— ( 489 ) — ΐ\ίγοι όμως λατρευτά) Θαλείας φαιδρότατες διετρεξ&ν το ςάέιον τν,ς δάξ-^ς τ^ς τοιαύτας. ΐίεν τον σον διάδοχου τα -Βίατρον Ταλλίας •προσμένει εη ΐν νολλη 3ερμότν\τι καρδίας· *Αλλ'. ω εϋκλείας εραςα , ω φιλί του γίλοίου , νί κωμ ικν! φαιίρίΤνις σου κα! ιτοΛλν) χαρα σου εςχ ύκ ο (ρρ")ΐΊίσ·ί&){ ττ α ν τ οτ' οιϊιιγουμ,ίΐ/η" γί'λα και τονζε τά τερττνά μετά φ ι λ ο κ α λ ί α ς, «ϊτΧ^υ φΕυγ* τ«5 χυδαϊκάς κ αισχρά, ς βωμο\ο· Χ < « « · μνΐ αγαιτ"$ των άμχίων εκαί^ους τους ιτροσκχΐ· ρ ο υ ;" και /Λν] ^ίΛ^σΐήί τίώκοτε ν αρεσι<■,{ ττ^'ζ {κείνους, ο'ίτινες κρίνο υ σι κακώς και τι α ντο τ ίσ<ραλ(Αί- V 03 ζ. άν ομως σε υπερνικά ιί μ-αταιοφροσυν*, καΐ Χμ)ς 'να ςίΓρανωίνΐ'ί υττ' όχλου τ^ϋ χυδαίου, εξευτελίζεις βέβαια τ'.τε το ν ρ ό σ ων 6 ν σ ου έν^ττιον των α ττ α ί ω ν κριτών τ & ν φιλοκαλων ι χα! παροξύνεις τον 3υμ6ν τ να κ ρ α τ α ι α ς ©α λί ί α ς. ι?τις κολάζει αυ'ςνιρως φίλους κενοδοξίας. Αλλ ο λαμπρές και μέγας νους ολως φιλοτιμείται ίνα φανζ" ίυαρί^ος 7τρο'ς άνδρας τους λο^/ους, και ττρός εκείνους μάλιςα, ών χ β α θεία κρίσιζ εκτείνεται εϊς δράματα έν πάση α σφάλε ία. να/, ίιοΐ τουτους κοπιά εν ττλείςΐή καρτερία, σπουδάζων έργον τι καινον καλώς να { κίίλί σ^ι καϊ ίια' τν,ς σοφίαςτου ν ρ ί ς κάντ&ς 'νά αρεσ^' δεικνύων την νττόίεσιν μετά τϊς σα φ»ι ν «ία ς, κ,αΐ τ ε'χ ν κι ς το νολΰιτονον καλύπτων μιτά τίχνης' ταχέως, μετά τάξεως, συνάμα παριςαναν νά ιΐ0ιι και συμφεροντ α εκάςου των ιτροσωκων' ιτανυ καλώς δραματουργών, κ αϊ εν ταυτω εμφαίνων οτι κα! αλλ α κρτίττονα δύναται ν ά σ υ γ γρ'α ψ ϊ λ γ ω ν Ψ υ χ α ς * κ τνίς α ρ χ ί ς μ £ χ ρ ι ς αυτοί του τ ϊ λ ο υ ς ί/α ΐΓίλΧίϊί κομψοτ^τος κ εναρμονίο') με λ ο υ ζ'