„Τοϊ Ναπολέοντος η' επιςροφη εί; II α ρ ίσιο ν προξενεί άναμ®»ολως ονχι όλί- γψ άίημονίαν εις εκείνους,, οι όποΐοί έπώλη- <ταν την λεοντή ν, πριν νά πί»τω« τον λέον τα , οί οποίο! μετεχειρίξοντο ώς Γάλλονς, ε» πονομάζοντε; προίότα; «λον; , οσοι ετόλμων νά έκφωνησωσ! την \ίξιν της ειρηνης. Ο μως , κ«9ως ημείς εςηλιτειίσαμεν, εν χαίρω τψ δέοντι, τά; άτοπον; χαι γελοιώδεις εκεί νων ελπίδα;, οίίτως ημποροϊμεν καβ τώρα νά τον; άναξωπνρηνωμεν από την αθυμίαν των κοβ κατη^ε:αν. Ο Ν α π ο λ ε' ω ν ίεν απίθα νε" το Γαλλικόν ςράτεομα δεν κατεξωλοδρεύ- 0η · ό αυτοκράτωρ της Τωσσίας και 6 πρίγ- ^ίψ - 'Ρε^ε'ντη; οέν νμποροΰσι να ύπαγορίύβωσι τά; σννΟη'κα; τη; είρηνης, οίτε ίε νά άνακτη- σωτ! τά; επαρχίας χαι να άποκατ αςηνωσιν εις την Αρχαίαν αυτών ελευθερίαν την Ολλανίί- «ν, το Άμ£ο ίργον, την Τοσκάναν, την 'Ρώ- μην,την Νεάπολίν κ α; ολα; τά; εί; την Γάλ λων προςεδείσας λοιπά; επαρχίας. Οχι, οΐίτε ται/'την την μεταβολή" ν ημποροίσί νά κατορδώ- αιοην, οΐίτε τον; Βθ!/ρ£ωνεΐ$ας έπε τον θρό- νον τη; Γαλλία; νά βάλωαι πάλιν. Ώ; τόσον ημποροίσ: νά χατορθώσωσι πολλά, κ*! προ; τοΐίτο εχον« καφόν άρμόάον. Η' 'ΡοΜτσία ά- πεδειξεν, οπ εχε: μέσα και δΰναμιν το5 νά αντίζαδ^. Εάν λοίπον η' με/άλη Βρετανία χα? η 'ΡωβΊηα ημποροΰσι ταότη τ« ςί}»μη νά σκνενοηδίκτί , χαι εάν δεν <ραντά£ωνται πράγ ματα πέραν τιΐίν έτκαμμένων και παράλογα, ήμζορούσιν αύται αί δύο δυνάμεις νά τ.ρο'ξε- νψιασιν εΐρηνην επίμονον καί ει; έαιιτάς, κα? βίς την Ίσπανίαν, Πορτο^αλλί'αν, καϊ εις ολας τά; Από της Γαλλία; ε£ηρτημε'να; δυνά μεις τη; Ευρώπης. ?> Κα« τοιαύτα μεν ελπΐζομεν 'ότι ε'χει η 'Ρωβαία φρονήματα · κα? τότί, εάν εχη *α: η ημετέρα διοΐχησις τά αυτά. φρονήματα, <?έν άπελπιζόμεδα τού νά ΐίώμεν το ποδοιίμενόν μας τετελείίομε'νον, "Αλλ" εάν τολμη'ση «ς άλλο τι τ.ερισσότερον , παρά την άπόκτηκν της ά<τ^α» λεία; ολων των επ ο^αμε'νων δυνάμεων, ■προ&λίτ.ομεν εις την εντνχη εκδασίν τοί τοί- οΰτοο επιχειρήματος εμποία σχείόν άκατα- νίκητα. ,,Η' πολιτική μεν ημπορεί νά ε'^κρίνη κά δε £ηλοτ»πίαν, κβί αίτην την άτοπωτάτην άλλ' η' ηρόνψις δεν απαιτεί νά διορίας τις, αν εί ναι τφόντι δικαία η μη , άλλ" 1 εάν ΰπάρχητφ- όντι · χαΐ τότε ει μεν ούτως ε/ ει, ηΘελεν εί ναι μωροί *αί χνοψου ϊδιον το νά μη εύχαρι- ςηδη εις ολ^ώτερα, όταν ημπορ^ νά τ άπο- λανση προτιμών νά κάμη είρηνην ενπμον και άο^αλη μάλλον, η νά διακινδυνεύσω ~ά\ιν την ώψελιμον χατάςασιν, την οποίαν η'μεϊ'; χρείώςοομεν εί; το μέρος όπου ελάοομεν εις τοιούτον ετΧψονον αγώνα μέ τόσον ολί^ην κα λή ν εχ&ατιν προμαντευόμενα μέσα. _ 4 „0 ταχυδρόμο ς, ό Τίμ ες, ό Αν- τιγαλλιχαν ος χαί αλλαι ("Αγγλικά;) ε φημερίδες διισχυρίζονται, 'ότι δεν πρέπει τινάς νά άγήττ) εΐ; τον Ναπολέοντα δ,η είχε ν εν άρχη ταντης τη; εχςρατείας, χάι ότι είναι Αδύνατον να χάμη τις με αυτόν εΐρηνην επίμο νοι/ και ςερεάν. 'Άλλ" η'μεΐς, χωρίς νά χρο- νοτρι&ΰμεν άναιροΰντες τοίαιίτην άτοπον πρό- ταηιν, λίγομεν τούτο μόνον, ότι ολα ταύτα τά επιχειρήματα δεν είναι ίχανά, ώςε νά μη θε- λη'οη «νά; νά προίαλη εΐρηνην κατά τάς ε* συμφώνου γεντρομίνας βάσεις μεταξύ "Ρωσ- σία;, 1 Αγγλίας, Ισπανίας χαι Πορτουγαλλίας. Εάν ό Ναπολέων δεν ηδελε νά ςερξη εις προβλήματα, τά οποί» επιςηρίζοντχι εις την