερειπάραπο- εις το να καταπεί<Γ% , κα) μ-άΧιςα μέ τρόπον 3εΧκΤικον , άκροατάς περι Τοϋ> φυσΊκοΰ σύνδεσμου αΰτων των ιδεών , ^ περί της αΧηύείας τίίς ττροτασεως.— Διατί ή όμοιοκατα- λιξία 'έχει ιΐν τόπον Τν)ς εις το τέλος του ςίχου ; — ιίς κάύε ν ροτασιν η ορωνιί Του ομιΧουνΤος αναπαύεται εις Την τεΧευ- Ταίαν Χεξιν, αργοπορεί περισσότερου εις τον τονον αυτής, "Ζαρα εις τω ν Προηγουμένων , και κάμνει το τέλος Της προτά- σί«ς ιντυπωτικώτερον' χ.' ειίει^ή ο ςίχος, χ,ατά την φυσι ν κε " τον αρχιχ,όντου ΐΓκοκον, είναι καθαυτό μία ιτροτατις, τοΰτο 'έκρεηκεν αϊ ΤεΧευΤαίΐαι Χέζεις να. χαροΛΤηρίζωντ&ι ν^της ο/Λοιοκ,αΤαλνιξίας ' — ό σύνδεσμος, χ,αι η συναρτησις "*<>">> Χεξεων μιας προτάσεως δίδουν κίκοιαν σημαντικότητα ι 'ζ^την τεΧενΤα ίχνΧέξιν, ε-κειδη άιτδ αυτήν εζ·4ρτ ΑΤαι η ςιγ- οττου ο' νους ημπορεί να συΧΧά^ ιίς έν το οΧον, ενω *Ι προσοχή ως χ ο τέΧος ήην μετέωρος, χωριτμενη , και τρό- πον γ ινΛ αταμιχ,ευμένη " — καθώς εις κάβε πρϊίγμ.α το τεΧευ- ' Άί0ν κροζενεΐί τι^ν ζωηροί έ ρ α. ν και διαρκεςέρχν εντύπωσιν»' Ν ζ