= ( >~- «>.ν τούτων τω» μεγάλων δυνάμεων, χαΐ να εμ· πιριπ%ιχθώσιν εις αγώνα μι τόσου μεγάλος δυ' μΐις. Ή 'ίσπανία χα! Πορτουγαλλία ημπορούν ι να £χ_ωσιν άμοι&αίως αΐτιά εις παρακονα > τΐλί]ΐί εξ αιτίας τή; πολιτιχής, ή όποια πρέπει νά ή ι>αί εις αύ' τα ; οφίαλ^ο^οκ·^ ? δίί/ πρέπει νά χατα- 5>υ'^ωσ<υ ίί$ ΐχθροπαΒείας 9 άλλ' εις μεσιτείαν, όχι εις τά όπλα των ΰπηχο'ωντων, αλλ ε!ς τ ας συμ&ουλας των συμμαχίχών δυνάμεων. 'Ημηο- ροΰσι νά ςρατολογώσιν, ήμπορονσι να δΐι/,νΰω- βί πολιμιχά κινήματα, πλ^» οχι να βάλω* α το πράγμα εΐς έργον· Αϊ πέντε δυνάμεις, τ 'Αγγλία , 'Αουςρία, Γαλλία, ΪΙρουσσία χαι 'Ρωσσία δέν δέλουσι συγχωρέσει δια να τα- ραχβη ή γενιχή ειρήνη. Ο ουρανός οιδεν } ότι ολη η Ευρω'ι:·/) ί'χβ! χρείαν πολυχρονίου ν συ- χ/ας ■ Αί μεταξύ Ισπανίας χαί ΙΙορτουγαλλίας έπιχρατοΰσαι διαψοραί &έλονσι συμ&.£ασθ·η , χα- Βώς £γαιιερώσαμεν εχθές, δια μέσου μεσιτείας. Αϊ συνδιαλέξεις περί ταύτης της όποθίσεως εξα- ν.ολουΐουνται ι!ς το Παρίσιον, χαί χαθώς βυμπεραί- να μεν, θέλουν λά§η όσον ουπω τέλος. 'Αγ' ο5 τοιουτρόπως άναιρέσαμεν τάς ψήμας πολέμου μεταξύ 'ΐ σπανίας χαί Πορτουγαλλίας , δεν ν 5ε- λεν υπάρχει άνάρμο^ον να προσθεσωμεν, ότι ε'· πίσης όλίγη πιΒανοτης εχθριχών τίνων χινημά- των υπάρχει εις τι άλλο της Ευρώπης μέρος. .,Ό αυτοκράτωρ της 'Ρωσσι'ας ψροντίξει όχι εΐς αυξησιV } αλλ (ΐς ςερέωσ^ν της μοναρχίας του , και οϊ άγω ν ες του άποΰλέπουσι μόνον εις αν'ξησιν της πνευματικής , πολιτικής και εμπο ρικής εόάαμονίας των εθνών του. ,,Ό αυτοκράτωρ τνίς Αυςρ/ας εδειξεν, άγ' ο2 Χ'/ί ϊπαυσεν ο πόλεμος, τνν άφιυδεςάτην χαί εΐλιχρινιςάτην εφεσιν του ν' άϋοψΰγ'ρ που ό,τι δύ ναται να διεγιίρη είς αλλη* τίνα δόνα μ: ν υ'πο- φίαν , χα) τοίιο ύηνρχε Οί αίτια ; τ« οπ~Λα δεν ΐχομεν χρείχυ να ί^ΐαΐύμιυ ηιριςΛπχως, ζψ τη·ια οχι τοτομ "ευχολον , το όποιον ■>] αΰτοχρα- το-ίκν) Μεγαλειοτης του ελυσι προς αχραν χαί τίλιίαν ευχαρι'ςησιν όλων των συμμάχων το!» χαΐ άπαξαπασων των Έ.ϋρωπαϊκων δυνάμεων. ,,'Η όψθαλμθγανης πολιτιχη τοί βασιλέως τηξ Ποοοσσία;, την οποίαν χαΐ αυτός ψυλάτ- τ(ι ι υπτρχε χαΐ ύπαρχει να ςίρίωση την ίυ'να- μιν χα: τους προςε^ίντας τη επιχρατεία τοϋ τόπους- ,,Μίτα-ϋ όλων των Ευρωπαϊκών μοναρχών η χαταςασις των πραγμάτων του βο&ίλέως της Ταλλίας υπήρχε ν αναντιρρήτως η πλέον άξια ψό- 6ου χαί έπιχίνδυνζς' όμως όλοι αυτοί οί χίνόυ- νοι ένιχτΒησαν , και ν δύναμις της χριςιανιχω· τάτης αΰτοΰ Μεγαλειότητας » χαί τά όί/.αιά του πρός την άγάπψ των ΰπηχόων του αυξάνουσι χαί χραταιοΰντάι ημέρα ν εξ ημέρας. "Αραγε εί ναι άναγχαΐον νά προσσημειώσωμεν } ότι ό πό λεμος μι οποιανδήποτε τινα δΰναμιν χεΐται ϊξΐΛ τ·/ις διανοίας χαί τών σχοπων της Μεγαλειότ-γ· τός του; ,','Οσον ο« περί τη; μεγάλης Βρατανίας, ποιόν αίτιον ημπορεί νά εχη δια νά ταράξη εχεί- νψ τ*/ν γ8ναΐΎ}ν ησυχίαν , προς τ"η$ οποίας την άποχτησιν συνεισέφεραν τόσον αγθόνως τά ότ\α· της χαί οί 3ησαυρ»ίτης , η σόνεσίςτης, ή γεν· Ι/αιότης της χαί η άγίλοχίρδιια της · 'Η μεγάλη 'Βριττανία μίαν μόνην πολιτιχήν γνωρίζει» μία* μόνην έπι'μονον , ς-ερεαν χαί άμετά&λητον ευχήν έχει, νγουν, εΐ')ε όλα τά ϊΟνη της γης νά τρέ χω ο ι το ςαδ;0Κ της ειρήνης άδιαχό πως, χαί να α::ολαΐίωσι τά εξ αυτής αγαθά. — Εΐρηνη επί της γης εις τους χαλοπροαιρέτους ανθρώπους υ πάρχει τό άπόψΒεγμάτης χαί ρητόν' χαΐ ή. μό νη αντιμισθία , τνν οποίαν εύχεται νά απόλαυση από αλλα ί&νη δια τους αγώνας της, νπάρχει