ΕΡΜΗΣ ο Λ Ο ΓΙ Ο Σ. τ Η Ο κ τ ω <€ ρ ί ο υ. ι8ιι. ΦΙΛΟΛΟΓΙΑ. ('Α*ολ«Αία τη άττοητάιτιιατος της ανβ 'ΐχβίί '£*<? ολίί.) ^)ίλπ τι? απορήσει β\ε'των Ζτι τάττω την σκονδήν των «γλωσσών μεταξύ τώ» ανωφεΧϊΐων τ·7,ς ανατροφής" ιτλνΐυ .95- λίι έν3νμν)3^ εκαςος ότι ίίΐ» ομιλώ ί£ω> ει μ ν) «ίρ) των μα- ^Ηματων τίίς «ρώτΗΐ νίλικ/ας* κα! ο,τικεν ε'ίκ^,δέν τΐιςευω δπ μϊχρι τί?ς ώ'ρα?, τ&ϊκ δώδεκα ή δεκατίίντε χρόνων κάνε» τταιδίον (εξω αίτιο τα θαύματα) ϊμαάιν αλν,ΰώς κα ίε δνο γλώσσας. "Ομολογώ ότι αν « σπονδή των ΓΧωσσων δεν νιτον» •Καρά σπονδή *ων λέξεων, δηλαίνί τ ίου σχημάτων η φωνων οτιοϋ τάς ί'κφ/ϊαζοϋ», »ιίτ»ί νξ σ«οοίιί ήμνοροΐίσε νά αρμόζω εις τα παιδία' αλλ* αΐ ι/λω® - "·** άλαζουσαι σι^μίΐα, μετα- σχηματίζουσι καϊ τ ά. ς (£ττό των σημείων ναριςαμίνας ίδέας' β» νό«ς μορφο'νονται χ.ατά τας γλωσσάς * α! νοήσεις λαμ· ■ίάνουσι το χρώμα των Ιδιωμάτων' μόνος ο λόγος είναι κοι νός" ο' ίϊ νους ϊΐς κάάε γλωσσαν εχει μορφή ν ιδιαίτερα». >ί διαφορά αύτη ημπορεί να ήναι κατά μέρος ή αιτία ή το αποτέλεσμα των χαρακτήρων των εΆνων' και ο,τι φαίνε ται να έπικυρόνΐ) τήν είκασίαν ταότην, είναι, ότι εϊς όλα τα ε3νη Τον κόσμου ή γλωσσά ακολου3εΐ τάς μετα€ολας τ&κ ιί^ώι», και κατ αύτά διατηρείται ή μετατρέπεται (α). (β) Πόϊης μιλίτιις ίξιος ίιά τίς κ'κς ο' ■ναςάγραφος ντος ! «4* ΚοραΐΙ ΐτ/ς ολί)» »ρο > { 'Λ\ίζαν$$ο ν ΒασίΚεία, αι'κ , βα' — οβ'. ΐ Ιηΐφάτ. Τόμ.. α. σ*λ. «ι/ ννοβΊ)μ««ιΤ·<. ?ί* ^ τ« *ίβλιγο'|*!ν« τϊ Αβ^Μί τϊ){ Γα&.ιχ.ή$ 'Α*αί^μίβί, *5ς ι*ίοβ·»«·ί υ