— ( 499 ) μα, μόνος ό κύριος Εκοίίφος $ιν δύναται νά το φαντασί^' διότι άπέδειζε πόσον εΰκοΧον είναι νά α ί <χί α ν ί ωμε ν τ»ιν αξίαν τοϋ πονημχτος (ως Χε'γει} από μόνν,ν την βιογραφίαν τον παραφραςου, από μονην τήν αντιγραφών τίνων αποσπασμάτων του Επιγράμματος καΐ τοΰ Υμνου αν'τοΰ ίίς την 'ΕΧΧάδα, χωρίς νά μ αϊ άναφέρη ούτε Χΐζιν καν από την κρινομενην παράφρασιν· 'Ανε£αΧ\αμ;ν λίΐτο'ν τον καιρόν τίς κηρύξεως, έΧιτίζοντες να Χα€ωμεν παρά τίνος των αΧηβως πεπαιδευμένων του Γενου; κρίσιν αζίαν της παραφράσεως των 'Ομηρικων ποιημάτων. Επειδή· κρίσιν, ο'ία είναι η τον κυρίου Σκούφου", γίμουσαν ίηΧαΰ^ Χιζεων κενών, επιφωνημάτων, καΐ σημείων Βανμαςικων > ν,τον εΰκοΧον και ίίς ημάς και εις καόε'να νά γρά-1%. Οι λο- 701 ούτοι μας φαίνονται ίσχυρωτατοι δια νά καταπείσωσι παντα τίμιον άν}ρωπον > ωςε νά μην νπούϊση ά'Χλας αί τιας της σιωπής μας. ο' κάλος Σκούφος ομως, εν ά, γίλοίως μας εγκα λίϊ δια την γενική ν αποσιωπησιν των νεοφανών της φιλολογίας μας προϊόντων, τοΧμηρως και ειρωνεύεται υ πόθετων αιτίας καίαι ϊτομένας του ημετέρου χαρακτήρας" και ούτως οχ ι πΧεον γεΧοίως, αλλ αναιδως και συκοφαν* τικως τοΧμα νά ιμπαίξη εις τήν φιΧοπατρίανμας, το μονον γΧυκυ α'ίσύημα, Το όπο'ΐον καυχούμεία οτι εχομεν προς την (ρίληνήμων πατρίδα,. Δίκαιον -^τον νά ερωτησωμεν κα2 νιμίΤς τον καλόν ΓΛοΰφον. «οΐοι ϊΤναι οΐ Χόγοι του, δια τους ό ποιους περιπαίζει τον Κατριω Τισμόνμας·, Αλλ επειδή και ίίν άμφι€ά\Χομεν, οτι η άπόκρισίςτου 3έΧει είναι κα· ίως κα) η ερώτησις τϊς ΰποσημειώσεώςτου, τον απαΧΧατ* τομεν μετά χαρας άπο την αμηχανίαν ταυτην , και του συμ€ουΧεΰομιν ιίς το ε'ξης νά μην ειρωνεύεται δημοσίως Τιΐν τιμήν των άνίρώπων με Την αυτήν ευκοΧίαν, με την οποίαν νομίζει ότι εδωκιν ιίς το κοινόν αναΧυσιν τι^ς τα» ραφράσεως της ΙΧιάδος- Οί έκδόται τοΰ Λ. Ε.