— ( »5° ) — τερίςασιν ούτως $ άΧΧέως νά τνΐν μεταχειρισθεί κτλ. ~Χρεωςοΰν εκ του .Βησαυροΰ της εμΚορίαςτων νά κάμνωσι τους τροφίμους των προσεκτικούς εις τον νουν των μα3ητων, και νά τους εφοδιάζωσι με «ρακτίΛους χ-ανονα;, δεικνύον τες εις αυτούς, «ως να τους εκτεΧωπ και νά του< μετα- χειρίζιονται, να τοι>$ διδασκωσι το μυςηριον διά νά είσέΧ- 3ωσιν ίίς τας ίνίομυχους αισθήσεις καϊ κρίσεις των μαθη τών, κα\ νά το'ΐς φανερόνωσιν όΧας τάς αζιοΧογους και ιιΤω- φεΧείς άΧηΒείας. 'Εν! Χόγω εκείν, νά ανακαΧύντωσιν εις τους τροφίμους των οΧ ην την τεχνών, διά νά τους κάμωσι ταουτους ανδρας, οτίοΐοι είναι α ντο) ως ίδιοι. "Οταν συςη$η ενα τοιούτον σχοΧείον και ΚροΚαιδευ3ω- σιν εις αυτό οί διδάσκαΧοι του γένους, τότε δ ν, τότε είναι ι\π)ς, ότι εμνορε'ΐ νά ε!σαχ3ζΙ εις τά ημέτερα σχοΧειχ μία σύμφωνος κοινή μί3οδος, περιέχουσα ίΧα τά μερη της δι δασκαλίας , ητις ή'3ελεν αρμόζει εις την κατάΧη-^,ιν των νέων, >ί'.5ίλί κινεί την περιεργίαν αυτιών, η3εΧε συμ€οη3εί τον νουν, κα"ι ή'3ελε φερει άλλους καρπούς της προκοπής παρ οσους βΧεπομεν ημείς Την σήμερον. Αλλά πόσα πράγματα επιζητούνται ακόμη διά να γέ· νια τοΰτο τό κοινοφεΧές έργον ! Πρέπει νά ί'χωμεν ευ'κατά. ςατα σχολίΤα , -προικισμένα, μέ οΧα τά αναγκαία , και κα- Χά σχοΧαςικα βι€Χία μέ καλιών εκΧογην κ,αι τάζιν, και πε ριέχοντα το κα3 εν μίαν σύντομον διδασκαΧίαν , πως να παραδίδωνται τά μα3ήματα, κα> έτι) πασι τούτοις νά β-υ- ςα3ωσι τροφεία, εις τά οκο'ΐα νά διδάσκωνται οί αρχάριοι διδάσκαΧοι την διδακτικών με3οδον, χαι νά εΚιςατωσιν εις αυτά άνδρες μέ Βεωρίαν κα) τ.ραξιν κεκοσμησμένοι, και εις την καΧήν μέ3οδον καΧως γεγυμν ασ[1ώ ^ ν οι , οί όποιοι μόνοι δύνανται νά προ·£ι€άσωσι καΧούς τροφέας και διδασ- κάΧους δια Τους νέους μέ την τεχνην των. Τι κόπος ! ΙΤο'τί 3εΧουν γένια οΧα αυτά! Ε"ι3ε -να γένωσι ταχέως, και νά ήναι οχι κατά τό 'όνομα, άΧΧά κατά το πράγμα! "Αυτή έςιν η εγκάρδιος μου ευχή και επι3υμία.