— ( 232 ) ~ τ ν, ζ 'ΕλΧαίο$* και εκομίνιαι ενονται μέχρι τέλους διάφοροι κλλαι φιλολογικά» κχι τται^τικαί ιίέήσεις. ΕΠΙΣΤΟΛΗ. Τοϊ (Τοφου Κοραή 1 * #£ρί των 'ΑΐΤο^ριίτΜν Αια3νικων των Αθηναίων, ας ο ρήτ&ρ Δείναρχος εν τ£ κατά του Διι- μ,οιτ3ινους λόγω αναφέρει· θέλεις, φίλε μου * να σο) αναπτύξω σαφέςερον την Ϋνα,μην, ήν ττρο πολλού σοϊ εκοίνωσα, τιερϊ της ακοφρκ- του βίζλου των Α3ν\ναίων, την οκοίαν ο ρητωρ Αείναρχος , ο μονος φμ,ιλιι'σας τίερ'ί αΰτν,ς ονομάζει Δ ι α3 ή κ-ή ν . δέν νί* .?έλοι/ ηνα€ά\ή ίως τώρα τήν εύχαρίςησιν τκί έπ3υμίας <Του, ί'αν, /χκ) καταγινόμενος εις αλλα , τΤχον ί ΰκαιρίαν να ενα.σχολνι3ω εις πράγματα, τά ότιόΐα ατταιΤοΰσιν άκρι&εΐί ΐρεύνας, καΐ ολα τά αναγκαία εις τοιαύτας ανακρίσεις" Συ ν,ζενρεις , αγαπητέ φιλί, οτι άν δέν ε1χον την βιβλίο3ήκ%ν σου εις τήν γιιτονίαν μου, ασθενής ων, τίρο κολλοΰ %£(■· λεν είμαι Ελλην απηλλίήνισμένος' ιτλι^κ μ ολας αυτάς τάς δυσκολίας , 5ΐλω σοι άνα,ντύζει, όσον «ί νεριςάσεις με συγχωροΰσιν ταύτν,ν , την όΐίοίαν σοι ιτρο€άλλω ως μίαν α* τλ$ν ιδίαν μου γνώμνιν' συ δε κάμε οκως θέλεις, άν ομάς α! νέα ι άιΐοόιίζεις, εις τάς ίκοίας αυτή 3εμελιοΰται, άντ'ι νά την κάμαισι ττειΒανωτέραν, δέν τνίς άφαιρΐσωσι καΐ 10 Ί!ει$ανον, όττερ εσύ τήν ΐίράιτι^ν φοράν εις αυτήν ήυρις. Το μέρος τούτο της 'ΕΧΧι 4νικ%ς ίςορίας είναι τόσω ικ» ριεργότερον , έσω πλην του ρήτορας Δείναρχου, κα3ώς ϊίύιι το παρατήρησα, κανε'ις άλλος "Ελλι^ν συγγραφεύς δεν το 4 αναφέρει, κα) διότι ί'χιι μίαν ζεχωριςήν συγγένειαν μι Τ ας ιεράς βίβλους των Εβραίων και Χριςιανχν, γνωςάς έτί· σης υ·κο τω ονόματι, Δια3%και. Η ΐςορία αναφέρει, οτι ο Δημοσ3ένης, &ς καΐ άλλοι, ΐΐχί διαφ3αρζ άττο τά χρήματα του 'Αρκάλου , οςτις κα- χαφυγων εις τάς Α3ήνας, αφ3όνω( διένιμεν αυτά, διά να γ.αρδ<ήσ% τν>ν υπεράσπισιν δημαγωγοΰ τίνος κατάτίίςτοΟ Αλίζάνϋρου .καταδρομής ' εγκαλούμενος δΐ ο Δν\μο3ένν£ ψ 'χρί τβν Αρείου ταγού, ος τις ι'ιχα λα^ αϊτό τον δϊμ,ον