— ( 3 02 ) — γουμου οχι μόνον εις τόν Αοΰκαν, όςτις καλά νομίζει τί Πί), οΰ ν, Πω, και εις το μεταξύ ρίπτει καϊ το ίο'ίτο'σοι/, «ι/Τι του άλλοι, και ά'λλα τοιαύτα άναμιγνύων έκαινετώς' άλλα /Λΐί^' ίΐ'ί τους μετριωτε'ρους, όσοι συζώντες με τους συγχρόνους των ομογενείς ζητουσι γλωσσαν φανεράν καϊ γνωςην' ολίγοι είναι των χρυσών λόγων ο! δημιουργοί ! κα- μας ϊξνίΤ'Κ""* το νραγμα ό τηνΏερι του λεγειν καϊ ι^ρα'- φπν διατριβήν έκδους £ια του λογίου Έ'ρμου (.έτους χ8'3, Μαίου 3 )· τοΰτο μηδ εναντιονομαι εις τον Δουκαν κακί- ζοντα τήν ίρμν\νείαν του λόγου μου. Μ όλο ν τοΰτο εϋρηκεν ίϊς τόν τιρολογόν μου ιτερίοδον μίαν ώραίσμένην , ώς λέγει, καϊ καλιών, ήγουν δια της οποίας λεγω γλώσσης διόρβωσιν {βλ. Συνοψ· Φυσικ· σελ. χ.·) την μόρφωσιν της υπό του λαου όμιλουμίνης' αλλά και ε!ς ταυτην εννοιαν (κατά την γνωμην του) δεν εΰρηκεν άληΒινήν' διότι καϊ το" είδος καϊ την ΰλην της γλώσσης ναρέχουσι μαλις α μετά της χρείας ο' κάλαμος (Α'ργ. σελ· μά~) , ήγουν ο! σοφοί, όταν χρειάζωνται, ητλάτ- τουσιν, όπως Βέλουσι, λέξεις και φράσεις' ό αυτός δέ Δου'» αας λησμονήσας , φαίνεται, εκείνα, λεγει (.Α'ργ. σελ·κ.)οτι ο I σοφοί δι ν έκαμαν την γλωσσαν ναρεκ τόςτινων κολιτικω ν και έτιςημονικων ονομάτων , αλλ οΐ αν3ρωνοι χωρίς περιέρ- γειαν, από μόνην την φύσιν αναγκαζομενοι' ήγουν ο Δούκας ό συγγραφεύς της κ · σελίδος της Α ρ^ουςτου αντιφάσκει προς τόν Δουκαν τον συγγραφέα Της μα. σελίδος αύτης' και κατ οι- φάσκιι, και άποφασκει , καϊ εις κάμμίαν γνώμην δι ν μένει ςαΒερός' ου3 ΰεται , ον,Β' ^λιουται' όταν δέ δεν 'έχ^ να ε'ί- νη τίκοτε άλλο, τότε ΰ€ρίζε ι, βλασφημεί, καταραται, φο βερίζει, ότι θέλουν έκλείψειν οί διδάσκαλοι, αν αμελη3ζ η μέΒοδόζΤου' μόνον ίτι δεν Κρολέγει παγκόσμιον κατακλυ σμών έκ της ά3ετήσεως της μεθόδου του! Σιωπων ομως ολα ταΰτα, λέγω είλικρινως κα) καΒαρώ; την γνωμην μου εις ναντα φιλογενη καϊ φίλο» της αληθείας και φίλο ν της προκοπής τβΰ γι νους, ότι πρώτος σκοπός α· πάσης γλώσσης είναι το νά γίνωνται φανερά κα! καταληπτά ιίς τους ακουοντας τά λεγόμενα.' μετά τούτον τόν ουσιώδη σκοπόν άκολου^ίϊ το νά τέρνια, ήγουν νά είναι άρεςά τά λί- γομενα. Ύαυτο χρεωςοΰσι νά επιτηδεύονται οί έλλόγιμοί του γένους τροσίχοντες κλΒ ' νΐίερ4ολην εις τβ να μη χ»·