νοΰτο,οτ ί,χβτ' αυτόν,τ α ο σμάτια ταύτα είναι το ευφυέ- ςερον μίγμα των ελεγείων, λυρικής ποιησεως, και επο ποιίας. 'Αοχεϊ ή μαρτυρία τοΰ περικλεους τουτου αν δρός προς δο'£αιι τοΰ Έλλνρ>ίκου πνεύματος, και ο! τα- λανίζον τες τα σαφέςατα τ εκ μη ρ ία τ ν ς. κ ο ί- νϊ ς ή μώ ν δ υ ς υ χ ί'« 5, κ α λ λ ι ο υ δ ί ιι ·%τ ον ρά ταλανίζωα ι την άπειρ οχαλίαν των, ΑΧΊ' *ννννν Η' φιλολογική μας Δημοκρατία, δημοκρα τία ώς επί το τ.λεΐςον τ αραγοποια χαί 3ορυ6'ώ- δνς, εΰρίσχετο άρχετιν καιρόν εις μεγίςην ησυγίαν. Οί φίλοι χαί εραςαί τ ης αναγεννήσεως 'τών ' Ελλη νικών μαθήσεων έχάρησαν ςογαζόμενοι, ότι οί πο- λΐταί τν ; ς Δημοκρατίας αΰτης ήαθάνθησαν τέλος πάντων τα χϊινα χαΐ μερικά συμφέροντα των, και ίνόηααν ότι αϊ διχόνοια: των άλλο χαλόν δέν απο- τελοϋσι, παρα νά άμαυρώνωαι ην ε'ς τά πονή ματα χαί ατομα των χρεωςουμένη ν ιίποληψάυ χαϊ νέ&ας. Αλλά μι πόνον καρδίας βλίποιισι παντα χόθεν πάλιν πλοΐα και δίχτυα, πάλιν διχόνοιας, πάλιν χατακρίσεις, πάλιν παίγνια, πάλιν Σάτυρα? χαί πάντοτε ο λόγος πιρί διαλέκτου, περί τοΰ όποϋ χ-αϊ εν τ ω α μα, περί τοΰ εξεύρεις χαί Βίλω δ ω σ ει ν κ. τ. λ. Α' ν τολμώμεν Χαί ημείς να ι χφων/,οωμίν την ζερί τούτου γνώμηνμας, σύμ- γωνον-μί τος αργίας, τ ας όποιας χαί εις ολλν,ν περίςασιν εχθίνομρι εν αυντόμω εις το Κοαιόν, λίγομιυ ίν παρέργω. Ν α σχηματίση μίαν βάρξαρον διάλεχ τον ε'ς ίπιςημονιχην χαί σπουδαίαν ίδιον του παντός δεν είναι * χρεία αυτή η ιδία φύσις νά γέννηση τοιαύ τα πνεύματα, τα όποια αίαθανάμενα εσωτερα,ώς τον προορισμόντων, δηλβδν} ότι εγεννηθησαν δια > λ « β 5 * ,'. »ο όιανοωνται πραγματα ακατανόητα, και να προ- φερωσι λέξεις άρρητους, ακολουθοΰσι τ ας δια&ί- οίί 5 «15 φύσεως των, χαί γίνονται νομοθεται χαί δημιουργοί τη$ γλώσσης τοΰ έθνους των. Ίψ διάλιχτον παρομοιάζει 'ΐνας φιλόσοφος με 'ε'να έκτεταμένον χτπον, γεμάτον' άπό δένδρα και φυτα. φαρμακεία και ίασιμα, συναγμένα ά πό όλα τά μέρη τοΰ Κάψου, διαφόρων χρωμά των, διαφόρων γενών και είδων. Τί θαυμάσιος Βέα ! Μί'σα εις τόν κηπον αυτόν ευρίσκεται ένα εύρι'χωρον πλην σχοτεινόν Βησαυροφυλάκιον, όπου εναποταμιεύονται αί γνώσεις έκεΐναι, αί όποΐαι α νήκουσα) εις όλον το άνθρώπινον γένος. Ε να πνεύ μα, ανώτεροι/ τοΰ αιώνος μας, χαί το οποίον, ώς φαίνεται, δένε'γεννήθη άχόμι, κρατεί τάς κλεΐς του. Η'μεΐς τήν σήμερον εμβαίνεμητόλοι εις τίν κήπον, πλν'ν οΰτε τάς κλεΐς τοΰ . θησαυροφυλα κίου 'έγομεν, ο!ΐτ( τά φαρμακερά άπο τα ίασιμα ιαυτά διακρίνομεν. Το πνεύμα τοΰτο, οπόταν", γεν- νηθή, Βέλει ανοίξει τό Βηααυροφυλάχιον, και μί τα ^>οοτα τ γ. ς αγχα/οίαςτο υ ~&λε: το φωτίσει," επομένως $ίλει μας δείξει τους εν αυτω εναποτα- μιευομένους Βησαυρούς , και τέλος 3ελε: μας δι- δάζει τήν διάκριαιν και χρησιν των ρτων. Τον τοπον του πνεύματος τούτου είναι ουσχο- λον νά άναπληρώση άλλος τις, χαθότι άνθρωπο 5 απλούς £«> φθάνει, χρεία να ηναι τρικέφαλος, δηλαδν Φιλόσοφος,, 'ΐςορικός, χαί Φιλολόγος, ός τις ώς ξένος περιήλθε πόλεις και χώρας, εσποΰδασε γλώσσας και διαλέκτους, του άνθρωπο ν και την άν. θρώπαον καρδίαν, και ος τις ΐν ταυτω είναι κα' αληθής ιδιώτης. 'Ο τρικέφαλος ούτος φιλολογικός ηρως χρείαν δεν 5έλει λά&ει από προδρόμους δια νά έξομαλισω- σι τήν όδόντου, άλλ', ώ; άλλος 'Ηρακλγ,;^ τώρα όρη έξομαλίζων, χαί άλλοτε Βηρ ία φονείων, θε'- λει φθάσει χαί εις το τέρμα των άκοπων του. Τ/ς υςερον άπό όλα αυ'τα ή3ελε πλέον απο ρήσει άκουσας, δη όχι ό λαός, όχι το βάρ6αρον πλήθος, άλλ' αυτοί οί διδάσκαλοι των σχολειού» χαί διαλέκτων, αυτοί ο! αυτόκλητοι έπιδιορθωταΐ τω» γλωσσών, είναι χαί οί πρώτοι διαφθορεΐς τίι»^ 'Εκ Μυνυχίας τη 1 5 Δίχίμ. 1817·