—■ ( 434 ) — /. αί των Φ αϊ-/κ <χ. ω ν , Αιγυπτιακών , και Φρυγιακων άτίοικιων' ττΧην κοσον άτεΧως, άκρίτως, συγκεχυμένως, καί άντιφα- τικως, εϋκοΧ'α. το βΧειίει, οςις απέκτησε και ναραμικρά,ν γνώσιν αυτου Του μέρους Της £λλ>ίν/κ.ί?ί ίςορίας. Εις άπόδει- ξιν ευχαριςουμεύα. να σημειοσωμεν μόνον τά εφεξής ολίγα. Μας άναφερει 11 εΧασγούς, Χαονας , Μολοσσούς, Κα- ρας, Καυκων&ς , ΑεΧεγας, Γραικούς κτ. και δεν διακρίνει, κύΐοι «ξ αυτών ητον παΧαιοτεροι, σύγχρονοι, μεταγινέςε· ροι , ϊ φυλαί ενος και του αΰτοΰ έύνους' μάΧιςα έρχεται (σεΧ. 354), ® τ ' °^ α «οία τα. εόνη ήτον άρχης διαφορετικής. Έ-ίς τούτο όμως κυριευουν δυο γνωμαι, η μία., δτι λ. χ. βι Τραικοι , ΑεΧεγες, Καυκωνες, κτ. εςαύησαν αί πρωται άποι- κίαι τη'ς Ασίας εις την Ελλαί»· οι δι ΤΙεΧασγο ί η δεύτε ρα , κα) τρίτη η Των Ελληνα ν ' η α\Χη γνίόμη είναι, ότ< ολα αυτά τα ϊύ;^ ^πν φυλά! ενός και τον αυτου γενικού εύνους- ΙΊϊρι Τ>ις πρώτης αρχής οΧωιν αύτων Των εύνων η ζίλιτχ διοΧου, η χωρ\ς νά μας διδαξη το, διατι -Προκρίνει μίαν άτο τας ποΧΧας περ'ι τούτον γνωμ.ας, χω^ις να καμη καν ανχψ·>- ράντων άλλων. Απα όσας μαρτυρίας αυα,ψερειιτερι Πελασγέ ι τίποτε με βεβαιότητα δεν μανύανομεν , ί υ ω ποΧΧά εϋ'κοΧον ητο νά μά(ί% , και μαύων νά κοινώσ η και εις ν,μίΐς , ο τι πιρϊ ΤουΤου ο! αρχαιοΧογοι διαφορα φρονούν " οι παΧαιότεροι δι κάζουν , οτι ο! ΤΙεΧασγο) άηχο τάς νήσους του Αιγαίου ΊΐεΧα- γους έπερασαν εις την ΠεΧοποννησον , και άπ' αυτήν 'έπειΤΆ ηΧίΐον εις την θεσσαΧίαν , οι δί νε'ωτερΟι, τδ δτίο'ίον ε'ιύαικαί κώανωτερον, δτι αυτοί ήΧβον ακδ Την %ράκην , και εις αυ* την ατδ την ηιέραυ 'Ασίαυ , η απ ο τά άρκΤψα του Ευξείνου πόντου. Ομοίως και εις το έπόμενον μέρος, οπού ομιΧεί περϊ Δευκαλίωνος, και ίςοριΐ, οτι αυτός ήΧύεν από την ΐκυ^ιία^ αποσιωπά και την γνωμών , οτι η από τήν Σκυύίαν κατα γωγή του ΔευκαΧίωνος είναι ποΧΧά. άμψί&οΧος, και Την γνω* μν>ν , οτι ο ΔευκαΧίων ήτον απδ την ΠεΧο-πόνν/,σον , κχι μ&Χ'ζ* ΠίλαστΌ'ς κα\ αυτός· νοσον δε ουσιώδες ττραγμα ι^τοννι δια- χ^ισις ολίον αϋτων , Το βΧενομεν εΰίΐυς αττό τά ίξίζ. Δεν ηξεΰρομεν, Χεγει, οποία ητον ν\ γΧωσσα των Πί- λασγων. Πλιίκ αν £εχ§ωμ>ν, οτι ο! "Ελληνες και Π εΧασγο^ ίίχαν μίαν και την αυτήν άρχην , εμάϋχμεν εις την ςιγΐ·>·Κ ν ι