ψ — ( ίδί ) — Χεως ΚχαΊ/ΐς ηλικίαζ και καταςάσεως ανόρωίοι νοί άστίασύα· σι ν εχ-ράν τ^ν δεξιάν βκ,βίυκιν , από τήν οποίαν ζωσαν «'λα'μ- £ανον α*ατ ακάυςους χάριτας και «υλογίας. Το ΧίΛψανον μί- τεκομίσύη ίίς τιΐν Εκκλκ|θ"ίαν Των Αγίων Βικτορων δια μι σού ί'νος άνείρου ΐίΧν^ους ανδρών και «γυναικών* τα Καρά- 6υρα όλων των οίκων της 'ΑνΧοταρίας, αιτο του Μωλου μ/- χρι τ»?ς "Εκκλησίας, έγιναν νερισνουδαςοι τοκοι Βεατων εις το ΧυτΛίροτατοκ τοΰτο 3ίαμα. Είς την 'ΕκκΧησίαν δεν εμε· νε τιΧ'εον το ιιος κενός' μ* όλα ταΰτα το νΧ^ύος ε€ίαζε Την ι'ίσοδον, και δεν εδιδε καιρόν ουτϊ ησυχίαν να' γίνι^ ιί ΐιτι. τα'φίος ΤίΧίΤκί, ΐ'ωσοί ί7ς των Δημογερονχων εφωναξε με· γαλοφω'νως, οτι το ,Χϊίψανον 3ε\ει μείνει αταφον ε ως Την αίίριον, διά να' το άσνάζωντιι οΐ Χριςιανοι " μόλις το κιι[- ρυγμα τοΰτο ε μετρίασε του ιτλι^ίουζ τι^ν ακαίίκ,τον ορμήν. θεατής όλων τούτων των ιδικών φαινομένων, εσυΧΧογιζά- μην τ»ΐν δΰναμιν της αρετής καϊ ναιδείας, όταν μάλιςα α,ϋταϊ «ΐναι ΐ-ηισφραγισμίναι με Την 'ίερωσννην , οιτοΐος ήτον ο αεί- μνηςος 'Αρχιερεΰς μας' Η' νΧεον ομως 3αυμαςη ανόδειζις των αρετών του, η μάλλον £ΐ'*ϊΐν ι το' ιτλίον ενδοζον τρόιταιον εςάίι ι , οτι ίϊζ καιρόν άνο Την συνηύειαν ωρισμενον εις η μερίδας και νυκτερινάς ευθυμίας, κα5 βακχικούς , ως ή$εΧεν είτΓίΤν τις , κώμους, εις τοιούτον καιρόν, χωρ)ς νροςαγην, χωρ\ς συμ€ουΧην, όλν) νΐ νόΧις εδειζε με τριήμερον ιτε'νίας νόσην αγαττην και σέ€ας είχεν εις τον ΤεΧεντήσαντα 'Αρχιε· ριατης. Κα) αυτοί οί Τούρκοι ακου'οντες τ ας αρετάςτου, ό ταν εζη , καΐ βΧεκοντες εις τον 3άνατόν του την κοινην λυ- νην κα\ κατήφεαν, άνέδωκαν το γενικώς ο'φ ειΧομενον αιτί τους αν$ρώΐίους σέ€ας κρος την αρετήν, διότι εχοντες γά- μον και ιτεριερχόμενοι κατά το εόοςΤων μι μουσικά όργανα.. οταν ενΧησίαζαν εις την ΜητρόττοΧιν, τά έκαναν και ε- κερνούσαν με σεμνήν σιωνήν. Αν η ιτολιτικιΐ και £*κκλ>)(Γΐαςικνΐ εξουσία εχ^ τι ν α Βείαν μεγαΧονρπτιιαν, αυτή βέβαια δέν φαίνεται τταρά εις την εναρετον χρησιν της ε'ζουσίας, και εις τάς ε'Χευίερως άτο- διδομενας τιμάς εις αΰτην. Δεκαοκτώ χρόνους αρχιεράτευσε της Χίου ο αείμνηςος, και κανείς ούτε μικροί οΐίτε , μιγάς δεν έιταρατιονέίη κοτε ότι ήδικήίη ' κοτε δέν εζήτησε να ΰ- νερ€% τα όρια της εκκλησιαςικης εζουσίας του ' νοτέ δεν ε-