χόπρος μικρών πτηνών. Ε:ς το ςοιχεΐον χανγ 1 ) έλλεϊπουσι χανγ - υούε 2) ό παρελθών μήν, χανγ - λού 3) *ρχομενος έχ του ταζειδίου, λοίι - χοι/^4^ ταξΐιδεύω χ. τ. λ. Ταύτα χαΐ άλλο πάμπολλα Παραδείγματα άπο&ιιχνύουσιν , ότι το Μορ'ρ'κιώ- Μίοχ λεζιχόν, αν χαί το πληοέςερον , Οί'κ 3ί'λίί είναι όμως έντελέςατον' ως το'σο» πρέπει »α ς·ο- χασδν· τ;ς, οτϊ ί/ναί έργου ενός μόνου ανδρός, έν φ μάλιςα ελπίζεται να έχδοίή μετ ολίγον το τ οιμασ9εν λεζιχόν του χυρίου Μοντοιίχχη, χαΐ τότε βοηθούμενος ο άναγνώςης χαί από τα δυο , Βέλει δυνηθη να χαμ·η ηοοόδους εις την σπουδήν τ-,55 Κινέζικης διαλέκτου. 'Ο χυριος Μ ορρίσων υπέπεσε χαί ε'ς τούτο το" σφάλμα, ότι πολλών πρωτοτύπων λί· ξίων δεν έδιέχοινε τα σημαινόμενα χατά την διάφορον ποοσωδίαν των. π. γ. χιά με βαρε'αν σημαίνει χατω, χαί χια μι οζεϊαν σημαίνει χατα&αίιω. "Οσον δια τον τύπον χαΐ τόγαρτίον,τό όποιον εί ναι Κινέζιχον, προξενεί(ίς τόν ικδότην μεγάλων τιμνν. (Ή^££5 αναψίροντες ήδη πρώτον περί ' Α νατολικής χυρίως φιλολογίας, ίχπλ-ιψοΰμεν ίνα των χαθηχόντων, τα όποια άνεδέχθημεν χα-α' τϊν εχδοσιν της παρούσης έςιημερίδος' τούτο δέ Βέλει γίνεται τοΰ λοιπού ονχνότερον χαίπληρεςερον, όταν ι- χανόν πλήθος Συνδρομητών μας ενίσχυση να δω'οωμε:/ ΙΪ; τήν έφημ,ερίδα τήν ην φιλοτιμοϋμεθα ίχταοιν.) ΤΥΠΟΓΡΑΦΙΚΗ ΕΙΔΗΣΙΣ. Όλΐγοι πεπαιδευμένοι άγνοοΰσιν, οτι 'μέγα μίοος τοΰ 'Ελληνιχοΰ πρωτοτύπου των χρονιχώνΈύ- σε6"ου τοΰ έχ Καισαρείας, σύγγραμμα πολυτιμον, Iΐχάθη, χαί οί περισσότεροι συγγράψεις, όσοι πραγ ματεύονται περί των αρχαιοτήτων, δειχνύουσι την λύπ^ντων επί ταύτη τη υςερησει, όταν τυχωσι να άναφέρ&οι περί αυτών. "Εως του ι γ 9°· έτους ο: σΟφοί Ευρωπαίοι δέν α'χον την παραμιχράν ιδίαν, ότι η ψιλολογιχή δημοκρατία δύναται ια έλπιση πο τέ όναπλήρΐύσιν τινα τοιαύτης ζημίας, άγνοούυτες παντάπασιν, ότι υπάρχει εν τη 'Αρμενίω διαλεχτώ μετάφρασις των χρονικών του Ευσε&ου, γενομένη τον πέμπτον αιώνα χαί ηαριςωσα Ιπιςα το 'Ελλη- "ί\ '% νιχον χειμειον οΑοχληρως. Αυτη υ τιμγ άντχεζ χατα το παρόν εις τους 'Αρμενίους Κληρικούς της νήσου του άγ. Λαζάρου πλησίον Βενετίας. Άπο του 179^ ΐχουσιν ίτοιμην έχδόβεως ταύτην τη» Α ρμενιχην μετάφρασιν όμου μέ Λ,ατινιχην μετά- φρασιν' χαί εάν τά συμβεβηχότα 5ί» εδίωχον άπο την Ειιρωττ/,κ εχείνην την ήσυχίαν και προτροπην, άναγχαιοτάτας εις τά; α'ουΐας χαΐ εις τά τνπογρα* φιχά επιχειρήματα, οί φιλόαουσοι ήθελαν εχειήδη την Άρμενιχήν ίχδοσιν μετά της Λα τινιχήςμετα φράσεως χαί τά σωζόμενα 'Ελληνιχά τεμάχια , τά πάντα έγωδιασμίιια με σχόλια προς καταληψίν τοιΐ Ελληνιχου χειμε'νοίι, η της Αρμένικης μεταφρά· σεως. 'Αλλ' εχεΐνο, όπο'ι προ 2θ χρόνων δεν ε'δυ· νηίησαν οί σεβάσμιοι πατέρες 'Αρμένιοι νά βάλω- σιν εις έργον, ίχτιλοΰσι τήν "αήμερον, χαί υπό σχονται να έχδωσωσι μετ' ολίγον έχ της τυπογρα φίας των τοΰ άγ. Λαζάρου τό σύγγραμμα τοΰ Εΰ- σε &ίου , διηρημένον εις δύο μέρη, τοΰ όποιου το μεν θίλίί περιεχει την χ ρ ονογ ρ αφ ί αν, ήτοι χρονολογΜην ΐςορίαν, τό δέ τον χρον ιχόν χα' νόνα. Έχ ταύτης της έχδοσεως^ελει ίόη τις ευ- χόλως το πόσον εσφαλμένη υπάρχει ή Λα- τ ινιχή μεταφρασις του μεγάλου άγ. Ιερωνύμου, χαΐ πόσον άπεμαχρ',νθησαν ο' Σχαλίγερος, Βαλλαρσης χαι άλλοι χατά ταύτην τήν ίίλην άπό τής αληθείας. Αυτη ή εχδοσις δέλει γένη εις 4 ον > χαί$ε- λουσι φιλοτίμηση νά μεταχεψισ^ώσιν αναλόγως με τό άξιόλογον του του τοΰ έργου χαΐ ςοιχεϊα χαί χαρ- τίον λαμπρότατα. Προς εΰχολίαν δέ των φιλομαθών οί ίκδόται ψιλοτιμούμενοι μάλλον τόν έπαινον παρά των σοφών της Ευρώπης, παρά το χίρδος, ιτρο- &άλλουαι νά ΰπογραφώσιν οί φιλομαθείς έπι πληρωμή τής μετρίας τιμής 3Ο ίχατοςημορίων (Οβηίίπιεδ) τη» άχόλλαν. 'Ημπορεί δι νά υπογραφή τις παρα τοις 'Αρ- μενίοις Κληριχοϊς εν τν) νήσω τοΰ αγ. Λαζάρου ε» Βενετία, χαί εις τα χυριωτερα βιβλιοπωλεία τή% Ευ ρώπης. Ή συνδρομή αυτη $έλει μείνη ανοιχτή μι- χρι τέλους 'Ιουλίου 18ι 8 , μετά δέ τούτα δεν θί'- λει δΰρηβή τις ν' άποχτήσ·/) τό βιίλίον μέ τιμήν τό σον μετρίαν. 'Ε» Βενετίας νή νήσψ το« άγ. Λαζάρου τν 29· 'ΐαχ.ι δι^. ■>