- ( 38 ) - νατόν. Δι β Τον Αογίου λοικόν ' Ερμου κοινολογούνται α ί συναγόμενα,ι φιλολογ""*· '£**< κατ' ί·8ΊτοΐΛνιν > αϊτό τους συγγρα^αντας μέ φιλοσοφίαν , και κρίσιν, χερ\ τι^ς ΤίχΐΊΐί τοΰ λέγειν , και γράφειν , έιά να τάς ί'χουν ως κανόνας οι νιο ι, κ»ϊ οί ιτένητες να /χ>ί τας ςερουντ χι, αναγκαζόμενοι ν άγοράζωσιν ολόκληρα βιβλία- και ούτω ν αποφεύγουν επίσης και το' ψυχροί, κα) το' κακεζνιλοΐ', τα ονοϊα είναι πάΰη των αρχαρίων νέων ,,Έντόηται γαρ άκασα νέου ψυ- ,,χη ττιρι τον της ερμηνείας ωραίσμόν, άλίγους τινάς, και ,,ώστίερ ενθουσιώδεις εκι τούτον λαμβάνουσα όρμάς' οϊς ,,πολλης τίάνυ και άφρονος <5ίΐ της κρώτης έκιςασίαςτε ,,καί αγωγής, ει μέλλουσι μη "Καν ο,τι κεν ίτι ακαιρίμαν ,,γλωσσαν εττος ελίη λέγειν, μηόέ εϊκ^ συνόήσειν τά τίροσ- ,,τυχοντα αλλήλοις, αλλά ίκλογ^τε χρήσεσύαι καύαρων .,ίμα καΐ γενναίων ονομάτων , καί συνδέσει ταύτα κοσμή- .,σειν μεμ.ιγμένον έχούση τω σεμνω το ν)£ιΚΟ". 'Αρε τα\ λογ ου, κατά τον 'Αλικαρνασσέα είναι, η καία- ρ6της των ονομάτων, η ακρίβεια της διαλέκτου, το κυριον, και μη Τροττικόν, χ' συντομία, η συςροφή των νοημάτων, ν, σαφήνεια, το ΰιΐ οψιυ άγει ν τά λεγόμενα , το' μηόιν αψι>%ον τίρόσωκον τιαριςάναι, η ηδονη της των ονομοτων συνδέσεως ή μιμούμενη τον ίό'ιωτην Χόγον, η εφαρμογή των ονομάτων είς τά ύκοκείμινα κρόσωκα, κ αϊ πράγματα, «ι πιίανότης, η χάρις, και ο αρμόδιος καιρός· Αεγεται καίαρά ή γλωσσά > όταν δέν ήναι μεμιγμένν, με αλλιώς γλώσσης ονόματα, και φράσεις' ι Γαρ; χά: άν ήι>αι Ελληνική, τότε είναι καθαρά, όταν φυλάττη τον ελ· ληνικόν χαρακτήρα- ο' Λουκιανός (ϊ) μέ την συνετισμένων του άςειότητα φέρει παράδειγμα άόλιόντινα συγγραφέα· ούτος ^ίλ>)σας νά μίμηση τον θουκυδίδην, απεφάσισε να γράψη ΐςορίαν πραγματων, τά οΐίο Τα δεν ε συνέβησαν είζ τον καιρόν του. Εμιμιη&η λοιπόν τον ®ονκυδίδην, άλλαζα·· μόνα τά κύρια, και τά των τ: όλε ων ονόματα' και μ όλο 1 · (ι) .^λι*»ρΐί. -β-* ρ « Συν$ .· «ϋομ.' — ζ2) Πΐ}] τ* ( 11 Ζς 9ι'ΐ ΐςορ ; βνγ ■ —