( 435 3 — άνηρ ιφυΧαΤΤε τόν μέγα.ν ποιητην ε) ς χρυσουν κι€ώΐιον, φέ ρων αϋτόν πάντοτε με3' εαυτοΰ προς μελίτην (α). 'Ο Σω- κρατης, ό σοφωτατος Σωκράτης δεν επαυέποτε να μ-εΧε- Τα. των παλαιοτέρων τα συγγράμματα κατ α την μαρτυ- ρίαν του πιςοΰ μα3ηταΰ του ' ^β) ο 'Αλκιβιάδης ΐ'^άπισ* τον διδάσκαλου έκε'ΐνον, όςτις εις τον καιρόν του δεν είχε με3 εαυτου ρα^ωδίαν Ο μηρού (γ). Ε αν ποτέ ευτυχήση η 'ΕΧΧάς , δεν ,3έλει ςερη$ηναι, νομίζω, κα\'ΑΧκι€ιαδων, ζη- λω των του 'Ομηρου" διδασκάλους όμως τοιούτους ε'ί3ε μή τε τότε, μητε τώρα. νά ί'χη, των "Ομηρικών σειρήνων α- γευςους, κα) διά τούτο μυρίων μαςίγων άξιους. ΤεΧευ- ταΐον οί μα.ταιόφο€οι ούτοι ςίΧΧονται προς τους "Αγγλους Γάλλους, Γερμανούς, προς όλα τά σοφά της 'Ευρώπης ε 3- νη να. παρατνφησωσιν , ότι μι ολην την τεΧείωσιν κα) ακρί βεια ν των γλωσσών των, δεν παυουσιν ομως νά μανΆανω· σι την 'ΕΧΧηνικην, διά να ςοΧίζωσιν ί'καςον την ίδικην του , μεταφέροντα και μιμούμενα των προπατορικών μας συγγραμμάτων τάς αθανάτους καλλονάς' ποΧύ περισσότε· ρον 3έΧουιτι μελεταν και μαν3άνειν οι "Ελλι^νίς Την γΧώσ· σαν των πατέρων αυτών από την οποίαν'κα) τώρα. και πάν τοτε πηγάζει, και των η3ών , και της όμιλουμένης αυτών γλώσσης ό ςολισμο'ς. §. κ. Και Χοιπον, εάν η *Ελλν]νίκνΐ γίνεται της άμω· μητου ημών πίςεως αγιώτατον όργανον, εάν μας πΧοντί· ζη άπο ιδέας, και μάς χειραγωγώ, κάλλιςα εις τάς επι· ςημας > εάν μας γνωρίζη με τ.ούς μεγάλους 'νόαί του σο· φωτατου έ'3νους, και μας διεγείρε προς μίμησίντων' εάν ο'ζυνη τον νουν μας εις α'ίσ3ησ ιν των καΧών, των κα5ιι- χοντων , της άλη,Βείας, Της αρετής, εάν κιν% την καρδίαν προς χρηςοη3ειαν, εάν τεΧειοποιή την γΧωσσάν μας με.ποι- κίλας καϊ παντοίαπάς κα\ Χέζεις και φράσεις" ποίος άρα γι από τους Ελλι^αν άπογόνους 3έΧει φανηναι τοσον λ<·> 3οκαρδιος, ωςε Ινα μη Την μαν3άνη, και με\ετΐί επικί- ζα} Πλοντ. *Λκίζ, (β) Μιίοΐ. 'Λτιμχμβ. Α, ς. {?) Π>&ντ, 'Λλνβ.