~ ( 695 5 - 'ϋμήρον. 'Εν Τούτοις ημπορέ! νά προςείιϊ* κ.αί μία γινικη !ς»ρία, ϋης ήρχετο ά,πο Της θεογονίας /.α) ετεΧεντα εως εις τόν^άνα,τον του ΦιΧίππου, ίνιλαίιί ε ως ότου αυτός πριζεζηκώς Χίαν τήν ι|λι- κίαν , επαυσε πΧεοντου γραφειν. 'Ο Φοιξάμμων , π αΧαιό ς ρήτωρ ΕλΧμ)ΐ/, αναφέρει ε να άποσπασματιον πραγματείας τίνος τε/:ΐ ρι<- Ϋερικ,ιίςσυντείίειμινηςπαρ ενός των δύο ΖωΤΧων, ήτιςπεριεχίΐ ε να ορισμόν των ρητορικών σχημάτων, κα\ Ήΐς ρν|Τθ^3ΐκ.νΓς Τίχκ>ι?. Ο ΚουιΐίΤιλιανοζ ίί άκ#Γμε/36)ΐ/ αυτον , παρατηρεί ότι ο Ζ^ΤΧος δεν έζέτεινε τον όρισμον τούτον. Εκ. ταύτης τν\ς παρατηρή σεως Χοιπόν δυναμείία. να. κρίνωμεν, οτι η πραγματεία α.υ- τν, ήτον του πρώτου ΖωΐΧου , εαν παρατήρηση τις οτι κατά. μίμησιν του Λυσίου δεν ι^ίλί, παρά οΧίγα τινά σχήματα τήί ρητορικές, χ,α) ακοΧΓυύως επρεπε νά προσδιορίσω τον άι.Α- μον αυτών εις ςινώτατ» β,ιι«· "θ Σουίύας αναφέρει μίαν ρίαν Της 'ΑμφιττοΧίως οιηρημενην είς τρία ίίιζΧίχ , αα) έπεται 1 « » , ~ \ ' „ ·/··, » ' ~ ' ' να. είναι εκείνου των ϋυο ΖωιΧων, οςΤις ητον εκ. ταύτης ΤηςπόΧεως, ως χ.αι άΧΧα, συγγράμματα., τά ίποΐα. ο ΙΙΧί- νιος αποδίδει εις ίνα. ΖωίΧον '\\ακεί'νχ, ταν οποίων δεν άνα- φερει μεν τάς ίπιγρΛφας ,. αλλα μονον καταγρα-φει τον συγ γραφέα αυτών εις τον κατάΧογον εκείνων , εξ ών ερανιστή διά τον ιβ' χ,α'ι ιγ' τόμον,Της φυσικηςτου ίςορίας. Τα δέ συγ γράμματα του δευτέρου Ζω'ίΧου ήσαν εννεα πραγματεΊαι κα τ α. των ποιημάτων του 'Ο μηρού, Τινά ποιήματα, περι τΐ,ς γραμματικής , κα) ενα εγκωμιον των κατοίκων της Τενεδου , εν ω έλεγεν οτι ο ποταμός 'ΑΧφειός επήγαζεν εκ ταύτης της νήσου, 'ο Στράβων εκρινε Την ίδέαν ταΰτην διοΧου άνοίκειον είς γραμματικόν , οςτις επέσκωιΐΤε τόν "Ομηρον ώς διηγού- μενον μύΰους. Τέλος δίδω πέρας είς τόν Χογον μου· διά μιας σχ,ε^εως περ'ι της γενομένης καταχρήσεως του Ζωΐλου. *Αεί- ποτε ε'ίμην είς γνώμην ατι Το ονομα τοΰτο δεν εδοόη προση κόντως ε'ίς Τινα,ς νεώτερους συγγράφεις τοσουτω μαΧΧον αζίους ΐΊΤολΗ^-ϊωζ διά Το χρηςοηύες, κα\ την μετριοφροσυνην των, κα() όσον ο δεύτερος ΖώϊΧος διά Την άγροικίαν χα! αναίδειαν τον, ήτον άξιος μίσους και άποςροφης, επειδή 6 κυριωτερος τουτων_ σκοπός ήτον. τό νά ινσπείρωσιν, εί δυνατόν, όρόά φρο- νημα,τα εις εν κόμμα των πεπαιδευμένων, ο'ιτινις ι κ μιας προ οπτικής υ-πΌλνίψίας προς τους παλαιούς, δεν α,πέδιδον το βφ&λομίκο'υ των σε€,ας είς τά αριςαυργηματα, τά ονύΐα ιφ ήμε-