—- 210 — τους, αλλ' (Η το Α: δίδει ί'ς τους περιέργους άναγνώςας τεκμήρια εναργέςατανα συμπεράνωσι το σνναγόμενον, καν £}>ω το" αποσίωπω, Λε)>ε<ς, τό χαλόν, ουκ έ ς ι καλόν, ο τ αν μη χαλώ $ }> £ 'ν Ί τ α '· Τοίτο είναι τρόπον τινα η βάσις ολ^ς σου τ^5 σχιφειύς ι »ρ' */)ς ανεγείρεις όλην σου την οίκοδομην μι τ ας άχο- λούθους πιθανολογι'ας. 'Αλλά προς Θεοϋ , ας Βεωρη5% αυτή ν| βασιςσου χατα ίυ'ω τρόπους, καί ο'πο μέρους του εναγομένου, χαί από μέ ρους του ιναγον το; , αν '^ναί επικυρωμένη με σχέφεις, ηρτυμένας με άλας, χαί ςερεωμίνη εις τα ακράδαντα της διχαιοσύνης Βεμίλια. 'Ως 'πο' μέρους ·μέν τοί ι'να^ψΕνου θιωρουμίνη , 05 τις εχαμεν ΐχίογ^ν τοιούτου συγγράμματος, χαί ΐπροππαθγ,σ(ν εις την μετάγρασΐν τον , &α να πλουτί'σν; το γένος του με τοιούτον 5ησο!/- ρον πολύτιμον , σε τον 2δίον ν]'νβ}>χασε »ο 5ω- ον}? τν'ιι φτγόν σοκ, ο« ϊ?»οί αξιέπαινος' η μετάγρασις όμως αν μελλη να ιρανϊ δόχψος ) •ή τ' άνα'παλιν, μ/νίί «ί'ς το" α'δ/χαςον τοί ^/νους χριτήριον , χοΐ οχι εις τήν έδιχνν σο ο χα: ε'ί:- χη'νκου ψτ;«ρο!/, ως ρ? οντες Κάλχαντες , είδό- τες τά τ* (όντα ι τά τ' έσόμενα , πρό τ' ί'οντβ. Μ' ελον τούτο, βί παραχάλω , «ρΛε! πό θεν έοιιμπέρανες , ότι τ) μετάψρασις μέλλει να χιιλι'εται εις τον βόρ&ορον, χαί ν αποδοχιμασθη άπό όλους τβυς έλλογ'μους τοΰ γένους ανδρας; 'Απο ττίν προχτίρυξιν λέγεις. "Εςω ! χαι είσαι βέ βαιος παρά τίνος έγράψη , χαί προς ποίον τίλος άιρορα · χαί νοϋς εμβριθής δύναται να βάλη 3ε· μίλια εις ψίλν'ν ύπόθεαιν· Ό έκδοτης τοΰ Λο γίου 'Ρ.ΟΜοί (κατάλαβε τον σχοπόντης, χαί γί νεται δηλον έξ ίύυ έαιψέρει, χαί δι' ων έκιτίι'- νι· τνίΐ; ενέργειάν τν;ς · συ 8ε ασχολούμενος, ως ^αΛίταί, «α περιεργάζεσαι γαλλιαμους, σχοινο τενείς πίριόίοοί *«' άχαρολεξίαζί ί'χααας £χ τοί» ^£ίΰΜ» σία το σχοα.'ΐί'ύ'ταΓο: 1 .'Επίαβ, ί^ω ςεντόριον ψίύνν,ν χχρύττίις, οτι ε'ς αντ>ν τψ άγγελι'αν το πάν είναι βψιλοχαλια χαί ασάφεια, καν Οίν έσχέγθης χαί τούτο , οτί περιπίπτεις εις αντίψασιν· αν χατά τον λο'^ονσου ^β{ αιριλο- χαλι'α χαί ασαφεια, πόθεν, άνθρωπε, οοί έγι ναν σαψ·/}, οσα παρενει'ρεις εις τηι; αχέφινσου· η /ϊίί πως ί^είς χοί προορατιχόν χάρισμα , το όποιον ως παχύνοας μέχρι τοί οε ^ιας έλάνθα- νεν· 'Εν αύτη γίνεται ίήλον, οτι ο' χύριος 'Α λέξανδρος άπειρ ασιαε να ιιατα&αλ'/) τ-η ς τυπογρα φίας τά ΐζοδα. Ύοϋτο το ομολογείς, οτι το βιβλίον είναι εις το γένος έπωψελε'ς, τοϋτο τ$ εγχρίνεις' τό να δοθιύσι ίε δωρεάν τά αντίτυπα εις τους ^λομοι^σοος, τούτο το" άποδοχιμάζεις , χαί τις ίξεύρει τον σχοιόν σου · 'ΐδού έκ των λο^ων σοο χρινύ σε, ότι ψάσχεις, χαί άντΐγάσχεις, εγχρίνΐις, χαί κατ αχαΐνεις, χαί πληροίς μέιούς λόγους σου τον 'Αλεξανδρινού χρα τνρα. Φυσικά οΰδέν γίνεται εις τόν χόσμον άνευ προϋπαρχούσης αίτιας ' ημείς βλέπομεν το αί τιον , αλλ' οχι τό αίτιατόν. "Αρα ί'κ της καλ λονής των όρωμένωϋ ο γενεσιουργός χα9οράται } ή' έχ τοΰ γενεσιουργού ή χαλλονή ; Και τούτου δί τεθέντος, χατά την σχίψίνσοο, δεν είναι ά- πιμψαΐνον νά εξετάσω μεν ποια δΰναμις εχίνησιν αΰτον τον αν^ρωπον νά επιχείρηση το<οΰτον &· πι'μοχθον χαί δυσχατόρθωτον επιχείρημα. Τάχα θράσος απλούν τον 'έψερεν εις τοσην άπόνοιαν, ωςί ν* άψηση όλα του" τα συμφέροντα , νά πε ριέρχεται ενθεν χαχείθεν, νά νποφέρη άνεζιχά- χως πικρίας χαιρεκάχων, πεπυραχτωμίνα βέλη πονηοων, νά εχη ςαθεράν επιμονην εις την »χ· πλνι'ρ'-ΰσί'ΐί του, νά δοχιμάζη ταλαιπωρίας δρό μων, χαί αυτό, τέλος πάντων , το" άχρι&ίςα.· τον των έν τοις ουσι, την ζωην ■ εις παρο- μοϊαν άπόνοιαν σχεδόν δεν χαταντώσιν οΰτε οί παράφρονες· 'Αλλά τοΰ χέρίους, η τ^ί