ϊ?0 ριοί Μ άΐος προτιμά αντον παρά ηάντας τονς συγ γραφείς της 'Ρωμαίχης ίςορίας, θί'λεζ ευρη ρίν, χοΘώί χβί ολλατινα, δσα άναγ ίρει περί το υ Δ:ο- ΚίβΛυ, άντίψασιν, ομως συγχωρείται ως δό£α φ> λολογιχη , πλη» ου'χί παντός ΰςερημίν/ι λο^ου· Α'λλ' ίϊτί δοχιμάση τις αυτήν η άποδοχιμάση, η αλήθεια δεν βλάπτεταιτι. 'Ρ.νταΰθα εκέρδησεν ν φιλολογία δια τούτη» τ*/» πρόλν.ψί», επειδή αγω νιζόμενος β κύριος Μαϊος ν' άναχαλύφη εν τη 'Αμ- βροσιανη βι&λιοθηχη ίδιαίτερόν τι του Διονυσίου σύγγραμμα , επέτυχε δυο χειρόγραφα, οχ< όι/τ;» γραψα, άλλα δύο Χίι^ηχας ίχ παπύρου, περιέχον τας ταύτα τα ι ποσπασματα ι/, του μεγάλου συγ- γράμματος του ΔίΟΐ/ΐισΛυ. Δί» περίγραφα επ' ά- χρι£ές ταύτα τά χειρόγραφα, λίγε ι δι μόιον Οτι, χαΒώς απολαμβάνει, ο μεν εγράψη τω 14 αίωνι, ό τω 1 5 , χαί ότι ο παλαιότερος υπάρχει ά- νελλιπέςερος του δευτέρου" πόθεν δέ κατνί&τησα» ούτοι ο: χώδηχες ί£5 τό Μίδίόλανο», που χαί πα ρά τίνος ίγράψΥβαν , άν « χουοιν αυτά την ε'πιγρα- ψΫυ, ήν προτάττ ει ο έ/.δότης εις το βι^λίον^ χαί άλλα τοιαύτα, δεν αναφέρει τελείως. Έχ της ί ? πιγραγτ,ς αναμφιβόλως διν ημπορεί τις νά νομί- ζη το βίολΛν ως τήν εαιτομνν, περί της όποιας άναφέρουσιν ό Φώτιος χαί Στέφανος ό Βυζάντιος. Κβ'- όμως ό χυ'ρ.ος Μαί'ος δοξάζει οΰτως , επιτομήν δηλ. και 'οχι αποσπάσματα, δίίσχυ- ριζ'.μινος και εναντίον του 'Ερρ. Στί^ο'ΐ/ου , ό τί & ϊδίΟξ Διονύσιος (γράφε ττν επιτο μών. "Ο,τι ο Στεγανός αναφέρει ίχ του συγγράμ ματος του ιδίου Διονυσίου μη έγχρίνοντος ρητώς τ ας έπιτομάς των ϊςοριών, δεν είναι, μοι ψαίνε· τ αι, άιευ λόγου, χαί η ποιοτης του βιβλιαρίου αυτου άποδειχνήει τν'» δΊςαυ τοί ΣτΕ^βι/ου όρθ-/,ν, έαν 3έλωμεν νά χρίνωμεν έχ τοΰ μέρους έχείνου του χειρογράφου, το άταίο» η'αίίς £$» ΐδαμεν. Ό κύριος Μάιος έχρινι δηλ. εϋλογον να μας μεταδώ- *η έχεϊνο μόνον, τό !ποίον ευρίσκεται εν τω χει. ρο^ρόρω ως αναπλήρωσις της εμπεριεχόμενη ς ι?ς τα όπολίύλοτα βιβλία του μεγάλου συγγράμματος του Διονυσίου ίςορίας, επομέκύς από του ιβ βι&λίου έως τέλους. Τα πρώτα ενδεχα βΐ&λία του ίςοριχου συγγράμματος από χτίσεις Ρ(ύμ·/\ς έως περίπου του 3ι3 σ·<'ζονται μεν, άλλα τα λοιπά ίνιία έ'.ύς άρχγ,ς του Λ'.&υχοϋ πολέμου, ενθεν άρ χεται του Πολυ&ου >) ίςορία, έχάθ-ησαν. Κα. τά την μαρτυρίου του κυρίου ΜοΥου -ή εν τοις χιι- ρογράνοις έπιτομη των πράτων ενδεχα βι&λία>ν εί ναι ατϊλίςάτή, διότι ίχ τιαν δημηγοριων σώζεται συχνάχις μιχρόν τι μόνον μέρος , πολλάκις δέ ελ λείπει ή 'έννοια, σποράδην δέ. ΰπάρχουσιν ίλλιπ-η χούρία, και μεριχα. άζιολογα πράγματα, τα ό ποια ο Διονύσιος διηγείται διεςοδ-χως, οίον περί των δεχονδρίύν χαί μηνών ΐν τω δεχάτω χαί εν. δεχάτω βι6λίω, αψέ^ησαν σχεδόν διόλου. Δια τ αυτήν τη» αιτίαν παρίλιπεν ό χύριφς Μ«ί'ο; τούτα τα αποσπάσματα ε χ των πράτων ένδΐαα βιβλίων διόλου. Δεν ημπορούμε» νά εγχρΛωμεν τοϋτο, διότι χαί αυτ·ή η ελλιπήςμοργη της επίτομης πρέ πει να συντείνη προς συγχρισιν χαί κρίσιν του όλου, χαί λύσιν του ζητήματος χαί δόξης τοϋ Έρρίχου Στεφάνου, μ' όλον όπου το τυπαΛίν άποδεικνίεί πιθανωτατα, ότι δεν ημπορεί να νιναι συγγραφεύς ταύτης τΫς Επίτομης ό Διονύσιος" μΐλλον δέ δι- χαίΐύς ημπορεί να νομίζη τις ταύτην είδος απο σπασμάτων ε χ του μΐγίλου συγγράμματος του Διο νυσίου, χαλωςπως διατεταγμένο» χαί χατά την μέθοδο» έχείνου, όταν μαλιςα συγχρίνη τις με αυτό τον Αίοιυν, διότι τό β£λιάριον άρχεται από τν\ς ποιννς τοϋ Σπουρίου Μ αιτίου, χα6' νν εποχν { ν, πλήντίνων χρόνων, φθάνει το ένδίχατον β^λών του ΐςοριχου συγγράμματος του Διονυσίου, 'πομε- νως σχεδόν περί το 31 5 έτος (Λί$. δ', ι 5), χ« παύει ν2 4^7 ίτίι μετά τη» χτίσιν τις Ρώμης, όλή ο» τι πριν τ·/ς αρχής τ οί' πρώτου Α·.ουχοϋ πολέ μου. *$παδη ίου Α-Μοι* 4 δαιτέρα &*<ας δεΡ