— ( 79 ) — \οικον ν| Έλλα'ί μόνη ϊως τ»|ν σι ίμερον Ίσως (Τυγκεχωρη- μέκν, θί'λϊ/ είναι « 'ΚΧΧας ο μάνας τόκος, εις του άκοΐον να αιώνα ν''Ελλνικκίϊ Μοΰσα', ί<5 τον οττοΤον κα κείτεται αχνρδος ν, Κυρα τον 'ΑνοΧΧωνος. Β£^βι&)5ίτ·ί, ω Νί'οι, οI οποίοι είσύε ιί ε\τ)ς της ιτατρί- δοςσας, βι€αιω9%τε , οτι κανένα άλλο ιτραγμα έίν νμ-πορε% να σας καταςήσίΑ τόσον άζιοτίμους και κοντά είς τους "Αγ γλους, και λοντά εις τα αλΧα 'ί&νη, μν)^ να ταχυν^ κιρισ- αίτιρον τήν ευτνχίαν τον εόυονς σας , οσον η σπονδή Της ω ραίας σας γλώσσης (5). Δεν £ιϊσχνριζάμε$α όμως νά εμ€άσωμιν καρενίΰς καΐ ίί ενός ΐί]ήί^μ.ατος ως κοινών γ\ωα'α'&ν καϊ εις τον τοττον της νέας και τ^ς διεηιύαρμεννις ταυη^ν Τνιν τοσον έπαινο·**· μένην ναλαίάν γλωσσαν τί^Ελλαίος (.6"). Τούτο οχΓ*ΐΓ«- ( Γ ) Αυτό* το 1 αξίωμα (τολμώ ειπείν) τ'- εφώναξαν πολλοί χ%1 των ομο γενών, χα; α'κροατιν ε:; αυτούς ε'$ωκ:ζμεν * α'τ:^ φωνα'ζουν και ξένοι, κα: αυτοί μ*ταςΐ) των σοφωτερων τη; Ευ'ρωπης* άς 7η^5υσο>μ?ν καν αυ. το*.)ς , κα: πις·ίυσαντες πρατωμ,εν ενταυτω α£ια της ίδρας ημών Πί'ς^ω;. (ί) 'Κν γε'νε*. β «ς ολην α«τ.·}ν ττ)ν 5\ατν., κατ εξοχήν ομβ>; 6: » *ΰτ)ν τί)ν παραγραφον, ο συγγραφείς ε'κ^'τει τ^* ί^εα; τον μ.-. τοιούτον τρόπον, <υς·3 ο' αναγνως-ης <^ν ε'μτο?5ί εύκολα να^ καταλαβη ίιακεκριμενως, ίΓΟί'α δ'ναι η γνώμη του γράφοντα; Το* πλε;<τον μέρος αυτού του παραγρά φου δεικνύει, οτι ς συγγραφείς ε'ννοδί δυνατόν τη Ν ν α'να&ωσιν της πα- λαιας 'Ελληνικης, κα: ο'πο&ν τ*)ν α'ναγινωσκομεν δις τ^ συγγράμματα του Πλάτωνος, Εενοφωντος, Θουκυ&#ου , Δημ.οσδε'νους κ. λ. , ^ε'χεται ομ.ως ίυνα- τίν τ&^ν κα9α5ΐσμ')ν της τωρινής, καΐ βξ αυ'της το χ ν σχηματισμοί μιας γραφι κής γλώσσης, το ν ν καλλωπισμοί αυτής της γραφικής, κα: το'ν προσεγγισμ^ ίτρ-^ς τ») κα'λλη της παλαιας. Μ* ολον τούτο α/ λε^εΐ; „ παρευθυ^ς κα: £/ ε- νοΗ πη^η'ματο;" ε'γεήουσι και κάποιαν οϊμφι&Μα» 9 μηττως ο συγγραφεί; ^ε'χεται ^υναττ^ν και ττ}ν ανεγερσιν της παλαιας, κα: ουτο> πί'πτομ.εν 8& ττ \ πολυθρυλλητον ε'κδί'νην ερι^α, ^εινη^ν, ουλομε'νην , η μυρ«* 'ΑχαιοΓ; αλγδ" δθηκε' κα: θη'σει, εως ου ^:ακρι6η, 'Εγο) α^ςα'κτως ^ο^αζω, κα? •πε'ποιδα, οΐι *ί άνε'γερσίς της παλαιας, όποί'αν τη Ν ν εΰρί'σκομεν ε/ς τα^ σωζόμενα συγ γράμματα των παλαιών, κ«ί οπο/αν τη^ν φαντα'ζονταί τινβς, εΓναι οίκΊ ^α Χ α'^υνατα της φυσδως * ττβποι 8α ομως και οτι η -^ια'κρισις αυτής της ερι- ϊος 5"^ν κατορθουται με^νο η τρεΓς αποτομους γνωμας^ τα 1 ; όποιας Γσως η μ* ίίορουσα >' α ν αφ 5 ρω' σείομαι δε^ α'ρκετα^ χτ}ν των άλλων ελ3 υ9ερ:'αν του φρονβΓν κα< σκε'πτδσΟαι, κα« ^ τούτο ουτε φανταζομαι, ουτε κ:«ν» £υνατζ)ν κα: ίικαιον να) πεΓσω το·^; α'λλους να Χ φρονωσιν, ο,τ; κ' εγ^, μονον *α: μονον με* αφορισμοί); , μερικά γνο>μί5ια , με* α'ίϊίΐλα^ χ(χ ' ι ϋ^ρε^ς" -εουτο μονον τ;λμω εία) σημείωσα, ς'τ* ί \ α ν τη; τη,ς φιλονίικί'ας 3 ( ψ