*■* ( 419 ) — τρια^χκΐϊ να ομΛή β-71* 'κκχλη®(« ως η χ. β ? ϊ Θαμ«?'1 ιί «πητί ϊγ ,; — Πλη*ν, λε^εις , το Ν υφος αυ'το ν εΓναι πλ·υσι<>.τατον κα? γλαφυρον * ναβ'* α'λ>. η' γλαφυροτη; μια; γυναικεία; φράσεως £εν αρμόζει τίλεκο; είς τη Ν ν ανδρι κή ν ο'μιλί'αν ε'νο Ν ; δημοσίου ρ'ητορο;—· η πλούσιο της μιίς διαλέκτου ίε> συνίςατα·. ει; λείδΐ; κα« Φρασεί; κολοβωμένες με* τ«; συνήθεις δλλβί'ψε*; κα* αποκοπές, οσαι δ/ς την ο/κιακην ομιλών &α το γοργον της εκφράσεως συνηθίζονται—· αλλα* θεωρείται ε?ς τη*ν αφθονίαν τών λε£εων, εις τον πολ. λαπλασιασμσν τών συνωνύμων 9 $(\ τη ν ποίκιλαν των οράσεων , καί ε4 την τροπολογί'αν της εκθεσεως ..... . η πλούσιο της μια: ε^ευγενι» σμενης γλωσης συν/ςατα* δ/; τη*ν πολυτελειαν, κα? εις την αυταρκειαν —» • . . . Το % ο/κιακα\ υφος, αν δεν εχωμεν σκοπον να εέγωμεν άπο τ<-> Τανδούρι, βε^αιο'τατα είναι πλου'σιον, κα: αρκετον δι* να συνΟεσωμεν τραγουδα'κια νο'ςιμα , κα: παραμυθία αςεΓα "Εν5*0ν γυναικών , κα< παρ ο/κβτας λογον , κατα τη ν ν παρ Ευριπίδη παροιμί'αν * ε< 8£ κα« ^ε'λωμεν νά υψωσωμεν το*ν νουν μας παραπανιο απο τα νηπιωδη αθύρματα κατά την φυσικην προ» ί^ον του εθνικού πνεύματος, νναγχη να υψωσωμεν α'ναλβγως κα; την φρα· σ·.ν μας με την ευκλειαν των εννοιών μας. — Το Ν σπουδαιολογίκον υφος τη» κοινή; διαλέκτου έφθασε προ πολλών ήδη χρο'νωνίδιά* τη; καλλιέργειας των εγκριτωτε'οων του γένους μας, να επαναλα£η το^κυρίωτερον μβροςτης πλουσιο- τητος και ευ'φ^αδεί'ας της αρχα/ας 'Ελληνικης γλώσσης. β £ς·ε με την πλ:ον ευα'ρ- μοςον φρασιν , κα: με % τα*ς πλέον προσφυεΓ; λεξεις, χωρ:ί αλλο/ωσιν, η μετα- τροπη\ί του φυσικου χαρακτήρος τη; εθνικής διαλέκτου, ημπορεί να γένη πάσης κα« παντοίας εννοά; προσφυες-α'τη και άκριτη; εκθεσις, κα: αυττ} βίνα;τοκ'ντι η επι τ* εντελεςίρον επί'δοσις τη; ε'θνικης διαλέκτου. "Αλλοι θεωρούν την κοίνην δια'λεκτον παντη διεφθαρμενην κα* ανωμα- λον ς/; -χχς τβοπολογ/ας της, καθ' οτι εδικός την παραβάλλουν 6:; τον τ υ. πον καί χαρακτήρα της νεωτε'ρας ' Αττική ς, το'ν ο'ποΓο^ υποθέτουν ίδιαζο'ντοος Επικρατούντα ε/ς ~-ν σχηματισμών της, κα: ίια τούτο θδλουν να δίορδωσουν τ7 )ν τωρινην κοινην Λα της νδωτε'ρας Αττικη? — πλην αυτοί Λττω; απα« τωνται* α', χα9' οτι η η'μα; χοινη Λα'λεκτος $8*ν είναι ε/Λκως αμικτο; ΑττικΥ, 11 , ά^χ' #?ναι γενικώς συ'μμικτος (καϊ απο 'ΐωνισμου^; κα? Δωρισμου;) κοινή, Δ^ν ημπορουμεν λοιπο'ν ν^ λα^ωμεν την νεωτεραν Αττική ν εί'ς παρχ- ^ει^μα' μ *^ ον τ0 υ τ0 ^.ς ^ 6 χ 3 ί ί ημπορεί να γραψη καΐ κατ' αυ'την, κα- ^^5 εγραψβν καϊ ο Ευ'ς-αθιος, καΐ ο Κορυ^αλεΰς, κα: ο' Ευγενειος, καϊ ο ϋεοφυτος, καΐ ο ΘουκυΛ'^ειος Λάμπρος * το'τε ομως ας μη λέγουν, οτι γρα· ?ουν ε/ς την καθομΛουμ/νην κοινή"ν Λαλβκτον — β» καδ οτι υ λα 9 οσα&/κα· νδνικοι Αττ<ς·ικα< 3ι»^οΰν Λα^θορκί κδΜ σβλοικισμου^ί τητος, βιν»