■μια όσα εγόνεηον. Διά ταήτην τηναίτίαν, ο μά γειρος ένόμιζε μεγάλου ιότυχ/αν Οτι ελα&ει> άπο το Παρίσιον μεθ' ίαυτοΰ μερικά χατεσχινασμένα εαγ^τά, με τ α οποία.. έκαμνε την σοΰπαν ΰιά τον αυτοκράτορα· Εις το Λο^ίοοδ δεν ύπαο- γει νερού καλόν εις το βράζειν, ομως ευρίσκει τις χάλλιςον ω; 1200 βήματα μαχραν-, χα! ήμ- .ΛΟρίί τ<5 δια-μέσου 12Ο0 $ ϊ5θΟ -φράνκων ,ξόδωννά.τό ψέρη εις ίο; χαλύβας τον αΰτοχρά- τορος, Ή .οϊχίαπρομηΐιύεται μόνον άπό τό νε- ρόν οποί φέρεται άπό ταΰτην την βρήιίιν , γ, ο- ποία άπαξ μόνον τη; νμίρας ανοίγεται, το δε λοίπο'ν του χαιρου χλείετα*., φυλαττομένη άπο ' Αγγλον άξιωματιχόν τίνα, τον όποιον δέν εΰρί- βκ«ί «ί βχίίο» ποτί , ρτβ» ίχ>| χρείαν να %ά&ή νερόν. 'ΐκάρχει υδραγωγείων τι, διά τοΰ οποίου ρέει τόνΐρόν ει, το 'Α,γγλιχόν ςρατόπεδον, ό'μως δεν (χρίθη άναγχαΐον νά χάμωσι το ίδιον χαίδιά τον χάχότυχον Ναπολέοντα. -,,ΤΙαραιτω να περιγράφω εις το μέγα χαί <ρί- λανθρωπον Αγγλιχόν έθνος τάς λοιιτάς ΰδρεις χαί χαταγρονΫσεις , τα; οποίας ύποψέρει ο αΰτο- χράτωο , ετι δέ τα πολλά παράπονα , τα όποΐβ κάμνει χατά τοΰ διοικητού χυρίου Ο ΰ δ η ώ ν Λοοε, χαί τούτο μόνον σημειω , ο τι οτε ε σχάτως ηλβεν ο διοιχητη; 6<5 τό Αογγοοόδ , οτε χαί έγω ημην πάρων, ι'γέρ9η τόσον πειραχτι κά, ωςε τοΰ εϊπεν ό αΰτοχρ'τωρ. ,,Δέν 'ίπαυ- να ς αχό μη λψ.πόν από τιΰ νά με περια$φίζης· φύγε άπ έμπροσθεν μου, χαί να μη σε ίδω πλέον εξω μόνον οταν λά&>$ς από την διοίκησίν -σου προ-αγν.ν νά μι φονεύσης, χαί τότε θέλεις εΰρη με πρό9υμον νά σοι δείξω το ςήθός μου. Το θύμα μου είναι εις την δΰναμίν σου' ημπορείς να χύσης το αίμα μου." ,,'ΐό κλήμα τοΰ Αογγ§οόο είναι νοσερώτα- τον. Παιιτό είναι εις άχρον βα$μόν αυ'τοΰ, ·<ΐ Υγρασία , ό άνεμος χαί ή δέρμη τοΰ ήλιου· Ό ναύαρχος Εοκίο-ιίρ# β'σημείωσΐ περιγέαΐίαν·· δίίο "ωρών διά τάς περιδιαβάσεις του αυτοκράτο ρας , άλλ' ο νΰν διοικητής ττν ίσμΐχρυιε οίχα . τίνος αιτίας με μισην (ύραν. Τα χαχά τοΰ χλ:'- ματος τοΰ Λογγ£οόδ, χαί μάλιςα ίο υγρασία , εις τν,ν οποίαν υπόκειται ο αΰτοχράτωρ , 'έ&λα- ψακ είς αχρον τήν ΰγείαν του» χαί ό"Αγγλος ια τρός του δοξάζει, οτι δεν -ημπορεί νά μείνη ίνα ί'τί χρόνον χωρίς νά Χινδυ νεύση ?, ζω ν; του· ιιΈπίιδ·/} ό αυτοκράτωρ ΐπώλησε τά ασημι κά του, οΐν ε'χρίιάζιτο πλέον τινά προς ψΰλαζίν των, χαί·£ιιΐι$η Υναγχάσθη νά σμιχρΰνη τον α ριθμόν των άλόγ'ύν του διότι δεν του 'έδιδον το άναγχαίο» χορτάριον , απί'πβριψίΐ/' ενα των έϋβ ίπποχόμων του, χαί τέλος, επειδή δεν ιιχε πλέον ΐΧ πολλού αΰτοχρατορ'.χήν αύλην, το αξίωμα τοΰ $υρωροΰ (ΚυΐβϊίβΓ) τοΰ ντον επίσης 'άχρη- ςον, χαί (χρινιν εΰλογον νά με άαοπψφιι· Τοιον- τω τρόπω, τά αναγκαιότατα πράγματα της οί· κι ας του σμιχρύνουσιν από ημέρας εις ημέραν. ,,Ό χιλίαρχος Π ο υ ι τ ό 6'σ χ η ς έδιωχθη μετέπειτα άπό τό νησίον οιά προςαγης τοΰ δι. οιχητοΰ. ,,'Εχινήθημεν από την άγ· 'Ελενην τή 28. Οχτ. με τΫν Άγγλιχηυ <α:εγάταν Ορόντην, χαί άγ' ου εχάμαμεν πανία διά τό άχρωτηρ'.ον τ ·/)5 Καλιάς Έλ-ί'οος , ε'πιςρέφαμεν εις την άγ. 'Ελ$- νην, ϊνΗα διετρίφαμεν κολλάς ημέρας χωρίς νά μας άγήσωσι νά χαταόωμεν εις τνν ζηράν. 'Ο αΰτοχράτωρ μαθών περί ·τ^ς «'πί^ρο^·/); ημών, ε'πρόταξε χαί ήγόρασαν εις το Ιαιηε5 - Τονν η με- ρικάς ζ(ύθτρογ/ας, τάς όποιας εςειλεν ίίς ->;» ψρεγαταν διά τό ταζεΐδιον ήμων, όμως ηναγ- χάσθημεν να ςίίλωμεν οπίσω όλα τά ζωντανά ζωα , χαθότι ο χαπιτάνος ήθελε νν τα σψαζω- μεν παρειιθΰς. "Οσον δε περί τη χρασίου , διν έγεΰθημεν εις τον δρόμον τελείως, χαθότι δΐρ ήΒέλαμεν'νά ςέρϊωμεν ωςε ' νά μάς μοΐί.άζ·ή ιίς-