3 ο να^α/ώσκορεν είς τον Μονίτορα από 28. Μαρ- ώ άνδρες, κρίνομεν άναγχαΐον το να σας πζρχ - χίου, οτι Λωρΐβδί) να παραδίδη ταύτην την ς-ήτΜρεν εν συντόμψ ϋη οψιν την σχέ<κν τής ώραέαν (ώς αιίτός ό Μονίτωρ γράψει) ηρών νϊίν των Γρακών ίί*λέκτα:/ ρε την Έλληκ- τών ν£ν Γραικών όιάλεκτον ο κόρίοςΡαζής, κήν, την ίΟίότητα α^τών^ και είς τί συνίςχ- νέος τολυμαθης ζ»; ίαήρ'Λν της Ελληνικής τα: η ρε}/άλη «ζϊτών όροίότης.» και -πολλών Ευρωπαϊκών και Ανατολικών Μετά τούτο το προοίμιον πρώτον μεν ά- γλωσσών. Ο κιίριοςξΡ α ζ η ς ηρχισεν η3η τη ναφέρεί ό κίίρ.'ος Ραζής την ρωςήν Λαίρεσιν 22. τοΰ παρόντος ν» ίιίά-τκη την άπλήν ηρών της Ελληνική; -Αώσσης 5:5 πέντε Ααλέχτοος > διάλεχτον , κατά την οποίαν εύχαιρίαν εχοω- αποδεικνύει οτι η' απλή η'ρών διάλεχτος ε»*! νησε λίρν ενώπιον τών ακροατών του κα! ~ολ- τρόπον τινά ώς η κοινή Γη; Ελληνικής δ'.ίλζ- λών άλλων ^ιλολόρ>ων, τοϊί όποιοι ίίοό τό κτο;, μεταχειριζομίνη τ.οτε μεν την παρά Ιω— ιτροοψ,ιον. σ; σιινειθισμε'νην άψαί^εην, ποτέ όε την άπο- »Ολθί οί ψλολόγοι ^ίνώτκοί/σί καλώ;, πό- κοπήν τών Δωριέων , π., χ. νά άντ< ίνα, κ»ΐ σον εϊναί άνα^καΐον το να σπουδάζη τινάς την απ* τον θεόν αντί από τον 5εόν, -ποτέ όε ρε- Ελληνκήν διάλεκτον, ρίαν '/λώσσαν τΛοιισιν- ταχιιριξομίνη, καθώς η Αιολική, την πλη- τάτην κα: είλρ-Λνοτάτην , η" οποία, ρ 1 ολον ο« $υντιχήν ίοπκήν τών θηλυκών ονοράτ-Λν άν~ εϊναι αρχαιότατη, χαί το έ'3νος ύπίπεσεν εις χι της πληθυντικής αιτιατικής, ποτέ £έ μετα- •πολλάς ρεταδολάς τών κρατοόντ»ν, ορως χειριζόμενη, ώς ή αττική" κ*; Ιωνική, άντϊτή; <τώδη ρίχρί τών ηρερών ηρών, καί συνεισε- δοτικής την γενικών ή' προδετόπτωτον α;τ!ατί- ^ερε προς βελτίωσιν ολοον τών διαλέκτων της κήν, ο7ον τοϋ εδνχα η είωκα είς ολον; χτ. Ευρώπης. Η ίε τών νίν Γραικών διάλεκτος, επειτα δε αποδεικνύει, οτι η' απλή η'αών ο:ά- βνοραζορε'νη απλή γλώσσα, είναι επίσης άρ- λεκτος εγεννήθη τρόπον τινα από την Έλλην:- χαία κ«9ώς και η' Ελληνική, και οποίος θε- κήν, πλην Ι'λαοεν άλλο&χτίν τινβ πρώτον ρε ν ληση να επίταση το πρά^ρα, θέλει ε5ρη ει>- επί της εξορίας τώϋ Ρωραών κ»Σ ρετα-η'- χολ» εναργζςάτας αποδείξεις της συγγενείας σεως τή; καδε'ίρας αυτών εί'ς την Κωνςαντί- καί σχεσεως μεταξύ και τών ο°νο. Πολλιί «το- νούπαλιν, επειτα άε εις τον καιρόν τών ςαν- ^οί , κρίνοντες επιπόλαιες, ώνόρασβ» ρεν τήν ροιροραών πολ·:ρων, δτε άά^ορ» είνη, ράλ:- άπλήν τών Γραικών οιάλεκτον βαροαρ:κήν, ςα ίέ Ιταλοί, κατωπησαν εις την Ελλάδα, οροος «ί παρατηρήσεις αότών έπί^ηρί^ονταί ρό- και τέλος πάντων ε;ς τον καιρόν τών νίν κρ«- νον ε'ί'ς παραδείγματα πολλά εβτραλρενα κα: τοίΐντων Οθωρανών. ελλιπή και εις τήν διεψθαρ ρένην διάλεχτοι/ Μετά ταίτα διαφεϊ τήν «πλην ήαών ίίά- τών γυδαίων,δί ό και οσα γράηονσιν οίταιοΰ- λεκτον οσον κατά τό ίί^ος εις τρία, ι) το τοί περί ταύτης τής γλώσσης ούτε είναι έπαρ- έζ-κλη^αςίκόν · 2) εί'ς τό πολίΠκόν, ήγουν ί- κοΰντα, ούτε δε ήρ πορούσι νά χρησιρεότωσίν κείνο όποί μετέρχονται εν έαυτόϊς οί εις δού~ ως αξιοπιςοί μαρτι/ρίαι περ: της ϊδεα,ς, όποϊ λενσισιν 09ωρανίκήν Γραικοί, 3) εις το εμπο- ΐίρεπεί νά συλλάοη πνάς περί αύτης. 03εν , ρικόν, τό όποιον γέμειάπολεξεων Ιταλικών, και