"τ- (. 490 ) — Φίκους συγγραφείς των, συςένομεν εις άνάγνωσιν του α*βφοα Τερμανοΰ ΙβηϊβοΗ τό ςεφανωμένον σύγγραμμα ,, φιλοσοφικο- κριτική συγκρισις και κρίσις δεκατεσσάρων παλαιών καϊ νεω τέρων γλωσσων της 'Ευρώπης' 1 . Η 'Ακαδημία, του Βερολίνου είχε κάμει εις τα 1794 τ ° £ ζίί πρόβλημα · „ Έ.ίς τί συνίςαται Η Τελείοτης των γλωσσων' κατ αυτήν νά εζετασ&οΰν αϊ επι- σημότεραι παλαια'ΐ κα\ νίαι γλωσσά ι της , Ευρώπης , χ,αϊ να δείχτη τϊ'ιί'Λ. έζ αύτων είναι τελειότερα.τούτο το προζΧημ,α λυων αυτός εζεδωκε τό είρημειιον 3αυμασιον σύγγραμμα" ΐζ αυτου ημείς άρκουμε&α μόνον τον ίπίλογον να ανΤιγρα- ψωμ.εν, και νά κοινολογήσωμιν." *Οτι α! ζωσαι γλωσσαι, και τα μέρη αυτών είναι ϋ-κιδεκΤικά. (παντοτινών) μετα&λαν, ας μην άμφι€αλλωμεν μόνον καϊ μονον δια τον εζης λογού' „ ϋιότι οί κλασ/κοι συγγραφείς ςαμαΤουν δια ναντα ία; γλωσσας.' 1 'Αλη^ινά όλα τα μέχρι Τ ουδέ γνωςά σοφά εΰνη είχαν μ.όνον μίαν κλασικην εποχην εις Την φι\ολογίαντων •πλην εάν η καλλιέργεια παντοτινά προ€αίνη , αδιάκοπα χ·«' γενικώς διαδίδεται, δύναται, και αναγκη να λα€% , 3έλει λά€ει Ος ά-καντος κά(ίε πεπαιδευμένονεύνος πολλάςκλα- σικάς έποχάς Της γλώσσης και της φιλολογίας του. Ποίος νου; ι] μπορεί νά προ'ίδ^, η μαθηματική νά προσδιορίσει τάς ακιι- ρομορφους μεταζολάς Των καιρών, των περιςάσιων , του *«■ θολικου συνδέσμου των πραγμάτων; κ. Τ. λ·''· Μελίτη Γ. Μϊρος Β. 'ο Κ οδρικας ε'ίτι έλληνίζων χι>- ίαΐζίΐ, ε'ίτε χυδαΐζων ελληνίζει. και εις την λεζιν και ί'ί την εννοιαν πάντοτε μακαρονίζει κατά την αΧη&ινην σήμα- σία.ν Της λεζεως- 'Εάν δέ ή παλαιά διαφέρω από την νεώτε ρα, ν τόσον, οσον η Αατινικη άπό Την 'ίταλικην, η όχι, προζ τό παρόν άδιαφοροΰμεν ' τούτο όμως είναι βέβαιον , ότι και ό σημερινός "Ελλ^ν τόσον εύκολα καταλαμβάνει τον παλαιον όσον καϊ ό 'ΐταλός τόν παλαιόν 'Ρωμαίον, το ΰλάχιςον η δια φορά είναι πολλά όλίγη. Αιά τί ταχα ηλεξις, η οποί» απε- ^οβιι εις Την ςιχουργίαν διά νά σημάνη τό άλλοκοπν υφν( τίνος, δει/ ημπορεί ν άποδοό$ και εις τό πεζό ν; σημαίνει τ»" ΙίΐΐΓΐββφΐβ άςείεν; τό ηΜ03Γοηί(]ΐΐ6 σύμμικτον ; 'Αφ' ού δι- χύωμεν ύφος μακαρονικόν, διά τί δεν πρέπει νά πλασωμεν χα< ρημα μακαρονίζω καϊ μακιρονισμίν. Τον ευχαριςοΰμεν καϊ Την ίδιαυ του μαροτικου ΰφους'ΐζ αΰτης μανύάνομενκ»ϊ «λ-