- χ 667 ) — μάζομεν τον φοζερόν 'Αχιλλία, εντεύθεν όμως αρχο'μιβχ ν,ιύ να τον άγακωμεν, βΧίχοντες αυτόν τταραςηνομενον σχεδόν βδ εΧυτ το μενον μονον την νίκην του , ναρηγοροΰντα μετ' ε'τίιμεΧείας τον νατέρατοΐ>"Εκτορος, επαγρυκνουντα ειςάσφά- Χειαν αυτου, και αϊΤιώμενον διά Την 'ίσην δυςτυχίαν αμφο τέρων μονην Την σχ-Χηράν και οίκαμκτον ειμαρμένων. 'ΑΧλά Τω οντι δεν φρονώ διοΧου , οτι δνναμαι να διακρίνω Τ ας άμυ- έράς διαφοράς της φράσεως, τοις όκοίας εις τον ναρόντα και ρόν τινές των νεωτέρων 'ΐΧΧηνιςων νομίζουσιν, οτι εύρίσκου* (Γι μεταξά Των πρώτων καΊ τεΧευΤαίων' βι€Χίων Της 'ίΧιάδος' διότι εύκό\ως δύναται τις να σαμφωνήσ·^ , όταν χναι τιερι τού του I λόγος, με Την γνωμών του Πλάτωνος, 'Αριςοτε'λους , Δημοσθένους, 'Αριςάρχοι> χαι τ. λ. *Αλλ' εμεΧΧον άρα τι νές εις την τταροΰσαν εκατονταετηρίδα Των φωτων να νομί- σοοσιν , οτι έννοοΰσι την 'Ελλν|νικ.ν{ν γΧωσσαν καΧΧιώτερον Των μεγαΧων εκείνων ανδρών της ΚΧΧαδος. 'ΑΧΧά καί το ι μη εχων Την διαγνωςικην ταύτην Χετττοτητα Του νοος, αν μο) συγχωρηται ν ακοΧουΰήσω μς'νην την α'ίσύησιν, ητις είναι ενίοτε άσφαΧεςέρα οδηγός καρά την εις άκρον Χεκτομερη συ ζήτησιν , νομίζω', ότι αναγνωρίζω εις ταυτην την μεγαΧο- Κρεκηκεριγραφην τηςείκοςης τέταρτης ραψωδίας την αύτην β*γα Χοφυΐαν , ητις εδειξε τάς ΤαΚεινάς χαΐ ο δυρτικάς Αιτάς, τάς θυγατέρας του Αιός , 'ναντοτε νρούυμουμενας ν άνακου- φίζωσι και νά ·$ερακεύωσι τάς συμφοράς των 3νητων 1 α ι ζτκμαι ούσαι δειΧαΙ , κ.α! τρεμουφαι κινουσι δι ομματος α€ε- £αίοι> εΐζ ςΧεον, και ούδεις δύναται ν άττο€αΧ% αύτας χωρίς νά κινήσω εις όργην τους άίανατους. Μετά κοσης χαρας εγώ νένεισμαι, ότι α,υτοϊ οί ςίχοι οί τοσούτον -κα^ητίΜΐ, καϊ το- <ΤουΤθνευσε€ε'ΐς, κρός τούτοις και η είκών του όξυ$ύμου'ΑχιΧ- Χιως, κινουμένου, εΐς συμκά&ειαυ ύτΐό των δακρύων του σε βασμίου γέροντος, κατειίράϋναν ΚοΧΧακις την τυραννίαν κα\ εγιιναν βοηθοί Της άύωότητος! 'ΑΧΧά, 3ετενν, οτι τα 3αν· μά,σια ταύτα νοιηματα δεν είναι, ενίσης ιιάντα του αυτοϋ 3ε ίου τίοιητοΰ' ας άκοδειχίίί Χοιτίόν τ) ς ήτο κα) Κως εκαΧεΊ· το εκείνος, ο ς Τις με&έξει της Χατρείας μας μετά του άβανά- του 'ϋμήρου, με τόν οποίον έδυνή&η νά έξισωίη' ας άττο- δειχίί, Χέγω · ε! δε μη, 3εΧομεν αναςήσει βωμόυ τούτω 1ψ 3»ω. 'Αλλ', ώς φαίνεται ^ η άμξΤχ^Χητοςε'ιμαρ'