— Ο 588 ) — ύποχονδριακο\ και ΰςιρικοι άνδρες δεν Χείπουν μν\τ ε δω. 3Ν}' ο\ον οτι η πεΧις κοΧυμ€α εις κονιορκτόν, και μ όΧον ότι τραυματικαι αίτίαι κατευύυνόμεναι εις τον θώρακα δεν εί ναι σττανιι, ολίγους φθισικούς μ' εΤυχε να 'ίάω. 'ο κατάβ- ρους των ουρογεννητιχ,ων οργάνων και τά γαΧΧικά Πάβνι κα- τηντησαν ενδημικά, αφού ο Χιμην ε γέμισε με καράςι&' εξ εναντίας αΧΧαι ίςανύηματικαϊ ά^ρωςίαι είναι σπάνιώτζραι. Προχ&ες εδεχίΐην εζιςνΧην εκ ΚωνςαντινονπόΧεως δ^Χω- τικ\ήν , ότι ε'ς την"Ανδρον εσυςησε σχοΧείον ό'ίεροΧογκάτατος διδασκα\ος ΐαμον^Χ, το οποίον ετροικίσίΐη καρά του ΙΙανα- γιωτατου μας ΙΙατριαρχου με το Μοναςήριον των Τρωμαρχιων όνομαζόμενον. ^ΐ,πειδν, δε εξεύρω, ότι υπεραγαπάςτους Γραι κούς , και έπιύυμε7ς την εις τα. καΧά προκοπήν των, και εις τοΰτο προύυμίΐσαι, ίσον δννασαι; νά τους συνδράμης και με Χόγον και με έργον, δια. τοΰτο σ εμπερικλείω το περϊ ταύτης της άφιερώσεως "ίσον αχαράΧΧάκτον του συνοδικοί/ ΧιγιΧίοι>, διά νά κηρυζης, οτι τοιούτος ημ'ΐν 'έπρεπεν 'Αρ- %ιερεύς , και διά νά άποςομωσι/ις τούς όσοι φΧυαρουν, οτι οι ΰκηρέται του II ατρός των φωτων άγαποΰν το σκότος, δια νά μη φαίνωνταΛ τάχα. α! ρυτίδες των. '. "Οταν οί νιοι πατριωταί μου έρχονται εις την ΒιέΧιαύή- ι χην νά μεΧετν,σουν τι, φρόντισε, νά ζν,ισ^ς ! νά τους δώ σουν τάς καλντέρας (κδίσεις ■ όταν όμως παρατηρης, οτι σπανίως ετισχ-εχΐονται τοΰτο τό ίαΤρείον του νοός; καί ότι αποκοιμώντ-αι επα,νώ εις το βι^Χίον (αν ευρίσκωνται τοιοΆοι')' ι(ρΐςταξε τον ΧορδοσκοΧιόν δοΰΧόν νά τους βάΧΧη εις καν «V μ,ονότρόχιον (Ι»ΓοοοΙΓί·) και νά Τους ύπαγ^ εις τό Νοσοκο μείο ν ' εκεΐ .9ί'Λίΐ ψριν,τίσειν ο διδα&καΧος μου , ο έφορος Χ ιΧδ εν ■€ ρ αν δ ο ς νά τούς άσφαΧί&ι^ κανχοσόν καιρόν με τους σιτοφό^ους φ^ενοΧήπτας, διά νά τους '3ιρανεύσΐ( απέ την οΧεύριον επΛυμίαν ν' άπούανονν της πείνας. Υγίαινε! 'Εξ ^Οδησσοΰ την β8 Αύγνύςόυ , 1818; Π ίτρ ο ζ *Η πη τ Η ί, *Ι** ρό ζί