- ( 84 ) - 5*9ίν] ευρίδίϋ άαίιμ&'έοιςο» μέ την ίγχχτάταξιν την τιμήν της εκβιάσεως ταύτης είς τήν *Ρωβ- τοΰ βασιλέως τ·^5 Γαλλ/«ί ,ίί'ί την ίίρβν σνμμα- τ Ιαν. Άλλ' αίτ·^ ν" φαντασία, αίίτη η επάν- χι'αν, χβΐ ίπομί'νίύξ μ ή «|£ον περαιτέρω προ· δες πλάνη συνέχεται μι άλλας περιςάσεις, τάς οίχηί· οιιοιβί ^ίλοϋίί διοιοαψηφίι αϊ χατωτέρια πα^α· Ό Γαλλικός (γημ6ριόογράγθζ γραγει (εξα- τηρήσεις άποχρώντως, χολουθεϊ ο Αύςριαχος Παρατηρητής) περί τού- Δεύτερον δε, το μέσον, το οποίο» μί των όλων ρί τϊίοι; βέβαιου ϊόψος, χαί νγωνίσ9η τίχειρίσΰησαν δήθεν οί μινιςροι διά ν άτοχρΰ- τόσον αύθαδώς νά τά συνάφη εις ίν ολον, ωςβ φωσι τήν μυςικήν των διγόνοιαα χαϊ να δείζωσια δέν πρέπει να Βαυμάσωμεν , άνίσως πολλοί α- «ν ό'φει τού κόσμου πλαςήν όμόνοιαν, πίοιγρά- ύαγνώςαι τϊς εφημερίδος του, εντόςτε χαί πέ· ' ψεται εν τ υ Γαλλιχή εγημερίδι χατά τον άώ- ραν τοί 'Ρτί»οϋ, πλανεθώσι διά να πι^εύσωσι λοοδον , κολλά ίύψ^ή τρόπον· ,,Πρι'ν \ά$ωο:θ τους λόγους του. Διά τοϋτο χρίνομεν ουχί αρχήν αϊ συνεδριάσεις , ϊσυμφωνηδτι να αρίθ-ί ανωφελές κα! περιττόν νά άποδεΐξωμεν , δτι η παν ζήτημα, περί ταΰ όποιου προίίπεθέτετο η £ν τ υ, Άθψα περιεχόμενη περιγρ αιρή των εν "Α- (λπίς μεγάλης διαφωνίας, εις τάς διπλωματικός •χεν αυνδιαλέξε ων άπό άρ·χης εως τέλους είναι σχέφεις · ότι δε δεν ημπορούν να άνοψύγωαι τό είλως πλαςνΐ, χαβίώί ημπορεί να ίδρ τις ίχ των το>οίτθ ζήτημα , τότε (ξΐταζετο εις ιδιαιτέρας αχολούθων παρατηρήσεων, Βεμελιουμένων εις χαί οίχειαχάς συνεδριάσεις αυτών, χα9' ας μη τ?)» μόνην αλφειαν, δντες πλέον υπόχρεοι να ϊρϋλβττ ωσι τήν πασαν Πρώτον μεν, τ άπόιρασις ταυ ν αναχώρηση άχρί'οειαν είς τους λόγους των , ϋνναντα νά λα- το συμμαχικοί/ ς ρ άτ ευ μα εκ Γαλλία; χατήντη- λ<ύσι με περισσοτε'ραν έλευ θερίαν · και αύται αΐ αν ηίη πολυ πρότερον τνς συνελεύσεως των προπαρασχευαςιχαί συνεδριάσεις υπήρχαν τρόπον Μοναρχών εν Άχεν εις ωριμότητα μεταζΰ ίων τινά τά δοκίμια των διπλωματιχων , ώ'ςί §ιά ιεσαάρων συμμαχιχών δυνάμεων, τά δέ μεγάλα ταύτης τ·/2 επιτήδειας μεθόδου εξωρι'αΒη εχ τής χαί χαλώ ς προσχεγ9έντα αίτια ταύτης της άπο- συνόδου ή διχόνοια, ·/, όποια εχρημάτισε μεν φάσεως δε'ν ημ-οροΰσι νά βληθώσιν ενταύθα ΰπ' ούχ) ολΐγη είς τάς μυςιχάς συνεδριάσεις , όμως οψ«/, χαί τόσον μόνον άρχει νά γινώσχη τις } δτι δεν ε'σημε>ω9η τούλάχιςον είς χανέν πρωτό· δεν νσαν εχιϊνα, είς τά όποια άποδίδουαι χα&' χίώλλον." τμέραν χαί ανταί -αΐ χαλλίςαι ΤαΧλικαι ίνημερΐ- Ό επινοητης τρυτριι τοι» · γ$λο«ύ$οας μόθοα δες την άναχώρησιν τοί ζέα ου ςρατίύμαι.ος. "Ο- δεν ε'τόλμα ποτέ χα διΐσχυρισθ^ τοιαύτα ενώπιον Β εν ιυ8ύς εν αργατών διπλωματικών συνδιαλε'- τοί χοσμου , εάν ε γνώριζε χαί αυ'τα μόνον τά ξΐων έγάν.η η ί'ντίλεςαττ, όμογωνία ώς προς του- επουσιώδη πράγματα χαί την πασίδηλου ήμεροΐι- το τό ζήτημα, χαί ποτέ δέν υπέπεσε περί τού- σιον ΐςορ/αν τών εν "Αχεν διπλωματιχών αανδια- τοϋ «ρίλονΕιχί'α τΐ9 η χαί δις αγμός. 'Εαν αν τη ι} λέξεων , χαί όλιγωτερον τούτου δεν ημπορεί νά άπόψασις δέν υπήρχε, χαθώς βεοαιοΰται IV τω ζητ^τις άπο ενα, όςις Βέλη να άπο/.αλύφη δι· αρΒρω της ' Αθήνας, εκούσιος χαί θεληματική , πλωματιχά μυ^-ήρια. 'Εάν είς το Αχεν υπήρχε, ίτκτα: νά ερώτηση τις, ποίος άοαγε την ΐζε&'α- χαθώς είς άλλα ς προτέρας Συνόδους-, διαψορα τις σεν · η Γ«λλ««· πλι^ν τοϋτο δεν τολμά ό ίδιας μεταξύ ο ίκειαχών συνελεύσεων χαί τακτιχών δη-, συγγραφεύς νά βεβαίωση * 3έλει δέ νά άψήση μοσϊων συνδιαλέξεων, ΐδύνατα να υποΊέση τις