— ( *93 ) — Τ«ί ,,Ώερι της αρμονίας των γΧωσσων, και ιδίως *ερ) τ%ς αρμονίας , την οποίαν νομίζουσι τίνες ότι αίσ&ανονται ΐίς τάς νεκράς γΧωτσας κ. τ. λ·" διατριβής τεΧος· ίΧιςεύειτις ίπειΤα, όταν έ*γνμνωνΐί οΰταις άνη\ε£ς Κα- *7ν οντινά, η" Ελληνα συγγραφέα, ότι όλα είναι επίσης όρύά, επίσης καΛαρά , ί'*ίσκς γλαφυρά εις τους ίοχιμωτατους τών πα λαιών συγγραφέων ; Πο7®ς λοιπόν βε\α μας βε€αιωσει ότι η φράσις, την οποίαν έδανείσόημεν , ίίν ϊίκα< βτ»)μϊλ^ίθί, άτο νος , οσίϊννΐς, ν) χακ.ό£»|λος ; ΕΤκαι η'ς όλους γνωςος ο Πα· ταυΐνισμός, ίιά τον οποίον ο Α σίνιος Πολλίωυ ελεγχε τον Τΐτον Αί€ιον. Ευρίσκεται ίνας μόνος νεώτερος, ος τις ημ- <κορε7 νά μας είπ^ είς τί συνίςαται ούτος ο Παταυϊνισμος; Ευρίσκεται επομένως ένας μόνος , ?ς τΐύ ήμπορεϊ να βε€χιω· , ότι η φράσις . τήν οποίαν \αμιάνει άνο τον Τΐτον Αί τιον, δεν είναι φράσις Πατανίννι; Δεν ευρίσκονται τέλος πάντων Λατίνοι συγγραφιΐς, τους ο'ποίους άν καί άλλως άζιολόγους, -τρένα τις να φυλάγε ται αϊτό τό νά μιμηΟ} είς -συγγράμματα άλλου ε'ίδους πα} «κίΤνο , είς το' όποΐον αΰτο) έγραφαν; 'Οταν τις Λατίνος ρν<- τιαρ μεταχειρίζεται Χέζεις τον Τεριντίου, διότι ο Ύερέντιος ιιναι ποιητης του χρυσου αίόΐνος του Λατινισμοϋ , είναι σχι- »όν τό αυτό, καίαϊς άν Γάλλος τις βήταιρ μετεχειρίζετο λί'- ζεις του Μολι ερου, έπι λόγω ότι ο Μολίί'/ίος ε'ίναι εις των αρίςιορ ημετέρων ποιητών. „ ΗβΜΐβιΐΓβ , ηίιλεν είπεί είς τού-ς ακροατάςταυ ό δεινότατος ούτος κατά Την μίμησιν δημη· γόρος, ο 'β*ι ϋ *β βίΓβη ^ε βίίβΪΓ© φΐβ « Γ λυοιγ » ββ πιοηΐΓβΓ ίβοβ β £ » ο β άβνβηΐ νουβ, βΐ Γεχβπιρίβ άβ ββικ ς αϊ »7 βοή» ίτοΜβδ β*1 ιιη© Ιβςοη Μβη ρβτ- Ιβηΐβ ρουτ ηοι. ΟβρβηάβηΙ οη βηίβηά 1β« (6Κ 80118 8β {^ Ο Η β Γ , ξΐ ) 056Γ81 ρΓβηάΓβ , 8ΤβΟ ν-βϊ Γ« -ρ β Γ» πι ί β »ί ο η , Ηί ΙϋιβΓίβ όβ νοηβ β ΐ γ ε βι θ η ρβ'ΐΐι βνίβ. V ουίίζ-νουί άοικ; , Μεβηβνη , <[ββ )β * ομϊ ρ#Γ- ίβ ηβϊ?· ν««· ί«τΓΐβζ τ» ο αΓ ί γ ι)β ριτε Ηοηίβ ίέΐΓβ 1>β11ηβ ββ Γοΐββϊη ρο»Γ 16 ρβΐΐ* ΐΒβΙΗειίΓ ηυΐ νοη» ββί βΓΓΪνβ. δί τοη« τοβί β^« βιϊλ άβη» 1» ♦βίβ ^ιιβ "νοι »8 ηβαηβζ )βηώ δβ ^ ο η ο η , γ β ^ βζ ο ε-