— ( '5 ) — θώς γράφεται, Την σήμερον ' άγκαλά και ο 'ΐδιος δέχεται , οτι χρεία,ν εχει διορθώσεως. τελειόνει ομως την ιπιςολήν •ταυ, έχ.ε'ΐ ο'ιτοϊ ι^τιζα #ά αρχίσω π ε ρ) αυτής της ομιλίας Ψον , και θί'λίΊ μόνον, όπου ν, διόρθωσις νά μ.ν<ν ϊ'ξαλίΐψ(} ούδεμίαν άπό τάς λέξεις και φράσεις οπου η συνήθεια \{0- θέτησε προ αιώνων· — ~ί?ινζι αλν)5ίί οτι ιΐ συνν'.3ϊια κάμνει νά εννοούν πολλά μιλλιοΰνια. ανθρώπων με μίαν λέίιν το Ίδιον πραγμα., δεν ιϊναι ομως αληθές ότι αυτη ή λί'ξΐζ τρίχα νά είναι ατίο τάς καλντέρας, έτι δεν ενρίσχ,εται καλητέρα της > καί οτ» ίίναι ιίξ ξί'ννι, ίί κακοπροφερτικ-η' επεται λοιπον ο σάκις ο σοφός απαντα συνηθισμενας κακ-άς \ί'ζεις, νά τας απο-ξάλη , και νά \]ο.9ϊτ5ι αλλβς ν) ίανίΐζο'μενός τας , ν; συν-, θέτων αυτάς (ίΟ. ίιά νά τάς <ϊα'/ίΐο,9ί} θέλει προσδρά- μει έν τν,ν πλουσίαν αποθηκών των προγόνων μας, εις δε την συνθεσιν θέλει όδηγηθη άπό τον ορθόν λογον. Διατι, θελειμοι εΐπη ο συγγραφεύς, νά σύνθεση λε- ζεις, καί νά μη δεχθ% τάς ηδη ομιλουμένας , 'επι ποοφά- <3"ίΐ οτι δεν τας ευρίσκομεν γραμμένας εις τόν "Ομηρον ■, ή 1 ΓΙλα τωνα, χ,αϊ οΤι αλλόγλωσσοι τινές σύγχρονοι μας α/.οϋο· μεν να τάς τίροφερωσιν; ,,Αί λέξεις είναι ώς τά άτομα, μετατοπίζονται , φεύγουν, γυρίζουν> τριγυρίζουν κ· τ. λ,*' Α. Διο'τι η νεοσύνθιτος λίςις θέλει είναι γέννημα της γλώσσης μας (£). Β. Τοιουτοτρόπως συνηθίζοντες οί σοφοί, θέλει άποχ,τη· νομεν, κολλάς κα\_διαφόρους όπου ναντίλώ; ύςεροϋμεθα (γ). (α) £&%>!ς άξιον κ3Λίΐι » ( ν«ι μαξυ μι τας τοιαύτας \ΐξιι{ »α ανοβαλκμιο χ,αι μί^ΐχ,α κυρία ονόματα , ιός Παναγιάτνις, Γκίκας ^ /V ιηος ϊ Ζχ * ( και /.χι τ Ρ χ ^ίσιας ατο το νίίεΐϊο, χλι νΐίεΐΐβ) Χχι$αι, Κομιιχ, ^α%χρίβ ϊ κ&ι τα τοι αντα, ι (β) '/β·«ί τί»«ί »?$»ι ανίτχν^ν τούτο το δι*,κιολον»ιμ« , «λλ' ο τοιούτος μοι ορ«ι#ίτα< τ«(ΐαιτολϋ κοσμοτολίτ^ς, ίιά ϊά *«λο· *ριι« * 0*0(05 Γ$αιχ.0$ 3ΐ» ί'ντ?«ΐΓ5ται , να ι)ο^ϊτιίο·« Τουρκικός λί £"?> ίυο-χολας χαταλβμβάίΐι οτι τά τοιαύτα «σχι<μινματ» ί^λαττονν, Λί«λ/ϊ« Εμ,κοζίκκς χαί ί7<Α»μι*«ς *Χ»ί^βς,