— ( 8*7 ) — βποτ'(\ε9μΆ είζ τήν αίσθχντικοτητχ, τήν οποίαν εγείαϋυν τά πραγματιώδη κακά» είναι τολλά /χίγαλιίτΓρον · διότι , ε πειδή >ί φαντασία τοίϊ «οίκτου τον κάμνει να. ΰπερ^ τά ό ρια τ^ς αλνιΰίίας και τ^ς φυσναις, &ίς ιτυνίΐύ/σαντοζ εις τάς τρα- γικάς σκηνάς της εφευρεσεωςτου , είναι πο\\ά ίοσκβλον νά κίνηση αυτός ζωηρως άπο τήν 0'ψικ τωο συνήθων α'νδ;)ίο*ίν<«ν κακών, τά οποΧα συγκρινόμενα / Αί τάς κατά φαντασιαν ουσ- τυχίας, φαίνονται ϊ\αφρά ποΧΧά χ,α) ευφορητα. Εις το φο- οίκοι/ ςαδιον της ζωής, η εΧαττ&σις , την οποίαν ττασχίΐ αίσδανΤικοτ^ς, κατ' εύτυχίαν αναπληρουται διά τίίς άίυνα- μίας χίσύηιιχιτων Τίνων παθητικών, ίΐζ αυΤνίν αντικειμενων , καϊ επιπΧι^ν διά Της νέας δυνάμεως, τι^ν οποίαν προξενούν είς αυτήν α! ενεργοί εζεις, αποκτωμεναι παρ ημών καθ* ε- κάς^ν. Έ£ εναντίας Το 3εαΤρον των π\αςων δυςυχιων , κα- τανα\ίσκον την α'ισΰχντικοτητα , κατ ουδενα τροπον δεν σπεύδει νά προάζια ά'Χλα αποτελέσματα. , τά οποία ήύίλαν τήν Βρίζει ' καϊ £ιά νά ι'ίπω Το μεγαλητερβν , σπεύδει νά ενί σχυση τα παθητικά αισθήματα , τα αντιβαίνοντα εις την α- γαΰοποίΐαν Αϊ ζωγραφιζομεναι εικόνες καρά του μυίιςοριο- γράφου δεν ομοιάζουν πανταπασι με τά οσα συμ€αίνουσιν ε! ς τον κόσμο ν ' ο\ος προσεκτικός διά νά άρε ση, απορρίπτει επίτηδες άπα τάς περιγραφας του παν περιςατικον επιτήδειων νά ψερη άηόίαν,κα) επιμελείται νά μας παραςηση τήν δυςυχίαν ΰπο μίαν μορφή ν μικτήν άπο κομψότητα κα) άξίαν' πράγμα , το 6πο7ον δεν είναι βέβαια αύτο εκείνο το κοινώς άπαντάμενον εις τον κόσμο ν. Ρ.Τναι σπανιον νά βοη&ησωμιν ανθρώπους ενός χαρακΤηρος πο\\ά υψηΧοΰ, και μιας ανατροφής ήκριβωμέ- νης' ως επ) το π\ε"!ςον είναι ανύρωποι πα.χυ\ο\, και προσέτι αχρείοι και ελαττωματικοί. 'Η 'ε'ζις του νά βόσκη Τις εις τάς πλαςάς ΐςορίας σπεύδει νά αύζανη την άηδίαν, την Οποίαν εμπνέει παν ο,τι συνήθως συντροφεύει Την άτυχίαν και τον πόνον, και προξενεί μίαν ^ευδη τελειότητα του κριτηρίου, εκ διαμέτρου εναντίαν με την παρουσα,ν εδικην μας κατα- ςασιν. Αυτή δύναται προς τούτοις νά φερίή την π\εοναζουσαν αυτήν ά&υναμίαν , εως οΰ νά καΤαξηση τον ανύρωπον άνα- ζιον του νά ίκΤϊλ^ τά κοινά χρεη Της ζωης , και νά υποφερη την 3έαν των κακών, Των όποιων η παυσις είζ αυτί ν μόνον ανήκει, Τον τήν ιδίαν του άδυναμίαν καταμ αχόμηον. Ε α-