- ( 53ΐ > - γενειαν Της άγωγης Του , και τον υ'ΐ/^λον βχύμον Της παι δείας του ' ί/Τι ομάς αύτη η παρα ποΧν α~το ευγενούς τ ρίπου γνωςοποίησις της προςασίας τοϋΚαγκεΧΧαρίου διν ενδέχεται νά πλησίαζα τ·/,ν αλ/,Οεια·. , εύκολα τό συμπεραίνει, οποίος δεν αγνοε 7 ποσον οι με την πολυμαύειαν χα! με την πχιδείαν τοΐ> μαχαρίτου Μοισιοδακος ςοΧισμενοι άνδρες τιμών ται χ.α.\ άγαπωνται χαί άπο τους Ηγεμόνας, κ:Δ άπο τους πρώτους ευγενείς, κα\ αττ' ολους τους δυνατους Του γένους μας, χα! δεν έχουν χρείαν τοιαύτης προςασίας, οποία ημπο ρούσε νά ι'ιναι η του Κ οδρικα. "Οπως χ. αϊ αν είναι το πράγμα, »ί άΧαζον*ςάτη κήρυξις τοιαύτης προςασίας μητ' εύμενείας, μήτε συμπαθείας είναι αξία , αλλ' εγείρει εξ εναντίας εις κα ίε ευγενή ψυχ^ν διχαίαν άγανακτησιν. "θ Κοδρικάς, ως χαίρων υπέρ το μιΤρον δια τα καΧά των άΧΧων , Χηρύττεί εις το Κοινον τους φθονερούς" δια τοΰτο τον χρεωςεΐται μεγάλη συμπάθεια, οτι φροντίζει τόσον ΰιά τους άΧΧους' επειδή ως προς άυτον είναι αδύνατον νά υπάρξω φύονερός' η Μελετητοι) και τά \οιπα Του έ'ργχ εξολόθρευσαν ώς προς το ύποκείμενον του καθε φθόνοι απο της "}Ί<ις το πρόσωπον κ.α! Τη άΧηθεία ίίναι; άν όχι αμαρτία; αφευκτως όμως παντεΧης άγνοια. Της ανθρωπινής καρδίας, ά.α φαντασθωμεν δυνατόν νά φθονήσουν τά κάΧά του γνωςο- ποιουντος τους φθονερούς Κοδρικα οι αΐσθανομενοι και διακρί- νοντες τά καλά , και νά επεμβαίνουν εις την κακίχν και αμα θειών του. "θ πανδήμως ευγενούς ιυ μ οιρησα,ς παι δείας χ. α ι ά γ ωγ ης κύριος ΤΙαναγιωτακης, οι ^Η/χεΤζ. ""ίλ. ιγ0) ϊ ξ αύτη ς της ρύμης του Χογου συρό μενοι, ΐί ς την δ υ σαπ ό (ρε υκτ ο ν ύπο^>1 αν του 9 τ ι κατά μΐσΌ ς, η προσωπικην άντ ι π α θ ε ι α ν κντιφε'ροντάι, και επομένως δι ά νά αποφύγουν, ® σον το δυνατόν, ίνα τοιούτον χ α μιρπ ΐ ς , κ αϊ <*νδραποδικ6ν εγκ\ημά, πάν Τ η ανοίκειο ν κ·αϊ μ·ϊ τον ο·*οϊ(ίν, κ. α ι με τον προσωπικού αυ τών χα ραχτηρα,.... ξεχωρίζουν Ο Κύριος Παναγιωτάχης, Χίγομεν, δεν εύχαριςηύη νά δημοσίευση μό- νον το άσυγκριΤον προτέρημα του εις το υ€ρίζεινκα) συκοφαν τιών , «λλ' ηθεΧησε να- δείζη , οτι «ίνα» ςοΧισμένος καϊ μ ν Χ* 1 2