— ( 177 ) — Ο' ΒοϊΧώ$, αν καΐ φίλο$ μέ νοΧΧούς κοιητάς Λατίνους του καιροΰτου, αίσόάνετο κα'ΧΧιςα νοσον γεΧοΐον είναι να 3έΧητις νά γράφ% εις νεκράν γΧωσσαν. Κιχί κάμει, η ε- σκονουσε να κάμνι διαΧογον τινά τίρ! ταύτης της υλι^ο, τον ο-βο'ΐον £έν έτόΧμησε νά εκδώση, φο€ούμ.ενος μη νειραζ:^ δύο η τρεΐς διδασκαΧους, ('ίτινες εΐχον Χα€ει τον κοιτον να μεταφίρωσιν εις ςίχους Λατινικούς την ευκαταφρόνητου ΓαΧ- Χικην ωδην αυτου εις την αΧωσιν του Ναμουρείου (ι) ' αλ· Χα μετά 3άνατόν του έζεδϋη και έτυιτά9η μετά συγγράμ ματα του το σχέδιον τούτνυ του διαΧογου· Εισάγει δέ τον Οράτιου, οςτις $έΧων να όμιΧήση, και, το χείριςον, νά ςι* χουργήσΐ) Γαλλιςΐ, συρίττεται δια τάς γιΧοίας φράσεΐ€ ο- νου μεταχειρίζεται, χωρίς νά ήμττορ^ νά αίσίανίη οτι είναι γίλοΤαι ' )β ίβΐβ ΙοιιΙ οεΐβ « ιιγ 1'βχΐΓβπιΐίέ άιχ ϋοϊ £ί * αντ\ νά βΪΊΓΐ» βιΐΓ 1β Ιιοαί <1ιι άοΐξΐ; 1β οϊΐέ ΑβΡαηβ, αντί του 1 η τΐΐ- <1ε Ρ3ΓΪ8 ; 1β ΡοηΙ - ηοιινββιι, αντί τοϋ Ιε ΡοηΙ - ηειιί; «η Ιιοιηιηβ §ιαη(3 , αντί του ιιη ξΓβηά Κοηιιηβ ; βιηαδβεΓ (1ε 1'β- γριιθ, αντ) τοΰ γβπιβββεγ (ιαδ,τμο, και οΰτως έφιζης· Δ«ν ιιζεύρω ττοίαν άκόκρισιν 3έΧουν άντπάζΐί ε!ζ τον ΒοϊΧω'ν ε κείνοι, με τους όχοίους άντιφιρόμε$α εις τούτο το σύγγραμ μα·" διότι ο Βοϊλ&ΐς ίΤναι δϊ αύτους μέγας νομοίέτης, αν ό χι δ! ά\Χο, καν διότι «ίνα» άκούαμμένος- Ο Κύριος Βολταϊκοί, του όιτοίου τό κύρος* αν χ.α) ζοιν αζίζει τουΧαχιςον τό τοΰ Κοίλα εις τα της φιλοκαλίας, είναι ιταντί/ΐ σύμφωνος κατά τοΰτο. 'ΐίου' τί Χέγει όμιΧων τίερίτινος νεωτέρου και ιτεριβοήτου Λατινικού νοιητον (Ο ,· Ευ- ,,δοκίμησε κοντά είς εκείνους, όσοι κιςεύουσ ιν οτι ημιτορεΐτις »>"!« καμνι κάλου; ςίχους λατινικούς , και φρονοΰσιν οτι ξε- (ι) Ο"* 8 βΒΓ 1* ρπίί <1β Νζιηιιι, ίν απί το) άσΟινη γεννήματα του Βοϊϊω. © — Π. " Του Σαντωλιου ($3ηϊβυΠ ), Ε/ς τα\; νί'ιίτ^ρα: εκδόσεις η Χ'λ'τ'.ζ ανττ, φεο^ται ουτω. „ Νομίζεται ε^αόετος Λατίνο; ποιητές, αν τούτο ηναι δυ ο νατίν, χχ': ίεν ημπορουβε να^ιχου?γτ'»η Γαλλιςι. Οί αμνοί του φάλλον. " "ί?'* ΒΛ8ι&ιϊ&ΐν εζϊ®» δι; του Μαικήνα τίν χαι^ν μεταζ^ " τ °" Ο?ατι'οΐί ΚΖ: Βιο^ιλιοι/, αγνΰ'!) αν ο; 5μνοι του -ήναι, οσον λβ'γονται, *α- ,,λοι, IV , 7ΤΪ3. , το 1 ΟιΒϊδ Γί(1ίΐιιρΙθΓ πιιβο ιβ^ΐπιριαβ [ο'τον κοιιμου „ λυτοωττ?; νυν λυτρουται] ϊίν η'ναι ταιίαρι.»^; χα; οξιίμ.βοον. 'κγαί πολ- ,,λα ίυσπίζ» ε/ς τ 5 ^ς Λ.5»τΕ ? όν; Λιτίνιχο·^ <Γί>.ου : , " δίβοΐο <3« ίοιιίβ XIV, Μίίΐο^ιιο άίβ εοιίν^ϊιΐί, Θ—Π.