— ( >ο 3 ) — ΐΐ'ί ΤΥι ν ηλικίαν , τιμήν , χ,αί α^ίαυ , και αν ηθιλιν είναι ίι- καιότατος, καταδεδικασμένος εξέρχεται· ^Συμμαρτυρω τού τοις, ώ ϊϊάτιρί οΧί όταν ήμον παιδίον, επεμελήθης νά μέ ΟΊύάζιαζ γράμματα, όμως κα) τούτα δεν κρύπτω, μήτε συ δεν θέλεις μο\ άντιλέξει εις αυτό; Ε'ίτι κακόν/ε'πραξα, δεν μ εμπόδισες, οίίτε μ επαίδευσες δί αύτό, και πόθεν προήλθε τοϊίτο; επειδή όταν ήμον μικρός, με υπέφερες κα κοποιού ντα κα I α'τακτούντα, και δια τοΰτο όταν 'ι^Χ,^οι/ εις μέτρον ηλικίας, εύριθην παρήκοος και άπειθής εις ίσε. Δ<α δικαίως διαμαρτύρομαι ενώπιον τον ©ίου, οτι αν είναι αυ τή η π$ρά€ασίς μου κα} ή αμαρτία μου, και συ βέβαια δεν ίΤσαι ιίθοΐος κ.αι ελεύθερος απ ο τνμ παιδιίαν μου. ' Ακούω ν δε και πανταχόθεν άκρι€ως συγκρίνων τάς δι καιολογίας ο φιλόσοφος άπεκρίθη λέγων! 'Ο μεν πατήρ ■> επειδη δεν επαίδευσε τον ι]όν» οταν άποθάνη, να. μην «· ζιωθη της ταφής * ο δε ι(ός, έπειό'η απείθησεν εις τον πα τέρα , άποζενουται, έφ' όσον ο πατήρ ζη, της κληρονομιάς * με ταυτην όμως την εξαίρεσιν, μετά τον θάνατον του πα τρός νά καταςαθ% κληρονόμος της περιουσίας του- "Ω, άν ο! καιροίμας ηθελον αζιωθη νά εχωσι τοιούτον κριτην> πό σους ψύς ήθελε ςερησει της πατρικής περιουσίας! και πό σους πατέρας ήθελε κρίνει αναξίους της ταφής! "Ομως ό,Τι καί αν καμωσιν οί γονείς, <5εν «Τναι συγχωρημένου εις τους ΐ]θϋς νά το κρίνωσιν, αλλά μάλιςα χρεωςιΰσι νά το* κρϋ- \|/ω<π, και όσον δύνανται νά το ^ίφίντίΰσωσ/: διότι ούτω κελεύει η φόσις και ό νόμος. 4, Ν. ο' ζ7α'(>βαρις. ΦΙΛΟΛΟΓΙΑ. Κρίσεις ε ί ς "θ μ η ρ ο » (Σ υ ν ί χ * ι α.) Κεφάλαιο* β'. 'Ττόδεσις της 'ΐλ/αίοί και (ΤνςχΟΊς ζυτηί. ®. Και ηχαν λόγον να φο-βωνται' τν,ν δευτέραν ήμε'ραν ανακαινίζεται ο πόλιμος, καΐ μέ όλην αυτών την ανδρεία*