3ο •ήν·· τ ®?Ί ν > τ - «Λ*/»» ι ΧΧ( ημ-'= ου καίσόμέθζ ' *ην όποι'αν μεταφράζω ούτως, ίάν ό εχθρός ηρογωρίαη εις τον το'πον μας, Βαν άρχίση τάς ε'χθροπαβείας, χοί ήμιΐς άντιτόζομεν αυτώ. "Ο λα το χειρόγραφα έχουσιν «ν «ί'.σαμβ®*, πλην έ- #05 μόνου, όπου άναγινώσχομεν ονχ οίβάμ.*9* ' άλλα και αιίτη η ανά^νωσις είναι λέξις τον Μί- ταγραφέ&ς εισαχθείσα εις τό χείμενόν. Ό Βίο- αελίγγιος βπο δοκίμαζα ταύτας) τάς λέξεις, ο δε' Βαλχίναίρος δίθρ9οΐ τισ'μββα· ο χυ'ρίος Σόϊί^χαοωτίρος &ορ9οϊ χα; γράψει ΐν τω χειμί- νω »«' <τ«Μβ»μββιι } τοΰ οποί'οιι * εύνοια είναι, λέ γει , οΐίοιΐ Ββ& ββάβ1>ί«ιιΐ8 (ή'τοί δί'ν δέλομεν μείνη αργοΐ)· "Αυτί) η διόρθωσις δεν μοί φαί νεται καλλίτερα της τοΰ Βαλχίνα/ρου* μάλιςα ■έέ άρ«ρι£άλλ(ώ αν ή χρ>! 01 5 Τ °£ ρήματος παύω, εχλαμ&ανομίνου οίϊτιύί εις εννοιαν απόλυτον, ο τον 5ίν ηνβί αρχη ενεργείας , είναι πάντη ■σύμφωνος μ£ τον ίδιωτιαμόν της'Ελληνιχης δια λέχτου· Κατατήν βννοκηί της διορθώσεως ουπαα. •νάμεθ*, ημπορεί τ!5 *β τιροβάλη άλλη ν απλούςϊραν Μ,αι τλφίεςίραν άνάγνωσιν του «ό «βισόμβθ* » «ου* ο&βμίββ» ήγουν οιΐ *6ΐ®ομίβϊ } ΰίν $ϊλομιν μείνη αργοί, «| ο'ϊτοί'β σχηματίζει μίαν από τάς *Όμ ηρικό; φράσεις , τάς όποιας άπαντα Τ45 <τυχ- »α'χί5 παρ Ήροδο'τω. Γ ινώσχομευ τωο>τ£ δτι το *ίί>8« σημαίνει ποιητιχως απραχτεϊν (Έυς-άδ. {('; Όδιισ. φ. σελ· 1 $02 εχδ· 'Ρωμ.), πλην ολ' αύται αΐ διορθώσεις μοί φαίνονται επίςης ά- νωφελεΐς ως χαί αί λοιπαΐ' η γνήσια άνάγνωαις £&2ΐ η τω» χειρογράφων, χαθως τό μαρτυρεί •χο παράλληλου χωρίον τοΰ όρχου των 'Ηλιαςων ΐΐαρα Α^μοσθίνΜ («βία Τ ψοχρ, νεΧ· 23, ίχ3. 