— α ιδο ) — μίμος, επειδή μόνον Την μορφών τη ς ορίζει, δίχως ν άπο- €λέ·Κη Τελείως την φυσιντ ης, και τον σύνδεσμο ν της με τάς ταυτοχρόνως παραςενομενας ίδεας' είναι λοιπον αναγκαϊον νά δωσωμεν μίαν αλλην εξηγησιν, η β*οί α μονον διά πολλών ιΐς Το ίξης _σκε4·εων ημπορεί νά. φανη εύλογος. Διά νά εΰρωμεν αύτην Την εξηγησιν , πρεπει νά προσ- ΐξωμεν με__μιγίΐλην ακρίζειαν εις Την πρώτην αρχήν της ομοιο καταληξίας , εις την ςιγμην της μο,ρφωσεωςτης * λ, νά έ'μ€^- μεν εις Την καταςασιν ταυ χαταγινομένου νά διατάξω με τοιού τον τροπον μίαν σειράν εννοιών, ωςε, παρατηρων και;οία.ς ςιγμάς αναπαύσεως, νά τελείόνη ωρισμένας σειράς συΧΧα€ων με τοιαύτας ΐδεας, αι όνοΤαι εκφραζόμενα/ νά λαμβάνουν σχήμα αίσβηΖως ομοιον' κατ αυτόν τίν τροπον ευρίσκαμε ν, οτι η ομοιοκαταληξία είναι συ μιϊΤωσις. δυο; διάφο ρων εννοιών εις δ ύ αϊ ,ταυτοι^χούσαςλέξίΐζ. 'Ακολουόως τ ό ό μρι ο ϊ ελ ε υ τ ί ζε ι ν £ΐναι, τ ο ν ά. ιυρίιτκωμεν εις δυω διάφορους ! δε α,ς δ υ ω τ α υ- τ ο η χ ο υ σ ας Χ ε ξ ε ι ς · % δ υ οι διάφορους ΐδεας (νοη- τως διάφορο) νά τάς φίρωμεν ΐ ί} ο μ ο ι ο ν ή χ ο ν (εις αίσύητήν ενότητα). Χ αφή ν ι σ ι ς κ α) απ ο δ ει ζ ι ς. Αιά νά ίδοΰμεν τί είναι αρχικώς ή ομοιοκαταληξία , Ζ, Ιίως κατά Την ψυχολογικήν Της γέννησιν δ (ν ιίναι άδιάχ.ρο- ρος εις την ^υχήν, και πόας, άφοΰ ή ιδία Την εκλεγεί, άν- τ ενεργή εις αυτήν εύαρεςως διά Της ακοής , εις Τοΰτο δεν άρ· κίΐ νά την ,5εωρησωμεν,.καϋως ήδη υ τί άρχει, άλλα πρέπει να νοήσω μεν τήν ιδίαν , όπου λαμβάνει αυτόν τον ομοιον Της κατ αληζ ε ω ς ή χ ον , κάί εμφανίζεται υπό το σχή μα Της ομοιοκαταληξίας, ως πάνΐ$ χωρισμένων και από τήν ομοιοκαΤαληξίαν , και αϊτό κάδ« αίσ&ητήν εκφρασιν, και έπει τα , άφου γενή η ενωσις με τήν ταυτοηχίαν , νά 3εωρήσω- μεν τήν εκ τουτου γεννηύε7σαν όμοιοκαταληξίαν μαζή με το νοουμενον ως εν και άχάριςον , ο>λαί>ί εις τήν ταυτοηχίαν δεν πρεπει νά παραμελήσωμεν τήν εκφρασμένην ιδίαν ως ίνα τί διολου άσχετο ν με τήν ομοιοκαταΧηξίαν, αλλά νά παραςησωμεν εις τον νουν μας και ιδίαν και λ ε ζ ιν καϊ ή Χ ο ν ως πολλά σφικτά ενωμένα, καβως τά αντιλαμβάνεται