— ( 322 ) — Χίμου υ αΰξάνψαι εφ' όσον τό συγχωροΰαιν οί μίσου δρόμων χαί καναλιών, γινομένη πάντοτε γόο ο: της χώρος, τους οποί'οο; πρέπει νά φι>· δί άδειας των νόμων, διότι διευχ ολόνοντες το ι- Χάττωμεν χαλώς εν εΐρτν^, διά νά συνεργέ δρα- οιίτω τρόπω τάς κοινωνίας μεταξύ των επαρχιών^ ςιχώς, μαχόμενη, η αντιμαχόμενη , προς βμί· 5έλομεν προσαυξήσει τό ευ είναι των συμπολι- Χρυνσιν των δεινών τ ου πολέμου, χαΐ πρός Τ α· των , τν;ν ευπρέπειαν της χωράς, χαΐ τό άξιο· χεΐαν χαί ειηνχη χαταπαυαιν αντου. λογώτερον, Άέλομεν συντέμια τα διαςηματα *«» ,,Όμως ποτέ δεν πρεπει νά λησμονήσωμεν, θιςώντες όλα τα μέρη εόπροσοδώτερα χαί πλέον ότι η ασφάλεια των πολιτειών χαΐ τό τιμιώτα- ανεξάρτητα } εν ΐνΐ λόγω, $έλομεν ςερεώσει των ε/ς τό έθνος πρέπει νά χρέμωντα.ι ως ίππο· περισσότερον τνν ενωσιν ημών. 'Η ψόσις ε'φρόν- πολυ από τό τοπιχόν ςράτευμα (μιλι'τζιαν). 'Εν- τισε τόσον υπέρ -ημών διαχόπτουσα την χώραβ δέχεται νά γένη μια ε ίσο ρο μη τόσον τρομερά, με τόσους παμπ άλλους ποταμούς , μάγους χαί ώςε νά μ.γ δυνάμεθα νά τ% άντιςαθώμεν με τάς λίμναζ, συμβάλλοντας προς συντομίαν τών δια- χατά γην τε χαΐ θάλασσαν δυνάμεις , όσας ηθε* ςημάτων, ώςί φαίνεται προφανεςάτ-η η άνάγχη λον μας συγχωρά οί πόροι των Ενωμένων ε παρ· τοΰ ν άπο τελειώσωμεν τό έργον. Ποτέ Ισως δεν .χιών χαΐ το σΰςημα της Υμετέρας διοιχήσεως ενόν·/) Βέαμα τοίσης περιεργεΐας άξιον, όσον τό νά φυλάττωμιν άρματωμίνας, χαΐ τότε πρέπει παριςανόμενον από τά σύνορα των ηνωμένων νά χαταφΰγωμεν εις τό μέγα σώμα τό έθνος χαΐ επαρχιών, ένθα βλέπει τις επιχράτειαν τόσον ευ- τοιοότως, ώςε νά προχύφ% τό χάλλιςον όποτε- ρΰχωρον, τόσον ενθετον, περιέχουσαν άντιχεί- λεσμα. "Αρα είναι των αναγκαιοτάτων νά διορ- μενα τόσον μεγάλα χαΐ επωφελή , χαΐ συνδεδε- γανιαθη τό 'ίθνος τοιουτοτρόπως, ώςε νά ^ναι με'νην τόσον ευτυχώς χαθ' όλα τά μέρη της. χατά παν ενδεχόμενον σνμ&εΘηχός ϊτοιμον' ·$ ,,Καϊ αι τ έχναι άπαιτοΰσιν ομοίως την πα- διαταγή πρέπει νά εΐναι τοιαύτη, ώςε να -/ναι εις τριχών χηδεμο ίαν της διοικήσεως. "Οϊτίς χόριο ι τά νεύματα της διοικήσεως όλη η ζέουσα φι- όλων των πρώτων όλων, χαρπών της ημετέρας λοπατρϊα χαί όλη η νεανική ισχύς τοΰ έθνους. γης χαί φιλοτεχν/ας, δεν πρεπει νά χρεμώμίθα, '0τ£ βΐτν] συςαθη επάνω εις αρχάς διχαΐας χαΐ χαθώς 'έως τώρα, από ξένους τόπους . Ε» όαψ όμοιας, δεν ήμπορεϊ νά γένη τυραννική, διότι Βέλομεν χρεμώμεθα άπ' άλλους τοπους, αίφνί- η χριτιχή χατ άςασις προξενεί την τυραννίαν, χαΐ διος, άπροσδόχητοςχαΐ αναίτιος εκ μέρους ημών ς χι οί νόμοι, οί οκοΐοί είναι άντιφάρμαχον αυ- πόλεμος δεν 3ίλίι λίπη νά μας χρημνίανι ιίςτας της. Πρέπει νά διοργανίςωμεν τούτο τό*τοπιχόν μεγίςας δυσκολίας. Προς τούτοις, εϊναι τιΐν ςράτευμα έν ειρήνη } δια νά είμεθα χαλλίτερον άναγχαίων νά μ'ενωσι τα αρχάρια, η τροφν των προη τοψατμίνο' εις τόν.πόλεμον, χαι τοιούτον τεχνών νμών , εις ή μα ς, £ τΐϊίδη τότε, άντΐ νά 'ίχουσαι διοργανισμόν αϊ ηνωμένοι έπαρχίαι , εξαντληΒη , χαθώς νθελε συμ&·^ όντων, εις ξένας δεν 'ιχουσι νά φο§ώνται ξένψ είσδρομήν, διότι χείρας, Άέλει τροξενηση,μέγα όφελος η εισροή εάν γένη ποτε τοιαύτη , Βέλομεν ή μπορώ μεν ν αυτών εις την γεωργιχήν χαί εις ολας τάς λοι- άντιτάττωμεν λεγεώνας ανδρείων. πάς τέχνας. Προς δε,. τών άναγχαίων είναι νά ,,Κβ) άλλα άξιολογώτατα συμφέροντα άπαι- χαταςησωμεν έν τω ένδοτέρφ της χώρας άγοράν τοΰσι προσέτι τνν ήμετίραν προσοχήν, χαΐ με- διά τάς πρώτας ημών ΰλας, διότι αύξανομινης ταξϋ αυτών υπάρχει ν» βίλτίωσις της χώρας διά της πλ-φύος τών άγορας'^ν , αυξάνεται ν.αϊ η