— ζ 236 ) — [τοτΌι] , καύαιίερ τοΐς ν|μ,ε'ροις". Δικαίως ε σύγχυσε Τον ΐκ- ίοτκ)ΐ/ »{ πρόύεσις. *Η γρΒ'Ρ"! διορύόνεται , νομίζω , αν μετά- ΖαΧ^είςτό, " Ε ΑΪ ΠΩΣ (νί ΚΑΪΠΩΣ ΚΑΪ) τοΙς άγρίοις κτΧ," Σελ. ι 6 ι."ΕΙ"ΔΗ ΔΕ* και ο βάτος και ο παΧίουρος εν· „ υ δρα πώς εςιν η παρυδρα , καύαπερ ενιαχου. Φανερό.) ΔΕ" „ ΣΧΕΔΟ'Ν και α! τούτων διαφοραί". Τ ων προτέρων εκδόσεων ή γραφή ιΐτου , "Η έ' ^ <5ί ε. 'ο Σκαλί γέρος είκασε ν από την μετά- φρασιν τον Θεοδώρου, ότι εγρα,φετο , Εί δ η (εις δυο σι >ν- δεσμους). 'Αττό την αυΤην είχ,αζει και ο σοφός εκδότης , ότι ο Θεόδωρος άνίγνωσεν Ε ϊ δ η (ονο/χα). *Η γνήσια ομ,ως γρα φή ευρίσκεται εις Των Μεδίκων το αντίγραφου , Ε ί δ ε ' και τα,υτην ηκοΧούθησε και ό Θεοδώρας παρα€Χέ^ας και τον άκο· Χουύον μετά το φαίνεται αννδεσμον (δε), και ςίζας οΧην την κερίοδον οΰτως , " Εΐ' ΔΕ' και ο βάτος , . . ενιαχου, φα- ,. νεραι ΣΧΕΔΟ Ν και α! τούτων διαφοραϊ 8ΐη βοΐβπι οι πι- ,, 1>ιι» οοπιιη ψιοφίβ (ΗΗβΓεηΐΐιβ )αιη οχρΙοΓ&Ιαβ ,, ΗβΒεηΐηΓ". Σελ. 166· Περί της αμπεΧου. " '?οάς δε γίνεται. . . όταν ,,ΚΡΕΙΤΤΩΘΗ"". 'Εμάντευσε (δεν αμφι€ι<Χλω) ό εκδότης τ·/ν γνησίαν γραφην ΚΗΣΣΩ<ϊ)Η~ , αν και ΰΐν ετοΧμησε νά την βαΧ% εις το κείμενπν. Δικαίως 'ίτι κατακρίνει και τον σχο« Χιαςην του 'Αριςοφάνους, ως κακώς εζηγήσαντα τους ςίχους τούτους (Νεφ. 111 ρ) Του Κωμικού· ΈΛτατόν ΚΑΡΠΟ'Ν ΤΕΚΟΧ'ΣΑΣ αμπεΧους φυΧαξομεν, "Ωςε μήτ αύχμον πιέζειν, μήτ άγαν επομ€ρίαν. 'ΑΧΧ' ο (ΓχοΧιαςης, αττατηύείς από την ακόμη σωζομένην εις όΧας τας εκδόσεις του Κωμικού κακήν γραφην } ηναγκασύΐ να συντάξω το καρπό ν με το τεκουιτα,ς. Κα,ρπόν ιδίως οί παΧαι ο» ωνόμαζαν τον σίτου, την κρώήν, καΐ άπΧως οΧους τους δημητριακούς καρπούς, προς διακρισιν των αμπέΧιον χα! των Χοιπων φυΤων. Μάρτυς αυτός ό 'Αριςοφάνης, οζΐς ϊΐττεν άΧΧου ( Εκκλ. 14)* Στοάςτε καρπού, βακχίου Τε ναματος ΧϊΧι ήρεις · * ΙΤιΟανεν Χαπόν, η μάλλον βέϋχ,ιον, ότι και εις τ ας Νεφ/λαί ί'γραψεν ό Κωμικός, εΤτο. τον ΚΑΡΠΟ'Ν ΤΕ Κ ΑΪ ΤΑ'Σ αμπεΧους φυΧαξομεν, ως το εδιό^ίωσεν άλλο Τε ό ημέτερος Κοραής (Πλουταρχ· Π»-. ραΧΧ, Μί'ρ. Ε , σέ\. 3α2).