— ( «83 ) Λ μένος Κερί ίαΟΤοΰ ΐίτίοτε, υτίολαμ€άνει, ίτι ο Κρε'&ν ατέ- 4αλε τβνΤειρεσί'αν φευ&ώς νά εϊπ^ ταΰτα ίια να βασιλεύσω αύτός άν>τ ίκίίνου £<ωχ,9ίντος. υςερον άν αυτά ό μεν μάν- τις φεύγει ^ ο £ε χορος Συμπεραίνει > οτι ίΐναι κάντ% άπί· άανοι οί λογοίΤου- Παρατ ^ζϋίίΤίίί ί/ί την β'. Πρ5£ι*. α'. *Η πραξις, ως βλέπεις, προχωρεί, και η περιέργεια ϊαυ άεατοΰ αυξάνει , καί κ| ταραχή. ίρχεται ο Τίΐ^ϊσίας, και ιταροξυν,ϊίΐς α^ιίν)λ<ϋ5 λίγη ιτρός τον Οϊίίττοέα, οτι αύ. το'ί είναι ο του Λαίου φονπΐζ, αυτός ττρος τούτοις κα) της μητρός ταυ ανήρ , και πατηρ των κιϊίλφων του. αΧΧ' εκείνος έχει Χογον να (Λ»ΐ ιΓιςευσν) κάνέν άπ αυτά" α· έιότι αΰτός έγνώρίζε τον εαυτόν του ^ον του ΠοΧυ'£οι> βασιλέως της Κορίνθου, και οχι του Λαίου" β . έπειέή παρωργισμένος ώμίλησεν ο Τϊΐ/>ίσία$' γ'. υποπτεύεται, ο τι ο Κρέων ύττί- — •ίαλϊ τον μάντιν τούτον νά £Ϊ7τξ) ψευέάίς τοιαύτα κατ «ό του, αττο φθόνον, και φιλαρχίαν. τί#οτε λοιπόν £έν πι- ς«υει άτίο' τά του μαντείας. β'. Αεν ϊτιρεπεν ο Τειρεσίας να φανερώσω ι'ις τον ΟΙόί' Κοδα όλα μαζη, £ι<|λ: οτ/ και φονίυ? είναι, και την μητέρα, του έχει εις γυναίκα , άλλα βαθμηδόν. το εν κατόπιν του αΧΧου ν» φανί^ωθ-^, ίια να να προχωρά και νά «ΰ'£(ί /3α.9· μηίόν και η του θεατού ταραχή και περιέργεια- εκείτο. τούτο έόιέεν αίτίαν εις τον Οίόίχού'α να υποπτερ3^, μήπως _ είναι αλη.$η τα του Τειρεσίου, ίιίτι αύτα ταύτα < τό!> ί?ΐΓί καί το των Δελφών μαντείο ν, κα£ώς ο Ίδιος κατωτέρω 2έ' λϊΐ το φ»νί/>«σ"£ΐί γ'. λέγουσί τίνες, ότι το έραμα τελειώνει εις τήν ίευ· Τεραν ταύτην πραζιν ' έιότι τό ζητούμενου, ητοι ό ψονευς του Λαίου, εφανερώ£ιή, τις είναι· ο-51 ν έέν έπρεπε νά έκ· ταν.3% περισσότερο* ό ποιητής" αλλ* β{ ανωτέρω είπιμεν^ είχε λόγον ό Οίίίττονς να ΰνολά·£η -φενίεΐς Τους λόγους του Τειρεσίον· τούτου δοθέντος, ταλί τελειώνει τύ ό'ρ&μα εν ω το ζητοϋμενον ακόμη αγνωςον μένει; Σ>ί/Α«/&ισ«ι τοΰ? ίυο χαρακτήρας του Οϊέίιϊοδος, χμ) *■<>« Τί/ρίσίον ϊι'ί ταυΓίΐν τν^ κραξιν' εκείνος §££ φαίνετα» δ 2