~ Ο 779 5 — νϊ&ν' χχκ£ν ( β'αρυν3ε)ς ό "Πάπας τόσαζ ΧιτΧφχς ίδιας, έκλινε τέλος πάντ«ιν εις τα «ί ρινικά κ«ϊ διαλλακτικά προβλήμα τα. Τοπ τ ου έπρόβαλεν ο Ναπολέων Τα άρ3ρα, τά όκοΐα ηέ^η έγνχςονοιήό^- σαν· 'Αφ ου ο Πάπας του εχαμεν όλαί τα? παρατηρήσεις, ο<τα$ έπεδέχοντο, κα- 3ως έφαίνετο, ταΰτα τά προβλήματα, εςερζεν εις ταύτα μ* συμφωνίαν του να μκ Αι#Μσ»ί».98>Λ ■ */}ΐκ ή σνγκροτη3ζ σύνοδος τόβν καρδινάλιων , διά νά έρευ- νήσωσι χα) εξιγιίσωσι ταύτα. τα αρ- £ρα κατά τ>μ/ ά\η3ινήν αυτών εννοιαν, οτι ταύτα επρεπε νά άιωρωνται μόνον ως σχεδιον ■ (πρελιμινάρια ) τής ειρήνης μεταζυ Της εκκλησίας κα) του Γαλλικού αυτοκράτορας. 0 Λ Ν απ ολέ ων ύπεσχέ- 3η πάντα, κα) εύχαριςημεναζ ο τι τοΰέ- σ·υγχωρέ3ησαν εκείνα τά ·ηρ3ρα ■ ύνηγε νιχρευ3ύς εις το Τίαρίσιον , οιά νά κοινω νήσω εις Την συγκλητον βουλών την νεαν Μκκλησιαςικήν συν3ηκην (.κονκορδατον), »ί όποια, καΐ όταν προύπο3έσωμεν , ό τι ηΤον Ικανή νά σχηματίσια τοιαύτη», »παυσ?ν όμως να νομίΖηται τοιαύτη άπ' ίκείνης τ%ς ςιγμης, άφ' ής β ϊίιβζ αν'τβ- «ρα'τ ωρ παρέβη τήν ύπόσχεσίν του πιρ) Της δημοσιεύσεως- Ώ'ς τόσου> εις ό'λχς τάς Ταλλικάς εφημερίδας άρεγινώσκετο χ νομίζομαι η έκκλι {σιαςικ*} συνθιραι, ^ α» καμπάναι τί?ξ Γ«λλ<κίς μοναρχίας και τον βασιλείου της'ΐτιιλίας έσήμαναν, κα τά τάς προςα,γάς τοϋ αυτοκράτορας, τι^υ μετά τον Πα'*α ΐί^κ'ν*!" και τ«ίν ΰπαρξεν *>έας ίοΜ,λησι&ςιχίίς νχ>ν3νί*ης (*»ιΐΜ,ορ- &ατοο)» θ'%διος *χρίίνάλις^ές (Ϋ βοΐι) ΐπαραπον^£·η *ράβ ·τον αυτοκράτορα και το» είπιν, οτι ολ&ν τιΖτο το <ρέρτιμ»ν Έβλαψε κατά πολλά τά δίκαια του ί«- (3οϋ συλλόγου. "ΐο*»? *ίΤ^αΡίΤο ο ίϊ α- ϊΓίλί μ ν αναγκών τοϊ» ν' άτίοκζιμίσΐ) τά ε£ννΐ Τον κάμιων αυτά νά κιςεύατι» εις τήν φίλιωσιν τοι» μετά του Ιΐάχα, &ιά νά κατορ^οΛσίί με ■χλεΐΑτέραν ά/τφάλειαν κα) ταχύτητα την νΐαν ςρατολογίαν, άκόβλίν'ουναν ττρεΐς άναΊίλνραινιν Της έν'ΐασσία φθοράςΤου> α 'ΧΧ ' ο·ΒΌ>(χκιαι« ιινκι, οΝανολε α> ν 3ελών νά «ι^ανολογιαν Τίνα βι'ί τούτο το κλάσμα του της νέας έκκλη- ατιαςικης συνθήκης, ανέλυσε πάλιν ι% καρέινάλεα, οι οιτοΤοι ήσαν εζόριςοι εις ύια'φορα μέρη Της Γαλλίας , και τους ε- ςειλεν εις το Φοι παινεβλοο, χωρίς ομάς νά τους ακοδώση τά (ρυλαττόμενα κτή- ματά των και νίριουσίαν, οΰτε δε νά τους δείζη τι άρον τινα τον ζην, εις τρόνον μ · ςε εκτά εζ αυτών* οΐόκοίοι δεν εκατοί- κησκν εις το ακο τον Ώσί-αν κατοικοΰ- μενον ΐίαλάτιον , εζωνί α.3λιέςχτα'' ή δε κατάςασις των Χοιτίων κληρικών , ζ-χοΰ ενεσον εΊςόργην του, εμεινεν εναράλλακ τλ η ίδια· Μερικοί τούτων ζωσιν ι'ζο'ριςοι, άλλοι δε κατατήκονται εΙ( φύλακας, κ** άλλοι ζωσιν μόνον εν £ρτφ κά'ι νερψ* ■ Ύοΰτο το χτκληρον καI Καντνι έναντίνί) των υποσχέσεων φέρσιμον το2 Ν α π Ο λε ον τ ος δεν ήμιτόρει νά μείν% αγνοί- ςον εις τον Τΐάταν, όςις αΐκείδισεν εγ γράφως νερϊ τούτοβ τον αυτοκράτορα, Ναπολέοντα, και ό'χ» μόνον εκήρυ- ζεν ως άκυρο ν τήν γενομενην μι αυτόν ■εις το- Φονταιι/ί^λΛ) συνΉ^κην, και οτι δεν 3έλει ςέρζει ποτέ ΐΐς άλλην τινα εκ- κλησιαςικήν συνβήκην $ ειμή τοιαυτ^ν« οία να ΐμπεριλαμβάνχ ολα τά αντικεί μενα τ5ν μεταξύ αύτοΰ καΐ της Γαλ· λί«4 νπαρχουσκν διαιρϊρων , αλλά και» προς αποφυγήν περαιτέρω καταχρήσεως, τήν οποίαν ό Ναπολέων ήμπόρει ακό μη νά κάμια μι τά άρ3ρχ, ειγράψε πρβς βλ«νς ην ς Γαλλικό»; -άρχίϊτισκόπίνζ,