— ( 7* ) ■φ® > *«£ εν τρίτον τι , το οποίον θί'Χα) αγωνι- <79ω νά μ.η λν/ταονησω ποτε ■ καί το μεν πρώ τον είναι το σί^ος οποί χρίωςώ και αισθάνομαι προ 9 τ Μ» βασιλέα » το 0£ ${ντΐρον το ανήκον· ε'ς τοι» δημόσιον και ίδιαίτερον χαρακτήρα του κυ- ρίοα Κάρολου Στουαρτ,καΐ το τρίτον τεως , το" προ'ς ί^ί αυτόν χρέος. Εάν οί συγγραφείς τοιίτοϋ του άρθρου εσημέΐωναν ύποκατω το ονο- μάτων, ηθ,ελεν εϋρη τί? παρίυθύ,ς ιίς το φάρ- μαχον το άντιφάρμαχον · άλλα μη υπογράφον τες βϋ το "έδοσαν διά ταύτης της ανωνυμίας είς χτν συκοφαντίαν γρΦμα :·ια'ς&ΐΰ$, τό όποιον: ,£ίν τθελον δώση ά'ι ύπογραφαίτων, ενόσαντίς, ως έμπειροι Συκοφάνται, μι τα φεύσματά των και πεοιςάσεις τινας άληθινάς, και προς περισσοτέ ρου έζαπάτησιν διασπείράντες την ίςορίαν των $ΐς ξένοι/ς τόπους χαί εφημερίδας. „Δία ταϋτην την αΐτίαυ κρίνω, μυλόρδ, αρ- μόδιον να παραςήσω πως 'εχουσι καθ αυτό τα παρ εκείνων ψευίως ϊςορο,ύμινα πραγματα, χαί V αναιρέσω έπ''ευθείας τα όσα φιυδως διΐσχ ν- ρίζονται χαί συκοφαντοΐισιν. Αλλα και άλλον αιτον με παρακινεί προς τούτο, ήγουν ·>] ΰπό- ληφίς μου πρός τό φρόνημα ενός ανδρός, οίος Συ , και πρός την γνώμην τοΰ 'Αγγλικού έθνους. Έαν έτυχε μοι ποτε να λαλήσω περί της ζημίας, .^«5 έπροζενηθη εις μινίςρον του βασιλέως από την καινοτομίαν των πραγμάτων , βέοαια δέν ΐλάλησα ποτέ άλλέως περί αυτής , ειμή περί δ%· ςυχίας, την οποίαν έδοκίμασαν οι περισσότεροι συγγενείς μου επίσης ως αυτός, προσθιΐς ίσως , ως και ςοχάζομαι τωόντι, ότι αυτη η δυ-νχία είναι αίσθαντιχή όχι όλιγώτερον εις την βασι- λείαν , όσον και ε'ς εκείνους, όσοι την έπα'ΐον- Είναι μεν άληθιςατον, ότι έμπιςευθησαν μ,οι την περί η; αναφέρει τό άρθρον παραγγελία#' «ληθεύει μέν τωόντι,: οτι καυχωμαι έπι τούτω ' «λ'φίύει μΐν τωόντι, ότι Βεωαω αύτψ ως ΐ» των χαλλίςων κειμηλίων όπου δύναμαι να έγχα- ταλίπω ιίς τα τέκνα μου, όμως δΐν 'ιχομπά- 'σθην ποτέ επί τούτω* δέν εξίμυςηρεύθψ αυτό ■ποτέ είς το χοινόν* ωμίλησα περί τούτου μόνον μέ πολλ' ολίγους ανθρώπους, χαί τούτους όλους, πλην τοΰ κυρίου Π ο τ ζ ο δί Β όργ ο ('Ρωσσι- κου πρέσ&εως) Γάλλους. 'Γο' να δά'σχυρΐζεταί τις επί ταύτη τη προφάαει, ότι έγω έπεθυμουν νά υςερησω απο τ ους συμμάχους Μονάρχας, και μάλιςα από το Γαλλίκον έθνος, 'τήν ανήκουσαν αΰτοΐς δόξαν διά την συνέργειάν των πρός τό έρ γον της άποκαταςάσ£ως τνς νομίμου διοικήσεως, δεικνύει μιν αναμφιβόλως χακίτοκς άκοπους, «'λλ* εν ταΰτω μεγάλψ ^άνεπιτηδειότητα. Όταν θέ ληση τις νά συκοφαντήση τινά, πρέπει καν νά παραςήση τό χαχόν του φέρσιμον τοιούτον, οίον να φαίνεται τρόπον τινα πιθανόν νομίζω δέ καύ χημα μου νά ςοχαζωμαι, ότι δεν $ελει φανη πιςευτόν είς χάνένα, ότι εϊμαι ικανός τοιαύτης μώρας ματαιφροσυνης ' μι ολας των τα; σιιχο- φαντίας περί τίς νομιζομένης φιλοδοξίας μου φανίρόνουσι μόνον τη» έδιχην των. Έά'/ ποτε άπέ^λεφα πρός απόκτησιν δυνάμεως, έγινε διά σχοπον , όςις και κατωρθώθη τω 1 814 και 1815, έκτοτε δί έμεινε, μοι να ιΰχωμαι μόνον ήσυχΐαν , βύεργίσία, της οποίας , αϊς νομίζω, έδείχθην άξιος- Είθε να φανωσι και εκείνοι οί χύριοι αζιοι αύτης! 'Επτά μήνας κατά διαδοχήν απτλαυσα αϋττν εις τό υποςατιχόν μου > όπου μετά χαρας $έλω έπιςρέφω πρός τον ίδιον σκοπόν. ,,'Αφ' ου μετά τό γεύμα παρά τω ένδοξο- τατω κυρίω Καρολω Στοιιαρτ ανεγωρησε το περισσότερον μέρος των συντραπεζιτών , εν ω ό μεν πρέαάίυς εΰρίακετο εις τινα πλησίον όνδαν της σάλας $ ή δι συζυγός του είς την σαλαν τοΰ μπιλλιάρδου μετά της συζύγου του πρίσ^εως της Νεαπόλεως , ΐμείναμεν ΐξ μόνον άνθρωποι, οΐ οποίοι παραγγείλαμεν νά 'έλθωσ: τά αμάξια αας ,