— ( *95 ) — Ό εις συμ€ουλιον προσκαλούμενος ιατρός πρεπιι νά συχ- νάση τον ά^ρωςον, και να τον έπισκ εφ3η τοΰλάχιςον τρεις φορα7ς, και να υπογραφή ε!: τά των συμβουλίων χ,αταςιχα' μόνον ο! ταχείς Βανατο'ι εξαιρούνται· Ο Ιατροί Βορδονιος επαινεί εις μεγαλας λεπιολογίας της οποίας δεν είναι δυνατόν να κάμω γνωςάς εις μίαν 'εκιτο- μην , -πλην δεν δυναμαι να αποσιωπήσω μερικούς ςοχαβ·- μουςΤου περί Των συμβουλίων, "οί οΚο'ΐοι αποδεικνύουν πό σον αυτός έ£α3υνεν εις την παρούσα ν ύποΒεσιν. Τ α συμ^ύλια ζητούνται η ατίο τον άσΒενη κα.) άπό τους συγγενείς του, η από τον τακτόν ίατρόν' όταν άπό τους άρρώςους ζητούνται, γίνονται η εις την αρχήν της νο- σου η εις το τέλος· Σπανίως ζητουσι συμ€οΰλιον εις την αρχήν της νόσου , επειδή οί άσΒενεΙς εχουσι τότε μεγάλην έμπιςοσύνην εις τον ιατρό ν τους, πλην τότε μόνον είναι τω όντι ωφελίμου , ΐπειδη τότε μόνον δάναται να μεταχειρισΒ^τις μέσα. ω φέλιμαεις τό τέλος Της νόσου τό συμ^ούλιον είναι σχεδόν πάντοτε ανώφελες, πλην ώς έπ\ το πλεΐςον τοΰτο γίνεται' το συμ€ούλιον αποβαίνει ανώφελες α. επειδή πολλάκις γί νεται> όταν δεν είναι πλέον καμμία ελπίς' β. επειδή αυ τό δεν αρέσκει τον τακ τον ίατρον, ωσαν οπου δεικνρει ε\- λϊΐψίν εμπιςοσύνης' γ'. επειδή ό τακτός ιατρός> όςτις μό νος είναι υπόχρεως νά δάση λόγον δια την εχ,£ασιν, εζακο- λουΒε Τ νά Βεραπεύ% τον άβρωςον κατα τό δοκούν αύτω, χωρ\ς νά δωσ% προσοχην εις το συμ-ξουλιον' δ'·έπειδη πολ λάκις ο είς συμβούλιο ν προσκαλεσΒεϊς ιατρός εχιι σύςημα άντικείμενον εις τό τοΐί τακ,Του, κα\ δια νά φαν% οτι εΐνΛι κάτι τι, Βέλει νά μετα€άλ% το παν, κα\ έπειδη πολλάκις ί?» Λ <Λ» λ* / \ \ είναι εχΒρος τον τακτού ιατρού , πάσχει να τον ευγαλ% Ιπό τό μέσον' τί καλόν δύναται νά προέλΒίή έκ τοιούτων συμβουλίων, Πλν'ν άν εΐναι δύσκολου, ωςε ό ύπό Των συγγενω» Το3 «^ραίςου, μαλιςα εις το τέλος της νόσου, ιΐς συμ€ουλιον προσκαλεστείς ιατρός, νά γεν% ωφέλιμος , τί συμ€αίνει άν άντ\ ίνόί προσκαλωσι πολλούς-, είναι δυνατόν ωςε ένας ιατρός της δόξης Των ςερεων μέρων, η των χυμών, *ϊ ίνας βροννοινιακης > ν, ίνας ζωτικός νά δύνανται νά