— ( 294 ) — σί κάμνουν τοσον άρεςος , κ* άγαπ>ιτός να ήσαι , και μεταζυ των μουσικών τττ/,νων νά προτιμείται; άν ιίναι πτηνά άζια και 3αυμασμου καΐ Λ^ο'των» νομίζω αϊ/αμφίαλα τον ιαυτόν μου πρώτον' λαλώ, καθώς ο! ανίρωποι, γίλω, καίως εκείνοι! πρέπει μ αυτούς ο απαθής κριτής να μι συγκρίνε, 'ΕΧεγ' αύτά ο' ψιττακος, το καλόν 'Αν,ίενι μ£ τ η ν πικράν αΧήθειαν το ίΧαρον ενώνει, και λέγει, μα την "Ανοιξιν , μα τα χλωρά κλωναρια , καΐ μά τα' ίροσοςαλακτα σμαραγδωτά χορτάρια , δεν εφαντάσθη πώποτε ό νους μου τούτο μόνον, ίτ ημπορώ εις ψιττακο'ν να προζειήσω φίο'νον! ■4 φυ'τιζ ιΤΓκινον <τ εκαμε, πΧην συ *τν)ναν δεν είσαι, αρνούμενος την γλωσσάνσου, τ αμίμητα μιμείσαι" μόλις ή πολυχρόνιας, καί η βιαία εζις σι κάμνει προς το γηράςσου νά μάθης ιτέντι λΐζεις' κα> «νο τόσους ΰςερον αγώνας τι νομίζεις-, δεν λέγειςλεξεις,ψιττακε, δεν λέγεις, τάς σφυρίζεις' Χαλων, δεν λέγεις τίποτε, γεΧέον , πεοιγελασαι, κ* η κλω&κιί κα ίέδρασου σι κάμνει ν απατάσαι' 'λΧΧ', ω εχθρέ Της χάριτος, εχθρέ της αρμονίας, μνμε τααάττεις τήν τρυφκν αυτίς της κατοικίας ' διότι συ δέν δύνασα,ι μήτ' ως έγώ, να ψαλλνκ, κα) μήτ' ι με εις ψιττακον ποτέ νά μεταέάΧΧχς' αΧΧοία είν'η φυ'σιςμου, κ η ιδικήσου φύσις, ηθη άλλοΐα έχομιν , και άνομοίους κλίσεΐί' αναίσθητος *ς την 'λνοιζιν, 'ς τάς αύρας του Ζέφυρο», ΐχ >ί καρδία σου σκληρότητα σίδηρου * νπαγε' πως ανέχεσαι- ως πότε υπομένεις Τούτου του κάλλους 3εωρός τόσας ςιγμας ν<* Ύ'ν^ς; εγώ δε άν κεΧαδησα , κ' άν κελαδω, δεν σφάλλω, δια τ αηδόνια κελαδω, προς ψιττακοιίς δεν ψάλλω· Επιτν αυ'τα , κ' ο ψιττακος μ όργήν πολλά μεγάΧην εςράφη ^ιττακωτερος εις το κ\ρι£ίτου παΧιν, "Ρ·χ ι* Παιίίία ψιττακοκ'ί* κ ' » κα! τούτο η μωρία των δεν παύει να κιντρώνΐ). (*) (*} Πρώτον ό μυθο;, λΐγουσι, σκοπόν να ίχ* πρεπίί