( -*«« ) ίϊς τα λοίσθια, ν.α.1 άλλοτε οτι εγώ εχινδΰνευον. 'Ρ.πειδη εχτοτε εγι,ναιι μεριχαί άποχαλυφεις, <- πρεπε να χινηθη η προσοχή της πολιτσείας χαί Μϋτής ττϋ διοικήσεως * εδιωξίσθη «/« Ιξετβσθχ το πράγμα ΐπί χριτηρίοις, χαί οί ένοχοι ή ο* σϋχο<ράι/τα! θί'λουσί πα.'δίυβη χατα τοβ9 χαδε- ςωτα5 νόμους. 'Εάν η ζω·/} «οιι μόνον επαπει- λεΐτο , */]^πο'ροι>ν ι*ά συγχωρήσω τους πρωται τίους τοιούτων φημών, όμως η βλει ιθερία σας , το πολιτικό ν σας, σΰςημα, οί νόμοι σας , η Τί« μη σας, ταΰτα τα ίερώτατα παντι τιμίω ανθρώ- πω αγαβα, έπαπειλοΰνται. Ταύτας τάς φήιιας τόνωσαν μβ το ονομα μιας φαμίλιας , την οποίαν ΰσεϊς άπερρίφατε, — 'ίξεόρετε, εγώ δέν είμαι, ό·ςις είχα είσροήν εις τήν τύχην τγ,ς· — "Οτί ευρισκόμενοι εις την λυπηοάν χατάςασιν, εις την οποίαν χβ7)ψτησατε δια πολλάς αλλεπάλληλους ατυχίας , ί'λαχεν ή εκλογή σας πρός με , .απεφά σισα να φανώ άξιος αύτη;, ήλθαν εις μέσον σας, σας εφίρα προνόμιον χαί έγγύησιν τα χατορθω* ματα μου χαί το σπαθίον μου · εάν -ημπορούν να προσθέσω εις αΰτα χαί^σειραν προγόνου από του Κάρολου Μαρτίλου , ήθελα τό χάμη μόνον δί ύσας, επειδή όσον δί ΐμέ, χαυγώμαϊ επίσης εις το5 έχδουλευσεις μομ χαί εις την άνυφώσασσν με δόξαν. Εις όλα τα άνωτέρΆ διχαιώματα προσ θέτε την υΐοθεσίαν μου παρά του βασιλέως χαί την όμόφωνον εχλογτν ενός ελευθέρου 'έθνους. Ε*5 ταΰτα Βεμελιώ τό δίκαιον μου " χαί ίψ' ό·- σον υπάρχει τ ι μη χα: δικαιοσύνη εις ταύτην την γήν, είναι τούτο το δίχαιον τακτικώτερον χαί ίερώτερον παρέξ εάν εχαταγόμην άπό τον Ό δ ΐ- ί> ο ν· Ία χρονικά τοΰ χόσμου άποδειχνΰουσιν, ότι ποτέ δεν άνέξη τις τόρ $ρόν%ν άλλέως, ει μή δια συγχατανευσεως τοΰ 'ίθνους η Οιά τ./.ς δυνάμεως ίων όπλων. Οχι μέ την δύναμιΡ τω» οπλών απέκτησα τό δίχαιον της διαδοχής εις τον Σουηχιχόν Βρόνον , άλλ' η ελευθέρα τοΰ εθνου; έχλογή μ' εχάλεσε, χαί περί τούτου τοΰ οικαίου λαλώ πρός ΰσας. 'Ενθυμηθητι εις ποΐαν εΐμ.α- σθουν τότε χατάςασιν , ότε ήλθον πρός ύσας, χαί εις ποίαν ιϊμεθα τώρα. "Αν χαί, χαθίύς εις ολα τχ μέρη , ευρι'σχιαυται μερικοί ταραχοποιοί, Ομως άλλέ'Λς πάντα καλώς εχουσι, τά δίκαια σας είναι ασγα\η τότον εαα)9εν όσον χαί "έξωθεν, χαί πάντα προμαντεύονται, ότι δΐν Βέλο μεν έ χει χρείαν δια πολλών χρόνων να τά υπερασπισ θώ μεν ' όμως, αν απαιτ·/ση αΰ το η τι μη του έθνους, Βέλω αντιπαραταχΟη εις τους εχθρούς ημων μ; την βοηθειαν ε'νός πιςοΰ , εμπειροπο- λίμου χαί ταχτιχου ςρατευματος" μετα χαρας Άέλωχι'>σει χατά τοιαΰτην περίςααιν τό αίμα μου υπέρ της πατρίδος·" χτ. ΪΙρός δε τους άπεςαλμένους $/. της τάξεως τών χωριατών άπεχρι'θη ό διάδοχος πρός τοις άλλοις ταΰτα. ,,Μί Χχ,,αν χαράν δέχομαι την άνανοράν σας. "Η δύναμις των νόμων Βέλει εξε τάσει , άνίσως είναι υπεύθυνοι τίνες, ΐίμπορω δέ νχ σας βεβαιώσω πρός ησυχίαν σας, ότι δεν ήμποοοΰσι νά χινδυνεϋσωσιν η χοινη ησυχία χαί τό ιερόν τοΰ πολιτιχου ημων συςηματος , χαί ότι ο' βασιλεύς, έγω τΐ χαί ο υΐος μου, ολοι ημείς, έλά£ομεν άπό πανταχόθεν σημεία τη; ό'- χρας πΐ^ιως χαί προσπάθειας- 'Κγώ χαί ό υιός μου ημπο,οοΰμεν μεν ν* άποθανωμεν μετ' ολίγον > αλλ' εαν διατάξω τοϋτο η Πρόνοια , εί μαι πληροφορημένος, ότι το Σουηχιχόν έθνος Βέλα γινώσχει νά φύλαξη τάς αποβάσεις του χαί νά δειγθη πάντοτε άξιον ίαυτοΰ." ΑΓΓΛΙΑ. Τίλος της απαντήσεως τοΰ λόρδ Β α 9 ο υ ρ ς εις τό πρόβλημα τοΰ λόρδ Χολ λ άν δ περί τοΰ πώς μεταχειρίζονται τόν Β ο ν α πα ρ τ η ν. „ Π ρός τούτοις παραπονείται, ότι ή διορι- σθ-ϊσα εις τόν ςρατηγόν Βοναπάρτην χατοι-