«/'ποοσωπολτίπτως; είχες ιδέας εΰχρινεϊς, πο'9 εν ΐχινή Γ ίη η πρώτη αρχή αυτού του επιχειρήμα τος 5 ποία τα Χίνουντα £ΐ"ς τούτο αΓτια, χαι δια ποίων μία ω* , χαί τρόπων έμελλε να ελθη ίι*5 ί'*5α<Τί« , δόχιμον , η άδοχιμον γινόμενον; Δίν ίζευρω τί πρέπει ν' άκοχριθ^ς εις αυτά' αλλ είναι δήλον, ότί ή επεξεργασία των τοιούτων χαϊ πο'νου πολλοί και χρόνου μαχροΰ δεΐιαι. Είχΐϊ καν τον 'Ισοχρβτην παρόντα δίβΐ να σί σημ§ουλεύση · ,,βουλεύου μεν βραδέως, ε'πιτε- ,,λί: ίί ταχί'ως το δόζαντα,' 1 Άλλα. που σ* ο- φηνίν ο όρμητιχός σου- χαραχτήρ να χάμης τοιαύτας λεπτομΙρίΐς στέφεις , χαΐ να χρίνης ο- < ί » ' », « ς" λ, * η » | τ; ο κοσ^ος αχ^^η 0£ ϊ > «ιο« το ασ^ΐτον τ£Λίίθΐ>: Μονην τίλίί'αν τ ν, ν 'Α9ηι/αν πλάττουσιν Οί ρυ- θβί, ότι προί'χυψίν από την χϊβραλην του Δγο;. "Οσον 3« δια τα α'νδρωπ.^α αρη'νων τους άλ λους , χράζ'ύ τον Σολομίύντα να το είπ^' ,,λο- ,,γισμοΐ θνητών πάντες δειλοί, χα; επισφαλείς „ αϊ ϊπίνοιαι αυτών." Και ταΰτα μΐν ως άπα μέρους τοΰ εναγομένου , τά οποία άνατι3ενται ιίς το ΐίρόν τον γίνου; κριτήριο», Ια» χαλώ; έγιναν. 'Από μίρους δι του ενάγοντος θεωρ ου μένη •η σχέφις , α; έψαρμοσ9ή μέ το άξίωμά του, χαί ας έξετααθη α» %ναι χαλν , χαΐ καλώς έγένετο. Κα2 εν πρώτοις σς ερ'ύ τη9#, ποί'α δΰναιίίς το» ίΧί'νηαί να τΐ5ν γράφη· άγαθοποιός, υ χαχο- ποιός , ζωη:ρο'ρος, ή* θανατηφόρο;; Έρωτηθη δία' να δώση γνάμιην (ΐς παρόμοιον πράγμα; "Οχ. 15 ί&αια' άρα αΰτιπάγγίλτος εις τοΰτο προσ- ί:<λη'5η. 'Αλλα τοΰτο είναι θράσος, χαΐ το $ράαος χρίνεται χαχία, Οχι παρά τω 'Αριςοτέ- λΐι μόνον, άλλα χαΐ παρ όλοις τοΐς Έ9νεσιν· Ε 'ιναι τάχα ένέργεια της άγαβοποιοΰ και ζωη- φο'οου δυνάμεις· 'Αυτός ό ίδιος «κών αίχω» το ομολογεί' διότι ένεδύθη την λιοκτή», «πίςί) ϊΐς το ςάδίον, 'ίπειτα. 5ιν Ιζεΰρω τ( παθών, ρίΓΤΓΛ την λίοντην, ενδύεται την αλω/Ιίχην, ψοοιϊ το ηροβωιΐίίο» των ίποχριτω», αναδαι- κίί ί·ς τη» σχη>ήι», χαί χρύκτίται απο τον ί- λ «)«χον· βηαίίον οτι μένει ιΐς αυτόν χαποιορ Χΐι- φανον σ!