2ϊ ΓΑΛΛΙΑ. -ποίον ο κάλαμο; τη; ίηρία; θε'λί! άναρερε: Π αρίσίον, τη ι6. Ιαν. Χ5ε; ε/είνε, το 'όνομίτου. προεδρεύοντα; τοΰ αυτοκράτορας, σύναξις της »Αί χαρδίαι χλίνουτιν εί; άλλα μζ- βουλ^ς τη; πολιτεία;, η οποί» διήρκεβεν από ^αλητερα φρονήματα, κα: χαθιχετεύουσι την 2 εω; των 5 ωρών. Μεγαλειότητα τα; να ειίίοκη'σητε ει; τ$? ψρο- —- Ο ει5^ενες·«το5 Κ ρ ο ο ζ ε μ ά ρ κ, ρ.:- νηρ.ατα, τά οποία παραγγέλλει η" ευγενική νίςροζ τοϋ Ρ»σίλε'ω; τη; Προιισσία;, ί'φα- οϊηηι; χαι η προ; «σας ατ&ατουμίνη Ήγάπη (Τϊϊ έίω. τ,ών πιςων σα; εθναν. — Οί πολίται τη; Ναντε'ρρε, άνη- »Βασιλεί! Η καλη'σα; τοί Παρ:σίοΰ -:ο:/ιτη; εις την επικράτειαν τοΰΣαϊντ-Αε- πολις ^ , ίλϊ^ προθυμηθή νά ίεί£η εαπείδειαν είς ν ί ;, προσγερανσιν ει; τον αυτοκράτορα τρεΐ; την τ-ρόσκλησιν, όπο» εγεινε χα9* ολην την ίππε:; αρματωμένου; και με τα αλόγα, οί δε μοναρχίαν, και η' νεολαία του θελε: σπεώτεί- πόλ:; Μ τ: ω 6"* ΐ (ΊΒβαιινΑΪβ) τέσσαρα; ίππεΐ;. όποκα^ω των σηραίων σα; καί εις νέο.!/; $ριάμ- — Οτε οι εγκάτοιχοι των Παρισίων έ- 6ο!/;. πρόσίρερον πεντακόσιοι*; ίππεί; να <5ωσω«ν έξ »Πώ;; ό εχθρό; τη; ηπείρου Βέλει :λ- ΐδίων, ό ρη'τωρ ειπεν έν τώ τε'λεί τα£τ«. »Εάν πίζει νά μ»; κατάπληξη Λ» την ει/τι/χη εκ» τί II αρίη ιο ν μόνον, το όποιον αποτελεί το βχσιν τη; προδοσία;τον ; θέλε: νομίζει ως εξ- ί^ίοη/οςημόρίον τη; μοναρχία:;, προσβερη 5θΟ ητονζσριένην εκείνην την <?ιίν» μιν, και ώ; εσ~ ίππεί; αρματωμένους όμοΰ με τα αλόγα εξ ί- 6εσμ.ίνην εκείνην την ψιλοδοίίαν, η' οποία ά- (Κων, είς ολίγα; ε&δοριάδά; θέλει έχεί ό αίϊ- νακαίέι τβ; καρδίας των Γάλλων; τοκράτωρ (εάν ολη η' Γαλλία, κα9ώ; καιδεν »Πώς λέγ·ύ, εν ψκα&' ολα τα ρέρηταιί- αμαι&άλλεται, μιμιθη τοΰτο το παράδειγμα") τη; τη; απέραντοι* μοναρχία; βλεπομεν άνορ» 4θ,ΟϋΟ ανθρώπου; ιππικού, ετοίμου; νά δια- θοΰμενα τρόπαια, αυτό; 3;λε>. ςοχάζεται, οτί τηρησωσ: την τιμήν τοΰ έδνοι/; κ«ί την ύπό- ημεΐ; θέλορεν σι^κατανεί/'σεί νά τά άνατρέ- ληψ:ν τη; μοναρχία;. ψωρ,εν ποτέ με τας ιδία; μα; χείρα;, και ο« Ιίίϋ <ίε η' άνω αναφορά της κοινότητος τον Βελει «ναίοη ποτε εί; τα; καρδία; μα; και ε- ΪΙαρισίον. να; μόνο; διαλογισμό; ικανό; τον νά ΐξελίγ'ξη ίίρατα>ότατε άναί! τα,υτα τά τρόπαια , τά όποια η" άγχίνοιά σα; »Εί; μάτην ηΟελομεν άγΐύνιι3η νά παρα- εηύναίεν εί; τόσα διάψορχ κλίματα ; η ?οχά- ςήσωμεν ει; την Μεγαλειότητα σα; με λέξει; ζεται, οτι θελε; προςάξεί κα: διευθύνει εναν- ν.αταΚληΚου; την 'όαραν ηαών άγανάχτησιν, τίον ημών τά ςοιχεΐα του καιροΐί ; Πλαναταί, 2τε έμάίομεν την λειποταίίαν ίνο; αρχηγοί διότι &έλει αναγνωρίσει εκείνον τοΰ ιθνου; τον άποςάτου προ% τον μονάρχην του, προδότου χαρακτήρα, οςι; υπήρχε μεν πάντοτε μέγα;, προς τον άν&τερόντου <-ραιτηγόν, και άπίςου εις τον όποιον ομω; η' Με^αλε:ότη; σα; ε ν ε κ ατά την τιμήν, Α; άψή<τιαμεν τοΰτο τό ου- τυπώνατε νέον βαθμόν δυνάμεως και ενερ- τιδανόν ο ν εις την κατα&οώσαν φωνην τοΰ γεια;. Ολη η μοναρχία, άχούουν» την φω— βυνειδότο; του } και εί; τό ονιιδο;, με τό ό- νήν τ/;; τ:μής, θελε: προϊυμηθη νά συγκράζη