4) τέλος πάντων εις το τών βίολίΜ. χ,Τοϊτο ξ εις ίέν έκ<ρράζουσ! κα9 Λ «ίτο το <ϊτ/.ΐ9ΐν'μ·- το τδλεκτοί&ν δφο; > λΙ^εβ, αγωνίζονται οι π®- νον της πρωτοτύπου λέξεως, ήμίΐ; άπαντω- πβα δευμένοι τοί γίνω: ήμ'ΐίν νά εκκαθαρίσω- μεν ε;ς τά συγγράμματα και πολλών Έλλη- οίν άπο ορονς χυδχ'ΐ'/.ους και βαρβαρισμούς , νων σο^ραβρέω» λέξεις ΓΙερτικάς η Λίϊϊίνικάς, και εις τά συγγράμματα γεγραμμένα με τούτο η παραδομένος ·|χ της Αραοικης, Περσική; το ίψος θίλω άγωνισΟή νά αναπτύξω τάς άρ~ Έοοαϊκης κτ. διαλέκτου, χωρίς ρ' ολον το2- χάς ταίτης της γλώσσης , τά ο'παα θέλω εκ- το να μετα^άληται ή μορφή της ^λωοΐτης. Η λέξω ώ; ζρωτότυπα της χαΰαράς χάί διωρΰω- τετάρτη τάξις περιέχει τάς χυδαϊχάς λέξεις, ρίνης διαλέκτου, κτ.« ο?ον βκοντί» αντί εν&ίματα η «ρορε'|χατα , αί Τάς ίε λέξεις της απλής ήμων διαλέκτου όποΐαι ποέπει να άποσχορακισΒωσιν από μίαν διαιρεί 6 κύριος Ραζή ς εις τέσσαρας τάξεις, γλωσσαν καθαρισμένων χαι διωρΒωμένην. Η ττρώτη τ.ψλγι·. εκείνα; τάς λέξεις, οσαι ει- · Μετά την εχΰεσιν τούτων, διηγείται ό χύ- ναι τφίντι Ελληνικά;, οίαι η των άρίςων Ελ- ριος Ρ α ί η ς εν συντόμω την ζωήν και τά σιι^- λη'νιον συγγραφέων. Ο αριθμός των τοιούτων γράμματα τοΰ Ηλίου Μηνιάτη , του όποιου το λέξεων είναι τόσον πολύς, ωςε δικαίως ίνα- σύγγραμμα προβάλλει ως βάσιν των δίδασκα- βρύνεται η κοινή ημων διάλεκτος ώς χαταγο- λιωντου , χαι εν τφ τέλει επαινεί τους σοφούς μένη από της Ελληνική;. Η δευτέρα πεν.έ- χαι πεφωτισμένους σκοπους της άοικήσεως , ή χει εκείνας τάς λέξεις, αί όποΐαι νομίζονται όποια, συναινούσα το σχολεΐον τηςάτιλής των μεν άπλαΐ, ομως είναι πολλάκις άρχαιότεραι Γραικών διαλέκτου, άποκαταςαίνει τό Γαλλι- χαί των Ομηρικών, ο>ον ή λέξις δάσκαλος, χόν εθνες ίχανόν τοΰ νά ίχη χοινωνίαν άμε- η' όποια παιάγεται από τό άρχαΐον Βέμα δα- σον με τά Ιθνη της Ελλάδος χαι νά χάμη εις οκειν ( δίδάσκειν ), και τήν όποίαν πολλοί Βέ- το ίξτ,ς αυτό το ίο'.ον ορθά; και άφιλοπροσω- λουσι νά διορΒωσωσι διά τοΰ διδάσκαλος. Η πους παρατηρήσεις εις εκείνους τους διχ παν- τρί'τη περιέχει τάς ξ ίνας λέξεις, οσαι είσέψρη- τός περιβόητους τόπους. . σαν εις την άπλψ ημών ίιάλεκτον εξ αιτίας Δεν άμφι&άλλομεν, οτι ο2τος ό νέος, τιροι- τής -ολιπκής η τοΰ εμπορίου. Ε\ τούτιύν αί χισμένος ων με τοιαύτας όρθάς ιδέας, πολυ- περισσότεροι ημποροΰσι νά εξηγηΒωσι με αλ- μάΒειαν χαι φιλογένειαν, Βίλει προξενήσει λχς ισοδυνάμους Ελληνικά; λέξεις, αί δελοι- και όφελος*εις την διοίκησιν καΐ τιμήν είς τό τ.ν.,μή εχουσαι ισοδυνάμους Ελλψικάς λέξεις γένος μας. η ρ.η γνωςαΐ εις τους Ελληνας δι ελλειψίν των πραγμάτων, οίον καφές, χανόνιον, κτ. πρέ- Τιμαι συναλλαγών_χαι νψισμάτων εν Βιέννη π·;, λέγει, νά μένωσιν ως εχουσι, και νάμη 7· Αττριλίοΐί ΐ8ΐ3. ζητωσι νά τάς έκφράζωυιρ.έ αλλαςλέξεις γιλοι— Αογϋν*,ϊι« ιοο?)(ορ.Κ»ρρ., ^ 'α^,' ώδεις ,π.χ. λέγοντες τον καφίνάρά&ον χόχ- Πψ'σ., ι^ΐβ^Τπ^ν. Κ(«ΐτξ. 34 */α β*-· 1 *· χον χοά τό χανόνιιν πυροοολιχόν οπλον, διότι , , „ „ -,... -, . Β««τίλ«« Φλωρι'α ..... γ φιορ. ι ι 1/4. *ρ. πχρ'.ητος οτι αι τοιαυται εξελληνιζομεναι λε~ Ι45 ψ