( 224 ) μευαν ιίς τη» /νος έκάςου ιδίαν πατρίδα, κατ ί?βχ ην δε » '■»«:· , , - ; ι 07,ιν τύχη να ίιναι η πατρ·ς και μικρού φυράματος, οτε καϊ αδυνατεί! νπ α'λλου τ οχ, ΐττίτηδες μεταςεΧΧομι'νου να ωφι- λη}ψ 'Οίεν νά ίχΜΪ ίΉ* 1 * υ Χ*νμας, προσχες αγαπητικως εις Την καΧουσανσε φωνην της πατρίδος, και ετη τεΤεΧίκας ίργον αζιομισΰον κα) παρά θεω, κα! ανίραίποις, κα) αποδΐ' δωκως, χρέος κιαντων χριών δίκαιοτατον". < 'Ετιςολνί Σ εριφίων προς τον εΧΧογιμώτατ αν κύριο» Αου· καν Λι^α,να/: Την εΧΧογιμότητά της αδεΧφικως άσπαζόμίνοι χαιρετούμε». "Εφίαρεν, αδεΧφε συμπατριωτα, ο καιρός, καί' ο ν η παι δεία πανταχού γης έζαπΧοϋσα τάς εΰεργετικάς κα) σωτη· ριωδεις ακτίνας της, καταφωτίζει το νΧεΐςον μέρος της *ΕΧ- Χάδοζ· "Ε φ9αιτεν ο καιρός καί' ον οι ανόρωποι, κατανόησαν τες τά καΧά της τταιέεΰσεως, σ*ο υδάζουσι κα 1 ΐδίακα) κοι* νως , να είσαγάγωτιν εις τάς πατρίδας των την τΖν κάλων τούτων πάροχον. 'Εφίασεν ο καιρός , καί' ον κα! ημείς α'να- Χογισάμενοι τά εκ της αμαίείας συμ€αίνοντα καί' ίκάςην •κα.ρ ημίν κακά, ΒεΧομεν καΊ ποϋοΰμεν νά άπαΧΧαγωμε» α- 9ο αντά, συνιςωντες φροντιςήριον, προζενοΰντες εις τ» τέκνα μας τον ποΧύτιμον Τοϋτον 3η<ταυρόν. *ΑΧΧάπάρεςικαί ή ωρα, καί ην και η Χογιοτης της ζηΧω 3είω κινούμενη, κα) ενηχηίεϊνα την κοινην πρίισκΧησιν της πατρίδος, κα) πει- σΟε'ΐσα εις την φωνην αΰτης, πρέπει οΐς τέκνον της πατρίδος νά έπινευσ^. καΙ νά εΧίχ προς μετάδοσιν της παιδεύσεως και άρε τ ης εις την χρ^ζουιταν τούτων πατρίδα της. Α*αντ«ς κοινώς, ίσοι τε των προυχόντων κα) του κοινοΰ Χαου , Χιπα· ρως παρακαΧοΰμιν την Χογιοτητάτης, όπως πάν τα δεύτερα νοιησαμένη, σπουδάσω. όσον τάχος·, νά ΐΧΛίί προς ήμας δια νά έμπιςευίη την διδασκα\ικην της Σερίφου κα Αί δρα ν , κα) νά ευεργετήσω τους α'δεΧφούς της Σεριφίους » δί ων εΰμοιρεϊ μαβνιμάτων. ΤΙεποί&αμιν δέ, ότι 3έΧει υπακούν* ετοιμό τατα » και 3ΐΧει επιταχύνε την άφιζίν της πράς ημάς, ο'ίτι· νες μετά ποίου, κα/ με άνοικτάς αγκάΧας περιμένομε» αν· την, δια να ενσπείρω είς την Χογικήν των τέκνων μας γη* 4 νί» άπορο ν των λόγων. 'Ηξεύρονης προς τοάτβις τη,ν άγ»