4· Ότα» τιβραέβλη τί? την ποιότητα τούτον τοΰ λό^ο», την ψράσαι, τό ιδιάζον τηί λεζεως, χα» τίλο; ολον το ΰρος,/Λί τας ^'χδο9ί/οας η 5η μελετάς του Θίμιςίοβ , δέν $έλε> διςάσει οτι χαί ούτος υπάρχει μία ΐζ αυτών. 5. Ο' Θεμίςιος επαγγέλλετο με απουδ-ην α διάκοπου χαί ςαθεράν τη'ν ψιλοσοψίαν, μάλιςαδε του Πλάτωνος χαί 'Αριςοτέλους, εξ ου και επω- νομαοθη παρά ηααι τοις άρχαίοις συγγραγευσι και ευ ταΐί χώδηξιν αι,τοις τ ου Θεμιςίου Ιπονρ- μάζεται Φιλόσοφος. ΑλλαμΫ,ν οΰτας 6 λό- ,^Οί περιεχει φιλοσοφίας ϊςορίαν και δόγματα χαΐ εγκώμια πάμπολλα' προς δε , περιέχει τό σα πολλά περί του βίου του ®εμιςίου , περί των σπουδών, πραγμάτων και έργων αρχόντων, τ όσας •δβ περιόδους αυ'τολεξεί ν) παραλλήλους ταΰ Θε- μιςίου, ωςε άναγχαΐον είναι υά συνομολογταωσι καθ' όλα χαί αυτοί οϊ ύπεραχρι£εΐς Κριτικοί. 6. Δία τούτου τοΰ λόγου αναιρεί ο @εμίςιος την κατηγορίαν τίνων οτ ι έδε/βη τν*ν αξΐαν /- κάρχου' ό δε πικρότατος αύτοΰ κατήγορος υ· πτρχεν άναμψ&όλωζ ό ποίητης ΙΙαλλαδας, τοί όποιου τό επίγραμμα ε'ς Θεμϊςιον ςρεψεται περί τούτο , δία να. κατ-ζ^ορ·/ ]ση τον νέον επαρχον ό τι χατϊέη άπο τα άνακτόρια τη? Φιλοσογΐας. Ο θεν ο ρήτωρ άναψεΐ εν τούτω ολω τω λογω την χατ-ηγορίαν τοΰ άνταγωνιςού του , εύψραδώς άντισγαιρίζων τ ας λέξεις εκείνας του, α να» και κάτω. η. Τέλος 3ί, ούτος ο λόγος περί του δέζα- νθαι την άρχνμι ττς Κωνςαντινουπόλεως συμφω νεί ^αυμασίως με τον ΐΖ · λογον ■ (της ίχοοσε- ως 'λρδούίνου), τίν όποιον δ ©εμίςιος αυνίγρα- ψεν ίΜ -ψ ίδίω επιχιφτ,ματι επερειδόμΐνος. Παρενν/ρί με δε προς 'έκδοαιν τοΰ ανεκδό του λόγου τοΰ ®εμιςίου πρώτον μεν αί/τη του ρντορος ή εΰχλεια, είτα δέ της γιλοσθγίας η ^Μμοαιωτάι·/) περη/ραψη } και τέλος > τοΰ με γάλου Θεοδοσίου τα εγκώμια χαταχεόμενα οιρ* θόνως εν τούτω τω λόγω. Ο' ®εμίςιος, αν και ΐγίνν-ήθη ίν τη βαρβαρική της ' Ασίας ίπαρχΐα. βαγλαγωνία (θέμις. λόγ. ϊζ), ομίύς ανετράπη ελλψιχως απο τον πατίρα Έ.ύγίνιον, εχπιων δι- φασμενω ςνθει πασαν των Ελλήνων τήν παιδεί- αν και μάθησιν. '03ί» οΐαν ΰπόληψίΚ και αΫμψ ευγλωττίας έσ'/εν ό Σύμμαχος παρά Λατίνοις, ταιαυτνρ εαχε και ο' 'ίΖλλην ρήτωρ εν ττ 'Α σία, και πορ% .τοις αύτοχρατόροις Ιίωνςαντίω, 'ΙουλίΜω, 'Ιο£ιαν<2 > Οΰάλεντι, Γρατίαϊώ και θεοδοσιω Ισχυε πολύ κατά την εύμίνίια» και (I- ποληψί». Προ πόντων όμως άαυμαςεος ό άν/,ρ διά την παντοίου είδους πολυμάϋειάν του. Και αύτος ό Γρ·/;γόριος ό Νοτζίανζηνοϊ έπαινε Γ ούτον τούτω μάλιςα τω επαινώ λέγων. )} Σπαρτιάτας ν λόγ·χ·η γνωρίζει, ωμος τούς Πελοπίδας, λόγοι Τον μέγαν θεμί^ον. Καν γαρ έν πάαι κάντων κρατάς, τοΰτο των σων οϊδα το έπισημότατον." Τοΰ Θεμιςίρυ την αοψίαν συςαίνει καΟ' ΰπερ&ο* λην και ο αυτοκράτωρ Κωνςάντιος εις δύο έπι- ςολας πρός την Σύγκλητο» (παρ α Θέμις, μετα τον Α'..λόγον, χαί χώδ. θεοδ. β'£λ. ς. τίτλ. Α. νόμ. 12), ίΐί δε ό Λ,ι&όνιος πανταχού εις πολλά$ προς αυτόν επιςολάς. Και τωόντί, ο θεμίςιος πραγματεύεται περί οποιαδήποτε προ· έ'ληθίί'ση; όλης σορωτοτα χαί πλ-ηρεςατα * και μαίνεται τρανώς, ότι η ευφράδεια του άπεκηί&ή άπό πολλοί σπουδάς χαί τεχνας' ε'τιαααΐ δε και πολλί παραδείγματα ανδρών , πλη'ρη άρχαιό τη· τος, πλ-ΐρ-ή άζιότητος, ϊ« δε ίπιφαύει επιμε λώς αποφθέγματα πολτών και ψλοσοψύν. Οβο' δ-" περί τοΰ υψους αύτοΰ, ό Φωτιβς άχουςίος λ:* ^ων · £ „ εςι την γράσιν σο^ης χαΐ απέριττος χαί ανθ·ψός, χαι ταϊς λέζεαι πολιτιχαϊς και εις το σεμνό» τι επιχλαούσαις χρώμενος." '09α ό Θί* μίςιος εϊναι πολλά επιτήδειος προς συγγράψω* ± εγχίύμίιαν ηγεμόνα* τόψον δια το «ι^ρότβτβ'