ΕΡΜΗΣ «ΛΟΓΙΟ Σ. η α ■ I ^ Σεπτεμβρίου^ ΦΙΛΟΛΟΓΙΑ, &&τρι€ η , ι ' ν εζίτάζεται εάν υπΐ,ρ'ζ·.·ν 3ΰο ΖωϊΧοι κ. τ. λ» £'Αχβλο«8<« *1ΐ τΛο;. "ΐϊ. Λ. 'κ. 'Λρ. ιγ'.) Κ λτ £χ.ίίνν|υ Τη* ενοχών έιεκρίνοντο τρία ε'ίίη τ«ς'Ρητορικης' . Ο» * ν , \ Λ % , χ / ®ιον , η αυςν\ρον , το χαριεν και αιΌηρον , και τρίτον το μετεχο» *«ϊ των έόο τούτω ν. Το αΰς^ρον ειΒος άπαιτοΰσεν ύφος σφοέρόν, <"Ί3ρικ.ον , γενναΐον , και ενΤονον ' άττέ4'\επε οε μαλλο ν εις το "α κΧονίσ% και νά εχ,ιτλιι^ τους ακροατάς δια των υψηλότερων σχημάτων κα« των κα^τικωτερων τόνων, ναρα εις το ν χ τοίις κοΧακίΐ!σ% και νά Τούςκα-Τατείση, <3ΐά μιας απλής καΐ ει λικρινούς ε'κΰέσεως την -πραγμάτων, κού των καλλώκκτμων τ ί? εκφράσεως. Το £ε οενΤερίν είδος ήτον άτϊλοΰν , αντοσχέ- έιον καΐ οιοΧου αφίλες, άφορων ιίς το νά ενεργή φυσικώς ϊ>'« Της γΧυκΰτητος και έιά Των χαρίτων τν· ς φράσεως. 'ΟΑν- &*ς ήτον ?,\ως ύί όλου ■προσηλωμένος εις αύτο Το έευτεροι) 'ΐϋος' οιό ήτον το ύφος του αφελές, άκλοΰν και γλαφυροί* , ικ φρ&ζομενον με μίαν 3αυμασίαν σαφηνείαν, χωρίς να μετά-, Χειρισίι^, ο ντε σχήματα, οϋτε άλλας εκφράσεις , είμ * μόνοι) εκιίνας, οσαι ήσανείζ κοινή ν χρ^σιν, χ,αί δια μιας ευτυχους ιχΧογΐίς προσφορών λέξεων ετιτίήύείως -κροσίήρμοσμί ν ων εν- ( &Τειρεν ίΐςτά συγγράμματα αΰτον εναγλαφυρον κα\ ευ.φβ*·. «ί χβφαχτήρ* έπίΖαΧλε μιγάΧως εις το νά ζωγρ*ψζ% τά %Η, νά αέχ (ίς τα ΐίαρ' αντου χραγματευόμενα υποκείμενα "Προα-ιφόρους χαρακτήρας , χα< νά ΐκ(ίίτ% αυτά μ,έ τον αριςον Τροητον, εις το ό-κ-οΐον οΰδε'ίς νά τον υκερ€% ι α εντελώς *α» να τον μιμηίη. Διονύσιος ο 'ΑΧικαρνασσεύς δεν ειχε βεβαιότερα αναγνωρίσματα ιΐζ το νά διακρίνε τούς γνησίους «μ5μ< λόγους , α'το εκείνους, Τ'ύε οποίους ψίϋίίοί τ» αίΓϊίι * ϊ €