ΡΩΜΑΪΚΗΣ ΑΡΧΑ] της χε^πλ^δ εϊλχνσε το ίμάτιον ι), εδοίίλετο μίν ςρηφηναι, της δε βάσίως άτ»ϊχ9ί£<Τ5}ς, ου Οΐιΐ>·/)9εί5 οι ιαλα$εϊν αυτόν , £ιίτΐίΟς επί τν}Κ γην φέρεται. Τοίτο» τον οίωνόν ούτι ενδοιασμού δεόμενον , άλλά χαΐ τω ψαυλοτάτω ράδιο ν 'όντα νυμβαλεϊν , 'οτι 2) πεσεΐν αυτω πασα ανάγκη πτώμα άσχημον, οίίτϊ ρυλ«κ·/55 °'" τε αβροσίώατϊ- ω; ο |ίθ» ύπέλα§εν, βλλ' επί το κεχαρισμένον ί- βιιτω μεττνίγχεν, ως ^ταχη/.οοιω^ 3) αάτοΐ'ταΐς ίΰχαΐς των 3εων , χβί το καχόν ΐλαχίςον πβρί- ακΜαχΐτων γενέσθαι. Β I Β Λ I Ο Ν ΙΓ'. Κερ, Α'. Αιόάσκαλάς τις γραμμάτων παραδίδει παΐ- δο5 Φολίσκω» ίι'ί το«5 'Ρω^αΛϋξ. Καμιλλου των Φαλΐσχων πάλιν πολιορχουν- Τ05 , Φαλερ/ων τις εϊτ' άπεγνωκώς την πόλιν, {;'« χε'ρίη $ηρώμενος ίδια, παϊδας «χ των επι- ιρανεςάτων οίκων παραχρουσάμενος (νν δέ διδά σκαλο 5 γραμμάτων) 'εζήγαγεν εκ τ^$ πόλεως ω'ί περ(πατγσοντά$τε προ του τ«ί'χοι>5 χαΐ το 'Ρω- μαΐκόν ςρατόπεδον $εασομέν.υς' υπαγόμενος δέ χβτα μικρόν αυτούς προσωτέρω της πόλεως, επί ψιιλαχτηριον 'Ρωμα'άόν άγει, και τοΐς επιδραμου* σι παραδι'δωσιν, ύψ' ων άγβείς επί τον Κα- μΐλλον εψη' βι&ουλεΰσθαι μεν ετι πάλαι την πό λιν οπό Ρωμαίων πβιηααι, ούδενός δε χόριο ς ων, οΐίτε άκρας οΐίτε πόλων οαθ' οπλών, τούτον ί- ι) /Ιιν αναφέρει τΐχοτι χερί τδ ϊγχίχαλνμμέ- ►ι>' Καμίλλ ν ο Αίβιοε, ο ντε δε περί τδ Λίν+ίαν, οίον ίν&υμνμαι. ί ) Αμφότεροι οί χώ&ηχεϊ ίρββιν οντε. 3) 'Λμφότιροι οΐ ηώ&φχκ ίραβιν ύπ' άχη*οό· 'Μ», βλλ' είοξΐ' μοι γρά^αι ύχακψιοόκαν βυνημ- μέναΐί. (Φιλολογ. Τηλί^ρ. άριθ.2ο.) 3Λ0ΓΙΑΣ Β<£λ. ΙΓ'. ιβι ξευρηχέναι τον τρόπον υποχείριους ποιησαι τους υΐεϊς των ιΰγενεςάτων, άψυχτον ανάγκην ίπολα· 6'ϊ.ν το«5 πατέρας χαταλΫφίσθαι, της σωτήριας των τεχνών περιεχόμενους, τάχιον παραδοΰναι Ρ'ωμαΐοις ι) ττν πόλοι. Ο' μεν δτ ταϋτ' ε. λεγε, πολλά ς ελπίδας έχων Άαυμαςοΰς 2) τι· νας ίξοί'σεαθαι μισθούς της προίοαι'ας. Κΐγ. Β'. Ο' Καμιλλος παραδίδει τοΪ5 Φ αλίσκοις του; παΐοα;. Ο' ίί Καμι'λλος ε'ς ψαλαχην παραδοΰς 3) τον γραμματιςην και τους παΐδας, επιςελλει τή βοχιλη δ ιά γραμμάτων τά γενόμενα, και τί χρη ποιεϊν ηρετο 4) ' ε'πιτρίφαντος ό' ούτω το υ αυ- νεδρι'ου πραττειν ο,τι άν αυτω ναίνηται χράτιςον 5), προαγαγων εκ του ςρατοπέδον τόν γραμ· ματιςην άμα τοϊς παισΐ, χαΐ ου μακράν άπο των πάλων το ςρατηγιχον βημα προςάζας τε5/ ( - ναι, πολλού συν&ραμόυτος 'ίχλου , του μεν επί τά τείχη, του δ' επί τάς πιίλθ5, πρώτον μΐν ί- δτλωσε τοις Φαλίσκοις οϊα ό γραμματιςης ει"; αυ- τους ε'τολμησι παρανομεΐν έπειτα περικαταρρη, ζαι τνν εσθητα τον ανδρός εκέλευαε τοΐς ύπηρί- ταις, και ζαι'νειν το σωμα μάςιξι πάνυ πολλαΐς· ως δέ ταύτης άλις είχε της τιμωράς, ρά£δο<>ς τοΐς παιαιν άναδους, άπαγειν αότόν ίκέλεασεν εις την πόλιν διδεμένον τω χεΐρε οπίσω, παώντάςτί ι) Έν τώ *ώδι;·Λΐ χαράΚήχεται ι/ λίξιε 'Ρω- μαίοΐί. β) Αμφότεροι α! χώ&ηχει ϊτϋβι $ανμαβτάι. 3) Ό ϊΐϊ Πίύίηξ ί?(ΐ χαραίιδύ*. 4) Τοντο γράφΐτκι πι&ανώτιρον ύπο Αιατναίιι, χαρΐξ ή ΐ-ΰχροψάβιβτοι άχόχριβιε τδ ΧαμίΧλον χαρά Λφίαα (€. 2η) βυνι9ί£οντι νά χλάττΐ) πολλά τοιβντα βητοριχώε. 5) Κατά Ονβλέριον Μάξψον ζς. 5) αύτη ν χοινη έψηφίβ&η χαρά τήί 2νγχ\ήτν.