— ( 6 7 6 5 — ,,ζω/,ν, αν ϊχανε την υπόληψίν -ίου διά μι2ς. 'ΛΧλ' ε αν μί\· „ λ« να. διατρί^χ χρόνον Τίνα εις την γην , και αν 3ελγ, να ,, ωφελ^ίιξ! από Την κόινωνίαν Των άλλων εις αυτό το ύιας*· ,,μα, ν, άληύεια και καΰαροτης Της ψυχί; Ίς συνοδεύουν τους „ λόγους κα\ τάς πράξεις του ' επειδή δεν είναι εΐμη μοναι αΰται ,,αζια.ι νά τον φίρωσιν εως εις το τέλος, τά δε τέχνασματχ, „ οσα ημπορεί νά καμία , 3ελουσι ματχιω!)ην Κήρυγμα των Χ/ων. 'Η Χίος, καύώς και πάσα άλλη φιλο/αλος νοΧις, £'/- σ(ίανομενη Την άπειρον ωφίλίίαν της εΰσε€οΰς και ΧογίΜχ διδασκαλίας των ϋέων , και ευγνωμονούσα προς Τους συντρέ χοντας εις τούτο τδ φιλανβρωποτατον έργον, Τίμα δικαίας, και με ιτανηγυρικάς ίίράς τεΧετάς δεεται του παντοδυνάμου βρα-ζευτου υπέρ των βονβοννΤων Την δημόσιον Της σχολην κώ βι€Χιο(ΐΐήκην , οπου τά τέκνα Των ομογενών με άκραν έπιμί- Χειαν των διδάσκαλων, και άκριτη επιςασίαν των επίτρο πων , και εφόρων, διδάσκονται και γυ/χ^άζοντχι οσα α·αο· βλέπουν την5εοσε€ειαν, την η(ΐικην, την εΰκοσμίαν γ.α\ τον φ«· τισμ-όν του πνεύματος. Τοιούτους ευεργετας ομολογϋΰμεν μι κοινην ευγνωμοσυνην, τους άγαίοποιους τούτους άνδρας, και κατ αγρά^αντ ε ς τά ονοματα. αυτών εις τον Δημόσιον Κώδ·/Μ της αθανάτου μνημης , κηρυττομεν ηδη κα. ί ΐάς ευεργεσίαςτι·» προς κοινην του γένους δοζαν, μην αμφιβάλλοντες , ότι με τά 3εον, τον αρχηγό ν και τελειωτην παντός άγαμου, πει ο! άψευδεΤς καί ανεζαπατητοι φίλοι της ταΐδείας και αρι· της, νά κρίνουν ιερόν χρέος των, την υπαρζιν καΐ περΜαΧψι" των κοινωφελών τουτ&ν συςηματων. . Έ.νιργισ(*ι '*μογι»4ον·**} φιΧογίνων ιΐς Τ^ν δ,ΐήμοσιο» ' -, ·"« £χθλ»ΐ»> ΤΗζ Χίου." 'Ο υψηλότατος και ευσε€εςατος 'Μγεμων Μολία» ■4ίας Κνμος Σκα^ΧατοζΊ^αΧλιμίχνις. .* ' . . γρ; ζοοΟ 'ό ϊ' κλα^.π^ίτη.τ^ " ί^α^Λ^οζ ΓχΙκΛς Ιμ) . V «09 ί, .'Γ " 'ί..*&».**■ <>) ■»»*«· * - Ά I*) ·ιΓΤβ^<ι«*Λΐί, ψ»»» *»» **** '