■ημίτίαο» α?χ<ιάλ<ύτοα, ΚίρΙ τη; διαγωγής ;«ιί- τοΰ και τ'ο» σχέσεων, χαί τΛί τρόπω «ρ-υλατ- ■χ4ται, Η -φρουρά «υνίςαται εις πϊρΛιου 20ΘΟ - αυ9ρωηοι»5 (χβ πλίον ή" 5θΟ χανον.α χαί 2ο χο- 6α»ία, χαΊημένη ώς βπίτοπλίίςον πλησίον τοϋ Λογγ&οόδ, όπου ημπορεί νά ελ^η τις δια μιας μόνης οδού. Έ.ϊς τηι» πεδιάδα πλησίον του Αογγ- &οόδ ςρατοπεδεύει τριγύρω το 53 ςρα τκύτιχόν ταγχα μι αρτιλλερι'αν, χαί πέριξ αυτών ευρί σκονται φύλαχες άλλοι* Εις τούτον τόν ςενόι/ τϊπ-.ν εχει άδειαν ό Βοναπάρτης νά περι. δια$αζη έφιππος η πεζός τ ΐ«ρ άκσ'ξηξ, οςίξ, οβ·ά*ί5 £ίλη να πιριδια§άση μαχρύτερον , συνο δεύεται άπό Άγγλιχόν τίνα αξιωματικού κότα πόδας. Οί σύντροφοι του Βοναπάρτου, όμοι'ως δε και οί ύπηρΐται τον συνοδεύονται πάλιν από •άλλους μιχροτέρους αξιωματικούς. 'Ο δκιχητης μανθάνει διά μίτου Τηλεγράφων συςαθέντων πανταχού της νήσου παν τό γινόμενον ταχύτα τα, και χρείας τυχούσης ημπορεί το νησιών ό λον ιίς 3 'έως 4 λεπτά να εύρεση εις τα άρμα- τα. Ει'ς τό'παραΒαλαασιον ςέχονταν. πάντοτε του- λάχιςον δύο φρεγάται έτοιμαι, χαί δύο μιχρά χαράΘια φυλάττουσιν ήμέραν τι και νύκτα πέριξ της νήσου περιπλέοντα' από 6 ώρών εσπέρας (ως 6 ώρών πρωί' πλέουσα αρματωμένα: σια- λουπα: εις τά χαμηλότερα μέρη του νησιού χ,αί μάς πεοιχυχλόνουσι πανταχόθεν. Ευθύς όπον γένη σκότος της νυκτός , πρέπει όλαι αί βαρχαι η τα χα'ίχια , οσα άνήχουσιν εις ιδιαιτέρους ανθρώ πους'ή χαράκια, ν' άνα/ωργσΐΰαι , χαί ό,τι φα- νη άπ' αυτά μετέπειτα, πυροβολείται παρευθυς. Μετά τάς 9 ώρας εσπέρας δΐν ημπορεί τις άνευ άδειας ιδιαιτέρας νά έχ§η τη; οίχίας του , χαί ■Όποιος ε'χ&η, φυλαχόνίται, η^ν τ ράχη εις <ρυ- γήν, ρίπτεται χα τ αυτου. Κανεν ξένον χαρα- ϋιον δεν 'έγει αδειαν νά προσπέλαση εις τό νη σί ο ν-, και $ΰ9ό; όπαΰ φανγ τοιούτο τ ι, παραα- τα δίδεται σημεΐον , χαί ό πρώτος πάντων δούς τό ση μείον, λαμβάνει ϊν δαλλαρον εις άνταμοι- &ην · ταύτα τά σημεία γ9άν ουβ< σχεδόν 6 ο μί λια μακράν εις τό πέλαγος. Τό ν' αράξει τις εις το παραθαλάσσιου μας είναι τόσον έπιχινδυνον, ώ~ε χα'νΐν χαρά§ιον δεν θΐλί; τολμήση τούτο δια νυχτός. Συμπέρανε λοιπόν ι χ τούτων, φίλε μου , οτι χατα τοιαύτας περιςάσεις είναι αδύνα τος η φυγή, χαϊ ότι χαί αν 3-εΧνση ό ίδιος δι- οιχητης νά βοηΒηση προς ταύτην, πρέπει νάιη- ναι σύμφωνος χαί ο' ναύαρχος. "Ομως χαί όταν ο ναύαρχος θέληση νά φέρη εις άρμόδιον τινα νύκτα 2 «ω; 3 σιαλουπας πλησίον του νησιού, δεν $έλει δυνηθη νά ε'μποδίση από τοϋ νά πυ- ρο§ολήσωσι χατ' αυτών σφοδρά , χαί ε'πειδή φυ- λάττονται όλαι αί είσοδοι χαί εις τούς βράχους δεν υ μπορεί τις νά προχωρέαη, δύο μόνον άν θρωποι ημπορουσι να αποχρούσωσι με πέτρας χίλιους, χαϊ αρματωμένους, "Οταν ινιοτε περι- δια&αζων με τόν διοιχητην χάμνω παρατήρησιν τινα, οτι τούτο η έχεΐνο τό μέρος ημπορεί νά φυΧάττηται ούτως η ούτως χαλλι'τερον, παρευ- Βυς προςαζει νά γένη. Έκ γένει δέ , μοί μηνύ- ουσ'.ν όλα τά γινόμενα, χαί ημπορείς νά βε£αιώ- «5)5 τους συμπατριωτας ημων, "οτι εγγυωμαι ότι δεν Βιλοησιν ίδη πλέον τόν Ναπολέον τα. Οςις εχΘαΐνη νυκτο'ξ έχ του όσπιτίου του, ρίπτεται χατ' αύτον, χαΒως χαί 'έγινε τωόντι. Ελπίζω να μη τελειώσω τας ημέρας της ζω-^ξ μου εδώ , πλην είμη άπό πείναν ή βαξυνόμενος τη« ζωήν μσα. 'Ο Βοναπάρτης είναι πολλά δυσαρεςημένος χαί βασανίζει τούς περί αυτόν ' 3ιλε: δέ να τόν μεταχειρίζονται (ύς αύτοχράτο- ρα, χαί φΒέγγεται πρός χαθένα μέ ύφος αύτο- χρα,τοριχον. Σοι συγχωρώ νχ κάμης μερίχά αντί γραφα ταύτης μοα της έπιςολης χαί νά τά μοι- ράσης , επειδή μέ τούτο ελπίζω νά ^αρρίσωσιν οί δειλοί χαί νά φ'/ί-φώσ-.ν οί ^αχόφρονες."