— ( 468 ) — νκ·-Τί(.α ι (ι ν/, ; καλόν πραγμα ή το τάχα, οΤ / οί Γάλλοι έζνί- τησαν £ια του Λεξικον της Ακαδημίας ν» ςησουν την γλασ· σαν; πΧην αυτοί οί 'ί&οι , συναισθανόμενοι τροπόν τ/να « αώυνατον αυτοΰ του πρ'χγματος, δεν εδιωρισαν νά έπώεωρη· \ Τα. ι α. υ το το Λϊξικο'ν κατα εικ.οσ·»τΐνταϊΤιαν ; Τι ί^λοΐ τοΰτο; ' ημπορεΊποτε να ςα'ίη η γΧωσσα 'ενος εύνους, εν ωπροχωρεΤ; επειτα τι μας φέρει τάς Χαμ,πρας εποχάς Της Γαλλίας είζ \ οταραδειγμα; εφίιασαμεν και ημεϊς Τοιαύτας εποχάς; ! Η. Πλι^ν ,, νί (Γκί/ν,ύίΐα καθιέρωσε την γΧωσσαν , ϊίς τ;;> ! οίΓοιαί' πρεπει να γράφω,ν,εν , εςησε Τους ορούς αυτ%ς. " Το φέ€1<Τ(3θν ακτο τ?ί συΐ/^ϋ'ας, το /Λίγαλι-ιΤϊ^ον οπλον τοίΚο- βρικα , ημπορώ μονού; τους άμαύεΐΐς να εξιππάση ' νίμεις « ίν ω το καταγεΧωμε ν, ελεεινοΧογουμεν και αϋτον > 'οτι δίν ημπόρεσε να καταφυγχ εις ά'λλο λο^//κ.Λ.τ;ρον 'επιχίίρν,ιιΆ· Η συνήθεια έςι/;σί· τους ό^ους τιϊς γλωσσάς! ναι- τΧ^ν μό',» εις ανίίρ&πους με νουν και προκοπών το€ Κοδρικα ' οί άλλο (ϊίν γνωρίζουν όρους παρά την γλωσσαν Την υπάρχουσα, την Ι^ωσαν β^λ και όμιΧουμίνην άπο ζωυ εύνος, και Τ»)» φυο-ιν αυτιΐς, και ο,η γίνεται η ημπορεί να γενχ άναΧογΛ. με αυτήν. Αυτο! ηζεόρουν τι βίναι συνήθεια, και ποίας συν* νιόϊΐ'ας πρεπει να (τε€α:νται ' συνηίείας ΒεμεΧιουμένας ει", Τ»)" φυσιν των πραγμάτων , συντελοΰσας εις την άΧηύη ευτυχία* των ανύρωιτων, κα,'ι εις την φυσικών ανατττυξίνταιν , βε€Μ ολοι χρεωςοΰμεν νά φιιλα ττωμεν άπαρα€ατα και άνίγγϊ/·~α" συν/,ύείας ομως, τάς οποίας η αιώνες άμα'ίεί&ς εγένν/ισαν, η μαχονται εις την φνσιν του άνύρωπου , και εις τ·.\ν επ' άπει ρον δυνατήν αναπτυζίν του , μονον τα άμα(ίη εόνη ημπορον να Τιμώσι ως νομούς Ιερούς, καΰως οί Κινέζοι και ιν γενιι ολοι οι νωύροϊ Ασιανοί. \1ηπως ο άνθρωπος είναι Κλασμένη να. μενη αιωνίως εις τα αυτα ; μ\ή πως ο,τι εσυνείύισε μί<*· ν φοράν, είναι χ.αΧ ον, χ.αι καΧον δι α πάντα, χ.α\ ύεν ιίρετίΐ' νι έεν ν,μιτορε'ΐ, ττροχωρωυ εις την χ,α,ΧΧιέργειάντου νά Τομ.ί· τα€α\ΐή είς τ ο καΧΧί τερον; χ.α\ άν οί προκάτοχοι μας ίίχεί» το δικαίωμα, νά συνεώίσουν τίποτε, δεν εχομεν χα) νιμέίζ επίσης το δικαίωμα νά ζεσυνεΛίσωμεν αυτό και νά συνιάί- σωμεν αΧΧο τ», και μάΧιςα. οταν τούτο είναι καΧΧίτερον; *■%' είναι δυνατόν, ιν ώ ο' άνΰράπινος νους ε π* άπειρον προχωρεί ί η γΧωσσα. , το οργαναν εκείνου , να μ(ν% αιωνίως εις τν : ν α'·>'