- ( 6ι ) - •τοΐίτ Όν τον σκοκδν η καιδεία καρά των σημερινών ύτίρ Τ'.ϋ Κοινού φρονΤιζοντων Κεκαιδευμενων, 4-ττϊ τοσούτον ο καρ πός κώανώτερος, και ϊτγι τοσούτον δεν άκατωσιν' ενάρετοι ο' ό'νΤϊς, Τιίς άρεΤης την Χατρείαν εκι τοσούτον να άκοΧαμ- 4άνωσιν είναι «ξ/ο/; /«.ίΤα ττολλά τοιαύτα. άκοτοξεύματα ά τρωτοι αναντιρρήτως διασωζομενοι, και τ»}ν καύαράν Της αρε τής χαράν , την ψυχικών ί'Λίίννιν συνα/σ6ανο'μ.ϊνοι ίυχαρι'ςκι. <ην , νϊς μονής κηγαζει η κοσμική του άΆρωΚου ευδαι μονία. αλλά δια νά διευύυνεται αίσύητικωτερον εις την άρε- Την ιι καιδεία, δεν αρκεί, νομίζω, η Κερι τους καιδευομε- νους. άνάγνωσις του Βαταςίχο.υ των χρεών καρά. των και- δευοντων , ουδ' α,κΧως αυτών η άναΧυσις, αΧΧα χ. η γυμνα- σις εις Την εργασίαν , το εργωδεςατον ο\ων, και τωοντις ■ποίον δρα~ηριωδέςερον μέσον εις το νά ένύαρρννη τους και- δευομένίυς, του των καιδευοντων καραδειγματος! 1 ί;^< α\ί- της όλο/ κατά το μαΧΧον κα.ι ήττον οντες Ικανοί νά ομίλη- σωμεν , ενάρετοι ταχα ε'ίμεύα δί αότο ; ομ'Χοοντες κερί άρε- 'ΐης, ημι'ορουμεν ευκοΧως να Χησμονησωμεν τον κρακτι^ον βίον και ν·μχς αύχούς, περιοριζόμενοι εις ασχετον Τιϊν εκ!)ε- σιν, κα\ έφχρημενας τάς Θεωρίας Της αρετής, κα&ως εις αλ- γε€ρΑϊκην τινα, δε7ζίν δυναμεύ α, μηχανικως τον κανόνα »» ενεργ/,σωμεν , εις ΚραγμαΤα ο ΧοτεΧως ε .^αρμόζοντες. οσον Χοικδν κερισσοτέρας έμπρακτους ενδείζεις αρετής δίδει, κα) εις την εσκησιν οσον κερισσότερον -παροτρύνει τού,ς Καιδευο- μενους, ίοσον τεΧειοτερον ςοχαζομχι τον καιδευοντα, και το σον άξιον της καρά του Κοινού λατρείας' κα) εκειδ η εις Του το καταγινομενους οφείΧω να φρονώ τουτους τους Αογίους ,· είμαι εΰεΧκις οΤι δεν ΖέΧουσιν άναφανη κα'ι αύτου του κο- νηματος κ των άλλων άνασκευαι, οΰτε άκοΧογίαι' άλλως ίε κάι εκεΐνα εκιςομιζονται δια της τοιαύτης σιωκης, και καιιει κιύανως κατ αυτόν τον τρόκον η αηδία, της μεν Φημης την σαΧκιγ γα. και δια μεγαΧων άτοκη μαΤων κερδίζω μεν Την 'Α- ρετην ομως είναι των αδυνατών αδύνατον' κοΧΧά μεν δυσ χερής ή εν μέρει αυτής ακοΧα,υσις, Την δ' ολικών δεν ηζεύ- ρω κως εκ των £νητων δύνανται νά εΧκίσωσι' του τεΧείοι» ανάξιος φύσει δ άνύρωκος. δύεν" μικρό! μεγάΧοι, δύεν δΧοι εύρίσκουσίτι νά διορύωσωσι, τεΧειότεοοι τω χρόνο.ι γινίμε- "οι. ώ' ιτόσον Χοιττδν συγκαταέατικως αηταιτεηα,ρ ο Γϊλε/''τ^