314 Λαμπρ«ί'ί ημε'ραίς, Κ εΟχοντα: παντα Νύκτα και 'μερα Τον ευμενή του; Κοίνόν πατε'ρα. Κ 1 εκείνος, ολος ΦΑοςοργία ■ Ολος πραότης, Και ευσπλαχνία! Τους περιθάλπει , Τους περίσκε'πε;, Δίχως κανε'να Να παραίλε'πη. Να:, (μά το σκηπτρον Του η^εμόνος Του τωρενοϋ μας Χρυσοί αιώνος) Τοΰτο το φίλτρου , Η γλυχιί} βρόσις Είς κάδε τάξιν ΧΛεΓ 1 επίσης. Ωσάν ό Νεΐ'λοί Νά! ξεχειλίζει , Κ«? κάδε τόπον Παντοΰ' ποτίζει. Η ψυχη τούτη Είναι 7ϊΧ»σ·ρευ"4 Μόνον και μόνον Να χατευφραίνη , Κ" έγιναν τοΰτα Ίά λαμπρά ςηθη Νά περιθάλπουν Λαοί; και πληδη, Κάλη βλαχία! Πρώην θλιμμε'νϊ}! Ο λ είσαι τώρα Ευτυχισμένη. Η' πείνες Κα? τά βουνά σου Συνεορτάζουν Εις τη χαρά σου." Κ οί ποταμοί σου, Παΰ σε -ποτίζουν, Εις τα καλά σου Πανηγυρίζουν. Τά ίάση ολα, Που σε^ςολίζουν, Την εήρροσύνην κ«τ«σ»λπίζουν. Καί η' ηχω τους Αντηχημε'νη, Ως ταν αίδε'ρα Ορθά 'νεδαίνεί. Πραε αυδε'ντα! Τυ'πε ^οίλη'νη?! Χαράς αίτια Καϊ ευφρόσυνης! Γλυκέ πατε'ρα! Της μακαρίας Τπηκοης σου Τούτης Βλαχία;, Νεϋσε , και ίε'ξου, Ως προσφορών μας Την ευφρόσυνων Καί την χαράν μας. Τοίίτο το ίώρον Μ 1 ευχαριςία Σε τό προσφέρει Ολ' η'Βλαχία. Καί από μέρος Των υπηκόων Εύχεται πάντα, Νά σ εχη σωον Δια να σ\ ε χη Εί'ς τον αιώνα Κοινόν πατε'ρα Και Ηγεμόνα. }