— ( 3ί7 ) ~ Κ»\ τοτ «(5 Α'β{ «ίττ* βοι»» άγκ$ον Λίίΐιελαοϊ (<*}. 'ΐίου τα ' Αφηγηματικά με Αίτιατικήν- "θυπ τβα (ρ3ον»« ίο'μιι ιχι $ τό7\' άνιΧοντα (β) Μητις ιμ, » το μι ν οϋ σι νιμιβτχμχι κιχολΐ^αι (γ) 'ΐδοΰ καϊ τά'Αντικιρπίοιητικά' παραδείγματα δε άκί> τοι>ί μϊ.9 "Ομήρου «οιητας ας ήναι τά έξης. Ο μ »κ ^«(ΐ αυτόν Ιννΐνιι, τίχ,νοιι! ίοι) (ί}. Αυτοΰ ο Τχολιαςής σημειοΐ το έξης. ,'θυ μόνον προς Δο τική ν το Εννίτίω, αλλά χαί Ίίρος Αίτιατικήν * ωςκερ χαί Το λέγω." Πο"%\οί μι μν«'οντο , νοοϊ ί' ί'μοιι «τις ί'αϊ» ζ»), Κβΐ ταύτα των "Ποιητών ' ιδού καί τ&ίν Αογογράφων , ,,ΐ'Ι οϋν τίσε τούτων αρέσκει^ πέμπε κ. τ. τ. θουκυί''. οττον "λεγει I Σχολιαςης> ,,'Αντ» του Σοι" 'Αττικιϊ και αρχαία η φράσις αντ\ Δοτικής αιτιατικών συνταξαι·" τά αυτά λέγει και ο' το£ 'ΑριςοφαΐΌΐκ; Σχολιαςκς (ζ) «,Τπν αιτιατικών αν τί γενικής και £οτ/χ.ίϊς 'αττιχοι λίγοοσιν, ως Θουκυδίδης· ΐί ούυ τίσε κ· τ. λ,'* *«! Σοφοκ-λίς. „'θυ γαρ μ' αρέσκει γλωσσά σου τετηγμένη·" αντί τοϋ 'Ου γαρ μ,ϊ. ΙΙλάτ. ,,ΕΧ» £όντα δέμε ό ταύτη "λεγόμενος ευδαίμων βίος ουδαμη ο»- δαμως ηρεσε·'' καί Εενοψ. Κνρουπ. ,,Εκ. τούτου δε άνήγα· γεν ο Αςυάγ^ς μάλα χαίρων τη ιπποκρατία, κα) τον Κυ- ρον ουκ έχων ο,τι χρη λέγειν," τοιαύτα ί'ιναι και το » Δεω σε η Ποιω ταύτα.. Βλίνιις οτι είναι παλαιά ή μετά αιτιατικής σύνταξις των κατά την β'. της 'Ατθίδος Κερίοδον με δοτικην αί! συν τασσομένων "Ρημάτων; και αν η δοτική δια Την Κα\αιοτη· τάτης άπαιτεΧ, ως Χέγζται, ν« ν,ναι εις χρησιν και Την ση* μερζν, η αιτιατική ώς παλαιοτέρα ε χει περισσότερα δικαία. *αί μάλιςα εις την νυν γ\ωσσαν, ",που η συνταζις αέρι <τ- σότερον ομοιάζει την παλαιά ν της 'Ελλάδοξ-, και τωνΠοιη* τ (ο ν, ψαρά των μεταγενεςέρων καί των Αττικών, (α) 7λ. Ρ, 6$ ». (β) Όίκ«·. Γ, 16. (ν) 'ΑντόΆ. Σ, 896. (ί} Γοίροκλ. Α».· Μαςιγ, 77$, (») Θιάκςιτ, ΕίΙ, χζ, 2ϊ. Πλβ'τ, 69,