— V 50 } — φιΧοΤιμίαν Των· Δια ·?«» άνδρείαν σας ε- χασεν ο αυτοκράτωρ τά>ν Γάλλων ολον του το α.πειράρι3μον ςρατευμα. και ίΐίο- μένως και ολοκ£ τοι* τοιίς σύμμαχοι*,. Τα #,5ν>ί ετχϊίο'κ ολνις της Ευρώπης, τά οποΊα προ ολίγοι» έπολέμουν νπό τάς σν,μαία.ζ του προς ΰποδοιίλωσιν εαυτών και όλων των άλλων, ενόνονται ηδη μι υσας πρύς άποκατας σιν τής αρχαίας των ανεξαρ τησίας και ευδαιμονίας- Καί αυτά τα ώιτβ το ι κ;π~ροντου έ$ννι, κα) οί Γάλ λο» αυτοί προσμένουσιν από σας τήν ε- λευ3ε'ρωσίν των από τον καταΚιιζοντα, ζυγόν- Το δυσκολώτατον κα,τενικήσατε, ανδρείοι αρατιωται! δεΰτε λοιιτον και α-' «■ » · · > / — ι πογελειωσατε την νικ%ν εναντίον της υ· περορίου φιλαρχίας τον δυνάςου Της Γαλ- λί<*?, άνοδόσατε τ ήν είρν,νην εις τον κο* σμον, κ,αί τότε επιςρέ^ατε, συνοδευό μενοι άπό τάς εϋγνωμόνους εΰχάς του, εις τήν π*λυπό$ητον νατρίδα· Μΐ τοιαύ τα μόνον φρονήματα πρέπει να ί'μβ&μεν εις τα σύνορα τνίς Γαλλίας, αποβλέπον τες προς όλιγόςευσιν , ορ'χί ^ £< #ί 0> £ α "~ ξησιν τοί'ν κακ.ώ'κ ταύτης της χώρας' ν ρέ πει ν άποδείξωμεν εις τους ε'γκατοίκους^ οτι μόνον ό ζήλος υπέρ του καλοί πράγ. ματος μας παρακινεί να ϊλΒωμεν προς ,0.ντοΰς> Ανδρία και μεγαλϋ^υχία ήσαν πάντοτε τα πλέον εξαίρετα, προτερήμα τα του ςρατιώτου' τά αυτά προτερήμα τα άς κα£οδηγήσωσι λοιπόν και τα ε- διχά σας βήματα προς τοΰτο τβ' ςαδιον της άΒανασίας. Τινουσκοντες καΧλιςχ, ' ^ * ι \ 4 « κοσον είναι αναγκαία, και χρήσιμος η ςρατιωτυαΐ εϋταζία, θέλετε φυλαττ^ βέβαια και έδα> άκριβεςάτην ευταζίαν, και οΰτω 3 έλιτεπροσ επαυξήσει την λαμ πρότητα της ο όζης σας- 'Εάν όμως , ο μη γένοιτο! τι Ιχοι και εύριΒωσιν έ% ύμων 7 ιν ι ς τόσον επιλήσμονα των ςρατίίαπ- κων καθηκόντων κα) της τιμής, ωςε να φανωσι κακώς φερόμενοι πρός τους εγ- κμτοίκουί, ο1 τοιούτοι 3ι'λουσι παιδευ- £%χωρίςτινος διαφοράς ως Ταραχοποιοί και εχ.ίροί Των κοινών πραγμάτων. ο αρχιςράτηγος του καισαρωσσικου ςρα- τεύματος κόμης Β αρκλαϊ-δε- Τ ο λ λ ι». Ο* πρώην Α,αν&αμμάν της Ε'λβ/τίας, κύριος 'Ρ ε ϊ ν άρδος, ω; πολιταρχης ηδη και αϊτιςαλμενος από την κεφαλήν των τοπχρχιων, Τν.ν τοπαρχίαν του Ζυρχ, έκαμε πρός τα προβλήματα των καισα- ροβασιλικων κα) ΐ ωσσικων πληρεξου σίων (!ί§ι αρι3μ ίο. Σελ 4') την >1- κολουΒον απάντησιν· ,,Οι απεςαλμίνοι από τας Τοπαρχίας (Οβηίοηδ) τηςΐ'λβιτίας βλέποντες εξ ών έκοινώΒήσαν προς αυτουςτήν ι. I αυ· 1814- δια μέσου των πληρεξουσίων των δυο * Η Τ * < » αυτοκρατόρων, ο τι ούτοι οι σύμμαχοι Μονάρχαι τρεφουσι δίκαια και γενναία φρονήματα κα) τιμήν πράς τήν Κ λβετίαν, και οτι επιΒυμοΰσι τήν ανεξαρτησίαν τΐής, εδέχ3ησαν μετά πάσης εύγνωμο' σύνης τά προβλήματα των , τά οποία αποβλεπουσι νά διεγείρωσι κα\ εις εκεί· νους, εις τους οποίους εκαμον τά νεωςι συμβαντα ρα,ίυτάτην εντιίπωσιν, τήν ελπίδα μελλούσης ευτυχίας. Ο' αυτοκρά* Τωρ της Α ουςρίας έ'διξεν ήδη κατά τήν ΐν Αννεβίλλ^ είρηνην πόσον έπε.3υμει νά γνωρίζωνται τά πολιτικά δίκαια της Ε λ βετίας" αλλ επειδή τότε δεν υ'πήρχε πλέον η ("σοςα-5/χία έν Ευρώπη, δεν ί' χρησίμευσε παντελώς εις την Ελβετία,» αυτή ή συνβήκη , εις τροπον όπου ύςε- ρ·η3ιΤ>σα των φυσικών της συνόρων, και συναρπασάιϊσα εις τήν Ταλλίαν δια της προςυχοΰσι^ς συμμαχίας προερχομένη