λε οντος » μυός χαί αλώπεκος, όςις, αναμφιβό λως* είναι του Βαδρί'οιι , χαίοτ; ο ,ΣοιΓίίοίζ ί'ν μίρΐσιν αναφέρει έξ ςίχους εκ των οκτίο, ί*5 τοϋΐ όποιους συν^ατο, χαθώς φαίνεται, χατ' ορχοί, χα! τόν οποίον ο' Τζετζης, ώς ο ίδιος μαρτυρεί ('ιδε εχδ. Κορ. σελ. ι4ι — 142. εςιχουργησι κατ' Αίσωπο» χαί Βαδρον , χαί ο'- το' χείιενον τούτου τοϋ μύθου τό τόσον σύντομον είναι κατά πολλά διαφορετικόν εις τα αναφερόμενα παρο του Σουίτα τεμάχια χ.αί ε/ς του; ςΐχους του Ττε'τζου , ώ'ςε χαί αύτη η εν- ίίοια και το' επιμύθιον δέν περιςάνουσι σχεδόν αναλογίαν τινα και ομοιότητα παρά τούτοις τοΐς δι/σΐ συγγραφευσιν , εξ ών ο πρώτος διεφύλαξεν αναμφιβόλως τιτν χαθ' αύτο' εννοιαν του πρωτο τύπου. Έχ τούτου δύναται τις νί χρίνη περί της μετάβολης ην 'έχαμον ο! διάφοροι μεταφραςαί {'; την εννοιαν χαΐ το λεχτιχον του συγγρα φέως των. Αναμφιβόλως δεν είναι χρεία ν αναφέρω- μίν χαί αλλα περισσότερα προς άπόδειξιν, ότι ■ή εχδοσις τον χυρίου Βεργέρου , αν χα! αξιέπαι νος δια πόλλ' άλλα αίτια, δεν ΐδυνηθη όμως να εχπληρώση τον σκοπόν του 'Εχδο'του χαί δεν •ημπορεί να έμπνεύσ·η ηίπο ίθησιν έντελη < χα £ · μ όλον οπού η γλωσσά φυλάττεται εις τους μυ- 8ους τους άποχαταςαθέντας παρ αϋτου αχριβι- ςερον παρεξ εις τ ας Παραφράσεις, ε ς ων ΐδα- νείσθ-η το χείμενον, είναι μ' όλον τούτο βέβα:ον, ο τι τό πρωτότυπον χαΐ χαθ' αυτό λεχτικο ν του Βαβρίου δεν ευρίσκεται πλέον -ουθέν εις τόσας διαφόρους έμμετρους παραφράσεις, χαί ίσω; σώ ζονται γνήσια περισσότερα τούτων των τεμαχίων του ποι-ήτοΰ εις τα ς πεζα'ς παραφράσεις. ' Ας πα ραβολή τ:; τον γνωςόν μιθον περί λύκου χαί όρ κος ει9 τάς δύο μεταφράσεις των εκδόσεων των χυρίων Κοραή χαί Βιργέΰαι, χαί μόλις θε'λίί άτ&α)ΐί' εις πάντα &χον 'έχφρασιν χινα όμοιάζου· ■ ' σαν χαί ε?ς τις δύο- ώς τόατν·, ύ κύριος Κο ραής εύρισκα χαί ςιχους διεσπαρμένους εις τον πεζ.ν μΐιθον του , χα! όμως δεν 'έκααεν, ως ο χυριος Βεργερος , μεταβολην τινα. Το τοιούτο χρειάζεται χείρα πολλά ασφαλή χα! έπιτηδείαν , χαί προς απόδίιξιν τουτου άρχει νά άναφέρωμεν τό παραδίιγμα του Ύυρουιττ'ου. "Οτε ούτος ε πιχείρησε να αποκαταςηση κατα το χειρόγρα φων τοα τό γεγραμμίνον έν πεζώ λόγω τόν άπό- λογον ελπίδας μεινάσης εν τω βάθει τον πίθου (ί'ΰε διατριβών αύτου σ(λ· 1 γ , σχολ. 18 έχδ. Α ρλεσ.) 'έχαμε μετα$ολαςτινας χατα τό φαινό- μενον έλαφρας μ'ν, χατα τά όποιας εφαώετο ί-ποχατα^αθέντα τό μέτρον χαί το χει'μενον εις την προτιραν των ολοκληρίαν, αλλα χατά τύ- γην άνακαλυφαμενος "έπειτα τόν ίδιον μνίον τοα Βο:3ρ:'ου, οίος εγραφη παρ αυτου, γ;τ ; νοησε πόσον αϊ εϊ/.ασίαι του, αν χα! χατα τό οαινόαε- νον αοφαλεΐ; χαί ευφυείς, διέφεραν από τάς γνή σιας αναγνώσεις του συγγραφέως του. ΪΙ/βανόν εϊναι,.οτι άν έδύνατο να εΰρεΘ·^ πάλιν όλον τό σύγγραμμα του Βαορίου χα9ως εύριθ^σαν αέρι- χα τΒ'ΐαχια , ήθελε παοατηρηση τίζ την ιδίαν δια· φοοαν, χαί Ισως μεγαλειοτέρον, μεταξύ του πρωτοτύπου χαί των πλίον εχτίταμενων αντι γραφών της εκδόσεως τοϋ κυρίου Βεργέρου. "Αρα συνίτωτερον νιτον , καθώς μοί φαίνεται , εάν εση'ΐείου μονιν τάς πηγάς , 'ένθεν ήμπόρει τις να εξαξηνια τεμάχια του Βα$ρίου , άν τά έκαθαριζεν όσον το' δυνατόν αγωνιζόμενος να τά μετα§αλ\£ εις ςί/ους οσάκις χατά τούτο έγοειάζοντο μόνον έλαφραί διορθώσεις, χαί τέλος πάντων, αν ί- μιμείτο τόν Ύυρουίττιον, χαί χύριον Κοραην. μ' όλον οπού και οίτος δεν φαίνεται ίξηρημέ- νος άπό πάσης ι'λέγξεως δια τό τολμηρόν μερί» χών διορθώσεων του. Θέλω τελειώσω τούτο τ' άρθρον άναφερων μεριχάς πίριςατικωτΐρας παρα- τηοήσΐις, τάς όποιας προ όολλω ι !ς τήν >ρ'.ιι»