— ( 89<$ "5 — 9ϋμφαινησωσιν ; οΧα Χοιπόν αύτάτα συμβούλια, είναι ως επ) Το πΧε'ίςον άνωφεΧη, χ.α< προξενοΰσιν ενίοτε σκηνάς τρα- γικοκωμικας· "Α, ΐζ εναντίας ο Ίδιος ιατρός ζητΐ?, συμ£ούΧιον, η τού το γίνεται εις την αρχήν μιας βαρείας κα.\ καΧως εγνωσ μένης νόσου , τοτε το "κάμνει δια να, βοη3η3ϊΐ εις την 3ε- ρανείαν της νοσου από τάς ίδιας του συναδεΧφοΰτου, $ τούτο γίνεται ε'ίςτινα νόσον, τ ν,ς όποιας τά συμπτώματα είναι αμφίβολα, η είναι δύσκοΧ,ον να χαρακτηρισθούν , κ,αί τότε το κάμνει δια νά βοη3η3^ είς την διάγνωσιν η είςτά συμπτώματα" το τοιούτον συμ£ούΧιον, αν £ συμ€ουΧευό- μ,ενος ιατρός έκΧέγεται από τον τακτό ν ϊατρόν είναι σχεδόν νιαντοτε ωφέΧιμον και αναγκαίον. "Αν ομως ο τακτοί ιατρός προσκαΧζ· άλλον ϊατρόν ιίς τό Τέλος της νόσου , αυτό τό συμ€οϋ\ιον 'είναι ανώφελες. ασαν οττου ν\ νοσος είναι γνωςη, αν όεν είναι γναςη , είναι ιιπευν3υνος, διότι ανί-^αΧε τό πραγμα τόσον αργα' διατι Χοιπόν εις τοιαύτας περιςάσεις προσκ αλεΐ α.λλοι> συμ€ου· Χευομενον, διατ'; διά νά μη βΧάψη ο θάνατος του άρβωςου την υποΧηψίν του' προσκαλεί Χοιπόν ενα περίφημον ϊατρόν $ια να ύπεραποΧογη3^ αυτός δια την εκ€ασιν, η νά ενω- 3η είς Την δυςυχίαν. Το συμ€ονΧιον είναι ανωφελές, επει δή ν; ασθένεια είναι εγνωσμένη, καϊ ίευ μεταβάλλουν τ» ιίς την 3ερα·πείαν,' η επειδή ως έπι τό πΧείςον διν δύναν ται νά κάμοισι τίποτες· Τέλος πάντων προσκαΧοΰν οΐ τακτό) ίατρο) ενα <τυμ€ου- Χευομενον,Χεγει ο ημέτερος γραικός, δια νά κρύψουν τά σφα'λ- μ.ατα τους, και τότε μετά φροντίδος (κΧέγουσιν ένατων καΧων χ·α< φιλήσυχων ιατρών, ο'ί τίνες όλα 'εγκρίνουσι·, και μέ τό !μά- τιον της εύσπΧαγχνείας καΧύπτουσι τά κρύφια μέλη του <τε4ασμίου σώματος εις τό όποιον ανηκουσιν. Εκ τούτων οΧων των σκέψεων γίνεται (ρανερόν ότι ο συγγραφεύς η/χων 3εΧει εϊς τό πΧάνοντου, ωςε κατ αυτήν την αρχήν των βαρειών άσ3ενειων νά προσκαΧηται ενας συμ€ουΧευομενος ιατρός, οςτις 3έΧει εκΧέγεται υπό του τακτού ιατρού' έχουν όμως τό ι\ευ3εριν οί α^ωςοι, πάν τοτε εί$ την αρχήν της νόσου , νά προσκαΧωσιγ είς συμ- €ουΧ»ον όςτιζ τοΰς φχν% άρεςί;" τοτ# όμως είναι υπόχρεοι