— ( 27 ) — Τέραν (ρΰσιν α_ίσ3^τεως, συϊίχωζ η διαςνματιχ.£ς, οίτ.ό τοϋ ςν,Βους Ζ απ ο του Χαρυγχ,ος, κατά μεγαλύτερα. ί ■ κα τά μικρότερα διαςν,ματα απ αΧλκιλωι/ χωριζόμενα ι, εντονώ- τερον , όέυΤίρον, ί| ραρυτερον προφερομενοι, περισσότερη νί ΊΧιγώτερον μονοειδιΐς κατά τν,ν αγωγών (α) οντες. β^α- χιΊατις «Αολίο^ία ΓΟίουΓωκ το«<£οι> , £ος ν, εηιολοι/,^ος τ—— ι _ ( , »' τ I ί » I ( - I 7 οιιμαζετίΐ μεΧο'ίν,μι ι ί /£*« π'< τ»ΐν μουσικών· "Ρ.καςος α/σίη'ι/ίΤα» ίτι άπειρον πΧν,ύος τοιούτων μεΧωδηματων ι μ πορεί να επ/ν'-ν/ίΐ;, ε% ών εκαςον νά εχια τον χαρακτήρα τί νος αίσί /,σιως , ί ίδια τέρας Τίνος ποικιλότητας αυτής. Εκ διαφόρων δε μελωδημιτων, τών όποιων εκαςον φέρει τον τύπον τ^ς αίσίνίσΕίος, συντι'ίίται το μέλος · Εύκολα εμποροϋ- μεν να κα .Ταλα €ωμεν\, πως τοιούτον μελωδημα δύναται να. εκφράσω τερπνότατα, ί (ραιί/ίοτ^τα, »} άγαλλι'ασιν , ν,παύη- τικην μαλακότατα , ί βαίίΐαν μεΧαγχοΧίαν, ν| δριμυν πο. νοί/, ί μανιώδη 3υμόν, καΐ τά παρόμοια. Ουτω λοιπόν άναρ· 6ροι τόνοι εμποροϋν νά μιμηίωσι την γλωσσαν των παύων. χα τα παν δε είδος δύνανται αύτοι νβ άποδοίωσι δια μι ας ν, πολλών φωνων, εκ των οποίων έρείιζομένΐή α αισί^σκ, μας άελγεικατά το μαλλακ κα! ι^ττον, καί καίι^συχάζίΊ ί κ<- νεΐ το πνεΰμά μας. Μετά εις τους τόνους τούτους εΰρίσχ.ε· ται μεγάλη κα! παράδοξος δνναμις ενεργούσα εις τα πνεύ ματα. Ύοιαΰται Χοιπόν μι' τοιούτους «αβιοτικούς τόνου; προ- φερόμεναι μελωδικά 5 ίδϊαι είναι το πρώτον μέσον· β'.'ο ήχος (,'Ο εις τον όποιον ψαλλϊτα ίτι μελώδημ&· ζ«) "Αγκγη Μ ί ι »ν »»7|Τ, »' }/« ταμ ιίήί φβόγγ»» 'δ'ί ΤΗ μ'ιλΚί. Εΐ)*Κ. Κΐ(«γ. *λρμ. <ι#λ. 22. τμτο δβ ιΤνχι το Γιρμαίϊίχεν Οδη0 ι*; μΗ- βί*ΐί.15» Κοπ88β«τα λί^/ιι Αβθ%«. (β) Η)^ον ίί-νοΗ^Αίν ση^(>ρον ν <«Τ0Ϊ Γϊΐϊ 7Γ()^/*1ϊ ΛΟτί ϋ-ήίΛΧΰί%ί , ^ β *ϊ Αρχαίας ι πι μ&αβχήζ ο νομχξ'.μι νον Ηβ|« ο * 5 η Αρμο^ιαν, ^ «5 τ ρ ο * « κ, Πι*οΧ#ρ· Αρμ. *, Βα*χ. Γ»ρ. ί/<βγ. μασκ. Γ*ρμ*νΐΓΐ λι-/«τα/ Τοη»Γΐ. *Ι5» 5 Ρ. I. Βαΐζει·. β'. ΐίμ. 0ί λ. 463* '»ϊ· Βκ'ν.