— ( 224 ) — τόν ν,Χιον κάι με Τους απλανές. Ταυ τ α λοιπον και αλλα ά- τοπωτερα γεννώνται , αντις δωση βαρύτητα εις τό φίϋΤο· γόνον. ίίςε ν,^ελεν ήναι περιττόν νά επιφίρη τις κάι κλλοϋξ "λόγους του, ότι ταύτα τά οντά : το φωτογόνον λ'εγω κάιζερ- μογόνον, είναι ανυπότακτα εις Την βαρύτητα, κάι δια τοΰτο ού'τε σώματα· ΓΙλνϊν φίλο; μέντοι Πλάτων, φίλτατν) δέτοι η αλήθεια. Έ'γω,λέγω, είπον κατ αρχάς ότι ή άναίρετις του κυρίου Βαιχτ €α ην πραγματικών άφήγητις: ό εςι περιείχε λογον ονδενα. Α λλά τοΰτο δεν άληίεύει- Αυτή είχεν ενα λογον , κάι λο'- Ύον ίσχυρωτατζν, όςτις είναι ούτος "τέλος πάντων , αν ο Ζ λογοι Του σοφού Βενιαμίν ήσαν αποδεικτικό), καν εΊςεκ τού των των "λόγων δεν η§ελεν έλΑεΐν εις την κεφαλήν τοσούτων χάι τοιούτων Ευρωπαίων (ριλτσόφων Και τούτο ε'ςι το , σο- (ρ!ης εκ ά'κραισι 3αμίζειν. Πλην, ως φαίνεται, τό Αυτός εφχ εξεμετρησε το ζην. Ο'μνυμι δ' όμως 3εόν , οκ φιλοσοφία πρι- σ&ΰει, οτι μίχρι Τοΰδε ένόμιζον τον 3εόν απροσωπόληπτον, τώοα ομως ί'μ&ύον παρά του κυρίου%αμ€α, ότι α! κεφαλαΐτων αΐΧίων Ελλήνων ε δημιουργήθησαν εκ λίόων, η ζΰλων , η π$· λου , και κατ εκλογή ν των 'Ευρωπαίων μόνων εζ ίνων νευρι κών μ,ετά του ζωτικού πνεύματος·, επιτηδείων δηλονοτι προς το συλλογίζεσαι. Ε'πιμαρτΰρομαι δ' όμως εγώ, οτι αν κ ■παιδεία ΐκτανίη εις την 'ΕΧΧαί α, κίι τό γένος φ ωΤισόζ, 6 κύσμοξ ολος ,3ελει ιδεί ιδίοις οφ$αλμο7ς, οτι ή Ε'λλ«? δι ν ΐπαυσεν από του νά ήναι 'ΕΧΧας, και οτι αΰτης μόνης το ϊί«φος οί^ϊ νά γιννα μάλλον προφητας, η τά λοιπά μέρη της οικουμένης· ΒΕΝΙΑΜΙΝ ΛΕΣΒΙΟΙ- Διατριξη ε! ς την χτάντηοΊν τ ? κ ν ξ/ν ΊΙαναγιωτον Ζωντανού, Αι 'ε'ριδες, ο <τα ι σκοπόν άλλον δεν ίχο υ&ι παρά τ ή ν ιυ· ρισιν τηζ άληίιίας οδηγου'μιναι από τόν φιλοσοφικόν; λο'γον, \ » "« ν , „ , , , » και εις ολας μιν τας αλλα$ επιςημας κα ί τιχνας είναι α ναγκαία· και ωφέλιμοι, αα,τ (ξαίρίτον δι ι'ις Τ#ν φυσικήν ί-