— ι8 — ζόν άναγχαια εις του; Γ αλλ^ου; ςίχ ους. 'Εχτίς τ ή 5 να για·/, ολας αυτά ς τ ας άλήσ- τούτου, τόσοι μεγάλοι διδάσχαλοι, οϊ οποίοι ί'γρα- σους, ν. α ι μ' 'όλον τούτο να φαίνεται φαν δία ςίχων ομοιοχαταλνχτων, χαθως οί Κ ορνή- παντοτί ελεύθερος' και δεν γνώριζα, λιοι, Ρασίνοι και Αεσπρώ, εαυνείΰιααν τόσον τ/,ν α· μεν ο ί α Ποιηταξ παρ α ο σους ε κ π λ ή- χοην μα; εις ττν αρμονιαν αυτήν, ώ'ς£ άλλους ρωσαν αΰτάς τάς συμφωνίας. Ι'δοΰ δια* δίν Βίλομεν υποψερει' χαί, πάλιν το λίγω, 'οςτις τ'ι είναι εύχολώτερον νά σύνθεση τις εκατόν ςί/ους -εΚησει να έλαψοωθη απο ίνα ψορτιον, τα οποΐον ι'- μ/αν αλλην γλωσσά!/, παρά τέσσαρας είς το *'€ά<;ασεν ο μέγας Κορνήλιος, δικαίως Β ί Λ ί ι · Ταλλιχόν χ· τ. λ. " νομισθεί, ο χι ως υψηλονους ζητών 'Η. χρίσις του περιψήμου τούτου ανδρός ε'μ- νά ανοιςη νέον ζ ρ ο μ ο ν, αλλ ως αν- περιέχει, στοχαζόμεθα, ΐχανας διδασχαΧίας δια 6 ρ ω π ο ς ασθενεςά τ-η ς φύσεως, μη ου- τ ους Ποιητάς μας , χαί αρχε τήν ΰλην δια ναχαθα- ν α μ ενός να τ ρ ε ξ·/) εις το παλαιού ς ά. ν * ν κα ^ 7 \_, αΐσθψιν των φιλολόγων Κρίτων μας. ■ 8 10 V." ννν*<ν*<νν%ί ,,ΈζήτΥ,σαν να μις δώσωσι' λογογραψιχάς ^ α ^ ν ΐ π!ς0 1^ ν του Κ. Σαλαμινίου τραγωδία; πλην δεν πιςευω ότι η οοχιμη αύτη άναγινώσχομεν την εξής πατριωτικών έηιθυμίαν. Βέλει^ίπιτύχει εις τό εξής · ος τις ε χει το πολυ, ^ " 09ιυ / γ ; γίλτατοι ομογενείς, ί- δϊν εΰχαριςεΐται εις το ολίγον. ΪΙάντοτεχαχώςΒέ- π ; ίθΐφω ~„ £ ' κ βάθους ψυχής ίνα οί νεα- λει ύποδεγθεί, ος τις ήθελεν ίκψύνήσει εις τό Κο<- ν ίσχοι ττς ΈΛλάδος, οι γνήσιοι Ά ε νόν , έρχομαι να όλιγ Οστεύσω την ή δ ο· ράποντες τ ων Έλιχωνιάδων Μουσών, νην σου α ' ( λαμπραί τοΰ γένους ελπίδες, μη- „ Είναι πολλά πιθανόν, οτι οί ςΐχοι θί'- δό λω ς άναγινωσχωσι τα ΔΘ ΑΙΑ. ΕΚΕΙ» λουοιν είναι παντοίε αναγχαίοι εις τα τραγιχα Βία- ΝΑ ΚΑΙ ΧΑΜΕΡΠΗ ΑΣΜΑΤΙΑ., τα σ α ϊ ρ α , χαί, περί πλέον, ή ομοιοκαταληξία εις τα ψίςατα τεχμήρια της -/.οινής ημών ιχά μας. Ε Ις α ΰ τ ν" ν μ ά λι ς α την ςενο- δυςυχίας χ. τ. λ. χωρία V της 6 μ ο ι ο χ α τ α λ η ζ ία ς , χαί Αί'! τις ήθελε πιςευσει, οϊί τα αθ"λια εις αυτήν την αϋςηρο τητα τη5 ( ϊ ί Χ°- ταύτα χαι χα μ ε ρ πη -α σ μάτ ια χρίνονται ποιΐας μας χρ,εωςοΰμεν το αξιόλογα Τ/ ]ν σήμερον ως τά άζιολογωτερα όλων οχεδον συγγράμματα, οποϋ ε χ ο μεν εις τήν των πεψύτισμένων εθνών τ·/ς Εΰρωττης;" Και όμως 'ήμετέραν γλώσσαν. 'Κμεΐς θ «λο» ουδέν βε&αιότερον. Τοιαύτη είναι ή χρίσις τον μεν ή ομοιοκαταληξία να μή ν ε μ- περιψημοτέρου των ζώντων Ποιητών τηςψ.ΰρώπης, π οδίζ η ποτέ την συν έχε ι αν των ίδε- χαί τοΰ χλέους τοΰ Τερμανιχοΰ Παρνασσού, Κυρίου ω ν μας, ν α μ η ν ν ναι τετριμμένη, Τέτί (Οοβίΐιβ). 'Ο περίφημος οίτος Ποιητης, άλλ' ο υ τ ε πάλιν πολλά ί π ιτ ηδ ευ τ ή. άναγινώσχων την συλλογνν τ£ν σημερινών του Ελ- μί ολην τήν αϋςηρότητα άπαι τοΰμε ν ληνιχοΰ λαοί άσ ματιών, γενομενην υπο του Βαρ®" εις ίνα ςίχον τήν αυτήν καθαρότητα, νου 'Αζτχάουζεν, χαί επ>γραφομενην 8βιπιιι1»η§ τ·/,ν α υ τ ·/' κ οχρί$ειαν οποί χαί εις τό Νβιι^ΓΐοΜβοΙιβΓ νοΙΚβΙϊβΛβΕ νοη Β βγοιι νοη λθ}>ο^ραξϊ!χόν. Αέν συγχωρούμε ν τήν ΗβχώβαΒβη, ί/.γώνησε προς τον γιλελλψα Κυριον ζαραμιχράν αδ ε ιαν' ζ η τοΰ μεν ο π ο ιη· θήρσιον, προς δν χρεωςω χαί εγω το ανεκδοτον \