— ^ 439 ) — ίπιφρέει τά μεγιςα. εις τον βαύμον, είς τον όπϊΐον το ύγρον βράζει' ε'Χει£η ο ιΙτμος ύιχ να. σχηματκτ^ κρίνει νά ύπερ- £η την οποίαν ν χ (Τ χα .9λίψιν και Την συνοχών των μέρων του ύγρου. 'Η 1(\>ρα.γαγιχ.νι Του σΌαμΜ,τος ίΰιότης εχει την αύ· \ > / Την ι&χυν. Των αυΤων αρα μεν ου σων περιςάσεων , το υ&ωρ βρίζει ταχύτεροι εις Αγγεία. μετάΧΧινα , καρά εις αγγεία υάλινα" καϊ είς Αγγεία, υάλινα , των όηίοίων όμως η επιφάνεια του ,3α- £οι>ς έέν είναι όμαΧη , καρά είς εκείνα είς τά ϋπύΐχ είναι Τοιαύτη. (Αη»β1βί άθ ΟΚίπιϊβ βΐ Λβ ΡΙι ^ϊΐ^αΒ οβΗίβΓ άβ Μ λγϊ. ί8ι8). $.2. ΦϋσιίΜ· Λύχνος χα ρ) ς φΧογα· (νέα ευρετις ηίαρά Του Κυρίου Τΐιοιηββ ΟΪ11.) 'Η εΰρεοΊς αύτοϋ του λύχνοι» ιίν' εν. άκο τ' ΛΚΟΤεΧεσματα των νίων χημιχ.αίν άνακαΧυ- ψεων: 'θ Κύριος Δ.α€υς εύρεν Κρο Τίνος και ρου, ότι εάν 3ερ- μάνωσιν εν λ νημΧ Χευκοχρυσόυ και εκ^εσκψιν &υτ% είς αί· ΐίριον αΤμον, εδιαφυΧατϊεν Τινά χρόνον την &ιακαύςική$ Κατάςασίν του. ' ΐίοϋ μία *ρο&άρ\ίογη άύτης της ανακα.Χύ\εως. '\ά€ε ενα νημα Χευκοχρύσου πάχους δάκτυλου καΐ ςρε'ψον αοτό έ\ικο£ιίως , Βέσον Ρ-ερος μεν αΰτου πέριξ του ΐΧΧυχνίον , λύχνου πνεύματος ο'ίνου , και μέρος αν ω αυΤου' ή'ναψε Τον Χυχνον, κάΐ οταν το νήμα. του Χευκοχρνσοο κα- ταντήση έρυ()ρον , <ΐ€εσον αυτού · ο τ'οΰ πνεύματος ο'ίνου ατ μός 3έΧει διατηρήσει τον Χενκοχρυσον είς φΧογωδη κατα- ςαίτιν, ώςτε ίυνχταίτ'ις, ενόσω ύπ άρχει Κ νεύμα ο'ίνου , ν λ - νάψ« χάρτην , 'ίσκαν, ,9ειαφόξυλά κτλ: προσεγγίζων αυτα είς Το νημα του Χευκοχρύσου. *0 Κεύκόχρυσος είς Τοιαύτην κατάςασΊν φωτίζει ί καν ως; ίςε διακρίνε! Τις Τι^ν νύκτα εις το ωροΧογιον την αρχν' ίιαίιίϊΐ μικράν Βερμίτητα, και η αναΧυσις του πνεύμα τος οίνου γέννα μίάν γΧυκεΐαν εύάρεςον οσμην' ύεν φερει Κανένα κίνδυνον, επει&η δεν κρόζενεΤ σπινθήρας και μ ολίγα ϊξοία καςΤις ίϋναΤαι να τον κατασκεναση. Ο Κύριος ϊ\'\- Χ'ος εΧογάρία/τεν ότι ενα νημα. Χευκοχρυσου, εις εν» σνν- ψες εΧΧύχνίον, ίια νά ίιαφυλάζΐί 8 ωραςτην φΧογωίηκα,τιι- ςασίντου , απαιτέί ημίσειαν ουγγίαν πνεύματος ο'ίν'οο. (Αη* ί»1β· οί Ρ1ΐ7ΐο>όρΙ»7, Μιη 131 β ρ. ϊί|·) £ β 2