— ( 539 ) — „ Το κερί του είναι, Χέγει, 3αυμαςο κ' εΚαινιτό' ,, ' ν « σοΰ 'πω'μως ίνα πτραμα 3α σου φανί/ί σαςό^' ,,'Αιτ' τά ζυμάρια, όσα γνωρίζω, ,, Το 3?ιάφι ίΤκαι» χαίώς νομίζω , ,,'Γο ιτί ο ιτίρφίτο κα! #ιο ωραίο ' ,,Σε βε£αιόνω , δέ χορατευω. ν Η μυρωδ ιατου κι αυτόν τον μοιτχο ,, Τον υπερβαίνει' ι τως'νά μην το "χω ,,'Εο&ί κοντά μου 'να το μυρίζω, ,,Καί ςα Χει€αδια 'να. έγΧεντΙζω ! ,,Η* γευσι του ' ναι τζΐ άΧηύεία ,,'Ωσ^ν το νέκταρ αυτοί του Δία! „ Πα'σχισί λοιίτο'ν, Κεράμου· για να φκιάνι^ζ καϊ βσυ ,, "Ενα τέτοιο ζυμάρι' κάνεις μια δουΧειά χρυσηΐ"· "Ετζι τα δυο τα δασκαΧάκια , 'Ωσαν 'να νίταν τ^ϊλλα παιδάκια, Ύην κατεζάΧισαν τη» καημένη Τκ'ν μεΧισσίτζα Την (Γ·ΒΌϋίαΒτμίνΐι) Οιτοί'ναι «αντα χαριτωμένη· Μλ αυτιί α'ντϊζ 'να χασι< το'ν καιρό 'ν αποκριί# 'Τκΐν δηυΧέιτζατης κνττάζει'σάν Τεχνίτρια σοφη' Ούτι ίείχνει πως ακούει, ά\Χά κάνει την κοικρί}· Ερ λονδίνω τ% κς' 'ΐουλ. $ωιζ· 'Ελλνινοφρων Σαλαμίνιβ}. Μ υ 5" ο ς, Ετρο υ6αμη\ι κ αϊ Κουρκανοζ· „ Το#ο, το'#ο 5 παΧηκαριιι' τάρα 31 'να δηΤε σΊΪζ „ Πως 'ψηΧά εις τον αέρα £ά πετάξω παρευόύς "■ "Ετζι φώναζε μια μέρα με αυίάδεια ιτολλιι "Εν χοντρά ΣτρουίοκαμίίΧι που 'τανϊ 'σϊ μιαν αυΧή' Ύοτε τα νουΧία, 'ςάν καΧοί σοΧέάτο», Βα'ζοντα» 'σε τάξι' μά γεΧοΰν κομ/χά τ',ι-