~ ( 492 ) 'ΐςορίαν της Φιλοσοφίας του Τενιμανου, ητις διδάσκεται τν|ν νήμερνν ίίζ τα πΧειοτερα πανεπιςημια Της ΐερμανίας , κχ) ι!ς νβ τ·/)ς Χαμπρας ταύτας μ^τροίΓοΧεως" αντου ι'ινα,ι ο 7Γ^οσ:ρυ>ϊ? τ'.-ττι: ς νά ιτλχίρωβίί νί ίκΑυμία των κριτών μου · αυτοΰ 3εΧουν ιΰριΐν όχι μονον Το Και/πακον σνζ»)/χα, άλλα χ.αι ολα τά σ-ιςνί/χατα., οσα υπήρξαν απ αρχής κοσμ&υ μέχρι της σή- Η·ί/>ον. 'Αλλ' ούτω λεπτον α£ασανίς»ς άκολουβϊΐς νίαν Φιλοσο- φίαν , χωρίς νά μ,ας επτ^ς Τ ί σι>ς*)ΜΛ κρα,Τίΐς; ε μπορούν να ε'ίπωσι, και λέγουν μ,Ε άλλην λίξιν οίαγα&οί μου φίλο/· οχ; κ^ασανιςως άγαυνιτοΠ "Ολον το τρίτον κ.ϊφάλαιβν Της Κρηπί- έος τίϊς φιλοσοφίας σίλ. 145—156, και ολον τβ εζδομον σελ. 101—198 τον πρώτα) τομου έζωδευύη ε!ζ παράςασιν του αιτήματος σας, φυΧα,ττομενης πάντοτε Της ενδεχομένης ευ κρίνειας δια Τοάς πρωτόπειρους, και Τι»ς αρχχ&εν πρΐτεύείσης συντομίας. Εις το τρίτον Κεφ. Δς — ΜΕ ανα γινωσκονσιν οτι τριϊς ίίκαι αί ίυναται φιλοσοφικά! έοξα», ν! πραγματική (Βο»- Ημπικ) , κα< ή έννοηματικη (1άβ»1ϊ*<ηυ>) , χ,α'ι η μίση του·· των, νίτις ε μπορεί νά όνομ,ασίϊ έια€ατι#.η σΰνδεσις· (ϋχηίΐιε- βϊβ <«ηίοεη<1βηΐ2ϋ») * ότι Την μεν πρωΤην απέφυγα ώς <ρίοου- σαν εις Την νΧοφροσννην , την δε δευτέρα.ν ως εξουύε·Ανου·. βταν τα εκτός ημων αντικείμενα, ι]πό Των οποίων κινονμε&α άδιακόπως, και ότι επρόκρινα τήν τρίτην, ως σύμφωνον με τον ίρΙΐον Χογον, χαϊ δικτην ιίς ηιαντα αν&ρωπον ϋγιη , έχον τα φρένας. Ε/ς το ε€δομον Κιφ. ανέγνωσαν, ότι ίσοι είναι ο! φιΧοσοφοΰντες άνθρωποι, τόσαι «ναι και αί του φιλοσοφίΐν Μιδοίοι, επειδή εκ της ατομικής διάφορος καύενος δύναται να γεννηί£ και διάφορος Μ#δοίος του ζητίΐν τας <ριλοσνφ<κας γνώσεις " άλλ'αί ιτολλαι αύται Μϊβοίοι ε μπα ρουν ναανα- χβ<3σιν εις τρε'ΐς τας γενικωτίρας ταύτας, Δογματικήν , Σκί- "ΚΤικην, Κριτικών* 5τ< ν) μ,ίν πρώτη εκΧαμ&ίνουσα αΧη^ιναζ τας αρχαςτης χωρίς να ανακρίνε τα ό^ια των φιλοσοφικών 7-νωσίων, «ν«« Τυραννική και ανάξια της ΦιΧοσοφίας' ν ίέ δευτέρα απορρίπτουσα πασαν φιλοσοφικών γνώσιν είναι 'ο- χΧαγωγικη κα) ασύμφορος εις τον φιλοσοφοίίντα Λ,όγον ' η δε &ριτιχ.η ίΤμαι »| μόνη αξιο&ός αςβς, επιιδη δΐν αποφαίνεται τίποτε χωρίς να τδ κα&υπο€αΧΐή πρώτον εις αΰςηραν εζέτασιν. Δια ταϊτα τά αίτια, τά β*οϊα βΧίπιι πας τις εις όλι^ν ]