ΘΕΜΙΣΤΙΟ! ιπανηχΐν ίχ της φηγης, τον δι του νόμου 3ανα- τ»ΰντος ίζηρπασεν, οδί δέ εχομίσατο το; ο:- χίας , τω ίί τροφνν ίτησιον εχορήγηβε , τω ο; αυνέδωκε ΐ) Βυγατέρας, τω ξυνέτισε χρέος αναγκαίων. Ιχαί παρά μέν Τίέρσαις και τοις πά λα; προύκειτο δωρεά τω καινών ήδοντν έζευρόν- τι' βασιλικά δε προτιθησεται ά9λα τω χαινην ευεργεσίας σοορμΫ,ν παρασχομένψ. 17 ο αν καινότερου γρυσοη την αυτήν όδόν εκ των τα. μίί'ων ίπανιόντος προς τον αόίκως είσπεπραγμέ- νον 2); 'ΐοϋτο ·γάρ ουχ ηνεγχί το άκουσμα ό πολύς αΐών. 'Αλλ' ν, ν αν ύπόςροψνς ·/ ζημία τοις ηδιχημενοις. Το δε χαΐ τοις χρησασθαι δεη- θεϊσι δούναι δωρεάν, χαΐ πλείονος γε δούναι δω ρεάν -/)' οοω χρ-τσθαι ητησε, και Προσέτι γε ά. ψαυίσαι τη ν αϊτησιν, οπως αν αύτογν ώμων ή δωρεά νομίσει 3), τίνα 'Α λχιΘιάδην ούχ υπερ βαίνει· τίνα Κίμωνα 4) °όχ άποναίνει σμιχρύ- νειν 5) ^ ΙΗ. Α'λλ' εγώγε ορών τοιιτ οιισΐ τους νίανί- σχους, χαί τοι μ·ϊ συγγωρούσης της υποθέσεως, τοις χαθέχαςον ε'νδιατρίβειν, ουχ οίος τε είμι σιγή παρελ- θεΐν. Παΐδί$ όρψανιχοί, χαί θυγατέρες οίκι'ας εύδόζου πατρώας, χαί ταύτην ούχ έχουσα/ οιί δίχψ δίδον τες, άπαν των έςερημένοι τών όντων, χαί προς αλλότριας θίίρβς χεχηνότες διήντλησαν τοσούτους ίνιαυτούς, ώςΐ εν ταΐς συμψοραϊς άνδριύθηναι. Έ'πιψανέντος δέ αίτοίς του βασιλέως ώσπερ έχ ί) ΟϋΤΜϊ ο' χώδηξ αντί αυνεξέδωΛί. 2) ί Ο κώδ. ερει ειβχεχραμένον. 3) Ταϋτα χερΐ τοϋ @οοδοίίιι προλέγει ο' θί- μίατιοί χαϊ εν τα> ις-'. \όγα> , και 19. ίΐ) Ό κώδ. εχει σίκαΧ'α. Τον 'ΛΚχιβιάδιΐ την ίλιυύϊριότητα μνημονεύει χαιο' Κ. Νέχωτ ΐίι τον βίον αυτού ι και τι/ν τδ Ιίίμι&νο! είε τον βίον αύτδ χεψ. φ 5) Ό χώδηξ εχει εμιχρίνη*. μηχσ.νης, άπαντα τά δεινά άγαν?. |Οΰχ'ιτι μεν άπάτορες, οΰχίτι δέ ένδεε'ς, ούχέτι ίί ίδιώται. Και αρα τούτους ειασεν ευ παθεΐν τά πατρώα χομισαμένους, ων δι άψελόμενος άπεδωχε , τού του; συνεχώρνρεν αίτιασΒαι- Ουδαμώς' άλλ' ί· πριατο τ·/·ν γιλανθρωπίαν , άπηρ'Λμ-φε χρυσίον » 0 , » ' Ν - . / 4 \ ύ £ £υσί5£ίαί* (υ ντσατο παρα τ&ν £χοντωι/ ως ιδιώτης· έδωρησατο τοΐς άπολωλεαοσιν ώ; βασι λεύς. Και νΰν άμιροτεροι πλουτοΰσιν άμώμητον πλουτον, οί μΐν χομισάμενοι τα εαυτών, οί δε άνθ' ών είχαν χτήματα αδίκως, διχαίως χρυσό ν πολύν κεκτημένοι. ΙΘ . Οιδα ΐγώ πολλούς βααιλεΐ ι) χαΐ άχαρίςόυς ψανίυτας ύπέρ ών 'έτυχόν αγα9ων την ε'ύνοιαν μη έπανιόντας. Υιαίτοι γι άλγεινότατον τώ πεποιηκότι χαλως ή παρά τοϋ πεπονθότος άγίίωμοσύνη. 'Αλλ' 'ίμως ουδέ υπό τοιούτου πλημμελήματος ό πάντα άτρωτος ούτος έτρώθη, άλλ' επαντλεϊ έχ του αυτού πίθου 2) χαΐ τοΐς εθεσι μη δυνάμενος. 'Αλλ' οπερ εϊπον λόγος με εκ' λόγου παραλαμβάνων εξάγει τν>ς υποθέσεως. Ου γάρ άκαριθμνσασθαι βουλόμενος τούς επαί νους τούς αΰτοχρατορος είσεληλυθα, αλλα χαι ταύτη δείξων εμαυτον ευ βε&ουλευμένον, δτιτοι- οϋτω βασιλεΐ χοινωνων τοιαύτης άρχης οιί κατη- γαγον γΐλοσθγίαν, άλλ' επήρα. Κ'. Ω'ς ι'γώγΐ τήν μεν Σωκράτους πρυτα- ι) Ό κώδ. ερει βασιλείι. 8) £ΐ5 την οιχΐαν τον Αιόι 6ύο χί$ΰ! τάττει ο' "Ομηροι ('/λ. ω, 5^70 » Ϊ ' Ι 7 ^ >ν ° τοιωι ' τον μίν χιριέγονται τά καλά ίργα, «| ϊ τον δ' ΐτερον τά κακά. Περι τάτβ κατηγορεί ο' Πλάτων (χολιτ. β') τον "Ομηρον χαι αλΧίΙί ποιητάι. Ό Θεμίστιοί , ώϊ υπαδός τον ΠΧάτώνοι, αρνείται ν·μ αχαξ ότι ευρίσκονται χαρά τώ Πρόναο τον Λιον αντσΰ @εο· ίοβίου ο! δύο ΐπεϊνοι χίίοι, άλλα μόνον ιΐί χΧή- ρψ εντνγίαι χαι ενεργισιών, Ίδε και λόγ. ιε'. »9'.