— ( 29 - ) — *Ε τ ι ς ο Ή η ι(ρος τόν φίλον Δημητριον Νίτσον 'ΐίοαι/ι/ιΥιιν. Νίΐιϊΐ β«1 Ι3ΐη 3ΐ>8υΓί!ϋΐιι, ςιιοιΐ ηοη ίυ?πΙ βΐι ηΐΐηΐιο ρΐιί- Ιοίορίΐο 6ΧΟΟ§ΐΐ3ΐΠΙ3, ΒΜΙ 3βΓθη3ϋΠΙ (θ). 'Εξεδούησαν, φίλε , ιίς τόν Αογιον 'Ερμην Του παρελ θόντος έτους διάφοροι μεταφράσεις χ,ιά ττεριλκιψεις περί τ·/,; ζωϊχ,ομαγνι^τικης επιρροίας. Η νιριεργεια. του άνανεεΛει·Τ0( ίουτ ου συςηι^ατος , και η ελπ)ς του να αποκτήσω νεας γνο;~ σεις περϊ τούτου, νί νά εΰρω μιτα€οΧήν τινα «λλών φιλοσο φικών γνώσεων , ως οί λατρευτά ι υπόσχονται, με ε€ίασε νά Άϊαγνοισω τας ρηθείσας' αλλά τί εχ. τούτου; εΐδον εις αυτα'ς ιφαρμο ζούσαν τήν άπόφασιν τού 'ΐωμαίου ρνίτορος και φιλο- ,,Νί1»ΐ1 β»* κτ. 'Αναγνώσας πολλάκις αύτάς ίιά Την μνςιχ,ην εννοια-ν της υποθέσεως, εγναιν οτι το καν α.τε^'λι- τιν εις τάς 3αυμασ!ους .3εραπείας εκτελουμενας την σήμερον ίίζ οια φορους ασθενείας διά της ζωίκομαγνητικης δυναμ.εως' αύται, φίλε, μου ανεκαλεσαν εις μνήμην τα οσα ο μΐγας ιατρός και φιλόσοφος Τεςας εκφώνησεν εις μίαντου αχ.αδη- μιακην ομιλίαν , όταν το Βρονιανικον σύςν,μα άρχισε με εν- βουσιχσμόν να εκτείνεται παι /Ταχόίεν · „ "θ ανθρώπινος νους ι, ζνιτών- ενίοτε νά εξετάση πράγματα., εις τα όπαΐχ δεν ίιι- ,,ναται νά-δώση εζηγησιν καί καθαρότητα, βυθίζεται εις συλ- ,,λογισμούς φαντασιώδεις, η εις έριδας, Των οποίων μήτε ϊ ,τό Χογικόν μήτε ή πείρα, δύναται να δωση εζηγησιν , και „ καταντα τέλος πάντων νά δίδ% πίςιν εις υποθέσεις γελοιω- >, δεις και σοφισμους, ο! οποίοι, άγκα,λάκα) νπό τν.ν.μορφην ■) Της αλήθειας , παύουσι μετ' ολίγον , κ«ί κα,ταδικαζονται »είς το σκότος τ»ϊς λη6ης~ δυςυχης "ζτις μέ τυφλό» όμμα ,, εναγΥ,αλίζετα,ι τοιαύτα συςήματα " Ηεΐ χηΐδεΓΟ , φΐ3ηΙιιιη •'ΐβ, ΐη ριώΐίββ ρβοοβΐ οοβλιποΑά." Ποσαις φοραΐς τάχα δεν νβελεν εκφωνήσει τό αυτό ο ιώδεις 'ΐατροφιλόσοφος, ε αν άνεγίνχσκε τά οσα. με ίνθουσια- (<0 Κιχι^αν ϊΧΞρί βι/νκαζ ,^είν, εν; $έν σ