148 ρί σϋντομίαν τ* πιρΐ ορωί) και προτασίω» χαί βυλλογισμών με συντομίαν χαί σαγηνειαν, δί δουσα τοΐ; ττίρΐ τά γραμματιχά ίνασχολουμένοις νΐοΐζ ίχανάς γνώσεις εις τό διαχρΐνειν σαρΐςίρον τήν τοΰ λόγου σύνταξιν, χαί προπαρασκευάζου σα βυ του"; βίς τη» τιλίίοτ έραν \ογιχγν· "Ιελευταΐον ή Ή9ιχγ ζΣελ. 320—344) πί * ριέ/ίι τα τοΰ ανθρώπου π ρός εαυτόν χα ί προς χοός αλλ ους χα! προς τον ύπιρτατον δημιουργόν *ου χαφηχοντα, χαί τους κανόνας, χα9' οϋς οί νιοι διάγοντες φ&άνουσιν εις ΐπίκτησιν της αρετής. Και τοιαύτη μίν υπάρχει μί συντομίαν ή βί'ολος, την οποίαν προαήνεγκε τώ γένει ο ακά ματος ζήλος του διδάσκαλου χηρι'ου Κούμα' άξιο» έί IΙναι νά επαινέσωμεν χαί τα ψιλογενή ψρονΫματα τοΰ την διηόν^ν τοΰ τύπον καταβα- λόντος κυρίου "Αλεξάνδρου Μ α όρο υ. ,'Ο τίμιος ούτος άύηρ χατέςη ΐχ πολλοί τω γένει γνωςός δια της προθύμου χαί πλουσί-ις χορηγίας ίου εις πολλά αγαΗα έργα, ως γίνεται δηλον εκ τώ ιν ταϊς εψημερίσιν ημών χατα χαιρο ι)ς όναγγελβί'.σών αγαθοεργιών του. 'Εχ της ί?ς αυ τόν αψιερωτιχΥ^ ιπιςολης του χυρίον Κ ου μα» (υ η διαλαμπίΐ μι συντομίαν η εΐλικρίνεια τοΰ αριερωτου , διατρανονται το ένάρεζον ήθος του χυρίου 'Α. Μ α υ ρ ο υ. ΕΰγόμεΟα ε!ς μΐν τον άν δρα 05 Λίγειαν τών επαινετών το υ· έργων, ιίς δέ το Γένος, οποχτησί» χαί άλλων τοιούτων άξιί- ζαίνων ανδρών! ΟΙ λ Ι α*. Ιίβδ ΟϊηφίΒηΐο 8β- βηοββ ύυ Ηβι-ίνί, βη &Γβ1>ε , ο\ι Ιοβ ΑνβηϊιίΓε» ά' ΕΐΗβΓβιΙι Ε 1ο385οπι ΕΙΗ βγϊγϊ άβ Β ββγ» ; ριι- 1>Ηέβ$ ρβΓ Μ. €811381*11 <Ιε Ρειχενβΐ, οΙιεναΗει· άβ 1β Ειβ§ΐοη «Γ ΙιοηηβαΓ , βίο. Ρβπβ , 18ι8 , 2 53 Σίλ. ίί'ς 8- 3ν · *Ητ5ΐ, Χαρφ&ν αϊ ζ5θ) 6? 8 '· 7* ίίηγημϊτα, α'^ϊίις·!, δκϊίδβ'ντχ ιίπί κν^ΐΜ 0»αϊ5ίη ύβ ΡβΓςεναΙ. ΠΙ8ι§. 146 Μετο χβρας Βΐλουαι μάθη ο! ηιλολόγοι τ£ν ανατολιχων γλωσσών δια τψ ίχίοσιν ΐνος συγ γράμματος! το οποίον ητον οχρι τοΰοι, χαΰό χ(ι· ρόγραφον μόνον σωζο'μινον, δυσκόριςον και πο- λυτιμον, και τούτο χρί'ύςίΐται πάλιν εις τοΰς σοψους Έ,ΰρ'ύπαίιυς , οί όποιοι δεν ρείίοντοα χόπου χαί δαπάνης ίιά νά χάμασι χοινά χαϊ (ΰ· πόριςα τα καλά τών άρχαίαν. "Οσοι 'ε'γουσιν σμυδραν (Ιάϊαν της 'Αρα&ιχης ψιλολογίας , γινάσχουσι την αζϊαν χαϊ ^ποληψίΐ» τούτου τοΰ συγγράμματος του ποι·/\ταρ·/_ου Αρα βας Χαριρίου ϊν τί τν) Ανατολή χαί Ευρώπη, Τοίτο το σύγγραμμα (ζε$ό9η μεν (ν Καλχοΐιττα «πο 1809 ί'ως ι δ 14 8 '*5 Τ Ρ £ '5 τόμους εις 4'° ν > ιμ όπϊϊωΐ) ό τ«λ«ϋταϊος περιέχει λιζιχόν άρα- Φ.χοπερσιχόν προς χατάλ-^ιν τώυ διηγημάτων του Χαριρίου, πλην ό Γάλλος εκδότης, ε'χδοΰς αυτο ε'ν Παρισίοις, εδίιξεν άναντιβρητως μεγά- λψ (χδοΰλευοιν εις τοιΐς θί'λοι/τβς να γυμνασΒώ- αιν εις σύγγραμμα ε'νός συγγραφέως , το όποιον ίίχο'τως εδύνατο νά $ε<ύρ·ϊ>ται ως άνίχδοτον δια την μεγάλην τιμγν της Καλκουττείαυ εκδόσεως , χαί αχραν δυσχολίαν, με την οποίαν απόκτα τις ΐν Ευρώπη τά ε'ν 'ίνδία τυπωθε'ντα βιβλία. Μίτα χαράς ομως μανθάνομίν χαί χοινο- ποιοΰμεν , οτι ο ΐν Παρισίοις σοφός Γάλλος, βαρώνος χύριος Σίλέΐςρος Σ α ση ς, γνω- ςός δια πολλά του συγγράμματα χαί εκδόσεις διαψίρ'αν συγγραμμάτων 'Αράβων συγγραφέων, βλέπνν τό ατελές πως χαί ε'σφαλμενον τιής άνω ΐκδόαί'ύς , α.πεγάσ.σε, παραχ'.νουμενος υπό πολ λών , νά έπιχε.'ρχση τούτον τον μήνα ο' ϊέίος ρίαν ΐχδοσιν τοΰ ανωτέρω συγγράμματος , πιρι~ ίχουσαν εκλογνν τώυ άρίςων Αραβικών σχο λίων και τό χβίμίνον με τάς προσωδίας χαί τά ψωντιντα , %ραγμα έπωγελΐςατοι εις τοϋς σττου- δάζο)>τζί, 'Εν καιρώ τω δίοντι ΰελομεν άνα-