— ( 3>° ) — $ουν ευκολαίτερον, κα\ μετά ταύτα άρχινουΤι τήν "Ελλ^ΐ· 1 /- χ,ήν, της οποίας ο τοιούτος νε'ος ολίγου καιρόν κα\ μικρού κόπου χρείαν ε χει δια νά γέν% επιςήμων (.α)· "Ούτως οί "Ιταλοί σπουδάζουσα πρώτον τήν ομιλουμένων γλάισσαν των, κ ΰςερον διδάσκονται την μητέρα αυτής, την οποίαν εις ολίγον καιρόν μαν^άνουσιν ϊντελεςατα , και μ όλον ό τι ή ^Ιταλική είναι περισσοτερον μακρυσμένη από τήν Αα- τινικήν, παρά την ημετεραν άπό τήν παλαιάν 'Ελληνικήν, ΐή της Ιταλικής συνταξις είναι παντάπασι διαφορετική της Λατινικής, εν ω ή ίδικη μας εχει σχεδόν 'Ελληνικήν την συνταζιν· Οταν οί πεπαιδευμένοι της 'ρ.λλάδος άρχίσοισι νά φρονούν, κα·$ω; ο Αριςοτέλης, κα\ νά λέγουν μαζότου ,,αίσχρον σιωπάν, βαρβάρους δ' ε αν λέγειν" τότε εκαςος βελει σπουδάζει νά ςολίση την κοινήν γλώσσανταυ μέ έιαφορων είδων συγγράμματα' τότε όποιος μακαρωνίο-ει •πλέον η βαρ€αρίσει είναι άξιος νά λι3ο€αλλη' διότι ο μα- χ,αρωνισμός κα\ βαρ€ασμός\, τους οποίους πολλοί η ομιλούν τες ή γράφοντες μεταχειρίζονται, δεν ήσαν αγνοίας απο τελέσματα, αλλά μην εχοντες συγγράμματα της γλάσ- νηςταιν, η άναγνωσις τα>ν όποιων διδάσκουσα αυτούς την £δόν Την φέρουσαν εις την άρετήν, εις την έπιςήμην χ.αι γνώσιν, νβελε «ϊυννι^ί'ΐ' εις τον 'ίδιον καιρόν νά γοητευση την προσοχήνΤΜν καϊ νά Βέλζη τήν άκοήν αϋτων με τάς ωραίας εκφράσεις, μέ τον ομάλόν και γλυκύν τοΰ λογού χα ρακτήρα , κατεγίνετο άλλος άλλην ' ΐ.ρωπαϊκήν γλώσσαν νά μα3··α διά νά ευχαριςησια τήν επι3υμίαν του , και με μήνας ή χρονους δεν έχειροκρατουσεν ' Ελληνικό ν ή Τραικι- χον βι€λίον' πους λοιπόν ήτο δυνατόν νά άκμαση η λάλου- μενη '&λληνική ; Ο) Η μαχςχ *κειςχ μ βίγ\)ι$ο<()ο$*ι&81ι , οτι νι ερεννο. της χ·0'- ννζ ιμκ» γλασ·ιτιις ιυχολυνιι μιγαλας χ,αϊ αυταιν ταν Ιοχίμ&'· 1 νυγγ^αφίων Τν,ν ίζίγηοΊιι, ^ %κρίς υπερβούν ίΰϋχμαι νά βε βαίωσα τ*ς ι/{χς , οτι ασύγκριτης ιϋκοΧκτ ιςκ ^ γ(νιγο$άπί χ μ&3ίΐ τ α. ι; ττρογΰΐιο)» αυτιαν την γ"Κω&α"&ν μβ την αν τΐ|{ χοιιιης, νκςχ μι τχν αιιτιφιΤιοσοίραιι τά χαλα γφαμμαΠχιΧ' Κοψα^ς "'ί τον Π(άο(: