— ( 399 ) — Τνί ουκ εζι κάντη 'ΕλΧ»·^ιχ.ιϊ την >ρρατιν' σ\\χ σϋγγνία- ςίοί ό άν^ο, δια τον εαυτ ου «ί'ίΧεκ. ΐέου' -ττως άρχεται ' ϋίκίττος Ααγγτονος Ιωάννη ΙΧε'ρμω Μα» ικείω ϊυ νροίττειν- Εχ,ομισα'μνιν το σ-οϋ ιπιςτλιον, καΐ »|'(5υ'μο» εγίνε το» ο τ α ν ανοίξας εΐ δον αύτό "ΕΧλ^νις! φίίγγομίυον' κΐΐ βττο τ&υτου Του τεκμηρίου, νιίανως εςι συμίαλίΤν νη α ρ- ζην σί ;κ των ιταιίίΐ'α ίυ£θκιμουι<Τ£!)ΐ/. Πιςευω ίϊ, ότι β υ ί* α » τι; μ. $ Τ οι μ. ι Ψ" ' Χ 91 τ^ν ί ττιχί«ρι<ι3ίνταιν- Τ.'ί εζαρνος ί"ί*\ την ΐταιδιίαν είναι τό τιμιώτατο» ίϋκ χρημάτων; κ. τ. λ. — ΙΔ. 'Ω,ίιΐν Σαπφική 'Ελλ»|νις} γεγραμμένην, 3α.υμα<τίαν Τω Λ οντι καΙ ίιοί το υψος *»< ίια' τήν αρμονίαν και <5<α τοι» σκοιίο'ι/, καίτοι μ>| ούταν ιτάκτνι ακαμοίρτνιτο». '\\\ά ταύ της το αι/τ ίγραγον ΊΤίμψα» 7Γ()θς υμας> φ/λτατοι» μ*τ ο- λίγας ημέρας. "Ε^ωσίε , ϊυτυχϊΐτϊ > εϋίαιμονίΐι;», ττάντις φιΧάκαλοι και φιλογίΐΊΐς "Ελληνίς 1 · "Ει/ Λοίίί/να;, τ« ιί' του 'ίοιιν. ιχωιζ'» *ΕΧληνο'φρΜ» ΖαΧαμίνιος· 'Ο μ η ρ ο υ ε γ κ 'λ> μ ε ο ν ίια ς : χ ω !Λ Φι\ογ(νιΤς και φιλοκαλοι ϊ'κέόται του Λογίου 'Ερμου! Οί επόμενοι τρεΧί Γαλλικό! ςίχοι ΐίαυμάτίησαν και ι'- ν^νίίησ&ν ΰκα ναντων των φιλόμουσων Γάλλων, *αί χ&· τ έςηταν ά^άνα,τον τήν μνημών Του ΐΓοινισανΤος. Τοσαυτχ *- <Τ'ν ν> μ.εγα\ονρέιπια, ή αρμονία, και «ί δυναμις αυτών. Ο- ίϊ« /γβϋ, φίλτατοι ομογενείς, ειτιίυμων ε χ. /8βίους ν^υχι^ς ΊιΆ βί ν;ακ<β'κοι τνΐί 'Ελλα'ίος, οί γνήσιοι 3ερατίοντες των ΕΧι- κι»νιά&ων Μοαιτων , α ι λαμιτρα) Του γίκουί ιΧνίδις , μηδο· \α)ς βναγινώσκααΊ τα' όί3\ια εκείνα. χα) χαμιρνη ασ μα τ ι α, τα (ταφέςατα τεκμήιιχτης κοινής ημών δυςνχίας , μΐ* τ/φρασα, όσον ί'μο! δυνατόν, τον ζ αυτούς Γαλλικούς ςι'- χους, κατα<ρ(»οι·ιισας τοΰ ομ^ιοικαταλ^ΛΤου, ως αναξίου τν& καλιάς και ιναρμονίοα γλώσσης των 'Ομκίρ-ου και Σοφοκλ«'ου( Ε 6 2