Αίτη η εάφυης δ;όρ9ωσίς μοΐ φαίνεται η αρί'ςη πασών, άλλα χαί τ αντν τβ γορα (μπορεί να μείν% ν άνάγνίύβις του χειρογράφου , διότι το Κξωμβνοι · (δν,λ. αρωμ/νους -^γουν νηοκοτβς) μετα- @λ·φεν άκότινας μεταγραφείς εις το άπαρέμφα- τον άρΐαϋ&',.χαθοτι 8εν ' νόησαν το άναχόλου- βον } οΰντείνει ΐνταΐιθα τρος άνάμνηνιν τοΰ £υ ·- χεσβαν, το οποίον· αναγινίύσχομεν ολίγο »τ-τί ανω τέρω , χαί τοΰ ότο/ον το «ρ»®® 0 " είναι συνίύΐ/ΰ· μον. Ό Ίίρόΰοτος μεταγειρίζεταιβνγνάχ'ς, ο ίε το &!αςγ { μα είναι όλίγοντι μίγα, τν,ν μετο χή ν τοΰ ρήματος ίνο'$ ρήματος τεθέντος ήέ·/] {V όποιωΟηποτε χρόνω, η τι}»· μετοχών άλλου σϋ- ιούνύμου ρήματος;, Τ. χ. "Η ειρ ΟΝ το·.); επί λοιπο!/; λίβόκ; μ-τχζντ,π: £ι/λ»ν β^αχ/βν Λϊποιημ^ίνοιβι " χάμΛί» μίν ε'κΐ τί» ττ^ιοτον <τοΓχ&» Τ'2ν α'ναίαδμιϊν ΑΕΙΡΟΝΤΕΖ (Β', 125 , 4, 6.). "Αρα το «>»-■ μ,ενοι είναι σΐιν'αίνυμου τον- ε^'χ&μενοι ^έν,λι εύχο- μ$νοι/;) > Χ0 4 ο Ηρόδοτο$ μετεχειρίβ&η τοϋτο το ρήμα Τρος αποφυγήν τη; τούτο Χτγίας, ώς ϊχαμι χαΐ ευ ταιίτβ τ κφράοει' **οτφ ##ί &?τ« θυονπ. ίίί'η μ«ιίν<>> ζ,υ εί έγγήε-ζοίί α^ασδα: ϊγα9α ' ο ϊί π*σι τοΓσι Π/^σηιι ΚΑΤΚΥΧΕΤλΐ εί γήεβδβι χα; -™ Ρ 2 " >Ε ' ζΰ> 132 , 6.). Τ οι/ ίδίβ»· «τι σχοπο'ν θίλίί Μ»ρ«τ£5 ίσως χαίείς τχν~ ε'χόλοΐιβον περί- ίοΐι τον 'Ηροϋότου' &&?νχβί —' ο'τοί α'ναγχκζς',υε-. νοι κ^μ»»ο» * εϊΓοίϋνντί 'οΤΚ ΖΚΟΝΤΕΪ Α")·Βπτο» *· Τ· λ. (Β*, 1θ8, 8.)· ρουνοι Φω*ε'β? ου βκνειτ/δ'Λον, βμ'Γί'ζ™ γ^' ίνί (ου") «φΐίρα, χαΐ οί._ τοι οιΐχ ε'χοντεϊ, «Μι* ιίπ' β»«^*»Α)ς (Θ' ? 1^ 5.). Αίτν; η τελευταία περίοδος φαίνεται ρχαταΚ-ήπ- τβξ, οτβν διν· καρδνίί'ρΐτίζ το' βρνν,ταό» ρ,ο'-- ρίον οι» * Ιϊτως ομοιό-%ΐ τεΰ ου χα; σ προΰ- · ζεν^αι την άφαίρεβιν τοΰ πρώτου· οι» σφί^α υη.- μαΐνει χατα λίζιν οχι παρα πολυ'. Δ', - 11· ■ Μίτ«? 'ίε 1 ττ^κ Ββ^ι/λωνοί αϊ «α»», ί γβν5το ·. «*ί Σ*·Λι»ϊ βντ<.