— ( 43 1 ) — παύονται Κρός Τούτο με μεγάλων όρμήν, κα,5ως νόίς φρό νιμος νους το χ.ατα\α.μ€άνει, και δεν μένει άλΧη ηιαραμυ- Βία., ει μη μόνη της ομιλούμενης γλώσσης ■/, διόρθωσις, δί ο,τι αύτη ίΐναι κί γλωσσά του έθνους , κτίίμά του ανα φαίρετου κα·ι άνανόσπαςον, η όποια, να βελτιωθη μεν είναι δυνατόν, ο χι όμως καϊ καντάκασ ι να μετα€ληθη εις την αρχαίαν, εν ω είναι τοσον η μεταξύ ταύτης και εκείνης διά- ςασις. Τρόπους 'δέ και μεθόδους της 3ιορ.9ωσεως σοφότε ρους άλλους, κα$ όσους μας εδειζεν ί σοφός και σε£άσμος γέρων εις διάφορα μέρη των συγγραμμάτων του μήτ (χω, μητ' έμττορω νά συμβουλεύσω. (α) §. ις'. "Οτι δε η καθομιλουμένη γλωσσά ημων ε "ι υ α 1 γνήσια διάλεκτος της 'Ρ.λλν}νικ.νϊί > θυγάτηρ ευμορφος έυ- μορφω τάτης μητρός , τοΰτο γίνεται φανερό ν και εις τους Ο λίγον ιγ ροσέ£αντας τον νουν εις αυτήν. "Αδικον καϊ -παρά λογου έργον κάμνουσιν, όσοι, καΤαφρονουντες αυτνν ως βάρ- 4αρον και μιζοσόλοικον, είναι πιασμένοι μέ τάς δύω χείρας άνό της ναλαιάς τάς Χεζεις, και η μακαρονίζουσιν άθλίως, η ελληνίζουσιν άηδως, γινόμενοι κα\ ούτως, και εκείνως ακατάληπτοι εις το έθνος, κα\ Κροσκαιρον εμπόδιον εις την διόρθωσιν της γλώσσης, 'ο ζηλοςτων Ίσως είναι θερμότε ρος κα£ οσον η κρίσις φρονίμου νομοθετεί. Αιατϊ τάχα. \νο- μίζουσι βάρ€αρον την γλωτσαν, διά τους αρχαϊσμούς-βάλ λων της καλαιας λέξεων, και άλλων μετα€ολάς κ.α« νεω τερισμούς-, άλλά διά τούτο καιρός είναι νά ονομάσωσι βάρ- €αρον χ,αΐ αυτήν την καλλίςην καϊ τρυφωσαν 'Αττικην , εις την οποίαν έγραφε Πλάτων και Δημοσθένης, δί ό,τι καϊ αύτη έττα.3ε νολλάς μετα€ολάς, συγκρινομένη ως κρός την κροότην 'ΐωνικην, εις την οτοίαν εγρα^εν "Ομηρος. "Αλλι* του 'Ομηρου η γλωσσά, αλλκι "η μέση Ιωνική η ε-τίι Σολω-' νος, και αλΧ^ ή 'Αττική. 'Η αύτη μετα€ολή δύναται νά θεωρηθώ καϊ μεταξύ της Αττικής, και Της σημερινής της ιδικής μας' η διαφορά είναι οτι είς έκείνας έγίνετο ή μετα βολή άκο κάλου είς καλόν διά τηρ σοφία ν κά\ εΰτυχίαν του (α) Βλ. 'Η"λιοΙας, το λ ? γ. ι£ Π(θΙ(, 'ΕΧΚφ, Λ'ί,ϊλ. !αοκ(, Α, βΌμ, και ττολλαχου τμιι βΌφαΡ αν του (Τημνίκνιχν,