— ( 420 ) — αλ/·χ γλ.οσστ,; δωακτικη;, κα; σπουδα::λο-/ΐκης γραμματικών μα'βημα, 'Εχρβυτ· οζη αρα ϊ ; ανάγκης χ. α: ο τύπος μ.ι: ις εκά<της τών αρχαία» διαλέκτων μ;, δςδ.κόνς να κανον.σ^η, κα.: η ·προ7<Λ$'.α. της ^ωνης δια σημείων να προσδ». ρισ£η· Ε/ς το σχολεΓον της 'Αλε^ανδρεί'α; χρεωςουμεν την , μ.ε άπειρον φίλο- ττον/αν , τβχνολο;'.κην διαγνωρισιν του σχηματικού των λεξδων, την μβ9ο· δον της συντάξω;, τον; κανόνα; της ορ5ογραφ/ας # κα: συν αυτούς τη*ν βυ- φυες-ατην εφευρεσιν τ>>>ν τόνων, δ* ης το ποσ^ν τη; φωνη; τεχνικώς ουΒμ.'Χί* τ* ι. Τοτ» λοιπόν ο'ς εκ συι-ημχτος, χατα τους έν γενεί διορισθέντα: χανονα; τη; Γραμματικής, δ'.ωρ;σ3η τεχνικό: ο ε/δικος τύπος μιας εκας-η* τ'«ν ττρωτο· ; 3* νων διαλέκτων, εξ ών κα: πέμπτη άνεγνεβρ^σδη διάλεκτος η' «κ των τεσ σάρων συγκείμενη Κοινή. Α υ τη η κοινή των Ελλη'νων διάλεκτο; η^τον η'. Μακεδόνικη , έχι η πα* λαια, η μη'~ηρ ~ων αρχαϊκών διαλέκτων ? η καϊ πρώτον Ελληνική ο νομασδβί'- ΰχ (διότι α' η Μακεδονία ωνομχσΟη Ελλάς*), άλλ' -η ν€ωτε'ρα> -ήτις ητον με- μ,ιγμενη ου μ-νον μ = ~α ν ς χωρικά ς διαλέκτους της 'Ελληνικη; Φωνής, α λ), α καΐ με λε^εις κα} φρ/σεις ζενας και ςτβρογενεΓς , Περσικα'ς, Συριακός, 'Ε^ραϊ- κ**; κα: Α//υπτιακα'ς. 'Η δ* 'Αττίκη , επειδη\ κατες-η δικλεκτος παγκο'σμίος, συνζμί'/βιΐ με τα φυσίκα' βιώματα των διαφέρων ϊ·'9νο>ν, κ*: οί'κειοποιη'θη λϊ^εις και φράσεις :«να; κα« δημοτικά;, Ι'χασ® τον ε'^ηκριίωμε'νον κα. ; ευρυδμον χα ρακτήρα της > κα: εξωμοι^βη με χ τ: δί'δος της κοινοτε'ρας δημοτικής, 'Απο αυτήν ττ^ν συγκρασιν της νεωτε'ρας *Αττικης με" την Μακεδόνικη^ ανεφύη •η μεταγενεςερα εκε/νη διάλεκτος, ητις κας Αλεξανδρινή επιλδγβταί, συμ- μικτός α'πο τα ς δίαφορους δημοτικας διαλέκτους, εχουσα όμως ε'ν γβ'νΞ'.σχτ,μα α'ττικον. -— Αυτη δί'να: η κοινή διάλεκτος την Γραμματικών —» ε& αυτήν την δίαλεκτον μετεφρασδη η' Θε:'α Γραφή. Δ: αυτής ε'φεςης το ουρ»'ν;ον φως του Ευαγγελικού κηρύγματος διεδο'δη 3/ς ολα τα* ε'βνη * ε;ς αυ'την ο: εμ.κειρΰτΒροι Γραμματικοί αποδίδουν τας μεταγενεςερας α'σι>νη'5εις βκφρα'σει; υ .' Μ μεταί'ολας της α'ρχαί'ας "Ελληνικής φωνής, 1Μ ολδν τούτο η βπονδαιολο- ι'ΐκ^ γλωσσά ουχ η ? ττον διεκρ/νετο απο τη"ν δημοτικη'ν , διηρημε'νη ου'σά ε;ς ποιητικην κα< λογ^γραφικη'ν φρα'υιν, η^ς η Τ μ.ε% έμμετρος καΣ μελωδική , η δα αμδτρο; κα< πεζη\ ίτρος το αττικωτδρον ρε'πουσα , κατα το*ν αρχα/ον τυτίον της Ελληνικής διεσωζοντο. Π ε ρ ίο Β ο ς Ε'. — < ζί το Τΐήν £\ωσίν Της Κ ορΜον μ·εχΡ ι τ^ς βασιλείας -του μ,εγ&Χου Κωνςαντινου, «το* ώο τα ΐ4^ Ώρό Χριςου ίως 3θ6 μετά. Χριςον. Ει; αυτήν τη 4 ν π ε^ ο δον η Ποιητική^ κατή ντησεν ες τελε<αν παρακμών ηπτωσιν* ^ ε^ηκρι-ωμ.δ'νη χαϊ ευρυδμο; Αττατ/ &α'λδκτος ττα^η'κμαδϊ^ ί