*4 πάρχη τις τοιαύτη ' πολλάκις εν χαΐ μονον χί:- ρόγραφον διεφύλα^εν αυτήν" ολίγον του μελλει τις Ο μεταγβάφας. 'Εάν δέ ποτ! απάντηση δύο αναγνώσεις φαινομένας χαΐ τ«5 δυο καλας, εξε τάζει αν η μία τούτων είναι περισσότερον έν χρή σε: παρά τω Συγγραφεί! αν άποδεαιιύεται χτι από άλλας παραλλήλους περιόδους, και τότε δεν &ϊναι άμφιρρεπής εις ττ}ν εχλογψ του. "Ομως εν πασι τούτοις φεριται πολλά προσεχτιχως, μη φειδόμενος ούτε χρόνου, ούτε χόπον , ουτε οχ- νών νά χάμνη ίΤιιςασίαν ε'ιζ ευ χαΐ μόνον ■γράμ μα, εις μίαν και μόνον συλλαβών, διότι τούτο ίο γράμμα, αΰτη ή συλλαίνΐ αρχουοι να νπο- χρύπτωσιν εν α λόγοι , χαΐ ·ή παραφ9ορα ενός λόγου δύναται νά νποκρύπτη εΐτε εννοιαν τινα είτε πράγμα άξιοσημείωτον. "Ώ; τόσον , συμβαίνει πολλάκις ώςι οι μετατ γραφείς ολοι εχαμον τά ίδια αγάλματα , ίΐς τρό πον όπου ή παράθίσις των χειρογράφων δεν ε- ζαρχεΐ προς διάκριαιν αυ'τω-ν , χαι τότι ό Κριτι κό5 καταφεύγει εις όλα τά μέσα της πολυμάϋίας του χαί άγγινοΐας, όςις, δια νά μαντεύση την γνησίαν άνάγνωσιν, αντιπαραβάλλει τόν Συγγρα φέα αυτόν έαυ τω, εξετάζει τίνι τρόπω παρίςη- σεν εις άλλας περιόδους την ιδίαν εννοιαν, τέλος δε , περιεργάζεται τ ας πλέον εν χοτ'σει παρά τοΐς μεταγραφευσιν αποκοπας, χαι την ΰλίχην ομοιό τατα τών γραμμάτων χαι λέξεων, χαι όταν έπτ- ιόχ·η νά διόρθωση τη-ν περίοδον έχε'ινψ, προ βάλλει την εΤζ,ασιαυ τον μη τολμών νά την έϊσά- ζγ εις το χει'μενον μήπως είσάζ-η σφαλερόν τι ■άντ' άλλον ίαψαλμένου > -δι ο χαί παραλείπει εις τους διαδόχους του την <ρροντί$α τοΰ νά χ-φι χρ&ωσιν, αυτοί δε, όταν είναι βεβαιότατοι περί της ορθής αναγνώσεως ταύτης, πρσγμα σπανιώ- τγβτοχ , δεν βραδννουσι ν άποδώαωσιν εις το κει- μίνον την αννγνωσιν ταΰτην, την όποιον ηδη τότε 3εωροΰσιν ώ; γνησίαν. ' ά:ά τοιούτων πολυειδώ·± αγώνων έχαίαοί- σίησαν η ακοχατεςαθησαν 'χατά διαδοχήν τά πλέον άζιολογώτερα αρχαία χείμενα' διά νά εν- νόηση τις ορθώς οποίας χάριτας πρέπει νά όμο- λογώμεν προς τους τοιούτους, φθάνει νά παρα- Θαλη χιιρόγραγόν τι η τ·^ πρωτΐςην εχδοσιν μεριχών συγγραφέων μέ την χριτιχψ εχδοσιν , χοτα την οποίαν ηδη ήδύνεταί τις τόσον άναγι- νωσχ,ων αυτούς χαι σπουδάζων. Η εχΒεσις ένταυθα των χαλών αγώνων εν γένει χαι εχδουλεύσιων της χριτιχης φιλολογίας περιςάνει (νταυτω χαι τοΰ; καλούς αγώνας I- χείνων, ιΐς τους όποιους πρέπει νά όμολογωμεν εν μέρει χάριτας διά τό χείμενον τοΰ'Ηροδότου. Τα χειρόγραφα τούτου τοϋ 'ίζΟριχοϋ, 'έτι δί καΐ μερικών τίνων πρωτων αυγγραψέων , οίοι ®ουχυ- δίδης, Πλάτων, 'ΐιοχράτης κτ. Οε'ν είναι μεν τόσον παρεγ9αρμι'να ό'αον τά των λοιπών διά το σέβας χαι προσοχην μιγάλην οπου 'ίδιδον ο! με ταγράψεις χαΐ την σ τ/ν ην ανάγνύσιν αυτών ε'ς τά σχολεία, μ ολον τοΰτο τά χειρόγραφα τοϋ Ήροίίτου παρι'ςανον 'έτι πολλά σφάλματα, άλ λα μεν μεγαλα χαΐ ψηλαφητά, άλλα δέ δυσκο λότερα νά εννοηθωσι, τών όποιων τά περισσό τερα , σ·/ιμιιωθέντα χατα διαδοχην από του; ε- πιτηδειοτέρους συγγράψεις , ωχοντο χατ' ολίγον. 'Η πρωτΐςη εχδοσις τοΰ "Αλδου εν ΒίΡί τ ία τω 15οϊ υπήρχε ν η δη χρ:τιχή 'έχδοσις, χα 9ότι 'ίγινι χατά κολλά χειρόγραφα, χαι όχι χαθ' εν χα) μόνον , ως ύπάρχουσιν α ι περισσότεροι πρω- τΓςαι έχδόσΐις. Αύτη η πολύτιμος εχδοσις, γενομένη α*9ις χαι αυΰις έν Βασιλεία , ιχρημάτισεν ωσαύτως ό τύπος .της ι 'κίόαεως 'Ερ, Στεφάνου, χαΐ επ*μίνως ζ- λων τών μετά ταντα γενομένων χατά ταύτην εκ δόσεων , οπό!» το κείμενον έδιορ$ώ$η πως διά της παρα&ολης χαΐ συγκρίσει#: μερικών Λ χειρο γράφων. ,