— ( ίί>1> ) ίϊμη το ότι βΐ λόγοι αυτοί ίίν «Τχον ουΤί τιΐν <5>ινο'τ^Τα, η μάλλον ίίτίΊυ τνίν οξύτατα , ίτις χαρακτηρίζει το αυςι^οχ ιίφοί ' επειο ^ ο σκονος αύτοΰ δεν ήτον άΧΧος παρά τ6 νά ήδύνια άκροατάςτου και νά τους κατα7Γ£>&* έϊ ϊ'νος χαρα· κτήνος είΧικρινοΰς και εύίΐέος. 'Η μπορεί τις νά είπ% , ως εν άναιιτί^ητον αξίωμα , ετ» παντός συ^γ^αφϊ'ως το ύ'ίρος ίίναι ιΐ γνήσια εξεικόνισιςτης ψυ» χνςτου ι και οτι κατα το" μάλλον και ήττον τ^ς ^ωι^ροτιιτο^ και αυς^οτι^τος αύτης γράφει, η ϊντονοοΤί^ιον και σφοέ^οτί- ρν » ^ άφεΧεςερον και έπιεικίςερον. 'Εκ τούτου συμταραίνοί οτι ο Ανσίχς επρεπεν επομένως να ε'ιχε μεγαΧην πραότητα και ενιείκειαν κατατε τα ηίη και το πνεύμα,. Τας αύτάς ει κασίας ί'χω και ττί^ΐ των μιμητών αυτου' καδοτι μονή αυτή ν\ συμφωνία των φυσικών και $ικων ίιαΟ εσιων ηδυνατο ν& παρακίνηση αυτούς εις τό να μιμ^ΰωσιν αύτον μάλλον , κα ρά νά μεταχειρισ&ωσιν το αύςηρον ύφος. Ούτω Χοιπον άπο· ύεικνιιομένου , οτι ο 'Δώ'ιλος είχε τον Αυσίαν ως σχεδιον του ι δεν ημπορώ νά τον θεωρήσω ως ενα μεΧαγχοΧικον «ιΛρω» π ο ν , και ως θηριώδη και άσυμ€ί€αςον κατ ήγορον, άλλ' εκ του εναντίου ως νουνεχή, φρόνιμον και σκεπτικον συγγρα φέα, ίύχί οργίΧον και ο'ξιίύ υμον. Ε%αι όμοΧογούμενν* (ως Χίγει Διονύσιος ο 'Αλικ.), 'ζτι ούτος ο συγγραφεύς, καίτοι τοσούτον ι/ουνίχνΐς» ίκατηγόρησι ιόν Πλάτωνα" ο αυτοζ όμως Χεγει ·, οτι δεν παρεκινήΰη εις ΐοΰτο Ούτι άπο μί σος , ούτε άπο άνε'χόειαν, ούτε απέ κανέν άΧΧο της άυ'ί( φύσεως ελατήριο ν , άλλ' άπό μόνην Την επΛυμίανΐου νάάνα· καλιών) ΐΜν άλήύειαν · συγχρόνως δέ προβάλλει παραδείγ ματα τίαι άΧΧων τίνων συγγραφέων , ο'ίτινις μετηΧύον τ ας αυ τάς κατηγορίας, διάνα δικαιοΧογήση αυτόν , δια την τόλμψι την οποίαν ΐ'Χα£ε νά άνακαΧν-φΐ/ΐ και νά δημοσιεύσε τινά ελατ τώματα τον ΐΙΧάτωνος' δύναται Τις β μίας νά με προ€αΧΐ(, οτι εις τί'ίδιορ σύγγραμμα, Διονύσιος ο'Αλικ» ώμοΧόγησιν εις τον Τϊομπή&ν προ δύο σεΧίδων, οτι αν ούτος εδίδετο εις 1° να κατακρίνε τα συγγράμματα του Πλάτωνος, ανακρίνε ι αύτέν Χεπτομερως, ως εκραξεν ί φήτωρ ΖωΤΧος (ωσπερ Ζ«'' ; \ψ Τω βήτορι) ηύεΧε φρονεί τον εαυτόν του ένοχο ν άσι&ί α γ : 'Χωρ'ίς νά έζιτάσο} άν αΰτη η' περίοδος, ,,ωσπερ Ζω'ίΧω τω ρ*!" ; Ρ>" ι είναι νροσύηχη είς το κείμενον -καρά τιναιν αιΤίγΡ'