— ν 95 3 ™ ' , \ ' ·· - « ΤοιουΤους ςιχουζ ίΐναι ουνατον να πιςευσωμεν οτι αύτος %σΗάν ι ιη τάςχα^ιτας τουπρωτότυπου; ενίιυμεΊσαι οτι 6 ϊΥλάτων, άναγνωσας το ?ω Της I Χιαδος εκαυσε τα ίδικαΤου ποιήμχ- Ία, άλλα δια ίων οποίων την ςερησιν πρεπει να λυπούμεύα, κα()οτι ήσαν Τέκνα. του αυτου πατρός των σωζόμενων καΧ- Χίςων εκιγραμμάτων ' αν ο 'ίουσσιάδης ησθάνετο τί είναι η-, Ιλιάς , επρεπε, οταν πρωτην φοράν του κατε€η της παραφράσεως νι ίδεα, να ςοχασύη, οτι απαταται άπο τον δαίμονα της φιλαυτίας. ΤΤρ'.£αλ\ουν Τίνες οτι η παράφρασις αύτη ούσα. άκρι€εςάτη, ημπορε'ΐ νά χρησίμευσα τους σπουδάζοντας το πρωτότυπου Της 'ίλιααος' άλλα τις 3ελει ελπίσει α,κρίξειαν , συλλογιζο- μενης τοΰ ομοιοκατάληκτου την άδιακοπον μαχην ; έπειτα αν νΐ άκρίζεια γυμνή αρχ-ουσε να καύιςα τάς παραφράσεις αξίας του κοινού , επρεπε να τυπονωνται οι εις οΧα τά σχολεία Της Ελλάδος μετά ποΧΧης μεΧετης κα) άχρι-ξείας ναραφραζόμε· μενοι συγγραφείς, κ.αΐ οΐ στουόαζοντες τον "Ομηρον , αν υπο- ύεσωμεν οΤι δεν τον σπουδάζουν εις το σχοΧεΧον ως μάθημα, ςοχαζομαι οτι 3εΧουν προτιμ.ησει σχόλια αίνο τους άηδεΐς ςίχους του 'ΐουσσιαδου. Απόρησαν μερικόί διατί δεν έκαμε πεζην την παράφρασιν , αφ οΰ είδεν οτι δεν επιτυγχάνει εις Την ςιχουργίαν ' αλλά το ιιδεν άραγε; και έπειτα πόθεν δη- λον οτι εις το πεζον έμεΧΧε νά ευδοκίμηση; Ιδού κα'ι του πι^ουτου παράδειγμα: ,, Δεν υπάρχει άΧΧο δυσκοΧωτερον „ πραγμα α,πο του νά ημπορεση Τις δια νά εμπνευση εις τάς ι, καρδίας των μιας ξεχωριςης ανατροφής αμέτοχων ανθρώπων ,,Την άληθη της γοηΤευΤικης ηδύτητος Των επικών ποιημάτων ι, α'ίιτθησιν , και νά τους διδάξω την ουσιώδη αυτών καταΧη- „·^ιν"' φαντάσου την 'ίλιαδα παραφρχσμενην εις τοιούτον πεζον, και συμπέρανε, αν ηθελεν ημπορέσει τις νά Την δια- €άση, 'Αλλά τί Χεγεις, φίλε, δια τη ν κοινην αυτήν εις τάς μεταφράσεις μ,ανίαν ; α ί εφημερίδες έρχονται παραγεμισμε- ν «ι αττό κατάλογους νέων βι€Χίων' προκηρύξεις εις τον Λο- Τ' 6 " Ερμην , προκηρύξεις εις τάς χε'ΐρας των φιλοΧογων ε'μ πόρων , υποσχέσεις πομπωδέςατα,ι, κα\ τό : Δοξα και Ύιμή : κ-οιδωνιζόμενον πανταχόθεν" άλλα μ οΧην την μεγχΧορρημα- σ ννην μας, άν έζετασωμεν μετά προσοχής το πΧηθος των μέ χρι τούδε εκδοθέντων βι€Χίων, ί'χ, μεν Των σπουδαίων αλλ»