— ( :,ϊ$ ) — μ ίΓ' τον νρ£τίν και κυριον σχοτον εσυμφωνουσαν, εις ?ά >ΐΛί,Γ/.Ί δεν έφανη κατα πανΐα σύμφωνος με τουςΧοιπους, κ&Ι μντι ^τον ίύκολον, αλλα /λι*Τ£ και συμχρερον να συ/χφεοννι- 5·'.ν> ' «λλος ταί. χ. «συγχά.-ρουσί χα! τι^ν χ^ήσ<κ τοιούτων λ?'ξϊ«ν ξ/νων, και σννεώισμενων, τουλαχιςαν π'ς μερικά μέρη Της 'ΕΧλάδος, εις τάς Οποίας δεν ν·,το δυσκολον ν άντι- Λα,ταςήσωμεν άΧΧα,ςταυτοσημαντους ΕλΧνίνικ.α<:, και αΐ οττοΐα» ρΚίντονν αισθητώς και ταράττονυ τροτον τινα το ^«οπον χα ι ■/.α^αρόν Της γΧωσσης, καϋως χομμανταρω, πρετ ίν- τέρω , μπο υ γιουρδίζω, γ ι ο λα. τ ί ζω , ιζαχερε ς κ. τ. λ. * άλλος άπέζαΧΧε κάΰε ξίΐ^ν Χεξιν ανΤΐκαταςί'ι>ίΜν> ίλΧας "Ελληνικά;, ί πΧασμένας από τον Ίδιον κατά τους κα νόνας της γενιχης χαϊ μεριχ.ν\ς Τραμματικης, καΰως εις την λί ξ ι ν ·7Τ ο Λ' ι τ €Γ α Τ/'ν σ υ ν αΧΧ α γ μ α Τ ι κ η κ. τ. Χ. · αλλο'ς ατεοέχετο μόνον εκείνας τάς ξενας λεζεις , ο σαι ψανερονκυν πήγματα ξένα. >ϊ νέα κ. Τ. X. ττλ^ν μετασχηματισμενας χατά γΧωσσαν μα,ς καΐ σννειύισμενας εις όΧην σχιδο ν την ΚΧλα- οα καί&ΐς τουφέκι, σ αΧ ι χ. τ.Χ-' άλλος ,3εΧει μονον της Αττικής τους τύπους" άλΧος όχι οΧους" άλλος μον Γ .ν Τους καινότερους της όμιΧουμένης κ.τ.λ. κανεϊς ομω; έεν εζ^τητε να πλάση !<ίίαν του γΧωσσαν , αΧλ' ε'ϊεμεΧίοναν την γνώμη» των ε'ις την ΰπάρχουσαν, μη καταφρονουντες την συνηόειαν, *■ εν ταντω μη παρ:ι€ΧέπονΤες χαΟί κανονικότητα, εις Τ ην ",'λωσσαν, χα.) προξάΧΧοντες εις το Κοινών τάς γνωμας των , £ Χ'» αός νόμους και νροςαγάς , αΧλ' ως γνωμας απΧως. Ολοι Χιιπον άκοΧουύησαν εις τά περϊ γλωτσης τον ύρομ,ον, τον οποίον κατά την φύσιν του πράγματος έπρεπε να ακ'Χον^ν\σουν, και άχοΧοϋίίησα.ν κατ αρχάς χα'ι εις λοιπά έύνη ο'ι διάφοροι διορ- (Ιωται της γΧωσσηςΤων, επομένως δεν έχει κάνε ν νόημα να τους ονομάση τινάς ως προς τούτο αΰ το ν ο μ ο υ ς. 'ΑΧΧ' ό Κοδρι- ν ·χς Τους δίδει αυτό Το όνομα 3εΧων νά δείζη , ότι αΰτο) σκο- αουν νά χαλάσουν τούς νόμη^ς, να ανατρέξουν οΧα. τα κα^ε- \&τα, εις ενα Χογον, ότι έ'ιναι όίζιοι της ετχατης ποινής, '<«ι , καόως εις μίαν ά'λλνιν φυΧλάία του λεγιι, άξιοι κρε- "αΧας. Ποΐος μέ συνείδησιν άνύρωπος, η ποίος νομος ημπο ρώ να είναι τόσον βάρ€αρος χα) ειδικός, ωςε νά φανη ευμενής «ς τον τοιούτον; Εαχΐΐζ! κάνε)ς άδιαφ(ιορος"ΕΧΧην , η ξένος, ■'Οΐαςδηποτε γνώμης κα'ι άν είναι, αέν ημπορεί νά δείζή Αρ. 11. 12. 1· 1