— ( 93 ) — το Ζ καϊ τν'ν 'ΕΧϊΐΊΐυ και τά κτήματα αυτής* Συ Τωρα κα) εις τα δίκαια, και είς -Γίίν 'Ελλνινικκίν 'ψυχ^ν του Μενελάου επιςηριζόμενος είσαι σχεδόν βέ€αιος, ότι ο βαρ€αρος και αέικος Πά/)ΐζ κακοζ κακώς απολεπαι. ο Αχιλλευς όμως τ\ γίνεται ΰςερον ; λέγεις ' πλην /Λ^ν ι 'ήσαι τοσον ανυπόμονος" αλι/ί^ινά ε'κεΐνος καταίαμάζεται' αλλ ε'ν ^ έμελλε να φο- νευ~>·, ιζαριϊάζεται από τους οικείους, χ.α« ούτω λυτρώνε ται" τούτου συμβάντος, ςοχάζεσαι, ο τι κατ α τας συ ^νί- κας πρέπει να λά-ί'γ, τι^'ν 'ΐτ,λί^ν ό Μενελαοί, χαί β 7Τολε· μ.ο£ νά £ιαλυ.5%. Λ· 'Ο εε "Η^ως'Αχιλλευς μελλει να ε'τΓις^ε'ψΐ} άτιμος·, όχι βέ€αια ' ό3εν α! συν3ηκαι ,συγχέονται ' επειδή καί φύσει άπιςοι είναι οι βάρβαροι κα) επίορκοι ' 6 Μενέ λαος μάλιςα τοξεύεται από τον ϊΐάνοαρον' και ί,α τοΰτο εκατέρωθεν παρατάττονται είς μίαν νολλκ σφοδράν μ,ά\-ν)ν' αυτνί αρχίζει , και κατά πρ£τον είναι ισόρροπος. Ε- Πλνιν τε'λος πάντων υπερισχύουν οί "Ελληνες, και ο Διομήδης προς τοΐς άλλοις φονεύει τον Πα νδαρον τον αίτιον τ ης συγχύσεως Των όρκων , πλν,γωνει $έ τον Αίνείαν , καϊ από τους 3εοΰς τον "Αρην, και την Αφροίίτην- ΐάμαι βί- ■έαιος, φι'λε άναγνωςαΐ ότι και σύ με τήν φαντα,σίανσου ϊίσουν παρίόν εις όλας αυτάς τας μάχας' αλλ ανάπνευσαν ολίγον, και άκουσον π£ς ο Ζευς επιπλήττει τον "Αρην, τον αίτιον του πολέμου· ΑΙ ν τι μοι «λλο*(ΐο'β·αλλ» ναφιξά μινος μινΰφιξι. £χ3ιςος Ιι μοι έ?σι Ζικίι, ο'Ι "Ο'λυμτον ίχουαΊ. Αίϊι γά( ΤΟΙ ΐ(ΐς τ» φίλη, πόλ/μοί Π ^ μάχαιτί. Τι μέγα μάθημα., προς όσους γίνονται α'ίτιοι ςάσιων καϊ διχονοιών πολιτικών I Ζ. 'ίΐς τόσον οι "Ελληνες εξακολουθούν να κατασφα γούν Τους Τρώας' ωςε ο Εκτωρ αναγκάζεται νά δράμ.% εις Την πάλιν, και ν« παραγγείλω νά προσφέρουν δώδεκα, βοων 3υσίαν είς εζιλεωσιν των 3εων , εν τοσοΰτω έπειδή και ό ποιητης αίσ£ανεται ότι απέκαμες από τάς σφαγάς, σην προς χάριν και τέρψιν εισάγει την του "Β,κτορος μέ τ/,ν ' α « - δρομαχην συνομιλίαν κατά την είς το ςράτευμα επάνοδον αυτόν, ίΐδίζ, πόσον πα,ΰητικη είναι! (ΐς το τίλβς της *Α-