— ( 2 5 2 ) — ΙΓ ανα^ήνχια , και Χύτρα"), και ν, πολιτεία. εκ αμ\>ε τ α έξο δα, ο δε λαας εΐχεν ελευθέραν την ε'ίσοδον' α Αρχων, οί τις εκαμνε τάς περί της πζραςάσεως διαταγάς , εκλεγε τίν χορνγο'ν' μιταζΰ τοΰταιν ιςχίιι κοτι και ο Αημοσϋ- νης, έ.;τ>ς ι'ίξτινας τοιαύτας δι&ταγιίς επροπηλακίσβη ατία ίνα ταλαιύντου εχίρόν (τόν Μι ^ οιλΟ κονδνλισίείς, τον ο ποίον όμως εκείνος ώς ίνοχον δημοσίων αδικημάτων καϊ ασε-οίϊας ενεκαλεσεν είς το κριτήριον' εκ τούτων βλέπει τις, ποσω μεγάλη ήταν η αξία. την χορηγού ' και οτι ο λαχών τάς διαταγας των θεάτρων εάεωρεΊτα ως πρόσωπον Ιερόν, διότι ναρίςανε τύν °ιόν τ ης εορτές, εις τιμήν τον οποίον εγίνετο των δραμάτων ή διδασκαλία· ΤΊ^ος άκόνην τη; φιλοτιμίας των τραγικών κατίςησαν και δημοσίους άγωνας αυτών, ο'ίτινες ελεγοντο Τ ετραΧο· γίαι' και κριϊαι εχειροτονουντο, οϊτινες δ! ορκου υπεσχον το να κρίνουν δικαίως" επειδή ομως ή ίκ-λο^ιΐ εγίνετο κα ν α κΧηρον, κα\ επομένως ελάγχανον πολλοί και αμαάεΐ; ταυτην την τιμήν, δια τοϋτο συνέζη πολλάκις, κακά δρά ματα νά προτιμήσουν από τά ν*αλά. οίον τι ϊ'Καύε και ο Μϊ'ναι^ος' το παράξενο ν ο)»λις ήτον , ότι ο "Αρχων ν,γαροζί τα δραματα' ούεν άν ήτον (φιλάργυρα;, >ΐ δ! άλλας πολιτι· κάς αίτιας φειδωλός, ηγοραζε πολλάκις τά χειρότερα ως εΰ· ίηνότερα. Αλλ όταν ο Κίμων εφερε τά όςα του (Θησέως εις τάς Α'ίηνας, κα'ι εωρτασαν τήν κατάόεσιν αύτων με αγώνας, διωρισαν και αγώνας των τραγικών ποιητών" δια το μέ- γείος της εορτής έκλεχύησ&ν ταύτην Την φοράν κριτα\ όχι δια κλήρου, αλλ ο Κίμων, και ο: υπ αυτόν ςρατηγοί' οί •ίκλεχίεντες έκαμαν τον συνη§η ορκ',ν, και ίδαικαν το ά αίλον είς νέον ε'ίκοσι και ΐζ'ετων, τον ^οφοκλζν' ό άντα- γωνιςης αυταϋ, ο πατήρ τη; τραγωδίας ο Αισχύλος, ηδΐ κρο€ε€ηκ·.'\ας ηλικία(, ιλι>πη3η τοσον δια τούτο το σνμ4α ·ν, ωςε αηηκε δια παντα τάς Αίηνας, και άνεχώρησεν είς Τί,ν "Σικελίαν, οπου μεγάλα; τ ι μη!) (Η από τον βασιλέα,'ίέρωνΛ, μετ άλίγους χρόνους και άπΐίανε. Ίδου καϊ μερικά χαρακτηριςικά του κυριεύοντας κνιν- ματος του ελληνικού ,3εάτρου· Ο Αισχύλος είσηγαγεν ίνα κακόν ε'ίζΤινα Των τραγ<?· %