106 τον ιζ', 'Οχρίκολα χαίΝαρνία ε χ τοΰ ιη , Κων- ςάντεια εχ του ίθ' *). "Οτί δε ο Διονύσιος πε ριέγραφε» ίν τω τέλει τόν πόλεμον τοΰ Πύρρου, μαρτυρεί ο αυτός Φώτιος πγ') λίγων' ,,αρχιται άκό της Αίνειου μετά τήν Τροίας α. λωσιν, ίΐκ' τη» 'ΐταλίαν ««ριξιάς, και διέξειβιν ίν πολλή λεπτολογία τήν τι τ/ς 'Ραψης οΐχψιν και την 'Ρέμου χαϊ 'Ρωμύλου γέννησιν, και α πλώς εφεξής άπαντα, μέχρις οτου 'Ρωμαίοις ό προς Πυρρό» του Ήπειρώνην πόλεμος συνέςη' διέρχεται δέ χαΐ αυτοί) έ'χεϊιον, χαϊ τελευτα είς την ρ χαϊ κη. "Ολυμπιάδα, 'ίτους 'ενεςηχότος αυτής τρίτου, άφ ης χαΐ φησίν άπάρξασθαι τον Μεγαλοπολίτην Πολύβιον ττς ίςορίας." Το ουτό επιβεβαιοΐ χαΐ ό Κΰάγριος εν τ υ (χζλησιας'.κγ ίςορώ (Ε' 3 24)· 'Αλλα χαΐ ο συγγραφεύς της 'Ολυμπιάδων αναγραφής λέγει εν τω τρίτω χρί- νω της 128 Όλυμπιάδος ,, αρχή τοΰ πρώτου 'Ρωμαι'ων χαΐ Καρχηδονίων πολέμου" ενταύθα τήν τζν 'Ρωμαΐχών αρχαιολογιών πραγματεία* χατέ- ςροφε Διονύσιος ο' 'Αλικαρνασσεύς'" Τέλος δέ , ό ι$ίος Διονύσιος ομολογεί (Η'), οτι χαταθιθά- ζει την Ιςορϊαν του επί την άρχτν του πρώτου Φθ{ν «οΰ πολέμου. "09εν οίίτί πρέπει υ αναφέ ρεται ήδη η ϊξαπάτη τοΰ Γελενίου, οςις τολ- μ'ΐρώς ύπώπτευσεν (εν επις. Διονυβ. προταχθεί- ση έκδ. Βασιλ. 15^9 "ΐλ. 4) > ότι ό Διονύσιος αποθανών διέχ οψε τν\ν ίςορίαν του έχει, 'ένθα ε- παυον άχρι τούδε αϊ έχδόσεις, τήρ όποΐαν εζαπα- τψ, ο» 'όχιάλλοτι, βέβαια ν παρ ημών άνακα- λνγθεΐσα επιτομή, περί η$ έρχομαι λαλήσων, α ναιρεί άποχρώντως. *) Ού&μιάΐ τούτων τών καρά. ^Στεφάνια μνη μονευομένων χόλχίον σώέεται τονομα ίν τϊ) ανν- τόμψ «οί Λολοβρ τ °ν Διονυσία ίχιτομή, βν τρά· κον τ/ίγ προκύπτει (ι: ψύτ. 'Αλλα ίο μάΚιςα πάντων άξιον λιίπης ΰπηρ- χίν, οτιεχάααμιν ενος τών σζιολογωτάτων σύγ~ γραφέων το ήμισυ σχεδόν μέρος τθ!θϋ'το« δεΐοο συγγράμματος, ώς» χαΐ το λοιπον ίν άθλιεςάτγ τινι χαταςάσίι, χαΐ διότι αυτό το ΙΑ'. βι&λι'ον ελ~ λείπει, χαΐ εχ των περί πρεσβειών χαΐ αρετών χαΐ χαχιών ολίγα ταα αποσπάσματα σώζονται, τα λοιπά χατετάχθησαν μεταξύ τών έπολώλότων. 'Αλλα τις ημπορεί νά άναχαλέσΐ) είς ίρως τά έπι* ζψοΰμίνα εννέα ολόκληρα βιβλία τοΰ συγγράμμα τος ^ 'Αναμφιβόλως ταύτα δεν σώζοντα>, χαθώς υπολαμβάνω, εΐς τά; δ,ημοσΐους βιβλιοΒηχας, βλλ* οΊ'τί ημπόρει τοιούτον όγχωδες σύγγραμμα να δια φυγή την περιέργειαν τών ακαμάτων σοφών τοσού τοι/ χιρόνον' χαΐ μ' όλον όπου πρυς συζΰημιν των χαλών πραγμάτων χρεία περίεργου άγχα/οίας χαί επιμελείας τοΰ πράττειν χαΐ συλλογίζεσαι μιγά· λη;, όμως νδητέσσαρας αιώνας μετά τνν αναγέν νησα) τών γραμμάτων χαΐ εγεύρεσιν της τυπογραφί ας ενασχολοΰνται φίλοκόνως ένδοξοι άνδρες είς εχ- δοσα) τών συγγραμμάτων των αρχαίων, χωρίς ο- μως ϊως τώρα να εχδοθη πληρίςερον ό Διονύσιος Α'ρα αύτη μόνη η ελπΐς εμ'.ινιν } ότι ίσως εΰρε- θήπου η επίτομη, χατά χοα>·ϊν ταίςτοιαυταις έπι- τομαϊς τΰχψ, τών 'Ρωμαϊκών αρχαιοτήτων, ή ο ποία ότι παρά τοΰ ίδιου συγγραφέως συγγραφεί» τα μαρτυρίαις άποχρώσαις απεδείχθη. Και τωόντί, γνωςόν ύπάργει, οκ αΐ επίτομοι, πλήν της με τριότητας ττς τιμής χαϊ τοΰ όγκου, μετεγράφοντο χαΐ διεσώζοντο και χατά χαφους οκνηρούς χαΐ χα- χοΰς. Τοιουτοτρόπως, εν ω μεν τοΰ Λι&οο το άπέραντον έργον μόλις' εβώθη χολοβώτατον, τοΰ Φλώρου το λιτώτατον σύγγραμμα διεσώθη, εν ώ δέ τοΰ Τρόγοα Πομπηίου οϋτε ίχνος 'έμεινεν, τοΰ 'Ιοϋςίνου η επιτομή 'έμεαιεν αθάνατος, χαί εν ι3 Δίι&νος του Κασοίου το σύγγραμμα έφθάρη η ΐϊλίί- δίισώθη τοΰ Ξιφιλάτοα γ επιτομή.