53 "Λυ και κατώτερος τοΰ Σαλλουςίου, τοίί Τίτου Λιβίου κατα την αγχίνοιαν, ε/ν. ούχ ήττον άλ· λ;/]2 ) αξιότητα και καλα, δια τα οπ'Λα γίνεται άνατγκ αΐα; εις ήμας τους νεώτερους, φιλότιμου* μένους όχι τόσον να δαιιμαζωμεν τα άργαΐα έθνη , ίσον να τα γνωρίσωμεν εκ βάθους· Θε- λωκ ο Διονύσιος ν« συςηση μεταξύ 'Ϋωμαίων κ« "Ελλήνων είδος τι συγ^ιιιείας, ι ξηχρίβωσεν επιμελώς τα ζ ορχας και γενέσεις των διαφόρω ν εθνών της "Ιταλίας, χαϊ αν Υ\ κοιτιχή του δεν είναι τόσον βαθύτατη κατά τ ας γνώσεις , μας παρέδωκίν όμως πολύτιμα δείγματα και διέσπεί ρε το ζώπυρον ωφελίμων αποριών, όςις γράφων διά τοις "ΐ.λλ-ηνας μή εΐύότας τα ήθη και τούς νόμους των "Ρωμαίων, επεκτάνθη ε;; ε'ςη'/ησίίς πραγμάτων, τάς οποίας ο' Τίτος Αίσιος οΐν 'έχρινεν άξιας, και αϊ όποΐαι τωόντι διέχοπτον παρακαίρως την μεγαλοπρεπή μέθοδον τούτου ■του φιλοπατριδος και ποιητου οπωσουν'ΐςοριχου. Ο Διονύσιος αγωνίζεται μεν, καθώς χ,αί ο Πο- λ'ιβιος ο συςήσας ττν φιλοσοφικών, 'ιςορίαν, να παρα~ηση μεθοδικώς τα αίτια και τα αποτελί· σματα των συμβάντων, τ υ, α πολιτικήν των πο λιτειών, τον χαΰακτηρα των εθνών, όμως δεν ε/να:, καθώς ό Πολΰ&ος, εύκρατη: των γνώσεων του άνΒρώπου Βεωρουμενου καθό πολιτικού και πολεμικού' πλην εξ εναντίας είναι φιλολογικά, τερος και γινώσκει να γράφη, αν όχι με φιλο- καλίαν άσφαλε<;άτην , .καν με μεγάλην γλαφυρό τητα, και μάλιςα μί σπανίως άπαντωμένην παρ αλλω τι ν ι τοιαύτην ααφήνειαν και εύχολίαν. Το πνεύμα τοΰ ρήτορος και σοφιςου διαφαίνεται εις τ ας δημ γορΐαζ, και τους λόγους, εχ των ο ποίων αναφέρει ίσως χαταχόρως πολλούς, χαί εις τούς όποιους ενίοτε λησμονεί τα η9η και τα; νεμνοπρεπι/ας. *Ουτος ό έμπειρος φιλολόγος, °>'5 δίς τ ας κριτιχας του πραγματείας, ετίμψ «6 τοαον κατ άξίαν τό ί'φος των ίςοριχών, των προκατόχων του, άτ.ίδειξεν, άνχισυγγράφων και αυτός ϊςοριχόν σύγγραμμα, 'ότι προς το τοιου- τον είδος συνθέσεως απαιτείται τι πλέον η φίλο- λογικον πνεύμα· 'Η ελπίς του να ευρεθώ πάλιν το «πολωλο; μέρος τοΰ Διονυσίου εν τινι δημοσία βιβλιοθή κη , δέν είχε πιθανότητα δια τον όγχον του βιβλίου" πλην ο Διονύσιος έσύνθεσεν ό ίδιος ε- πιτομήν τοΰ μεγάλου του εξ 20 βιβλίων αυνι- χαμένου συγγράμματος εις 5 βιβλία , και α'ατη ν* επίτομη υπάρχει, την οποίαν ό σοφός καϊ α κάματος "Αγγελος Μ α Γ ο $ χαίρει άνευρων εν τη 'Αμβροσιανη βιβλιοθήκη τοΰ ΜίΟίολα- νου, ενθεν ανερεννών άνεκαλνφε καϊ έδημοσ/ειι- σε χα'ι τα συγγράμματα του Φροντωνου, χαί με ρικά τεμάχια τοΰ ΐχικέρωνος, Πλαούτου χαι πολ λών άλλων Συγγραφέων. Δύο χειρόγραφα παμ πάλαια, αν και φαινόμ.ενα τοΰ ιδ. αιώνος, πε- . , . » » » ριεχουσι τ αυτήν την επιτομην μη παριςωσαν ου δέν ίχνος διαιρέσεως κατά βιβλία, και η ο ποία , εις Τολλά μέρη , παρίςησι μόνον σειράν ασυρράπτων και κολοβών φράσεων. Ό κύριος Μόΐ'ος γνωρίσας, ότι ε'ν τω πρώτω μέρει ταύτης τν)5 επίτομης δεν εύρισκε τι πλέον η ο,τι περιέχεται κατά λέξιν εις τά εκδοθέντα ηδη εν- δεχα βιβλία τοΰ Δανυαίου, 'ΐκρινεν εΰλογον νά δημοσίευση μόνον τό αναλογούν εις τά άπολω- λοτα έννεα βιβλία μέρος, οπου περεισήγαγιν ε» οίκείω τόπω και τά τεμάχια των ιδίων βιβλίων, εκδοθέντα ηδη παρ 'Ουρσΐνου και 'Ρεϊσκίου. Τοιουτοτρόπως, ΐδυνήθη ό κύριος Μβ'ί'ος να μας δώση πάλιν οιχϊ τό σύγγραμμα τοΰ Διο νυσίου , αλλά σειράν τεμαχίων, μεταξύ των ο ποίων πολλά είναι τολλης ωφελείας εις την ίςο- ρίαν και φιΚολογίαν αυτήν. 'Η περιγραφή της Κέλτικης είναι τολλά περιεργείας αξία, καθότι παριςα σαφέςατα την σφαλεράν είδέαν τών 'Ελλήνων περί τής 'άρ/.του