-( „ο_ Το δεύτερον μέρος άρχεται ά-ιίο του Τουρκικοΰ, ε'ς η Τραικικον, μετά 'Έ.\\ηνικων μόνονΤραμμάτων, οίον ' „"Α£, κυνήγι". ενθα έπονται α! φράσεις, ( Α-έα γγικμέκ) πηγαί νω εις το κυνήγι (Σεν κιοπέκ ο'λαλ^ ά€ α€Χαντήν) συ, αφ ού και έγινες σκυΧος, έπιασες κυνήγι ' Παροιμία επ εκεί νων , εις τους οποίους μετά ποΧΧάς αποτυχίας απέβη Τι κατ εύχήν' ('λγηζιντάν σακήζ α€Χαμάκ), εξερευνώ, μαν θανω το μυςικον τίνος με τρόπον. Και το μεν βι€Χίον τοιούτον κα< τηΧικουτον έςιν' ότι δέ αναγκαιότατων και ευκταΊον ν,ν εις το γινος, πας τις το υμοΧογεΊί, και μαΧιςα εις τους εγκατοίκους Της μικρας 'Ασίας, όιά το ίπιποΧάζιιν εκε7 ταυ'την την διάΧεκτον· ΦΙΛΟΛΟΓΙΑ. *ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΓΣ Μ^χανικα προσχήματα ' /ζεδόθησαν εν 'ΑμςεΧοδαμίω τω ι8ιι· οττο Πέτρου Ηα,πέΧΧη ·, εις 8· σεΧ· 288· μετά τεσσάρων χαΧκογραφικων Πινάκων , ϊφ ων ιταριςάνονται α! ύπό του φιΧοσοφου αναφερομεναι Μηχαναί' προς το τε'λος δε κεΤται και ο' Πίναίς των Χιζεων. Ο ίκ- δότης εν τω ΠροΧογω α υτοΰ μαρτυρεί ότι εις τήν διορθοί ο·ιν του κείμενου παρέ^αΧε το βι·€Χίον τούτο, ου'%5 μόνον με τάς προτέρας εκδόσεις, γενομένας εν ΤΙαρισίοις κατά το 1.566» κ αϊ ι6οο, αλλη και με τρία παΧαιά χειρόγραφα, ευρισκόμενα το μεν εις Κουγδονον "των Βατα€ίων , τα δε δυο εις Παρισίους, βοηθούμενος και ΰκό τόον ύπομνηματι- ςων τοΰτε Βερναρδίου Β αΧδου, και 'ΐωάννο» Τουευάρα ' ωςε προκύπτει νι εκέοσις αυτη και ΧαμΚρά, και διορθωμένα 1 ), ο εκδότης φαίνεται διόΧου αφιερωμένος εις τον 'Αριςοτε'Χην (τον οπο'ΐον κρεΚει νά μιμ,ηται και πας " Χλνιν τ νιν σήμε ρον) διότι Χε'γει: ,,'θτι η'μεΐς Την σήμερον άγαττάϊμεν να ,,σπουδαζωμεν την Μαθηματικών κατά τα ημέτερα βι€Χ!α, ,,ειναι βέβαιον, έπειδή και α! επιςημαι , κα^ώς ετι και η· ,,μεθοδος, εις Τους χρόνους μας εκέρδησαν πο\ύ ' ο! πα- ,,ΧαιΟ) Συγγραφείς όμως μενουσιν αιωνίως ύΐς βάσις καϊ σκονδη "ξία, οΧων των μαθήσεων, και μαΧιςα. ιίς τά; ,,φιλοσοφικάς Επιςήμας, ό μέγας Σταγειρίτης."