— ( 569 ) — Τας ερασμίας Χαριτας νά φιλοφρονηύωσι, Καί εις τας κατοικία; των νά τάς υττοδεχύωσι.. Αι χάριτες τ οτε μ,' αυτάς 3εΐον χορό υ συςαίνονν , Της Κύιίριδος Την γέννησιν υμνούν και πζρζςχίνουν , Τά ελαφρά Των σώματα. αρμονικά. λυγίζουν , Κα! /λϊ τι^ν ακραν Του ποδός μόλις την γην εγγίζουν. Μετεπειτα διέρχονται ~τά ζλση, τους λειμώνας , Σ' των Ναίαδων τους υγρούς βυθίζονται κοιτώνας, 'Ε€γαίνουν, τους -π\οχ.α.μ.ουςτων 5λί£ουσι με τάς χεΐρας % "ΐ,κειτα -ψάλλουν , νλεχουσαι ςεφάνους της Κυδ^ας. ΙΤλί'χίΤί, 3ε"ίαι χάριτες! δια την Ε υμορφίαν. Κανένα δεν χρειάζεστε, αύτη σας 'ε'χει χρείαν. 'Εσείς την ώραΐζετε' χωρίς εσάς εκείνη ' Του κόσμου παμ€ασίλισσα ε δυνατό να γείν%; *Εσε7ς την συνοδεύετε κα) δίδετε την χάριν, "Ητις το % καν εοάμασεν , ως κα\ αυτόν του "Αρνίν. Εσείς τον παντοδυναμον επλεξατε κεστον Της, Τα νικηφόρα βαπτετε βέλη δια Τον μάντης. Ναι, 'Αγλαΐα , Θάλεια, φιλτάτη Ευφροσύνη ί "θ,τι γλυχ,υ , ο,τι τερπνόν , ο,τι καλόν αν γείν^, Εσ·είς το μεταδίδετε, εσεΐς Το ενεργείτε, Εσε'ΐς καί γηυ ςολίζετε, και βυρανόν κοσμείτε. Τυμναι, ως η 'Αλήόεια , σεμνού, χαδως «ί Μούσα» ♦ Πλνίν πάντα το μειδίαμα 'ς τα χίίλν) σας κρατουσαι, Ποτί'ς την ΐΐάφον "Παίζετε, -πότε*ς την ΪΙιερίαν, ^ίαί με τάς Μούσας τ ην αύτη ν λατρεύεστε λατρείαν. "Α! επειδή τά κάλλη σας αφήσατε νά'ίδαι, Τον νουν μου, Την καροίαν μου 'ς ίσας Την παραδίδω* Σ εσάς άφιερόνομα ι, ολως ε σας λατρεύω. Δοτεμε, τέκνα Τβΰ Διός! δότε με, ικετεύω, Ολίγον καν μερίδιον εκείνης Της μαγείας, Ήτις 3εωντε και 3νητων αρπάζει τάς καρδίας , Ητις γλυκαίνει τά ςρυφνά, τάρχαΐα κάμνει νεα, Δεικνύει ωραιότερα τά όσα ειν ωραία, Ε'ς ολους κάμνει εραςην Την 'Αρετην, τα Φωτα, Κ ανοίγει 'ς την , Αλήϋειαν των δεσποτών τα ωΤΛ* 'Ενω Βιρμως επρόσφιρα ταύτην την Ικεσίαν, Βλί-το) τινά βαδίζοντα προς τάς θεάς μ' άργίαν,