9% κΧαν δια να ίχχψΐβη χαί νά παραδώση ι'ς αυ τούς την αί/ιχάΚ<ύτον νεά »ιδα, όςις ιΐπαχϊυσας, ίίαϊογ^ται ίΐς την σχϊ|»ην χαΐ μίτ' οΰ η ολυ ί|ίλ- 0!ήϊ μετά ΤΪ)? λα[Λπρίώ5 ίζθλίϊ^ίϊ'>15 Βρίβϊϊίδος, ίχΐίλϊβί την προςβγγν ιοί ^Λοο τοο. Κ«£ ού τως Μ5 όπι^λδοιι ο? χν)ρ^ κ ®5 σκνοδεοοιτε; τι" εις άκρον περίλυπον ψαινομίνψ Βρισηίδα , ηρξατο ιο λοιποκ τ^9 Τραγωδίας χατά τον τρόπον οπου ίιδάαχει ο ποιητής. Το πα» της Τραγωδίας πα- ρίςάθη με οΰτως ίίίτυχ* έκβασιν, ώςε το, Εό}<« •ίχοιίετο οπό ολίοΐ; τών θεατών τα ςόματα ( οί πλεΐςοι των οποίων εχλαιον μι συμπαθείας χαΐ χαράς μίμιγμενα Ιάχρνα') , χαί των χειρών ο χροτος άνττίχΐ! πανταχόθεν αχαταπαυςως. Ολοβ οί νιοι ίΐαί μεγάλου επαίνου άξιο: δια την εξαί- ρετον, τολμώ ειπείν, παράςασιν των παρ αυτών ύποχριΒίντων πρόσωπων' χαθ' ΰττεροχήν δί ό τον Αχιλλέα νπο χρ:9(ίς δεχβοχταίτής ιιίος, όςις χαί Ι'ΐ την Ύραγ&δίαν τον Καίσαρος ΰπιχρίΐη 3αυμασίως τον Βοουτοΐί' ι τι Ο τον Πατροχλον, χαί συν αιϊτω ο τον Φοίνιχα ύποχριθείς. Έντος ϋλίγου ίΚπίζ'ομίν νά ιδώ μεν τοός ψιλοπο'νους νέους ύποχριτάς "Ελληνας ε$οχιμοΰντας χαΐ εις τας Τραγωδίας, Μερόπη ν χβ< ©εμιςοχλία, μετα^ρασμενας την μεν (κ τοΰ Γαλλιχοΰ, την έε ίχ τού 'ΐτβλίχοΰι ίι'ί τώυ οποίων τ ηνπαρά- ςασιν χαταγίνονται χαθημεριΐ'ώς. "Εως τοΰίΐ ε- πρεχεν ο ι ΙδίΟ ι νιοι νά ύποχρίνωνται χαί γνναι· χεϊα πρόσωπα δ«ϊ. -τ ή» «λλείψιν 'Κλλ/,νιδωυ υπο- χριτριών " σλλ ιΐμίθα ευέλπιδες > ότι ιπομίνως θίλί; ίδώμεν εζομαλιαθεΐσαν χαί ταϋτην την δυσκολία», «ιιείδνΐ πολλαΐ των ενταύθα ευγενών χαΐ ψιλοχάλ'ύν αρχοντισσών ΐπιμελοϋνται να πλου- τίσωσι το 3ε'ατρον ημών χαί μι ταύτα τα προς ΐντελεςίραν τοΰ χαλοΰ της παραςάιεως αΐσθησιν άνυπεςέρίητα πρόσωπα" χαί οΰτω τό Γί'κος δύ ναται νά έλπιση την αρχήν , χαί ολίγον χα γ ο λίγον τίλϊ/ον "Ελληΐίίχοΰ Θίατοοη βύςασιν (ν- ταίδα τε χαΐ ιίς Όίησσόν. 