— ( 252 ) — τνττων κρο τχτν,ς άλλι^, ώς οδηγού ζ ε!ς τ^'ν νολιτικην δια· γωγην. ΑΧΧα ίγγ/Ιι τουτου (σίλ. ιρ.πΟ μαί βι^αιοΊ ο συγ γραφεύς* οτι δέν ψροντίζει, αν καί νροτιαων φα/ι >εται τον τρόπον ΤΜί Δημοκρατικές των Γάλλων διαιρέσεως· Χ,ελ. 190. και εζ^ς μανίάνομεν νόσο. ίίι-ν) 1ΐερίκου καί τίι·ες άρχοντες εγενοντο της "Ρουμανίας, και ότι Χαβάρων κρατούντων αυτής, Κύριλλος και Μείόδιος, τους εντός του "ίςοου (,τόν οποίον καί νοτε Δουνα&ν ί Δαι/οιίίιον καΧίϊ , άν. τιλέγων προς το περ\ ονοματοίεσίας δόγμα του~) τα. των \ρι· ςιαι-ων εδίδαζ αν , και προ τούτων σποράδην οντα το7ς εκεί σι γνωςα. Σελ. Ι9ί. Μαι>4αι>ομβν οτ» ο/'Ρουμοΰ'ΐΌ/άι<α*οσναςω< ί- χοντιχι τ^ς ανατολικής Εκκλησίας εκτοτε μέχρι τϋς σήμε ρον. 'Εντ&ϊίβα. ελεγχει ο συγγ/χίφευ; μ£ το σννν,ίες ΰφκ τοκ τους διαδάντας, ότι ή ΐουμουνία ΰπετάγη τότε τχ Εκ κλησία τ£κ ίοσίως. Σίλ- 195· 'ΐλίγχε, μι Τίήν αυτιών νί*ιοτ>)Τα, και μι ητοιίήτικάς φράσεις τους επτοημίνους περ\ τά όπλα, τάς δι ήσυχους τε'χνας *α.ι τους μετερχομίνους αΰτάς, έξουίε- νούντας- 'Αγανακτεΐ κατά του Μπίσσηγγ ξένους άποκαλουντος τους εν Αρό'ελ Ρουμουνους, καί κρίνει αναξίους της έπωνυμί&( τοΰ 'ΐςορικοΰ τοιίζ λέγοντας, βτι οι Σάξο» ν) μάλλον Τΐάσ- σοι λεγόμενοι, είκοσιπεντάκις πλείους είσ'ι συμπάντων τα* τοΰ Αρδελ κατοίκων. Το σελ. ΐ94· >·>01 ί» 'Ρουμου«οι ίου Γυλη ,χριςιανοι του ,,ανατολικού δογματος ηδη υπάρχοντες, 'ίεροίέ ο« V πισκόπου ,,των Τυρκων έπίςρεμμα είναι ουκ εδυναντο" άσαφως ι* πεφοασμένον , καί κάκιον εςιγμΐνον, σημαίνει οτι επί 'ίερο· 3εου ίπισκοπεύοντος εις 'ΐουμουνίαν, οί 'Ρουμοΰνοι το τον Μωι'μίί δόγμα ουκ εδέξαντο, κα! βούλεται ε'λέγχειν τιν» ο συγγραφεύς, ως τούτο γενόμενον λέγοντα. 'ρ,ν τω ,· Ο,τ» Γίθυλα{ υποκειμένους Χριςιανους ε χω ν ,,καί υπερορων Ισως . ί* τοΰ Πατριάρχου καϊ Αυτοκράτορα; ,.τον Χριςιανισμόν εγνα ί«'ξασί*ι" ύποναητέον , ότι ο Γίου- λας καταφρονων τά των Τούρκων προβλήματα, ιϊ τον Μωα· μι&ισμόν απλώς, προείλετο τά των Χριςιανων δόγμα·