— ( 163 ) νην Την Ίίραζιν Του νοος, διά της οποίας γέννα Την όμοιοκα· ταληζίαν, να Τν;ν εκύεσωμεν και κατα τον εζης τροπον διά τήν ιοί αν της ξημερωσεως ευρίσκονται πολλαΐ λεξεις κα.) φρά σεις, αί οποΐαι ημπορούν νά Την παρα-ησουν τότε κατ αυ τήν κ.αΐ νότε κατ εκείνη* τήν 'ό^,ιν, κα'ίώς λυκαυγές , χαρά ματα, πρωί, ανατολή του ηλίου, το πρώτον φως της ημέρα,; και άλλαι πολλαι, αί όποίαι και άν δεν σημαίνουν καθαυτό Την άφγ,ρημενην ίδεαν Της ζημερωσεως , το οποίου μήτε είναι της ποιήσεως έργον, φανιρόνουν όμως, διά του ήχου εις τ·//.· άκοήν, και διά της Όλης εις την εσωτερικήν αίσύησιν εν μέ ρος αυτής, και κατά προτίμησαν το φαινομινον είςτάς αίσ'ΐη- \ < λ * 1 ·\ ' * , σεις, το οποίον εχει ρα,σιν εκεινην την γενικην ιόεαν ' ομοίως και διά την ι'δεαν συλλογή ημπορούσαν να ευρεύουν πολλά} ομοιαι εκφράσεις, α! οπο^αι, αν και δέν σημαίνουν κχ(>α·ι>τ<·- το Ίδιον, φανερονουν ομως παρομοίαν καΤαςασιν του πν?υμα· τος, η , διοί να μην πειραχύχ Το πιςόν της παραςασεοιζ ε'ζ αιτίας ασυγχώρητου ελευθερίας, Την ιδίαν Της συλλογής κ«· ταςασιν , -ττΧι^ν καθ' εν μονον μέρος , η κ.αί οποιονδήποτε μι- κροτερον , η μεγαλητερον βα&μον ταυ αισθήματος" επειδή η συλλογή , μή ούσα άπλη έννοια, αλλά περιλαμβάνουσα διά φορα μερικά αισθήματα, καύως χνησυχίαν , ςενοχωρίαν, 3λί- ψιυ, βάσανά, φροντίδας κτλ., κατ συντροφευομένη εις ίδια ι- τέρας περιπτώσεις με ςεναγμούς, παραπονα, καρδιοχτύπια , τα οποία πάλιν ημπορούν νά χρησιμεύσουν ως σημεία της συλ λογής } διάτοΰτο ο ποιητής ημπορεί νά μεταχειρισθώ κατ εκ- λογήν ολας αύτάς και πολλάς άλλας εκφράσεις , κατα πως κρίνει αυτήν, η εκείνην Την μορφή ν, η Την μερική ν εννοιαυ δραςηριον και άρμοδίαν κατά τάς εξωΤερικάς κα) εσωτερικάς απαιτήσεις του πονηματοςτου' κατα τούτο λοιπον η εκλογή τοιαύτης μορφής, δια της οποίας γενναται η ομοιοκαταληξία, β/Λαίν] η αισθητή ταυτοηχίΰί δυω ίδεων , είναι ελεύθερα , κάϊ °χι συνδεδεμένη εις καποιας ομοιοκαταληκτικάς λέξεις ' κα\ τούτο πρεπει μάλιςα νά παρατηρη05 ως προς την ο.ντιπρο€αλ· λε/Λίνν|ν δυσκολίαν , εις Την οποίαν καθυπο€αλλει τον ποιη· Την το όμοιοτελευτον · εν γενεί Τελείως δεν πρέπει νά πα» τάάς ,' οτι καί εις τήν πραζιν της ποιησεως, και εις την πραζιν ,τήν οποίαν με περιφρόνησιν ονομαζομεν ό μ ο ι ο Τ ε- λιυτίζιιν, ««.ολοκΟίΤ (Ις τήν ψνχιίν ιν ίΐδος βρασμού τ ;?«·