— ( 53ο } — λο τι συμβαίνει εις την 'ΕλΧνινιών)ν <5ϊ άΧΧας αιτίας ; Δια τΊ σημε%α των τόνων άραγε ; — Τούτο ήτον ε νδεχόμ^νον , εάν μϊνον δεν ι\το τοσον διάφορος ο τοπος Του σημείου Του τόνου ί 'ττί τ!\ς διαιρέσεως. Το ει, Χογου χάριν, όταν διαιρηται εί; την 'ίωνικην διαΧεκΤον, Χαμ4ανει τον τονον ώς επ'ι το ττλίί- ςον επι του πρώτου φωνήεντος (Ατρει, φερ ειπείν, Τυ- δ έί, 'Α ρ ε ϊ α) ' εκ το ντου 'ίσως προεκυ^,εν ΰςεράτερον ή συν- η δϊΐα να. γράφεται εν τη διαιρέσει του ει το μακρόν ε, τουτ· έςιν το η' ά γ γ ε Το ν, φερ ε ίνε'ΐν , διηρημένον εγράφετο άγγήίον' αΧΧ' ενίοτε Χαμ€ανει το δεύτερον φωνήεν εκί- νώτου τον τονον. (οίον εν 'ΐ Χιαδ. Α. 3θ6. το εϊσα, κα\ 439- τό Χρυση'ϊς. & 88.νν)'ϊ, και 240. ίν)'ί'ω.)|· είςποΧ- Χοτάτας αΧΧας Χεζεις τίθεται ο τόνος εν αλλιώς συλλα^ιί; (*. χ. I. 1 8 4· ρηϊ δ ί ως. Κ. 5θ2. Αιομήδεϊ,555.ΝηΧη'ίά- δ ν]). 'ί·.'ζ εναντίας όπου δεν χωρε Τ κ διαίρεσις, απαντάται ο τονος πάντοτε επι του δευτέρου φωνηεντοςτοΰ τονισμένου ει, οΤονε'ίδω, ειρωνεία, δ υ ν ας ϊ ι α. Αύτη ή παρατήρησις μέ φαίνεται ίκανη εις το να ανατρεψ^) πασαν άντεπιχείρησιν, ν,Τις ημπορούσε τυχόν να γεννηΰ^ εκ των τόνων' δτι , δν,· λαοκί, η μεταξύ των διφβογγων και των δια του σημείου της διαιρέσεως διακρινομένων φωνηέντων διαφορά εις την προ· φοράν, γίνεται γνωςη εκ τούτου , ότι εις τά τεΧενταΤα τίθε ται ό τονος εις τό δεύτερον φωνήεν, και εκ τούτου ακούεται η κατά μίαν <τυ\\α€ην αΰξησις. 'Εάν εξ εναντίας ετί&ετο " τονος εις τό πρώτοι/ φωνήεν των διαιρουμένων , ν|δίλα/χεν κι- ριτεσει εις την αυΤην αμηχανίαν , καΰως τά ανωτέρω παρα δείγματα τό δείχνουσιν. Μ' όΧον ότι δεν έχουν πΧεον οι ενάντιοι νά φέρωσιν άλλον τινά πραγματικόν Χογον προς άντίςασιν (εν ώ ΰπάρχί' σημεΐον διαιρέσεως, και τούτο αποφασίζει περι τοΰ3έματο; μας), ημπορούσαν όμως νά φαντασύωσι ςαχεΐον πΧαςόν (ΙιβΜΓβ βη Γ ·ϊγ) , μεταξύ των δυο διαιρουμένων φωνηέντων παριν· τώέμενον, τό όποΧιν νά άποτεΧ% Την αϊτίαν της διαφιρϋΐ ! μεταξύ Των διφθόγγων κύά των τό σημε'ΐον της διαιρε- σεως εχόντων φωνηέντων. Δια τοΰτο παρατηρουντες' τινές ] γραμματικό} τά ποΧΧά εις τον "Ομηρον άπαντώμενα διαιρέ σεως σημεία είπαν, ότι ύπηρχεν ίσως πρότερον εν τω μετα' ξν αυτών σύμφωνο ν, τό οποίον ε χώριζε ν άπ' αΧΧηΧκν τ&