186 ρομ-εν τνν κρώχψ γαλκογραψιχγν αποτυγίαν των εικόνων, με τόσψ ευχαρίστησα» είδοποιοΰριεν, ότι αί αύται εικόνες εχαλχογράγησαν χαΐ δΐύτΐρον , και ε'πι τυχόν τοσον $αυμασίως ωςε χαΐ εις αυτόν τον αΰςψότερον χριτψ δεν μένει τί να επιθυμη* ση. Χάρις εϊ 5 ίο ψάότιμον χαί ζηλον τοΰ ψιλο- χόλου 'Εχδότου. Κατ εξο/ην τρεις μεταξύ αυ'- των διακρίνονται. 'Η πρώτη τη5 'Ελλαδο;. -Παρίσταται υ'πο νιας γυναικός μοριοην, χαΐ είναι ίιίδεδυμένη ράχια ΰπό της τα νώτα της καλυπτουσ-ης βασιλικής χλα- μΐδος. "Ιςαται λυπημένη θεωρούσα τα προ πο δών των ναών της ερείπια-, συντετριμμένα αγάλ ματα , πανοπλίας *. τ. λ. χαί εις τω» δεινών την Βέαν άπελπιζομένη. 'Επί χεψαλης τν)5 ίπταται „ ατέγανος, τον οποίον πλεκουαιν αί ε'ννια.Μουσαι ίστάμεναι εις την^ορυψην τοΰ 'Ολόμπου χαΐ ΐχοη- ααι ε'ς το μίοον των τον 'Απόλλωνα. Ό δε τη; ■καιΟιίας (ωνγΙρος άστη ρ αναλαμπών εις του ορί ζοντα σχεδάζει δια των εκπεμπόμενων αχτίνων τοιι το την εικόνα περιχυχλοΰν ζοψωδες νέφος — 'ΐδέα ευ'τύχης , ψαντασία εότυχεστέρχ. Δευτέρα τοΰ Ποιητοϋ. Δύτη Ιρανίαθη από την εκδοαιν της Δααιί. Ή Καλλιόπη το ποι-ητιχόν πνεύμα τοΰ Όμηρου ψέρον την Ίλιάδα χαί 'Οδόσσειαν εις τον ναόν της Αθανασίας, η τις προπορεύεται χαί ανοίγει τας πιιλας τον ναου της, χρημνίζουσα προ ποίων της^τον εις τούτο άνθιατά- μίνον ψθόνον. Ό Κρόνος 3-ίττει την εικόνα τοΰ Πθ£7]τοΰ ίί'5 το προπόλαιον τοΰ ναοϋ της 'Αθανα σίας, η έί Φηρΐ σαλπίζει την ανάθεσα/ ταότην. Και η τρίτη τοΰ Άχιλλεως, ρίπτοντος το Οκήπτρον αΰτοϋ χατά γης χαί όρκιζομένου οτ ι εις το εξης δεν θέ'λίί "συμπολιμήσίί μετά των Έλ· λιϊνων. , Κν'γίνει το σγίδιον τοΰ πονήματος ολοκλή ρου -είναι 'ίν άπα τάχαλλίτεραν επαΜοημίνα } και ο) ΐκτέλεσίς τοιι μία απο τάς επιμελεστέρας. Πρ«· ζενεϊ επαινον εις το Γΐνος ? εν φ συνιστά το ιίπο» χείμενον τοΰ Έχίότου εις τάς αληθώς 'Ελλψικάς χαΐ ψιλογενεΐς φυχας, αί όποΐαι ίζεύρουσι 'νά εχ- τιμωσι τοΰς χόπους των συμπολιτών των, σνγχα· τα&αίνουσαι πάντοτε εις μερικά μικρά σφάλματα, τα οποία ο όψθαλμός μόνος 'Εχδότου σπανίως -ημ πορεί 1 νά προΐδη χαΐ 'νά Βεραπεύσ·/), χαΐ περί των οποίων χαι ο Ομηρικός Παραφραστής προχαταλα- 6οντως όπολνγούμενος λέγει' Ομολογώ δε οτ« με ολην μου την δυνατην επιμελειαν, μι όλον τον α κάματα» μου ζηλον, δυσχολιώντε χαΐ χόπων χα- ταψρόνησαι, μ' ιστάθη αδύνατο» τό νά δονηθώ νά άποψύγω μέ τελειότητα τη» εΐσγώρνριν τίνων αγαλμάτων, Ισως ως τ ης αδυναμίας μου γενημά- των' Βιά τα όποια είμαι ευελπις ότι ο: ευαίσθητοι άναγνωσται 3ελει μι χρίνουσι τη5 σ'-ίγγνώμης των αζιον, ως χαλώ ς ειίότες οτ ι πασα άρχη ίόσχολος' ότι τό χαλά γίνονται μετα πόνου πολλοΰ χαΐ '/ρό- 'νου μαχροΰ, χαΐ ότι τέλος πάντων, τά αγάλμα τα άχολουθοΰσιν εΰχόλως χαΐ εις τους μεγάλους ■χαΐ δυνατούς, πολλω μάλλον εις τους μικρούς χαί ' >9 αοννατο^ς* Ε.ΐμε8α βέβαιοι &τι ίί&ομεν χαροποιάν άγγε- λίαν εις όλον το Τίνος προχηρύττοντες την εντός ολίγου χοινοποίησιν τοΰ £' Τβ'^ου της αΰτης πα- ραψράσεως καθώς χαί των μετ' αυτόν. Χάρις εις ένα των ομογενών μας ευγενή τωόντι άνδρα, τον έ ζ 'Αδριανουπόλεως Κόριον Γεωρ γ '■ ο ν Σα. κ- χελλάριον , οςυς άνευ ουδεμιάς προτροπή; αυ'τοχλήτως ΐψίλοτιμήθη δια χρηματικής προκατα βολής 'νά ϊπιταχόνη την εκδοαά των, χαί τό» ο ποίοι/, αν χάδανος δεν η τον 'νά προαχρουσωμη εϊς την μετριοψροσύνην τοιι, δικαίως ηθέλαμεν ονο μάσει κοαιόν -άεργετψ. Κ« πάλαι μετά τφ< κοινοποίησα) των λοιπών