— ( 472 ) — νιχων άπαιχιων χαί τής μητροπόλεις οίτως ·η άλλως, ίπειδγ ιβιβ μάιη» ηρχορίι αχ άδίιασθη δ'3τοϊ ό τοπος χωρίς κά ηνοί οράδα® !/ά πΐα-η πάλιν εις αναρχία» και άιαξίαν έπιχΐνδυνον εις ττν αιναλειαν τωι/ παρά τοίς ουνόροις τγς Βρα- σιλίας επαρχιών. Προς τούτοις, ό πρίζ$υς έ$ε- βη'ωσεν , οτι, άν χβί «ϊΐα'ρχ&ΰσ;» ϊτί παλαιοί, μέχρι τοΰδε μη βνμ£ι&ασ9ίϊσαι ψιλτνειχίαι περί τώ> συνόρων τών Πορτου^ολλίκώι *«ί 'ΐατακ- *!ώΐι ί'ν το8τω·τω· μέρει της 'Αμίοιχγ^ τόπων» αν χα) γ, ΐίορτουγαλλΐα έχει δίκαια παράπονα ■/.ατά τ·/)5 'ΐσΓταΚί'βϊ &α διάφορα αίτια , χαί μά- λιςα δια την μή άποδοθείσαν 'ΟλιΘίνοαί, τήν οποίαν ή τελευταία δυιαμις κρατεί ετι εναντίον της αποφάσεως των ε'; τν;ιι ί» Βαννη όΰνοδον συναχθεντων Έ.υρωπαϊχών Μοναρχών, ή πιςο- τάτη α!?τθυ Μί^αλί'.ότ^ς δί» θίλί< »ά παραλά&η τήν επιχράτείαν του Μοντεείδίο εις έξουσίαν /.ατ' ονόένα τρόπον &ΐ$ έ^γύηα.ν προς απόχτνβιν των δίκαιον ζητημάτων τΟϋ. 'Ε» Χ.ψ τέλει τ*<)5 «Τί» ςολν ; του βε§αιοϊ -ο Ηορτου^αλλίκοϊ-. «ρϊ'σ6υ$, ότί η αΰλη τοκ κλίνει διόλου να συμ§ι§ασ8·ή με τνν αυλην τοϋ. Μαδρ'ΓΟϊΐ ψλιχώ. ς,χαθ' ό%ζ$ τ ας παλαιά: χαΐ νιας διαψοράς, ,,Ύαοτα περιέχει, χνριε μα.υ , ή προ οφθαλ μών μου εν ρ σχομένη επιςολη τοϋ πρέ.σ&ιως προς τον λόρδ Καςλερεάγ, χαί το χαιναν 3-ε'λει δυννβη χανά τό παρίν νά διαχρίνη, αν α: εξη γηθείς χαί- κηρύξεις τνς Βρασ.λιαχής δκζιχή&ΐως ϋν. έιτρόλα£αν την ίπ-ιΒαμίοβι, ν·ν 'έδειξαν αΐ βυμμαχιχαί δυνάμεις: ρρός &ν μΛβχέζον 'Α γ ο ο- ΐά.ρ, επειδή ή ««δοτίρω έπιςόλή,ήτις έγχίίρί- βΒ'ή από. τον εν ΛώΙρα Πορ-ονγαλλ:χόν πρε'σ- 6νν Ιι /δυνάμει τώ» παραγγελιών τν)? «ίλη$ του. ■νη- 1·7.-Μοίίΐι 18.17· ί<*5 τε» λΐαδ Καςλί- ρεαγ, ά-ν ημπορίι να ηυ,αι αζαν-νρις εις το δδ?ί# απ ο τοόϊ πλ^ίςΟίίΛϋ» των πίντε δηνά· με!Μ μανικέςοα>" ,,Μίτα τα-ήα; τας ΐζ-ήγήσίις 5ίλε·τε έινοή- αίι εηαόλ'χίς, ότι η πιρί η ς ο. λόγος ύ-:ό9εσιζ 3ελιι ανμοι&αα9·η ειοηιιιχνς μεταξύ των δύο δια~ ψερομέ»ΐ'·ύυ μερ'υν, χαί οτι ΐ) παρα των αυμ:ίά· χ'^ν δυναμεχν προ&ληθεϊσα μεσιτεία , τη» όποι ον ,άναμψι§όλ'ύς $'λει δεχθη ν] Βρατιλιαχ-η α·1~ λν] > θίλϊ: λίιιχολυνί! τον (ίρηνιχον ανμ&§α.α· μον, την δε 'ίσπαιίαν εμποδίσει από βε&ασμί' να επιχειρήματα , και ε'νί λό^ω , πάντα ενδεχό μενου πολεμον μεταξύ ΪΙορτουγαλλι'ας χαί 'ΐτ.τα- ΐί«<5 εν Ευρώπη, το όποιον βνμ&ε&ηχός, £άν /- τϋγα-.ν·:ν, νθελε χρημνίαΐι χαί τάς δύο ταότας χ'ύοας ε!ς δηςυγ/αυ άχατανόητον, χαί ΐσ:ός ηθελιν εξάψη πάλιν ι ' μ Κύρ'Λπη τό χρυπτόμενον Ήνρ,γινιχη; αταξίας· ,,Ί'ό μανινεςον τκν ε'ν Παριοίω σ^να·/βίνηύν πληρεξουσίων προς το μινιςεριον τοϋ 'Ρίο ·'ία· νεψοιι («χεδιάβθη .από ίλευΒεριο» πολιτιχνν χαί ΐξεδοθη μΐ σκοπούς ψιλονρονΆτάτους ; ομίύς η» 5ελί ψαρή ιτεριττόν, χαί ΐτ'Λ,ς ύέν εγαάψετο πο· τε 3 εαν αϊ οιψμαχιχοϊ δανχμίις ελάμψανον πρό~ τερορ τας χηρυξεις τνς Βραζιλιαχης αυλής προς αΐϊτ,ας' *« αναιχψι§όλΐύς είναι λύπης αξ:ον, οτι αύται άργοπορήθησαρ ΐχ μέρους ττς Βρασιλίας βξ αίτιας του μαχρννοιι !<ας)],αατο{ , χαι ϊσ'ϋς χαί ΐξ αιτίας του αιτήματος δ^αοεςήαε&ς, το όποιον διηγίρΟη μεν δια του φερσίματος του I- σπανίχοΰ μ··ν!~ε.ρί<ϊυ όχι χωρίς λίγου εν *Ρ&) - 'ϊανε'ίρΐύ ; ομ[ύ ς εις τοιαύτας μίγαλας υποΐεσεις, ενβα ό λογος είναι περί της τύχης χαί νσυχίας τ'Ζν ε Γ 1νυν, 'ίπρίπε να ~·αραχ<ΰρήση είς αίτια ανωτέρου είδους. Μένω χτ·" Κατά τάς ε'χ Α:σοϋ:ΐν,ς από 2. Ιουν. ειδή σεις > δκύρίσΰηααν πέντε χριταί προς ΐξέτασιν των άχρι&εςάτων περιςατιχών χαί χλονων της κιωςί άποχαλυφθΐΐαης συνωμοσίας. 'Εωί τώρα ϊλαβον τέλος μόνον αϊ ε'ξετάοίις τοΰ ςρατη^οΰ Τομεζ Φρ.ΐϊρ ί*. *ΡΩΣι-