- ( 1.8 ) - τήν ρΰύμισιν των ήίων, πολλά βλαβερά" κάι όμως ή ωραίοι. Της νοιησεως τέχνη, βοηθούμενη και απο Την ακάτων κάί δεισι&αιμονίαν των ίερεων , διετήρησεν εν τοιούτον τέρας χι· λιαδας χρονών , εως τιλευταΤον ο Χριςιανισμός την εκρή· μνισε κα ι ήθικως και πολιτικώς. ΙΙί^ϊ Της μυθολογίας του 'Ομηρου 3έλομεν ομιλήσει είς τον οίκεΤον τοπον' ως τόσον διά των ποιημάτων αύτου προσδιωρίσθη όχι μονον τό κοινόν πνεύμα. της 'Ελληνικνς π οιήσεως, αλΧα κατ εξοχήν το Είίοϊ κάι η "Γλπ τ ης Επο ποιίας" αί ραφωδίαι του ήαοντο απανταχού Της 'Ελλαδος' και άπανταχου κροτουμεναι, έρέθιζον ισχυρά το ποιητικόν πνεύμα των Ελλήνων, κάι εδειζαν εις αυτό Την οδ ον, Την οποίαν επρεπε να διατρέξω' διότι όσον εις τό δημαγωγι* κόν κάι ε'φελκυςικο'ν όλου του εΒνους δεν, υπήρχε κανέν των εως τότε γνωςων ποιημάτων άξιον νά συγκριμε τα του Όμηρου' δια Τούτο ν! επική ποίησις κατέςη ή πλέον περισπούδαςος εις τους "Ελληνας, κάι ο Τρωικός πόλεμος ή συνιιθισμένη ύπόίεσις των ποιητών, κάι ϊντεΰ&εν τό μέγα. πλήθος των επικών ποιητών Κερί Τα Τρωικά, Οί ύμνοι αυτοί, των όποιων βέβαια πολλοί συγγρα.· φεΤς κάι προ του 'ομη'ρου εύρίσκοντο, μετεχειρίσθησαν τό είδος Του 'Ομηρικοΰ επικού μύθου' ο! αρχαιότατοι συγ γραφείς των "Ελλήνων, καθώς ο ίςοριαός Θουκυδίδης, άποδί- δουσιν είς τον "Ομηρον μερικούς άπ αυτου'ς τους μύθους" των νεωτέρων όμως Κολλοι αμφι€άλλουσιν, άν ή ναι κάι αυτοί τοϋ πατρός της 'ΐλιάδος, 'ΐςορίχ της αχτιχης νοι ήσεως. Ευθύς μεθ' "Ομηρον έφάνη είς την Βοιωτίαν ο 'Ησίοδος, κάι άν πρεπη νά πιςεύσωμεν ΐν παλαιόν 'Ελληνικόν επί γραμμα, αυτός ό ποιητής κάι ενίκησε'ποτε τόν"θμηρον είς αγώνα ποιητικόν (*), ιϊς τήν Χαλκίδα' ύπηρξε δέ κάι η Βοιωτία εις τα αρχάς, καθώς ή ®ράκη, χώρα ποιητική κάι επίσημος διά τάς φδάςτης' τα τείχη μάλιςα των ®η€ων, της πρωτευου'σης πόλεως, άνηγιρίησαν διά τίϊς λύρας του (*) Βσίοίος Μκα·χις "Ελίκονίσι τον ί' νμρον, νικιίσας εν Χαλχίίί 2,Τον "θμ»ςον.