— ( 1 97 ) — ραπονι'ΐται εναντίον της ανοησίας των £>>3ρώπων. Οί ι(ρέσ4!. τόν λέγουν ,,Κα I τι ί)θίλες κάμη αν εύρισκες πανταΰ τρε λούς και κακούργους-, „"ω! είτεν ο Κλίο-ίουΧος, τούς μεν τρίΧους τους δίνουν μέ τάς άλύσους' αυτό) είναι ολίγοι τον αρι3μόν' και όταν ^ναι άζήμιοι, μάλιςα τους συλλυποΖνται' οι δι κακούργοι είναι γνωρισμένοι, κα) σπανίως εκφεύγουν ΐην καταδίκην' και έως ότου ο! νόμοι να τους εζολο3ρεύ- (Τουν, ευκολία; δύναται τις να προφν\αχ3% άπό τάς κατα- ίρομάς των. *ΑλΧ οί ανόητοι! ώ, οί ανόητοι! Ιδού η ανεζο- λό3ρευτος, η άκαταδάμαςος γενεά, ήτις πληροί ακινδύνως τόν κόσμον ως μία πλη3εςάτη μυρμηκιά' ούδείς νο/λος δί αυτούς, κάμμία άπαγόριυσις' παντού φέρονται με τι/,ν κί· «ραλνιν υψωμέίην, παντού υπερτερούν κατά τον αρι3μον, τι{ν αυ3αδειαν κα} την αφο€ίαν . Έκίί νο το προσχαρον, το φαΐ δρόν ή3ος, τό οποίον τούς δεικνύει ΐΰχαριςημενου; ιΐς τν,ν άξιοτητάτων, βέβαιους εις την υπεροχήν τών -τροτι· βημάτων των ' ικε Τνο το σνγκαταβατικόν , το κιχαρισμινον <»■·{ προς τον εαυτόν των , κα) τό παρημελημένον , τό αφρόν- Τιςον ως προς την ύπόληψιν των άλλων' η ετοιμότηςιχ-είνη του να αντικόπτουν ανυποςόλως τον λόγον ιίς τον πλιον νιπαιδευμΐνον, διό. νά τον διδάζουν όσα αυτός ηζευ'ρει μυ- (ιάκις όρΒότερα από αύτοΰς' εκείνος ί τόνος, ό πλήρης μα- ταιοτητος *α< £οκ.οφροσυννις· εκείνη η εντελής πληροφορία, οτι τα όσα είπον είναι συνετά και ευ'δόκ)μα , κα3ώς χ.*ΐ τα 'τα έχουν να είπουν ακόμη" εκείνη ή γνωσις Ιτέλος πάντων> "ι έζηπατημένη χ,α5 αυ3άδης, ητις μεταβαίνει από πλάνην ί '," πλάνην , Λίρατιουσα πανταχόθεν τον όρ3όν λόγον και τά "■αΰηκοντα, και διαβεβαιοΰσα αίς αναντίρρητους κα) ιναργεΐς ά· λη3είας, τάς πλέον άσυςάτους και χυδαίας κακοδοξίας: ό λα ταύτα με ρίπτουν εις την άγωνίαν του 3ανάτου· ανόητοι είναι τά φρύγανα του άν3ρωπίνου γένους' και τα Φρύγανα πανταχού είναι πλουσιοπάροχα· Ταλανίσατε Χβι- τον τόν ασόενη κα) δύσκολον άνίρωπον, όςτις δίν δύναται " β συζη με τούς ανοήτους." Έζαποςέλλει κα) ο^Κ· τους *ρεσ·€. ττρος τόν Πιττακο'ν εις Κεσ€ον' α'λλ' είχε κα) ούτος τους όι*€ό\ους του , κα) μάλιςα τόν νοιητήυ 'Αλκάΐον, οςτιςτόν '^ιάτριζεν ως φίορια και τύραννον της ιτατ/ιίδοςτου' καΐ *ρηων εαυτόν αναξιον του δώρου ςέΧλει τους πρέσβεις πρός