— ( 39 ) — £τι έζητησε να γένη του ©ουκυδίδου μιμητές, νΛλά ονό ματα, ώς τάφρος κ. Τ., τά εξέφρασε ρωμαϊςί · χ,αί είναι γε- ΧοΤον νά βλειτη τινάς μετ αξυ' των άττικΣν λίζεων του θουκυδίδου, καϊ τ ά ϊταλιωτικά ονόματα. "Αλλος ϊξ εναν τίας, διά να ιΐναι καθαρός την φραιτιν , μετέφρασιν ιϊς την Ε'λλιινικιΐν γ\ωσσαν και αύτα τα κιίρια ονόματα, και ωνο- μασε Κρόνιον τον Σατουρν7νον , και Φροντιν τον Φρονταινα , και Τιτανιον τον Τιτιανόν, ως νά έλίγομεν κα) ήμε'ΐς τον Χωνςαντΐνον Ηυςάάιον· Παράδειγμα. της καίαροτητος μας τΐρο€άΧΚει τον Αυ- σίαν ό 'Αλικα/ιναίΓίΓίυς" οίκτος, λεγει, γράφει είς της πατρίδος, και του αί<£νο'ςτου την γΧωτσαν- Τίποτε δεν μεταχειρίζεται, το οΐίί/ϊίν δεν είναι αττικόν, ήγουν ζενον της γλώσσης Τνς -κατρίδοςτου, η του έ'ίνουςτου ' ούτε κα ταφεύγει είς των καρελ$οντων αί«νων τον αττικισμον, ως ο Πλατεον, και ο Θουκυδίδης. Δια τούτο άριςον κανόνα τ^ς αττικής γλαισσης του καιρού του τούτον καλεΧ, κα) τον ϊσοκράτ^ν μετά τούτον, και μας συμ^ουλευει νά μι μούμενα του Αυσίου την καθαρότητα, ήγουν να γράφωμεν ΐίς τν]ν γλωσσαν της ίδικηςμχς άττικη;, δηλαδη της πχ- Ίίατρίδος , η του είνουςμας, καϊ το2 αιώνος μας. Καθαρότητα νρος τούτοις νοεί ο' Αλιχαρνασσίϋς, το να αποφευγωμεν τάς κοιητικάς λέξεις, τάς οΐίοίας όνομα- ζει ,,ΐίοιητικην 'Ακειροκαλίαν". Η' ακρί€εια Της γλώσσης είναι σχεδόν η αυΤη , κα\ η *·α%αροτης' τα νά μεταχειριζωμεία δηλαδη μ,ονα τά άναγ- χα7α, και εκλεκτά ονόματα.' και νά μη χαν&μεν καιρόν, διηγοΰμενοι τά περιττά (ι), και ταυτην καλεί ο 'Αριςο· τι\ης „εν τοϊς ονόμασιν ακριβολογία ν". "Αλλη άρετη λόγου είναι ή χρησις Των κυρίων ονομά- Τίον , των κοινών, και συνετισμένων είς όλους ' και οχι να' καταφευγαμεν εις τρονικάς λίξίΐς» είς περιφρίσας, καΛ *ί? άκυρολογίαν (»)■ (ί) Φιίτιος »ί()! Λυύτίον — £2) -<ίχι·?ολο>Ία «%α/, χχτχ το» Γ(>ιγ: Κθ(ΐ·;%: ,,οται μη »'ψ'»; κ«7Γβί ίι^Μβίχς κυρ/ως »' 'Κί'ξΐζ , ^ταντ^ν §^ιτομ«!>*', Ο »