Π*ρα<ΤίίΡυί?, τ# 3 ΐ7· Ίοα^αρΑί 1817- ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΟΣ ΤΗΛΕΓΡΑΦΟΣ ΗΤΟΙ ΕΛΛΗΝΙΚΟΎ ΤΗΛΕΓΡΑΦΟΥ ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΑ- ΙΣΤΟΡΙΑ. Η«ο<ΙοΙϊ Μιΐδδβ, ηγον 'ΗΡΟΛΟΤΟΤ ΜΟΤΣΑΙ, 'ίςσρ'.κων Θ 7 , εκ ^οδβ'/τα εκ νβον κατα τινα; α α. ^α/'ους κωδηκα;, μεταφ^ασβε ντα (λατιν.ςΓ) α μα κα: ■πολλοί"; σημε'-ωμασί Βεασιλιγγί'ου κ*: Είιλκβναάοι» κ*; άλ λον,» και ^αυτου κα« διάφοροι; αναγνώσει ίτλουτισδεντα υτΓί? 'ΐ. Σ £6 ϊγ χα ου σ &'ρ ου , εν οΓ; προσετεδη κα: •του 'Ομηοου ο βί'ο; , ίΓροσα-ττοί^ομένος τω 'Ηίο^ς'τφ , κα? Κτησ/ου του Περσικού τεμαχια. Παρισ. κα: *Αρ- γεντω^ατω , 6 ΤομΛ εις μέγα ογδ'οον , άττοτελουντε; 12 τεύχη. Τιμί 02 φράνκων. *Η φιλολογική ΚρίΤίχη ε?να«, λέγει ό Κριτι κός Λετρωη/ης, εν άπό τά άναγχαιότατα χαι ω- φελιμώ-ατα είδη της αρχαιολογίας , επειδν, σχο- πόν εχε: την ςερέωσιν τη; βάσεως των <ρίλολο- }>ιχων ανα^ητητεων και επεξεργασίαν των οργά νων «υτ·/,ς · ρ/ΐ ούσα οε τόσοι/ εκτεταμένη εις τάς έφαρμογάς της όβον η ίςοραη Κραιχη, «ρβ«- νϊτοί μει/ οτί όεν απαιτεί οίτε την ι'δί'αν ου'να- ριν του εξετάζει, ούτε την ιδίαν σίιραν των ίο ε ω», οίτε την ί'Οί'αν ^εν:χοτητα τίϋν τχοπων, 0|Λί05 απαιτεί βέβαια πολυμαΰειαν εξ ίσου μεγα- λην , κρίσιν νοός (ξ ίσον ο'ρδ/ΐν, αγχίνοιαν εξ ίσου σπανίως απαντωμινην, χαι προ πάντων, ιντελη γνώσιν των αρχαίων γλωσσων. Δια να χαταλά&η τις άμα την άξΐαν χάι το εξ αυ'της Ο φελος > άρχει να ε'πιςηση τις ολίγον εις τοίς τρό πους , τοΰς όποιους επιχειρεί ή. ^ίλολο^ίχη Κρί- Τίχη δια να χατορ9ωση την έχχαθάρισιν των αρ χαίων χει μίνων από τά σφάλματα , τα όπαΐα παρειαήγαγον εις αυτά κατά -διαδοχών ο'ι μετα- γραγεΐς } ποτέ μεν μη ί'ννοοΟ»τί; τσ5 πολλβ5 χαι πολλαχις χατά το δοχοΰν εν χρήσει ζαρα το'ις προχατοχοις αύτων χολο§ας χαι «ν επιτομ·/·, γαα.μ- μένας λέξεις , ποτέ δε παραλεΐποντες , πραγμα σχεόον αφυχτον εις τόν μεταγραφέα } λέξεις χαί φράσεις, χα: άλλοτε είσάγοντες εΐς τό χεΐμενον οχι εν οίχεΐω το'πω τας ~ρό αΰτων παραλείγΒεί- σας φράσεις χαι αναφερομίνας εις το πίρι^ίψιον, η πλη8ο{ συντόμων σχολίων , το οποία νο·;ί- ζουσι του συγγραφέως. Έχ των πολλών ούν αίτιων ) τά οποία δύ νανται να συμπροξενησωσι την χατα διαδοχών παραφ^οραν των χειροφραφων, χαι τα οποία πα- ρατρίχομςν ενταύθα, ευχολον είναι να ΐννονσ-ή τις εις ποία» χατάηασιν διεσω9·/,σαν ε'ς -ήμας τα ολίγα συγγράμματα των αρχαίων , ο σα ο παν- δαμάτωρ χρόνοζ ευ 'λαίηίη. Άλλα τύχη αγαθή εχομεν εχ τούτων των συγγραμμάτων καθενός πολλά χαρόγραφα' ταύτα μετεγράφησαν άπό δια φόρους χείρας' τά σφάλματα είναι μεν ισάριθμα σχεδόν εις όλα, πλην σπανίως τά αυτά , εΐς τρόπον όπου αύναταίτις, άντιπαρα&αλλων επι μελώς χαΐ μετ ε~ιςασίας, νά διαν.ρίνν, τόσω περισσότερα σφαλμα τα , όσω περισσότερα εχο. μεν χειρόγραφα, χαι επομένως μέσα συγχρί σε ω ς χαί αντιπαραβολές* Ύοιουτον είναι το ε- πάγγελμα του Ιιριτιχοΰ' χαθο γενόμενος εγχρα- τη; της γλώσσης τοΰ Συγγραφέως, τοΰ υφους του, της περί η> πραγματεύεται 'ύλν,ς, εννοεί εΰδιίς οτί αΰ τη η περίοδος παρεφθάρη , δ'. $ πα ραβάλλων επιμελώς τ ας διαφόρους άναγνώιΐιζ των χειρογράνων 5 ευρίοκε; την γν/ρΡ ν } άν ιί-