— ( 433 ) — ταΚεινην και α'νεΧευ'3ερον έχοντος ψυχπν, ί/ ο,η δεν ε χει να ζωγραφήσ% άλλο «αρά τας χα,μερίίεΧς εννοίας αυτοί του γράφοντος, καί να ίίι'ξν) και β<{ τον χαρτών όσα η ανϊλίΐ»- 3ε ρ ία ε'νεχάραζεν είς τον εγκεφαΧόντου' δια τούτο μάΧι- ςα κρίνει να εξασκωνται οί ν«ο< ϊΐς των κροκατζρων ημων τα ά3άνατα συγγραμματά' εκεΐ νρωτον 3(Χουσι ιτλουτνί· {Γϊΐν εννοίας υψι^λα'ς, χ,αι Το υψος τ»ν ιννοιων 5ίλϊΐ γ*"" ννίσί/ν το' ΰψος του-προφορικού λογού" εχ·εΐ3έΧει σι>νει3ίσειν Η ψυχόταν να αίσ3άνηται τα τίμια και καλα, *α· ακολου- •9»$ 3έΧει τά Καριςάνειν αφελώς καϊ φυσικά»; καϊ τερννως, χαλ ατό τον χαρακτήρα ι του λογού αΰτων 3έΧει γνώριζε- σ3αι η σπουδαία ανατροφήτων (α)' ίι' ο,τι το νραγμα εν* ταΰ3α αντιςρι'φει, το κα'λ\θ{ και ΰψος τί< ομιΧοαμένης η* μων γΧώσσης γενναται ανο το κάΧΧος και υψθ{ της αρχαίας Ελλν(ν/κίϊί' ως« όσον ένιδωσωμεν εις εκείνην, τόσον 3ιΧο- μ,εν τεΧιιονοιήσειν τκν κοινών ιΐμάίν γλώσσαν· Αιτο Τ/,ι» μ,ίλίΤ^ν τών "Ελληνικών 'ίςορικωυ καϊ "ιστορικών και Πο/ιι- τικων συγγραμμάτων , τα οποία νροηΧ.9ον ανο κεφαΧαζ αίσ3ητιχ.ωτάτας των κάλων, και είναι τα. μόνα άρχΐτυν* της κρίσεως των καΧων, ανο τούτων Χίγω Την μεΧετην « 3έΧεις μεταφέρειν είς του ε3νους του τνΐν γΧωσσαν, ώ φ(· Χβ-Χονΐ 'ΕΧΧηνικη νεοΧαία, τοΰς τρεΊς γενικωτάτους χαρακτή ρας ταυ λογού (β), καί τον εΰςα3η καϊ βαρυν καί φιΧάρ- χαιον καί σεμνόν, καί τον Χιγυρον καϊ γΧαφυρον και κομ- 4ον< και τον μικτόν αϊ το' τάς δύω ταύτας ίδε'ας του λόγου» Μ μεΧέτη μόνη των νρονατορικων κ ονομάτων 3ϊΧει σου α- νοίζειν τον δρομον καί ίΐς την ΐςορίαν, καί (ίς Την ρι<τορι- ΚΗν , και είς τν,ν νοιητικην, καί 3ε'Χεις νότε δοζάσειν καί συ τήν νατρίδα με ®ουκυδίδεις, καί Αημοσ3ένεις, καί μ* κανέν' 'Ομηρον' η μά3ησις της προπατορικής γΧώσσης 3ε-, λ«ι σε δυνάμωσειν να μετάδωσες, καί είς το νΧη3ος την α'ίσ3ησιν του καΧοΰ,με το μέσον των χ,αλων συγγραμμά των σον. Το' ΊΤλί^ος, ώ φίΧοι, των όμογΧώσσων, το όνοϊον (β) 'ΐα·οκ(, "λογ. Παιηγ. |. ιγ'. (β) Τριΐς Υ"ί ί Ί β·ν»ί»ν*ι«{ (Γτ*ίβ/«ς χ«(ΐ**τ? ? ί{ οντΜ βί γΜΙ *ίίτ*τοι. Ληνΰβ. '^λιχ. τ«(ΐι 4ΐν·οβ^, Ιίΐιιβτ.