- ( 363 5 - Το 'πρωτον ίξίΟΊί&αν , έγΰλαξε την τρομερών Τ/^ ενίργειαΡ* χ,αϊ αν «οΧλοϋζ χρονους μετά ταύτα, ευρίσκωνται ακόμη εις αντί τβ μερη τίί ΆαΧασσης πύρινα/ φορτοΰναι, βράχοι, όπο3 ύ^όνονΤΆΐ, συγκρούονται και χωρίζονται" φάραγγες, άπ ο πού Τα κύματα. έ€γχίνουν μουγγρίζοντας, είναι ποΧκά δΰσ- α,ολον νά μ^ν βλέπωμεν όλα αυτά άς νέας μαρτυρίαςπερι τον κατακλυσμού του 'ίΐγόγου , και Των τρομερών α-ποΤίΧισμα τ αν του , αν /-αϊ εις τα συγγράμματα., οπου μας εναρώδω-' σαν αυτάς τάς εικόνας , ευρίσκωνται κάι μυ6ωδη Κερι^ατιχίι 'Αναμφι€ίλως τό -παλαιότερο# ταξέϊδι , όπου επιχειρώ σίησαν οί"ΕΧλ>)»£'5 εις τον Ευξεινον πόντον, είναι Το ταξεΐδι του Φρίζου κ.ιΐ! Της αδελφής του "ΕΧλ^ί δια νά γλυτώσουν , καύως λέγοιιν, από την μανία* της μητρώας των 'ΐνΣς· καί είναι γνώμη κοινή, οτι ο πορίμος , οχ ο υ χωρίζει την Έ.υρώ- πην α-π ο την Ασία», ωνομάσΰη Ελλήσποντος; διότι επνί- γηκεν εις αυτόν η "Ελλι^ * και τούτο μας δίδει και αλλην άπόδει'ζιν ν ν ι ρ της άλνφΐίας αύτου του ταξειύιίΰ, το οποίου έγινε περι Τους 15θΟ προ Χριςου' έπειΉη ή 'ΐνώ ι\τον κόρη Του Κάδμου, και ό Κάδμος ιίλΰϊκ εϊς τάς €>ή4ας εις τα 151 ^ κατ» της Ιϊάρόυ ϊά /ίΛρμαρα. , Αληθινά ό Διόδωρος δεν Χεγει, αν ό Φρίξος άπάντησεν εμη(ίδια ε ως νά εμ·&$ ι! ς ΐό» Εύξεινο ν πόντον , άλλ' αναφέ ρει μόνον ώς μυίνδη παραδοσιν, οτι ε!ς τψ Κολχίδα χαΧ-' κόποδες Ζ, φλογαςπνεοντεςταΰροι ήσαν βαλμένοι νά φνλάτταν το περίφημο ν χρυσοΰν διρας, κρεμάμενον εις το» ναον ·το£ί "Αρεως ' και Ίσως η τοιαύτη των πραγμάτων άλλοίωσις, η βποία βάζει εις το τέλος του ταξειδιου του Φρίξου αυτά τ« τέρατα, όπου ε βγάζουν φωτιαΧς από τά ^υδοιίνια των, ημ πορεί νά £εωρ*φί$ ως εικόνα ποιητικη , παρμένη από το είδος των κινδύνων·, τους οποίους άπάντησεν είς τον δρόμον του: η ενδεχόμενο* α,υ'τη η από τον Αιόδωρον φυλαγμένη παράδοσις νά πήγαζα άπό τ*» ϊδεαν των εΐςτά παραθαλάσσια της ΚοΧχί- ίος ηφα,ίςων, των οποίων ευρίσκονται α κόμη και <ΐη» σήμε ρον ιχνη. 'Έ.πειδη όμως μας εμειναν πολλά ολίγα ι ειδήσεις κιρί αυτοΐί τοο πρώτου ταζειέιΐ εΐζ Τον Έΰζεινον πόντον , διά τοΰ- Το δεν επιςηρίζω Την γνώμην μου εις μίαν τόσον άδύνατην εν- ίί'ξιν, αλλα μεταβαίνω εις εκείνο τό όίΧλο τβ|(Τέι, περί