- ( 320 ) - δεν Χανίάνωμχι, είχε κείμενου όρ(ιότερον Του κειμένου μας , εχειδη ούτε Τον νρωτον κα,'ι εκφράζει , και άντ ΐ τοΰ επομέ νου κα'ι το εΐχεν «ι, ήγουν ωςε· ΐΐώχνόν Χοιχον οτι εγρα- ■ψίν ό θεόφραςος, ,, καν εχγ, βάίίας , ΔΙΑΦΕΓΙΌΓΣΓ μάλλον, ,, Β οηύε'ΐ γαρ 'Η κίνησις, "ΩΣΤΕ ίκανόν κ. Τ. λ". Ε'ιττεν ανω τέρω , ότι αϊ χοΧυ€ροχίαι, όταν Χεσωσιν εϊς τόχους κοίΧους, ώς« να Χιμναζωσι τα νερά , φύείρουσι τά δένδρα , και μάΧι- ςχ όταν υΧερ€αίνωσι το μεγεΙιος αυτών , ι ήγουν όταν αυτα. ήναι ΧοΧΧά μικρά · „ Φθείρει γάρ και το ςασιμον [υίωρΐ, εάν ,,υκιραίρη το μεγε&ϋζ Του δένδρου, καύάχερ εν ταΐς εχομ- „€ρία.ιζ κα,) τοΐς Χι μνωδεσι "ήχοις". 'Εέω έζεναντίας Χεγει, Ζτι ου'ί' ή ΰχερ€οΧικη βρόχι* τά φύείρει, εάν χέσηείς τόχ(υς εΧικΧινέΐς , ήγουν τοιούτους, οχοΐοι κα.()όσον βρεχει κινοϊντες το νερόν χρός τά κατω, εμποδίζουν την ςασιν και Χίμνασιν. Κ τοιαύτη κίνησις (χροσίίετει) βοηύε'ΐ τόσον., ωςε έΧευύερ^ν- μ,ενον το δενδριν αχό το Χιμνάζον ιίδωρ, είναι Ικανον να- νχοφερια το χίχτον αιίο τον ονρανον. ΣΕΛ. £> γβ , κεφ ιε (αΧΧ. χ,α) ,,"Ακρατος ούσα ΚΑΙ' „ ΜΗ" ραΧως κραύιΐσα Το νόημα ζητεΐ Η ΜΗ'. ΒϊΒΛί'ΟΝ ζ'. ΣΕΑ. 5{)ίί. Κεφ. ς (αλλ. 5'). ,, Αοζειεν αν εναντίως Έ.ΑΫ' ,, ίττι Τάίν άΧΧων συμ€αίνειν Κ* ϊίά) ο διαζευκτικός "Η νρι- χει να Χα·€ια τον τοχον του συμττΧεκτικοΰ· Κατωτέρω εις την αυτήν σεΧίδα (ΰπ#)- ,,Ταύτα μεν ΩΣ „ ίίΧΧην τινά ε χει 3εωρίαν". 'Ένόησεν ό σοφός εκδότης τν·ν, άτοχίαυ του ως, το όχοΤέον ουδ' β Θεόδωρος εξέφρασε. Γρά φε "ίΣ·ΆΣ , τοσου χΧεον 3αρρετά , οσον μεταχειρίζεται συχνά τον φιλοσοφικού τούτον διςαγμόν ό Θεόφραςος. ·· ΣΕΛ. 622. Κϊφ. ιγ (αλλ. κ'). ,,'ΑλΧα ΜΕΛΕΓαΙ καϊ ,, αδύνατοι Τίνες 'Εμάντιυσεν ό εκδότες την διίρ&ωσιν *ΑΜ- ΒΛΕΓαΙ · ουδ* εχρεχε κα διςαξια νάΤην Χ0£ια κα) εϊς τό κείμενου. ΣΕΑ. 62γ. Κί®. ιέ (αλλ. κγ'). ,, Αντ η γαρ η ί£αλλ»- ,,γη 'έοικΐ» ωσχερ ' ΕΞα ' νΘΗΣΙ ' ς τις είναι τν^ς χροϋχαρχοΰσ-Αξ „ οσμής και δυνάμεως"· Το έζάνύησις δεν έχει το χον εδάΐ' οίίεν εΰΧογον νά μετα,€Χη6!^ εις τό * 'ΕΞα'ΜΒΛϊΝΣΙΣ » 'ίνομ' αγνωςον ακόμη εις τους Λεξικογράφους, το οΧ 'Ιϊον ευ-