— (233 ) — ,,καί ττρόζ τους όμοίουςσου ταράβαΧλέμε± ως ΰΟ-ραβαΧλον ,,ται ϋλα τάλλα Ίίραγματα' 1 ·. Ό· Και ταΰτα μεν αποκρίνονται με τον ΑημοσΒινην 7 ίράς τους συγχρόνους αυτών κατήγορους ο! άγριοι ς σναραττομε· νοί άτι αΰτοΰς λόγιοι τον γένους ανδρΐς.ΤΙιρ> δι των αποθα νόντων, κάμνονσι τοιαύτη ν κρίσιν, οποία, μν,τε την μνήμην ϊκείνων να βλά^η δια την α\η3ειαν , μητε την αλη3ειαν νά κρι/φΐϋ δια Τν,ν δικαίως χρεωςουμενην είςεκείνους ευγνώμονα, τιμήν· Ε'άν προς του'ς σήμερον εις ωφεληαν του ε3νους κο πιάζοντας οί κατήγοροι δεν ε φρόντισαννά ήναι δίκαιοι, οί κατη γορούμενοι η3ελανφανην αέικωτερ'-ιπρός τους άπο3ανοντας , αν ι'φανταζοντο ότι δεν 3έλουν πχ3ειν ο! κοποι των , ο,τι συ νέβη εις τους κοπους εκείνων, μηίε 3ε'λουν γεννη3ην εις Το ΐζης Ικανότεροι να διδάζωσι το γένος άλλοι παρ αυτους' Τοιαύτη φαντασία είναι σχολαςικης κεφαλής γέννημα, η μι· σέλληνος κατά της πατρίδος καταρα. Εάν κατά τον τριπλούν της Σπάρτης χορόν (ι), ο! «τ το3ανοντες έλεγαν, αν ελάμβαναν φο:νην, το, V ' ν Α μμις ίτολ >ιμις, ί'χουσι κ ο! ζώντες δίκαιον νά λέγ^σι μετά χαρας το , Λ* * Χ ' » ^ Α μμ?ς οι γ 8ΐμ*ς· κλλ ομως χαίρουσιν ακοΰοντίζ αυτών ενταυτω τους μα3η- τάς φωνάζοντας, καϊ τους ενισχύουν νά φωνάζωσιν, "Λμμις !ι / ιιϊ/τόμι^α ποΚλψ χ,άρρονις. Τοιαυτην ιΙρέπιι νιϊ 'ε'χη , και τοιαΰτ» νά φροκξ. ο φιλο'πατρις καΙ φιλόσοφος σπουδαίος' είναι χρέος του νά κρίνη δικαίως και τους ζώντας και τους απο3χνόντας, νάσπον- (* Λημοσ^ία ' *'( 1 ςι$χν. β·»λ. 3 2 9· Β' μιτάίρςχσις αυτή νχ. (α τον κυρίου Κοζαη της ΛημοσΧικίου πρικονκς ταύτας ημνοριΤ * ' ' » , \ * »/ να χρησίμευα·*! νς <τα$α$ίΐγμχ ας τχς ναις , οοόι καταγίνονται >!& μιταφ(χα·ιις συγγςα.φ£<4ϊ. (ΐ) */ϊ. Πλουτχςχ, Αυκουζγ, §. 21 , *£λλΐ(1 <11, βίβλΙοΒήΚ, ί') ίϊλ» 9<5* ® ^