« ( ι <η βϋν9·Α*.'ή ιπεχηρώΰη «ιο άλας τάς μετά ταύ- τ%ν συνΟηχας, εηρόΘαΧαΡ 1ια άί'ανιωθη διά «βξ τοχτίχιΐς συμψωιιΐας' αλλ* ίίΐθΐ/ς εκο^δΟΜί οτί ν) συγχατάταξις του βασιλέως της Γαλλίας ΐίξ τηκ /«ρακ συμμαχία» των Μοναρχία δεν έσηγγώρα οντι τνν 'έρ-.υναν τοιούτου προβλήματος·" 'Η συιΟτ'χη τον ΟΗίϋΐηοηΙ δϊν ϊγινεν έναν. τ Ίο ν Ταλλίας ; σλλ' εναντίον ενός επίσης εις την Ταλλίαν χαί Ευ'ρώπην ολέθριου συςήματοζ-, χαί εναντίον τον ανδρός τον τότε αρχη γού α ο τ ο ύ. 'Όμοίΐύς δέ, η απ ο 20. Νοεμ&ρ. ΐ8ΐο συνθηχη συμμαχίας δεν ΐ'γινεν εναντίου της Γαλλική μοναρχίας, άλλα μάλλον ενάντιο» των φριχτων έχθρων τν>5 ασφαλείας χαί ησυχίας της. 'Αμφότεραι αι σι ίνϋηχαι περιεΐχον διαταγάς χαί αμοιβαίας ύποχρεώσείζ, άναφερομένας εις τάς περιςάσεις της ςιγμτς , χαί η μΐν από 1 8 14 'ΐ'/'.νι πριν της τελεαταίας χαταςοοφηζ της δυνα- ςε'ιας τοϊί Ν απ ο λ ί'οκτο 5» η δέ από ΐ8ΐ 5 έν άρχ%ι τι?5 ςραιιωτίΧ^ς εξουσίας της Γαλλιχι^ ιηιχρατείας , ώςε έφ' όσον τα άρθρα τούτων τών συνθηχών συυείχοντο μ» την άμεσον κατάςασιν των πραγμάτων έν τω χαίρω τι<5 υπογράψω, δίυ επρεπε πλέον μϊν νά Άιωρώνται ω'$ έχοντα 70 κύρος μετά την άποφασιν περί της αναχωρή σεις του αυμμαχιχού ςρατεύματος ίχ Γαλλίας, όμως αμφότερα: ίιχον μόνιμο ν συςαταόν.τι μο ρίων, το οποίον, άνιξάρτητον ον από τάς αμέ σους χαιριχάς περιλάβεις, έίν 4μπόρει να συμ- ίΐαύση, παυομένων χαί τούτων , δΐ ο χαί ή ου- . βίώδη$ βάσις τούτω» των συνθηχών υπήρχε μι γά προφυλαχτιχόν μέσον δια την Εΰρώπην } άπο- έλέπον ού μόνον ίίς το ένε-τος, άλλα χαί εί$. το μέλλον, χαθώς βλέπει τις ιχ τού άχοΚοΰθου άρθρον της από 20. Νοψ£ρ. συν&ηχης. ,,Καΐ £*π£ί§η τα ίδια ςασιαςιχά αξιώματα, τα όποια »6ον9ησαν την τίλιιιταιάν αξιοτιμωρητον τυραν- ιίαν , χαταςχαράτταιίϊΐν Ιχ νέο α ύπο μοργας 6 ) -- αλλ«5 τνν Γαλλ/α», χα) ιν^έχίται νά ίπβπΐιλ-ή- οωσι και τψ ησυχ'αν τ.ω# λοιπ-Λ» ίπαρχιων, 8β» ποτί τύχοι τοιούτο Βλί&ερόν σ\>μΘι§γ·,.ός * 4 τ. λ." Αυττι ν, καίυτίοχριωβις ίίόνατο το'τ* μό' νον νά μ·ή ΐχ·η το χυρος, όταν αϊ τέσσαρες α'λ- λ·ηλέγγυοι δυνάμεις ΐχήρυττον τ·ήν άπό 1815 νυνΰνχτ,ν , χαί τ-ή ν ίγχριΜσ&ν αυτοϋ βββιν, ν- γοαν τ·/}» συνθήχψ του ΟΙιβηπιοηΐ, ρ^τ<2$ ω'ϊ ίχπλ-ήρωΒιΙσας χατά πάντα' «V όσον &ί τούτα $εν (γινεν < υ^ΐςαντο άφ' εαυτών, ίΐ'υ ίΤχοι> χριι'αν ειΐι&ε@αιώσεως χαί ανανεώσεως, χαϊ £ιν Υμπόρουν άναμψι&ολως, 6Ϊ αίτια πάνχ·/ι διαφο ρετικά των αναφερομένων ευ τ« Γαλλιχν) εψ·ψι· ρίδι, να γενωσιν οΰ'τε το άνιιχείμενον άμφια- β-φ^σεως χαί έριύντ,ς. Προς τούτοις , δεν ευρίσκεται χατά τνν δια» τηρν,σιν τούτων των συνθηκών χανϊν άσυμθ/ζα» ςον πραγμα χαϊ εναντίον οΰτε της σνγχατατά- £εως του βασιλέως τή? Γαλλία5 ιίς τ·^ν ίεράν συμμαχίαν, ούτι των μανιψέςων των δυνάμεων ίν τω τέλει των έν "Αχεν συνδιαλέξεων· 'Η εί\ι- κρινης χαί κατά πασαν εΰχαιρΐαν δΐιγβεΐσα έν θερμος εϋχτ] τω» ε'χ του 1813 συμμαχ-ησάντων υπέρ του συμφέροντος του χόσμον Μο '/αρχών υπήρχε χαί υπάρχει το νά ζώσι μετά του βααι- λίίβΐ τ·>!5 Γ αλΚι'ας χαί μετά του άνα«οσιτάςου χατά τ ας άλ'φινας πολιτιχάς άργάς άπο τοϋ Μονάρχου των Γολλί/οΰ εΒνους έν άταράχω ει ρήνη· Δια νά μη μεΐνγ δε περί ταύτης τ·/ίς σχί» σε<ύί χαμμΐα αμφιβολία *αΐ α£ε<ίαιότ·ής, ύπαρ χε ν άιιαγχαΐον , χβδ* ^ι> ςιγμην άψΑετο η Γαλ λία εΐ$ τάν εαυτόν ττ,ς , νά χηρυχθη δια μανιψί- ςων , οτι αύτη ·ή μοναρχία έγχατατάττΐται απο λύτως εΐς τνν κοινότητα τοΰ Ευρωπαϊκού δε σμού , γνωριζομένης ένιι'μως τη? άνηχούσης β»·· τη τάξεως, μέ τελεί αν ισότητα των διχαι'ων χαί χα5 υποχρεώσεων" δ τι δέ τούτο ΐ'γινε χατα το "Αχεν χωρίς ηνα ίν^επη περιορισμό» κβΐ ρ» *ρβ" ποϋ