— ί 444 ) — τά ακολούθα, και τήν περί της κοινές διαλέκτου εξέταση ανα^αλλομεν είζ τα κατωτέρω. 'Εν γοσουτω άς προσέξω ο άναγνώς ης εις τάς λκ ' ϋους αντιφάσεις κα) άλογίας. 'Εν ώ τώρα «ρωΤον βίσάγεται ιϊς την ΕΧλαύ'χ η ΕΧΧ/^ικι/ί γλωσσά, μ'ολβν τοΰτο τά έΐϊ· φορά της Θεσσαλίας έ(ίνη ήτον και προτού ομογενή, και ομο* φωνα με τα Ελληνικά' ή κοινή 'Ελληνική διάλεχτος εσχη- ρ,ατίσ&η καθ ίνα ομογενή άρχαίκον τόπον' πλήυ αν αυτός υπήρχε προτού , δεν έσχηματίσύη τώρα πρώτον ή κοινή Ελ- Χηυικη διάλεκτος" αν δεν υπήρχε' τ(ως υπήρχαν τά εύνιή. εκεΐνα προτού ομογενή και ομοφώνα. · ή μαρτυρία Του Ομη ρου περί Των αρχαίων Κρητων τίνα σχέσιν εχει προς τους, ■πρώτους 'ΕΧληνα,ς , τους κατοίκους της Θεσσαλίας. Ι> ώ ο ε μανάανομεν , ότι η γλωσσά Των ΤΙελασγων, Υίτον ν, γενικωτιρα κα) κοινοτερχ γλωσσά Των "Ελλήνων προ τοϋ "Ε.λλην.ς , και συνεισεφερι Καρά πολύ εις την προιΤην. συνίίεσιν τνις ΕλΧι^νικ,^ς γΧασσης , ϊζαρνα παρακαΤω μαν-, (ίιΐνομεν , οτι εις την πρώτον 'Ελληνικών διαλέκτου ινωβησαν, (μονον) πολλα'ι λεζεις κ α! ίδιωτισμο) των Πελασγών· Σελ, ΙΟΙ μα,νύανομεν, οτι ή αρχαία Μακεδονική διάλεκτος ήτον. νι αρχαία Των Ελλήνων φωνή, -4 πρώτη όπου ωνομάσίΐη 'ΕΧ- ληνικη α . τ.· και μ ολον τούτο έδω,οπου γίνεται καθαυτό λογος περ ι της πρωτ·ης 'Ελληνικης γλώσσης, μήτε γρυ ανα φέρεται περ) αυίης.Ε.Ις αυτό το Ίδιου μέρος μανίία,νομ&ι, οΤι ν! θεσσαλική πρώτη ωνομασ6η "Ελλ^νικι*, και πάλιν Σελ. 102 ή Μακεδόνικη ' αυτό βέ€αια είναι σφάλμα του τυπούέτον , οςΤις ελησμονησε τον μεταξύ Και' προσέτι εν ω δεχεΤαι, οτι οΐ Α6ν|καιοι είχαν οιυλεκτον ο μογλωσσον κα) ομοφωνον : μέ Τ'/,ν κϊινήν Των Ελλήνων γλωσσ&ν , μέ ολον ταΰτο. μας βε€αιο·. νει, οτι υποταχβεντες εις τους ΐ)ου'ξ του "Ελληνος μεΤΐ^υΰμι- σαν την γλωσσαν των κατά τον κοινού 'ΕΧ\ι/ιΐΊκ.ον τύπον ν πλην εφυλαζαν και το σχημ» και τήν μ*ρφην κα) Τον ειδικό ν χαρακτήρα Της διαλέκτου των. %ελ. δέ 35 ^ μας βε€αιόνει * *η' ν] παλαιά γλωσσά των ^ Αθηναίων , ίηΧ. πριν υποπέσουν εις τους ι|ους του "Ελληνας, ήτον 'Αττική' οποίος συμ€ί€α· σ% ο Χα αυτά, τον συγχάιρομεί α διά τήν ευ ρ 'ως ί αν του α ϊ ό ς του· ("ΐδε σελ. 2θ8.) Μέρος Δ'. II ερίοδος Α'. 'Απορίας άξιον , πως, εν ώ ομολογεί.