— { 496 ) — ίίηςρβφνΐν ημ&ν είς τ*ν μ^τρο*ο\ιν καΐ κ αΒέδραν της κεφαλή της'Ρωμαϊκης εκ· κλησίας, ί*ά νά ένασχολη3ωμεν αυΤου #ί^ϊ των πολλών καΐ μεγάλων υνα3ε~ σε ων της Καθολίκ-ίί εκκλησίας » και να φελτιώσωμεν αύτοΰ, κα3<ΐ τ ν, ν κα3έδραυ τί?5 α&5**τί*ς μ*ς, **χψ> των καλών νιμων υπηκόων ο/τον το" ογΧιγοεαοτεραν, ομως «'λλα προυργιαίτερα. αίτια μας εμ πόδισαν έως τώρα προς τούτο' μελετώ- μεν όμως νά βάλωμεν είς πράζιν ο τον τάχιςα ταύτην τήν απίφασιν, και να Τους έναγκαΧίσωμεν πτι·κό3&ς, κα.3ως β φίΧοςοργοζ πατήρ εναγκαλίζεται μετά μακράν και πολύμοχθο* ξενιτείαν τα φί\Τ«τάτου τέκνα με ζίσι.ν άκραν. Ε'κ τούτοις, προαποςέλλομεν ίνα από τους επιτρόπους ήμων, Ζςις, βονι3ούμενοζ κα,ϊ «#ο άλλους έκΧεχ3.έ_ντας από ν,μας ΰτίο- κάτω .αιΐτοΰ πληρεξουσίους, 3εΧει τταρα. Χάβη πάλιν, κα3ως διαλαμβάνει το χει- , " ί . ·* » *»ί. « ραγραφον ημών γραμμα, εν ονοματι η. μων χαΐ τ<?5 ιερού άποςολικοΰ 3ρονου ε'ΐς τε την ΐ'ωμην καΐ εις τ ι* ς επαρχίας ημων την διοίκησαν της εγκοσμίου ημών εξου σίας, ή οποία είναι ούσιωδως άναπόσπα· ςος από την άνεζαρτνισίαν τίίς έκκλη- σ.ιαςικης ημων δυνάμεως. Προς τούτοις, Βίλςμεν διορίσει εν ταυτφάνδρας -κροζ σχηματισμό ν μιας εσωτερικές διοική σεως, διά νά διατάζωσιν όσα κατά. τάς περιςάσεις είναι ικανά τοΟ νά ,προζενψ σωσιν οφίλος είς τούς πιςντάτους ημων υΐΐν,κόους. „ Α"ν και κατά το -καρόν. διά να μι] ίμπυδισ3% ή εκβασις των ςρατιωτικων διαταγών, δεν παραλαμβάναμε*/ άκαμΗ την ίξοίκτών κα ι οΧύΐν %£ν άλλων πα λαιών τίπαιν της εκκλησίας· »ί τοσον διν άμφιβάλλομεν οτι 3ιλομεν παραλά βω ΤΓ.άλιν 'ίσον το όγλιγωρΊτερον και ίΐύ- των τήν εξοιχτίαν, κα3ότι εχομιν Κα· σαν ε'μπιςασύνην οχι μόναν εις το α παράβατων τω» ίερων ήμων δικαίων (.τα ο'ττοΤα μελετώ μεν δια του ναροντος να μή βλαψωμεν ουάε τοτΐαραμικρον"), αλ- λά και είς την λαμ-πράν &ικαιοσννν>ν Των ανίκητων συμμάχων Μοναρχών, εκ μέρους των οτίοίων ελάβομεν -προσέτι μά· λιςα καρηγορικάς υκοσχεσεις. „Προσκαλούμενοι χνο το Χρίος του ει ρηνικού ι/,μων επαγγέλματος* *παραινο£· μεν όλους τούς ήμετερτυ; υπηκόους νά φυλάττωσι με ζηλον,τήν ήσυχίαν, το πάν των ευκταιότατον πραγμα. της καρδίας ήμων' οςις όε' τολμήσοι έπ) προφάσει οία- έή-κοτε νά την διαταράξω, 3ελει παιίευ» ^5 εζαπαντος μι ολην την ανςηρότητα Των νομών· Κηρύττομιν είς τά έ3νη μας οτι , εάν έζ αυτών τις ε σφάλε τι και ευ· ρε3% υπεύθυνος, μόνον είς τι^ν ημετέραν ανφφτάν διίναμιν άνηχΈΐ το νά . εξετά· σωμεντο σφάλμα του και νά &ιβρίσωμεν Την ποινην, οί 3ε λοιμοί ας είναι ώς ύττη- κοα , τέκνα, υποκείμενοι εις τους νόμϊνς κα\ είς την 3έΧησιν του κοινού πατρίς χωρίς νά τολμ^σ^Τις εξ αυτών νά με- ταχειρισ3γ, κατά τοΰάλλαυ την άνν,κου- σαν εις τον πατέρα εζουσίαν. > ,ΪΙεπαι3ότες ούν, οτι ο! κάλο) η μων υπήκοοι 3ελουσι πει3αρχεΐ είς ταύτας τάς πατρικάς νμων παρα.ινεσε*ς, ευλοψοΰμεν αυτούς ευμενώς μέ την «παςολικήν ,εΰ- λογίαν· ,, Ε'$ό3η ένΚεσένα, τ% 4·· Μαΐου ι8γ4»> Τω Ι5· ετει Τηζ ΙΙαπικης ημών διοικήσεως. ο Π άπας Π Γ ο ς ο Ζ'. Α'φ' οΰ τ5) ι. Μαΐβκ ε'ωρτάσ3η εις την Βενετίαν η εϋτυχης ε'πιςροφη του Παπα με ίοξολογίαν κ, βι φωτοχυσίαν της πο- Χεως, έ'κρινεν η διοίκνσις εύ'λογον νάδιο- μΰΊίΙ, δια τά» έ\ευάερωμ<ΐν ταύτης τ%;