( 5 1 4 ) Τρίχίΐ κα2 σαλτε'ρνει, Σ τι^ μανατου Κήγαίνει' Μαναμου Της \εει, Κι αν τι» χαρά του κλαίέι' Εΐμ,αι άΐ]ίονΓί>ιι 'Εέω 'ς τό Ίτοταμα'κί Μουσική γνωρίζω, Τΐ) φ£λ)Ι/κΐ λο^/ζο) * "Ακ,οικται το α ν αν ί ζ μου* Τ ε ρ ε ρ ε μ χα) ν ι αν ι ζ μου. Κ' »ιίίυ£ τό βαίρακόκουΧο άρχιζα να φωνάζω» Και μί υπερηφάνεια βριχεκικΟζ 'να κ ράζ*. Τότες »( μα'να τβ φιλίΤ αυτο Το βαίρακαχ-ι, · Καΐ "λέγει του, Παι^α'κιμου, ναί» είσαι ά^&ο^άκ^ κ' ίκίΤνο ετρε\ά&ηκεν ευίύς α'ιτ τ κ χαρά του; ΚΙ _αΐΓθ' τη λίμνη -9ίλ'»ισϊ 'κα' 'βγιί μί τα σ&ςά το». Μα ίνας τοτί βα$ρα.χ.οζ, Εα*ό{ *<«» 'ν άταν ΐΓοντ<κό{* - Πϊ/χγίΧα καί λί'ίΐ ίΐσαν να κολακιυ^ * Πολλά τβ νοςιμευ'ομαι αυτο τό βρεκεχ,ά σον' Σαν τό ά^ίόνι χ.ε\αειδΐϊς' 'γειρ σου, ιιχι&ίμ.ου, 'γιια 'Ισοϋί Μα νέταζαι ■ 'να σι χαρώ, με τα καλα φτερά σου" Γεί α'νε'έ* 'ς Τν| βελανίδια 'να 'ίώ το «ιταμά σου. Αττικρί^ το καλό Βαίρακ.άκ.1 τό τρίλο'" Είμαι βρεμίνα άίί' το' νί/ιο*, Και 'να" τΓϊΤά'ξω £{» εΐμνορω. Αοινον με'ινε βαΰρακάκι, λέγει του <5 βαίρακοζ* Έΐ^αφησαι τό αΐήδονάκι 'να λαλ$ μελωδικής* Εν Αον.ίίνω , τ« κ£' του Ιουν·» αωιζ. — Μετεφράσίή Λύτοσχε&ίωζ καί ιταν» ιλευίέρως υττό ΕλΧίΐ»θφρονοξ Σαλαμινίο»·