— ( 418 ) — ζζ :-τ: μάλλον ν./.'. ■: ρν'Λυ·/ε:σα ^.τ.·, του: εν-ενες'ρ&υ; συγγράφε:; κα: ε νύ> χοτ^ρου; ο ίχ ζ, ί;^5ασ=ν εν τ·;ι ^.'.Γημ,.ν.τ'. •χυτή: τη; ευκλεου; π:ριό£ου 3:; την τΛε'.οτεραν χ.α>.>.'.ί:~ν κ.-'· · ; λα;;.υροτί ρ:-ν ευ- Τ ~ρ .:δ:'.ίν" τούτο 5ο κατωο!;ά· 5 η ? καϊχρί^οντ:·; ο: -/ρ:ΐ£ε·: την τεχνικήν κ:.; ε^ηκρι^ωμενην ^ράσιν των «πο το ευτελ<·? καί καχ.όεδρον τ^ν χυ^αϊκ.. ν λεΗ=ο>ν κα< φρά"5ων» ς·άθμην χα: υ/τν/ραμμι,ν της «υρ^Ομ,ον αυτό.ν ^ά'έ^ς ?χοντε; την των ευ^ενο'ν συμ πολιτών του; κοινήν χρησιν κα: συνήψαν* Ουτ,ο; άπ^ατ^'ς-η η μόνη σπου- $αΐολο-· *κη ? η μονη εύ-^ν.Χι*, η κα·5»<; την όυομάζουν &ί ζενοι» η μ. ο ν η Κλα σική Τίον 'ϋλλήνων 5ίάλε*το; — Η &ε Α::λοο<ο)ίκή£ιάλεκτος, και μ.'ό'λον όττον $εν ήτον Αίολου αμ.ίκτο; μ3 τ/,ν Αττικών (5'ΐ'Τ'. :ί: πρωτόγονε:; Των Ελλήνων διάλεκτοι ητον εκ μ;'αν κοινήν 5ιάλ5κτον ^υμμευ.'.νμε >.'>:«) , ^ιά τό τραχύ ό'μ/»; χαί άθελες τιον εκ^ράσε^ν τη; .".ΤΓΞ^η κοίνο'ς δημοτική ? χα'ί άνάλογος με τι- απλούν καΐ «παί&υτον πνεύμα του χυδαίου λάου. Διότι κα* μεταξύ τάν πα λαιών Λ-τ-γογράς'ίΛν ) .".ν 5ρ:νοη· μ.'νο: οι Πυθαγόρειοι» κανένα; οίνομασμ®- νο; Γν77?"-Κ£ υ ; δεν είναι εγνωσμενον οτι συν$γ ? »ψίν ίίί Αίδλικήν η Δαίρκήν <δ:α£όντω; διάλεκτ.ον, ^ΐδ^'Λ^ίΓδη λοιπόν ή πν.ητική γλωσσά άπο την λθ7θγρα:;ικήν ή ΐϊεζήν ',· ;>α^ σιν ' καίη'μέν ποιητική μόνη ε φύλαξε τήν εκ τ^ν τεσσάρων αρχαϊκάίν <$:<'/.-.* κτων κοινές μεμιγμενην ^ωνην , ε ω; ου τό'ΐαμ^ικόν μ^ρον κα5υπε£αλε /χ; αυτήν την ΙΙοίησιν δ/; τόν τύπον τη; 'Λττ'.χή: διαλεκτά. ' Απ" αύτην ό'μω; την "εζαί'ρε-ιν η εποποιία, το υψηλότερον με;-; τη; ποιητικής, εχασεν, ε* τα> δ\αςήματι εκεί'νω πολύ τη; πρότερα; τη; λαμπρότητο;" εκ του εναντίου £ε η συγγραφή τη; ίςορ;'α; κα: η ίιαλεκτ.'κή ένθεσαν ε«"; τόν τελδιότερον (5«·> μ/,ν τη; κομψό'^το; κα: εν-ρα^ε:'α:. 'Ομολογούμενο>; άρα ή εξηκρι^ωμί'νη και εύρ'-»5μο; 'Αττική ί-άλεκτο; ήτον η γλί-νονα τ^ν υύγϊρ^^εων κχί όητόρο^ν * η ί>ε διάλεκτο; Τ γ * ποιητών ήτον π μεμ^με^'Π κοινή "Ελληνική, τη; όποί'α; τ& ί"ημοτικώτερον υφο; ήτον ή σϋμμικτο; Α:ολο^ι)ρική > καϊ τούτο κατά ςυσ'.'- κ&ν λογον * προ; το έλλογιμ.^τερον κα? εγκριτωτερον μερο; τήξ Πολιτική; κοί- νο)νί'α; απο^.επει ο ί<-ορικο; # προ; το υγίεςβ^ον κχΐ άκολβ·ά5ΐΰ 5 - επικρατεςε· ρον τάγμα του πολιτεύματος άποτδί'νεταί ο ρήτωρ, &ς άνάγκης ή ^ρ : · σι; ε'νό; > κα< τό υ'ί;ο; της ομιλίας του άλλου πρεπει νά ηναί συμφωνά, με την εύ- 7ενικωτεραν τβυ ε5νου; 5ιάλδκτον. Ο ^ε ποιητή; είτε δραματικό; είτε λυρικός αφορα πρ^; τον κοινον λαον, προς ολον εν γδνει τόν δ'ημον * ίημοτικόν άρα πρεπει νά ήναι τό υφο;του κα« κοινή ή -■'Κωσζα, * ούτω λ» χ. ο Πίνδαρο; καί'τΜ μη ίον τω γενεί Δωριεΰ; ή Α/ολευς δ/; ΑίΥλο^ωρίκήν συνεγραψ2 ίιάλεκτον. Ε/ς αυτο'ν λοιπον τη'ν ακμην ©θασασα η'εντεχνο; και επίζαργ^σμίντI ευγενική διάλεκτο; των 'Ελληνων> αναγκη ήτον, φυ(Γ'.κω τφ λόγω, να συναισδανθη κα; η δημοτική Τ/)ν κατά το μάλλον η ηττον ευρυθμον καλλιβ-