— ( 487 ) — τίσϋνι, οτι είναι τοιούτος" κα) αν ητο Θουκυδίδη*!;, ήτβν ίΐς την παΧαιάν Αττικών , όχι εις την τωρινών γΧωσσαν, περί Της οποίας είναι βλνι >ί φίλονϊικία. Πλι ',ν άς επιςρε ^ωμεν εις η προκείμενοι/ , εις τάς διαφόρους λέγω των συγχρόνων μας ■πψ γΧώσσης γνώμας. δ. 'Η νεώτερα, γνώμη , αϋτ>ΐ ο,που κάμ νει τον Κοδρι- καν χ.αλως εχόντων τών πραγμάτων νά λυσσά καϊ να μαί νεται, είναι } ότι ν\ σω^ιΐσα και υτ ταρχουσα του ίδιους γλωσ σά είναι η γΧωσσα αύτου' αυτη είναι ά'καΧλιεργητος ' διό τι όεν ε'καλλιεργνίβιι ακόμη και το εάνος, το όποΐον τηνόμι- λεΐ' ιί κα ΧΧιέργεια δε και διορδωσις αΰτης πρεπει να. γένια, καθώς αυτοί ςοχίζονται , οτι ιταρετνίρΐ'ΐσαν κα» εσπουδασαν καλλιεργη$είσας η και καλλιεργούμε να ς τάς γλωσσάς των παλαιών και των νεωτερων ' μονον όχι κατάτόν Τύπον της απο- 6ανουσνις ' Αττικής , και ϊ'ιτισωρεύοντεί,' καρά Χογον παλαιάς Ελλ^νικας λεξεις φράσεις, και περιόδους ολοκλνιρους. ε· Αλ λοι τελευταΐον σαλενουν μεταξύ αύτης και Της πρα,Της ο,ποι> «νεφ ΐραμεν' μ όλον ΤουΤο συχνά πηδούν και εις Την δευΤε- ραν , ν) εκ συνηύείας παΧοιιας, την οποίαν, καύώς είπα μεν , δυσκολον ν αποβάλουν, η διά Την δυσκολίαν τον νά γρά- φ&μεν άκολουϋα , εν ώ η γλωσσά είναι άκομη ακαλλιέργητος. 'ΑυΤαι , και όχι αλλαι είναι αί κυριευουσαι την σήμε ρον εις το έ'ίνος περί γλοισσης γνωμαι' διότι το να άναφιρω- μεν και εκείνους, οί οποίοι άνακατόνουν γράφοντες κ:ιϊ λέ ξεις καί ε'κφράσεις ξε'νας, οίον 'ΐταλικάς , ΓαΧΧικας, Τουρ- πικας κ. λ. ουτε είναι άξιον, Εξ αυτών, οσον περί τ·/, ς δευ τέρας και τρίτης, ήμιΐξ ι'ίπαμεν ε'λευίερως την γνωμην μας-, ουτε δυσκ ολου ςοχαζομενοι το νά τάς κρίνωμεν , ουτε φοβού μενοι την κατάκρισιν των άλλων' το νά κρίν-η τινας όμως με «σφα λειαν καί Τί,ν πρώτη·· 1 κα) τετάρτην , όχι μονον είναι έυσκοΧάγατον , αΧΧ' Ίσως οϋτε έργον του παρόντος αιώνος. Αν νίναι ώς τόσον δυνατόν νά δεχύώμεν γνώρ.ην από τάς γε- 'Ίκας περ) γλώσσης και παιδείας ιδέας, και από τά παρα δείγματα των άλλων ε(ΐνων , μι κάμ.ποσον θάρρος, ημποροΰ' μεν να ε'κφωνησωμεν μόνον τό , ότι αυταί 3ελουν υπερισχυ- β " ίι , '-χι ομως και το, ποία εξ αυτών' Ίσως η πρωίη, Ίσως η τέταρτη, Ίσως και αί δυο ενωύε'ΐσαΐ' το εζης δε κα) δίκαιον Χ·«ι αναγκαΐον νά σημειώσωμεν' Α! γνωμαι αύται είναι γεν-