ν Δβ^βώο βλα»ι;. *|{ άντ'ύνημια > *" τβ 5 άη^ρεοιν τον 'Εχ^ότψ , οςι?. ί;ί«)ρ9(«Η· οϊ9 ΐίξ 5υο λεξ£(9 «'/τοΟ. Αΰ'τη η διόρθωαις ψαΐνεται μεν ορθή, εν ω μάλιςα αό τοΰ χαίαν- τοο } οί τώί) χαί αύτΐύν . αϊ! τον χοΐ ουτο» ^>ρα- (ρονταί ά£ιαψόρως εις τα χειρόγραφα, Τ.\·ην ε· πρεπεν ίσως να μη τήι> εΐσάζα ει'ς το χείμενον, ίπί<δτ] ΐνοέχεται να-ΐιίΰΥ) άπό τον 'Ηρο'δοτο» *) οςΐ5 μεταχειρίζεται τνρ $ίαν άντίύνυμΐαν χαι εις πόλλ' Άλα μέρ·η , ο'ον ·5Λ· μέλλοντα Ίμ.7. α·λ Τ» 1Γίρδϋβ»0αι ^οατον ■ χαι η αϋτ··) αίτη αχ. ■«'.* (Δ', 38,· 6, χα< Ε', 65, 7·>' ο^ί ίί κα£ παρα Πλάτων* '(ίΐΓ3Γ. μΐ'ζ· §· 6 , σελ. 128 5 Εχδ· 'Ε-Γνο.), ®*ί «ολλοΐς βυνίοχει, ότι τί» σοφς,ν αι>'ι·λ αυτφ μαλις-α ίε; σοφ:)* 8/ν α ι, χαί £;'ς «6'λ\' άλλα μερη ( μέτιθι Στοΰρζ, λ(ξ. Ξενίγ. Α', σελ. 466> 47® * 01 ' *<"<ώτε'ρω). Β , 23. Ο "τ® μ,έ» « γραμματΛ-τ,^, ε/ϊ ρα ταύτα γινόμί. ναΙλβ'^ί, ακ/φαινί " »; χ»τϊνβ/κ» &(**} ( Σ£εϊγχ· Χια 1 'ϊι'να;) τινα ν ; ταυτΥι έουσας ισχυροί; χΧ'ι ίΓίλι«ο!ην' οία ίί' ίμΖ&'Άο'ττοί Το? ΰίβτος ΤΟί'; ο"36<η·, μι? ίι/να. βδαί κατιβμ,β'νιιν χαταπδί^ητη^ί'τ,ν ες ί;ναι* Οίτίο; ετυπώ^Υΐ οΰ'τν; η φράσις εις τας εχίόαεις του Ββιαίλί^ίο!» , 'Ρεϊτζί'ου χαί Σαιφερου , και ·/) πρόσ^ίσις παρα τοΰ Σ£ε~γχαουσέρου της προ- θ/σίω; μεταξύ χβτανοΐβ» χα ΐ ϊίνας, παρά το χυρος τ<ύν χειρογράφων, είναι περιττή, γ, μαλ-· λο>· (Αί<3>.' ίιαςρίγ»( τ%ν εννοιαν, Αέν ελλείπει τ! βε'&αια εν ταϋτν τκ, φράσει' νί 5ί τελεία ςιγ- μη γ.ίτα τον παρατατιχόν απ/ψχινε . {[»&( άναγ·> χαία, διότι ο «αρβτατίκο'ξ Ιτέδίι] χοτα. τρόπο», β- πόλυτο» /χί τό 0 * Τα1 > κ«ΐ αναφέρεται εις τ ψ γΐ- νομέν-ήν προ ολίγου ίίήγηνιν το» Γραα-χαΤίςον" χαί ο Ήρΐ'δοτοί αρχόμενος πάλιν της %·.Ύ,γ·ή* <τε<ιίζτον ίια να είπκ· τν;» <"ίίβι-οίι γα'Λμ-ην , προτίίγ,σα <*; ^ *«ται.οί'ά» κτ ; Ό Άρφ&ης (ίΐς λίγηπι. Τόμ. Β'. σ«λ. 345» «*έ; ίβΙ>1>.)» ΐΦ«ό^ ενταυδα £ χ«δύ;' χαί α)^.β.χοΟ, η Α']τ* ημπΰ$ι£ να^ βχλι^δί οντ< χοΖ βώτϋϊ } τοΰ «$&*»' χ: