τοίχοι δύνονται να χρατώσι θρέμματα χαΐ πρόβατα, χαί τό θέρος γίνεται άρκετόν χορτάοιον δια τόν χει μώνα , πλην χοίροι δεν εύδοκιμουσι διά το σφο- £ρόν ψΰ^ο;. Κ» ταϊ,τα μεν περί της άποιχίας ίν τω μεσημβρινά παραθαλαασίψ. Περί δε της άποιχι'ας εν τω άνατολιχω παρα- θαλασσίω τ·/·; Γρονλανδι'ας, ό πάγο; εδωχε τίλο; της υπάρξεως αυτής. 'Ανωτέρω υ δη" έσημειώθη, οτι προ 4θΟ χρόνων ηρχησεν ο παρά τω πόλω πο- γος να ςερεώνηται εις το άνατολιχόν παραθαλάσσιον τΫς Γ ρονλανδίζς, χαί οπό τοι,'γοιι τοϋ χαιρού εμει- νεν ο κάμπος πάγου, ό'^ίξ απόκλεια τό άνω παρα- θαλασοιοι», αχ/νητος και έκτάνθη χατ' όλίγον περισ- ,·σότερον. 'Επειδή λοιπόν ό διάπλους τών καραβιών ντον εχ τούτου αδύνατος, 'έμεινεν ή αυτού Υπάρ χουσα άποιχι'α δίχα τίνος χαιυωνίας χαί ζωοτρογίις άπ' 'έζωθεν, χαί μ' όλον όπου τω 14θ6 αυν;~ατο εις 10Ο χωρία και χατώιΐι αυτοί επίσκοπος, χαί ύπαρχου εχκλησ/αι χα! μοναςΫρια, είναι δΐ -ημάς, επειδή έχτοτε δέν ίδυνηθη νά προχωρέσηαύτοϋχά νεις , σχεδόν ώς μ·ΐ ύπάρχουσα , διότι ό πάγος, οςΐ5 περιζωννύει τόσον μαχρόν διάςημα του παρα- ϋαλασσίου κατεπάγωσεν αναμψι&λως το ίχεΐσε κλί- μα χαΐ κατέςρεψει δένδρα χαί φυτά, χαί πιθανώς ο μού μι τα -ήμερα ζ'χ ο χαί τούς δυςυχεΐς έγκατοί/,ους, «λ·/;» ι!μή άνι'σως ούτο ί εδυνήθησαν , ως αί χατ ίχίΐνα τα μέρη άρχοαδίς, νά ζώσιν από 6'φάρια. 'Εάν ου ν ήδ·/·, 'χετα 4θΟ σχεδόν χρόν'Μ άποχλεηυ,όν, άνοιχ 9ν πάλα/ ή είσοδος (ίς ε'χεΐνο το άπομεμονω- μένον παραθαλάσσιου , θέλειι είναι άξιον περιέργει ας νά μάθωαεν τί έγινα» τά υπάρχοντα έχει 190 γωρι'α, χαΐ ΐν ελλείψει των ε'γχατοίχων, θέλουσι σώζονται πιθανές αί χατοιχίαι τιαν, αί εχχλησίαι χαί άλλα λείψανα. Αχρι τών μΐσων του ι β. αι ώνος ΐσώζετο έτι υ αποικία, μ' ολον οποΰ ϋιά τόυ πάγον τότε ηδη ε'ζ 15ο χρόνων δεν έδυιήθη νά προχίύρεση αυτού χουεν «κ Νορ&γίας καροβιον' τότε ε σώζοντα έτι Τρίμματα χαί <ρυτα , επομίνως το χλίμα υ ,τον οΰχί τόσον δριμύ, ώ'ςί υά μτ το ύπογέρΆ- σι ζώα χαί σπαρτά* άν όμως δια τ ί σ'Μααξάνορ με τοι; πάγον φΰγος δίυ (πάγωσαν 'έχτοτε άιΛρΐύποι χαί Βρίμματα, Βέλομεν μά9·/) πιθανώς άπα το γβ·η μί- λετώμενον ταξεΐδιαν. Εν ί τίξ ι η 86 'έχαμεν νΐ Δβ- ιΐίχν· διοιχησις την τίΚειιταίαν δοκιμών δια να μάθη τι περί τη9 τ'ΐ'χης εχείνου τ οΰ διιτ^χούς μέρους πι. ριςβτιχώτερον, ςείλασα χατά