— ( ιο4 ) — ματώδη ρευςά * αλλ* ούδέ εχομεν οργανον, το ίκοΐον νά μας ο ι ίχνη αΐσύητως τά πΧέον μικρά καί ανεπαίσθητα βάρη. τέλος πάντων, άν οι Χόγιι του σοφοο Βίνιαμ,ιν ^<ταν αποδεικτικοί, καν ιΤς έκ ιόντων των λόγων δι ν ηίελεν ε'λ· ύιϊν εις κεφαλήν τοσούτων κα) τοιούτων Ευρωπαίων φίλο- σο'ψοον ·, Μ ή νομίσω τ)ς ο τι έκαμα την αδύνατον ταΰτΐήν άπαν· Τησιν με άλλον σκοπον καρά της φιλομα&είας' 5$εν 3έΧω ομοΧογήσειν χάριν άίάνατον εις τον, όςτις με δείζνι αν πα- ραΧογίζωμαι.Νά νομίζω τις τον εαιιτον του άσφαλτο*, η να άγανακτη όταν άλλος του αποδείχνω την αληίειαν, είναι ο πλέον ασυγχώρητος παραλογισμός. Νίο'φυτοξ Βα'μ^Λξ. (συηχιια τ^ς 1ςο(ίας τ?; «ΐχ.νίς ποιιίβΊχς, τ?( ιίς το ί πτ(ΐί$ιον ίιαιοτέισης*) ~Ρ-ΐς αυτά το ίί^α, και αν αρχής εισαχθέντα έθιμα συ- ναριθμοΰνται οι'ϊμνοι, Ω/ία), και Χοροί' όθεν ή ποίησις κ α) μουσική ήσαν μέρος ουσιώδες τ ης Ε'ΧΧηνικης 3ρησκείας' αύτη Χοιπον συνήργησε μιγάΧως εις την καλλιέργειαν αύ· των των δύο τεχνών' διότι α. δια της δημοσίου χρήσεως αυτών εγείριτο , καΐ έτοΧΧανΧβ.σιάζετο ή α'ίσίησις αύτων , % όνου ητον ηδη εγειρμένη, έ^ελτιοΰτο, και έτελειοποιέϊτο' β. κάθε εορτή ν ϊδιωτικην, κα) κ«ί« συμπόσιον δεν εδΰ· ναντο να καταςήσουν ττΧέον ευφρόσυνα, είμη δια της συ μ.· ■παρα,Χήψεως των δύο ττερισκονδάςων εις όλους και αίζιοτί- μων τεχνών. Προσέτι ως με'ρη της θρησκείας συνεισέφερα» νά καθιερώσουν τρόπον τινα τάς έορτάς κα) τα συμπόσια." δια τούτο και εις τα ς ώδας τούτου του είδους , και μ,βλιςα τας μεταγενεςίρας, καθώς εΐναι του ΐΐινδάρου, επικρατεί η της θρησκείας μυθολογία.· Κατ' αυτο'ν τον τρόπον οί μουσικοί ποιηταϊ, κα) οί ε νοποιοί μουσικοί επολλαπλασιάζοντο κατ' ολίγον, και 4»« της αμιλλης ετελειοποιοΰνΤο. Κατ' αυτόν τον τρόπον εν$· φυτευθη κα! εμριζώθη εις τους "Ελληνας διαφέρουσα κλιθεί κα! τιμη προς αύτάς τάς τίχναι, (ύτινις εις τας αρχάς ν,"