— 125 θο άποδεαίΜυον, οτι η φιλομάθεια των νυν Έλ- λχνων γίνεται πάθος εις αυτούς σπουδαιότατο», Α'λλ' ιδού *«( ετέρα, ει $ελει 5, απο'δίι£ίς τούτου τοί πάθους της ]$κλο/χα9ίιας. 'Εχ τριών περίπου μηνών ευρίαχεταί τις ενταύθα νέος συςα- θείς μοι παρά τοϋ ι ν Κυδωνιαϊς ύιδασχάλου, έλ· 0ων ε'πΐ σκοπώ ^χο'νον τοΰ να διδαχθη την τυπο- γααφιχήν παρ α τω περιφ-ήμω τυπογράγω Φ ιρμϊνω Διδώτη. Κατα πρωτηκ προσ^ολην φαίνεται μέν τοΰτο πράγμα άπλούςατον χαί όχι ά-ηθες , ο/κως ύπα'ρχει πως άξιο» θαυμασμού, οταν ςοχασθη τις ότι γίνεται χαί δ*$ ί'ποχην, ό'τί δί ν είλπιζετο 'ίτι νά ίδή τις παρά τοις ημετέροις τνν ,εφεσιν τυπογρα φίας , χαί £» Κυδωνίαΐς, χώμηταιι · χαμένη αντί κρυ της Λίσέου, 8-10000 έγχατοί/.ων, χαΐ τοϋ το μόνον δια δαπάνης ενός μόνου ε'γχατοίχαυ ταύ της τνς χώμης *). 'Αλλ' έπειδν και αναφέρω ενταύθα περί τω» Κυδω νιων, 5έλω σσς αναφέρει ετι χαί περί άλ· λης αποδείξεως ΐίρΐ της ΐΛίπολβζούσης παρ' ·/'- μΐν «ρ ιλομαθείας , ι^ου» χαί βυ'τό το ^κβαβΐο» «ρυλον ε νόησε το /χ ττί 'παιδείας χαλά. Η' 3υ- γάτηρ τοϋ διδαβχάλου τω» Κυδων;ών, νιάνις 18 χρόνων (ονομαζόμενη Ευ'ανθία), μοί σημειοΐ IV τη τελευταία της επιςολη, οτι ετελείωσε την μετάφρασιν ττς διατριβής του Φενελώντος πιρί βνβτρορης τω» χορασίων (δατ 1' β<1αο»ιίοη Λβ5 ίϊΐΐββ). Ε<ς υσας , οϊ φίλε μου, ταίτα μεν ει· ναι μιχρα πράγματα, εις -ημάς δε χαί χατά τ·Λ νυν ημετεραν χατάςασιν, αληθώς Βαύματα' τυ φλοί άνα&λέπουσι, χαί χωλοί περιπατοϋσι. . . . 'ΐδοο εν ετι Βαυμα, χΐριε , χβί παύω ο χι φοβούμενος το νά χάμω χατάχρ-ιραι της περιίρ- γείαςσου, προξένου τόσης τιμ·ης ε'ςτούς νΰν "Ελ Γ λψας, ολλ' όνβραζφίνος να οικονομήσω τάς *) Και άταϋ^α ί» Βιέννη ϊίι ίάχ&η Πϊ, και 4ιίά»Λ£τβι χαί ίτεροί νέοι την τυτογραφιχήν ύιά ίαχάϊηι ίρόι μόνου ψΛακάλαν ανίράι ΐμχόρου. δυνάμεις μου. 01 δημογέροντες τγς Χ ίου «φνιρ. ^ σαν προ ολίγου, προεδρεύοντος τοΰ ικιαχόπο*, I να μη χεφοτονηται ιερεύς, εάν το Γυμνάσιου τον χρίνη άνάξιον. .... Ούτος ό αε$ά,τμιος επί. σχοπος εΐναι Χίος, χαί ·ή άπόγασίςτου όπερ της πατρίδος αποδεικνύει την μάψφίν του χαι τάς με- γάλαςτου άρε τάς. . . . Παρεχτζς τωιι άαθενειων του ^νι'ρως μου |3;» αανϊζομαι χαί άπό την θλί'ψιυ μόλις α 'ένεκα τοϋ θανάτου τοΰ κυρίου Κλαυιέρου, του φίλου μου. 'Εχ του Π αυοανίου του δύο μόνον τ όμοι ι (εδόθησαν, άλλ' ό χύριος Κουριέρος μας οίύιι χργ;ας ελπίδας, οτι $ι'λει έξαχολουθησει την εχδοσίν του. *).... ΕΚ ΜΟΣΧΑΣ. Τβ μαθήματα ε'ν ταύτη νη άχαδημία ν)'ρχ·/;- οαν ολα πάλιν σχεδόν εχ τοΰ εμπρησμού αύτη; προέχυφαν μετα£ολαίτίνες χαί βελτιώσεις διά του; διδάσκοντος τί χαί διδασκόμενους. Οϊ μισθοί χαί τά μαθήματα ηυξηθησοα) χαί διετάχθησαν χαλλίτερον. Ο' αριθμός των σπουδαζόντων είναι υπέρ τους 200. Κοΐ το με Γ/{ν άχαδημίαν %νωμένον Τυμνάσιον ηνεώχ- θη πάλιν χαί διωρίσθησαν νέοι διδάσχαλοι, χαί ί* γιναν βελτιώσεις τινές' εν γένει, ηύζηβη η χαλ- λιεργεια χαί μάθησις εις ολα τά ίζιςημονιχά χαί ςρατιωτιχά χαταςηματα τής 'Ρωι τσιχης "μοναρχί ας, χαί το πνεΰμα τοΰ έθνους φωτίζεται άπό χρόνου εις χρόνον περισσότΐρον ύπότην ε'πιςασίαν τοΰ μινίςρου τοΰ φωτισμού τοΰ ϊθνους. Προς τούτο συμβάλ λουσα αναντιρρήτως τά χο-να σχολεία προς παι· δεών του χοαοΰ, εχ των όπο:'ών έσυςήθησαν εχ *) Ο' άνω κύρια; Κουριέρος ΰχάρχιι γαμβροί τοϋ χυρίν Κλαυιίρυ και εζίίωχι πρό τιρων ρρόνω» τά Βενοφώντ* ία βιβλία ( 3α Οοπιπιβιιύβιηβηΐ €β 1» Οβτηΐβτΐβ βιάβ 1'Εφΐίΐβΐίοη ,ΐτβάιιίΐϊ ρ»τ αη ΟΙΉ,οΐβΓ ά' ΛΓΐΐΙΙβΓΪβ η οΚενβΙ) μί χριτιχάι ύχοαημαφβεα άξιολογωτάταί.