— ( 59» ) — Ε'ίύ ε 'ν α χίσίανίωσιν εχ. βα'ό ουζ της Ψ υ χ ί" $ Π ο σον το γίνο; βΧάπτουν αυτοί οί Αυςυχίϊς! Κ αϊ ότι τα καΚχ των αυτά γ ξ (Ζ μ μ. ΧΤ I Κ Χ Κ ω ρ < ς φ ιλο σοφιών «ίνα» τυραννικά.! "Εν τω Μοναςηρίω του ΒατοίΓϊέίου, τ%5 β του 'ΐουλίρυ αωιζ'- — Σωψρο'νιος μονάχος τον αγίού οροιίζ. Μν£ος του Ποτίαπ (ι,ίτ. ιγ, ί. πι.). Πβ*αγαΧο(· β Ενα« Παιταγα'λος, ΠΧουμιςος μεγάλο;» Φίΐίγει από το κ\ον£ίτον μιαν ήμερα. Το Κουρνο·, Και ν/ιγαίνει να κονευση ς «να ίασος ίροσίνο* κ' ΕΛίΤ αρχίζα 'ςάν οοκΤΗολακι Μ γ το ςρα&'τον το ςοματακι "θΧα τα' ορν«α να τα' χ·ρ(ν%, Κ»ι χωρίί λόγο "νά κατακρίν^. Το λάλημα του Α^έονιου ήτον μια φλυαρία , Μα'λις·' »ϊ αρμονία του μεγάλη αηδία. Τα Καναρίνι τταντϊλως έ«ν >ΐξερ? "να ψάλλει * Το Καρδϊρίνι καί αυ'το' έϊν βΐχ? ττΧί'ον χαλι. Ο' Εκορίαλο'ί ο" μ ασκαρας, ο άίλιος τ^μιτ/λπί» 'Μκοροϋσε 'ν» 'ναι μουσικοζ 'ςάν ίνας Κουκουζέλης, "Αν μαΒητηζ εγίνουτουν αυτου του Παιταγαλου, Κ* ιί«.ου£ τά μαίνιμβτα τϊ'τοιοι * σοφού δασκαλου. *Να μ»ΐν τα νοΧυΧογοΰμε' ας το' νουμε νια σωςά' "θλα τα' «Όυλια' του & οίνου ζ εις αυτο'ν τον φαφλατα Φαίνοντ'«νοςα <5ί όλου '«αν 'νά κράζουν μ ττ ρ ϊ λ ί κ α· Κ' ίΐ/ίυς «ου αρχινούσαν Κ' εγ\νκοχ.ε\αει8οΰσαν, 'Εσφυριζτν εκείνο;