— ( 2 7 8 ) — θυμούνταν Την αναγέννησα) τν,ί Έ'λλάδος , οχι μό' νον να δε'ιχνω&ιν εις τούς ομογενείς τον αληθή δρόμον Της εις Τα καλά προκοπής του ίχνους, αλλά και να τους ασφαλίζωσιν εναντίον Των συμβουλευόντων οσα είνα,ι ικανά νά βραδύνωσιν, ή κα\ π&ντάπασι να ςήη-ωσι, τον δρόμου, δια Το χρεος τούτο , καΙ όχι δια κανέν άλλο α,άξιον αν δρός φιΧογενους Τί'Χος, αναγκάζομαι να, ι'ίττω ολίγα τινά. "Οσον το κατ εμέ, και ή έπιςήμη μου εΊναι πολλά μι' ν,ρά ΰσως και άπ ο,τι σιίουδάζουν να την σμικρύνωσι μι κρότερα} , καί ή ε ξ αυτής εις το γένος μου αφέλεια π>\λά όλίγη. Αλλα, ε αν το να επαγγέλλομαι της πατρίδος ευ εργέτης ήθελεν είσθαι σαλευμένν ι; κίφαλίς φαντασία, το να πάλιν λέγω ότι έγινα πανταπασιν άνωτρεΧνΐς ί'ί αυτ-ήν, αν δεν ν,ναι ύπόαρισις, είναι παντελής αναισθησία, ϊί'άν άλλοι μέ την πλειοτέραν αυτών σοφίαν , ωφέλησαν την πα τρίδα περισσότερον, μη δΐ(£ τούτο ή μικρά έκ τ^ς μικράς μου γνώσεως ωφελεία είναι περιττή ιίς γένος, το όποιον δε'ν ιύτύχησεν ακόμη τόσον , ώςε νά καταφρονώ τ χ μικρά; Οί κατήγοροι ομως, αν τους πιςεύιτης, σπουδάζουν να δείζωσιν ολότελα ματαίους , όχι μονον Τους ίδικοΰζμου, αλλά καϊ πολλών άλλων αζιολογωτέρους σοφών ανδρών κοπους. Κατ αυτούς ό,τι γίνεται την σήμερον είναι ανωφελές,και τόγενος, διάνα προχωρήσω είςτά καλά, πρέπει νά οπισθοδρομήσω εις τήν προ τριάκοντα χρόνων έποχην, κα\ νά λάβ% παράδειγμα, τους τότε πολυμαθεςατουςτώνΤραικών σοφούς· Τοιούτος είναι ο υπέρ της πατρίδος ζήλος αυτών, το ση ή γνωσις Της ά£- ρωςίας του γένους, κα\ τοιαύτα τα συμβουλευόμενα αϊτ" αυτούς Ιατρικά βοηθήματα· Α'λλά προς τούς κατηγόρους των ζώντων κα) επαινίτας των αποθανόντων τούτους, τ) ήθελαν είπε'ίν οί αποθανόντες, αν ε ζω ν; τ) πρέπει νά ε'ίπωσιν οί ζώντες·, Κ'ς άκούσωμεν πρώ-, τον τούς άποθανόντας, υποθέτοντες ότι ενώ εξεύρουν αλλ»' χοθεν τ» γίνεται μεταξύ των ζώντων, άκουσαν κα\ κανένα από τούς υπέρογκους έγκωμιαςάς αυτών τούτους. "άνθρωπε, τ)ς είσαι-, πόθεν έρχεσαι; τΐ ταρασσιΗ ,,τήν ησυχίαν ημών; Τι τιίς &α>οιτκς κ* ί£{ τιίαικήαΐ;