ρειον παράλιον της Αμερικής, ν αν, ω$ και πιθανόν υπάρχει τόσον ΐζ άλλων, όσοι» χαί ί* τ ών ηαλιρροιών^χνς θαλάσσης , χοί εχ το£ δρόμου ιών χαχαψερομένων ξύλων χαί χών χηχών, διαχωρίζει άμ- ψότερα'τά παραθαλάσσια πορθμοί τ«; θαλα«βίβ;, χβΐ ουτίι>5 α'ιτοτελίΐ τηι/ Γρονλα«)3/αν ν-φίον τωόντι. 0 ; " εξεταςαί τοο ΒαρβρίΜί'οο μυχού έβχεδίασαν μΐν σα φώς τά π&ρί£ αυτοί, χαί χατα το σχεδιόντων δεν ηθιλεν ύπάρχει άμψι&ολία, οπ η Τρονλανί/α συ νέχεται μι χγν ζ'ΐράν, ομάς δίν πρέπει να λησμο- ν/σ'Λμεν , οτί οΣ Βρίτταικχαϊ έξεχάαεις χών παρα θαλασσίων έγιναν μονον /χ τωκ καρατίων , και μα· λιςα από μαχράν πως > ίπ««3ιτ δ«* τοι» 5 έμπρο σθεν τοϋ παραθαλασσίου επισωρευμένους κάμπους πάγων διν ΐδυνήθησαν να πλ^σιάσωσιν, ιχ του ο- -οί'ου εΰχολον ύπάρχει να ηπατηθησαν ο: Βρεττα- »5ί νομίσαντες ώς ακρωτήρια τα ίξεχοντα κομ μάτια χου πάγου η ενός νησιού, και οτ: τ αΖιαψορα ςενά θαλασσών (σούνδα) , οίον το βχίνον τοΰ'ΐαχ. Α αγχαςέρου , το του Άλδερμαν .Ιοηβδ κτ. 5ί» ΰπάρχουσι χόλποι γης, αλλά τωόντι ςόματα θα λάσσης, «ω; χρυμμίνα μεταξύ μιχρών νήσίων χαί βουνών πάγου ί ΐν ω προς τούτοις χαντα τα ςό- ματα κείνται σχεδόν όπα το Ίδιον πλάτος με τα μέρη, ΐνθα I Χιάρνιος χαί Μαχεντζ·^ 'Ι&ονχήν πε ρί χον πολον θάλασσαν , χαί ότι μεταξύ τούτων των μέρων και χών ςενών χοΰ Λαγχαςίρου ύπάρ„ χει μικρόν μόνον άπόςημα, διοριζομένων τούτων μεν υπό τον 289* μήκους, εχείνων δι υπό τυΙΙ 265*. "Οθεν δίν εΐναι πιθανόν, οτι η Άμεριχν συνέχεται με την Τρονλανδίανδ'.ά τόσης μιχράς εκτά σεως γης,αλλά μάλλον πιθανώτατον,ότι ενταύθα η,~ε· ρί χόνπολον θαλαασα ένόνεται με την Βαφφίνειον θά λασσαν, χαί οτι,Ιάν δίν εμπόδιζεν ό πάγνς,ητον δυνα τόν νά διάπλευση τις εις χον Βερίγγειον δρόμον. Τού τον λο«ό» τόν δρόμον θέλε: άχθλουθ·/ο!ι τό εν μέρος χνς ΒρίττανιχΫ; εχςρατείας, ητοι τα καρά&α'Α λ I- ζανδρος χαί 'Ισα&λλα υπό την διοίκησα) του χάπι- τάνου Ρ ό ς χαϊ χιλιάρχου Π ά ρ ρ υ. Το δεύτερον μέρος ταύτης της έκςρατίί'ας, ητοι τα λοιπά δύο πλοΐκ Ύρίνχ χαί Αωοοθεα , ύπό την διοίχησιν τό2 'ικάιιτάηο Βοαχά» ! χαί χιλιάρχοα Φραγκλίνου, είναι τουναντίον διωρισμένα να χολμησωοι το μέγα τόλμημα, χό νά πλευ'σωσι δηλ. ττεραν χου Πόλου , χαί διά τοϋτου του δρόμου νά ψθάσωσιν ομοίως εζς, τόν 'Βερίγγειον δρόμον. Ενταύθα τό παν εξήρτηται μιν έχ τούτου, αν άρα ευρωσιν ανακτην Άαλασσαν, χαί εως πόσον αν·& εκτείνονται τα παραθαλασσια χης Τρονλανδίας* Ταύτα τα χαρα$ια Βελουσι ςαθή χατά πρώτον μιν εις τα παραθαλάσσια της'ΆνατολικηςΓρονλανδίας, χαί "5ιλουσιν άγωνισθη να μας δωσωσι ίιασάψησιν περί ταύτης της αίνιγματωδοι» χώρας, εΐτα δε Άϊ- λουοιν εξακολουθήσει τόν δρόμον τω» ίίί την Χϋιτζ- &ίργ/μ>, και όπισθεν τούτων των τριών νήσων, τω» ^ποί'οΜ) τα σχέδια γαώσχομεν ακριβώς πω; , χαί τα όπο~α, ψάνουσιν εως τη; 81% θίλουσιν ίμ§ή εις τους άγνωρους δρόμους τοβ Πολικού 'ίΙκεανοΖ, εν. θα ίσως κάνεις άλιευτής τών κητών δίν επροχώ- ρησε μαχρύτερον η 'ίως τΫς 84*. "&ως ώδε φθά νει η Γεωγραφική ήμων γνωσις ' ω; τθ7θν , εϊναί παθανωτατον, ότι η τόν πόλον πεοιζωνΆουσα θά λασσα δέν εχει,πάγον, και οτι τά χαρά§:α δύναν ται νά διαπλεϊσωσιν άχωλάτως μεταξύ τών δύο συ- $όρων του πάγου. Αιά χαύνφ τνν 'ίδ'αν δ'.εύνθυναιν τών βουνών του πάγου γίνεται πασίδηλον, διατί δεν ηθέλησαν πλέον νά δοχιμάσωσι νά ιρΒάοωται (?ς τόν Β ερίγγειον ' δρόμον εκ 'μέρους χου αρχαίου κόσμου ητοι περί την "Ζι$ηρίαυ. 'Επειδη το ταρισσότίρον μέρος τώυ ογχων πάγου, τών σκεπαζόνχων τη» περί τον πόλον θάλασσαν συσσωρευεχαι εις τα; ε χ&ιλάς τώ» μεγά λων ποταμών, τών διαρρεόντων την Σίδ^οιαν, χαί εις Τα; ίχ&όλνς χου "ίΙ$, 'Ιενιαάΐ, Αενα χτ., χαί χαταδαάιίι ά.πό τά παραθαλάσσια τη; Σι&φίβί χαχ' ολίγον Ιΐς χό πέλαγος, τοΰ οποίου η ιτβ»«τΐι»ν) χ:νησ£; και τβ άλοχώδη σνςαχιχά μόρια ηθΐλονίμίΜ'