— ( 4»4 ) — (α) ληλη,Βείταζ φωνάς τον παναγίου πνεύματος , *ρος τάς συμ^ουλάς όλων των ,Βεοσόφων της εκκλησίας πατέρων (β). §. ΰ. 'Εαν ύ'έ κα.ίτινεζ βε€υ3ισμένοι ίί όλου εις τό σκότος της αμα3ίας, όχι μόνον δεν έπι3υμουσιν, αλλά καϊ χ,αταφρονοΰσι, και μισοΰσι την 'Ελληνικήν σοφίαν , νομί- ζάντες αυτήν κακών ναραίτιον, προς τους τοιούτους έε'ν ε χει καιρόν I Χογος να διατρίφη ' ίκανόν είναι μόνον νά τους ει δοποίηση, οποίους ονομάζει το πνεύμα τό άγιον δια του ■προφήτου Σολομωντος (γ) τους έχ3ροΰς της σοφίας, ,,Ασε' ■£εΧς έ£ου3ενήσουσι σοφίαν κα) παιδείαν" εις τους άσε-ξείς, % μόνους εϊναι το κακόν ταΰτο σιιγχωρημένον , οχι ηίοτε εις τους λάτρεις Της Σοφίας και του λόγου του θίου ' ωςε ε άν Βελωσι κα) ούτοι νά καταταχ3ωσιν εις τον έπίσημον ίκείνων χορον, ας καταφρονωσι την σοφίαν, κα) τα εκ της σοφίας καΧα' κα\ ταύτα μεν προς τουτους' ο δε άΧν<·9ής Χριςιανός, πρέπει νά ήναι κα) πιςός , και γνωςι- ν-ος κατά τον ιερόν Κλήμεντα. (δ) , ιτρεκεί και τής πίςεωζ τα αρ3ρα να εζενρη καλώς , κα) την εζωτερικην σοφίαν να ν^ναι με μυημένος τό πρώτον , δια την σωτηρίαντου ' τό δεύ τερον, πρός οΐκοδομην και εαυτου κα) του πλησίον , οι ο,τι είναι βέβαιον ο τι όσα ι αιρέσεις κα) κακοδοζίαι είσε'ρρευσαν ιΐς τήν έκκλησίαν , πολλά ολίγαι προηλ3ον άνό κακίιιν,αί δε πλειότεραι εγεννη$ησαν ατό αμαΒειαν, και αμελετη- <τ ίαν των Ιερών βίβλων. "Οσον περισσότεροι λοιπόν είναι Τνς Ελληνικής γλώσσης εγκρατείς,' καί μελεΤωσι τα ,3εΐα λογία, τόσον ολιγότερος είναι ό κίνδυνος νά συμ4ασι κα- ,χ,οδοζίαι κα) φρενο€λά€ειαι Κερί την πίςιν. *Η απέβησαν ζ«) Λανι$ φαλ. Β. ιβ, χαί ΟΗ Σο$, ΣοΚ, -τοΧΚαχου · 'Ησαϊ. Α, ζ\ Ίιςιμ, ΙΗ, ι*. 'Λββχχ., Β. β', (β) 'ίγνατ. ο Ρ) ι αφ. ι'ττις. Β, Π (0 ς Πο~Κνχ&φ*. ^ Λ ίο* ε. *ιςΐ )μονας τχντα ^ήτιΐν ιξ ογ όμχτος ,· κ&ι Χ(ναοζ. %ογ. λα- τιί» Ύρος'Ριαμ. ,,'Σζΐ και α*ο ψιλϊν ονομάτων μι γ αν ιό (Λ 5ι«- σαυρον, τολλόο» γάρ ίςι αγμάηοΒ υτομνήμχτα. Και Καν. Μ. τις ι» Τ$9υ%\ΐι>, *«} άλλ»ν αννό&Λν ΊΓΟλλΚ. (ν) Πκςοιμ, *»». «*~ ^ί) Στρκματ. β>β. Β. ι ,