μα. 'Η νίκη , 'ήτις άποκατασαίνει Ίσους τούς α-Λρώπους κα) τους ευγενίζει, ε£ι&ε διαδοχικως εις αυτόν αίτίαν νά ΰμνΐ} τον δυνατόν μοναρχών, η τον απλούν πολίτην, κα) φυλά'- των ως παρακαταύηκην Την έοξχν των ηρωωντο^ ηξευρε νά την διαμοιραζη όικαίως εις αυτούς ,, και ι κ της αυτής ΰπο- ύέσεως Των εγκωμίων να λα/Α·£αν% ποικίλας μεν αιτίας, αλλ εξ Ίσου ίσχυράς , δια να υψωσιο όλους εις τβν α.ντον βαύμον τ£)ς \α.μπρότητος καϊ Τν,ς δοζης. „ Οί έπαινοι, λεγει, είναι ,,τό βρα€είον των λαμπρών έργων' ν, γλυκεία αυτών δρόσος „ αυξάνει τάς αρετάς των άν(ϊρο*των, κα.']ως η του ουρανοΰ „ αύζάνει τα φυτά. 'Αλλά μονος ο ενάρετος άνθρωπος πρέπει ,,νά έπαινί/ί τούς ενάρετους ανθρώπους {*)"."Οταν όμιλί/Ι κερί βασιλέων , επαινεί αυτούς ολιγωτερον ϋιά τα καλά , όσα έ πραξαν , παρά δΐ εκείνα, οσα τους παρακινεί νά Κράζωσιν , εν ονόμΜΤΐ ιΊ?ς αρετής, καϊ μετα πασ* ις της εξουσίας της με* γαλοφυίαςτου. Πρεπει να «σ6ί δίκαιοι, τους λεγει, εις ολχ υμών τα έργα , άλνιόίΐς εις όλους υμίίν τους λογούς, ς'- χασΟ»ΪΤ£ , ογι με γα πληΰος ανέρωτων εχουσι τους οφθαλμούς των προσηλωμένους προς ΰμας, και οτι το μικρότατου υμων οτφα,λμα, 3ελει είναι κακΟν ολεύριον. ΟυΤως είναι συγχω ρημένοι) , και ένδοξον να έπαινηΤις και αυτούς τούς τυράν νους, δι ά. να Τούς παρακινήσω νά γείνωσι καλύτεροι" και τούς καλούς ηγεμόνας, νροςφερων εί' αυτους Την δοζαν, ως βρα&ίον της αρετής^ Τοιούτος είναι αιίτο'ς ο ποιητής, του οποίου το μεν ό νομα. είναι πανταχού γνωςον, τα δέ πονήματα γνωςά εις ολίγους. Αυο είναι Τα α'ίτιά , τα οποία μόνον εις ολίγου* σοφούς διίφυλάζαν την γνώσιν αύτων των πονημάτων , καϊ όχι και «ις τον κοινον λαον. Π ρωτον αυτη η ιόια φύσις των υποκει* μένων, τά οποία μιτεχειρίσΟη, και τά οποία οντα πολλά, μακράν Των ημετέρων ήύων, δεν εχουσιν εις ημας την οσην ~*Γ (*) Α«ξβΐ*ι 4' α'ρίτα , χλ&>. ρβ<ς εΥϊίτζι; οί: έ'τ3 ί/νί^ο·/ α.-3> σβι, σοφοΓς άν&ΐ''>ν α«30$:σ £ν $ικχί%; ' τ* «ρβς νγ3«ν λΪΒ'ιχ. (Κίμ.η, 68.)