— ( ι6δ ) — ηίονήν' διότι η ήοονή Κροκύπτει πάντοτε από τήν ποιχ.1- λίαν, κο! ίϊν υπάρχει ποτέ χωρίς αυτήν. Το διάτονον και το συμφωνον πρέπει να επικρατούν εις Την Μο υσικήν' το δέ διάφωνον , καΐ το χρωματικό ν κρίνα να παρεισάγωνται, με φρόννισιν όμως. Δ/β παρόμοιον λό- γον < ή άρμηνικωτ.ιρα γλοβσσα 3(Χει είναι εκείνη ,. της ό ποιας α! λέξεις συμπλέκονται περισσίτερον μέ μαλακιές κ α) εύηχους συλλαβής, καΐ αν τινές από τάς εύηχους κινδυνεύω· σιν ενίοτε νά ήναι ολίγον τι τραχεΐαι. Σκληρότερα δι εκεί νη , εΐζ την οποίαν επιπολαζουσιν β! άφωνοι, η τραχέΐαι συλλα€αί., ΕΤνα» προς τούτοις *«) αλλ* πηγή αρμονίας δια τ ας γλωσσας' λέγω δέ τήν εκτής συν&έσεως των λέξεων. Αυ τή έξήρτηται εν μέρει απ αυτήν την γλωσσαν, και εν μέ ρει χπο τον μεταχειριζόμενον αυτήν< εν οί η εκ των μεμο νωμένων λέξεων αρμονία κρέμεται από μόνην τήν γλωσσαν. Δ; ν είναι εις τήν έξουσίαν μου να μεταβάλω τάς λέξεις τ ι» νος γλοίσσης' δΰναμαι όμως, τούλάχιςον μέχρι τινός, νά τάί συνίίσω κατά τον αρμονικωτερον τρόπον. Τίρέπει μ όλον τούτο νά ομολογήσω με ν ότι α! γλωσ· σαι είναι, κατά τβ μάλλον και ήττον έπιτήίειαι εις τοιαυ τήν σύνίεσιν. "θσω περισσοτέρας τραχείας η άφωνους συλ- Χα€άς ε χει ή γλώσσα, τόσω περισσοτέραν προσοχήν χρειά ζεται ο ομαλών, ή γράφων> δια νά μή πολλαπλασιάζω εις μίαν καΐ τήν αυτήν φράσιν τά περιέχοντα τά,ς τοιαύτας συλλα£άς ονοματα. °Οσον περισσοτέρας γλυκείας , καΐ ολί- γωτίρας εύηχους συΧλαέάς εχ% ή γλωσσά, τοσον περισσό τερα «ροσοχΗ χρειάζεται, διά νά Ιιήν ήναιή άρμονίατης πά ρα μαλακήκα), ούτως ειπείν, εκτιίηλυμένη· Οταν δέ μία γλωσσά (χα ευμελως συγκερασμέ νας μαλακά ς κα2 ευηχους λέξεις, εύκολωτερον είναι νά συνίίσχτις αρμόνικας φράσεις. 'Ω,σαύτως ή γλωσσά οπού συγχωρεί άναςροφάς (Ιη- νβΓδΐοηϊ) } κα) εις τήν οποίαν, ακολούθως > ή τάξις των ονο μάτων είναι μέχρι τινός έλευίέρα, δίδει αναμφιβόλως περισ σότερα» ευκολίαν διά τήν άρμονίαν τον λογού* παρά η γλωσσά, εις τήν οποίαν ή άναςροφή δέν είναι συγχωρημέ νη , καϊ> επομένως, είναι βεβιασμένη ή των λέξεων σύνύεσις· Ά ς έφαρμόσωμεν ταύτας τάς αρχάς εις τήν Λατινικήν