— ( 146 ) — ελληνικά; ίί'ν μας διδάσκει ο καταφρονοΰμινος 'ΐίρωτόκρι- τος, αντι τών οκοίων κακώς μετάχειριζόμενα, ξε'ναςΐ Δια τοΐίτο μι φαίνεται αξία να άντιταχ3^ εις την κροηγουμ*· νΐήν ν,γνώμη άλλου άττα£εςέρου αναγνώςου της Διατριβής, γράφοντος ταύτα. ιιερ\ αυτής· ,,' η Διατριβή του Κ. είναι καλη, ε! καϊ όχι αμέτοχος ,,οφαλμάτων. Τα σφάλματα, όταν ο λόγος είναι κερ\ ,,γλώσσης, και παλαιάς καί νέας, και μάλιςα της Καρα- ,,Βέσεως αυτών, είναι αναπόφευκτα εις όσους δεν εδιΰάχ- „3ησαν, Καρά τα καλά γραμματικά. Ε/{ τα τοιαύτα χρειά ζεται η ε'ίδησις της Αατα/ικης γλώσσης" και μηδ' αυτή >,δΐν είναι ικανν, χωρίς την βοη£ειαν τριών η τεσσάρων νεω- ,,τέρων γλωσσών. "03εν είναι συγχωρήσεως αξία τα σφάλ- ,,ματα του Κ., κα\ τοσον κερισσότερον, όσον εγρα^ε καΐ ,,κολλά καλά, οκύΐαι είναι αΐ'κοιναι καροιμίαι, και τά ε· ,,γρα-^ε με μετριοφροσυνην, ως νρέκει εις τους, όσοι γρά- ,,φουσι κρος ωφελειαν, και οχι νά δείξωσι την κολλά μι- ι,κραν αυτών σοφίαν σννωδευμένην με φρυκτάς αμα3ίας - - ,,Β.υχνίς άξιον είναι να ε'ίχαμεν δέκα και κερισσοτέρας τοι - ,,αύτας Διατρι€άς, ό-κοία είναι ή του Κ., και αν 'ίσως είναι ,,ακόμη εις τον κόσμον , γρά^ε τον νά έζακολου3^ > και νά ,,συλλέγε μαλιςα" -παροιμίας." Ας μετριασ3% λοικόν το ακινις „"Ε ρρι κακη γληνη', η μαλλου άς μετατραπώ εις το ,,Ίοιοΰτοί μοι εΐεν δέκα ^ες Αχαιών" I (*) ' 4ξιίταινον ι$Ύοα ί 5»λ«ι> «Τ»«ί, φιλ», α· οι λόγιοι τ» γι'νχς ΜΙ!»·» ΐφι\οτΐμαντο νά (τυγγρχψια ικαςος αυτά» τ»ίκ ίςαρίχν τ» τό. ·*■* τ» , τ·»# Χ}χαιο\αγίαν , τα άτοραΖιντα β·»βαβ·μ/α «ρ«/ιπα τίς αρχαιότατο; , την νχ\χι&ρ £ νίχν Γ*<αγ$ιΐφ{ αν αύτπ , τά ττφοϊαιι. τ β, τ« (ρυτα, τα ΐ$ίμχ , *. τ. τ. ίιοπ τ οιβ'γμ» £χο- μ«» %(ΐ6ίαν ι «2^.μιι άναγχαίοτίφαν , χατα τό Ίτβρο», χαρα Γ^-κΨ&αρί «ν. '// γ\ϊ<τβχ χ.ιιΤλ.ιιςγίΊ'πιι )£ ήτ\ΗτΙζιτ« ι ίια τ»» χ,χΧαν Συγγρχμματαιιι, κατά το τα^άΐιιγμχ τμ» »*·εφμτΐμ*'ιΐμ# ί,ϊΐβϊ τΐς £ΐ)0«ιιτΗί· βχ! ίι<« τ2» Γ"Κ<&σ<τχ$ίι*\>' οΐ Γιςμανοϊ , βι Γ'αΑρί,ο /τβλοί ) ^ ό 'ΑγΥ*&ι) κ!ε\ τβιβτβ μισόν μιτιχιΐ(ί.