— ( «39 ) — «αίνωμεν., $ χ-ίν με περισσότερην συςο\»}ν νά κηρυττωμεν ΐχις γνώμχις μας. Αυτά και άλλα ανάλογα εςοχάζ'ουμουν, άφοΰ «ία ΤοΕ είρημένχ κατά και ΰπερ της ομοιοκαταληξίας' κ ενω «Ϊ8ίλ« ι/ά γυρίσω είς το άντικείμενόν μου , δεν ηξιύρω πως , το κύ ρος του Βολταίρ , ο φή·€ος του να μην όλιγωςευσχ την ηδο- νην των. συμπατριωτών του εγειραν παΧα διαφόρους ςοχα- σμους εις το κεφάλιμου" ο Βολταιρ ηζευρε πολλά καλά και (άς πρός τούτο την κλίσιν των ομογενών του , καϊ το τί ακο λουθεί εις οΧην την ψατρίδα του, αλλ* ημπορουμεν νά ςοχχ- σ&οΰμεν το Ίδιον και διά τον ε δικό ν μας ύπερασπιςην της ομοιοκαταληξίας; ο χι αναμφιβόλως, επειδή τίποτα δεν ανα~ φέρει δια τά τόσα είΐυικά μ,ας άνεμοιοκαταΧηκτα τραγούδια, β,τι λογής είναι και σχεδόν όλα, δ σα εσνναξεν ο Ηβ*Λβα- 5βη · ενειτχ είναι τάχα απολύτως το κύρος ενός μεγάλου αν δρός ίσοδΰναμον με οΧαις τοις εξέτασαις και άπόδειζαις της άληβειας, η του ψευδούς; «ναι καλόν και συμφέρον οί σο φό! και ο I προκομμένοι των εΰνων να έχουν κανόνα εις όλα τους την ηδονών του εύνουτων η των προυχόντων του , και νά φοξουνται τόσον νά μην Την δλιγοιςεΰσουν προς καιρόν· και ο 'ίδιος ΒολΤα) ρ άκολοΰ&ησεν αρά γε εις όλα Του αυτόν τον κανόνα ; αν εις Την Φράντζαν οί προύχοντες και ο1 αυλι κοί του Παρισιού δεν -είχαν τόσην επί^οιαν εις τά Των προ κομμένων , ψί εΰ&υνσιν 3ε νά ελάμ€ανεν ν καλλιέργεια του- εύνους-, δέίι «να» ως προς την άμοι€αίαν επίρροιαν του έθνους και των προκομμένων «υ κάμμία διαφορά μεταξύ Των φω τισμένων ι'ίνων; ποΐα τλ εζ αυτής αποτελέσματα; καϊ δια- τί εμείς μον ενα σοφον εύνος νά 3έλωμεν νά μιμούμαστε και νά εχωμεν πα ραδειγμα; είναι περιττών αναμφιβόλως νά σ εκθέσω τους λόγους, δια Τους οποίους εκατάντησα να μακρυνΰω τοσον άπδ το κα θαυτό* άντικείμινόν μου · Εξεύρεις πολλά καλά το πόσον με ρικοί λόγιοι μας δείχνονται άψνιφοι, η καϊ καταφρονηταϊ &χι μόνον άπλως ωφελιμωτάτων , αλλά καϊ των σωΤηριωδεςά- τλ >ν συνηΰειων, χωρίς ταΐς οποίαις η εδνότης είναι ά&ΰνατη, ακολουθώντας τυφλότατα ολαις τα£ς υπιρ^ολα'ΐς των προ και ρού κατατρεκτών αυτών των συνηύειων , μην προσέχοντας καθόλου εις την τωρινην τις σοφής Ευρώπης κιιτάςασιν, και