ΕΡΜΗΣ ο ΛΟΓΙΟ Σ. Ί,ιττεμ€§(αά. "■■■ ε II * ι 3 ι ('Αχβλουβ/β τί}« τέχνης τον λέγειν, κ χι γςχφννϊ) Κάλλος του λόγου είναι κρασί η κάι ο' σχηματισμός* Στα.» μόλις άρχισαν οΐ άν6ρωποι να συςήνουν τήν γλωσσαν» ίια να Λίΐί νολογωσι τάς χρείαςτων, μν\ν εχοντες κύρια ο νόματα Αί ολ« τά πραγματα, ι μεταχειρίζοντο τροπάς, και οχν,ματα. 'Αφ οΰ ανϊΉ'λίΐ^ώίιΐ'Γαν αί λέξεις, το τοιούτον ϊι· έος το£ λόγου εμεινεν εις τάς γλώσσας δί αλλ^ν χρείαν. Τά σχήματα λοιπόν δεν ε'πενοηίησαν άπο τους ρήτορας, ο ιίπ εις τα σχολεία, μα'λιςα ημπορεί νά ίδή τινάςάπο πά- σην τερατολογιών είναι γεμάτα, ο σα σχήματα, οί Σχολα- ςίΛΟί επινϋ-^ταν. Κατά την αιδασκαλίαν των δεν υπάρχει κυρία ιρράσις εις την γλωσσαν , αλλα καίε είδος λογού ε7- ϊαι σχήμα ' ονου είναι ουομαςική, το σχν,μιι είναι ορίάν' οπ*υ -πλαγία, πλαγιασμος' όπου σύνδεσμος, «Τ ναι άλλο σχήμα κ. τ· λ· Τα σχήματα λοιπόν, τά ορίά σχήματα του λόγου δεν τα εΰρηκαν οί Σχολαςιιιοϊ, άλλ' »ί φύσις αυτή, ϊι'ς κάίε περίςχσιν, κάι εις αυτήν τήν κρος α\λή\ους ομι- λίαν, μας τα υπαγορεύει· '~.πάνω είς Τον 3υμοντου, εις την λύπν,ν, εις τή> χαράν και ο ιδιώτης αυτός μεταχειρίζε ται σχήματα., δια νά παραςήση του κάβους το μέγεϋος. Τα σχήματα λοιπόν είναι ή γλωσσά Των παίων' τά σχή ματα παραςήνουν τά πά&η, κάι τας δια&εσεις μας. Πόσον λοιπόν κακά το κάίος παραςήνεται, όταν δεν εκφράζεται με τήν φυσική* του γλέοσσαν'. Είς τας εκκλησίας και είς τα δικαςήρια, όπου άναγκαίως άπαι τίΐται παρά τοΰ ρήτο- ρος τόπαίνιτικόν μέρος, αΐ περίοδοι* αί περισώσεις, και τά αντίθετα κάμνουν τον λόγοντου ψκχρόν και άηδη , κα'ι είς τ^-ί ακοάς άνυπόφορον κάι ενοχληΤικον. Άΐίμφοντχι ο! Κριτι κοί τον Θουκυδίδην, οτι είς πραγματα. σεμνά, χ.α< είς αΰ- τ = τής συγγρχφ/ίς Το προοίμιο;, έμιταχιιρίσάη ίο όμοιο· τίλε^τον σχήμα μαίνεται γάα ή νΰν 'ΕΧλκς χ,ιλουμέν* ,