— ( «64 ) — εφημερίδων, χ*5 Καριςωσαι τονς *αραΧογισμονζΤοϋ , Την άμορφίαν της μαηκέόσΐάς του, κα) εκ του εναντίου τήν ος«ιοτν]τα της ςεφανω3είσης μεταφράσεως τον Κοραή, κα.· τέςησαν γίλοΐον τον κύ^ιον Γαίλιον, και τον ε€ίασ*ν ϊ/ς Τί Χο<*όν συμβαίνει εις ημάς τόσον ναράξενον ,καΐ άξιον νά ταράζω την ιίανδαισίαν τον κυρίου Μεζη€είρη; Μ»( χως ν'μεΐς κρέπα να σιωπωμεν εις τβΐς περιφρονήσεις καί άσχη- μοσυ'νας των ομογενών·, φαινόμενοι ό\ικα{ των ξένων άδια- φορώτεροι, τρόπον τινά συναινουντες κα) σννομολογοΰντες; ■Μ») γένοιτο ί Α φίνοι εις τους έργον έχοντας τα Γραμματικά να κρί- νωσι περι της Γραμματικής γνωμολογίας τον κυρίου Μβζι<- 4είρη. Τούτο μόνον έρωτω, να μας εξηγήσω εις -ποίον μέρος Τ*ίς ΐςορίας εύρεν, ότι ή Κοινή λεγομένη των "Ελλ^νωι* Γλώσ σα , ή Διάλεκτος, «Τναι η αυτή εκείνη, ή χρηματήσασα κατ αν'τόν βασις και £εμέλιον των Διαλέκτων αΰτης, καί εις νμας καταντήσασα; Κατά τους ακρι€ιςέρονς εξεταςάς των τοιούτων (βυτμάννον Γραμματική §· α. βλέπομε ν ίξ ιναντίας, ότι όνομα Κοινής Διαλέκτου μέχρι των Αλεξανδρι· νων χρόνων οΰδ' ήκοΰετο· Κατ α δέ ταΰτην την ίποχήν κα τά πρώτον οΐ άιτανταχον'ΕΧΛχνίζοντβς ,κα) Αέλοντις μέν, μη δυνάμενοι δέ νά'Αττικίζωσιν ακριβώς, κα) άναμιγννον* τις ξένους ίδιωτισμονςκα) λέξεις έξ'Ελληνικων διαλέκτων, βαρβάρων ΓΧωσσων,ιγέννησαν κατά μικρόν τό έξάμ€λωμα, την Κοινήν ονομασ3είσαν Διάλεκτο». Τοτ* τό Κοινή βε- ■€αια ε σήμαινε Χυδαίκή, "Αγοραία., Αγροΐκος. *0 δι κύριος "Μαζη&ίρης μετά κα) άλλων πολλών νεωτέρων, άχ^δίδον- σ'ν εις αυτήν την μετοχήν και συμπνοιαν τον Πανελλη νίου, μη ονλλογιζόμ*νοι, ότι αν % το Κοινή, δ/ν *το Διά λεκτος- "Αν Διάλεκτος, «ως Κοινή ; Ουί' ότι και τήν σή μερον Κοινόν λίγομ&ν όχι μονον του οποίον πολλοί μίτε- χουσιν, αλλά κα) το χνδαΖαν κα) άγοραιον. υγίαινε.