— ( 244 ) — *■ τό όντως άγαΒου , -πάντα. δέ ταύτα των ονομάτων «?$ τ&ι» νουν σνεύδει , νους οΰν ο' ©?ος, χωριςον ίΤίοζ» τουτέςι τό άμιγες κασηζ νλης* μ^ίίνι να^τω συμ-Κειτλεγμένον 11, 'ο Πλάτων ίίς τον Τίμαιον λέγει, ότι ό &εόζ είναι ό "Ων , ως ελεγε και ό Μ« ϋσης. 'Ο Σκεύσινκος·, εις το βι€\ίον των'ορισμων, το όιτοΐο» άττοδίδουσιν ε!ς τον Πλάτωνα, λέγει , ότι ο' ©ίο? «Τναι οι» άΒάνατον, καρ /αυτού εΰδαιμον , αΐί/ον, κα/ -παντός αγα· Β ου δημιουργώ „'θ Θεός, ζωον αΒανατον, αϊίταρκες νρόζ ΐύδαιμονίαν, ουσία αί'£ιθ£, της ταγαΒου φνσιως αίτία' 'Ο Πλάτων έδέχετο ως φυσικών συνιττε ιαν το ατελές των ιτοιμάτων , καϊ ί κ. τούτου έσυμιίέραινεν, οτι τα σώμα τα δέν είναι άναρχα" το οκοΐον α-κοδεικνυει το οΐδιον του ασωμάτου ®εου ,,Έωματοειδές δέ και όρατον , απτό ν Τί ίίΤ » ' =? II το γενομενον είναι · Ο Αριζοτέλης όμιλεΐ κερί βίου· ως ωμΓΧησαν τω 'όν- τι ο! θεΐοι Πατερες, ,,"θτι μεν οΰν εςιν ουσία τι? αίδιος, καϊ ακίνητος, και κεχωρισμενη Των αίσΒηΤων , (ρανερόν εκ Των Μίρημένων' δεδεικται δέ, και ότι μέγεΒος ουδέν ενδέχεται ΐχειν ταυτην την ουσίαν, αλλά άμερής καϊ άδιαίρετός έςιν". Ποίος ημπορούσε νά ομιλήση καλλιώτερον ττερ'ι ©ϊοδ®, *α.$ ο,τι ωμίλησεν ό Πλούταρχος; ,,'Ο δέ ταύτα τω μετρούν· τι κέκονΒεν ν) μετραν μεν ή φύσις ουίϊν αύτης μίνον , ο ν. δε όνεςιν, αλλά γινόμενα -πάντα , καϊ (ρΒειρόμενα κατ* αυ· » την ττρο'ς τον χρόνον συνεμίγη' ό3εν -ουδ' όσιόν ιςιν ουδέν τον οντοΐ λέγειν ως ήν , ν) έ'ςαι. ταύτα γαρ εγκλίσεις ε!, σίτίνες και μεταβάσεις και παραλλάζεις, του μένειν ϊν τω είναι μη νεφνκότοζ' άλλ' εςιν ο' Θεός, χρη φαναι, και έςι κατ* οΰδένα χρόνον, αλλά κατά τον αϊωνα τον ακίνητου, καϊ άχρονον, και άνέγκλιτον και ου νροτερον ουδέν έςιν, ουδ' ΰςερον , ουδέ νΐ6}Τερον' αλλ εις ων εν) τω νυν το αε\ τε-κλήρωκε, και μόνον ες\ το κατά τούτον όντως ον , ου" γεγονός, οΰδ' έσόμενον , οΰδ' άρζάμΐνόν, ουδέ Καυσό^ενον' ούτως αυτό* δίΐ σιχαμένους άιτνάζεσΒαι κα) "Κρασΐ3ίζειν' ί Καΐ ό αυτός ,,ΦΒαρτόν δέ και γιννητόν ουδείς« «ς εκος είιτιίν, διανοείται @εόν". (^Α κολοοΑ ιί « β ο ν ΐχ * ιβ.)