— ( 378 ) — ίύναμιν είχον ι! ς τούς "Ελληνας' ίτιιτα ες ότου ·/> τέχν% άναπΧνιρο'ΐ το παν , κα'ι σωματικ-ή δύναμις δεν χρησιμεύει εις ονδεν, μοΧις δυναμεία να φανταιτίιωι^ν τ ν, ν οσην φρον* τίδα είχον οι "ΕΧΧνινες δια τούς δημοΤεΧε7ς εκείνους αγώνας , 'ε'νύα ο\νι νί Ελλάς εςενανωνε την άνδρείαν, τνίκ επιδεξιότη τα , και την εύχερειαν. ΎοΟτο δϊ ήμας %(ίεΧεν είναι άπΧως 3 ί α μα (δρεοΐκοΐβ) , κα\ εψάν/, γε\οΐον εις ι ίμας, οΤαν >ί- ίί Χίασαν να /Λ.ϊς το παρας/,τ^σι' δια τους "Ελληνας «/*ωή ταϋ'τα ήσαν αί πρωτοπειρίαι του Μαρα(ιωνος και των Πλα ταιών ! — 'Εάν προςίιεσίομεν είς οΧας αύτας τας δυσκολίας, τάζ όποιας Ιίχουσι τά πράγμΛΤα καϊ εαυτά, και τας προέρχομαι* νας εκ του κείμενου' εάν -κρις τούτοις άεΧήσωμεν να εξετί- σωμεν κα\ το μεγα διάςημα., το οποίον χωρίζει μίαν γΧωσ- σαν ίϊ/λιΐν» περιωρισμ^νην, και τω όντι με&οδικν^ν, άπο της τοΧμηρας κα) ανεξαρτήτου, τ^ν οποίαν ο Πίνίαρος «ιτλα· σε ν εκ μιας διαΧεκτου, Τοσον ανωτέρας ίων σημερινών διε· ψίαρμένο^ν ήμων διαΧεκΤοιν (ΙβΓβοη»), ιύκοΧως ΰίΧομεν ϊ'ν- »ον)(Γϊί δια τί μέχρι της σήμερον μ^Τεφράσίίη τόσίν ολίγον, ν) Τοσον καχ-ω^' αυτ«£ ο ·7Τθι»;τι<ΐ£, και ΜΧομεν εκτιμήσει δι καίως τον κοπον του νεοιι, >ί μΛΧΧον ειπείν, του πρώτου Γάλλου μεταγραςου των Π ινδαρικων ποιημάτων. 'Ο κύριος ΎουρΧετος ποΧΧα γνωςος ι!ς τους σοφούς καΐ πεπαιδευμένους δια τ·>\ν ποΧυποίκιΧ ον αύτοΰ μαύησιν,- δια την μεταφρασιν Του Σμυρναίου Κοΐντου , και δια τά ίιβφορα άρθρα, δί ών επΧουτισε τον Μηνύτορα (Μοηΐιβιιι·) (*), μας βε€αιέΐ δια μονού του ονόματος του , οτι μετεχειρίσ^ιη εις Τον Το Το με*ρα έργον Την ποΧυμα^ιειάν του , και τους ακαΤαπαυ· ςους κόπους , τά οποία αρκουσι νά μας επι€(ζχιώσωσι τ*» καλιών ικ€ασιν. Τα προΧεγομενάτου περιέχουσι περ\ της τέχνης του με- ταφραζΐΐν ποΧΧα άκριας ίύέας,προςαρμοζςμίνας ευτυχώς εις Τον θη£:έ!ον Χυρικόν ' α! εις πασαν ^£ην υποσημειώσεις μις α- νοδεικνΰϋυσι τρανάτατα, οτι ί κύριος ΤοϋρΧετος ίσπουδ*#ί μετά πολλές βάσεως και κρίσεως τον Πίνδαρο*. Ο Πί^φτιμ.οί τηί Γι)Λ&{<