— ( 345 ) — ίξΑΧι^ίςουν, 3έλοντες και μη 3έλονΤεί. "Οταν επ\ παρα δείγματος τους λεί^ν, μία λεξις, άναμφιζόλλ%ις Άέλει την δανείσουν απο την Ελληνικην , και που ημπορούν νά προσ τρέξουν αψμοδιωτεοα (9) ; όταν ανξήσγι ο' άρι ! ιμός των *Ελ- ληνικων λεξεων , οπου τους εΧειπαν εις την γλώσσαν μας, τό τε αί λοιπού λεζεις μη Ελληνικαί, $έλει τους φαίνωνται ως κι,Χίδεζ, ό6εν £ε\ει τοις εκ€αλλουν, κα) βάλλουν 'Ελλ«)νιχ.ά;, αλλά τοτε, μάλλον ϋ'ε οι Τίοιητα.) , χω ς 3ε\ιι ημπορέσουν να υποφέρουν ζευγάρωτονς Μέλλοντας > ·καί τεταρτιχσμένα. 'Απα ρέμφατα·, 3ελει διορ&ωσου ν οΰν και αυτά, και έζακολουίίως την συνταξιν, και τοτε πλέον το γένος μα.: 3έλει ξαναποκτή σει την γλωσσαν των προγονών μας' άλλ' άδηλον ποσον απο ημάς άπεχε ι τϋιαυτη εποχή , καθώς οϋτε να μανΤεύσ^ τινας δύναται , τα. όσα εναντία περιςατικά ημπορούν να συμ€οΰν ■ν-αι νά αναποδογυρίσουν τον είρημένον συλΧογισμ'.ν , η είκα- σίαν · άφηνωντας οΰν είς τον 3έίον προορισμόν το μέλλον ΐ'ιναι του γένους μας και της γλώσσης του , α; κινη εκα~ης κατά δυναμιν και νουν και χείρα. προς βελτίωσίν των ' επειδή ο ε η προφορά, περί ης ο λογος, είναι μία διόρΰωσιςτης γλώσ σης μας, δια τονΤο και λέγω ότι μας χρειάζεται. Η αυτή διόρόωσις ώς προς την γλώσσάν μας, είναι βε- 4αι& η νςερνη , άλλα δεν είναι ΰςερινη ώς προς την 'Ελλπ- νικην-, την οποίαν σπουδάζαμε* είς τάσχολε'ΐά μας' αν λοιπού το γένος μας μετά παρέλευση, χρόνων, τίς οιδΐ πόσων, 3ί- λει άλλαζε ι αναγκαίας την προφοράν , τά σχολεΐά μας δμως έχουν χρεία ν νά εφευρονν μίαν προφοραν ίως απο Την σήμε ρον , επειδή εις τα σχολεία μας Την σήμερον παραδίδεται ο "Ομηρος και ο Πλάτων · η νυν δέ (όταν εύρεύη) 'Ακαδημιακη προφορά, 3έλει γίνη εν καιρώ καί εθνική. Το ότι ημπορουμεν νά έφεΰρωμεν μίαν προφοραν, αυτό δεν είναι. άμφί£ολλον' οι ξένοι (Γοφοί μας έδωκαν το παρα- δειγμα , νά έφεΰρωμεν όμως μίαν, οπού να μην έχα Τ* ελατ τώματα Των ξένων) αυτο είναι το δυ&κολώταΤον , κ&\ μεγά λης σκέψεως άξιον. Αί δυσκολίαι και εναντιοτητες παρρησία- ζονται σωρηδόν πανταχόθεν εις αυτό Το επιχείρημα' όσον ό μως ττολλαί *αι μεγάλαι άν είναι, φδανϊΐ νά κριίζ αναγκάΐον απο τό γένος, και τότε όλα» νικωντα ι* είθε δέ πρ)ν έπιχει- ρισόη η αύτη εφτνρεβΊς, νά εφαιτιζιν η τυχη του γένους μας Άρ. ι3. *)