«7 * * «Λ · , 9 » 9 'ν προς τον ίοίον σκοττον» χαι ταν^ν οϋομβ^εταί η- θΰμαλο ή γλόμος. Διά τ ν;, τελευταίας ο'ΐΌ^ασι'ας όνομάζε-ιαι και τό ΥβιΊΐδβοιιιη βϊηααταιη (<ρλο'- μοί αρ'ρ'τ]» παρά Διοσχορ.), δΐ οΰ πΐΆνοναν εν ΐιανςαντινοϋπόλει χαί Ζακύν9(ύ διάψορα ε'ίδη ο- φαρίων. Το μετογ^ικόν ίκβετον ιρλομωμίνον α- ναγινίύσκομΐν εν τι κ νείύτίρ'Λ ποιηματι ,,χ' ίι^Ί" χεν ίί'; τό πίλαγος 'σαν φλομωμένο φάρι " Ε'ί μερικά μέρη της "Ελλάδος μιταγ^ειρίζονται οί αλιείς και το €οηΐαιη ηβοαίβίαιη , και τα όκτα- πόδ:α εκδιώκονται άπό των τρυπών την μι την τριμμένων εις σχύνιν ρίζαν τ·/;ς Κυχλαμίδας ( $ κυκλάμινου παρα τοις άρχαίοις). Ό 'ΟπΠίαι/ας (άλ:ευ-. 3 , 659) άναγε'ρει περί τ·/ΐς χρήσεως τοΰ κυκλάμινου. Ό ΠλΛίο; άναψίρΐι χαί περί ιΐίους τινός χνχλαμΐνου , ΐν χρήσει προς ΐχΟυοθηρίαν , όνο^αζομίνου και ίχθυόθηρο ς ι και περί είδους άρ·.^ο\οχείας χρήσει παρα τοΐί αλιεύσι της Καμπανιας προς τον ϊίιον ακοπον (β·^λ. χ£ , χί:ρ· 8 — ο). II βαροαριςΐ λεγομένη ψοριλλα πιάνε ται £ν τινι ποταμω τνς Λακωνίας, λί)ΐϊ£ ό ΣίΠ- θόρπιος , μέ τό Οοοουϊιιβ Ιηάϊοαδ, το οποίον οϊοιιάζιται φαοο$οτάνι, και πωλείται IV τ% α γορά της Ύριπολιτζάς' παρετηρησι δέ χα ί αυ τός, ότι τα ουτω άγριυόμινα ο'φ αρια αήπονται τα /έως. Και ο' Πλου'τβρχος λέγει, „-/] δια τώι ψαρμάκων Βήρα ταχύ μεν αίρει και λαμ&ανιι ραδίως τον ΐχΐΰν, αδρωτον δε ποιεί κα) <ραΰλο» *)." Οί σημερινοί Γραικοί ο'ψαρίΰουοτί την νύκτα χα9ως χαί οί "Ελληνίς· Κλο'νο ι πίνυος, η κομ μάτια ξυλου ίμ£απτόμίνα εϊς πΐσσαν και άναπιο- μινα , ϊ) κεράτινοι ψανοί μι λαμπάδας ('ν αύτοΐς τ&ενται εις το άκρον τνς βάρκας προς τό εξ πα- τ αν τους ίχΒυας· Έ.ϊς μίαν τ(ύν αρχαί ων κωμω- *) 'Εν τη ίριιθρά ΒαΚάσσ-η τό παρ *Αραφι Σϋμμ ί'λ χοροτ ζνβηβηαπι ρϊβοΐαιη) ι%αι έν χρησ;: ιτρο'ί το" γαρμακ'ύνίιν τα ο ψάρια. 88 3(ΐύν άλιίός τι; ι'νάγίται λίγων, χιρατ&οκ τϊ 'Λαγόροα λύχνου αίλας. Πίρϊ το5 όψαριόΐι» ιά νυκτός άυανίρΐι και ο' Πλ«ωΐ) (Σο^ί-.