·*- ( 308 ) — δι/ο γείτονα ι.5 ν ν; νά ζύσιν ΐν εφ^νη >.α· ίμονοία, κα< "λίγων, ότι δεν £έ\ιι ^ριειίσΊα νοτΐ την Ναρβιγίαυ ύτίΐραστίι- ζομενην άνο τά βουνά τη ζ κα) ά ·κό αν- δ$εϊ'ον Ά&! τ'οΧνάρι3μου ςράτευμα. · ιιμΙ έτι το κρίμα διά το χυ3ησόμενον αίμα. ας είναι τοΰ αίΐΛοιιντος. Π/>ίν ν εγχείρι σα % τοϊίτο Το γράμμα. ι:ς το "Στοκχόλμ, ιέητησΐν ν) διοίκ,ΐίσις αϊτό τον γραμματο- κομις ήν εν άντίγραφον, και άφ' οΰ α ν τ. γνωιτ3νι < ί'τταλνι το ίδιο'γραφον γράμ μα τοΰ πρίγγιπος Χριςιάν άνισοι &α- £ως ιΐτο βονΧΧαιμένον. (ΑΙΙ§. Ζ ) Α Γ Γ Λ ϊ Α Αονδρα, τΐ· ιγ. Μαΐου. Αιά νά ήμΚορίϋ ο Λορδ Β ΪΧΧιγγτων να. φυλάττΐ} κα3ως πρέπει τήν αξι'αυτου βί^. ίοιϊξ , δια,ρισι τα παρΧαμέντοννά Του δο3ωσιν ως προικισμός (όοί&ΐίοη) 400 οοο λίτρα» ΐτέρλιγγ δια ν αγορασ^ ύκο- ςατικόν, εως ου δε' νά εΰρν( αρμόδιου υ« ποςατικόν, 3εΧουσι του δίδονται κατ ε- Τος Ι3ΌΟΟ λίτρα ι 2τ ίρΧιγγ. Ο* κύριος Θωμάς Πικτών ίχ.ινή$νι διά τκι'ν βαρειον &'μερικών μι τβ μέρος τοΰ Τ&εΧΧιγγτανείου ςρατεύματος , τβ ό#οίον διωρίσΒη προς αύξησιν του ϊ'ν Α*μερικ% ■Α γγλικού ςρατευ'ματος. ΦΙΛΟΛΟΓΙΑ ΓΤρο ίυ'ο σχεδόν (βδομάδων ε'ζεδό3^ ιίζ τ ν,ν ήμετίραν διαλεκ τον ΐν Βιέννη τό προ ττολλοΰ περιμενόμενον μυ3ιςορικόν ·βι· βΧίον, ιπιγραφομενον Β ί ι λ α «*·£ ο υ Α'- γά9ων, μεταφρασθείς από Γερμανικών Γ ο * σ α κ ί? Ή" ο 1 Κ. Μ. Κ ούμα, εις τρεις τάμους είς ογδοον, α- 20 κολλάς ό χ.α3ί7ζ τόμοι;, χα ) αφιε- ρω με ι/ο ν είς τον ενάρε τον και φιλογίνί- ςατον, νανιερώτατον μηΤροΚοΧίτνίν το. πρ)ν μεν ΑαρΐαΊπ*ζ, νυν δέ Ε'φϊ'του , κΐ/- /ίΐον Δι ο β ο σι οι Καλλ ι ά ρ χ>{ ν , οςις σιμά εις Τα ττολλα άλλα *αλα , με τα ίκάΐα (ίγωνίζετα,ι τ αν μ*χ.άρ»ον φωτιά 1 · μου της μαΰήσεως μεταζυ τον ποιμνίου του και ολου τοΰ γίυονς, κατιΚεισε καϊ του μετα,ψραςν,ν τ%ς άνω βίβλου νά την ΐιίδώσψ Το ρ'^θεν βιβλίον, το ανβΐον με· τκρράα·£η κ,α) εις αΧλας ν .ι>ροα*αΐκαςδι»- λί'κτου;, /β*β «* β ' του;- περιφημότατους Γερμανούς συγγραφείς, χ.αϊ περιγράφει τά ΐ(3νι κ.αϊ ε^ιμα. των η- μετέριαν «ρογόνων χα! ΊΤβλλων μεγάλων ανδρών κα5' ο ν καιρόν ΰκοτίΒεται ζων ο Αγά3ων, εις τρόπον οποΰ τέρπει και εν ταυτω διδάσκει τους άνα.γινοίσκοντας. Εις τβ σοφά προλεγόμενα τοΐί Μεταφρα- ςου πα-ρΛπέμπομεν τον Α'νκγναίςνιν, δια νά μάόη τά περί τοΰ κλεινού συγγρα φέως και τ^ς βίβλου, καΒότι κατά τό πα ρόν δεν ημποροΰμεν νά λαλήσαμε ν διε ξοδικές ' Ίσως όμως 3έΧομεν το κάμη κατ άλλην ιΰκαιρίαν. Ύοΰτο μόνον σημεί ου με ν , οτι ό σοψός Μεταφραςης , γναι- ςός είς τους ομογενείς %μ£ν ·δια ποΧΧα του αξιόλογα πονήματα χα) ότι έκλαια ΰπ« Της I'ερας συνόδου είς τον διδατκΆ- λιχ.ον Βρίνον της ΐωνςαντινουπόλιως, ο- πόυ καΐ εμΐσευσεν ν^δν, από τ^ν Σμΰρννιν, ^γωυίσ3η νά καταοίσα την μετάψρασίν του άζία,ν τνις υπαΧηψεαις αΰτοΰτε καϊ ηΰ "Συγγραφέως , είς τρόπον όπου 6 ει δήμων και των δυο γΧωσσοΐν δυσκο'Χ&ς 3έΧει διακρίνει κατ» τό ΰφος τό πρωτό- τυκον από* τιϊν Μετάφρασι ν άέν αμφι- βάλλομιν, ότι 3ι'λουσι προ3υμνι$ωσιν οί ομογενείς είς α«οκΤΐ|7<ν τοιούτου ιΐ- Βικου βιβλίου-