— ( 887 ) - Αί μέχρι τούδε άναφερύεΐσαι ι'ζετάσεις , τάς οποίας ϊ - προ€αλλεν ο Πλάτων μ« ,άκατάιταυςον πόλεμον κατά ίο- κησισοφίας του χ-αιρου του , αί 7Τ£/η το£> έρωτος δηλ&δη , κα2 «Γί/ιι των /ίίων, και τικ προτιρας και της μετά ταύτα επι γείου υπάρξεως της ψυχί?ς, *ϊρι τ^ς ουσίας της 'Επιςήμης και της 'Αρετής, "Κ/ρϊ του ιτροα-ίι ορισμού τνίς Αιαλεκτίκης και Πολιτικές, αύται αί έρευναι ηνωμέναι με μεγάλη ν πίΐραν τί κόσμα % γνώσιν τα ντο ς άξιαπαρατηρήτα, το ο'τοΤον ιΰρίσκε- τ ο οχι μονον εις της ' Ελλάδος το «ίαφος, αλλά και *!{ τους ξίνους τοιτοος, έφεραν του Πλάτωνος τάς ίίί'ας «"ζ τ»)ν ωριμό τητα ικιίνηυ, την οποίαν συμπεριέλαβε και παρέςησεν έζαι- ρέτως εις τα τρία του συγγραμμΛΤα τά επιγραφόμενα, Τί μαιος, ΠολιΤί/α, Νομοί· αξιόλογα. μνημεία ι διά νά ί«- κνυωσι ί ω{ που ίυναται να #/:οχω/>ΐι!σνι «<ς τ ν) ν ιτ«ρ1 3είων χαί άν6ρωπίνων Πραγμάτων γνώσιν, η προικισμένη μεν άπα τήν φνσιν καλλιςα και ιτλουσιωτατα, ευνοούμενη δ'ενταυ- τω και αιτο τνίν ϊξωτίρικνίν Τυχχν φιλόσοφος ·φ«χ»ί εις το ςα- έκν τ^ς ίΐ'ί μακράν και έπίπονον καΐ εΰτακτον ίρευναν άφΐϊ< ^ωμίνί^ ζωίίς. Το να εκτίμηση Τις τνίν άξιαν και των εννοιών και τ*ί- μ(ρφης τούτων των συγγραμμάτων, ηβελε δώσει ΰλν*ν λο γιυ πολλών ήμερων και νυκτών, «αν δε 3ελήσν νά τά εγς χωμιάσΐί χωρίς τοιαυτ^ζ εκτιμήσεως, τούτο ηίελεν ίίσβαι βε ■ξηλωσις * ίια τούτο άφίνω ταΰτα και τά ίυ'ο, κα5 α'ντϊ τούτων 3έλω προσδέσει Τινάς παρατηρήσεις και ττίρϊ τουΤρο= του της διδασκαλίας του Πλάτωνος. Το ΐδιοτροπον ταύτης της διδασκαλίας πηγάζει άπο το» σκοπόν της , ός τις δεν είναι το νά μεΤαδωσχ εύρημένας α ληόείας, αλλά νά διδάξω πως νά εύρισκα τις αυΤην Την άληίειαν, Δί αυ'το' τό τέλος επρό^αΧλε τβ < ςοχασμας τα β Πλάτων ϊίζ το Τ«- λοζ ττολλων διαφόρων διαλο'γων τ 8 < των ίιτοιων %, ίκαςος συνις·* καό'εαυτόν εν όλον συνεχές,*, όλοι άμα συνέχονται προς άλλ>|Χ«ί, οί μεν προτεροι προς τβς μετά ταΰτα προετοιμαζοντες , ουτο» δ{ πάλιν σαφηνίζονπς Α. άναπληραντις ϊ, Τίλ«ο#οι?νΤί4 έκείνας'ϋ^- εάν άναγνώσΐή τις ταΰτα τά συγγράμματα κατά Την οποίαν τά ί~ 'ζίζεργάσίη ο' Πλάτων τάζιν, οχι μόνον μανύάνει νά διακρίνε τ' »»το διαμονον και διαρκές και άμετά£λητον εις Τιίν ψυχπν τοί