*3$ Αυ'τω» -ών άποψααιαθεντ'-ύν τνν εχτέλεβιν προθι^μοίμαι υά σα; διηγηθώ δια τοΰ παρόντος μου , χαί ί*«Βί βί'ββιο;» ότ« ως (ριλίπατρίδίς , κοί' ιριλόχαλοί ( χαί (ρΛοί , χαί τρονιμοι της παι δεία; 3/λετε )/σρν; , χαί ώ; νιου αξιόλογου (χ ϊ·/;5 πατρίδος ρας 3έλετε τό χοίϊολο^ησ·/; χα: £ί*ς άλλους αυ'τοϋ Σιιμκατρπϋτας μας, ο'πως συγ- γαίρωαι χαί αυτοί, χαί συνελπι'ζωσιυ εις το εξης μείζονα την βελτίωσιν , χαί εΰτυχεςέρους τοιίς καρπό «5. Δεν άμγι&άλλω , ότι χαί άλλοι 3ί- λουσ: γράφη εις τους έδιχόυς των , ή ερχόμενοι Βίλουαι τα διηγηθ^ ίχ ςόματος' όμ ως σεις, φιλοτιμούμαι, να τα μάθητε παρ' εμου' χαί ^πολαμθάνω , οτι θίλω σας τα παραςηση όπια- σοίϊ αχοι§έςερον εις το νά (χητί τεΧειοτίρας τας ειδήσεις , ως- πρε'πει να τα; έχητε χαθο εραςαί, χαί άναζητηταί των τοιούτων νείύτεριαμών, χαί μάλιςα της Πατρώος σος. Το ΣάΘοατον ουν εις τον έσπερινον ο' Διδάσχα- λος , χαί ό 'ΐποδιδασχαλος του 'Ελληνιχοΰ Σ^ο- λίί'ου, όμοΰ μί 53 μαθητας ) οί "Επίτροποι ιών δύο Σχολίι'ων > χαί ολον το 'ΐιρατεΐον ηλ- βον εις την Έπισχοπ-ήν, χα: προπορευόμενοι ιιί- τα'χτως £ί"ς τήν αυυοδίαν τον 'Αργιερέιύς, έπα· νηλθον ίί'; το ΚαΒολιχόν ί 'φάλθη ο Εσπερινός μΐ Κεχραγάρια , με χοιννν εΐσοδου τών Ιερί'ύν, μϊ ψ',ύτοχιισίαν όλων τω» πολιιίλαΛύν, χτ.. Τν)Ι> XI) ριαχην το πρω'.' ~αλ;ι μί τ υ, ν συνοδίαν ελθόΐ- τος τοΰ 'Αρχιερέως » «ψαλδη ο πολι/ίλίοςι χοΐ άχολόυθίύς τα" \οιπά. Ό Αρχιερείς έγόρεσε παρ- ρ^ί'α ' χαί έκ των μαθητών αϊ μεν αναγνίύςαι σχευοφοροΰντες "ςαντο μετά τους ιερείς, χαί διαχόνους» οί δέ λοιποί λαυ:;ιαίο|>οροίϊΐ 'τί5 ήσαν διηθημένοι ςιχηδόν εις τα δύο μέρη τον χοροΰ. Κί'ς το» καιρόν της δο^ολο^ας οϊ ψαλταί μίτέ- ξν^ΐΜ πλησίον τβί 'Α.ρχιερϊως , χαί κατ α συνί- χειαν όλοι οί μαθηταί ίιξιϊθιν , χαί άριςιρόθεν, χβί 6 Ά ρχιερενς χαί τα 'ΐίρατίΐον όμοΰ με αιί- τοβς αιινΐφαλαν μεγάΐνν 3ο ξολογΐαν. Τις τό τ«- λος οί ρί» άλλοι ευτάχτίας ε'πίςρεψαν εις τους τίπονς των 5 ο έί' Α ρχιίρεΰς , χαί το 'ίερατιΐο» αρχιααν τηκ ('^αχολο'ϋ^σίίΐ της 'ΐίρας Μυςα^ω- ^ί'βς · χαί οί μαΟηταί άνταπεχρι'ιιοντο ει'ς άλας τας ίχψΐύνΫαεις τ»)ς Ιεροτελεςίας. Τέλος ει'ς τοβ χα>-ρ οι/ τοΰ Κοινχ>νιχο£ ΐύ'μίλ-ησι» ε'π "Αμ$·ύνος ο Πα.τα χνρ Χ,αρίαιος λόγον 'Ε,γχίύμίΐαςιχόν ΰ- πίρ των Συνδρομητών, β όποιος περιείχε τβ αχολουβα χατα' πίρΛηψίΐι. ο · Οτί υ Μα6ησ<ς {Γι/αϊ το φως τής φι>χ·ης 9 με τοΰ όποιου την βοήθειαν βλέπει τα πράγμα τα αχριθ'έςερον , χαί χρίνει ορθότερο» , διευθετεί την χρηαιν του λογιχοΰ προς τήν ευρεαιν τοΰ α- γα9οϋ , χαί της αληΐιίας , χβί δια τουτρ είναι αναγχαιοτατη εις παντας' και η ίδια Φύσις ο- δηγεΐ τον σνθρωπ οι» προ'ς την εψεσίν της , χαί τον εμφυχώνει δια την απόχτησΐν της * ο9ίν χαί προηλΟεν οτι ο' άνθρωπος , αν χαι βραχό&ος, να χάμη το'βα; εηρεσεις επωνελεΐς ι'ς τον χοινύνι- χον βίου του, χαί νΐ απόδειξη αναντίρρητου τηβ διαψοραν του απο εχίίνην τών παντός ει'ίους α'- λόγων ζ'ύΐύν' να γν'Λρι'αη τον πλάςην του, χαί να όμολογη εαυτόν χρεώςψ ε'ς την 5είαυ τοιι αγαθότητα δια το είναι του , χαί δί όλα τα χα λά , όσα απολαμβάνει εις την παρουααν ζων'ιι, χαί οσα ελπίζει εις τνν μέλλουσαυ* β'· "Οτι χαθώς η μάθηαις είναι τό μεγάλη- τίρον ευτύχημα άαο όσα ό άνθρωπος ημπορεί ν άποχτήση με' τους χοπουςτου εις την παρούσα» ζ'Λην του, ούτω; εξ εναντίας η αμάθεια είναι τό μϊγιςον δυςϋχημό του · είναι μια παχεΐα νε- ψίλη , ητις επϊσχοτίζει την δΰναμιν τιϊς φυχής, χαί δεν τ^ν άψ/νει να βλεπη μΐ τό φώς την άλιί· θΐιαν, χαί τνν αποπλονψ παρά τοιίς σκοπούς τη; , χαί την χάυ,νει νά προσκόπτη χαί εις τάς . V ' 'ϊ ' . V > ϊ « *· ' * ίι^αας οόου; είναι μια οειν-η νοσος , ίχ της οποίας η φαχη ποθούσα νά απαλλαχθώ , όδη- γίΐίαι ^ίισαα εις τκ» ενεαιν τν,$ μαθήτεως.