— ( 372 ) — *Η άπ' άρχηςζωη του ανθρώπου είναι άρμόνιοζ ε'νότηί τον εξωτερικού κα) εσωτερικού, του σωματικού δηλαδη και του ·φυχ«>οΰ (.της ·ΛΌ<ιίσ·ϊ&)$ κ-αί τί? φιλοσοφίας) * χα< εις το ίξωτί^ίκοι» πάλιν είναι ένότης του φυσικού καΐ άν5ρωπίνου· Κατά πρώτον διακρίνονται ταύτα, δια τν\ς μορφής μερικών ςοιχείων τίς ουσίας του, και επομένως φαίνεται το άντί' κείμενου του σωματικού και πνευματικόν. τίς φύσί&ς κ«1 του ανθρώπου. Δια τοΰτο ο αρχαίος παραδέχεται ετι σχε δόν το παν ως μίαν άρμόνιον, και αμοιβαίως ενεργούσαν 7>ων\ν. Το διαλογιςικόν αυτοΰ πνεύμα γνωρίζει εις όλα εν Ον, κα\ μίαν δΰνχμιν' τό όλον είναι οί αυτόν μία. Μο- νάς καθολική , και δια της πλαςικης δυνάμεώςτου βλέπει εις παν ειδικοί· ζωντανών τινα ομοιότητα με τήν Μονάδα. Αυτη η Μονάς λοιπόν, είναι εν τοπικόν και χρονικόν άπε- ριάριςον Ιΐάν, το όποΐον ενεργεί και μέ τρόπον ακατάλ/,ττ· τον εις τόν άν3ρωτον , υπερβαίνον την έΰναμίν του, και α- νεζαρτητον της θελήσεως αυτου. "Εςιν άρα τούτο κατά τον άρχαΐον άνθρωπο ν θεΐον "θ ν, διότι και το είδικόν, κατ α τούτον, ως μέρος του όλου είναι %ε ίβι>' άρα. ό αρχαίος άν θρωπος πανταχού βλέπει Θεούς. . Αφ οιί όμως άρχισε νά <^οχασ3η κ,αι νά μελετήσω ωριμωτέρως τα πράγματΛ, τότε διέκρινε τό μερικόν από του "Ολου , χ.α! το έξέλα&ν ως άνεζάρτ*γτον άπα του θείου' και ουτω το Ουρά ν ιον ΐ'γινεν άντικείμενον εις το ΐήίνον, και το' αιών ιον ε!ς τό πρόσκαιρων. Ο ;όμος της μορφές όλων ίων πραγμάτων, κατά την Μυ^ολο γία,ν, διαιρείται εις τέσσαρας πιριοδους. α. ΙΙερίοδος τίίς αδιαιρέτου αρμονικής ζω$ς* ητοι χρυ σούς αιών τίίς άΒωότητος. ,β', ΐίερίοδας τίίς διαιρέσεως των ςοιχείων της ζωης, ή τοι του ουρανίου και γήινου. Αιών νεανικός. γ , ΐίερίοδος της /μάχης των ουρανίων και γήινων· Αιών ανδρικός· δ', ΓΙεριοίοί της επανόδου του γήινου εις τό ούράνιον. Αων αναλύσεως- Ταύτας τας τέσσαρες περιόδους γνωρί ζωμεν εις την *Ελ- ληνικην μυ$ολογίαν' και επειδή η Μυθολογία είναι ή αρ χαία παιδεία των "Ελληνα;ι/, ευκόλως δύνανται νά εζν,γη-