- ί 343 ) - μα,ι που και πότε τυπωμενην , συνύεμένην δε π α. ρ αυΤοΰ £- ναμφι&Χως εις το ΐχίΐυοπωΧε'ιον χ,ά μμιας 'ΕΧληνικης ποΧεω; κατά Τον ύ εκατόν ογέοον αΐωνχ. Την Μετοχή ί/ς τά 'Εΐ'ί/ι^νΐηκ.ά Τι^υ *«ίί'ςν)σ·αν ίός τϋκ 'ΐταλων το ΟβΓαηιϋο, £ΐ\; τά Παίι^τιχ-ά έμεινε σχεδόν ως όνομα. Ύά"Αρΰρα,'Αντωνυμίας, 'Επιλήματα καλ Συνδέσμους, τα κατερημαξαν' αί α ε Προύεσεις άνευ δι φ6ογγων διεσώθησαν οΧχι, Η καταγραφή τοιαύτης κακομορφωσεως απαιτεί διε^ο- δικην διατρι^ην , κα\ φιλο Χογικόν καΧαμον , α εν είναι Χοιτίν ούτε έργον μου ουτε ο σκοποςμου, ε'ίύε ο ε τά εν συνο^,ιι άνω βη'ΐίντΆ, νά ε ιυπνίσουν την βοΰλησιν των δυνάμενων κρίς ευρεσιν της αΧη(ΐείας. 'ΑΧΧ' άν ημείς δεν εχομεν πΧεον την προφοράν τ£,ν κα· Χαιων , είναι φανερον οτι ο! ξένα τρωτοί την υςεροΰνται' καΊ ατο του η'ίεΧε Την δανεισθούν όταν ημείς την έχάσαμεν ; αυ» Τη η άπόαειξις είναι περιττή, διότι κάνεις βέΐχια δεν 3\ιι προ€αΧει το ζηΤημιχ." μ ο\'ν τούτο μερικοί τη φχντα^ον.-χι' αλλά μήπως οί ιατροί δεν αρρωςοΰν και αΰτοί! εχει '-ύν κιΔ η σοφή Ευρωπη Τους άνοήτουςτης. 'Επειδη ούν η προφορά εχά&η , κ,αϊ μΪΛ προφορά ιίς την γΧωσσαν Του Ομηρου ήτον αναγκαία, οι ξένοι 'ϋ,λλιι^ιςαΐ εφεΰρον μίαν. 'Ο "Ερασμος 'ΟΧΧανδός ων , καΛ η'οΧΧανδίζικη γΧωσσα έχουσα δίφθογγους καϊ διπΧα ητα μακρά φωνήεντα ως ι?'Ελ- Χηνικη , ευκοΧως επροφερεΤην ΕΧΧηνικην'ΟΧΧανδικως (Η). Δεν πρέπει νά γεΧωμεν, μ όΧον οπου δΰσκοΧον είναι νά κράτη65 Τινάς οταν άκουσα ΟΧΧανδικως προφερομενους τους 'Ομηρικους ςίχους, άλλα δεν πρεπει ,Χεγω, νά γεΧωμεν , διότι α. ς προς την ποιητική ν ή 'Ολλανοικ.^ προφορά είναι οΧιγώτερον άξιο- γΐΧαςος, παρα η εδική μας. "Εχει Χάίίος Κύριος ΦιΧιτπουποΧΐτης νά ςτχάζεΤαι ?Π διαιρούν τάς δίφθογγους * αυτοί, τνυΧάχις** π" 'Ολλβκ&ι > τάς προφέρουν μονοσυΧΧάέως, καί όχι δυουΧΧά4ως, ακούον ται όμως δυω φθογγοι, ώς εις τβ Γαλλικίν ιηοί, δ! ο και δί· φύογγος (γ) - τά κυριώτερα εΧαττώματα αυτής τ"ς προφοράς είναι η βραδυτης της αναγνώσεως, και η μετατόπισις Των το νων ι!ς τοΧΧάς λέξεις, ως καί ο συγγραφεύς μας ορθώς το *