103 μάτων , οί'τί ία-ψΐίΐύσι τόσον αχριδιος τους χρό- νοϋί, η περιέγραφε τούς νόμους , τά έθιμα, ν/.ν οΐχιαχήν τί χαί πολεμιχ-ην παιδείαν«τας δέσεις τώ κ, τόπων, τας ο ρ χα ς τω» πόλίων τόσον σο^οας, οίίτβ δέ τέλος πάντων μίτεχιιρίσθ-η χαί τχν ίξηγησιν των λέξεων τόσον πολυμαθως, και ονέπιυξεν όλων σχεδόν των πραγμάτων τά ονόματα τόσον εόφυως, ό σον αΰτο;, ώ'ς-δ εν ένι λογω, δέν Βίλας ευρ·/] που ίζορίαν πλιψεςέραν, όσψ παρά Διονυσΐω. Κοί ί'πίίΐν) μεγάλψ αγχίνοιαν απαιτείτο να ανακαλίση Τίς ττν, όιάνοιαν από δόξας ματαίας χαί να μετατρέψη τόν ςΟ χασμον άπο την συνή θεια» χ αϊ Τ2 'ίΒιμα, ό Δίθ»υ'σ;θ9 πολλάκις διαφωνεί κατ α την χοαην γνωμψ^ αντιμάχεται σφαλεράς ι δίας , χαί δΐν αγωνίζεται τόσον επιμίλέςερον, όσον τό να ί' μποζίΒΥι τνν προπέτειαν από παν αφάλμα' εν ίνΐ λόγω, χατά την διήγνρα) των I- ταλίχων πράτων άρχων , περί των όποιων ύ· παρχουσι διάφοροι αΐ γνωμαι , τις άλλος προ σεκτικότερος και φρονιμότερος του Διονυσίου · Ου δείς άλλος εξετάζει άσοαλέςεοον Χαί διεξοδιχω- τερον την ί'πο^ην τν;ς αρπαγής των ΣαΘίνων χαI ΐ'ήΰ αϊτίαν , ου'τί δό τό ερ^ον της Ταρηίιας π«ρ- δίνου, η οπβί'α έπρόδω/.εν ί'ς τούς Σσ&'νους την 'Ρω^αΓχην ώφο'πολ», όσον ο Διονύσιος (Β'. 31, χαί 38—4°)· Πάιον άρ.'-α εξελέγχει τοΰςΑαψ τίνους 'ΐςοριογρόφο'ις Λιχι'νιον και ΐίλλιαν (ς'. 11 ), ο'τίνες ($ί·/· ι γ·/]9γ ι σαν, ότι ό υπερήφανος Ταρ- χυ»Μ9 π-χρευρίσκετο χατά ι™ τελευταίαν ρ·άχ·φ με τους 'Ρ&μαίους μαχόμενος όμοΰ μέ τοϋς ΐιίοιίς 'ίριιτπος, τό όποιον έξ αίτιας Γ/ς Υ,λιχάις φαίνε-, ται αδύνατον,· Προς τούτοις, όσον περί του α ριθμού των Φαβίαν, ο" τ',νίς μετά την σφαγν,ν έ- βώθ·/ ι σαν εις την Κρέμεραν, $αυμαςός ό Διονύ σιος δια τ/ν αγχίνοιαν, όςις, μ-η,εχίύν βοφή- τ«α μέσα, «λλ' άφ ίαιιΓίί του ως ειπείν ηναν- τιωθη τόσον" όναρίνδον ε'ς την χα;ντν έζαπάτ-.-,ν (Θ'. 22). 'Λλλα μην απέ%είχ9·/ι και ότι ό Λί'- Λοί βϋτο; επίςειιίν, εν τοιαύτη άρχαιότητι ζ<2ν, ψ;λοί>5 μύθους, χαί τοιούτος ω» άνηρ ίυησχο- λεΐτο εις αχραν κενοσπουδίαν. Δικαίως βίρα τοϋ Διονυσίου η χρίσις προτιμητέα, όςις οΰτε χατά το νεύμα των άλλων ε'νι/ρμόζεταΐ τό» λόγον, χαί διακρίνει τ·/ν εζαπάτ·ην από ττν άλήθειαν και θαυμασίως αναιρεί πολλών εξαπατών τά τεράςισ, ωςε υπάρχει η χολοψων της αληθείας άζιολογω- τάτης ίςορίας.. Τί αρα ν,μποαε'τις να έχίέχητα: ως ΐ'χος άπο ΐςοραίον, οςις άνίγνω επιμελώς τοιίς άζιο- λογωτατου; συγγράψεις ού μόνον των 'Ρωμαϊχών, αλλά χαί των Έλλψααύν χαί βαρβαρικών πραγ μάτων · Και εν τ·ή χρίσει περί του θουχυδίδου (κερ. 5) απαριθμεί ο Διονύσιος χατα σειράν ό λους τους άχμασαντας πριν τοϋ Πελοποννησια· χοΰ πολέμου συγγραφείς' πόσον δε χαλως ε'γ'νω- σκε τοϋ χαΘίνοξ τά συγγράμματα, άποχρωντως, νομίζω, αποδεικνύεται εχ τούτου , ότι περιγρά φει τάς υποθέσεις αυτών χαί τό '"ψος χαί τν'ν τάζαι χαϊ «ΐν δύναμιν. Εϊ9ε να διεσωζετο εις 'Αμσς τό απομνημόνευμα τοι» περί μιμήσεως ίν τρισΐ- βιθλίοις, ίπειδη ηΰτο ήθελε» άποδείξ-η δια μιας την αγχίνΐιαν, πολυμάθειαν Χαί ίπιτηδειό- τητβ της χρίσεως τοϋ Διονυσίου' τό δΐ οξιολο- γΐύτατον είναι, ότι ςάθμη ίζέτασίν αύςηροτανή τους αρχαίους χαΐ νεωτέρους συγγράψεις, χαί του μεν Πολυδ&» τήν ϊςοριχ·/\ν άλνθιιαν ενίοτε επιζ-ήτεΐ (Α . 74) ΧΟ£ ' αποφαίνεται ότι δεν έψύλαξι τη» όρΒ·),ν χατασχευην τοΰ λόγου, του δε Έενοφώντος τψ σύνθεσιν νομίζει τερπνόν μεν ουχί δέ ωραί- αν , τοΰ δε Θουχυδίδου την σύνθεσιν ωραία» μΐν οΰχι δέ γλυχεΐαν (.περί <π»5?'(ΐ· λό^ου ίο), τοΰ 08 Η^ησΛ» την 6ιγ ; γγβ'.ν άπο&αλλίι χαθ υ- περ£ολτν ως ταπεινών χαί εχλυτον (αιίτ. ι ) , τοϋ δί Φίλι'ςου χαΐ Θεοπόμπου της χριτνς παλ λάς ούσας, επαινεί μεν εϊχό τως, αλλα δεν άπο* σιωπά τα ελαττώματα των (^επις, ί'ς Πομπ. κίρ.