81 &*ρλέσιος δεν 'έχρινεν εΰλογον νά παραδεχθη την είχασίαν του Β αλεσιου (το'κ. Α., σελ. 1 4θ) , μ' ό'λον ο'ποΰ δεν είχε τγν άπόδΐιξιν ην επιφέρει ό κύριος Μάιος, χαί η οποία λύει το ζήτημα. Είπον η δη, δτι τό χείμενον τοΰ συγγράμμα τος τοΰ Φίλωνος περά/Η άσυγκρι'τως ίλιγωτερα τοιαύτα αγάλματα, όσα προΰξένησεν ή αμάξια των μεταγραφίων , χαί τα όποΐα 'έδοσαν τα χειρόγρα φα χαί αϊ πρωτιςαι εκδόσεις των σρχαΐων συγγρα φέων ύληυ ανεξάντλητων εις τούς Μριτιχους των παρελθόντων δύο αιώνων. Ο' κύριος Μάιος μετέ βαλε την άνάγιιωσαι του χειρογράφου τον εις ι ν μό νον μέρος. §. ιδ', σελ. 14 > χαί ή διόρθωσίς του αυτή αντί αυτοί φαίνεται χαί εις εμένα, χαθώςχαί £ις αυτόν, άφιΰχ τως απαιτουμένη από την 'έννοι- αν' πλην ίρα δεν άφηχε αγάλματα αλλότρια εις τον συγγραφέα ■ Περί τούτου $έλει χρίνη ο ΐδιος εχ των ακολούθων παρατηρήσεων , τάς όποιας έρ χομαι να βάλω ύπ' όφιν αύτοΐι. §. ί Α', σϊλ. ιι.'Κβί α μα ευςαλεΐς τ$ χα! χουφους Στοχάζομαι ότι άντί άμα πρέπει ν άνατγνώση τις ημάς , αν χαί η έννοια δύναται να έννοηθϊ χαί δίχα ταύτης της διορθώσε ως ' Χαί μοΐ ψαίνεται , ότι τοιαύτη πρέπει νά ηΐ,αι χαΐ ή άνάγνωαις τοΰ ίδιου χειρογράφου, επειδή ό μεταφραςης έκλατινίζει ταύτην νήν φράσιν, βΐηοβ 1Π)β1Ό8 βί 0Χρβι1ϊ(ο5 , , , . Αιΐτόθι. Η' αμέσως παρεπόμενη φράεις πα- ριςανει, μοί φαίνεται, σύνταξα) σχοτεινήν χαί άη- θη' ιδού δέ αύτη. ,,Αΰτη μεν ουν οίον ηερ άρχ» τάΐς αλλαις, επεί χαί τ' άλλα τα της σωφροσύνης μόρια, 'έτι τί χαί το της άνδρίας χαί δικαιοσύνες χαί φρονησεως σύμπαντα, ραον αν τις συ» ταύτη μΐτίοι." Η' ονομαςαν άργτ δεν αποδίδεται που- θέν' χαί δια μ ίσο υ παραλλαγής μιχροτάτης η φρά- ϋις αυτη γίνεται σαφής χαί εύληπτος. ,,Αϋ'τη μεν οΰρ οίον περ άρχη ταϊς αλλαις έπεται τ' άλλα, κ. τ. λ. ΙΔ , σελ. ι4· Οιϊδ' ημΐν αύτοΐς λογίζεσθαι. Μοΐ φαίνεται ότι ϊ| 'ίννοια εν* τύιυθα απαιτεί όργίζεσβαι. §· ΙΕ , σελ. ι 5. Αρκούμαι νά σημειώσω ενταύθα, ευ είδει εικασίας, οτι ΐσω; α' τψώται λέξεις τούτου του παραγραφου 'έ πί ι τα ώς . . . . διεζεύχθησαν άπλως χαί ως 'έτυχεν από την προη- γουμένψ φράσαι, με τη# οποίαν εχουσιν, ως φαί νεται, -«χέσιν ως είχός άναγχαι'αν' ως τόσον, ή παρατήρησίς μου οπο Θλεπει κυρίως εις ταύτας τ ας λίζεις, ε ί μ η χ β ί ί π ι τ α ρ ά τ τ ο ι τ' ά ν τ ο ϊ- τθ ν; μ ων. Το ρημα επιταράττοι δεν 'έχει όνομαςιχην, χαί το παρεπομενον μοριον τε είναι τούλάχις09 πλεοναςιχόν. Αιορθουται λοιπόν τούτο, όταν γρά- φητις, ειμή χαί έπιταραττοιτ' αν τού το η μ ω ν. ζ. ΙΘ', σίλ. 20. Η' αρχομένη φράσις μΐ ιας λέζεις, ούτω τέ ευ πράττων χαί αυ τός ... . . παριςάνίι πολλάς δυαχολίας , των οποίων μεριχαΐ δεν πρίπει νά νομισθωσι τοΰ συγ γραφέως. Προ; ό.~οον/ην πάσης περιττνλογίας } θίλω αγων.σθη μονον να _ αημειωσω τας άναγ- χαιοτέρας κατ έμε διορθώσεις, τού όποιου τό αί τιον ευ κόλως τμπορούσι νά εννοησωσιν ό εκδότης η όσοι 3ελησωσι να συγχρίνωσι το χείμενον. 'Κνα- γινώσχω οίν αύτω αντί αΰτός , άποδιδούς άντί ά. πούιδοΰν, χαί τοΰ όλου σώματος αντί του άλλου σώματος. Δια νά εΰχαρ'. -ησα άπό τάλλο μέρας τους οι ιαγνώςας μου., όσοι χρίνωσι τυχόν τάς παρατη ρήσεις μου λεπτομεοεϊς μάλλον ·ή ε'πωφελεΐς, ση- μειώ ο γ ι δίλουαιν εύρη, βναγινώαχοντε ς τό ίδιον σύγγοαμμα τού Φίλωνος, πολλτν ευαρεςησινκαί δι- δασχαλίαν, διότι διαλαμβάνει διαχεχριμένως άμα χαί ορθώς περί των χυρϊέτέρ'χ,ν αρετών χαί τών περεπομένων ιδιοτήτων, έξ ών αυγϋααι >5 ουσία εκάςης αυτών. Α~' άρχη ς ί!»>5 τέλους επικρατεί ίν τούτω τώ συγγραμματίω μία τΰική διδασκαλία 1