•44 $!ς Τϋΐ/άεχφωνήσω, ότι εις ελχς αυτχςτας ΐγγιχτι- κας κατηγορίας όκΗ^ιχστείρο'.'τχι εναντίον τας^ αντι λέγω. Προς τάτοις άρναμαι οτι το νόημα των κατχ τον μψα Μάϊο> Σημηάιτεώ μα (με τχς ότοίας ε- συμβύλευα ίνα αϊ ττρος τα ΐίνορα της Πορταγχ λίας ευρισκόμενα ι Ε 'τχρχίχι να ύτόχφτχι μόνον δια ολίγον καιρόν ε'ατόν Λορΰ Βέ?λιγ%τον~) δεν χιτέβλε- τεν εις άλλο τ/, χαρχ ε!ς τη το, ότα λαμβάνοντας ίηλαδη ο .Αορί Βέϊλιγχτον το Π ληρεξνσιον να ημτορέση με αϊτό να τράβηξα ατό έκείνας τχς Ε'- •καρχίας χχΒε ςρατιωτιχην βοή^ειχν, ότα ήπο^α- <Ταν Ζια να ΰωσαν. Σας βεβαιώνω τρις τάτοις χατα %ίντα , άτι μήτε ό βασιλεύς μα μήτε ή ΑιοίκησΙς τα εϊχε τότε σχοτόν δ/α να έξασιάση % νχ οίχειοτοιη- την τάλιν Καΰυζ — >ί) οτι ςέλνωντας δ/ά εχεΤ βοηθητικά ςρατεψχτα οεν ατέβλετεν όσκοτός των ιίς αλλοτι, παρ α ι! ς το να συνέργησαν Ζιά να ίιαφεντευ^η αντος ό αξιολογότατος τόνος. Τέλος νώτων εταναλαμβάνω εκείνο ότχ τολλάχ/ί ανίφερχ ϊ/{ την εχλαμτρότητάτης Ί οτι ή Ε'γγλιτέρα είς τον ταρόντχ νόλεμον Ζ εν είχε σχοτόν δια να ώφελη. τάχα ατό την τωρινην άτυχον χατάςασιν της ϊσΊταν/ας, χαρά ϊιχ τϊτο μόνον ηθέλησε να σ\>νερ· γήση, βτ5 νχ άτοδιωχδη δηλαδή ό εχθρός. θ", θ» ταςαχαλω την Ε'χλαμτρότψά της νχ άνχφέρη ταντην μα την Ίημείωσιν ε!ς τό ΰιοιχητιχόν Βαλευτή· ρ·ον οΐβν το όγλιγωρότερον, ^ ςοχάζομαι χατα το χρέος μα να ξητήσω,ότα να την κοινολόγηση, τρολαμ.