«Τ ( 4*3 ) — ααν των 'Ελληνων — Ιδιον χαρακτήρα 5εν 8#ει, αλλβ^ σνν<ς·ατ*ί α'πο' τας τέσσαρα; παλαια; διαλέκτου;, την ΔωρικηΝί, Α /ολιχηΝ* , 'ΐωνικην , καΐ "Αττι κών, καϊ ίία τούτο μετε'χει του χαρακτηρο; εκάς-η; — ος-ις αντί του συνει- θισμε'νου Δωρισμου θέληση να μεταχί'.ρισθη νίωτερον *Αττίκισμο*ν , αυτ-ς νοθεύει τον ©υσικον τη; σχηματισμον — £εν &ορθα>νβι — — — — άλλοι πάλιν προβάλλουν οτι, ε'πειδη ο επικρατες-δ^ο; χαρακτη\> τη; π»νδη- μ/ος ομιλούμενης γλ'οσσης είναι ο Αίολοδωρικο; , κατ' αυτόν πρεπε: να γένη και παοα διο'ρβωσι;, χωρίς να αφαιρεθούν εξ ολοκλήρου ο: πα'ν$ηυ.θί 'ΐωνισμοί, κα« οι τετρ*μμε'νοι 'ΑττικισμοΣ —- αυτί το «υμπε'ρασμα είνα* κολοδον. Ηαμμι'α ζω ο· α καΣ εξευγδνισμε'νη δία'λεκτο; δεν γρα'φεται κατα το ι7φο; μ.Β το ο' π ο Γο ν|δη μ.ο τι κ ω ; ομιλείται — 'θ Λ/ολο&ορικος τυπο; εΓναι μ; ν δ πικρατες-ερο; βί'ς την γλωσσά ν μ-ας , κυοιευει όμως κατ* εξοχήν ε/; το δη- μοτικον κ»ί υπτιον υφο;. "Κ/; τς ν σπουδαιολογικοΝ» καί σο<?αρον ε'πικρατεςε- ρο; χαρακτηρ εΓναι ο συμμικτο; Αττικό; ' αν κατ' αυτ? το υφο; απ^,ρΛΤί- ση; να μετατρεψη; ολον το'ν φυσιχ-'ν τη ς γλωσιτ η; σχηματισμών, και κο* λο^.ση; το άρτιον , δ*α χ να απαρτ/ση; το* α'τελε*; , γρχιδί'ον διαλεκτον εχίΐ; να α'ποκατας-ησης την εξευγενισμένην γλο·σσαν του γε'νου; μα;, καί ^Χ· διαλεκτον εθνιχη % ν , πρεπουσαν ε:; τη*ν α'ξ/αν του γς'νους, η'αρμο^ί'αν ε;; το να ύψωση το εθνικον πνεύμα ε:; τη ν ν α'ρχα/αντου δυκλειαν * . , . Το* β/κιακον υφο; ε/ναι μεν ί'διοτροπ<α μερική τη; εθνικής διαλε'κτου , ^εν ε:να ι ομω; αυ'τη' ολη άρτιος η' ε*Θ·/'.κη ν διάλεκτο; — 'Η κχθ' ημα; κοινή* δ'.<ιλ=κτο; σύγκειται απο λεξδι; και φράσεις άπολυ'τω; κο<νας, τα ν ; ο'πο/α; ο; απαντϊ· χοΰ 'κλλη'νων α'πο νονοί συνη'θ'β; μεταχειρίζονται* αυ'τη η' διάλεκτο; κ*; δ/; τα ς-οματα των ευγενών, κα; ε/; τα ς-οματχ τ,ων χυδαίων ε/ναι ε'πίτη; Ελληνική ... · · . και το μ^ν ^ημοτικ-^ν, οί; προΒί'πομ.δν, εΓναικα-' =γ· Χωρίον /^ςοτροπ/αν ί'ιαφο^ετ'.χο^ν, εις χζΒβ τεπον κα^ χω'ραν ' τ 0 * 8* ε'ζ5υγε- νισμβνον χ.%1 σπου^αιολογικ^ν είναι γενικών κα? κοινών, ω; συμττεριλαμ^ανον το λ ο'λον τη; εθνικής διαλέκτου, κ^9' ο ο' πεπαιδευμένο; κα'θε τοπου κάτοι κο; "βλλην ομο5ΐ$ο·ς καί ο'μ&τροπω; ε'κφρα'ττεται, Αυτη Λ 3:ναι η' γλώσσα τη; Ε'κκλησια;, των σπου^α/^ν κ%\ ευγενών κ, τ, λ. —"Ατοπον ε:ναι το να ζητηση τινα\ να κολο^ωση αυτήν την εΰγενικη ν ν ί'ιαλεκτον κατ* βγχωρ ι °* ί^ιοτροπ<αν , καί να* περιοο«ση ολην την εκτασιν τη; ποικ<λης τροπολογ^; τη; ε/; την ^ιολογ/αν ε'νος χωρικού ίϊιο/ματο; , δε^/σ^ο κα: αυτής τη; μη- τρ&πολβα»; .... — το Ν α ποτ/λεσμ,α μ.ία- τοιαύτης διορθω'σεοι; ^ε'λει βλμ το νά χω^ιοθη το ο/κειακον υφο; α*πο την ο'λομέλε^αν της εθνικής £ι»λε· κτου, κα« να ν αποκατας-η'ση δΐ'ι μιας τελδί'α; κατας-ροφης του κοινού κίλου, μιαν ευτελή κα: πενιχρα\ δημοτικην διαλεκτον , καθ' ην ο Περικλή; επί δη- μοσί'ου βη'ματος να εκφρα'ττβται ω; η Λυαιςρα'τη Υ κα; ο Οικουμενικό; Π«·