12 κλιι® ι'αν τηςΚοίνο'τητος μί το αξιν ματ ιχ. ο ν υ φος των μ ίγάλω ν Ρήτο ρα» ν , *βί" ίπίαβ συ ο ίδιος, νεος ω» ζ χατα την μαρτυρίαν σον) πως τολμάς άπο πατριαρχι κής χα$έδρας νά ύπαγορίόης σνμ&ουλας χαΐ νου θεσίας ίίί τους 'Ερμογράφοος > ανδρας πεπαιδευ μένους, χαΐ ίξ εαυτών ϊχάνους να χρίνωσι το βυμφέρον χαΐ ΐηιζήμιον εις το ί θνος; Έδω λοι- πον ίίί/αί πρόδ-ηλον ότι σιιμ£α:'νίι εν ε χ των δΰω · η συ , νιος ών, ως τολ^ησας .να συρδο^λευσης τους 'Ερρο^ράΰουι £?σαί αζίοχαταχριτότερος {χατα τϊν ιδίαν άπόγασίν σου) των άλλων νέων, οΓτ£ΐ/ίς πηδώσίν £ί*5 την ί χ χ λ η α ία ν τ ν; 5 Κοίί/ο'τητος (χαθότι ούτοι πόανόν νά αμαρ· τάνωσι δΐ αγνοιαν του όρβοΰ ; εν ώ συ αμαρτά· νΐ'.ς χαί μ όλον οποΰ το ίζίύρεις χαλλιςα") χα: ίισαι αζιος νά χαταταχθής εις την τρίτον τάζιν των άμαρτανόντ ων του Πλουτάρχου: η ίνΫλι- χος , η χαί )>£ρων ων, απατάς το Κοινον, κρυ πτών την αλήθειαν χαΐ ίημοσίϊΐίων τον εαυτόν οον ώς αυνομ-/,λιχόν μου νέον · χαί επειδή ασυγ χώρητο ν άαάρτημα, οίο» το της δευτέρας ττερί- ^οίσβως νάσοι αποδώσω δί'ν τολμώ } διατούτα... · , } Έι μαι ί ί ί λ π ! 5 0 τ ί ο χ ύ ρ ( ο ς Σ χ οΰ- ^ Ο ξ · . . . ω ς ί υ « / σ 0 η τ Ο ς χαΐ ψ ρ 9 V ί μ ο ζ νιας $έλε: αχούσα τα{ άδΐλγιχας οομ&ο υ λ ο ς μ ο ι> κ. τ· λ." Των ΐγχωμίων σου, γίλι , άξιος δεν είμαι' τας συμ&ουλας σου ομως ίσο βέβαιος οτι μίτ' ευγνωμοσύνης δέλει δέχομαι πάντοτε, όσάχί; ϊπ.'ςηίί'ζοιταί ε;ς τβ$ βάσεις τοϋ ΰγιοΰς χαί ορ θού λογιχοα' χα9όκ ο υ,τ ι ο'.ήσεως, ο 5η δοχη- σισοφίας τυ'φος, σδιλψί, μέ οχοτίζει , άλλα γνωρίζω χαΐ ομολογώ έμαίιτόν ως νίον, όζ<ς, 2/ αυτήν τβϋτην τη» πίρίςα»!» της νίοτηιος^ χρήζω βυρδουλων χαί παραινέσεων. ,, Σίΐς ίέ , ψιλοί "Ερμογρσψοι, καχαφρονοΰντίς τ^ιι ςρί^λήνίχίί- γνάμήν-χ ινίύν άπα τ ω μ'ν <ΰ ν , ^Τί ιιριπιι να βγ ΐνωμ(ν τ 6ν χ-αΟϊνα νοί γράψρ ΐλΐυθέρως, ο,τι χαί αν τον τΐίχη,χ.τ4." Και ΐνταΰθα διαφθείρεις την εννοιαν τω» ε'ς ολλην ιύχαιρίαν ξ'φέντίύν λόγ·ύν μου. Κ ουροψέ- ξαλα ίεν ειπόν ό χα&' εις να γράψ-η · άλλά ίβ- ξοζω ω'ς συμγερώτερον ε'ς τ%ν σημεριν/,ν χατά~ ςασίΐ/ του Τίνους μας, αν ίβείεν $ίσαγβ·η , ιρ;- λολογιΧΥ) τις ανοχή εις το ΰγος τοϋ γράφαν, ήτις συγχωρεί εις εχαςον να γράψι όπως ίύ'λο- γάτερον χρίνη ΰπο τη» όδηγίαν πάντοτε ενος ό- ποιουίηποτϊ ιΐτ' αΰτοΰ παρα$εγ9έντος ταχτιχοΊ συςημαίΐος * τοιίϊ λαμπρούς χαρπο&ς τΫς "Ακοχης ταυτΊβ ο χαιρος δέν $έλει αργία!: να διχαιώση. 'Αλλο σϋ » χβθως ςοχάζο μαι, ω, ό^αίός ή' τη; δδξη5 τών πεπαιδευμένων έ/.είν^ν, οϊτινις ζητοΰσι νά είσάξωσιν εις το γένος το ύφηλον' χράτος της άρχα&ς Ελληβί/^ς γλχσα/^ ' ή της άλλως σι£ασμίας ψατρι'ας των ψάϊλόγΐύν ΐχεί- νω», οϊτινες ζν.τοϋσι να διοιχώσι τον χάλ&μον του γένους, χατα την νομοΟεσι'αν ττιν οποίαν αυτοί υπαγόρευσαν, χαί λογίζονται ως αμάρττ- μα ανιις παρίχτραπζ των ιχνών αυτών, δια τοΰτο άντεςράτειισας χατ' ΐμοίί' έ-ειδή δέ , ως φαίνεται, εις την οπλοδηχην των φιλολογικών σοι » γνώσεων ολίγα οπλα ενρες αρμόζοντα εις την χατα της δόξης μου ψιλολογιχη'ν σου παλην, 3ίλων νοΐ εΰχαρις·ησ'ής οπωσονν την έχΒροπάθΐιάν σου, έδιχίμασες να μέ παλί ^η'σης όγι ώς γενναίος ΐγβρός εις έλιυθϊραν πεδιάδα, ςΫ,Βος προς ςη9ος άντιπαρατάτΐίύν , αλλ* ως δίιλόξ λαγωος ίχ τοΰ πλαγίου, και μέ την άσπίΟν της 'Αν'Λνυμίας. ΣοΙ ειπον δμ(ι>ς , φίλε , χαί' σο; έπαναλαμ$αν& , ότι οΰτε χλί'σιν, οϋτε χαιρον (χ'ύ δια ματαίας λο· γοτρι$άς · πλην χαί αν ειχον, ί*/α£ βέβαιος ,οτί πολλά ολίγον τιμή» ηίίλί ρ.0(' προξενήσει το να μονομαχήσω μέ μή λίοντα } ένδεδυμένον τη*» ^ΌΡΪ^ν τηί 'Ανωνυμίας· · Α αμβάκα λοιπόν την εΰχαρί^σιν , ΚιίρίΕ. Κ. 5! δια πρώ την χα; (ΐςάτην φοράν νά σε' βε· δαιώσω, δτι μένω με όλον το πρός τη» Ελλ-5- Ϋψορ Άικύνομ/βν #00 ϊίίβΐ 5<β Λαντος ^ ^Λος χαί δούλος σοα ; ϊχοί^.ο^·