107 ΕΦΕΥΡΕΣΕΙΣ. Ή ιν τω προηγονμένω αριθμώ της ημετέ ρας ε'ίρ ημερίδας μνημοικυθεΐαα έρεΰρίσις εν Πα- ρισίω του να μεταχειρίζηταί τις το πυροζυλώδες οζυ, η το (χ ζήλου οξος προς ψυ'λαςιν ζωωδών ομμάτων άπο της σήψεις > εΰρίΟη χαί παρά τί νος (ν Αειψι'α ^αα/,άλου, χυρίου ·Ιί>ι·§ , πολ λά όοχιμος, ε-είί·/; πολλά μέλη άνθρωπινα, άιια- ιομιχως προπαρεαχευασμενα , επλύνθησαν μέ το άνω ο'|ν χαί ίμΜβΟ) «πό τΐ; «ίψίως ά§ α5η, χαι πάλιν σ-ηπομενα χομματια χρίατος άλίιψέντα μέ το έχ της ξηράς διαςαλάξεως τοί ^ίίλου προ ερχομένη εμπυρευματιχον ελαιον , διετηρηθησαν. χα ?α τον παρόντα χαίισανα ζηρα. Οταν αλείψω τις μέ το εχ τον ξύλου όξας η ελαιον εν χομ- μάτιον χρέατος , ε'« ροττ·^ όψθαλμοΰ οΐχεται παν ίχνος στ'ψεω;. 'Ο ανωτέρω μνημονευθείς διόάσ- χαλος έδοχίμαάε χα τα πρώ:ον εις ζώα δια να χιτααχευαση μούμιας , χαί δΐυ αμιριΰ'άλλει, οτι Βέλουσιν εϋδοχιμναη τα πειράματα του' προ· ' 5 1 * < ' «* ? » * ^αι/τδΐιίταί 0£ ίχ ταϋτ^ς τν^ς «ρδυρίσβ^ς μέγα ογελος δια τν}ι> άνατομίαν, οΐχονομίαν , χα! αίΐ· τιρ τ/ΐν 'α-ρ'.χχυ (ίΓΓίίΟν; συντείνει, χαθώς μαί νεται, τούτο το μέσον χαί εις πολλά; ασθενείας έξωτιριχώς η ίοωτερίχαΐς) ι Χ3£ μίλετα να δηρ ιο- βιίϋαΥι ΐν χαίρω τω δέοντι την ίχ&ασιν τών πει ραμάτων του ει$ ειατρίέν,^ ίδιαιτεραν. Σ ΐ Μ Μ I Κ Τ Α. Έ# τώ νεως5 εχδοθέντι συγγράμματι τοΰ διίοσκαλου 8» τ-^ι άχαδημία του Παταυίου, χυ ρίου Βοερά, περί των εχιδημιχών ασθενειών, άνπγινώσχομεν απόσπασμα εχ τίνος ε'-ιςολχς τοΰ σογου Σαλ&ατ ό ρ οϋ, ιατρού παρά τω μινι- ςίρι'ω των εσωτερικών υποθέσεων έν Πετρουπο- ιο3 λί:, οτι οι έγχάτο'.χοι της τοπαρχίας Γαδίτζι, εν τΐ)ΐ επαρχία τή$ ϊίουλτάθας, παρετήρηααν εξ αμνημονεύτων χρόνων , οτι εις τους ανθρώπους η ζωα , οσα Ιδαγχασθησαν άπο "λυασωοίΐς ανθρώ πους ή ζωα, αυνίςανται πλησίον του γλ(ύσσο- §έσμου , ή λεγομένου ράμματος της ^λ'ϋσ;;·/^ » μεαιχαί ψυααλ>'ίίς γιμάται μ$ λύμψην ΰηο'λίϋ- - < Λ » / , ι « > χον, αι οποιαι ανοίγονται περι την 1Γ). ημεραν μετα το" δήγμα > χαί χατά τούτον τον χαιρον μαί νονται χα τα πρώτον τα πρώτα συμπτώματα τη% υ$ραφο&'ας. 09» ο. : εχιΐσί άνθρωποι προψυλατ- τουσι τοΰτο το τρομερον πάθος, οταν την ιννα- την ηιιίραν μετά το δήγμα ανοίγωσι μι το μα- χαίριον τάς ρηθείσας ψυσαλ&ας , χαΐ προπίχΐύσι.: ια ίχτιτύη την ε'£ίρχομϊνην ιίλη» ο πασχίύν πάν τοτε χαι νά πλύνη αοχνάχις το -ομα με γαρον' είναι $ί αυτοί τοσον βέβαιοι της ενεργείας -ης μεθόδου των, ώςε δεν ψοοοϋνται πλέον την υ- δρο',γοβίαυ. Ό χϋριος Σ α λ βα τ ο' ρ η ς βε6α·.οΐ, οτι χαΐ οΰτοί 6υρ>)κβ τάυτην την Βεραπείαν δο'· χιμον ίν μια περιςααει. Αυτν] η παρατηρησις ει- να·. τγι ιόντι άξια τι?5 προσοχή χαι πιριίργείας των ιατρών , χαί τών διοιχήσεων. Ό χνριος'προ- <ρε'σσωρ Βρε'ρας ςοχάζεται ουν ω'ί άξίαν προ- αοχής την παρά τών αρχαιοτάτων ιατρών χαΐ άλλων σομών δοθεϊααν διδασχαλίαν του νά προ- νυλάττη τις άπο της υδροψο&ας τους σχυλους } . χο'πτων το' λεγόμινον αχωλήχιον (κυρίως ένα τέ νοντα) ΰποχατω τ·/)5 ^λωσσνίϊ·