- ( «9» ) - βαν εορτήν τ/ς ρίφορμασιωνος- Ή τοιαύτη τω· οντί θρησχίυτατ) ενωσις αμφοτέρων, μονον ετι με έξωτερικάς διάφορος χωρισμένων προτεςαι>- Τίχων έχχλησιων 5ίϊ»α£ κατάλληλος *«' πρίποιισα ί'ΐ τοβς μεγάλους σκοπού; της ΧριςίαΐΌίυΐ'ης , ί*5 τοΰ; πρώτου; σϊ.ι~·θυς των 'Ρ εφορματορων ζμεταρρυθμητων") χα! εις το πνεύμα του Προ- τεςανιισμου· αύξάνει το έχχλησιαςιχον φρόνη μα- προξενεί αωτ·ήρι'αν εις την Οί'χίαχην ο'σιοτ·/- τα και ίΐιλβίείαν ■ 5·£λίί γένη η πηγή πολλών «ιτωιρίλω», συχνάχις μόνον δια την διαφοραν τον, δογματοζ άχρι τούδε μη γινομένων, βελχιω· αων εις τ ας έχχλησίας χαί σχολεία. ϊίίς ταιίτηυ τν)# σωτ -^ριώδη,πρό πολλοΰ χ»! πάλιν ν$η ΐ'χ κίοτι επιθυμουμέν/ρ), αναφανδόν, και τοσάκις απραχτον ^ίναιαν ένωαιν, κατά την οποίαν η εκκλησία των 'Ρεφορμητων δεν μεταβαίνει εις την των Αουβηοάνων χαί άνάπα- λιν > αλλά χα! 15 δύο γίνονται μία άνεζωωμένη ϊχ νέου εναγγελιχη Χριςιαιι>χ·ή εκκλησία χατα χψ 'έννοιαν τοΰ ίερον κτίςοιι αύ της, δεν αντί κειται πλέον έμποδόν τι ούσιώδις , «υδιίξ οποί και τα <5υο μέρη την $ϊ'ί.ήσ%σι σπαυδαίως και είλικρινώς εν πνεύματί τωόντι χριςιανικω, χα} τοιούτοι τρόπω χαχορθωθείσα , 3ελΐι παραςήσιι κατ' άξίαν τ·/·ν ευγνωμοσύνη» ην όφείλομεν εις τψ Άείαν Πρόνοιαν δια την ε χ τη; 'Ρ ιφορμα- αιωνο5 ατίμητον εηλογίαν , και τιμήσει ιμπρα- χτως δια της έξαχολουθησεως τοΰ μεγάλου έργου των πρώτων ςερεωτων αύτϊίς τνν μνήμην αυτών. *Ως τόσον, αν και εύχομαι χοδ' υπερ§ολήν να 'έχωσιν ή των 'Ρεφορμητών χαΐ Λουθηρανών &χχ).ηπία εν τη επικράτεια μου την αυτήν μετ' εμού καλώς προδοχιμασθιϊσαν πληροφορία# ταύ- τ ψ , μ' ολον τούτο σεβόμενος τα δίχαια και την ελευθερίων των, 03ν 9έλω κατ ούδένα τρο'- ποκ νά τας βιάσω προς τούτο η να διατάξω και διορίσω ζι'ρι τουτου ίδ.αι'πρόν τι. Τ!οός τ-ΛΓΟ'ί, βίίτη ν'ενωσις τοτι μονον ί'χει τόν άληθιν-ρ μ:· σβόντης, όταν δεν συνίργήση ούτε πειθώ, οί- τί α&αψορία , ότε προέρχεται άπο μόνον ί'λίο·· θερίαν ίΰίας κληροψορίας , καί οιϊ μόνον ύπάρχίι ενωσις χατα τό εξωτερικοί/ , αλλ' έ' ( /ί£ τα; ρίζας της χαί δυνάμεις ζωής εις τήν σύμπνοιαν τω» καρ$ιων } χατα τας άληθινάς αρχάς και διδα σκαλίας της αγίας γραφής. "Ον τρόπον ούν έγω ό ίΐίο; 3έλ(ά εορτάσει εν τόυτω τω κνεαματ: τήν μέλλονβαν εορτή# της ρεγορμασιωνος δια τη; ενωσεως ττς μέχρι τοΐιίί εν Τίοτσδαμ 'Ρεφορμιχης χ αϊ Λο υθηρ,ανι- χ·<59 Κοινο'τητος της ούλης χαί της ^ροϋρας (§8Γ- ηϊιοπ^, χαι θίλω μίταλάύ-η μετ' αΰτης των αχράντων μνςηρίων, τοιουτοτρόπως ελπίζω νβ ενεργήση τοΰτο τό ίδιον εμοΖ παράδειγμα ειίοο- χίμως εις όλα; τ ας εν τη εκιχρα τεία μου Προ- τ εςαντιχβς Κοινότητα;^ και να εΰρη παρά καβι μίμησιν ίν πνεϋματι χαί άληθίι'α. Εις τήν σανε- τήν χαθοδηγίαν των χονσιςορίων, ί/ς τον οσίου ζήλον των κληρικών και των αανόδων των άφίν'Α την κατα τό· εξωτερικό» συμψωνηΟησομένψ μο ρ- βρηι>, κεπίινμίνοζ ώ»> οτ{ οί χο<λο'τ^τ£5 θϊλου- <7ί ς/ρ|ϊί ασμένως (ίς αυτό, χα! ότι Βαϋτοΰ, έν θα τό βλέμμα άπο&λέίζει μ.ονον σΐϊουδιϊί'ίώς χ«έ είλιχρινώς, δίχα τίνων κιί?δήλων σκοπΜΜ , εις τό ουσιώδες και μέγα ιερόν πραγμα, Άί'Κιι ειΐ- ρεθη ευχόλως και η εξωτερική μορφή, και ού τω τό ΐξωτερικόν 3-ε'λει προκύφει έκ του εσωτε ρικού άπλοΰν, πλήρες άξιας και άλη^ινον ά<ρ ίαυτοΰ. ΕίΒε νά μή ήναι μακράν ή εόχταιοτατη εποχή, καθ' κν ΰπό ίνα κοινόν ποιμένα 5ελει συςαθή πάντα ΐν μια πίςΐι, αγάπη και έλπίδι εις μίαν ποίμνην'. Ποτσδάμ, τη 27· Σεπτ, 1817· Φριδιρΐκοζ Β < λ ϊ λ μ ο 5."