ι83 Κλέος της οίκυμένης , Πάσης της φωτισμένης, Μια φώτων 7&ν 2ων. "Λν μ' ή βχλι/ρά τύχη, μί τεθλιμμένα, Και πενιχρά ράχια ξεσχιβμένα, θέλησε 'νά χαλύψη, 2' αύτά 'νά ίιποκρΰ-ψη, 2τολην 2ου την λαμπράν, Πάλιν φωτός άχτΐναι ανατέλλει, Πάλιν τό φώς αντής έξαπο'έλλει , Πάλιν με της σοφίας, 'Αχτίνας της τάς θείας, /1ειχννεται λαμπρώς, κτλ. *II τίνος Ο !»0ν)τκν} καρίι'α μίνΐι ακ&ητο; ί.'| τ/,υ εξτς παται'ύτιχ^ν εηιςροψγ,ν τοΰ έπιγραμ- ματοποιου προς την χοινην μητέρα Ελλάδα ■ Χαϊρε, χαρώ β οώ ,5οι ί'κ αρδίαί. 'ϋ προσφιλι/ς ίτατρίϊ, /ιετ' εύλαβείας, Μήτηρμοι σεβασμία, Ιΐατρίίμοι ιρασμία, Χαριετάτ' Ελλάς. Χαίρε , τερπνή κ® οντάς ευλογημένη, Γη αγαθή , τροφός μοι πεφιλμένη, 2τάμνος νεχταροφόρος, "άμπελος καρποφόρος, Χαρίτων η χοιλάς. Άπό ψνχϊ/ς το. χαίρε, Σο ι £ΐ}5ύι>ωι<, Και / χϊ ν έάκρυα άνατείνων Ίας τρέμουσας μου χείρας, Κρασπέ&ης 2ΰ πορφύρας , "νίπτομαι νοίρ&$. Κ' ίίϊ τον λαμπρόν χόλπον 2ου αναθέττοι, 'Τ ην άπαρχΐ/ν πόνοιιι μου, και προσθέττω, Έχ βάθυς μα καρδίας, Και μετά ευλάβειας, Μέξν την ευμενώς. Και μη θρήνος, πατρίς μοι πεφιλμένη, Λαμπρά Ελλάς, έγηαταλελιμμένη, 'ΟρΖοσα Χρημνιρμένους, Και ηατηρημίομέννι, Δαύς 2ου τις λαμπρές. Εχει το παν ποικίλος αλ:ληικται, Και μέ τροχόν 'ίτατον όμοι'ύται, 'Όςτ α^ω χάτω χώνει, Τά κάτο* ανυψώνει, Εγείρει χαι νεκρνς. κτλ, Μέτα το επίγραμμα ακολουθεί "Γ μνος χαί αυτός εις τψ Ελλαία. 'Κοα) δίν ομιλεί πλι'ον νι ζωηρό ποιητική φαντασία του ΰμνωδοΰ, ομι λεί ·η πατριωτική του χαρδΐα. Ε'ς μάτην '/βελε ζητησει τις 'να ευρη (ΐς όυτον αλληγορίας τεχνη- τας, πιριςρογας τΐτεγνευμίνας η αινίγματα σχ,ο- Π'.να ' οI ςί/ρι του είναι απλοί, ψυσιχοΐ, εύκολοι, χωρίς τίχνψ χαί '/'ύρΐς επεξεργασία ν, ειΐ λίγω, τοιούτοι , οίους άλ·φ·^ς πατριωτατμζς εις ίκ'^ίνη ψι)χη ν ϊμνυλεΰΐύν δύναται 'να εμπνεύση· Ο' ΰμ. νος ούτος διχαώς νβιλιν ονομασθεί χωνευτ-ψιον τ'ύν αλνβ'Λς 'Κλλννκ'ίίυ φυχ'ύν. 'Ε πιθυμιΐς, ψΐλε άναγνωστα, 'νι δοχιμασης αν φοον^ματα τίγόυ- τι Ελλν,νίχα εμνίύλευουσιν ε':ς τ·/>ν ψυχν'ν σου; άναγνίύσον μετά αροιοχη; τίν ίίμνον αυιςν' και αν ηνφιν ίίς την καρδιανσου ο\ν αΐσθανθης, αημεΐον οτι απελιΟνΛ/ι' εί ζ}, χαί χ·ύρΐ;\α θί'- > Χ υ<Γ£! ? δααρυα πατριωτικά, χαΐο*, κα£ τρέγΐ:ς ε'ν σίαυτ'Ζ τον σ.τ όρον τ'ϋν εύγει/ί-ί'ρω» σρετ'αν. Άι·α·/.αλουντις εις μαρτυρι'αν μίρι/.σς ώ· δες εζ αύτο^ } ^ίδομιυ άμυάραν ιδίαν εις τους ίναγν^α- μας ττς, χαραχτηριζουσης ωραιότητας και ■/^Ί'Λ'.ς του ύμνου τουτύυ (*) *) Τό'ον τό επίγραμμα, «αδώί >;αΐ ά ύμνος ί- τονίΰΒησαν μνίΐχ&ς, και προσετέθησαν εσχάτωιεις τό τέλος τ8 Α' Τάμα,