διαδοχηνδυο έχςρα. τιίας, οαως μετά πολλούς χρόνους ε'πίςρεφαν τά χαρα&α άπρακτα χωρίς νά δ'Ά^ώίΐ νά διχπερά· σωσιν. Έον μείνη πλητΛν τοί κόλοιι η 3 Λαισβ τόίον ελε'Μρα σπό πάγου, όσον ντον τά δυο πα ρελθόντα 3έρ·η εις το «νχτολιχον παοαίαλάσσιον της Γροιλανδίας , θίλίί λι/9η ίσως χαί τό μέχρι τοΰδε αμψισ&ήτούίίΐνον ζγτ·/ιμα, αν 4 Τρονλαυδία είναι νησίον, ■/] συνέχεται μ; τψ ςερεάν της"Αμεριχής, χαί αν ο εϊς τους Γεωγράψ.χους χάρτας σημίιαϋμε- νος Β αψψι'νειος μυχός υπάρχει κόλπος μόνον εις ττ,ν ςερεάν, ·/ όρθότερον διάπλους προς την θά λασσαν του πολοιι, χα9ώς μας δΐδουσι νά ηυ^τί- ράαωμεν αί όρμαί της θαλάσσης , κολλά πλέοντα ξύλα, και ό δρόμος τών χήτων" τέλος δέ ίσωςμά- βωμεν αχρι&ΐςερόν τι χαί περί της ίνιργν'αξ του πα ρά τώ πόλω πάγου εις τό /λίμα. 'Εχ τριών ηί'4 χρόνων ίπαρανηρ-ήθ·/] ότι τό θέρος ητον φυχρόν, χαί τωοντι αί ίκ του θερμομέτρου παρατηρήσεις άποδειχνϋουσιν, ότι ιΓ '8ι5- 1817 συνε&/\ ε- λάττωτις θέρμης ώς προς τοιί; χρόνους 1 8θ5 , ΐ8θ6 χβ! 1807, -η όποια άπό Μαΐου έως Αυ- ^ου'^οιι άπετέλει 11 χαί 20 βαθμούς. "Ον τρόπον ν μεγάλη αυασώρευσις τοΰ πάγου εις το παραθα λάσσιου τ-/)£ Τρονλανδίας (όςις, χατά συμπερασμό» ουχί πέραν του μέτριου, καιεΐχεν έως τοϋ ι 81 5 εν εμ&αδόν 10,000 Γερμανικών τετραγωνικών μι λίων) ειιηργηση ίχεΐ αμέσως τοσούτον εις τό κλί μα , ώ'-= οχι μόνον ε'παγώθη η ανατολική Γρον- λανδι'α, άλλά χαί εις τα μεσ-ήμ&ρινώτερα μίρ-ή, ώς ί'ς την Ίαληνδι'αν, εν9α προτού Ίπτ,ρχον δ β ση χαΐ οσπρίων χητο:, μ,όλις ευρίσχει τις την σήμερον τα- πολϊΐ άχίμι σημύδας μιχράς, χαί το χαρπολάχα~ νον μόλις αυζινει ε'ς μέγεθος γρόσι ου , ώ'-ί χατα το βόρειονπαραθαλάσσιου θάλασσα παγώνει τό σον πυκνά, ωςι από τους λοβούς μεταβαίνουσα» αί άρ· χοΰδες άγελ'ήδό», χαί πρίπει νά άρματόνωνται χατ αυτών ολοί της Ίσλανδ.'ας οί κάτοικοι , τό» ίδιο» τρόπον ημπορεί τις Ισως νά έζ-ηγήση χαί το άσυνεΐ- θιςον ψύχος τών τριών τελευταίων θερών, ήγουν α· τι χατά τόν Ιδιον ΐχίίνον καιρόν ΐ /ωρίσθη εκείνο το απέραντοι) έπίπεδον τοϋ πάγο*, χαί τά κομμάτια του ϊσύρθνισαν μακράν "κάτω ταυ Ώ<εανο>> , χνθως ό/ι μόνον οί αλιεύοντες τά χη'τη, άλλα χαί οί πλέ οντες εις το 'Αλιγάζ και ΝβΛνΓοιιπά1»ιΐ(1, και άλλοι απήντησαν μεγάλα τοιαύτα κομμάτια (ως τ?ί 4<λ μοί'ρας βορείου πλάτους , το" όποιον πιθα-