- ( 4θ - Του φρονήματος, τάς οποίας παρατηρουμεν εις Τούς ανθρώ πους εκείνου του αιώνος («V <5ϊ οϋ φαίι>ίτ"αί σχέσις των <9εων προς τούς ανίρωπους. Οι άνθρωποι 3εωρουσι τους βίους οίς πρωταιτίους παντός αγαθού καϊ κακοΰ , και κυτών νομίζουιτιν ότι δίδονται όλαι α? έπιτηδειότητες καϊ αύτα.1 αί αποφάσεις (β)' αλλα καϊ τους φο·6οίη<τα< ίιβ τα <3(αβ αυτών κακά, οίον ναυάγια, λιμούς, παραφρυσΰνας χ. Χ· (γ) " οί ίΐ Θγο/ πα\ιν εύαρεςουνται εις τάς Βυσίας και τα? ιΤρός αΰτους τιμάς Των ανθρώπων" όθεν όσον πε· ρισσότερον προσφερουσιν αυτοίς 3υσίας οΐ άνθρωποι, τόσον προθυμοτερον είσακουουσιν αΰτων τάς παρακλήσεις" οί άνθρωποι επικαλούνται αυτούς εις τούτο, ώς έχοντας χρέος Μήτε ή δΰναμις των ®εων είναι άπεριόριςος, αλλά (Γχηματίζουσι μίαν πολιτείαν, εις την οποίαν ευρίσκονται, καθώς και παρα τύΐς α^θρωποις, βαθμο) Της ταζεως καί δυνάμεως- 'Ο ύπατος ήγεμών ταύτης της πολιτείας, ο Ζευς, δεν ημπορεί νά αποφατί^ περί πάντων άνευ της συμβου λής των άλλων θεών' όθεν προσκαλεί αυτούς εις εκκλη σίας, ποτε μεν ολιγωτϊρους, άλλοτε δε περισσοτέρους κα τά τάς περιςάσεις ( ε ) , και προβάλλει εις αυτούς τάς βού λας αυτου ' άλλοτε πάλιν συμβουλεύονται οί θεοι κοινώς κερ) γενικών υποθέσεων, η περι Της ευτυχίας ενός και μό νου υποκειμένου πα$ αυτών άγαπωμενου ' η εις εκαςος αΰ των προτίθεται τύΐς άλλοις κοινώς τάς ιδίας αΰτου υποθέ σεις" και ομως αι κατά τούτον τον τρόπον γινόμεναι απο φάσεις πολλάκις μετα€αλλονται ' διότι Το τέλος πολλών συμ€ε€ηκοτων είναι διάτινος προορισμού (Αίσα δεινή, κρατ αιά, άργαλέη) τοσον ςερεως αποφασισμένον , ως$ κα) ανα€αλλομενον διά της ενεργείας των %εων προς και ρόν, δέν αναιρείται όμως ποτέ όλοτελώς■ Αι τοιαυται κλο- (Ο Ιλ. Ο. ι8. Φ. 489· 276. Δ. 6γ. 'οϊ. Ε. 290. β. 565· '.'.λ. 00,0$. Θ. 167—177· Α. 348—350· Τ. 7ο· *«> *£· Γ. ΐ74· ίν) Οί. Α. 33- ΐξ -ήμιων γχρφοιβι χ«κ "μαιναι" ·— — — ,· . Γ- 136. 'ίλ. α. 8. *«; !ξ. 'οϊ. *. II. (.5} Ιλ. Α. 37* »ί. ζ«)Ίλ. Τ. 4- *«ί ΐξ· Ό5. Λ, 30.