— ί αοο ) — όμοίωςχα) αϊ τελευτάίαι λεξεις, δια των όιίοίων α.'ί /.ατα μί· ρις ίννοιαι συσμίγονται είς εν α ςοχασμόν , νίχουν «αϊ ί/ζ Τν|ν £»κο/|ν , και ί(\" τι/ν μνημην διαρκεςερα κα» ζωηρότερα, και ούτως ο ήχος του Τίλους αποτελεί Τνιν συγκεντρωσιν τοί &Χ&υ εις εν. — Αιατί η ομοιοκαταληξία δεν συγκλείει πάντο τε μίαν ίλόκληρον προτασιν , αλλά σνχνακις μία νροτασι; τελειόνει εις την μέσην του ςίχου , ν[ ίνας ςοχασμος αποτε λεί εν όλον μετά- το τ (λος του δευΤερου, η τρίτου ςι'χου;— Ποΐαι α ι εζωτερικαι συνύηκαι και ά κ α ι τ κ* σε ι ς τ ν, ζ ο μο ι ο κ ατ αλ η ξ ί α ς·, — τί ατοκ,αΟιςί! ίοι/ατι^ τ»ΐν χρησιν της ΐΐς Την τοινισιν ; — τί απαιτείται εις τούτο ; — ποίαν μορφην πρεπει να έχη , δια να είναι τωόνΤι συμ^κνΐ; μι τον σκοπόνΤης; — το νά ημπορεί ή ομοιοκαταληξία να χρησιμεύσω ώς έπιτήδειον μέσον εις ενα σκοπόν της Αίσί)·/,τ:· , τούτο εξήρτηται άκό την έξωτερικην φυσιν της γλωα· σης' — τότε μονον η γλωσσά αναλογεί με Την εσωτερικην φν· σιν κα\ με τον σκοπόν Της ομοιοκαταληξίας, οταν κυριεΗ εις αύτην ή τίβσωδία των τόνων και τοιαύτα! είναι όλαι λι σημερινα\ γλωσσαι. Είναι ν\ Λατ'ίνικ,ν} γχωσσα επ ιό εκτικν, ό μ ο ι ο κ αΤ αληξ ί α ς; — >ί λυσις αύτου Του προ^λήματο; συνάγεται άτίο την νροηγουμένην πραγματείαν. — ο! 'Ρω μαίοι δεν εμεταχειρίζοντο Την ομ.οιοκΆταληξίαν, 'όχι όι Γ '< τους ελειπεν η κλίσις της ψυχίς ως προς Την ηδονην , οτον •πρόξενε Τ, α'λλ'οτ* εις αυτούς ή προσωδία των τόνων δενεπρϊ διόριζε Το μετρον των συλλάβων του ςίχου , τό οπο'ΐον αται* Τίΐ ιΐ <ούσις της ομοιοκαταληξίας' — άφεύκτως η ΛατινιΜ γλωσσά επρεκε να ττχύη μετα&ολην , 'διά νά γένη επιδεκτικά της ομοιοκαταληξίας · άλλα τότε δεν ήτον πλέον ή ΑατινΜ γλωσσά ' — κα(ιοσον και η πτωσίς των τεχνών και επιςημ^ ημπορούσε να ί-χνι επίβροιαν εις τον μετασχηματισμών της Λβ· τι νίκης γλώσσης, κατά τούτο ημπορεί τινάς νά δεχύζ,, ότι η ομοιοκαταληξία χρεωςεΐ την αρχήν της εις την βαρβαρότα τα ' άλλ' επειδή μονον εμμέσίας κα\ 'όχι αμέσως νηγαζ 11 άτίό αύτην, δεν εχομεν κανινα λόγον νά συνάξωμεν εκ τον του, ότι κα\ κα§ έαυτην η ομοιοκαταληξία είναι πραγμα ,3«ί' €αρον. — Πί/ι της ίςορικης άρχης της ομοιοκαταληξίας τάς ε ως τώρα. σκέπεις συμπεραίνεται, οτι η Ευρώπη δέν ΐ'Χ 1