— < 374 5 — Του 'ίΛβν/οο μακράν η γη' Β."τι τους κόπους Σον τους θαυμάζει, Κί ί κάτοηιόςτης περιδιαβάζει Καθώς η χείρΐου το'ν οίκι^ίϊ" Πλι^ν «οία καλά Σου τ«'-χα £ί'ν ξεΰριι Της χ.ρυ'ας Θράκης ο ομφαλός; 'ς τά χρινικά της μπορεί να ευρι/ΐ ΓΙοΛΧουζ ποιμένας μ Εσένα τερι, Ιΐα/ίαλλνιλίζ'ουσα εντελώς; Γι αυτό σαν φίϋ'τ'ίΐί αντιβοΐζει Και ό *Ροέον»ί< αιτο κλαυ^/χους, Κί ο Ε'^ρρί *ασχίΐ, καϊ μουρμούριζα' Κί &>ς τα πελάγη διαγνωρίζει Των εντοπίων τούς ςεναγμΛίίζ' ί'δού παράδειγμα πολιτείας Να μιμηθωσιν αρχιερείς ! ί'δού το άκρον ευδαιμονίας! ΐΐχος. ενίκοινος· ινλο.γίας* ' θνητού ανθρα,'που χρυσή μερίς! Μία τοιαύτη ψυχη τελεία > Εις λαμπροτέραυ περιωπή Δεν ν,του τρόπος νά V η ιδία* Μάλλον, την επρεπε προεδρία, „ Για να -ϊΓλκ/οαίο·%ί τα ελλιπή θ"-?ίν αμέσως 'που την έβγάζιι Εις τον ορίζοντα ο θε ο'ς» ί)*χι σαν άςρον· σπινθηριάζει » Α'λλα ακτίνας διαμοιράζει» Σαν ήλιοι» δίσκος χαροποιός* Α^φεύκτως* Η"/3£θίί Γ «λ καρδίας I.ίνες ποτέ Σοι/ κα·9' εαυτόν , ,. ς του Μιλτιαίου τί^ς εκκλησίας Τ ας υΐΓί'ρ γένους άνδραγαθίας Αέν έχω υννον τον αρκετ6ν'"' Ε'σϋ ·)Γ>Ην τωρα τ£ν υπερέβης, η Αν κα\ κατόπιν > «'·7Γ& πο\λης" Με τάς φροντίδας όνου βραβεύεις Ο νομα αλλο ττια ν μιίν γυ^ευ^ΐ » ΙΤαρα ι α 1 ι^σαι €>εμιςοκΧης,' &ίγω, κ εκείνος ο' αίίλψος'Σβ» Κα! φίλοί ιτραιταλαι ένοχης ^ Μί ζϊίλον βΧί*ιι τον ΒρΙαμβόΤ. ου, Πλνΐν χκί/κον πλέκει τον ΐΐταινο'Σου· „ Και παραδίδει τα τζς αρχνκ' Ε/ς ίνα ςαίιον τοο·βν θείον Τα έευτερί Τα ίί'ν «Τν''ντροττιΐ, Α"ν ■ &νας παίρνη τα αριςείον, Κί ο άλλος είναι εκ των τιμίων' Α"ς τρέζη τρίτος μ ά,λλην §οπή' Τοιούτους άμποτε κηδεμόνας Δέκα να ίίχαν οί "Αχαιοί! Μί τους σοφούς των σφοδρούς αγώνας ίΓθελε λείψει εις τους αιώνας Της άμ,αθείας επι^οή. Τώρα, ώ Αεσποτα! συναθροίσεις Στερείται πάγκοιναις η Ελλάς, Ω*ςί τιμώμενος να πατήσ^ς Είς λα,μπρόν άρμα, και να χωρησ^ς Με ευφημίας λαου κολλάς' Δα'ψναις άμάρανταις πάντα όμως Α π τον 'ΑπόΧλωνα, εύπορε 7, Καί από Ταύτα ι ς χρέους 6 νόμος» Εις τάς ενδείξεις μη οικονομάς , Στεφαν ους κάμνει και Σε φορίί. Ζηθι, προςάτα της εκκλησίας, Κ' υπέρ 'τά ορια Των θνητών! Εις τας αγκάλας τ-ζ,ς ευτυχίας, ϊ πό τα δόγμα, φιλανθρωπίας, ®ΐου παράγγελμα έκλεκτόν! Α «ο' το βημαΣαυ εις τον κληρον Τό φ»ς ας ^ί'ν^ πρώτα κοινόν, Και από τούτον πάλιν με γυ'ρον Α ς γεν αιτία κάλων άπειρων Πίρ5 των ολων ομογενών I Τοτ ο' αιθέρας με την γαλήνη θέλει Σ άνοίζει νέαις χαραΐς» Μάρτυς ο. ήλιος και η σελήνη, Κα! η του εθνονς ευγνωμοσύνη % Ϊ* ^ χάριτές Σου αι' ΙεραΧί»