'ΐδου λοιπόν νϊον ^βδιοι» 5ίά τοος \ογίο»ί τοί Γίνονξ ημων, ο' χινε% (ΐμεΒα βάίαιοι, ότι φιλοτιμηΰί'ϊ «τα ίαπανήσωαιν όλΐγον τι τοί ϊϊϊρίσαίυοίΊΟς ουτοΓί χαφοί εΐςτε αυνβίαείζ χαί **5 μεζαψράσΐις Τρογφ&ων. Εΰχταϊον είναι ο- (ί(ύί ΐίά μη άυα§Κ·φ·4 το* τοιούτον «πι πολύ", $:ά να (νουν οί νιοι παραςάαίις χατ' ίχλογην, ό- » » < » ,■} < / > > ποιι να μην ανίχαιτιζηται η αξκπαινοζ προς το χαλόν προθυμία χαΐ φιλοτιμία αύτων. Ο! ΰποχριθίντες ν ε' ο ι "Ε λ λ ην ι $. Κωνςαντΐνοξ Κορίοχοΰ, τον 'Α^ιλλίβ. 1 Ιωάννης Σονμαχη , τον Πατροχλον. Δημήτριος θανούσης , τον Φοίνιχα. Κωνςανπνζς Άλτζης , τον Αΐ/το^εδοι/τα. Γεώργιος 'Ηραχλης , τον 'Αγαμίμνονα. Θιο'οωρος Λεσβίος , το» Όδησσία. 'ίωάννης Βασιλείου , τον Αίαντα. Γεώργιος Αργ'ιροχαςρίτης , τον Νί~ορα· Αημήτριος Πελοπονντσιος } τον Αιομηδην, "Αντώνιος Θεοδώρου , τάν 'ΐδομενία. 'Αλίξίος 'Αντωνίου, τον 'Αντΐλοχον· Ή κυρία Αίλίλλ, Γερμανίς, τ·/,ν Β ριση&α.. Ε I Δ Η Σ I Σ. "Ιωάννης "'λμ.ωα'σος ό Κομέ νιος , οςις ίγιννίήΰη εν Μορα.€ία τ£ 15^2, Ζ, άπέΰα- νεν 1 ν 'Αμςίλοία/χω τω 1671, 75 εΐοίν Την ν>\ιχ.ίαν, ετΐροξενίήτι μεγαλην ωφιΧιιαν ίϊς τ^ν ΔιοαΛΤικ.ν·ν ίια τ? νεριφνιμ.ν αυτ? Συγγράμ ματος, εκιγραχρομένου ΟγΒι'ϊ ρΐοΐαβ, εικο νισμένος Κοσμος, χ,ϋ(Λ εις τον κχιρόν του κκΐ μετά ταύτα. *Η Πολωνία , νί Σουηδία, νί Αανία, ή Ύρα·νοΊ\€ανίχ και η 'ολλανόία τον ειτροσκάλεσαν νά διορβήσ·* κα) νά βά\η εις μι- βοίι καιΤε'ραν τάξιν τά ΣχΆίΐ». *Ε νδέχεται νά ΐ\Το καρα-κοΧύ τίεκασμ'ενος εις την μέίο&όν Του, μ ολον τοΰτο τόσον είναι βέβαιον, οτι αντίή % τότε %, τάρ ακόμη είναι τό κάΧΧιςον άνΤίδοτον κατά του αΧόγως άτίομνημονεϋειν •πράγματα, μην εννοούμενα, κα,ύότι εις αυτό τό βι€\ίον μαν&ανειΤις εϋκόΧως ενταυτω και Ταχέως, ο<τα καταναΧΪΌ"χ.ων ΈοΧύν καιρόν εις το ΣχοΧεΐον, δεν δύναται νά μάύ% ' διότι κα- 6(ίς ευρίσκει μ ενκοΧίαν εις αυτό ώς εις Τα- μεΤον τάς ονομασίας, τάς Ιδιότητας, την τ.η- γην κα) τό όφεΧος, αν όχι οΧων , τουΧχχιςον των περισσότερων εις τούτον τον κατμον ευρι σκόμενων κραγ^ατων , επειδή εμπεριέχει οΰ