— ( 37 ) — Τοί, ί ματ βίας ζές^ς α ' ποτεΧουμένην. ό 'Ολλαι/ίο'ς Γρότ. τχνυςί Ο γο Ι ι Ι ιοπ») όμως δια περιέργων πειραμάτων εδειζιν. ο?ι τα φωσφορικά σώματα, άν δΐν είςρωφησουν πρώτον τό Φ«?, δΐν φμτφ ορούν. Η* αΧήϋεια αυτής της γνώμης και τα ΐτόμενά τν,ζ ατό τήν ε'ζης των λοιττων πείρων τον φαίνονται ε'ναργέςατΛ' μίαν νιχεοαν -όντας υγρός ο καιρός και το 3ερ· μόμετρον εις + 7 Ρ· ε·€α\εν· ιϊζ τα; ίο ωρας προ τ5(ς μεσημ- Έρία,ε ε"α χΧωροφάϊην (Υΐααίε <1ε είκπιχ Λβ Νει-ΐίεΐιΐιΐϊΐί, ρ)τθ5πΐ3Γ3π;(1ε 5 πυροσμάραγδον) εΐζ τό χΧωμον ιρωξ του η- Χίιν' μετά μισήν ωραν τον επήρε, τον ετυΧιζεν εις ποΧΧα φύλλα χαρτί, κ») τον εσφάΧισε ποΧΧά καΧά ι!ς ενα. κου τί" τήν άλλνιι/ ημΐραν, ενω τα παράθυρα ήταν σφαΧιςά, τον ανοιζε- και τον ηύρε Χαμποντα,' ευίυ'ς πάλιν τον ίσφα- Χισε , και τήν τρίτον ήμίραν άνοίγύντάςτον μΙΧις είδε μ*- ρικά Ίχνη φωσφορήσεως, επειδή την πρωτην ημέραν το νιλι- ακο'ν φως ητον ποΧΧά αδύνατον, πΧνν εγγίζοντάςτον ώς £ Χεπτον με τα μετρίως ζεςά δάκτυΧά του άρχισε πάΧιν -να Χαμπια' επατα τον ε£αΧεν εις τό πρω τον του σκότος, τον ίζετασε μετά πεντεζη ώρας, κ* (διάκρινε φως, πΧήν ποΧ Χά αδύνατον", τν,ν άκοΧουίον νύκτα (4- «2° Ρ.) δεν ηΰρι μήτε Ίχνη φωσφορήσεως , διά της αφής όμως άρχισε νά £α- ναΧάμπί) ' το άζιοπαρατήρήΐον ήτον , Ζτι ή δια της άφής φωσ· φορησις ε'διατηριΐτο, και άφοϋ η κ ρασις ε καταντούσε Ίση μι την πρώτην , πΧήν , και ο άάΧαμος, όταν τίερμαήνετο 4· 3° Ρ, έφωτφοροϋσε» 'Εκ της ανωτέρω πείρας φαίνεται, ότι ο χΧωροφανης, οταν ε'κτιίή εις τάς φωτεινάς ακτίνας , $ωφβ το' φως, καϊ μετά ταΟτα το ι€γάζει ανεπαισθήτως έί άτορροίας /3αίμκ· δον ελαττουμενης' κ' ενόσω ■} χημική και φυσική κατάςα- σίςτου με νι ι ή αυτή, διατηρεί αυτήν την δνναμιν νά ρωφα. το <ρ&){ τ ου ι^Χίου, των "κυρωμένων σωμάτων , ως και της ηΧεκτρικης' άφοΰ δε ιταυ'σν) νά φοοσφορ!/,, δέν ζαναποκτα αυ τήν τήν δυναμιν μήτε δια, τϊί Υγρασίας , μήτε δια Τη( εν εργείας των οξέων, μήτε £ϊ αλλ»ις τίνος έκι^ροίας, άΧΧά μονον δΐ ακτινο€ολου φωτός, >] δια ύ^,ώσεως της χρήσεως Του· Πρέπει ομως τά διάφορα άλατα νά εξαιρείοϋν, επειδή αιιτα οταν ϋερμανίονν τόσον, ωςβ να χάσουν τό κρνςαΧ.· Χικόνταυς νερον , ΰςεροΰνται καί τήν φωσφόρησίν των , την