— ( 198 ) — πιρισσότερον , αν εξετάσαμε ν το πραγμ α μΐ προσοχην, 3ί· Λίμεν εΰρει, ότι ν, αίσύητη ενωσις της διαφοράς των ίδεοΐν είναι η καύαυτό τούτου αιτία" ποσακις αναμφιβόλως ν, «- ρίοδος ενός λόγου γίνεται ωραία , μονον διοΤι απαντώνται εις αύτην δυω διάφοροι ςοχασμο ι! 'Κπ είδη \οιπον είναι εξω κάβε αμφιβολία.;, όχι ν\ ψυχι}, διά Την £ κ πνεύματος κα\ αίσ^ητικοτητος συνιςαμένην φΰσιν της, και μίαν εμφυτον είς αυτ/,ν κλίσιν , ευρίσκει οχι ο'λί- ηδονην ί/ς το ν' άντι\αμ£ανεται & υ αϊ εννοίας είς έναν- Τικείμενον , διάτουτο όίν είναι τεΧείως παραξενον, άν κρίη, ίίζιον ενασχολήσεως το να ζητζΙ εξεπίτηδες δια δυω εννοίί; ε ν αισίιητόν αντικείμενου , είς το ο πο'ΐον ημπορούν κα\ »' δύω νά ε'νωύοΰν, χαϊ να φερη είς αίσύητην ενότητα το νοκ- τως διάφορον· άκο\ού(ιως δεν ημπορεί νά την φανη τόσον ία- ρα,φυσιν , το να καμνη σημαντικωΤε ρας δ υω (συνηύως) ιτί· σης απέχουσας ςιγμάς αναπαύσεως (τάς καταλνικτικάς λιζιι: δύω ςίχων) , ένονουσα είς ε ν α. σωμ.α δ ν ω ίδεαςδιαφορον:, περιλαμβάνουσα και τάς δύω είς ε ν ένδυμα , άδελφίζονα καΐ τάς δύω δια της ταυτοηχίας.—■ 'αφο5 ο συγγραφεύς ε(ΐεωρησε κατά τον ανωτέρω φ" τον το περ'ι ομοιοκαταληξίας, ίιά νά άποκρώζ είς διαφ(^ προβλήματα. και αντιςασεις, ν· χ. διατι ·η ενωσις Των Μι®" γίνεται μόνον είς το τε\ος μιας σειράς συ\λα·ξων; — ί/βί' ν\ ομοιοκαταληξία, και όταν δεν ευρίσκεται,είς τάς συλλα&ί της αρχικής σημασίας της λεξεως, ιΐ' είςτην κυριωτέραν ίοι& του ςίχου , είναι ηταλιν αποδέκτη ; εμφαίνει είς την ^εωρ^ της προσωδίας, περιοριζόμενος είς Την τονικην προσωδία^ ίδουπρος περιέργειαν μία άπλη σημείωσις μερικών, απ εξετάζονται, η συνάγονται είςτό επίΧοιπον σύγγραμμα. Πως , και διατϊ εγεννηύη ή προσωδία' — χρησιμ ίυίΙ οίς μέσον του να οίδη εις τάς ίδεας και εις τά αίσύήμζ^' όταν εμφανίζωνται είς τά έκτος και γίνωνΤαι ά.νΤικείμ( νΌ των αίσύήο'εων , την δυναμιν και ενότητα , όπου είχαν αρχικώς είς τον νουν μας —διαφέρει είς διαφόρους γλωσσ&ζ ίιατϊ είς αυτάς ο τονος των πολυσυλλάβων λέξεων δεν σκίται είς τάς συ\λα£ας της αρχικής σημασίας της λεζε^ί' το οποίον φυλαττεται είς Την Τι ρ μανική ν■ — δια της σνν α ϊ' τήσεως των συΧΧα,ζων προς το αναμεταξύ των και μι ^