τ# 7 -— Ι4· Φεβζνκφ ι8ΐ7· ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΟΣ ΤΗΛΕΓΡΑΦΟΣ ΗΤΟΙ ΕΛΛΗΝΙΚΟΤ ΤΗΛΕΓΡΑΦΟΥ ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΑ- 'Ακολουθία τ·/,ς κριχ'./.·} ς της νί'ος εκδόσεως του 'ΙΙροδοτοιι. Διορθώσεις προ£λ?,9εΐσαι παρά του εκδο'του. ζ'. 6ο, 5. Σννϊγβγο'ντβς ε:'; °νκ χκφον μυραία κ'νβ^πων, και σι/να ξαντε; ταιίτην ώς μαλιςα ει'χον, πϊ?ι='γ?αψαν εξοίδεν κυκλον. Το δεύτερον χώλον της περιόδου σημαίνει σχεδόν το ου το ο/ον και το πρώ το:/ , μί τας «δί'ο; σχεδόν λί?ε>ς· Ό κύριος Σ&εϊγχαουσίρος προβάλλει, κατ ά τον 'Ρε'ίσχιον, τη» λέζιν συννάζαντες , λεζιν αγνωςον. 'Η Οιο'ρ- δωσις είναι μίν ίΐίβροης, όμως, μοί μαίνεται, άυωγελης , μάλιςα δε ζητείται αν το οημα ι/ατ- ηΐύ χαί τα εξ αύτου σύνθετα δύνανται να εψαο- μοσθωσι χα} «πΐ ανθρώπων. 'Η μόνη } εί γ^ρεία, μετα§ολή ημπορεί να ηναι αϊτη, το ν \άναγ:· νώσκη τις , χαθώς γράνουσι πολλά χειρόγραφα» συνήγαγαν τι — χα) συνάξαντες χτ. Α, ιο6, 4· Ό συγγραφεύς αναφερών περί της εί-ουσίας των Σκυθών εν 'Α-σία χαί τών αρ παγών αυτ(ύν λίγα ' Χ ω ?·'ί ®ο?ων, Ιπ ρησ. •ον εκα^ων το* έκαςοι σι επείαλλον" χιοίϊς δε του $ό?<ιυ , τ^παζον 7Γ55'.6/.ΐ^νοντες τοίτο ο,τι βχοιεν Ικαςχ. 'ΐδού πάλιν ταυτολογία άλλη. Ό Σ&ιϊγχαουσέ- ρο; μεταβάλλει το γ όρων εις φόρο ν χαί τό ούδετΐρον το εις ιόν, όμως χαί α;, δύο αύται διορθώσεις δ.ν σμικρύνουσιν αύχ ήττον την δει νότητα της φράσεως, Νομίζω , δτι δεν πρέπει "5 »« μετα§άλη τψ γράσιν,εν ω μάλιςα ευ ρίσκονται και αλλαι τοιαυτχι φράσεις , οίον' ε/ϊ^ και βτ:'.'ϊ·'.~.<'σ~Λ, τούτο μα9ητ/ον £ ς ί' εί'γα\3 6Ζί^ο'-ΤησΐΐΞ , φαί'ην άν και αιτούν 35::ν βινα; ζ^Η', ΐ6, 30.) "Αρα Τϊρδίίί'. νά μετα&ολη τ:ς και ταύτην την γράσιν , χαί πολλας αλλας όμοιας εΰρισκομε'νας παρ Ήροδότφ- Τοιαιιτα: είναι αϊ παρατηοησί:; , τας όποιας έκρινα ευλογον νά βάλω όπ' ίίφιν τον κυρίου Σ&εϊγχαουσε'ρου περί περιόδους τινάς μη χρη- ζου'σας ίσως τόσον διορθώσεως, ίσον ι'νόμισα» τίνες' άπο&λε'πουσ: χαί αύται πρός τόν 'ίοιον σχοπόν, οίον χαί πολυ πληθος αξιόλογων ση μειώσεων βύτοΰ περί πολλας διορθώσεις των προχατόγων του, εχ του οποίου συμπεραίνομεν, οτι αί περισσοτεραι ειχασίαι των Κριτιχων εί ναι δια τούτο μόνον αχρηςοι χαί περιτταί, χαθό- τ; «τρίίροιιτα: γενιχως περί λεπτολογίας τ ινας γραμματιχης, εις τας οποίας ο! ίδιοι συγγαα- ^£ΐς σπανιώτατα εςοχάσθησαν. 'Απεδείχθη ότι οί καλοί συγγραφείς "Ελληνες δεν ήσαν , αλλ' ού τε εδΰναντο νά ηναι ΰπεραχρι&ε'ς οπαδοί των χανονοαν της γραμματιχης] *), των οποίων οΐ περισσότεροι έγιναν μόνον μετ αυτούς' καθοδη γούμενοι μόνον χαϊ μόνον «πο' το γλαψρρόν της ωραίας των γλώσσης, εγααψον ευκόλως πως χαί με {χάριν, ευχαριςοΰμενοι νά ιταραςήσίύΰΐ την ' "· > .ν ιοεαν των σωαν και μη ψοοντίζοντις τοσον πε ρί παραμιλειών τίνων, πάντοτε μικρότατων, αι ■ *) Γειτνε;. εή τ»^ 'Ο^ο. αντ. Κ*. 1$6ΐ·