— ( '9 ) — 9* και ημε7ί τάς ονομαςικάς των εις «ν ουδετέρων χωρ)ς του ν, δεν μο) φαίνεται ευλογον ' έκτος της κακοφωνίας διάτων ο'μ,οιοκ.αταΧ>ίξιν Του άρθρου και της ονομαςικης, ηθελεν εί ναι και άπρεπον νά προτιμά\σωμεν 'μίαν διαλέκτου από Τι^ν καθολικήν γλωσσαν των προγόνων μας ία~) ' ήμεΐς βλέπο- μ,εν τους. ΜίΧαν/ζους , Ναπολιτάνους ι και Τενο€εΖους νά γράφουν Ύοσκανικως, οχ< <$£' Τους Τοσκανους να μιμωνται τάς άλλοκότους ταύτας διαλέκτους ' οθεν ,,Τό είκοσιπεντε αιω'νκν φκ-ιασίέιον" έί'ν ασχημίζει τ ν, ν γλωσσαν μας, διότι δεν της είναι οΰτι ξένον ούτε περιττον" χ,αι αντί φκιασί- διον, ίατρικόν 'ίπρεπε νά ονομασθώ και καθαρτήριον (.β). Το να παράγωνται α! Χέζεις Της τωρινής γλω<τσης μας «7το τάς παλαιάς, αυτό συμφέρει να α ποδειχθ·^, κ. αϊ ο πο- λυμαθέςατος Κοραής εμφανώς το κηρύττει διά των αυτο σχεδίων του ςοχασμων, το δέ νά μη διορθωθούν οσαι είναι κολω€αϊ και διεφθαρμέναι κατά την γραμματική ν τί^Πλα- τωνικης γλώσσης, ασυμφορον, παράλογον δέ νά φο&ι·^- μ,εν Την διόρθωσιν μήπως φθείρει Την ωραιότητα Τηςγλωτ. σης μας. είναι πασίδηλον οτι αί γλωσσαι αλλιώς ομιλούν ται και αλλέως γράφονται, άξιον σκε^εως προς τούτοις εί ναι, οτι αλλν^ η γλωσσά του Κωμωδού, άλλη του Τραγι κού, αλλκ] του Επικού, αλλ*] του 'ίςοριογράφον, αλλ^ του 'Λυθογράφου, άλλη τοΰ Ηθικού, και αλλ*! του 'ΐήτορος' "ταν το γένος μας φθάσΐή εις άκμην νά μέτρα παλλάς δε κάδας Κλασικών Συγγραφέων , όταν 'ίδη τα συγγράμματα των μεταφρασμένα εις τάς αλλογενείς γλωσσάς, όταν κτί ση Θεα,τρ ον, όταν κανονίση τ^ν Μ ουσικην, οταν εν ίνι λό- -2ν, αφ 3υ ίί ο'νβτβ$ΐία$ί&%ΐ4 $ίς ολίγους > κάί ΐ}\οι.υ3ΐ}, το*- ι ίικα.ί«ς μιτίβλί)3ΐ) και ί, σημασία του. (α) ΑΓα^ίλι*!)" Τ}ΐτιΙ αχ ονομαίΜμι» τ >ΐι> 'Αττικών , χα < ί/» -ν ' Μ < , , χ» * χ ί / .ζθττ$1 Λ μ η ςνχ^^ίχ χυτη $ΐνχι μικ$χ , ως ιτ(5ος τι^ν Ε'ΚΚλΒλ , αν ο Χογος αναί χ^Ζν , τχ -ΡΒζφό'Κίχ $%χι μ*γχ\ίτ?» ί νο\υ ΛΙΤΟ ΤΛ $χ<τ*ι Φ Η Κριτική δ«ν 3£λ?χ 3«Υ?5 τ*ΐ» μαρτυρία® τοϊ Γολται'β*, * »ι » > » -"·> «"*»» τ*» ΕΧληνικην '«"«ί ισπβνίχξι , τ«» ΛΊιμ.ΐ{Ι>ήΐι μ·»; "5 γλχϊβαι ίίγνου *«τ« κ(χτβς,