β>.\) «ηοχοΛος, «κβλί'φίίς και άλλα πάθη της γραμματικής, συνειθισμ'να χαΐ ε*ς τη» *">ι> των Ε'λλη'νων διάλεχτον, μετέχουσαν της Δωρίχνς περισσοτερον παρα των λοιπών δ;αλεκτων. Είς τον 'όγδοον ςίγον η λε'£;ς τελίςα σημαίνει , κα θώς (ρβώίτβί, τους άρχοντας των δι!ο πόλεων. Δεν έ δυν-ή^-ημίν να φανερωσωμεν 'όσας αίι- τη η διατριίη πίριί'χεί ερινύας άνηχούσας εις τη κ Τραμματιχην, παρατηρνσεις ε'ς την ορ9ο- γραφίαν και προβωδίαν, διασαφήσεις ΐςοριχάς, χαΐ παρακαλάς αρχαίων χειμένων, χαΐ έν τώ τέ λει, παλαιογραφίας παρατηρήσεις. Τα σχήμα τα των γραμμάτων της επιγραφές ταύτης ίιναι σχεδόν παντοΰ κωνοε:δη, σπανίωτατα ε'ς την Ε'λληναην γραφην' όμως πολλά γράμματα ευ ρίσκονται χαθως και ε'ς ίίλλα παρόμοια μνημεία" μερικά δε -αριςωσι μορφάς ευρισχομένας μόνον εις την Σιγείειον επίγραψεν. ΦΙΛΟΛΟΓΙΑ. Γνώμη του χυρίου Γαΐλ "ίρΐ των επιθέτων τον Απόλλωνος, λυχειος, λυχοχτόνος, λυχη- γενής, λοξίας, τίλειος. Κατ α τρεις τρόπους υ , μπορεί νά ιξηγήση «ς την λέξιν λύχειος, παράγων αύτνν τ άπότό λυ'χη, ητοί <ρως, η απο το λϊ/χος, η «'κο τ·/)» Λίιχ/αν, χαΐ έν ταύτη τη τελευταία υποθέσει επωνομά- σ9η ο Απόλλων όντως,είτε ε'πειδή εγεννήθη ε'νΑυχία είτε επειδή ελατρεΰετο αύτοΰχατ'εξοχήν. Έκτούτων κύν τριών έξηγ-ησεων ό χύριος Γ α ΐλ, προφίσσωρεν Π αρισίοις, προχρίνει την πρώτη», ρα'λίςα δίδο- ξάζει 'ότι η' λί^ς λύκος παράγεται από το λυ· XV], χαθοτι β λύκος εξέρχεται εις θη'ρα», άμα ΐΛΟ^ρααιοιίσης της νμέρας · χαί πολλά αλλοιζώο ωναμαβΟφαν παρ "Ελλησιν εκ της ρύσεως η ι^ιο-- «ΐτοί αυτω» , οίον ο' ονος /χ τοϋ είναι αχνός. Οταν παρ ΑΙσχυλω (7 6 π; Θη'&ίς ς:'χ. 146) καΐ Σο<ροχλίΐ (Οι'δ. ς;χ. γ ι , 212, 6γ 5.) ίπι- χαλουνται τον Απόλλωνα έκονομάζοντες λίχειον, λυχοχτόνον, χαί ίχίτεΰοντες αυτόν να δίιχθη άξιος ^ 5εν έννουσαι αυτόν ως (ρονε'α των λύκων, αλλ* ως 5εο'ν φαειυόν, ωπλισμένον με χρυοαϋν τόξον και νιχηιρόρον. Τα βέλη , τά όποίβ β π ε'δο σον αιΐ τω οΐ ποιηταΐ και ο? τεχυίται, δηλοίσι τας αχ- τΛας τοΰ ηλίου, ο.' όποιοι διαλύουσι χαί το· σχοτος χαί τάς ολέθριους αναθυμιάσεις. Ο Α'πο'λ- λω» εθεωρείτο παρα τοις 'Αθηναίοις ως άλλος Α ρης. Λυχοκτόνος δεν σημαίνει αναμφιβόλως <?",· νέα λίικων, αλλά τον διαλόοντα μέ την λάμφιν του την άμυδράν λ άμφια ιοί λοχαυ^οΰς ιρωη;. Τί εννοεί ό "Ομηρος ('ΐλ. β, ΙΟΙ χαί 119), οτ αν έπονομάζη τον Απόλλωνα λυκηγενη} Άρα γε τοΰτο το έπΐθετού προέρχεται εκ τούτου, οτ» λϋ'χος τίς ίφάνη εις την εγκυμονούσαν μητέρα του Α'πολλωνος; Αύτη η ί^'^ησίς, προδληθεΐσα παρά Έρ'ρ. Στίφα'νοιι, απο δοχιμάζεται από τον χΰριον Χέυνε χαΐ άλλους, οΐ οποίοι διά ταύτης της λέξεως έννοοΰσι τον θεον, τοί όποιου η πα ρουσία ν η ανατολή γέννα τό <ρώς. Αρτεμις, η του Απόλλωνος άδελψ-η, επονομαζομένη Φοί- 5η, χαΘως αιΐτος Φοΐδος, επονομάζεται παρ Ειί» ριπίδη εωσφόρος, άλλαχοΰ δί λυχεία, χαθοτι αύτη νομίζεται τό φως της νυχτδς, ον τροπον ε- χΐΐνος ττς -/μέρας. Κατά ττν δόξαν τοΰ χυρίον Ταΐλ, εδόθη εις τον Απόλλωνα τό επίθετον λοξίας, διά τη# λοξότητα της Έκλείπτιχης * χαί ο Λοκχιανος Τίοτ- ρεξηγεΐ τοΰτο τό ε'πίθετον, όταν ένν-η δί αυιοϋ την πλεχτάνην χαϊ σχοτεινότητα των χοηαμων τοΰ $εοΰ. Η' άςρονομιχη έννοια τοΰ Λοξίας I- γνωοίσθη άπό τον Μακρό&ιον (βι6'λ. Λ. χ εφ. 1 γ), οςίς δια. τοΰ λυχίιος εννοεί ωσαύτως τον θεον της ημέρας. Ή λέξις τέλειος ε χει πολλά ς εννοίας' ση. μαΐνα εντελής' σημαίνει δι χαί τον τέλειο» χατα