νου ατΐβαςοΰτου κενΒερου, βν τρόπον ε κήρυξ ε ν η ΜεγαΧαάτνίζ του Τ^ 14· Α ιμίλιου του ενεςωτος έτους. 'ΐίου νΐ περι ν&ί λόγος άνωτε'ρωκήρυξίζ. Φερδινάνδος ό Α'.ιΧί ε ι 3 ιου β α- σιλεΰς των δυο ΣικεΧιων, και τ$« '1ί(3ουσα\>ϊ/Α, »* φ α ν τ ιι 5 *ί- σ«ανία$ *τ· „ Δυσαρεςη^έντες εις άχ,ρον δια την απατηλών φημην, τι^ν δποίαν οϊ έχ3ροί μας διασπείροντες αγωνίζονται νά κα- ταπείσωσιν, ότι έ'ι^ίν επαραιτήσαμεν ν) μελετωμεν νά παραιτησωμεν τά ίι· καιώματά μας ««/>· τοΰ βατιΧείου της ΝεαποΧεαις, κρίνομεν αναγκαίου νά κ«- ρυζωμεν προς ολας τ«ί συμμαχικές κ* μϋν δυνάμεις> πράς ο λα τά ί'^κκ ■ και μάΧιςα προς τά έ\3ννι τοΰβασιλείου της Κεαπόλεως, τα περιπό3ητα τέκνα, μας, ψ£υ<^ έκΕΐ'ν/,ν τ«ΐ» φιΐμνίν, προσκι^ρυΤ· τοντες, οτι δεν επαραιτήσαμεν ποτέ, αλλά μάλιςα ε'ίμΐ3α ςεριά αποφασι σμένοι νά μη παραιτησωμεν ποτε τους ανω νομίμους υμών ννηκοους και τα α· ναντίφβητα δικαιώματα,μας προς το βα- σίΧειον της Νεαπο'λεως ,. και οτι έπιμε- νομεν αμετα3έτως εις την 3ελησιν του να. μη ςίρζωμεν εις κάνε ν αποζημιώ σεως πρόβλημα Όίίτε δε νά δεχ3ωμεν «λΧν]κ τίνα. ανταμοιβών άντί του βα,σι- λείου της ΝεαπαΧεως, το όποιον μελε· τώμεν να διατηρήσωμεν δί ν, μα ς αυτούς και να έγχ.αταΧίττωμεν εις τον ημέτερου άμε σον διάδοχον ώς μας εδο3η απο τον Ημέτερον ενδοξότατα* πατέρα- θ"Χα τα επιχειρήματα, όσα επεχειρήσαμεν, κα» ο<τα ενδέχεται νά επιχειρήσωμεν , μα- λιςα ϋ ε'κεΐνο, κατά το οποίον μετε- χειρίσ3ημεν καϊ ήνώσαμεν το ςρατευ· μάμας μι τάς δυνάμεις των σεβαςών ^μάίν κα! αρχαίων συμμάχων« ε'πεχειρ^- 3ησαν καϊ 3ίΧου<τιν επιχείρηση μι μ{. νβν σκοιτο'ν τον νά συνεργή τωμεν μί αΰτοιΐί εις την ευτυχή εκβατιν του γε νικού δικαίου πράγματος, κα\ να συμ· βοη3ήσωμεν τους τιμίου και γενναίους σκοπούς όπου εδειζαν προς εξα'λειψιν των άδικων αρπαγών των τόπων και άποκα- ταςασιν τον δικαίου χα! νομίμου. II αλέρμ β ν, τ£ 24. 'ΑπριΧ■ »8ιψ. Φερδινάνδος. Δια βασιλικής προςαγης έδιωρ(σ3η νά συγκαλεσ3η : νέον κοινόν πχρΧαμεντον κα3ώς διατάττει το ποΧίτικόν σΰςημχ του ι8ΐϊ. 'έτους. 1ί Π ΑΝΙΑ 0*τϊ ό βασιΧεΰς Φερδινάνδος ο Ζ'· εισήγαγε πάΧιν εις τιίν 'ίσπανίαν το ιε ρόν κριτηριον (ίη^ιιίίϊΐΐοη) , εδνιμοσιιν3νι ότι 3ε'Χοϋσι γένη μεταβοΧαίτίνες εις τα περ) τούτου του κριτηρίου· *03εν τώρα, λόγος αδιται, οτι »? ΜεγαΧειότΐήςτου επαρακαΧεσε τον Παπαν να διατάζω τά περϊ του ίερου κριτηρίου, και επρόβαΧέ τινάς μεταβοΧάς, τάς οποίας και ενί- κρινεν, ώζ αδίται, ό Π άπας καΐ συνδιει· λε'χ3νι περί τούτου με τον βασιλέα Κ ά- ρολον τον Α'. ο' βασιλεύς ζητεί προ πάντων νά άκνρω5ν ο κώδηζ ό λεγόμε νος ΛίΓΟΟίβΓΪΒΙΙΙ ΪΗ(|1ΐΪ8ΪΙΟΙΊΙΒ1 , οϊ Μ«α· με$ανοϊ, "ίουίαΐοι χα! άλλοι άπιςοι νά μη λαμβανωνται πΧέον ώς μάρτυρες ε ναντίον 1ίκ$οΧίκων , οσοι κατηγορούνται αιρετικοί, ο ϊΐτε δέ νά παβρησιάζωνται πλέον ως πρώτοι ενάγοντες η γυνη , τά τέκνα ι οί συγγενείς καΙ οι οικιακοί , να παΰσΐί παν είδος βασάνων, νά μκ φυλά· κωνητα,ίτις ως αιρετικός εξ υποψίας μο· ννιςπνος 5 αλλά με αποδείξεις, οι' 'ΐου- δαΐοι νά εχωσι την άδειαν νά εχωσι χρι- ςιανικάς βυζάκτριας, τά ΰποςατικά των