— ( 301 ) — Χιγε ι: ανίρωι το» ειδήμονες, και: ίξοδα νο\\α· Είς εννέα Ά ςίχο'-Ί αττοίίΐχ,νύπ 3αυμασιωτατα κ.αι κατά βα^ύν και σχ,ρτττικ','ι/ ανέ'ρα. το δυνατόν τοϋ πρωτου' είς άπόδειξιν του δευτέρου ινρειασίΐνι μεν ςίχους περισσοτέρους . εκατοίρ· ίωτΓ κα! τούτο, κα\ αμέσως συνάγει και το συμπέρασμα : Ιδοΰ Χοιπον πως γίνεται ο τρόπο;, κα\ απόκτα το γί'νοζϊ ου'χί μόνον τα διδακτι κά βι€\ία, ο σα είναι άναγκ>ίΐα ίΐς Τνίν ·Β·^Τίΐν τττρίοίον, αλλα και ολα τα αλλα , οατ* ί/κα< αναγκαία ί/ς εκείνους τους μαΰνιτάς, ο'ί τίνες μίνουσιν είςτα σχοΧεΐα, <5ια να ακουταισι και μεγαΧήτιρα μαίν,ματα κ.· τ· λ. κ. τ. λ.— Ερα,-Τνισί'τις ττοτί ίνα των 7.'αλαΐ£ον φιλοσόφων: Τί {-ΰ'κολον; — το αλλ ω ύιτοτ'ιίεσύαι > αττίκρι'ίιι ο φιλοοτο- φ??ί. — Τί <5υ'σ*ολον; — το εαυτόν γν&ναι· Α Γ Γ Ε Λ I Α I. ' Απόσπασμα ε'πιςοΧ^,ς Μιχαήλ Βασιλί/ου αττο Κωνςαι-τινου'- •ΚοΧιν ιίρος τον εις Βιενναν αίϊλφοντου Αλίξανίρον Εα^ί- κι. Αυγου'ςου \είον γιγραμμίν^ς ^ · ΐ5 υΧίου ιΒι6· 'ΕνίυμεΙσαι, αδεΧφι, βέβαια, όσα προ χρί- νων μ εγραφες νερΐ «αραφρασεαις των ΠαραΧΧ^Χ&ν βίων τον Πλουτάρχου είς Την κοινην ν\ι.·.ων γΧασσαν , αποδείκνυαν πόσον'ωφέΧιμον «Τι/αι είς το γένος ιί τοιαΰτν, παρά^ρασις. "Εκτοτε δεν έπαυσα φροντίζω ν και επιίυ/χων τν<ν εκτεΧεσιι· τούτου' αΧΧα μόλις προ οΧίγου ηυδοκησεν ν, 3εία πρόνοια να ευρείς άνθρωπος ψιΧογενης, προίυμος να δαπανιϊ,σιι τα. αναγκαία, εις τν,ν τοιαΰτην παραφρασιν , ν\ οιτ«ία μετ ολί γους μν,νας εΧπίζω να λά&| τεΧος. Αϊτό τ4ν ςεΧΧομενν,ν ε'ι- δησιν μαν&άνεις ακρι€εςερα το πραγμα'ςεΧΧεται έέ ·ή είδη- σις δια να κοινοποινβ^ δια του Λογίου '&ρμον. 'Αλλβ το πρόξενου μεγαιΧητιρας χαρας'.ειναι, οτι οΐ συγ γενείς εκείνου του φιΧογενοΰς, του δαναπανωντος είς την παράφρασιν των ΠαραΧλιόλκν τ οι Πλουτάρχου, 3εΧουσ ι νε> γίνη κα/ ν! αναγκαία νρός εκτύπαισιν αυτών δαπάνν, ίκτ£ς αυτ^ς εκείνου περιουσίας, δια νά εκπληρώσουν εντελή; τν^ ινεργεσίαντον , κα! ϊά .άφιιρκ6£ τό βι€Χί$ν ιίς τά γενις.