Τετάρτη, τ» —* ιι >■ ιι. Μαρτ/β Ι8ΐ7- φιλολογικός τηλεγραφοσ ΗΤΟΙ ΕΛΛΗΝΙΚΟΤ ΤΗΛΕΓΡΑΦΟΤ ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΑ. Αύτοσ/έδ'.ος 'Ορλι'β, εχψωννιΒέΐσα εΗ την ία· <ρν)« τοΰ μακαρι' του 'Αλιζανζρο'ι ΒαβίλεΛυ ^ε- νομίνην ίν Τεργέςγ) 13/~3 'ίανο&ορί'οιι 18 ι γ· ,,'ΐίοΰ , 53χ3τ«ι ω?* , χα! νυν ελτ'λ'^;·/, ίν» <τ*ο?. πισδητε εχαςος δ:'ς τα ί&«, καί εμ 2 ' ί*ονον α- ®η 15. 'ΐωχννχις Χ8φ. ι<Γ . §· 3ϊ·'' Γνώριμοι, φίΧοι, σχιγγπΈίς Του προκειμέ νου νεκροΰ' άνθρωποι, δί ακοής μονον τον μακαρίτην γνωρίζοντες, τί ι%Χθετε να. κάμετε εις Την παρουσαν Ταΰτην πομπην; να. κΧα,ύ- σεΤε βε€αια Την άζιοθρηνητον ςέρησιν, Την οποίαν οΧοι πασχομεν σήμερον ' να έ ω/τετ ε του τεΧευταίον αστίασμον εις τον ουδέ -κερί ασπασμών ονοέ .Κερί ανθρώπων ηδη φρονοΰν- Τα. Ο ν)ίς Τοιούτον πατέρα φιΧοςοργον, ό α- Ο'ελφΟζ τοιούτον αισθαντικού . άδεΧφον, φίλον τοιούτον ό η(ιςος φίλος, κα.ί ποΧίτην άγαθον,. ώς αυτόν ,, ΙχόκΧηρος ή πατρίς νά θρηνήση δίκαιον φαίνεται. Τα δάκρυα- πΧέκουσιν άμα- ρανρινον ςέφανον Κερί Την κ-ί-ιραλ^ν του θανόν τος , και ή πάγκοινος Χύπ*ι είναι άχάνθας'ν μαρτυριον Τν,ς άρετ-ης τοσ ανδρός. Των ενάρε των α'ι ΐερα'ι ψυχαι όχι τους ποΧατεΧείς τά φους και τα επίσημα. Μαυσωλεία, δείγματα. Της κενοτητος, αΧΧα των αισθαντικών φίΧων Τ·ί,ν καρδίαν., .τ&ύτην την προσφοράν αποδέ χονται , εις τοιαύτην θυσίαν εάα,ρεςουνται. Η εσωτερική 5λι'ψ/?, η ενδόμυχος ανακίν/ισις της καρδίας και ο βαθύς ςενχγμος, αυταί.εΐ- - ναι αί σάλπιγγες, δια Των οποίων άπαθανα- ■ τίζεται των αγαθών ανθράκων η μνημη. 'Αλλ' εάν άφήσωμεν χ,ατά μέρος συγγε- - νικάς και φιΧικάς σχέσεις, τ/ θεΧομεν ευρεί εις Την,σημερ^ην ταυΤψ έπικήδιον σόναξιν.; εκεΐνο οπου ευρίσκεται είς οΧας τάς παρό μοιας περιςάσεις' πομπή, παράταξις , ίτοι- μασία, πΧηθος Χαοΰ, αΧΧο δεν κάμνουσι ΐίαρα Χαμπροτερον άποδεικνΰουσι το κενόν κάι το ματαιον * το δε μέγα κωδώνισμα Των ιε ρών χαΧκείων περισαΧπίζει τρανώτερον την ουδενοτητα των ανθρωπίνων πραγμάτων. Πα- σης τάξεως και πάσης ηΧικίας άνθρωποι συνη- χθημεν εδω παμπΧηθε) , διατί; 'ίνα 'ίδωμεν εκείνον., οςις δεν μας βΧέπει πΧεον 'ίνα Χα- Χησωμεν μονοί ημείς περι εκείνου, οςις προ ολίγων ήμερων εΧαΧοΰσε μαζί μας ' 'ίνα κρύ· •^ωμεν υπο γν,ν εκείνον, όςις, 'όχι προ ποΧ- Χοΰ, περιεπατει επϊ Της γης. Τί Χοιπον είμε θα ; εκείνο οπόυ ημείς καταφρονοΰ/^ν περισ σότερων από ΐαΧΧα, το ταπεινον, το ασήμαν το ν , το άσχημο ν , -Το ουτιδανον πραγμα , ΤΟ χωμα, τούτο ημείς ε'ίμεθα. Τη εσμεν, κΛϊ είς γην άπεΧενσόμεθα. ,*0 άνθρωπος Χοιπον, τοτεΧειότατονπΧάσμα,ο βα,σιΧεύςτων ζώων, ο μέγας άνθρωπος, είναι μικρά και ευΤεΧης γη; τίποτε περισσότερε·» άπο αυτό δεν μένει, οταν απο αυτόν σηκωθζί το θείον εμφύσημα. Φανερά τώρα το βΧέπετε' κωφον, άΧαΧον, απνουν, άκίνητον, νεκρον πτώμα, πρόκειται ε- κίίνο οπου , εχον Την θείαν πν'.ην, ΐνομίζε- το μέγα Τι. ΐΐραγμα Χοιπον υποκείμενου εις φθοραν, είς θανατον τ είς ταίφην, είς αφανι σμού , είναι ο ταΧαίπωρος άνθρωπος - και η γ»' η οποία εδείχθη ώς μήτηρ, χαρίζουσα είς αυτόν κρέατα και ίςα, αυτη, ώς δανειςης αδυσώπητος , παΧιν άποΧαμ€ανει οσα προς καιρόν τον εδανεισε. Το πρόσωπον της γης, ευσε€ες ακροατηρκν , οχι του ανθρώπου, οχι Των ζωων,' αλλά των σωμάτων οΧων παρίαα-