— ( 447 1 — φοϋ άνί€η με τκ\ν Βυγατέρατης , διάνα νλαγιάση, κατέξη κά· Χιν αμέσως, γυμνή μόνον μι τόν χιΤ &νίσκον.Ύήν ερχομινην τα.· χυνήν την ηύραν ε'-κάνω είζ την έςίαν , όνου ίΐν ιυρίτ κετο ταν- τανασιν <ρωτία. Πλησίον τηςήτον ίνας λύχνος < καί το ι!ς αυτόν χηρίον, το ε ποίου τήν είχε φώτισαν κατα€αίνουσαν τ ν, ν κλίμακα, ίίχί καήν όλον. Ή,' κόρη έςαχάσ&η, οτι κ ατα4αίνει δια να καιτκίσ»)' έττειόή συνείίιζε να το κάμη' κ-αί ε'€ι€αίω- σεν, ότι ή μήτηρ της δεν ειίινε Κνεΰμα κρασιού. Ο' κριτές συγκατέταξε τούτο το ιτυμ€άν μεταζυ των «εριςατικωκ Κανατών". Η* μαρτυρία της κόρης καϊ των παρεςωτων είναι η ακο'Χουίος: Η* γυνή, ως 6ο χρόνων την ήλικίαν , ήτο ι τρο ιτολλοΰ συνετισμένη να κατα£αίν« νάσαν νύκτα , <5ια να κα- 1Γι "ίνΐ5 Μ δι» νά κάμη καν μίαν όστΤιτιακήν ΰπηρεσίαν, κα' μίτά ταύτα ανέβαινε τάλιν κα) έΐίλαγίαζεν Η* κορ>ι α. «£- κο<μιΐ'ί>1. και μνΐ βλέπουσα την μητέρα την ερχομινην τα~ χυνήν, καταβαίνει χα! την ευρίσκει κειμένη ν εις το δεζιόν νλαγιον. Η' κεφαλή της τον επικειμένη είς μίαν πυροςϊαν. Το σωμχ ήτον ηπλωμένον ειτανω είς τήν εςίαν και τά -πο δάρια επάνω είς εν καμάκιον (κοϋτσουρον). Το" σωμα ώμτία- ζε μ εν χωρίς φΧόγα καιόμενον ζυλον. η ' κόρη το εσ·€υπ μι νερόν, και 'ό ατμός και η δυσωδία ολίγον ΐλει-^ε νι κνίζη τους γείτονας, οί όνοΐοι ί'τρεζαν είς τάς φωνάς (κεί νης. Το κορμίον ωμοίαζε μ ένα σωρόν ανθράκων , ■περι^ε&Χν.-' μένον μι λευκήν ςάκτην. Η' κίφαλνΐ, ο! βραχίονες, ο! μη ρό), τα σκέλη καί τά ιτοδάριχ ήσαν επίσης -κολλά καμ- μίνα. Αιγουν, οΤι η γυνη ειχε -πίειν Την έσχάτην βραδυαν ΐίολυ Κνεΰμα κρασιού α'*ό χαράν δια τήν ανό τό Τι^ραλταρ ιπιςροφην μιας άλλης 3υγατρόςτηζ. Δυ'σκολον είναι, -προσθέτουν α! ειδήσεις, νά εζηγηίη αυτή η ανα·ψ'ί* ε·πειδή είς τήν εςίαν δΐν ήτο ν&ντάπασιν φωτία κ.α) τό κηρίον εϊχε καην ολον. °Εκ φόρεμα. ά-κό τό ϊν κα) εν -παραπέτασμα ατό τό άλλο μέρος έμειναν ά€λα£ή. Επίσης χα) το' καμακιον ίκ ουτσουρον^ δέν επειράχίη τιαν- ια-κασιν, μ ολον τό όξύγγιον , τό οποίον ανέλυσεν επάνω ΐίς Την εςίαν· Α*ο' τήν κεριγραφήν των μαρτύρων συμ·κε· ραίίομεν, οτι το σωμάτ^ς ανα^εν α-ρομίσα και όχι άνέζω- Ο Χαροϋγος Βιλχέλμ περιγράφει είς μίαν ενιςολήν τό