— ( «66 ) — αυτιών άρμονίαν- Είναι δυνατόν νά ν^ναι όλοι ο'μοο «ΐλικρι· νεΊς , αφ* ου δεν νροφερουσι κυρίως τΐήν αυτήν γΧωτσαν·, Και <5<ν ίνεται εκ τούτου ότι ή νομιζομένη αΰτη αρμονία, την όνοίαν οΧοι οΐ νεώτεροι Αατινιςα) ΰνερεταινοϊ/σιν, υπάρ χει εις την φαντασίαντων, τουλαχιςον όσαν κα! είςτν,ν ά· κοην των; Δια νά Χύσωμεν, ν (Τον μας είναι δυνατόν, τοΰτο το ζΐήτνιμα, κρίνει νρωτόν να κρ^σ&ίηρίσωμίν τί νοοΰμτν, ν| τί κρίνει να νοοΰμεν μέ το 'Αρ μον ία τίνος γΧώ?σνΐζ· ΤΙρε'- νιι ενειτα νά εζετασωμεν εις τί συνίςατφΐ «« */>ό{ ,ιίμας ίή των νεκρών γΧωσσων άρμινία , καϊ μάλιςα της ΑατινΓ *Η<» «V βΧβί Τ«5 νεκρας γΧωσσαζ #φς «Τναι .»}· <π«»» νι&εςέρ» κα5 γνωριμωτερχ. 'Ας ναρατηρήσωμεν «ρωχαν ότι εκείνο ο*ο« όνομνίζομεν άρμο'νΡ,ΰίν'τϋς γΧάσσνις ίνρενε μάλλον χα ονομασύ* με- λωίία. Διότι αρμ,ονία κυρίως είναι ή ίκ των συγχρόνως α- κουομενων , μελωδία δε >ί «κ των άλΧ»|Χοίιαέο'χων φίογ- ΐ}Ί»ν «ίίονΗ· ΑλΧαμκ" εκείνο όνου όνομάζομεν άρ'μον ί αν τ5ί γΧαΐίτσνκ, «Τναι ιί ακοΧούίίας των φίο»)" Τ'ων εν τω Χογω· ΚαΧΧιον Χοιτίον ι$τον,νά όνο μίναιμεν Τιήν τοιαύτ^ν ν,δον^ν μεΧωδίαν. Δεν πείραζα όμως νά μετά- χειρισίωμεν τάς συνειίισμενας Χέζεις , α'φ' οϋ {Τροσκ,ολλιί- σαμεν ε!( αυτας τνίν «ρϊΐτουσαν άχ·ρι€*ί ίδεαν. Δια νά άναΧυσωμεν κ «Χα τι^ν «κ. τις α'κολουί/αί ταΐν φίο^ων »)ίονιίν, κρίνει νά διαΧυσωμεν χψ/ άκοΧορίίαν αυ τήν εις τά μόρια κα) ςοιχεϊά τη";. 'ΑΧΧαμην αί φρατίις σον* τίύενται εκΧέζεων, αί δε Χέζεις εκ σνΧΧβ.4ων. 'Ας αρχίσω- μεν Χοινόν άν£ τάς συΧΧα€άς· \1 συΧΧα€α) συντίθενται ΐ} ανο ανΧας φφνηεντα, ν) άιτο σβ/κφαινα ινωμεν α μί φωνήεν τα. 'ΑΧΧα μεταζύ των φωνηέντων κα) σύμφωνων άλλα <ι- ναι ^υσκολωτίρα, ιί ευκοΧωτερα εις τ^ν νρνφοράν, άφωνο· τερα, η Τραχυτερα ' η δε συμνΧοκνι τούτων των σύμφωνων κ·χ) φωνν,ιντων κάμνει τ^ν συλλα^ν κατά το μάλλον και ήττον μαΧακίήν, τραχεΐαν, $ αφωνον. Προς τούτοις, καίώς ,,να; τΑ< άλλον ει; τι^νομιλήν". Τί άτοιτον βιναι 3νιρίον νοΧυκεφα- Χον' ά'-ο' 017 μ.Λν α'φη'ση τινίί; ττ}·/ ε ·]9ζ:Λν ο'ίίν, βινοκ ιταροί- ίοΗο·/ ν* ν 7:;ν.ΐ!>.*ν*·(ϊ·. 8:'; χ*; ϊ·/,ςίν3ωϊ , 5·.; ίρίμη;. Θ —Π.