4* Ό'ΑρχΛοχο; υπήρχε νβωτβρος με» το5 Τϊρ- ζάνδρου, Κλονά χαί Καλλύου, σύγχρονος δι Σι μωνίδη τω Άμοργι'νω, χαί αρχαιότερος Θαλήτα τοΰ Κρητό; χοί τοΰ Στησίχορου* αλλά περί μεν τοΰ Καλλί'νοϊλ, Κλονα χαί Θαλήτα αγνοίΐταε πο τέ ηχμαζον, ο' οέ Σιμωνίδης ν.χμαζε χατατηνι'. χοςήν Όλυμπιάόα , ττϊρΐ δε' τον Τερπάνδρου αμ- <ρ;σβητείτα;. Φαίνεται , ο'τ! ο ΑρχΛοχο; υπηρ- χϊ πτωχο'; την ηεριοοσίαν , ΰί ην αΐτ/αν χαί ά- ναγωρησας α~ο' την- ΤΙαρον , ηλ9ίν ϊ'ς τνν Θα- βον, άλλα χαί «κτβι»9« δε'» 'ΐινχ» χαλλιτέρας ζνης, τ όζον δίά το μίσος των πολιτών , το οποίον έ' πέσυριν έψ εαυτόν ίζ αίτιας τιΐ5 αυςηροτητος των μ'λωντου χαί χαχολογι'αν , οσον και Οία τα; σύμπασας ί*5 ταυτην την λ ν β ο ι» συμφοράς · πε ρί των όποιων και Γ.αραπονίίΓαί μεγάλως εις τα ΐττήτου (Στρά$. σελ. 3^ο χαί 647*)· Μίλλων Οί να νυμψευβη την Νεοδου'λην, 3υγατέρα Λυ- χααδ'ου , &ί"οΰ Αΐύτου τίνος, άλλ' αποτύχω» υ- ςερον, παραδα'ντοίτοΰ Λυκα'κέου την υπόσχεση, εγραψεν αύςηρότατα εις 'ΐαμοιχα ί1Τη και επω δούς εναντίον ΐχιίνου χαιτών Βνγατίρων τοα } εξ ων ύπηρχον δυο ή τρεις, χατηγορχν αΰτάς προς τοις άλλοις ότι χατΫσχυνα ι» την παρθενία!» των , και δίβσυρων του; γονείς χαί αΰτην την πατρίαα, χαί μαλι<;α την Νεο5ου'ληυ ρί αισχρούς χα'ι ύ- €ρΐζΐχ ους λο^ου;, ως* ο πατνρ ομού με; την 5υγατέρα ίχρέμαααν ϊαυτου'ς ΰπ' απελπισίας. 'Ο ' Αρχίλοχος επισεν , ω; ψαύεται, εν τω πολέμω χατα των Ναξι'ων, ψονιυθείς ύπό του Να|£θΐι Καλλωνδου, τοΰ και Κ-ο'ρβκοί επονομαζο μένου (ή 'Αρχίοη χατά τον 'Ευοί&ον) , τον ο ποίον φινία ε πετι'μησεν ν} Πυθία , ότε νλθεν είς Διλψούς να ερώτηση το μαντείο ν, ειπούσα, ,,Μου- σαων θεράποντα χατέχτανες · εζιθι ν υ. ο υ." Περί τοΰ χαραχτηρος.τού 'Αρχιλόχου λέγει ο Λουχιανός, ότι ύπήρχεν άνηρ ΐλίύβερος, $ρα- *«' «τθί«05 εις τνν κατηγορών, ότι μάλιςα /, 2 πβρνξύνίτο, ό'ςις εχυνε τν'ι/ χολήν του Β:ς τους Ιάμοους του ' όμως, αν χαΐ χριτής α·>^·/1. ρος χαΐ κάτι ίγορος τω» ίλαττνμάτ-ΰν, δ<ιτ υ- ττηρχίυ ε'λεύΐεοος α'το' τούτων, μίλκα οι όίν ·ήσχι·νετα να ομολογά τοιον τους αισχρού; χαί ά· ναιοιις ερ(ύτας του, οαοιχαι οτιπακεμ'^ν ποτε α· πίοαλε την άαηίόατου φεύγων. Οί ς'χοιτου, ε "ς τούς όποι'νυς ομολογεί τ·/ν 'ρυγην του χαί την απο§ολ·/ν τ>/·5 ασπι'ϊος, %ιετ·$ργβηααν υπο' πΆ- λίβ» συγγραφέων , χαί ούτοι (χρημάτισαν αγοα- μτ, <ύς( ίλ9<ν{> εις τ υ ν Λακίόα/μονα, παριυθυς ίπρο~αχβη να αναχΏρν,τη. Οσον οε περί της ποιητιχτις αρετής του 'Αρ χίλοχου , χαί της αγγινοι'ας αυτού χαί χομΊ'Ο- τητος χαι τδχιιης τ'ύν ίπ.'υντου, ύ'.επρϊπε τοσον, ωςεείχον αυτόν οί αρχαίοι έν μεγάλη ύπολή^ει, ν.αΐ ο μίν Πλατών ονομάζει αυτόν σοψ'ατατον, ο' <5« Κί*ίρ!θ» εγχαταλεγει ι'ς τους εγχβίτους ποιη. τα;, ο οι Λογγίνος προβάλλει αΰτον, παρεχτος 'Ο μηρού, Πινδάρου και Σοραχ.λί'ου; νς τύπον ύπατου κοιητού χαΐ όμηριχ'Λτατ ον, ο' δί ρ ήτιύρ 'ίπποίρομος λέγιι αύτον πνεύμα σοφιών, ο' δί Συνέαιος οιομαζίι χαλλιςον τίον ποίητων, ο δι Δί'ων ο' Κρυσόςομος λέγει, οτ ι ούίείς άλλος ποιη τής ημπορεί να αυγχρήη με τον Όμηρον χαί 'Αρχίλοχον, ως£ χαί προτίμα, τοιτον εκείνου χα- τα τούτο , ότι η χαταχρισις αυτού χα! λοιοορι'α των έγχληματων ίςχυει περισσότερου (ίς δίο'ρίω- σιν των ηθών , παρές ο' «αρ' 'Ομηρω παντοτει- νος (παινος τίύν ονομάτων κα! πραγμάτων. Μί- ταζύ των 'Ιαμβογράφων ό 'Αρχίλογος ΐνομι'σθη πάντοτε παρά παντας άν'Λτατος και άξιωτα- το;) διά_ την όποι'αν ύπιροχην του λέγεται εν τω ς· ιπιγραμματί της 'Ανθολογίας , ότι η Μοϋβα έτρεφε τόν 'Αρχίλοχον εις τούς 'ίάμ&ους γαριζομένη τω 'Ομίήρω, δηλ, ψο&ουμένη, μή πως , αν ένασχοληθή εις το* επιχον, γίνγ Τ555 η χα» ΐψάμιλλος τοΰ Όρν·ρου. Δια τούτο