1 1 ττολλάς τάς χάριτας ύιόμενοι σιίμφωνως, και Κοίρα.>υχΧονντες τον μισβαποδίτνιν 3εον ίνα αντι€ρχ€ευσ$ υμ»ς μέ τάς πλου σιοπάροχους αυτοϋ 'χάριτας, ύγείαν πολυετή , χαϊ εΰάαιμονίαν 'ί»»|ΐ'ίκί χαριζόμενος. Ταύτα μεν προσκυνητως κα* ευγνωμό* ' νως' τά $έ ετι^σας {{ήσαν 3εούεν πολυάριίμά, υγιεινά κα\ πάσης ευδαιμονίας άναμεςα. 'Εν Σίατι'ς*, Μ^νΐ Φεέρουαρίω ι8ι8.. οι επίτροποι των σχολείων. Ά ν α ς α σιος Τ ε α ι^ρ γιου. Γΐ Ν β 6 ιτ λ ο υ. (ί«ονΤαι και άλλων £ίκα ιτολίτίον ΰπογραφαί.)·— (λόγιος ωνοιχΛκαρίτ^ς^,φιλογεν^ςοτανεζνί , Χογίαν; ί, φί' λογενως τωόντι επραξε καΐ κατ αυ'τιΐν Τι^ν Τίλίυταΐαν τνΓς ζωής τον ςιγμην, δωρουμενος τήν βι-ζλίοΐ^κνιν του όχι εις ίνχ συγγενή, όχι εις "να φιλον, άλλ' ,π$ κοινών των συμπατριω- των του χρκσιν. 'θ κοινός ίτατν}/) κΑι σεβάσμιος 'Αρχιερεός εύ χεται μετά των πολιτών της Σιατίςης προς Κύριο ν υπέρ τνχ ψυχκΐ αυ&οΰ, *&\ ο! αμέσως ωφελούμενοι από τα βι^λίί. αυτόν μνημονευουσιν ευγνώμονάις ανχνάκις το ζ'νομχ τον ; ί επαινοΰσι $1 και τέν (εν Πίςβ τϊς Ουγγαρίας ίιατρί-ξοντα) επαίνων άξιον τωόντι α'έΑφον του μακαρίτου ο/ά Τνιν τις# ελπλήρωσιν της εσχάτης εκείνου 3'έΧ^σεως. 'Αλλά χρέος νο· μίζομεν, οΐ τοιούτοι άγαβ οποίο} άνδρες , οπ(ίίθς ό μακαρίτήζ Γεώργιος Αυξεντιάϊης, νά μνημονεΰωνται δια τάς προς το Γέ νος άγαίοπόϊϊας Των καϊ παρ άφαντων κοινώς των ομογενΰν μετ επαίνων κα\ εγκωμίων. 'Ήμέίς ίπαινοΰντες, το ΐμέρη μας, τον μακαριτών,- <ϊ<α το 3εάρεςον, ψΧογενές κ.«ί φιλάνδ/ιω- κον έργον Του ίεόμε^α θερμώς του εις ήτα καλά ίργα εύαρι- ςουμένου *χ.ά! κατ άζίαν τους τά ταιαΰτα πράττοντας ανταμεί βοντας "Τ·φίς ου θίου νά Μϊίλίψίΐ ευμάέςερον εις τ»)ν 4·ι>χι}ν αΰτΐιΰ δια τοΐίτο, καϊ πατ^ρ ων των φοότων νά φΰτίσα μ-< τνιν λάμ,ψιν τίί 3εϊκ»ίς του ίοζης εν τζ επουράνιοι Του βα σιλεία. τον άγαπήσαντα αυτά, και νά ίμπνεύσ^ κ«Λ ε!{ α\· λϊυ{ τά φρονήματα του μαχΛρίτοόί)