— 36 — αναμψι νός (σελ. 7 8 )? ό Σχολιαςής του Ευρπ;'δου θίλεί νά είπη,.οτι ο 3ίο 5 της ημέρας' εϊναι (εις Ορ-. 165), ο Χίρ&ιος. (εις Αινίί'δ. ς. ψωτοχτόνος , α'λλ' ουτϊ ημπόοει νά εϊπη, χω- ς· Ν ρ), και μετά τουτου; Οί περισσότεροι των ρ; 5 να" δε^ν; κακοζ^λί'βν , οτι χτείνει το λυχβυ- νε ωτέρων Κριτιχων. Ο' χυρεος ΒοΐδδΟΐΐΗίΙβ ριο- ^ί$ Περί δε του Αισχύλου («πτα '/)>. ςί/. νον του Νατάλ» Κόμητα γνώριζα, 'όςις, πριν 14^) ημπορεί τις να ύποθέση αυτόν λέγοντα, των ήμερων νμων, εχρινε προτιμητίαν την έξη- σι) Οί, πάτερ του ήλιου, εσο ο 3-εος της η- γησιν (χ τνις καμπυλότατος της 'Εχλειπτιχης. μέρας δια τους εχθρούς ημών, 'Ο ϋαΛβϊΙ με- Προς δε τούτοις, το επίθετον λοξός εψαρμόζε- ταγράζει ούτω. ,,Θεε, ο ποιί λυχοχτόνος, εαο τ οι πάντοτε 8ί 5 του; χρησμούς, και τότε, α- σήμερον ο εονευ; των ημετέρων έχθρων." χαϊαυ- ναμψι^όλως, σημαίνει μονον σκοτεινός χαί πως τη η εόχη φαίνεται χαταλληλοτιρα εις τας διαθέσεις ημπορεί να. ε/η άλλην (ννοιαν εφαρμοζόμενον του χορού, τον οποίον ο ποίητης αναφέρει λα. εις τον &εον , παρα του οτιοίου δδίδοντο λουντα. Τίιίες επρο§αλαν να εξηγν^ωσι δίττω^ •χρησμοί} 7·/,!/ λίζιν λΰχίίο;, επαναληιρθεΐσαν εις το ιδιο ν Ο χύριο ; Βοί'σβονάδι δϊίοχνρίζεται προς χείμενον, ήγουν, 5εε Αύχειε (/κ τής Λυκίας) τουτοίί, οπ το ετίίδετον λυ'χίίος παράγεται, άπό ε σο ο:ά τους εχθρούς μας αχληρος ώς λΰχος' αλ· το λύκος χα: οχι οπο το λύ/.η (φως), χαί αύτη λα τοιούτο παίγνιον τω» λέξεων εΰτελέςατον είναι η τελευταία ετυμολογία δεν είναι νέα, διό τ: ό βέ&αια άνοίχειον εις τον Αισχύλου" ως τόσον, Μαχρό&ιος (δβΐΐίπι. 1, 17); ° 'Ηραχλείδηί εις ταύτην την περίοδον δεν ημπορεί να. 'ίζηγή· ΐίς τας 'Ομηριχάςτου αλληγορίας (σελ. ^\η), ση τις ουτί την μίαν ούτε την αλλην λέξιν λυ. χαί εις σχρλιαςτς του Αισχύλου (τραγ. των κ£ '°5 ^' α τν ί ; λ έζεως λύχη, φως . ΐπτα ηγιμ.ςίχ. ι 33) ανέφεραν προ πολλού "Εκ τίνων ηδη μψων 'ίγραψΛ πολύ, οτι περί αύτης, χαΐ ό κύριος Βλομαήλ^ος την πα- ί'5 πολλας επαρχίας της Ρ ΐύσοίας εμεταχειρι- ραδίχεται χατ' αυτούς εις την ίεωτάτην εχδοσιν 7° πεντανευρον (ΑΙ^. ν 1 α η- ' , - «,' ίΗ£θ) εναντίον της Κυσσας με χαΚην εχ6ι.σα>. τουτου του Τραγικού· Αλλοι εζν'/ουαι το λυ- _.°·/ < „' ^ ,' λι ', — γ ' „ , > Κατα το παρόν γραψουσι χαι απο το ΙΝοντίδ χειος απο τ/ ( ν πόλιν Αυχιαν, ένθα ελατρεύετο ο τ ~ς γ α λλίας, οτι τοιαύτη δοχιμη, γινομένη εις Α'πόλλων * χαί αΰτη ν) εζηγησις εφαρμόζεται τ^ν Εθνότητα <3© 1β ΟΙιβνΓοΙΙΐβΓβ, απέ&η οΰχ τωόντι εις πολλά χείμενα, εν9α άναγαίώσχομεν ήττον χατ ευχην. Τον παρελθόντα Αεχίμ£ριο» την λίζιν λύχειος. "Ομως ε!ς τάς δυο περιόδους, (δαχγα^σθ-ησαν αύ «υ* «πό λυσσώδη σχΰλον δο· « Α , , . _ Γ ,. αγελάδες, μαλιςα ύε ν) μια χαιόυνωόως χαί τνν μεν του Α&χυλβυ, τ·^ν δε του Σο-ρχλε. $ ^ μ έρ ι0 ς της Κοινότητος, όςιί ους, ο χυρ.ο; Βοϊδδοηίΐάβ είναι πεπεισμένος, £ =^ £ οχ ^ ιν τ0 {, τ0υ τοϋ ψ>τοΰ, 'ίδωχε χαΐ ε'ί οτι αύτη υ λέξις υπάρχει εν χργσει ως παρα- τας δύο αγελάδας, άλλ' η ολίγον πληγωμένη γομίνη παρά του λύχος, χαί αύτη η έτυμολο. ή^ελε νά χαταπιη την σχόνιν, χαί ^ μόνον 0 » ττ /ο' ν λίννιν εδυνήΰησαν νά της οωσωσι, χοί απεοανί» για σηιιειουται παρα Παυσανία (Β, α, ίο) » ν . «*. Λ , « "ΐι. Λ „ , .. I ύςερον άπί νιν υδοογοΘίαν, * ° λλ ·1 ψως, ά χαι παρα πολλοίς άλλοις, των οποίων τα χει. ^ άρχετην ^δόσ,ν, ύγανε χαι Οί'ν μίνα άναγίρουσι,ν ό Όυραΐδ (οΓΐ^ϊηε. ΰω ο αϊ- έδιιξεν ί/.τοτε 'ιγνοςτι ύδρογο&'αϊ.