- ( 143 ) - Βον, ότι ό παλαιός ιριλοςτου δήμου κύριος- ίϊφος τον διά την ςΐρε&ν ηγό ρ««ί δί ίν Αον· Φραγκίσκος Βονρδέττ δεν ήθελε. πλέον νά συνεργητι μι τον Χουν τ χα! τους συντρόφους τ ι, χαί ότι ο πιψυσιωμένος λόρδ Εοχρανε, και ο πανουργος-Κ ο66 ε τ. ήσαν οί μονοί ψίλοι ■του.· Ό ίδ,ος Χ·ο η ν τ ίχνρυξεν εν τω λο'^ω του, κο.9ϊ>5 έιτ/ιμειώθη ανωτέρω , ότι ε'ψοαεΐτο μήπως αίίτ·η ή ψ-ορά $έλει είναι η τελευταία , χαθ' ην $έλει δυνηθή να τοΰς ίδη αιίτοί, επειδή- πιθα νώς η* διοι'ζΥ,ιΜς θίλί; ε μη οαίση ί'; τι εξής τάς παρόμοιας συναθροίσεις. Αΐ τοιαυται ειδήσεις η πόρουν να- χλοι>/«ωα< χαί τήν γν'&μην του τολ- μηοωτάτου κακούργου , πολλω μάλλον του ογλου της Λ,ονδρας ,. ο'ς:5 αν και Λρος καιρόν είναι ο·- ξιίχολος, ορως δίν «?&<«< πανούργος χαί κακό τροπος, χ«ί ημπορεί νά χειραγωγήται ώς β ρ ε νός , όταν- θέληση τις. "Οθεν χαθείς ανεχώρη- σεν εις τά ίδια··με ■ ςοχασμον ,. δτι τό πραγμα. τετέλεςαα , χαί διατί ώς μωρός αυτός να έμ— περδευθή" τέλος πάντων εις πράγματα, 'ίΐζ 6θΟΟ — 7000 ει/αν. συνα/βη εις το Σπαγ·ήλδ. Άπο πρωίας «ως έσχατης νυκτός παντα κατιχ τόνς δρόμους ήσυχα · ε&λεπέ τις ■ άπό τάς όφει-ς ■ ίων διαβαινόντων άπάθειαντινα , ώσάννάμή- ΐγίνετο τίποτε, χαί μόνον εις τά πέριξ τοΰΧπα-- <ρ?ΐλδ ευρίσκοντο 'έ'ψ.χτποι τίνες ςρατιώται. Ώς τόσον,, αί διαταγαΐ εναντίον ενδεχομένων ταρα·· χων'νσαν πολλά έκτΐταμέναι' πάντα ήσαν προη- δρα πολλά ωρβκοτβτβ αλόγα , τά-οποία 5ίλου- } Λ» . \ /. 5 !»>'{., ααί εμ^αρχαρί^η ε*ς το χαρανιον ν εν' τορ ο^όί^5 Εχοιχί'σθ^ίϊαν τ« ςαλεντά παρν του αυτοκρατορο^ '&λε ξάν-δρ ο υ αλόγα δωρεάν εις τον Πρίγγι- 7ΐα - 'Ριγέντην. 'Η. 'Ρωσσιχη ψρεγαττα Βέλει χι- νηθή", καθώς αδιτα' , χαί αύτη εντός ολίγου διά νά έκιςρέφη εις τ·/\ν 'Ρωασίαν* 'Η ακαδημία της'Οξωνίας.εχείροτόνησε τόν μέγαν δοΰχαΝι- χόλαον νομοδίδάσχαλον. Εις τό Αι.χτψηλδ έγευρΫκαννίαν τινα μη χανή··/,* διά της οποίας- -ημπορεί τις εις μίαν ·/-' μέραν νχ ΰγανη 4°θ ^ηχί!5 ροη'χοίι. Αιι'τ^ ημη- χανή ςρέ^εται διά τοΰ νεροΰ,-χαί- μόνον μία μικρά κόρη αρκεί είς-.το επιςατείν. ΓΑΛΛΙΑ. Π α ρ ία ι ο ν , τη ι8 Φι$ρου<χϋίου. ■ τ4- τούτου υυκτος έψ9ασεν εις τό Πα" ρίσιον ερχόμενος εχ. Αόνδρας ό δουξ 'Ορ- λεάνς, χαΐ τ·ήν επαύριον συνομίλησε μι τόν βασιλέα-ΰπέρ την μίαν ώρα». "Η σύζυγος τοΰ δ'.οχός επεριμένετο και αιϊ'τ-η περί τά τέλη τού του ε!ς τό ΐίαρίσιον. Τ« ΐ5. έπαρρησίάσθησαν εις τόν■ βασιλέα ο"ι· απεςαλμενοι του χατίύ παρλαμέντου ·, ιγχει·- ρίσαντες αΰτω την ευχαριςηρ'.ον αναψοραν επί ■ τ·ϊ σμιχρύνσιι Τοΰ εν Ταλλία συμμαχιχοϋ ςρα· τοισμασμένα τά άναγχαϊα πρός.γύλαξψ ταραχών· τίύματος. Ή Μδ^αλείότηξτου άπεχρΐθη ούτω.· τ· πυρχαΐίύν. ,,Έυχαρίζώ χατα πολλά διά τα προς με <ρρο-~ νψματα τοΰ κάτω -παρλαμέντου ' πολλάκις άπεί-· λαυσα σημεία της αγάπης τοΰ έθνους μτυ' . . .· Τί'λθ5 παντοον ημπορώ· να-την ανταμείφω άνα-~ χουψίζων τα παθήματα του , χαί αύτη υπάρχει ν] . εύτυχεςάτη εποχή της .ζωής μου·. 11 ' Τό χριτ^ριον-τοΰ Μόνί' Μαρσάν (νησχολή- Ό μέγας δούζΐίιχόλα ος ε μελέτα νά δια- τρίφη μερικάς (τι ημέρας εις την-Λόνδραν , χαί ειτα νά πιριίλθη τα δντιχά χομητάτα της 'Αγ- Χίας, όσχ δεν ϊδεν 'ίτι. ·Εί"5 δίο έοδομάδ&ς ΐί/ως $ελε<. λάί'η τέλος τούτο τό ταζείδιον, και πίρ/ ϊ«5 ορχ«5 Μαρτίου θίλει χινφη , το βμσιλικον-' κολλάς .ημέρας κερί την εξίτασαι-Ί 4 Α'^. 31..