'Ρίκτχ,) · β"'ί' *«'» τις *«τ«(*ίη τίν ίΓμον τ®» η λίγη, ^ ε«τιι|>τ]«/ζτ) ταύτα, βν «84 ««μ». *Η λί'ζ£5 ενταΰ9« β" «εΛβμ» σημαίνει κα τά λεξα), ω9 χαΐ ιχαρ Ήροίότω, ου πίίθαρχν «ω, βίίχ «3®αω * τρόπος τον «χορατ·- χο5 σημαίνων ΐν τζ 'Κλλψιλή επιτασιν χατν~ φάσεως , τ ης οποίας η ί^ιιοίο ΰπάργιι δ'ναντιω- ίήβομχι. Παρ" 'Ηροδότω τό ημβΐς β'-ϊ κκβάμίί* σημαίνει οίον Χαι τό ««•ντιω&ιισομβία, ή' μαχβσώ. Ι*»®»· "Α υ τη η χρήσις τοΰ ρήματος πεΜω η «·«/. θαμαι άπαντα χαί παρ άλλοις συγγραγεΰσιν, οίον ΊΓαρα 2ενογ<ύντΐ Μίτων ΜηΠΕΙΘΟΜΚΝ2Ν δ'ρείψοιν τβί τβίχη , η^ουν τ»ν ί»β»τιβ«μ»»»» ^Κ^'ρου ποιί. Ζ', 4 ? 1 ·)' ^ ™" Φ?ν)τ®ν βββιλϊΐίς πχρβνχΐυι/. ζίτο μ=ν , »ς χαβε'ξων τα* ε'(>ιιμνα ν , χ»ϊ ΟΤ ΠΕΙΣΟ- ΜΒΝΟΣ, «ναντιαθη^οίωνος , οςντβξβτα- ίομενος, μαχβσ^μδνο; ( α! ίτ. Ζ', 4* 3.) · τε, Πβρσβι, ε'πεί χα! ποοσίεχόμιθχ πολ8μ«ον; ητ« μα. χομ/νοι/ςγβ η *8ΐσομ/νοιι; πβ^8»3»β«ι (αυ'τ. Δ'ι 5 , ΙΟ.}, παράδειγμα αξιοσημείωτο*, οτι η μετο-' χ η *«σομίνο«5 αντιταττιται τοΰ μαχόμενο»; , 4*5 τρότον όπον, χατά την εννοιαν τοΰ Ξενοφών τος , το μιχομδ'νονς εινα: συνωνυμον τΐί) ου πεκτρ- μ,δνονς* το α^το σηρσ/ι>£ί και η λεξίς ου ' ^3ΐσομ&. β* παρ 'Ηραδο'τω ί?ΐ τ^ν βίνω Τίρόίον (ίπιβ: Ήροδ. Θ', 27, «λ,). Α', 2*7) ΐ8· Νησίίοτοί; 5/τι ίοχίκς 8ϋχί«9*ι ά )2ό, η ε'πιιτβ τ«χις« ί'πιίίοκτί »8 μ/λλίντα β'πΐ σφι'σι ναΚΛηγβ'δβίαι νβα;, λαΐδΓν ϊ'ρα>μ3νοί ^δΰο ΧΙύδ. ίχΐιΜ- βίν α'?Λ<τβχι) Ανίαύ; β» θαλατιη *. τ. λ. 'Η μί- τοχη ά?'«μ?νοι άπήρεσίν εις όλους τους Κρ«τί- χου'ς. 'Ο Κορνήλιος θβ Ρββν την άποχό-τει * ί 5ί Ρί'ίσζίοί την μεταβάλλει *?&μ·ι·><χ. , ο' έί Βίρ- » „ > < » / « « . < ψερος μεταποιεί αυτήν -β™5?«μϊ»ι» , σημείων οτι η όνομαςιχη ίνταΰθ* εαιαι άντί αιτιατικής (βοΐ* ΜοΒϊΟΘηβΐ» , ι , 74·)» ® ίί ,Τοϋπ διορ9οΐ ««β^βομ/»»;, το όποιον δίδει εννοιαν βε&ασχί- »ψ. Κατά τι *υχ»»5 άπαντ'Λμιι/ον βίναχόλοϋβο», τοΰ όπο/ου δύναται τ;ς να ΐίβ κολλά παραδείγ ματα εις τά σχόλια τοΰ Φαίδροιι τον Πλάτωνος ιίπο το» χυβ/οα ΗβϊβΛοΓί (§. 4ι, «λ· 234·)» ο' ΣφΙγχχοϋαίρος διορθοΐ χαί βάλλει εις το χε/* |Μ»Μ* *8ΐραμ»»«, ^χο( Τ β ί^β βίι«π«τάσαντ£ς.