- ( 4 β> ) — τουτο Βελουν Ίιιί γράψουν ο! περισσόΤεροι, και μάλιςα οι άςειότε- ρ'οιτου γένους μας! και υπομονή , αν περιωριζον Την χρησιντου είςτάς προς αλλήλους μονον επιςολας ' το απαιτούν πικρώς καϊ ιϊςτα διδακτικά βιβλία" 3ελουν να το.κάμουν κανόνα γενικον Της καθομιλουμένης γλώσσης μας' ι γ ω όμωςποτε δεν 3έλω συγκατανεύσει εις ταυΤην την ίίτοκον γνωμηϊ. 'ίξεΰρων ότι η γλωσσά, οπού ομιλώ σήμερον, δεν είναι εκείνη, ονομ ώμιλουσε ποτέ ο Δημοσόενης και Θουκυδίδης ' ίξεύρω ότι ή γλωσσά μου διαφερειαπό την του Θουκυοίοου , όσον ν) γλώσ σα του Σοαυίου απο Την του Αττικού χα) Κιχίρωνος' ϊξεΰρω ότι ΐή Τραμματικη χαΰί γλώσσης άρύεΤαι από αυτήν την γλωσ σά ν , και η Τραμματιχη, % οπου κανονίζει εκεΐνα, όπου δεν εχει η γλωσσά, δεν είναι Γραμματική της γλώσσης, περί ής ό λίγος ' άλΧ' είναι μιας γλώσσης άνυποςάτου. "Γφοί ρ.ε περιόδους ®ουχυδιδείους και Λημοσίενικάς, διακεχομμι· νας με ίνα μόριο ν 'Οποΰ χαι Να, και τα παραπλήσια, εΐνχι υφός άτοπον, είναι δεΐγμα'αμα6είας, η όκνηρίαζ. λέγω ανα φανδόν την γνωμην μου , και άναδεχομαι να την διαφεντευ τώ επ> χριτών Των 'Αχαδημαίκών Της σο<ρης Ευρώπης· 'Εδω ίσως φαίνομαι άτοπος· οταν όμως εχ^εσω την δοξαν μου εις τα "Ακτα Της οίχχ; , είμαι βι&αιος, ότι 3έλω λχ€% Τα νικη τήρια". β'. 'Ομολογοΰμεν χα) ημεΐς, ό'τι το να δεχδζΐ εν έ%>ος %ε'νας λέξεις κ αί φράσεις είναι πράγμα επουσιώδες, κα6' όσοι ημπορεί εν καιρώ να. τας απο^αλη · πλην είναι επουσιώδες χαι καθ' όσον καιρόν τάς μεταχειρίζεται; είναι χαι εις χά(ΐε γλώσ- σαν επουσιώδες; γ'. " Αν χαι ο Κοδριχας με τάς λέξεις μορφή , σχήμα, \οίωσις χ. τ· λ. καίζη απαράλλακτα ^ καίιώς εις τάς ψυχ α " γωγίας οι αμαϋέϊς διδάσκαλοι, μ όλον τοΰτο φαίνεται, ότι εννοεί· τάς ζενας εκφράσεις και τα ζένα ιδιώματα' είναι τά χα ίυτο πράγμα επουσιώδες; και ε'λευύερώίη τάχα και την σήμερον άπ' αυτάς ή γλωσσά μας ; καΐ δεν είναι και το βι- 4λίον αυτό του Κο δρικα γεματόν άπο τοιαύτας ; και εχομεν, και ημποροΰμεν να ε χω μεν ο\ας τας εκφράσεις των παλαιών, «ν 3ε\ήσωμεν νά άπο·€α\ωμεν τά ζενα; Δ'. "λς ελΰωμεν και εις τό ουσιώδες" Τί εννοεί ο Κ οδρί' *ας με αΰτο , κλ'ι ό Ίδιος δεν τό ήξεύριι · ήμιΐς,όταν «ίνα» ·