~ ( 110 > — Ευρώπης εις τά Κέρατα , ΒαΧάσσης είς το μέσον , εις μέρος χωριςον Της γης, προς άρκτου και προς δυσιν, Ήησος /Λίΐΐ'ΐ^ εγείρεται, εζοχον μέγα. χρήμα, είς Τους ανθρώπους ένδοξος, ιΐς τούς 3εούς τίμια" 'ίΐκεανου τάς άπειΧάς ανδρείως αψηφούσα , βιάζει να την σε€ωνται άκοντα τά ςοιχεία. Εις Άεΐα καί άνύρωπινα οί πάνσοφοι Χαοί της άρρήτωςπως έμάγευσαν και χάριτας και Μούσας. 'Οσάκις β' εκ Των ζύρανων αύται άναχωροΰσιν , είς τούς ένδοξους ΆρεΤαννούς έχουν την δίαιταν των. "Οΰεν έκε'ΐ απε^Χεψεν ο Μουσα,γετης Φοίβος' αλλ' όραμα καί άκουσμα εξαφνον τον έκπληττε ι. Ήταν ο ούρανος 3οΧος, βαρεά συννεφειασμένος , Βρηνος ποΧύς καί κοπετος είς τον αΐΆερ' αντηχεί. Ηαδως καιρόν χειμ.ερινον, δτ ορεχ ! ίη τον Δια, συσκοταδιαζει πανταχού , ημεραν κάμνει νύκτα, ίρεχει, βροντά βαρυ€ρομα, σείονται πεδιάδες, άχοΧογουσι τά βουνά, ρεύματα παταγουσιν · Ούτως εκεΐ, άηρ, αίύηρ, σκεπάζονται με νυκΤα, βοην 3ρν\νωδη , γοεράν ο Θαμεσις άχαει' Ωκεανού τά κύματα , δεχόμενα τους θρήνους , μιγμενους με τους βόμ€ουςΤων κυ"λιόντα σκορπίζουν ΪΙρος δυσιν είς Την νεαν γην , προς αρκΤον εις τον ποΧον, φανουσι προς άνατοΧάς ίίς Χογιμον Ι'οττίγγην. Χεΐρες, και ποίες, και φωνη , καί ένδυμα, καί σχήμα, σοφών κ ασοφων πανδημεί , εκφράζουν μεγα. πενΰος, Ύα καταμ.αυρα σύννεφα, καί τά γοώδ η ρέΆρα , εκτείνονται, κυλίονται , φΐίάνουσι τεΧευταΐον, Προς μεσημ€ρίαν είς μικρόν, ποΧυπα(ιές γης μέρος, χροι/οι>ς ποΧΧους αμεΧηύεν ' τωρα δε προ οΧίγου , Ελλαίος Το δαιμονιον χατέπεισε τάς Μ οίρας να τρεψωσι την τυχην του νά παύσουν τά δείνα τοιι» 'Άτον γΧυκύς ό ουρανός , εγεΧα 6 ορίζων , μαυρίΧα δι κατάπυκνος εΎαφνχ. τον πΧακονιι, Η τον η γη ΕΧΧηνικη , ητον τ α» Επτανησων ν, έτι απαΧη , μικρά, νεάνις ποΧιΤεία. Αί μαυρομμάται α! ξχνύαί παρύένοι 'ΕΧΧηνίδες παραυτα παύουν τους χορούς, Γα ςεφαι/ απορρίπτουν