— ( 449 — 'ϊΰν (φάνΐ4ΐταν και &Κ0 τα ς ίΰο αντικι'ιιμίναζ Αιρέσεις, *αΙ τους κυριωτίρους λόγους καί ενςασεις αμφοτέρων των μέρων μι την ϊνοεχομίρην συντομίαν και ταζιν ' ετιφερει 3ε καϊ αυτός νιους ΐσχυρωΐάτους λίγους, τοΰλαχιςον κατά την η- μ,ετέραν χ-ρίσιν' ί'ν ενι λογω μας ίίβ'ίΐ ολας τ ας άφορμάς και νηγάς, εκ Των οποίαν κα\ η 'χορεία ταιν ημετέρων λο γίων δύναται να. λα€ια νληρεςατην νερίληψιν Ψ6υ τραγμα* τος-, να παρα4αλ% τα άιαφιρομενα, και να κρίνη, εττιχειρι- ζΐμένη εφεξής την ιδίαν συζήτησιν. Αρχίζει ο ε η ρηύεΤσχ, πραγματεία οΰτως. 'ΐ^ίάί τ(ερ\ Τ?ί κατ"Ερασμον εκφωνήσεως της αρχαίας "ΕΧ- λ^νΙχ-Μζ γλώσσας. (Ιίββη \ΛβΓ νη«βτβ ΈΓα&ίηΐ&ςΙις ΑΐΙΙβρΓβΛβ άβ* Α1ΐ^ΓΪ6θΚΪ8θ1ΐ6η) *Οταν $ιωρνσωμϊν την 3ιαψ(ιοράν, Τνν ίποίαν εκαΑεν είζ τους χρόνους του βαρβαρισμού η Ελληνική γλωσσά , πρέπει κατά φυσικον λόγον νά αμφι^αλλίομεν πο λλά, αν ο! αρχαίοι "Ελληνας , κα) μάλιςα οί καΤα τους χρονονς εκείνους ακμά- σαντίς , κα&' ους ΐ'φύασεν εις του εσχ&τον βαΰμόν της πα.ι· δείας η 'ΐλλάς, {πρόφεραν την γλωσσαν των απαράλλακτα χ-αίίως οί άπογουοίΤων (ι). Αια'τουτο και 'οΐ (τυζητοΰντίς τήν. αρχαία\> προφορά* μόνον £ια φιλολογικών συζητήσεων, καί ΐέ αυγ^ριμμα τί«, κβ5 τί «ξ αΧλα)» σνγγ3ΐΐΕ'ΐϊ>» εία«ί»δτ) χ, Τ λ. Αόχηί •ίϊ·» Ιίβάώβ » «ιχίςββ* *ϊΐ βέ*ΜΗΜλ»|Μ»Μ "50" γΛωςμα; »' αναφβί ρβαιν 8^ μχ^τιιρ&ν τα αξιολογο>τ»4«ί συνγρα'μυ.*-;* ? και αληβινα ευχομεθ* ** τ «»α®β*β!η χα9αρ>, γρί'ββΛϊ; τι χνίνβτ^ι»» μ·5?ος τχς ε'κιγοαφης *»» , $α να μη ΙιχίΓχνα Β<ς μ,αΓτην το*ν ττολυπ/χον χαιχ'ν του ο αναρω^ΐ}*· (χ} Πδρΐ ΤοΟ Αϊίτοχρατδϊος Ιουλιανοί λβ'γίτχι (το όποίβν βδ'^αια 8*» μ.ι*3ϊ ίβϊξι;), ότι. ίι'κβν ίίΓΐ^ββΜ» ακιί το' τα^βίίΐο'ν τον. ,,Τ*.ί6 βρΐ »ι«ίΚϊ! φδ^γο/μ^νΕλληνιςϊθανίΐΛζβιν »!■!«», ο5τ»ί ββ)Μ* 6*?8»α?&φοιμ5Λ »*βί ίι*τ» χβ^ία." Π*^αί\ τα ΰράλιγίμβνχ τού Α ουχ&γγίου «/; το Ι'λ»υ* *«|ΐβ»τ«.