135 βννοιΟαοχόμενοι βίς τιϊυ Σχολών τ·/]5 , ίιοβην %<*' ράν ήσθάνθημεν όταν έμάθομεν, οτι οι κύριοι Αϋτάΰίλγθι Ύαϊχατζη , αψ' ού οϊ ίδιοι α'πό ζγ· λοντων χατίΒεαον ίρανον, παρεΛνηααν εις το βιίιό χοί άλλους ίκανοΐί Συμπολίτας, Συμπά- τρϋιίτας, χα: ςβυους τινας ομογίνεις , Χ3' ψιλο· γΐΐ χαΐ συΐ/ίςν;^ από τής σΜί'.σρορίξ των , χαί βο*]9£;'ας των , χάποια χατάςαοις προς χαλ- λιτερευσιν των Σχολείων μας. Ένίυμεΐσθε , ότι ι οταν ΐή Πατρίς μαθοιαα εζιώριαε τους χατα και ρόν ενταύθα εύριαχομ ε'νους ίξ αΰτών να επιτρο- πεΰωσι, χαί να διοιχώσι τα' της Σχολής, πο- Οην άλλοίωσιν 'ίλαοον τα πράγματα προς το χρδϊτ τον, τοσον τοΊ 'Ελληνιχον σχολείου, και τι^ς Βι$λιοθηχης > οσον χαί του Κοινού. Ενθυ- μεΐαθε οτι ημείς οί τότε μαθητεν.οντες, ομοίως Οί ταίτ·/ς ο'χίαχος, έπιγραψην ,, οίχος βελτιώ· σίως" επι^ερων, 'ενΟα συνέρχονται χατα χαιρους ο< πεπαιδευμένοι "ίνα μελετώα, φιλολογώαι χαι Βιαλίγωνται. Ό μ υ» μι/.ρ'ί αριθμός των βι£λίω ν της ®Χ°" λ·/ΐ ε'πηυξηθη ίτ; «ως ρ;ε χίλ;'ου; τόμους, άπο τοϋί οποίους μέρος μεν αγιίρωβαν δ:α(ρορθί τ(ύ» Κο^ιτων, μέρος οί ήγοράαθη ί<α ψροντίαος των ψιλογινών αύταδίλίρωιι Τα ϊχα τ ζη , οΓτί- Ρίς ίλλΐχ9ϊντίς χοινη ψι»<ρω έφοροι χαί επίτρο ποι τ-ή ς σχολής, ανϊίίχθηααν το β όρος τοίχο ε'ρ προθυμία, χαί χαθό ε»/θερμοί τοΰ χαλοΰ ζηλωταΐ, ίαύναζαν εντός όλϊγζυ χρηματικών συνδρομών εις Πέςαν χαί Βιίνναν απο συμπολίταςτων χαί αλτ λο^ς, χαί οΰτως Ϋαψαλίσθη ίχανόν χερα'λαιον, οπό τοΰςτάχους τοΰ όποιου πληρόνονται ε'τηαίως οϊ ίιίάσχαλοι. Ό αριθμός τ ών ε'ντοπ<'ω* τί χαΐ ξένων μαθητων ΰπερξαάει μέχρι τοΰ$ε τοός 1 20* πλην άναμψί&ολον ε'ιναι, ότι $ια της ακαμάτου επιμελείας τοΰ σοφολογιοτάτου &ι$ασχάΧου χιι» ρίου Σταμχίίοα Βίλιι ίξίΜωσιν ΐ' ξ οϊΐτώ ιιολλοι ηίψωτισμίνοι νιοι προς καύχημα της Κο>· ζονης, ιχ της όποιας του αχολίι'οΐι, ίιοιχοββίνου πάνιοτί από πίριχλίΐΐς ίιοααχαΚους, ιξ^λδον <«ΐ* ολίγοι αξιέπαινοι ανΟρίς, 13β *0{ ο! αΰξφίντίς ΔιΙάαχαΧοΐ μας, απολαμ$ά~ υονης τα άποτίλίαματα τ^ς χαλης ΐπιςααϊας των, χαΐ τ·η; προσίχτιχ^ς φροντι'ίος τ(ύν, ϊηροα- παθοίιααμίν μι ο\·ψ την (ΰ/αρίςνιαίν μας να Βιί?<ύμϊν πζααν ιυγνωμοοόνην ιίς αότοΰς , χαί τοος λοιπούς ΰυνΒ^ίργίτας μας, χατα τνν άρί' αχιιαν , χαί τόν βχοπόν της ιΰιογιαίας των , οί μ(ν άΑαοχαλο'. μί την ίις ημάς ακόμα τον ίπι- μΐλίιαν των, ο! §ϊ μαθηταί μι την ίίς τά μα θήματα ψ.λοπονι'αν μας. 'Αλλ' ν) Πατρίς χοινίύζ ά/,όμη οίν ητον ίςαρκοιντως πιπληροιρορημίννι ίι'ς τα'ς ωγίλιία; αότων όλων των αξιίπαίνων ζηλωτών της , δ:0 χαί (χ μέρους της διχι ιΓχϊ χάμη ε'ως τουίι χαμμίαν γωριςην 'ίνοϊφν ευ- χαριςιας. Έπιι$·ι} δε τη χ· τοΰ φιυρουαρίου οί τιμιωτα- ιοι 'Κπίτροποι εμπροα9εν τοΰ Αρχιερέας μας , χαί τηί χοινης αυναΰροίαεως των ε'γχριτωχίρω» Συμπολιτών μας 'ίδωχαν λόγον ακριβή §ί όλ>)ίΐ τιίιι έως τοΰδί χατάςααιν ιών Σχολείων μας, χαί δια την ίπιτροπίαν των, χαί ·ή Πατρίς χοινύς ελα&ι τελεία ν τήν πληρογορι'αν, χαΐ εγνώριαε» όνομα-ΐ τους Συιΰρομητάς των Σχολείων τ^ς, (ο'ίΐινίς οεν ησαν εις πα'κτ«ς 'έως τοΰ$ε γνωςοΐ άχρ:&ώς) αύτους μίν εΰψήμιαι, χαΐ εϋεργέτας ΐχήρυΐε , τοιίς δβ Επίτροπους ΐπγ,νιαι Ιΐ ολην την εως τοΰδί χαλην ίιοίχηαιν, χαί επωφελή οΐλονομίαν των, χαΐ πόρτες $ο£άσαντες τονθεόν, είπον προς σλλτλους των ι, ®αρβεΐτε, ο τι ΐτ ι χ^δετβί Θίος τκϊ Κοζάνης , ει^ε ολον το 'ΓβΡΟξ ιια ευτυχή από παρομοίους γΐλοπάτριίας, χαΐ ψιλογενεΐς"Ανδρας" ,,χαί με χαραν τήΐ φυχης των ηα^οντΟ δΐ «ότοϋς άγαθας > χαΐ πολλαπλατί'οϋί χ-ας άμαι&άς καρά &ΐοϋ. Δι» ήμίληοαν ίέ χβί ί{ ιαυτώΐί να χαμωαι το χρί'οςτ&Μ» χο< να $!(· χθώβ'.ν ευγνώμονες προς τοός χοινους ευεργιτας με το* εις αΰτοίΐς δυνατόν τρόπον. Και λοιπο» $ίυτ ■ρας αυνάξεωςεπιγενόμενης> πρω-αρχηγουν*