— ( χ 9 ) — του πάόονς-, Ή φαντασία τον Πλάτωνος δεν άποπλαναται ποτέ; Αι 'Αριςοτελικαι διακρίσεις δεν είναι πολλάκις κε* ναί; ταύτα ουδείς νομίζω αρνιέται. Το 3αυμασμοΰ 'όμως άξιον πκρά τοϊς "Γ-λλ^σιν είναι ότι ο'ι ποιν,ταΐ, ρήτορες, φ ι λ ο σοφοί -σέ€ο ντο κ Γ · ινως χ,αί παρ αν τον του ίόιωτου, οτι καλλιέργεια χα» ό ';·αι· τισμός του νοος ενομίζοντο ώς τα εύγενιςατα κτήματα τ™ ανάρωπου , οτι η ψιλοκαλι'α, αί τεχναι καί ή καλλι-ργείίΐ ν,σαν πάντοτε τα. κνριώτερα ιδιώματα των ί.λλι^ών, *.αΐ οτι «φ ον μετά την μεγάλην μιτοικεσίαν των είνών ανι- €αρ$α.ρω$η οΧος ο κόσμος, οί "Ελλιπές έτι εν) των βυ^αν Τίνων βασιλέων ϊμειναν οί μονοί φιλόκαλοι , ΐως ου (με τ ■' ΤΗν «λίοσιν Τν,ς Κωνςαντινουπόλεως") μετεκομισαν τν,ν η,ι· "Χοκαλίαν, τάς τέχνας και έπιςήμας (ίς την εκ του /ιαίυτ.ζ- τον και πολυχρονίου υπνου της βαρβαρότατος ανεγειρόμε νων 'Ευρωπην. "Ε.τι χ.α) εις αν τάς τάς ιποχ&ς των σοφιςων επ) τ'·ΰ Πλάτωνος» τί{ς τρυφηλές καΐ τορϊντης φιλοκαΧίας έπ) των ΙΙτοΧεμαίων , των εν6ουσιαςικων Νεοπλατωνικών φιλοσό φων , της έπιπονον μΙκρο'Χογίας των γραμματικών καI οχο- λαςικων επί των Βυζαντινών, ε'ις ολας αυτας τάς εποχάς, ίίς τάς οποίας η αποπλάν^σις άπο της α'ληίείας , τν,ς φΰ- σεοις κ,αΐ φΐλα*α\ίας είναι προφζνεςαίτη, πρέπει νά 3ανμά- σωμεν το εάνος, το όποΐον άπεπλανήάη τοιοντω τρίπω' η πλάνη κα! τά σφαλματα- αϋτονώμοία&ν με τάτον εΰψυοΰς και πεπαιδευμένου ανδρός^ Οί 'ΐωμα.'ίοι μεναναιν κατά την φίΧαλογίαν καίως καϊ κα&· ολην την καλλιέργεια* τον νοός μακράν οπισύεν των ΚλΧν : νων. Τϊαραλληλίζοντες ομως την ζριλολογίαν των λοι·> πων γενών προς την ΐλληνικην , δυναμε$α, αναλόγως πρόι) Τας άλλοις , νά εφαρμόσωμεν προσφυώς το τον Βιργιλίου Ιοη^ο, «εά ρΓοχίπ)ΐΐ3 ίηίβινίΐΐίο »/ 4 , , ^ * ί / » , ^ επάνω εις την Χατινην ,· μοΧον τούτο ίή α-ΐτοςάσις απο τη$ ελληνικές είναι απειρος'. *Η φιλολογία των 'Υωμ'χίων·, ω? τρο$ τνν ποϊησιν και φιλοσοφίαν, ποτέ δεν νψο^η ύπΐρ Τον σκοπον της μιμήσεως, αν κ.α! δικαίας πρεΚει νά ονο' βασωμεν αυτούς κατά τον Ηλο πςίκίον ι,βί'μητάς οίοι ού* £■ ί