— (267) — ίντοτε άξιέπχινον και έπωφεΧες σύγγραμμα, καϊ 3ίΧζυν ίίνει ένδοξα κα! άίανα τα τα ονοματα των συγγραφέων 'ιτης και των «κίεταίν. Εγα; το οικοδόμημα τούτο ή έντι- •ς ή ατελές είναι, δεν έμεμφίην' εμεμ^νΐ" μόνον τα χρα. : - "τα,μέ τα οποία μας το ζωγραφίζουσιν- Αν τούτο σημαί· * το αυτο' α'ί το' κρίνωσιν ο!φρόνιμα, φιΧόκαλοι, φιΧαΧηίεις καΐ , ιλοδίκαιοι ομογενείς, ΐϊς των οποίων την κρίσιν διολου αφιε- ,ίνομα.1. Κηρύττω προσέτι, ότι δέν είναι κριτής της Προχ.13. ,'ύξεας ό τον οτίοΐον υποπτευίησαν τινές, ώς μανίάνα., Ο* Κριτής της Προκηρύξεως της Κιβωτού. προκΗΐϊδυ:. Αί εις τόσας ξίνας διαΧικτους ποΧυίριίμιι μεταφρά' ΰιις των, παρά πάντων των σοφών εόνΰν διαπεφημισμε· αν, ποιήσεων του 3εσπεσίου Ομήρου, του οποίου τήν χϊ- ίίαλιϊν ςϊφανοΤ μέ το διαδημα της αθανασίας ήτι πασίδη λος προ αίωνων ήδη άμειώτΐύς διαρκούσα Χαμπρά. αυτοί* ίε'ξα, κα! το' προς αυτόν σέ€ας και μεγίςη ΰπόΧη^ις οχ» ;«'ι/ον των ενδόξων προγόνων ημών, άλλα καί ολων των νεωτέρων πεφωτισμένων είνων, δηΧοποιουσιν αναντιρρήτως τήν εκ της διδασκαλίας των υψηλών αύτοΰ φαντασιών αρι· ίήλως σκοπουμενην ωφέλειαν κα) τον νοερόν φωτισμό ν. Προίνμούμενο; οϋν καγω ηδη, χαί' ον καιρόν η ανατο λή τοΰ έωσφορου της ορ&ης παιδιΐζς αςέρος, άνακαΧοΰσχ τας Μούσας έπι τάς άκρωρείας των αρχαίων αυτών καίί- δρων, ήρξατο άναΧαμπρύνειν τόν έως τούδε φευ! έζοφωμέ· ην ορίζοντα Της δυςυχοΖς ήμων 'ΕΧλιΐνίίος γης με τήν διέ· γιρσιυ της αίσίήσεως τοΰ καλοί, δια να φανω, οσον το κατ' ί'μ,ί, «ιτωφίλιίί εις τήν νεολαία ν των απογονων τον άιιμνήςου χαι ιχμιμητου νοιητοΰ τούτου·, χ.α5 εις τους προς άνάπτυζιν των υψι^λ&ϊν χ,α) αλληγοριών πλήρεων 'Ομηρικωα εννοιών αδυνάτους, έγινα ΤοΧμητίας*α\, καταφροναιν παντχ *όπον,μεΤεχειρ<σίηντήν μετ' άπείροον δυσκολιών συνδιδεμε- ♦Μ" μετάφρασιν της,'ίνα κατ'Βυςάβιον εΐπω,ΦιΧοσοφίας,Στροι- τ *,ψικης, Για:γραφί α ^ Ιίυ'τεχνίας, 'ΐητορικων περίπλοκων, Η$ικων αρψτάν, 'Γιχνών , 'Εγκωμίων μείαδαιν, Ιςοριάν , Πα*