-(9« )- 'ΐ.ν τούτοις κράζεΤαι άπό Βενετία.» διά νά μεταχείριση Την τεχνών του, όπου τοσαυτην φήμην ελα€εν, ωςε $ ιδία διοί. κησις, κρίνουσα αυτόν άξιον, τον άπέ~ειλεν ε!ς Μοντόναν (πολιν της 1ςρίας~) δια να σώσ* ενα λαόν , οςτις κατεσπα- ραττετο απο ίνα διαδοσιμον καΙ 3ανατνιφόρον πυρετόν- 'Ο Βοντιολης, καταφρονων πάντα κίνδυνον διά το κοινόν καλόν, δεν απέ(ρυγεν ουδ αυτός την όλέόριον νοσον' αλλ' η 3εία •πρόνοια διεφυλαζεν εκείνον, οςτις άποδιωζας τοιούτον λοι- μόν, ήλευόέρωσε πληίος πολυ δυςυχων. 'Επιςραφείς εις Βινετίαν ανεκάλυ\\.εν , 'ότι οί όμοτεχνίται του τόν ε4λεπον με φίονερόν 'όμμα' ό'ίίν άποφασίσας άπεμακρύνύη ακό το μίσος κα\ καταδρομών. Τοΰ παρουσιάζεται η ευτυχές πε- ρίςα,σις του νά μετα€% εις Εωνςαντινούπολιν , ως αρχίατρος του πρεσ€εως της των 'ΐ.νετων άριςοκρατίας. Αέν ε βράδυ νε ν άποφασίση εις τούτο, ελπίζων οΰτα νά μετάίδ% την ποάητην πατρίδα, και να 'εναγκαλισύη τους φιλτατους γεν νήτορας, του'ς οποίους είχε κιντρον, οΰτωζ ειπείν , των ςο- χασμβϊντου. *Η διατρι&ήταυ εις αυτήν την μητροπολιν του επροζε'νησε μεγάλων υτολν/φιν *αι •πολλκ'ν ώφίλί ιαν' έγνια- ρίσίη με τους αλλογενείς πρ·σ€εις, καί εις πασαν αύτων α'σίί' νειαν τόν Βοντιολην πρώτον εσυμ€ουλευοντο ' επεχίι- ρίσύη διαφόρους άσϊίνείας, και το ευτυχές τέλος διεσπειρε Τή* φήμην του και εις αυτνν τ»|ν ευρύχωρου πολιν. Εις τοιαύτην ευτυχή κατχςασιν ο Βοντιολης ων, δεν ελησμόνησε ποτέ υμως και το προς τ·/·,ν πατρίδα του χρέος ' ούεν και εσκέπτετο πάντοτε εις τί άραγε εμποροΰσε να τνιν βοηίησχ, κα ϊ να συνείσφερε και αυτός το κατα δυνα· μιν ί/ς τ^ ν άνα€ίίοσιν αυτής. Αιο και κατ εκείνον τον και ρόν ελίοντε; οΐ Γάλλο; εις τάς Ιονικας νήσους, εγκατεΧι- τεν ο φιλόπατρις Βοντιόλης και δο%αν και πλούτη, τα οποία εδυνατο να τω προξενήσω ή εις Κωνςαντιν^υπολιν μεταξύ των δυνατών δια,τρι&ζ, του' και ι-αίρατεν εις την πατρίοα όια νά επιτάχυνα την ςερεωσιν της ευτυχίας των συμπα τριωτών του, και νά έμπνευση προς Την νεολαίαν τόν ερω· τ <* της μαάήσεως, και Την πρό; τα χβηςά ηβη μεταρρυόμη- νιν αύτΐής. Κα! μόλις ΐφίασεν εκεί άρχισε νά συλλαμβά νει τους πλέον επωφελείς κα\ ένδοξους ςοχχσμούς περι ταυ- τ 1ί της αναγκαιότατης νπτύίΰ-εως. Τότε έ-ράνη πόσον ίΥ-