~ ( ιο8 ) ζτον ε'ις την μικράν Α'σίαν του'λαχιςον ίια μέσου των $α. ψωδων από ςόματοζ γνωςόν' πιβ&νάν ακόμη , ότ» αυτού εό- ρίσκοντο και μερικά αντίγραφα ποΧύ προτερον παρά εις τήν ΐρίειρον της 'ΐ-ΧΧάδος. 'Αλλοί *£·ρ1 μί'ν των χαρακτηριςικων τούτου του ποιη- νοΰ μέΧΧομεν όμιΧήσειν εις το ακο'λουίον κεφάλαιον (τ^ν Α 'νάΧυσιν των ποιητών*)" τάρα ίε είναι καιρός νά εκίέσω- μεν τοις γενικάς όλνκ τ^ς ΕΧλ»{νικ><ίς ΐΓοιχσεως ιδιότητας κάι τάς αίτιας αυτών' ίιοτι τιζ ημπορεί νά άρνη^, οτι ο Ο "μηρός ε'ςάίη ό πατ</,ρ αυτής , και ότι έδωκε ν ιΐς οΧους τοιίί μετέπειτα ποιητάς την ύΧην, Το είδος αυτ/ς, κα'» τν}ν οΐκονομίαν ·,"θίεν δικαίως ό ποΧυμαίής Της (ϊεσσαΧονίκης αρ· χιερεύς τον παρομοιάζει με τον Ωκεανόν, ίξ οι)τ·ί(ΐ ιτάντες ποταμοί, και «ασα ΒαΧασσα, και πασαι χ ,ρηνα ,ι , και φρείατα μακρά ναουσι. Το πρώτον φαινόμενον της 'Ε,ΧΧηνικης ποιήσεως είναι ν) μεγάλη κα) αίσίητή δραςηριότης των έν αύτη πρόσωπων" ταύτης αίτιον είναι, ότι ο ί "ΕΧΧηνες ποιητα) εδανείζο ντο τους χαρακτήρας από τάς πρώτας περιόδους της ανθρωπινής καΧΧιεργείας' έπειτα ο! "Ελληνες αυτοί ήσαν έως εις τον έσχατο ν βαίμόν της π&ιδεύσεώςτων έίνος επιχειρηματία όν και αΧκιμον» δονΧείας άπειρον, και εις παντοτεινόν έρείι- σμόν του πνεύματος υπό φιλοτιμίας και φιΧού'οζΐας, εΰραι- ςον, μί ίίαιταν υπαιύρον άνατρεφόμενον και γυμναζόμινοο, και ελευίερον από τα πάύη τον αφηρημένου νοο'ς' προς τούτοις δεν ήσαν οΰτε ποΧΧά πΧούσιοι, ούτι «ολλα πτω χοί, ωςε ν αποκαλούν π απ αν εμπαθή δραςηριότηΤΛ' "Εβνος τοιούτον δεν ίίυ'νατο να' 'ι'χη ψυχ^ν άνανδρον, ολα ύποφε- ρουσαν, και ιίς ΕΧα κ Χίνουσαν τον αυχένα. Δεύτερον φαινόμενον είναι ή ζηΧωτή ήίική , και ή περί τα φρονήματα και τυι >ς τρόπους των ήίων συμμετρία των "Ελ ληνικών χαρακτήρων, δί ης σνγκιρνατο καΐ έμεΤριάζετο ή εμπαΐής αυτών Ιραςηριότης· Τούτου την αίτίαν εόρίσκομεν εις τήν κατά τον όρίόν Χόγον , .νόμιμο ν, κάι δικαίαν ζωήν αυτών, κα'» προσέτι τά γενναία φρονήματα των διότι ο* Ελλι^ν, εχίρός ων της αδικίας*άι τήςϋ€ρεως, και όΧους τους αΧΧονς 3εωρων ώς ομοίους του, έμάνίανε δια τούτου νά τι· μμ τψ ανθρωπότητα, κάι νά μή τήν καταφρονώ" "Επειτα