( 549 5 — άμάΰειαν και φόοράν " καταφρονεί όλβνς τ^ΰ,'άλνίδω; ίν^ί'.τΤί ίμογενείς μας , Οί οποίοι καταπεισμεν: οντες , οτι χνρϊς τον φωτισμόν Του ολου εύνους είναι αδύνατος η αΧη'ίης δοξα χαΐ ευδαιμονία. Του, μεταχειρίζονται με ΕΧλ^νίΛοκ ζη\ον τον πλουτον κα) Την δνναμίν των. δια, να παιδευωνται κκ : να εξεαγενίζωνται ολοι, χωρ)ς διακρισιν , οί συμπατριωται των" υβρίζει ώς εζω Του εαυτόν του δΧους Τΐυς σπουδαίους ομογενείς μας, διότι μη δυνάμενοι να παρακούσουν τ-.',ν 3είαν Της συνειδήσεως φωνην , χα: να :'.\^ηφίσουν το ίερωτατον των χρεών των , -πασχίζουν να εζυπνησουν εις το γένος την συνεί- ί»1<πν της καταςάσεως του , και νχ συνεργήσουν προς τον φκ- τισμοντου, κα) μ ολον του το, χωρ'ις τελείως συςοΧην , κη ρύττεται δια τοΰτυπου'ΰ.Χλην ! Αν δ! εκίίνοντον κάποιον ΑποΧ- λωνίδην 'Αγασίας ο Ττυμφάλιος είπεν ,,'ΑΧλα τούτω γ ε ο ντ ε της Βοιωτίας ιίροσ η κει ουδέν , ο υ τ ε Της Ε λ Χ άδ ο ς τι α ντ άτί ασ ι ν · ε π·ε 1 ε γ ω α,υ τ ον ειδ ο ν, &σπερ Αυδον, αμφότερα τα ώτα τετρυτημε· ν ο ν" ποίος ημπορεί να ονομάσω τον Κοδρικαν ΕλΧ^να , εν φ χαρακτηρίζεται, αν δχι απ ο αΐσίητά , άττο κολλά όμως {νωτερικά αντιεϋνικά σημεία; εν ω επι&υμεί, όλοι οί ΚΧΧ^νίς να μενωμεν. ανάξιοι αντου του ονοματος, να {Ιμε'Μ απαίδευ τοι, ακαλλιέργητοι, άλη6είς χυδαίοι, τυφΧά και βω€α αυτό ματα , κα) εις ενα Χόγον ετωσιον α χ (ι ο ς αρουρης-, !'λλν·υ, κ.αϊ οχ^τι κερισσότερον, καρά Αυδος, ο κα 1 / ολου του γένους αναίσχυντων , και δια τούτο εις εν αΧΧο μέρος τ ?? Μελέτης του γράφων Οε ίβΐΒΙβ Οϊϊβί ΓηρρβΙΙβΓΗ « ιη8 Νβΐίοη 1β ηοβΙβίίο θβ δοη ΟΓίαϊηβ; Το δοκίμιον του 3ε\ει μας ενθυμίσει την εΰγενειαν της αρχής μας ! κα'ι το Χεγει και ιΐς 'ζενηυ γΧωσσαν I ο Εο δρικας πρώτος ανακαλεί εις την εν- 6υμησίν μας την εύγίνειαν της αρχής μας! χα! γράφει μονον ύια ευγενείς κοί πεπαιδευμένους I αυΤος 'ΕλΧ^ϊ ! Ελλν|ν ο Χ-ηρυττων εις ζενην γλωσσαν , οΤι οί' "Ελλι^νίς ευρίσκονται εις βαίυτάτην αγνοιαν Της ίςορίας Των, δεν ενύυμουνται Την αρχήν των , και τους κατά διαφόρους αιώνας προπατοραςτων ; Ήως *ΕΧλΐή« ο τοιούτος συκοφάντης ολων των ΕΧΧ^νων ; ημείς αλησμονήσαμε», την εΰγενειαν της αρχής μα ς, εν ω ΐχοντες χρο οφθαλμών το παράδειγμα των λαμπρών κροπατο ρων μας, οΧΧο δεν πνίομεν, αλλο δεν εκΛυμοΰμεν, παρά ν άποκα-