ΑΓΙΑ ΕΛΕΝΗ- Τνωςόί» ι) πάρχει, οτι ο' Βριτταυαος πρεσ- §υς, λο'ρδ Ά μ χ έρς, ει) τω έπιςρέφειν Β κ Κί να ς 6*5 τνίν 'Α^λίβυ , συνωμίλησε χαΐ με τοκ Β|ο νακάρτην εις την αγίαν Ελει»*/]^ ΐδου Τί' γράφει περί τούτου ό κύριος Ε λλις, σηχρε- τάρ:ο_ξ του 5ί? τ: βι&λί·}·!)·, το οποίον ϊςίόωχε ν£ω- ςί ε'κ Αόν&ρα πιρί της ' Αγγλικής πρεσβείας εις τ/ν ΚΛαν κκί' τη$ έζιςροφης ε'ς 'Αγγλίαυ· 'Η «}>ία 'Ελενη Τ5αρίςαε<ί! ί' ξωθεν 3έαν ινος όγχου βράγ^ων πάντη άχάρπων , ο ο-οϊος δίά τούτο φαίνεται ότι ευρίσκεται εις την ερηαον των υδάτων, ίιάναπαριςά νη εν τ ω ρΐί'σω του ά- περαν του Ωκεανού εις τους πλεοντας ςερίοι) χα- ταιρυ^ίοκ. Τούτο οριως το αίσθημα παυΐί 5 ο- τα» χαταοη τις εις χήν ξηραν , ενθα ευρίσκονται πολλά άξιοι 3έας τόπο ι. Ε;'ς το 'ΑχρωτΫριον (€?.ρ) μας ίδιηγήθησαν τόσα πολλά περί τ»;; συγνως μεταβαλλόμενης διαθέσεως τοΰ Β ο ν α π ά ρ τ ο υ , ώςί μο'λ<5 είλπίζαμεν να μας άφησνι έμπροσθεν του · π λ υ, ν τύχη αγαθή εΰρίσκίτο τό τε Βίς χαλήν §ιάθεσιν , χαί τη 1. 'Ιουλ. έπαρ- ρησιάσθημεν. Κατά πρώτον εισήχθη ο λορο 'Α μ- χΐρς από τον ςρατηγόν Β ε ρτ ρ αν § προς τον Βοναπάρτη ν, χαΐ μετα ωραν ίπαρρησιάσθγ^ν χαί εγω , χαί μετά μισην ωραν χαί ό χαπιτάνος Μ αξ$έ λ λ χαί ο.' ευγενείς τη? πρεσβείας. Πρ®; '/Λτΐνα εχαμνεν ερωτήματα περί της νυν χατα- ςάσεώςτου, χαί όλοι πρέπει να ομολογήσω μεν, ότι το' φερσιμόν του δεν είναι -χωρίς αξιοπρε-χεΐας χαί πολλά εύγενιχόν' μάλιςα 3έ μ εξέπληξε τό Βίλιχρινις τοΰ εξωτερικού τοα χαί τοΰ φερσίμα τος του. Ό Βοναπάρτης ίρρητόρίυι πίρισσάτι- ρον παρά ωμίλει, χαΐ εν χαίρω τνς μισής ώρας, τήν όποιαν «περάσαμεν Βγω τε χαΐ ό λόρό 'Α μ- Χ ι ρς παρ αυτω, έοαίνιτο φροντίζων μόνον νά *ντυπωση εϊζ των ακροατών του το μνημονιχόν τά φρονήματα τοί», Ισως 3:β νά ε'μποριΐίσ:ν ϋΐ.το: να τα λίγωαν άλλου. Ο τροπος του τοΰ λαλεΐ$ είναι έπιγραμμ^τιχ ο; « χαί αϊ (χψράαΐις του άκ- ορ··ς συνετισμένου νά πληραφορη. Μ* όλον ό που ίφρόντισε νά γν^ρίση ττν οΰσίαν της η;ιί- τιρα 5 ίίοαησίΜΐ » μ όλον τοΰτο ατίλη εί$:αν έχει περί αυτής. Όλαι του αϊ παρατηρήσεις περί της πολιτιχηζ τη; Αγγλίας, ως προς τό παρω- ' , Μ .· "» / χημίντν χαι μεκκον , ηρχοντο εκ του ςοματος ενός ίεσπότου, όςις §έν ημπορεί η χαν ίφαίνΒ- ται μη $έλων να χαταλα&η την $>.α'γοραν, ότι ό Μοναργ_ης όψείλει νά. χυττάζη όχι μόνον τα σ'ίμνέροντα, άλλα χα) τας γνωμας τοΰ έθνους του. Μεταχειρίζεται παλλάς μεταφοράς χαΐ πα- ραβολας , τάς όμοιας τελευταίας έοανείζετο ω; επί τΟΓ.λεΐςον άπο ττί» ίατριχήν. Το νφος του είναι όςύ, πλν ν χαΊαρον χαί ενεργητικού παρά πάααν ελπίδα. „Τοΰ Βοναπαρτοϋ τά παράπονα κερί τ^5 χατοςάσίώί του εν τη άγ· 'Κλένη δι ν ηθελον προξενήσει, χαθως υπολαμβάνω , μεγάλην προ- σογν,ν, εάν $εν Ιγάιτο περί τούτου φιλονειχι'α εις τό άνω παρλαμέντον · όμως επειδή εναντίον των όμολογουμένων αξιωμάτων της οροννσεως χαΐ των νόμων, αρνεϊτο, ότι εΐχομίν τό δίχα·.ον τοΰ νά τον μεταχειριζωμεθα ώξ αίγ^μάλωτον, ίΰχολον γ·ον νά ααμπεράνη τ{| ότι, άφ' ου ε θεωρείτο τοιούτος , όπως χαί άν τον εμεταχει- ρίζΐτό τ;ξ ως αίχμαλωτον, &έν ήθελε του άρέ- ση. 'Εάν όμως δεχΟητις,ότι είναι αιχμάλωτος, είναι δύσχολον νά ΐόεασθη τις μί τί όίχαιον ημ πορεί νά παραπονήται χατα των περιορισμών, ιίς τους όποιους υπόκειται ιίς την άγ. Ελινην, ,,Το παράπονου του πιρΐ της μη ικανότητος •των ζωοτρύφιων χαΐ τοΰ οίνου (^επειΒή ο Μί«· Θολών μοί φαίνεται όργανον του Β ο ν απαρ- τ ου*) είναι ~μ)χρόν χαΐ άνάξιον προσοχής ι χα* δεν ήμπορίί να χαταλα§η τις, πω; νμπορει ο