183 νέαν εχδοσιν τούτον του συγγράμματος, μ' όλον όπου δε'ν πρέπει να ελπίζητις ένταϋθα χριτιχήν πραγματί'αν, οΐαν προσμενομεν παρα του σοιρου Σνεϊδ έ ρου' Ό χΰρ'.ος Σταχχούσι ο; δεν παρέ- δολί χειρόγραψα, ούτε δέ τ ας παλαιός μεταγρά- σεις το υ Μορ&εεχίυυ χαι άλλων , άλλ' αυτί ανα· φέρει ποια ν των προτέρων έχδόσεων μ(τ εχεψίσθη, μ' όλον όηοΰ συμπεραίνομαι οτι μετεχειρίσΟη την όνομαζομένην Άλδινήν εχδοσιν άνευ έτους (ι49α εω; 1498)} "'ΐ οποία &έ£αια 'εγρημάτισεν ή βό ας χαί όλων των μετα ταύτα Ικδόβεων. Θε'λων ό χύριος Σταχχούσιος να χαταςήση τό βι$λιαριον εύαναγνωςότερον χαί ηρόγειρον εις τους βοτανι κούς , ως-ε να τό μεταχεψίζωνται χαί εξω βοτανο- λογουντες, εξωςράχισε την Α.ατα)ΐχην μεταψρασιν, προσθείς εύχρηςον λεξιχόυ χαί σύντομα σχόλια. Μίτο τα προλεγόμενα έπεται (σελ. ι γ —χε) επι τομή τις εχ τη; άξιολογου διατριβής τοΰ Μολ- διγγαυίρου, ΐπιγραψομένης ΙεηΙβηιβη ΐη ΗΐβΙο- ΓΪ3Π» ρΐ3ηΐ3ηιηι ΤΗβορΗΓβίΙϊ ( 'Αμ£οΰργ'Λ ι - 91) « εχ της ότήίας εδανείσΟη ο 'Αρλέσιος εις ν εχδοσιν της 'Ελλην. βι&λιοθ. τοΰ Φα€ρ:χίου τόμ. Τ. σελ. 4 1 \· * τ · πολλά ώψελιμα πράγματα. Μετα ταύτα ϊποντσι κατάλογος των φυτών τοΰ Θεο- φράςου ελληνιχος χαί Αατινιχός, χαί ετερος Λατινι κός χαί Ελληνιχός, χαί τα σημειούμενα παρά Θεο- ψράςου εις τάς εξ τάξεις της ζωολογίας' μετά δε ταύτα, προλεγόμενα πάλαι, εν&α αναφέρει οτι ο χυριος πρόεδρος Β ά γ χ ι ο ς εχο'νύτεν αΰ τω σχεδόν περί το τέλος του τν:του την Σπρεγγέλει ον ίςορίαν τιΖι ψυτ 'ί,ν, την οποίαν διχαίως επαινεί ,χαί «χτης °ποίας έοανείσθη χαί εν τη έχδίσει του πολλά. Μετα τούτο, επεται το χείμενον όμου αε συλλο γών, ουχί ομως παντη άχριοη , των διαφόρων α ναγνώσεων υπό τ5 χείμενοϊ εις οι τά αγάλια, τά όποια εύρίσχονται όπισθεν εχάςου βι&λΐου, δεν αναφέρεται τελείως περί διαφόρων αναγνώσεων. Ταύτα δε τά σχόλια περιέχουσι συντόμους ίξνγ/- σεις, αναπτύξεις σχοτεινον περιόδων υ , λέξεων χαί προβλήματα διορθώσεως, τά οποία δίδουσι καν νύξιν προς περισσοτέραα σχίφιν, χαθότι κρο- ερχοιιτα: απο άνδρα ειδήμονα τη; Βοταναη;. Ε"; του; τ εχυιχούς ορούς η σπανίους λέξεις του χαμέ νου προσετέθησαν άςερίσχοι μεταπέμπάντες τον ά- ναγνώςην εις το λε^ιχόν* εν δέ τω τέλει προσετέ θη πίναξ των εμπεριεχομένων. Μ* όλονόποϊίως προς το χριτιχόν μέρος δεν μας προξενεί αυτή η ί'κδο σις μεγάλην πρόοδαν, όμως ε'χπληρουται ό σκοπός του ίχδότου, όςις επεχείρη- σεν αυ'την μάλιςα χοριν των ειδημόνων βοτανιχων δείξας μεγάλην ίπιμέλειαν, εμπειρίαν ϊί'; τηι> βο- τανιχτν χαί πολυμαθειαν, δ? ό χαί πρέπει νά όμο- λογώμεν εις τον εχδοτην ούχ ολίγας χάριτας δια ταύτην τνϊν αν χαί οχι χατά πάντα εντελή, πλγν ε'ύχρηςον και σχοπιμωτάτψ 'έχίο σιν.