— ( βι8 ) ρίσκενται ϊΓβΧλοι ανύρωποι, οίτινες ημπορούν ίίω νά μαξ χί,κσιμεΰσαν εις παραέειγμα. 'Εαν αί μυύιςορικαι καταςασεις άπε£αινον εις αυτούς -πράγματα, νι'ίίλίκ ιδεί τις αυτούς ετοι- μοτατους νά -πράξουν όΧας τάς αρετας εκείνων , ο'ιτινες ο^ςαρ- χετυπον «λνιφάνισαν. 'Αλλά το αίσθημα ίου χρέου; είναι πανταπασιν άρκιτόν νά τούς υποχρεώση νά πλησιάσουν εις τους δυςυχεΊς, ο'ίτιυες ςιι'άζουσιν είς το σκοτος, και των ο- ποίων α! ποιναι δεν ϊχουν μηδέν κοινόν με τάς των ήρωων •Γης μυ6ιςορίας. Εις ταύτα τα αποτελέσματα προερχόμενα από Τας πλα- ςάςίςορίας, πριπει να προσύεσωμεν, ότι αύται δεν δίδουν Κιυδεμίαν γυμνασιν ϊίς τας ενεργητικός μας δυνάμεις. Εις τ ν, ν πραγματιώδη ζωην, εν παΰητικόν α'ίσίίημα επιφέρει καΐ την ίνέργειαν , την οποίαν προωρισμένον είναι νά προάζη. Εις την διανοησιν των φανΤασιωδων πα(ίων, ςαματουμεν εις τό αίσίίημα' και οποιαδήποτε και αν είναι η ενεργητική διά- ίεσις, την οποίαν εις εαυτούς αΐσΟανομεύα, δεν εχομεν ου δέν μέσον δια νά Την βάλωμεν και ιίς πραζιν. 'Εχ. των ανία- νί ςοχασμων συνάζεται, ότι η έξις του νά καταγίνεται τις εις το Βεατρον των πλαςων δυςυχιων, είναι καδ' όλους Τους λόγους εναντία εις την ηύικήν μας τελειότητα · σμικρύνει γ » κείνην Την ςενοχωρίαν , Την οποίαν ΰοκιμάζομιν εις την 3εαν Τ'.-ιν αλλότριων κακών , και εν ταύτω μας οδηγεί εις το νά τάς ελαφρυνωμεν' -ενισχύει εκείνην την άηδίαν, Τνν οποίαν εγείρουν τα αναπόφευκτα επίύετα της δυςυχίας και τοΐ> πό νο ϋι κα\ μας κάμνουν νά τα αποφευγωμεν' εν ώ από τό άλ λο μέρος δεν συμβάλλει πανταπασιν εις τό νά προαζη η νά ςερεοποιηση εκείνας τάς ενεργητικάς εξεις της άγαύοποΐας, χωρίς τάς οποίας αί καΧήτεραι διαθέσεις μένουν ανωφελείς. Δεν 3ε Χα ; όμως και νά συμπεράνω τις εντεύθεν, ότι ανα θεματίζω διολου τάς πλαςάς ΐςορίας και τά παθητικά συγ γράμματα ' εζ εναντίας ςοχάζομαι, ότι δύναται καθε\ς εκ τούτων νά πορισύζί μεγάΧην ώφεΧειαν, οπόταν ή όλε&ρία αυτών επιβροη καταπολεμηται από την συνηύειαν των πραγ μάτων χ,αι από τό αλν)1ινον του κοινωνικού βίου άέαΤρον · αυτά καταμαΧλάσσβυν την καρδίζν, κατασκληρυνομένην α πό τάς επίπονους τρι-ξάς μας εις τον κοινωνικό ν βΐον άναγ χα· ζοντα τήν προσοχών μας νά παλινδρόμηση ι, άν<ταισϋητα>ς £·