( 242 ) —· δ'. ΕΊναι δε και τραγί χμ' επειδή τις βΧέπων τον Α'ίαντα δια τ·/\ν -αράς Θίους καταφρόνησ-ιν εΧεεινως κατα.ςρεφοντα τήν ξωήν, μαινόμενον μεν πρώτον, αποκαάιςχμενον δε υςε* ρον εις τάς φρέναςτου, και αισχύνη των πεπραγμένων αν- Τοχειρα γιγνομενον , δέν φρίττει , μήπως και αΰτος τον ®εόν κατ αφρόνων, η ίι'; άλλο άμα ρτημα ενεχόμενος παΒ % τά αυτά; η δέν Χυπε'ΐται, και δέν σπαράττεται τα σπΧάγ- χνα οταν βΧέπη προ των οφθαλμών του φονεύαμενον τον δεύτερον"· του ΑχιΧΧιω; εις τ ν,ν αυίρείαν, 6'. Των 3ε δραμάτων το α', εξήγε"! τα. προ Του $ράμα.Τος · Το β'· γέννα την ταραχών καϊ την αυξανει' το γ. δίδει χρηςάς ε'Χπίδας εις τόν.9εατκν δια να τον ταραξη ΰςεραν α-<ρο~ δρότατα-' τόημισυ του τετάρτου είναι φρικτόν περιέχον την αϋτοχειρίαν του Α'ίαντος' το δε Χοιπον του τέταρτον καϊ το πέμπτον περιέχει την περί της ταφής 'εριν. είναι δε ψυ χρού δια τους λογούς ο,που ε'Ιπομεν εις τάς παρατηρήσεις του δ'. δράματος' αυτό ημπορούσε να σχηματίσω χ,αί μίαν ολόκληρον τραγωδίαν > κα3ως η 'Αντιγόνη. Φ 7 · *Η ΰπό9εσις, η χατ' 'ΑριςβτίΧην ο μυΒος·, είναι άκΧοΰς ως κα\ τυφΧω δηΧον. η δέσις συνίςχται άπο την άπό'ραιτιν Του Α'Ιαγτος να φονευ^ , καϊ την άν5ίςχσιν των άλλων εις τούτο, η δε λυσις γίνεται αφ εαυτές χωρίς περιπετείαζ νί αναγνωρίσεως· δ'. * Σημειωτέον εΤι και τοΰτο, τό ΰττοΐον διαςέΧΧει Τά πα· Χαιον από τό νέον @έατρον προς τοις άλλοις * οτι ίνταΰ3α οΧχ είναι εργα των @εων, έν ώ εις τους νεώτερους είναι ατίοΤεΧισματα. των ανθρωπίνων πα,Βων. (V Τυνίχιιχ αχαλαΐ'ί?7,)