— ( 2 5 0 ) — σκηνογραφίαν έπε νόησε}, έκαμε κα) δύο ουσιώδεις εις Την φυσιν τής τραγωδίας· ΤΙρωτον μετέβαλε του χορόν, ας Τις είς τάς τραγωδίας τοΐί Αίσχΰλου ήτον άκίμη εν των κυριευάντων προσώπων, είς άπλοΰν μάρτυρα της πράξεως, ο ς τις ή το πά3ος της προηγησαμένης σκηνης έπετεινε διά των ωδων του , η προ- παρασκεύαζε τάς '^νχάς εις τήν επομένων πραξιν , ή τοιί- λαχιςοκ διέσωζε καϊ ενίσχυε τήν κυρίαν έντυπωσιν του ολου δράματα" αΰτη δε ή διάΒεσις τον χορού ήτον αναγ καία καϊ ωφέλιμος εις το πνεύμα της ενότητας καϊ απλό τητας , ο,που χαρακτηρίζει την τραγωδίαν των παλαιών, πλην ενίοτε καϊ βλαβερά εις τον ποιητήν ' τούτον παρά δειγμα έχομεν Την Μηδειαν του Ευριπίδου' ταύτην εισά γει ό ποιητής καά' έαυτήν συμβουλευομένην, καϊ αποφα- σίζουσαν νά φονεύσε καϊ την άντίζηλον αυτής καϊ τά παι- δία' το κακόν όμως είναι, οτιοείς αυτήν τήν απόφασιν παρ ευρισκόμενος χορος, αν καϊ τήν άποτρέπη, καϊ το βδελυ- χ,τόν του επιχειρήματος παριςάνη, ομως δεν ειδοποιεί κα νένα περί τούτοι» του μιαροϋ σκοπού διά νά τόν προλά βουν , και ϊπειτα ως τόσον κατ αραται τήν αλιΤηριον , συλ· λυπεΐται τήν άρε τήν , και τους αθώους 3ρηνε7. Κα3ώς είπαμεν ανωτέρω , ο τι ο ποιητης διά τήν αδιά- λειπτον παρουσίαν του χορού ύποχρεοΰτο νά φυλάξω τήν ΐνότητα του χρόνου κα» του τόποο , οΰτω καϊ ή ψυχν) του θεατού διά τήν αυτήν αίτίαν είχε προ όφ£αλμων πάντα τήν σειράν της προοδευοΰσης πράξεως, καϊ δεν επλανατο ποτέ, οσψ καϊ αν ήτον περιπεπλεγμέναν το δράμα , οΰτε απέβαλλε τήν έντυπωσιν του ολου' υλην δέδιά τάς χορικάς ώδάς είχε ν ό ποιητής ίκανήν έξω των ανωτέρω εΐρημένω ν καί τήν μυΒολογίαν, εν ώ κά3ε επίσημος ηρως της τραγω δίας ήτον συγγενής ενός των 3εων> και είς τήν μυ3ο\ο· γίαν είχε και αυτός τόν τόπον του. Η* διάάεσι; αυτή, ο,που έκαμε ν ό ΣοφΟκΧ^ εις τόν χορον, έμεινε και είς το μετέπειτα αμετάβλητος. Αια του περιορισμού ως τόσον τ%ς μετοχής του χοροα ιΐς Την πράξιν εδυνή3η ό .ποιητής νά έκτείνη τήν πράξη» *βΐ "Βολυτρ^-ηάτεοον να τήν δέση καί νά τήν λίισ%, πα}