^, και πιρί τής αιιτγς ϋποθίσιως άναγινΆακομιυ και μιρικοΰς ςίχους παρ Όππιανω (Άλ. βι$λ. τϊλίυτ.). Τ·/;ι/ σΫμίρον ημιραν οϊ (γκάτοικοι της'Αμοργού λαμβάνουσι κλόνους χίδρου, και του; ςήνουαιν εις τ·//ν πρύμνψ του καϊκιού και τους α'νάιττου- σι ι και τα οφαρια απατΆμινα υ'πο του ψωτός, ΐζίρχονται χαί πιάνονται μί τρΐαιναν. Ο κύριος Στακχοττίος λίγίι, ότι κατά τία· σαρας τρόπους πιάνουσιν οϊ Γραικοί τά όφάρια' ι) χτυπώκτί; το νιρόν και ωθοϋντις τά όφάρια. ίι; τά Βίκτυα' 2) και'οντις ίν νυκτΐ πυρ ιν τψ καΐκι'ψ , το όποιον ονομάζουαι πιριψάνιος, ί'.ά τοΰ όποιου οί ΐχθιΐς συναθροίζονται τριγύρω" ι 3) ΐγχίοντις ί'λαιον ίΐς την θάλασσαν, δια τοΰ όποιου γαλήνια η 3α\ασσα, και ούτως οί ά\:ι~ς I δύνανται νά ίιακρίν'Λαι τά όφάρια και νά τά πιά- νΐΰσι μΐ λόγχας · 4) ρ''πτ}ντις ψλόμον (τί0υ- I ραλοίί) ί!ς το προαχωμΐνον νιρόν, ΐχ τοί όποιου τρώγοντα τα όφάρια, γαρμακόνονται και πλίοο· α ιν έπΐ τηι» ίπιψάνΐιαν, χαί ούτω πιάνονται μι τ ας γΐϊρας' ότι ίί ίί'ν ίχΐύαι ψλόμον , μιτα- χίφίζοκτοί το" άχΊνιτον· Εί» ΒΟΪΚΟΡΕΣΤΙΟΤ. 01 χρηςοήθιις καΐ ψλόπονοι μα9ηταί τοΰ ιιι:αυ9α Λυκίΐου ιυψραναν πάλιν τά; φυχάς η- μ'^ν και μΐ την κατ' αυτάς, ι'ς την κα 1 )ομίλου· μίνην ^ώΐί γλωσσαν , δοθίϊναν παράςασιν τοΰ Θ αν α του του Πάτροκλου, πο/η α,α τοΰ ψιλομούβου κυρίου 'Α 9 αν αα ίου Χρ ί ς ο'!τ ο υ- λ ο υ. Άλλ' ϊη ίίδιί η Τραγωδία άρχίται άπό της όργης τοΰ 'Αχιλλέας δια την αγαίρίαιν τ·^ς Βρ;σν]!'δθ5 , δια νά γίνη ιΰκατάληπτος ίίς τουδ Βίατάς ή αιτία της όργής τοΰ "Ηρωος, ηρξαν το της παραςάσίως άπο την άγαίρΐϋν της Β ριαηί- δος ούτω πως, 'Α.ρ%ίντας τοΰ παραπετάσματος, ι νάνι) ή ακηυτ τοΰ 'Α,γιΚΧί'ύς < πλησίον 5' αυ'- τηί ό "Ηρ»; «Πί σκίμποδο* κα9Ϋμΐνος , χαι οιι μακράν αΰτου ο' Πότροχλος Ιςάμενος. Εις το α« πίναντι μι ρ ο; της ακηνης τοΰ Αχιλλέας ί γάν ή σαν ερχόμενοι ο! κήρυκες τον Αγαμέμνονος" ώί ίί' ("πλησίασαν 'ίμψο?οι καΐ πΐήρεις διςαγμοΰ , ο 'Αχλιλλιύ; ε'πεν } ώργιαμίνος,πρός τον Ηβτρβ*