τιερί τό ρείονόκτίον εςείλε το σωρά ρου, 1 Ζ,ΟΟΟ, άνδρώπων δυνατόν, παρλίμεντάριον (κήρυκα) προς τοός Ροίσσον; κχί παρε'ίωκε τά άρματα, χαι οτι εγώ ρόνος εβ&βιρι πλη^ωρενος , άψ οί §ά€-φ τον Βορι/σδε'νην επάνω είς τον τ.άγον ! Αρφίοάλλω, οτι ο ςρατηρς τοίΡωσ- οικοΰ ςρατζύματος εό>·Λκεν είς τάς αναφοράς του άψορμψ τοιούτου φεύματος · και ρ. -1 ολον όποίϊ ίξεόρω πόσον ολίγον πιςεύονται εις την Ενρώπψ αί τοιαύτα: των Τωσσικών εφηρερί- όων άναψοραι, ρη πιςει/ορενων άπλύς και εις ετυχε ποτέ άά το άτοπον των εν αύταΐς πε ριεχομένων είίησεων, ου/ας αποφασίζω νά γρά- ψ» προ; την ένίοέ'ότητά σας, και σας παρα καλώ νά τυπώσητε την επί^ολην μου ίιά να έλίγζψε ίηροσια ψειίςην εκείνον, οςις εϊπεν ο τ; γο σΖμά μου παρεόωκε τά άρματα και οτι εγώ ίϊε'οην τον Βορυσδε'νην ρόνος, επεί- $η οχ! ρόνον όεν συ νέον] τ: τοιούτον, αλλά και άντεςάθψ μόνος εις τούς αγώνας του εχθρού ίί ολης της ηρε'ρας της 17. Νοερορ. · καί ρ' ολον ο'ποώ 6^0» ρε ν όεν ειχον τότε παρά 4θ°0 ςρατιώτβς , και καμμίαν άρτιλλερίαν άά το όίτκχον των περίςάσεων, ε«ς τάς οποίας περι- επεσορεν τότε, ό όε εχθρός είχε πολυάριθμον άρτιλλερίαν, ορως τον άνεχαίτιηα $ί ολης της η'ρε'ρας, και τότε εκατάλαό'ον οπ ίεν,.ητον ζλε'ον εκείνο τό ϊίιον πεζικον , έπειίη πολλά κις ώρρησαν εναντίον μου , πλην αν και πεοισ- αότεροι τον αριθμόν , 6εν είκνηδηταν ποτε να διασπάσΆσι το ςράτευμάμου. ΙΙερι τάς ΙΟ ώρας της ε'τπερας εςείλαν πρός ρε ενα χϊλίαρ- χον ώς κήρυκα, προβάλλοντες ρε να παραδο θώ. Πρός ταύτην την αύΰάάειαν άεν ε&ύχα καμμίαν άλλην άπόκρισιν, αλλά πιάσας αίχ- ραλωτον τούτον τον κήρυκα, επερασα εις την άλλην οχδην τοϊ Β ορυσΟί ν ους όμού ρε τό ςράτευμάμου εχ'Μ κα? αητον, κα! την έ- παύριον ελθών εις την Ορσζαν, πάρει οκα αυτόν ε?ς τό αύτού <ςιατόπε$ον της Με^αλΐίότη- τός του. Μόλις ελεικον 5θΟ ςρατιώται , οί όποιο: την προτεραίαν ηρέραν επεσον εις την ράχην. Ολα: αί Ρωσσίκαι της αόλης άναφοραί εί ναι ρίθοι πλαςοι, καί άπό οσα άνα^ίρουσι τού το μόνον άλ-φζύιι, ότι εχατα τί\ν άρτιΧΚερίαν μου, $ιότι, εξ αίτιας της σ!/ρ<?«ιτης άτυχους ■παγοπληζίας και φθοράς των αλόγων μας , χαρ— μία άόναμις άνδρ-Λπίνη 3εν ηρπόρε! νά την ρετακομιζ-ή και να σύρ·η μεταξύ των τ.άγ·Μ και επάνω εις αυτούς. Είς ολην ταότην την εχςρατείαν οί Ρώσ- σοι ίεν εκυρίευσαν ούτε από έρέ., ούτε από τούς στρατηγούς μοα ούτε ενα κανόνων κατά πρόσωπον , ρ' ολον οτί είναί άλη9ίνόν, οτι, επειόη τα άλογάμας επιπτον νεκρά άχ την ψυ'χραν, ηνα^κάσ&ηρεν νά καταζοε'φωρεν κ«ί οίίτοι) νά άρίΐ'Λρίν την άρτιλλερίχνμας. Οταν άνχγιν',πχ·/) τις ταύτας τάς αναφο ράς της ΙΙετρουπόλεως, ηρεϊ'ς περιγρα- φόμεθα ολοι ως ανανόροϊ και οζιλοι, και οίν ίξεόραμεν άλλο, παράνά ψεύγωμεν έμπροσθεν των τρομερών Ρ(ύσσικάν λεγεώνων! Τωονκ, κατ 1 αιίτάς, ηρεις ε'τράπηρεν είς ψυγψ καί είς την ράχη ν παρά τον Μόσχαν ποταρόν !! ί κα: ράς ε'ίίωξαν ΐ6 βέρςι α μακράν από τόν τόπον της ράχης! Αρα, ψεύγοντες εχηοιζύσα- ρεν η'ρεΐ'ς την Μ ό σ χ α ν ! Η άνο:ξ:ς θέλε: ράς έκΛκησεί ολα; αότάς τάς ρε·/αλοξιρ/ιροσι5νας. Οί Ρ άσσοι 3'έλουσιν εύρ η παντον τοιίς άνίραςτοίΑοοςερλίτζ, Αί/λα'ου,Φρίίίλάνό', Βίτεψκ, Σμο- λ ε νσκο υ, Μόσχα και Β ε ρ ε ζίν α. (ΑοΓβίί «ι έπα-οΚχϊ ζ,-η είνχι εκίΐνχι, -πΐρϊ Τίιον οποίων ημίΐε *νιφ§ρομξν το ΐζ*$ςλ&ον σάαξχτον &ν