— ( 434 ) — ; *.α5' ήμέραν μας περικυκλόνει, όυτε της 'Αφρίκης είναι σι* δηροκάρδια τέκνα, ούτε των αγρίων της 'Αμερικής· είναι α πόγονοι των ενφυεςάτων 'ϊώνων , των λαμπρών ' Αθηναίων , των όποιων η ευαισθησία ήτο τοσον πολύ εις καιρόν οτε ήκ μαζε υ ή παιδεία Των, ως ε εδιόρ3ονε και των ρητόρων αυτών τα παραπτώματα· κα^ώς εδιόρ.9ωσαν εις τάς ' α 3ήνας τον 'Αντιγόνου Αημήτριον βαρ€αρίσαντα (α). Το παράζενον εϊ- ναι, οτι όχι μόνον ο! τρυφώντες 'Αττικό) εϊχον ταύτην την α'ίσ3ν ; σιν του κάλου, αλλ α κα) οι Ταραντΐνοι, κα3ώς άνα- γινώσκομεν εις τον 'Αλικαρνασσε'α Διονύσιον (β~) , και αυ τοί παρατηρουντες δημηγοροΰν τα τον 'Ρωμαίων πρεσ€ευ- *ην ΙΙοςοΰμιον εγέλων , οτε ελεγέ τι αλλότριο ν ακρι€εςά- του ΧαρακΤηρος της "Ελληνικές διαλέκτου. Τΐ^ διςάζει λοι πόν οτι και εις τούτων τους απογονους εμπορει να επιςρέ- δια της παιδείας, ο,τ ι τού-ς έςέρησεν ή άπαιδευσία-, §. ι3'. 'Αλλ είναι τίνες ψοφοδεείς από τους ομογενείς ημών, ο'ί τίνες φοβούμενοι, μήπως, αφ ού τελείωση ή κα θομιλουμένη γλωσσά, άμελνσωμεν παντάπασι τά'ίΐλληνι- χά συγγράμματα, βλέπουσ)ν ως ίχβ-ρούς τους συμβουλεύον τας π ε ρ) διορθώσεως της· ό φό€ος των όμως ούτος εξελέγ χεται παντελώς άλογος > ώς προερχόμενος από άκρισίαν πραγμάτων ' δί ο,τι κα3ώς οι αριςοι των ^Αττικών συγ γραφέων μ' όλον ότι του λόγου αυτών ό χαρακτηρ ήτο πολ λά διάφορος παρά τον 'Ομηρικόν, δεν ί'παυον όμως ν ανα- γινωσκωσι τον "Ομηρον και τους αρχαίους ποιητάς καΐ ιδία και δημοσία προς ιδίαν ωφέλειαν. Τοιουτοτρόπως χαι η- μεΧς» εάν ποτ ε ιυτυχήσωμεν εις την τελείωσιν της γλώσ σης, δεν .Βέλομεν παύσει από του ν άναγινώσκωμεν τους ακένωτους θησαυρούς των προγονικών συγγραμμάτων. Τις ποτ ε αμφιβάλλει > ότι επ\ ταυ μεγάλου Αλεξάνδρου η Ελ ληνικοί γλωσσά διέφερε πολύ από την άρχαίαν 'ΐωνιχην κ και είχε παλλάς, ταυ ' Ομήρου Παραφράσεις , των οποίων μέ ρος άκόμη σώζεται (ίς τον Πλάτωνα (γ)' και όμως ο μέγας (α) Πλουτ«(ΐ%. ατοϊ. βασ, χα: ς}»τ, (β) Εκλογ. π(ί ττφΗΤβ. {γ) ΠοΎ.ιτ, γ.