— ( 124 ) — Τ'.πειύιΐ μόνον είς αυτιών τν,ν πεβίςασιν εισάγεται ο Φοΐνιξ, φαίνεται , οτι £ια τ>|υ μικράν αυτοί τάζιν δεν εί χε μεγάλην ύποληψιν εις τους "Ελληνας , ούτε την μεγά λην ιμτίειρίαν και φρονησιν του Πυλίου γέροντος' είς καμ- μίαν μ'ίχν,ν δεν παρίςαται' διότι χ-αϊ αυτός είχε ν εξασθενήσει. ς. 'Από όλους πους εν 'ίλιάδι γέροντας ο επισημότε ρος και σε&ασμιωτερος είναι ό Ν έςωρ' ποίαν άρε την δεν ε- χει-, φρονησιν και εμπειρίαν μεγαλην , δικαιοσυνην, εΰσε- 4ειαν, πραότητα, ευγλωττίαν , δραςηριότητα, και γενναιο- •ψυχίαν· αν δέ και ο! άλλοι γεροντες έχωσίτινας ε'ζ αυ τών των αρετών, όχι όμωςποτε εις τον αυτόν βα.3μόν ' δια. τούτο και ο! βασιλείς όλοι τον σείονται και τόν τιμωσιν 'έπερτινα. άλλου' είς τά μερικά συμβούλια, τάς δημοσίους συνελεύσεις, οσάκις αυτός όμιλε'ϊ όλοι προσέχουν, ολοι εύ φημου ν, και ο Αγαμέμνων εύχεται. Α% γά} Ζιυτι τατί(ΐ, χαι 'Λίηνχίη και "ΛττοΧΚα»! ** ' > ♦ Λ ~ τοιούτοι διΜμοι ΟΊ/μφρα ίμοιι»; ιιιν Αχαιοί» *·* /,*/ , / V τφ χε τα% αμν&ιιι *ολις Πριχ·ιαια ανχχ,τος χβρσιιι ΰν' ίμιτι (ιηοίι) αλοϋβ ·α τ» -ιΤί(ΐ3ομ{ ιιη τ», βία νά είδωμεν, άν εΊχε δίκαιον ό "Αγαμέμνων, ας παρα- αολου3ησωμεν τόν γέροντα καΐ είς τάς συνομιλίας, καϊ ίί{ τας μαχας. 'Από την πρωτην ρα^ωδίαν ο'ι δυο αρχηγοί παροξύνον ται κατ' αλλήλων > υβρίζονται 8 επαπειλοΰσι, καί τελευ· ταΐον χαρίζονται· ταύτης της διαιρέσεως προ€λεπει ό Νε'- ςαιρ τά όλέ3ρια άιίοτελέσματα ' εγείρεται λοιπόν ο λι· γύς ΠυλίΜΐ* άγορητης, άνθρωπος σεβάσμιος δι α την ι^λι- %ίαν του, τφ 3 ι»ϊ() !νο μί» γινιαΐ μίροιτ»» «»£;»*«· < 'ίίίαΆ' , ο< οί τροί^ίκ αμα τραφ»», ήί' ίγινοντο β» Πυ~Κφ ιίγα®»}!, μιτά Ιι τριτχτοΐβΊν ανασβιν" και άποτεινόμενος προς τους δύο ήρωας πρώτου δεινοπαθεί. μ νο-τοι! < μιγα ιτινΖος 'Λχαιίδχ γαία» ικαΧι. *τ. έπΐιτα τους συμβουλεύει, και πασχίζει νά τους διαλλάζπ* ('Η ί Β » Ι χ 11« άκολοι»3«Γ,)