Λ/ΐί,5νίοί(ΰ5 , χαί &ά το«το δίν κατ(δ('χ· 9η να ψανη ι'ς τοΰ χόσμου το Β'έατρον γυμνο- χρά'α'ύπος. "Αν ηχον 'Αγαμέμνων * βασάεύς ι αγαθός, χρατίρος τ' αίχμητης, διατ'ι να ε'νδα- 6 η του αμετροεπους~©ερσι'τοι> το πρόσωπον; "Οχι λίγα , η' αχρα.τος ψιλογίνΐια του π α- ρεχί'νησϊ να υπιρααπιοθή τοΰ ^('νοο; την ωβρί- λίΐα». Ανδρωπί, συ υπερασπίζεσαι τοΰ γένους την ωφίλίίοιν! επίιτα χρυπτει$ σεαυτζν να μη »ί βλεπίύμεν · „Μ»> χράη;, λέγει, άνάρμοςον ♦,ν αχούσες χαι τίνος ομοιοπαθους ψίλουαουσυμ· „&ουλ·ήν περί ταύτης της υποθέσεις" Το ό- μοιοπαθης είναι λέξις έχτεαιομένη ε!ς πολλά πράγματα. 'Ο σχίητολο'^ος δέν μας ε χα μι τη» χάριν να την προσδιορία-η σα^)ίς»ρον * άλλα συ νάγεται εξ (ύν λεγει, ότι έπιιδ-ή ό χύριος 'Αλε'- ζανδρος σπουδάζει εις την βελτι'ωαιν τοΰ γέ νους, ίχει χαΐ αυτός τό ίδιον πάθος, (μέ αυ τήν όμ(ύς την διαψοράν, οτι ο μεν ίσως σπυα- δάζει απλώς εις τοΰ γένους την βελτίωσιν, ο δε προσπαθεί ύποχριτιχως να διαστάσ'η τους ιε ρότατους δεσμούς τοΰ πολιτιχοΰ σα^ιιματος) χαι χα τά τούτο λέγει τάχα, ότι είναι όμοηπαθής · «ςω χβϊ τοοτο χατά τον Χόγον του. "Ομως πό θεν, ψΐλε , σοι εγινε γνωςόν , ότι όργα ή γεν ναία του ,.ψοχη προς ϊ'χπλη'ρωσί:/ των (ύψελούν- τ ων το γένος η/χων;" 'Από την προχ·ήρυξιν , ά- ποχρΐνεται' άλλα «υγχώρηοόνμοι ψυχή γενναία, μονος ίψ9ασ(ς νά εΐαί^ς, ότι είναι άψιλοχαλ/α , χαι ασαψεια, χαΐ ίϊ άριλοχαλίας χαϊ άαα'Οίΐας συναγε-αι ^ίΑοχαλί'α χαί σαρη»ί:α ποτδ ; "Α# χαΐ ένταΰθα δεν ανατρέπονται οϊ όροι ιών πραγ- ματων, χαθως χαί άνω οί όροι τη; ψύηΐ'ύς, ενταύθα μεν εκ των ασαφών τα βαρη, εχεΐ δέ ΐχ τω» αι'τί'ων τα αιτιατά. Μ' ολον τοΰτο δεν έπρεπε να ςριφης |το ομμα τη? ψοχης σου ο'πωσοΰν χαΐ εις τά ουσιώ δη , χαΐ να μη χυνηγας μόνον τά επουσιώδη · να ζυγοςαττισης, λέγ'ύ, τάς κοίοτητα; τω» ιί- ποχΐ ιμενανχαΐ ναγνωρίσης τό βάρος των; 'Αλλ' ό χρυσός ΐο'-ύς μβ τις φωτοβόλους του λάμψεις εθαρ ιίωσίσου τοΰί ορθαλρου'ς, χαΐ δεν ήδυνή- θης να διαχρΛης τνν άΐηθΐ'αν χαβαρώτατα * δβν επρεπε νά οχε<ρ9%ς χαI τούτο, επειδή μέ γεμάτον ςόμα προβάλλεις την ψιΧογϊνίιαν , ότι ητο» άπαραίτητον χρέος *α μεταχειρίσεις χαΐ τά αποδιδόμενα της , χαΐ δεΐζγς πραγμα τικές , οκ β^απώ» το ]Μ»ο:ι τβ οποΐο* α'χαρ-