— ( 425 ) — 75/ν ο κα< οι ΤΓ'. γ , ν. Αυτής της κοινής 'Ελλη ν.ν.η; £ιαλε κτου το απλοίν κα; 5ημ:τ:καν μ.4οο; υτ: άλλη χα; άλλη κϋτ« κ>ΐ3ο:); κα; κατα περιςάσεις μορΐι-η, δ^οθη β ω; β/; ημχς, κατ* άδιακ;τ:ον -ου γένους δΐαδοχη* ν , καε ^αρ-ίεΓ μέχρι τη; σήμερον, παρη/λανμε'νον μ-;ν ε'ττοϊ/σιω&ο; , ουσιω^ος &ε ε£ίαφ5ορον * κα* αναλλοίωτον * αϊ» την η μ ε. ; > ονομαζομεν α πλη ν > γλ'«ι?σαν κοινην , κα; ε'ν; λ:'γ'<> γλ-»κ?σαν εθνική ν, κα: πατροπαραδοτον του γε'νουςμας. — υ Οτι δε* αυτή η κα9 ημί; κοινή γλωσσά είναι οΰσί'Λ^νς ομο γεννίς, ομο^νος, κα; 4μο'τροτ:ος με* την «ρχαί'αν Ελληνικην, τούτο ε£ αν~τ.; της ©υσίκης συνίε'σδίΛ; τ^ξ κα; συναομο/ης, πραγματικές, κα; εξ ανΐΓΓ'.λητττων 5 ώς δ/-τγΞΓν > α;σθηματ;ον αποδεικνύεται. Η αυτή ττοσοτης και χατα προ-ν^ήιν ποίοτης των '/ραΊ.ίΑ^τ ον · ο αντος ρυδμος, κι: τονο; της «ωνη;* τα^ αυτα* με'οη του λο'γου " «' «ϋτα: κλάτει;, κα; καταλήξει; τ·ον ονομ^'τ^ν * ο αΰτος σχηυ/-ίτ-·τμ.ο : τ ···ν ρημίτ-Λν' *η αύττ^ ς·ροφη αναλυτι- κ·ΐ': τνν Φ;χσΞων,-τ- "Ανενδο^ςο;; αρα συμπερα/νομεν , οτ; η των αρχαίων 'Ελληνων κοινή ίημοτικη' γλώσσα ^αρ^εί* με^ρι της ση'μερον οι>τ:ω&»>ς «ναλ- . Λ > ., ν / .%·«·, Ν · λο:'Λτος. ·— Το οε εντεχον κα; ποίητικον μβρο; αυτής της αρχαίας των Ελλήνων αωνης, α φ ου δ;α τη: = πΞ;;εργασ;ας των συγγραφέων κα* ποιη τών ·?φ9ασεν β/ς τι/ν τ ΐλίιοτερον βαθμών της καλλιέπειας κ.α; καδαροτητος ' ίΓ5ρί'Λ5ί(τ5'η διολου ε/ς εζηκρι^ομ/νην φρζσιν της 'Αττικτς διαλέκτου, ιος·* τ Αττική διάλεκτος χατην-ησεν εν γ=ν.?ι η κοινή* γλώσσα τ-»ν ρητόρων κα; λ ο. "/^ραφ-ον. Αυ'τη ο.υ/ος τ^ν Αττικ-ον η διαλΐκτος, μετα την ηγεμονε/αν τ»ν Μακεδόνων κα; τη\ ε^εςης κυοιαρχ;αν των Ρωμα/ων ? ε-ςαπλωδη δί'ς αλα τ;? έθνη, κα; συνε^υρθη με την γλωσσαν του λαου> ω'ςε δια την ε-π'.μ'.^ί'αν τον ^'.αφ-,ρ'Λν 2ΧΕ:νων ε'δνων ) και συμμι^ιν των ^άφορων &θνίκών ί'ίι:»>ματΓ<ϊν ι εχασε την πρατεραν αυτής καδαρο'τητα , ^'.α* να αττοκτηση τ7·ν κκριοιτεραν δημοτική ν απλότητα, Μετ^λλα^ε λοιπον τ^ν ε/ίικον τη; σχηματισμών , κα; τον απο κοινού τυττον, κα; χαρακτήρα εταναλα^ουσα της κοινής διαλεκτοί», υ7:ο ριας νεωτε'ρα; μορφή ?, ως ΤΓϊ'μ^^Τ) άνδ^ανη 'Ε^ην^κη 1 διάλεκτο; , τη 1 ν οτοίαν ο/ την γραμματίκη'ν τεχνην της 'Ελληνικης γλαίσ<της μδβο&κω; ρ^9· μ.ίσαντδς Γραμματικός κοινή ν μεν ο>νομασαν κατ^ ^υ'ο λογούς αμφω όρ· , τον μεν κα5' οτι κατα γραμματικην θεωριαν ά«ο κοινού τν'ττου του χαρα/.τη«ζ.ς τ ,^ ν μ=τ^'χει, τον £=*, κα5' οχ: κατα; χρη^ιν κοινές ο/ τ:τε αυτη'ν μετεχεΐρ;ζοντο. Πε'μτττην ^ «ονόμασαν αυτ^ν, ιός β* τεσσάρων πρΌτογενιον κατα συγκρασιν ΤΕαραγομε'νην. — Αυττς την άτι Μ·;χ?ι της ση'μ5?εν ^τταρζίν υπερασπίζεται κατα του Κοραή» ( Μ ί ρ ν ς Β'. Πί,οί της κυρίας εκωννμίαις Της ϊ6ν/χ·ί5$ίια- λίΛΤουμαζ — Αϊχβται και την ονομϊι»ίι» ,, γλκ»®* αιτλί)— γ),«»σϊ Ρ®μχϊ*η— *αί