— ( 670 ) — ■(υρ·%χ.α χαλχογραγιχήν τινα εΐλόνα Έ,ϋ ρωπαίχην, ρά οί κανόνες τ·/;ς ποίιτιχης. 'Ευ γένει έπιχρα· ναοιςόνουσαν τόν σωττρα ημών με τόν άχάνθι- τύ ε·/. μεν του ενος μέρους πνεύμα δεσποτείας, αον ς£γ«νον επί της χεγαλης χαί μ» τον χβλββ» «χ δί του ίνβ'ροα χαμβρπαΰς δουλείας. Άξιωμα- μον εν τν} χειρί. Αι!τ η η εάων > χολλ-ημενη εις. τ«ος τ<ς , ιιίτα του οποίοι/ συνωμίλησα συχνά- μεγάλη» άχόλλαν χαρτιά, εχρέματο εις τον ου- κιί , ειπεν, ότε ιλάλησε περί τοΰ μονάρχου του &αν των ιερέων, Χ.αί "έμπροσθεν εΰρίσχοντο πολ- ,,ο^τος ΰπαρχβί ό ουρανός ημών." 01 Κ,κίζοι λα 3υμιατ·ήρια. Εις το χαρτίον ήσαν γεγραμ· $ιν συνάζονται ποτ «, χβ9ώ; -οί Χριςιοαιοί εις μέναι Κινεζιχαί έπιγραγαΐ, τας όποιας ψμην π=- τ«? έχχλησίας. Ο; ?ίρ5"ς των οϊ» διδασχουσι πο- ρίιργος ν' άναγνώσω, πληβ οί ίίρί£5 είπαν, ότι τε δ:ά θάματος, αλλά μόνον ενίοτε παραγγίλ- V) ίί'χώκ υπηρχεν αγία χαί δεν εσυγχωρεϊτο αΰ- λουσι δια β>.$λί'ών ΐόλάοΐισ.ν προς τ αν $ίόν χαί τοις τν]ϋ χατο!;5ασΜσί^' έδιιξάν μοι όμως β ι- πραξιν ηθιχης. Σοι γράφω ταύτα ταύτη τη ςιγ· βΧίον, το οποίον περ'.&ΐχε τάχα προσευχάς, τάς μη εν τω ναώ, ιν ώ ευρίσχονται πλέον η 100 οποία·; 'έχαμνον προσερχόμενοι ε!ς ταίίτην την ιερείς χαι άλλα τόσα ξόανα. 'Ως Βο ιερείς προ- (ίχόνα. 'Η σύνθεσις αΰτων ύπαρχε πολλά μυςη~ αεύχονται πρωίας τε χαί εαπέ,οας ενώπιον τών ριώδης. Έτϊϋδη ητον πολλά αργά, χαί την »- ζοάνων τον Βουδδά ως ·|. της ώρας. Τ ρία του- κανριον 'έπρίπι ν αναχωρήσω πολλά πρωί, δϊν των των ξόανων ςέχονται το ϊν χατόπιυ τοΰ άλ- εδυνηθην νά χαταλά^ω χαλα τ ν ν εννοιαν αυτών. λου, ιμπροσθ&ν των όποιων άνάπτο υσιν οί ιερείς Αΰτη η ιίχών και τό όνομα Τεέν Κοό 'Ρεδόρε λαμπάδας χαι θυμίαμα, χαί προσεύχονται ποτ» (υ'πο' την οποίαν ονομασίαν είναι γνω~τ -/\ Ρω- μεν γόύϋ χλι'νοντες , ποτ» όί χλΐνοντες τό μέτω· μαϊχ·ή Κ αθολιχν Βρηαχϊία) υπήρχον τά μόνα παν χατα γης. ΤοΊτο &' ποιο,ΰοιν όλας τάς ήμί· ίχνη Χριςιανοσήνής, τά όποια* εύρηχα χβθ* ολον ρας τοΰ χρόνου' πλην ουδέποτε συνάζουσι πεοί το ταζείδιόρ μας. ' αυτοΰς ανθρώπους ηλιχι'ας τίνος ν> ςάσίως 3{« ,,Τη 13. Αϋ'^. ΐπριαχλήΒημεν εΤςτι συμπό- να τους δι$άσχωσι.. Και τω όντ: $εν είναι ποός ■β«ν·» όποιου «Ιοββα» και οί §ήο αζτοχρατορι- ιοΰτο Ιχανοί» χαι ί» γίνει αμαθείς χαι ά5<δα· χοϊ επίτροποι ίν ονόματι τοΰ αυτοκράτορας. 01 χτ οι, χαι χάμνουσ ι μόνον τ ας τελιτάς. 'Ως ποός ■αυτοκρατορικοί επίτροποι, ό 'Αγγλιχός πρέσους, χήν νβιχην χαί Βρησκείαν πρέπει νά Βεωρώνται χαι οί Άγγλιχοί επίτροποι , χυριος Γεώργ, ταΰτα τά ΐ$νη ώς ποίμνια όίχα ποιμένων, ΐ.ίς Σ'τάουντων χαί Ελλις επρεπε να χαθΐβω· τν>ν Κίνα» είναι άπηγοριυμένον νά γίνεται λογο- αιν εις πολλά /αμηλα προσχεψάλαια, μόλις 6-8 τριοη τις περί των επιχειρημάτων της ίιοιχη- £αχτυλ'ύν ϋφηλα χα: σχεπασμένα με χοντρόν σίως' χαμμία δημόσιος εταιρία, οποιουδήποτε βαμααχψνόν χόχχαιον ΰψασμα. Οί Κινέζοι χαυ- εϊοους, δΐν ε'πιςηρίζεται· χάνεις δεν ψροντίζει χώντα:, οτι διωρισαν με χανόνας διωριαμενους δια ν άποχτταη ιδίαν τινα τών έκιςημώρ η τοΰ τίνα ΐοιτον πριπει να χατεχητις ιΐς την συνανα- συμφέροντος *της ανθρωπινής εταιρίας ' χαϊ Ικίΐ'» ςροεΛ , χαϊ τί πρέπει να παρατηρη τις χατά τον νοι, οαοι εγουσι τους πόρους χαϊ χαιρόν , δία- βαυ'μον της σςιας του, εν ω ημείς οί Ευρωπαίοι τρι'€ουσιν εν γενεί εις παντελή όχνηρίαν, χαπνί' αγνιιιζόμεθα νά έξορίζωμεν πάν σημεϊον τα πει· ζοντες 'όπιον η εΰγραινόμενοι εις $ον«ς αίσΒή' νοσύαης χαί χαμερπείας. 0< άρχοντες της Κίνας σεων χοτβ τρόπον άταχτο» χαί ίνανχι'ον της φιί- κροαίχουσι μάλιςα πολι νά γυλάττωνται αΰςη- σεως. Ε'ς τά έργαςηρια τών περισσοτέρων πό·