- ( 6*8 > - ίταν συγκρίνη τινάς εν άνομοιοκατάλΐήκΤον επίγραμμα μΙ ιν ομοιοκατάΧηκΤον ! άληύινά είς το Ταχύ και τολμηρόν τρέ-> ζιμον Του υψηλοί εν(ΐουσιασμοΰ, εις την βίαν κα\ άόναμιν τον ήρωϊν.οΰ -ποιήματος τα πτερά Τν(ς ομοιοκαταληξίας είναι <Μ«, κιύ έιά τοΰτο Μυρίζεται' πΧΐήν κα\ χωρίς νά εζετά- νοομεν, αν *' ίέ'ω ο έμπειρος της τέχνης δεν ημπορεί να με- <ηαχΐΐρια^4 Την ενεργειαν της ομοιοκαταληξίας, χ&ιρϊς να τννσω ^ίν ηΐλογους ΰΐίξεις εις το ΰτο,πάΧιν είναι πολλά πι6α·> νη- ΐ) γνώμη , %τι καΰί άλλου είδους ποίημα. , τό οποίον καϊ χωρίς Την όμοιοκαταληξίαν είναι ωρα.Ίον , με την όμοιοκαΤα- λ-ηζίαν ^ϊλί/ φαΐ/ή" είς κά6ε απρόΧηπτον Γερμανό ν ώραιότερον ' επειΤα η ςινοχωρία, ή οποία κατα-ξα,ρύνει δια την όμοιοκατα- Χνζίαν τον ποιητην και τον βιάζει νά μετα^άλλη τους ςο- χά&μούς, η τα αίσίιήμα.τ'α τον, δεν είναι ίκανη έναν-· τί&σις' επειδή ςενοχωρία ΰπαρχει οχι μόνον είς κά&ι είδ'-φ *ο«ι ίσιως , αλλ' ωζ και είς τον πλέον άπλοΰςερον πεζον Χ»- γον , χα» ιν γένη είς κάόε παράςασιν εις τά έκτος του άν^ρω·* πίνου πνεύματος, η ο*ο/α ενω εμφαίνει Τρόπον εις τηναίσ^η· Την νπαρζιν, είναι πάντοτε άναγκη νά κλίνι^ είς καποιας μορ- φα? με ελάττωμα του φυσικό ν σχήματος του ςοχασμου. 'Από τα, ανωτέρω βΧεπομεν , ότι αί υπέρ κα'ι κατά τ$ς· όρ.οΜκα,ταΧηζίας χρίσεις αποβλέπουν περισσότερον Την πρα- χπικην άξίαν του, η μη , παρά τήν εσωτερικήντου φΰσιν. Διά νά βαδίσω μεν, δρον είναι δυνατόν όχι ύπούιΤικώς, 3"ΐλομεν πραγμ<£Τεΐ)6% την ομοιοκαταΧ-ηζίαν ώς νέον τι άντι· κείμενον, και άεΧομεν ε^ετουτει ακριβώς τάς κυριωτέραςτου ιδιότητας , προτού νά εμ£ωμεν είς τό έσοοΤερικόν του. Τενι*.α) σκίζεις *ΐρ\ Τη$ ομοιοκαταληξίας. "Αν* μ*ίν ύξίΰροντες ακόμη τίποτε περί της όμοιο**· ΤαΧκξίας, κΡχετο κάνεις και μας ε\εγε¥' ηϊρα ίνα διόλου νέον τρόπον φβίινμοΰ είς Την ποιχϊιτνην γλωσσά#, βάζοι &)- Χα^νι τοιαντα< σειράς λέξεων την μίαν κατόπι της άΧλ^ς» ωςε αϊ ε&χαται συΧλ&^α*των έχουν πάντοτϊ τόν αυτόν ηχον'! αράγε ο* ςοχρκτμόςηυ αυτός δεν ηϋεΧε μας φανη παράξενος, κα\ δεν »$έλα)1*ν *φίνη , οΤι τοιούτον ^οί^μα Ηδίλί» ηχ? ηΤαντάπασι μονοτέινης ·, * μ \ ημπορούσαμε» νά πιςεύσωμεν, βτι ν,τον ίννατόν να τό *γ*ρ'ΐ>* χανεΙς. αν»γνΐ.<^ς\ με ολο»