— α 5'5 ) — ,, γαρ ο σΐτος, ουκ εχων ουδεμία» Κρο'οΧην, εζαιρεύενΤων χ,Των Χί(ΐων". 'Αντι Των δυο ν'ρωτων Χί'ζεων 7Γΐ6α νωτατον ότι ν,το μία μόνη "ΕΩΣ. Εις Τ οτίον Της βαρβάρου γραφής ίξε- * ί γ ν ωΤ ο ε€αΧ' ό εκδότης Την διορύωσιν του ΣκαΧιγερου (ξεννίϊγε το, ίλλι/,νικνΐν μεν , αλλ οχι γννισίαν. 'Γο βχα. ΐΌβοβΙ>3ΐ του Θεοδώρου τί σημαίνει, ,ίε~λομεν ίέείν μετ '.λί- γον. Πλϊ'ον άπορος είναι η μεταφρασις, η μάλλον τταράνρα- <τις Του Πλινίου , είβρίάβίο βοΐβ, ρβηϋιΐΐι ίηιρε» ΙαΙο, ιΐγουν, ,,αρου εκαχάρισε το χωραψον από τους Χί^ους, άτΐωλεσε ν τοΰς καρπούς δια ην πηΧόν". 'Αιίο τούτον Του Πλινίου τον τόπον κινηθείς ο σοφός εκδότης, ε€α.Χεν ε!ς το 'ί,ΧΧηνο- γερμαι/ικόν αΰτ"3 Αεζικον ως 'Ελλιινικι^ν λεξιν τό *Ε κ. π η- Χονται, εξηγων Λυτό ίια του „ φΰείρβται δια την υπερώο- ,,λικνίν ΰγρασίαν τίς γίς"· Εις τας σημειώνεις ομως της παρούσης εκδόσεως του ®εοφρα·~ου (σεΧ· 2^1) ύτοττευζται ως Κϋκ,νίν Τ! > ' ΗΪ0 το ^ Πλίνιου Εγω νομίζω κοεκην γραφην κΧΐον τό 'Ε ζ ε π :«, Χ ο υ Τ ο, η 'Ε ζ ε π ε π η Χ ω τ ο , Την οποίαν αλν]&όος εΰρηκ' εις τό κείμενον του θίοφραςου ό Πλίνιος, οίϊεν ηπατηίη και ο έκδοτης εις τό ΑεζικόνΤου. ΎηΧ- μω να βε€αιώσω οτι ο θεοφραςος 'έγρα^εν ε ξ ε π η γ ν υ τ ο , ίίζ Την σημασίαν του εζηρα,ίνετο, βχβΓββςβΙΐΒΐ , ώς όρ· ύ&τχτα το μετεφρα,σεν ό Θεόδωρος, "θτι δε τό 'Εκπηγνυ- σδαι σημαίνει οχι μόνον την δΐ υπερ€οΧην ψυχους γινομε- νην συςοΧην των υγρών, άλλα κα! την δ! υπερ€οΧικην 3ερ- μντ*\τα, η σφοδρούς και συχνούς ανέμους εξανάΧωσιν αυ'- των ^ το εΐπεν ά'νωτίρω (<τεΧ. 472) αυτός ό θεόφραςος · „ Τον >.> δε ηΧιον 3ερμαίνοντα πηγνυναι " " κ.αΐ Λλει κατωτέρω (σεΧ. 572) ΧαΧησειν διεζοδικώτερον κερί Των δυο τούτων της πή ξεως ε'ιδων. Τα αυτά εΧεγε προ αυ'τοΰ κ.αι ο διδάσκαΧόςτου ΑριςοτεΧης (ΜετεωροΧογ. δ', 5 καϊ 6)* ,, Το πηγνυσύαι ,,ζηραίνεσύαίπωςε'ςι .... "θσα δε κοινά γης χ.α\ ύδατος, „κ.αι υττό τ ου πυρός πήγνυται, και υιίό του ψυχροΰ 'Αν αχορ·^ τις 'έτι κερ\ τούτου , άς ανάγνωση κχ'ι τον 'ϋσΰχιον' »>Πκιγαέΐ£ ) τνΐν ου νοΧΧω ΰδατι κεχρημενην γ ην, ΰςερον »(γρ· Η Την ΰςερον) γενόμενη» ξηρά ν κχι νετΤηγυΤχν ΣΕΛ. 4^2, κεφ. κά (άλλ. κς'). ,,Τα δε οίκείχ . , . ), ΑΝΟϊΤΙΜδ'ΤΑΤΑ*. ΕΤναι διόρύωσις Του έκδοτου ιΐς Τ'ΐτον Τ Η; κακής γ ραγής, άνα-ςο μ'ν τ α Τ α. 'Ελλ^νοιωΤίρον η'ΐεΧ'