— ( 158 ) — τήν οποίαν ματαίου; γυρευαμεν εις αΧΧα είνη. Κα) μ οΧον όπου ό 'Ορίζων Των Ελλήνων ι ήτο ΚεριωριΤμενος , επειδή αυτοί Βεωρουντες την ζωην ως το μεσαίτατον χ,εντρον τν ,ς ίδίαςτων όπάρζεως, δέν άπιμακρύνοντο αϊτο αυτήν την πε- ριοχήν , Βαυμαζω τον καίαρόν τρόπον κα$ αν ΐσκέπτοντυ, τήν άνάρωπου άξ·αν αίνίησιν, καί' ήν ΐύεωροΰσαν τάς μτρ- φα;, τήν ωραιότητα μεί ν ς ενέπΧεχ,ον τάς αίσίήσεις των ιίς τήν γΧωσσαν των συμβόλων χα! των Χε'ζεων. Βηνίκ είνος δεν εμπαρεί να συγκριύΐή με αυτούς, ιτο\\ω μαΧΧον να τους υπερ4ΐ^· Δια τούτο εγω ςοχαζομα.ι ότι ενας γενι κό; άπαμακρυσμός της Ελλ^νικ^ς Φιλοσοφίας , κα! συμ€ο· λικ-ί; Της ποιητιχ-ης, χαι Της Ελλμ]νιχ.ν)ς γΧώσσης, μάΧιςα από τους όφίαΧμούς των νιων , ηίεΧε προξενήσει ου'- σιωδη ζημίαν, ήτις δεν έζευρω μι τί αΧΧα μέσα. εμπορεί να αναπΧηρωί·^. 'Ως δοκ'μιον ϊ'ςαι η Σ.υμ€οΧικη έννοια, της όποιας τήν άνάΧυσιν άνεΧα€ομεν α. ατά το παρόν ■ ΙΙόσας νουΒισίας πε· ριέχει αύτη η υΧη, αναγκαίως όχι μονον εΙς τό ιδιαίτερου της ζωης , αΧΧά κα! όταν παρατηρΖμεν την Όλο»)» α- χοΧου3ίαν Της ιςορίας των αν3ρωπων. Ο Λ 4'4'ας Οαι'ηοζ »· σημείωσεν ότι ο' αρχαιότατος συγγραφεύς Ηρόδοτος (α) ε- πιςηρίζει μεριχ-άς γνώμας ώς βασιν > επάνοι εις τάς οποίας αναγει τάς κράζεις όποϋ διηγείται' παραδ. χάριν ο ΣοΧων Χίγει (.παρ αύτω εν ΚλίΐοΤ α. κ.ί(ρ. Χβ'. σεΧ· ιγ· ίκδ. Ββϊζ.) ,,ώ Κροίσε I επιςαμενονμε τό 3εΊον παν εόν φόονεροντε, ,,κ.α1 ταραχώδες, επερωτάς ανύρωπήϊων πρηγμάτων πέρι\ ,, ου γαρτοι ο μέγα πΧούσιος μαΧΧον του επ ημί' »Ρ"ΐν έχοντος, οΧ€ιωτερος έςί' είμη' η τύχη επίσποιτο , παν ,,τα χ,αΧα έχοντα τεΧευτησαι τον βίον . ■ . ■ . ος δ' αν πΧε%· ,,ςαεχων διατεΧιβ· κα,ϊ 'έπειτα τεΧευτήσ^ ευχαρίςως τον ,,βίον, ούτος πα$ έμο) το όνομα τούτο (ήτοι ευτυχής, ολ- „£ιος) ώ βα.σιΧεΰ! δίχ.αιόςε'ςι φε'ρεσύαι. σκοπέειν δε χρη ,, παντός χρήματος τήν τεΧευτήν κη ανο^ήσεται. ττολλοΐσι «γαρ δη ύποδιζας ό\€ον ο 3ε<ΐς, προρρίζους ανέτρεπε "· τα αυτά καΐ ο Αμασις παρ αύτω «ν βαλϊία βι€Χ. γ'· κ,εφ· μ'. σεΧ. ιβι. κ, Τ. Χ. — 'ν') ιΜοιηΟΙΓ. |]« 1'303(ί. (ίβδ Ιη*βΐ% Τ'*>ΓΡ, ΙΡ.