— ( 883 ) — δησις εύρισκεΤαι μόνον εν μέρει, εις του άπειρον τόπον κα.) Τίν άπειρον χρονον διεσπαρμένα ), και δεν είναι πούποτι συνη- νωμένη. Του ί« τρίτου τΛίνταϊον 11 ναι, ο σο ι αποδίδοντες μό νον εις το πνεύμα Γν|'» ΰπαρξιν, την δι ΰΧην ύπο€άΧΧοντες είς τούτο , 3έτουσιν εις την αρχήν των πραγμάτων ως αρχι τέκτονα Της τοΰ παντός διαθέσεως, πρώτην τινά ύποςατικην χαΐ λ€<)Ίχ.»ίν Ουσία», της οποίας άνό^οιαι είναι α! άνίΐρώπι- ναι ψυχαΐ και ο λα τα νουν χαι 3ε'Χησιν έχοντα χτίσματα' ά^ε το άύροισμΜ τούτων σχηματίζει απαύγασμα της $εότη- τις,. έκ Της, οποίας εμεΧΧεν εκαςον να Χαμ€άν% μέρος εν έαυΤω επί μάλλον χα) μαΧΧον, και να. ήναι ηναγκασμένον νά το εμφανίζω καϊ ιχ.τος εαυτοί). 0/ τεΧευταΐο; ούτοι τιμω- σι καϊ σέβονται ως ε να από τούς ηγεμόνας των τόν δαιμό νιο ν ΏΧατωνα. η "Αρχιζΐ πάντοτε εις τας φιΧοσοφικας σου ερευνάς, από τόν ςβχασ μόν όςτις σε φαί νεται β τι ε ϊ να ι ί σχυ ρ ωτ ατ α ς , κ α) ο , τι μεν συμφωνεί με τούτον, νόμιζε αΧηΟές , ο,τ ι δέ άντιφέ ρ εν α ι εις τοΰτον, νόμιζε ψευδές"" τοιου τοτρόπως εκφράζεται το μεγιςον αξίωμα της φιλοσοφίας του · Τίποτ' αΧΧο δεν χτο τόσον φανερό ν εις αυτόν, όσον ότι η ψυχή είναι ποΧυτιμοτερα παρά το σωμα , και ότι ενεργεί! εις τόν εαυτόν μας καποια δΰναμις αυτοενεργός, ν,τις Β εν κατα δέχεται καν νά εχΗ ούδε παραμικράν συγγενειαν με την ΰΧην. Κα» φαίνεται ότι εις την τρυφεραντου ακόμη ήΧικίαν έΧα€ε περι τούτου μαρτυρίαν από κάποιον τι, τοΰ οποίου ποΧΧα β· λίγοι άνθρωποι εχουβΐ τω όντι πεΐραν · όΧοι όμως του'Χαχι- ςον είς κάποιας ςιγμας Της ζωηςτων Χαμζάυονσι το αΊσ&ημα χαύαραΰτινος και άφιΧοκερδοΰς έρωτος, ίςτις εΧκυει πρός αΧ- λνίλας δύω φιΧιωμενας ψυχάς, όχι δια προσωρινού κέρδος, αλλά μόνον δια νά τεΧειοποιήσοντι την ΰπαρζιν των , και τάς οδηγεί δια μόνης της ιδέας τοΰ υπέρτατου άγαμου, 'Εννοεί- ται δέ ένταΰόα. ο "Ερως, όςτις γεννάται, όταν δυω άγαΟαι ■ψυχαϊ αίσβανβωσιν ένΤεΧως κατά πρώτον, πόσον είναι προσ- φιΧεΙς πρός άΧΧηΧας. Είς τόν τοιούτου έρωτος έμπειρον, εδόξάζεν ό Πλάτων , πρεπει νά ήναι φανερόν, ότι η ίδια τοΰ χαί εαυτό χαλου