- ζ 144 ) Ροείι ίΛ ΙΓ0116 Η ογυ ογ , ΐςΐιίείΐβ ΙιοΓαυί, ΟυίοΓύβιΈ πχϊΐ εΐβθΓηεΓ \Ύβίϊ'ε. ■Εί-βΐ Ε>ϊη ϊοΐι ιιΐϊ3θ1ιβϊπ1)8Γ, ιιηιΐ βοΐι-ννββίι ηηά Μεϊβ · , ΜϊοΚ Ιιβηη άβΐη ΑιΙιοιη 1ίβζτ>νίη§βη , Κΐη Ιίο^ειΗί-ορίί'η $οΗοη 8οα§1 πιίοΐι βΐη ; ϋοείι βμγ \ν»(.1ω£η ίνα 8ίϋί»β <ίίο ί,οΐνννίη^εη; Λνεηη θίο ηιϋοΗιϊ^ε δοΗνεϊΙβΓ βίοΗ ζ\χ μϊγ §βββ11ΐ, εγ ·νν»ε1ΐ8' ϊεΚ ζηϋΐ !\·'·ΉΙιαΓη ΟεΙίϊ ^λργ <3 εγ \ΤβΙΐ. Ο ανώνυμος μετ&φραςης, η μα,ΧΧον είτέϊν δι&φύορεΰς του ποιήματος ηυτού, ϋτΌ4οςδη«οΤΐ και αν ήναι, ενρύτίμη- σε , φαίνεται, καΧΧιον την κρυφών δ'όξαν του νά νομίζεται συγγραφεύς , «κ. μετριοφροσύνης άγνωςος; παρά την φανεράν τιμ-.',ν Του να ήναι μεταφραςης γνωρισμένος· και δεν ίςερζ* μονον να αποσιώπηση, αδίκως τον συγγραφέα καί να οικείο- ιτοιηύϊ^ το ν..ίγ,μβίτον , α λλΐί κα) ετοΧμησε να το εΚεζεργασΙίί/Ι εΧεεινως, χ.αϊ τΌσον »« «σ"χν \μίσ% τάς τίρωτοτνπας χάριτάς τ», οίςε μ ε φαν η αφ ορητύν ϊο μεν τοίημα. νά βΧεπω άσπΧάγχνως κατασπαραττομενον ,. ίο» ίϊ ποιητην άνο αδίκους χείρας φορ- τικως απεικονΐζομινον , χωρίς νά φανερώσω εις το Κοινών και τ ν,υ άδικίαν τ ο£ ανώνυμου μεταφραςοΰ, και την τίρΑΤωδη άτοπίαν της μεταφράσεως,. Περιττών 'ίσώς νομίζ&υσι τινές μικρών αδικημάτων την ανςηράν. βάσανκν ' άΧΧ' ·είς εμετού- Χάχιςον φαίνεται μαΧιςα. αναγκαιότατη ' διότι εις τά μεγάΧΛ αδικήματα. βΧεΚαμεν, οτι ευκοΧως άπατωνται οΐ άπΧούςιροι σων ομογενών μαςί συγχεόμενοι από τάς κινδυνώδεις των σοφιςων ποΧννΧοκίας' εις τά μικρά όμως , δια. τ ν. ν οΧιγ'ι- τητα των ιτεριςασεων και την ε-π αντνφώρω του άδικοΰντος άΧωσιν δύνανται με άσφάΧειαν καϊ το αδίκημα μετά 'τοΰ α,δικουντος να. διακρίνωσι, κ<ύ δια τν?ς εύκοΧου άνάΧύσιωζ των εις αυτους κροτερον φαινομένων άριςουργημάτων νά ϋδιή' γωνται ΐίς ΤΟ φως Της φιΧέκαΧίας, „Εί ς\ί6 ινον οίκΐσκον ε κ. φύσεωςκΧεισμίνον". 'Ο συγγραφεύς δεν ηύεΧησε νά μας κΧείση την οίκβ". Τούτον οϋτε με φύσεως ούτε με ανέρωτων κΧειίία · άΧΧ' ο μεταφραςης ε κρίνε, φαίνεται, νλλά σκοτειννν το οΐίνιγμΛ' δια τοΰτο και μας δίδει ν υ ξι ν , ότι ό οικίσκος δ»ν ίΐναι 'ίργβ* χειρών αν6ρω·πων, αλλά Της φνσΈϊβς ί] ί1 ■