— ( 4ο ) — τον. Καίο'τ; τούτο δια να γείνη, πρέπει να ι^ναι καϊ τοΰ ανίρεοτίνοο νου >5 έυναμ,ις εις τον ΰπερτατον βαίμόν, οπού νά περιΧαμ ^άννι τα πάντα- κολ μηδέν νά μν) τόν διαφεύγω ' αλλ ημείς ταυτν\ν την ιδιότητα, δεν εύρίσκομεν μέχριτοΰδι εις αυτόν, θ" ανίρωπινος νους φαίνεται οτι ίίναι πεπρασμενος' που δε 'ίςανται, η 3ίΧουν ςαίη τα πέρατα της εκτάσεως του, κάνεις δεν δύναται να τ ο προσδιορίτνι Διότι τα "ριΛ αυτού καό ίκας^,ν μετακινούνται' και ενίοτε μεν συςιΛΧον- ται, &ίς ίττί το πλεΐςον ίί εκτείνονται καϊ περιλαμβάνουν τόπον ευρυχωρέτερον. Δια τ οϋτο, ο,τι τεχνητόν η νοητόν δημιουργηίη "ιγ: τους ανίρωττους, και τούτο άλ\οτε μεν γίνεται ταπεινότερον, καί' όσον του δημιουργού ο ναύς εί ναι συνεςαλμενος' άλλοτε δε γίνεται 3αυμασιατεριν, ο- σαν ο νους του δήμιουργού είναι εΰρυχωρο'τερος, και απο όρίοτερας και άκρι€ιςέρας γνώσεις πλουσιωτερος Δια να χριίίϊ ^ *«ΐ »{ κατάςασις του έργου πρέπει και ο ναρατη- ρητης τοΰ ταπεινότερου καϊ ^αυμασιαιτέρου να ιίναι κα! αυ τός μι νουν εχ,τεταμ'ενον πολλά, και καταφυτον απο ποΧ- Χάς και ορίας περι τοΰ κρινόμενου πράγματος γνώσεις. Κα- Βότι, αν και τούτου ό νους «Τκαι μικρός, και ολίγων και <ϊιεςραμμένων γνώσεων μέτοχος, διεςραμμενη 3έλιι είναι χα) *ι περΊ τοΰ έργου κρίσις του ' ώςε πολλάκις νά λέγη το ΰ4·ηΧόν ταπεινό ν κα) άνάπ·χ\ιν. 'α λλ' ί'ιίϊκί»; ι^'μίΐς δέυ εχο- μεν την ακρι€εςάτην ιδίαν του καΧοΰ κα) τοΰ κακού, τοΰ τεΧεΐου >$αί ατελούς, και ολων των λοιπών αρετών των πε ρί τα εργα Βεωρουμενωύ' άναγκη είναι ολοι σχεδόν να κρί- νωμεν κατά το μάλλον και ήττον εσφαΧμένχ περί τούτων. Δεν πρεπβι αποφαντικώς,νά Χέγωμεν καλόν, ό,τι αρεσκει έίς ιμέ' ούτος είναι λόγος ανόητος, οτα.ν διν επιςηρίζεται εις τους αληθινούς και δνσευρίτους Χόγους του καλού' διότι, ο,τι αρεσκει εις εμέ, τό άποςρέφεται άλλος, καί εγώ άυ- ριον. Βυχαριςουμεύα μ ο\ον τούτο νά Χέγωμεν καΧά, ν| κα- κα', ο<τα φαίνονται αίς τοιαύτα καϊ τώρα και προτού εις ε κείνους, οσοας Τιμα το φαονιμώτιρον μέρος των ανθρώπων ως νουνεχεςερους καϊ σοφωτέρους' και προς ϊ'κίΐνα «αρα€άλ- Χοντες κα! τα ίδικαμας έργα., τά κρίνομεν οποία εινκι, ό· αηγουμεν οι απο τον ορίον Χογον. 'βκ των εϊρημένων συν άγονται τά εζιΐς τρία' νρωτ ονοτιίιά να ι^ναι τό ίργον τε·