— ( 4ϊί > -»■ φέρουσα:., μ." ολον τούτο δε^ν ευρ&κβται *:*£ κχνε ν σύγγραμμα παντη άμιγη$, «λλ' εκ του έναντι ολοι Οί ποιητ*: α π ο Ομηρου μ/χ?ι; 'Αρις-ο^νους, **' τοι δ^αφίροντε; κχδ εναί ε/ς το «Γδος τη; -πτήσεως, κα< δίς τον χαρακτήρα ττ,; διαλέκτου, καθ ην εςιχούγησαν» μεταχειρι'ζοντα:, ουχ ήττον εκ συνή θεια; , τά; ε/δικάς ίδιότητα; κα: τροπολογίας εκάς·ης των ομογενών διαλδ*· των , μ~μιγμ»ναί ε/; ε να χαί τον αυτόν γενικον τύπον ττ,ς γλώσσης, η οχοίχ άδις'αχτω; φαίνεται οτι ητον ύ] 7ϊανδ:ημως συνειδισμενη γλώσσα το · εδνου^, — 2 · Λυτή ή κοινή διάλικτο; η τον άπ αρχής δχηρημ.3ν:π ε/; ευγϊνικν^ν κκί χυδαϊκην. κατ' αυτήν την διαφοραν διηρεΘησαν κχί α: διάλεκτοι, κα: χν^'ι- κη μεν τ^τον η Α/ολοδων.κη , ευγενική δε η Αττική κ«? ίωνικι,' πλην κα; η Αττική διηο = 0η ζ;': εΰγενικην και χυ$αϊκη ν. — 3· των Μζκ^δονι- χων ή ευγενική 'Λττ.κη διάλεκτος συν£μ:χ5η με την Μακεδπνικγ^ν, καϊ ού τω; ε'·;ωμοΐωδη με την δημοτικην * με αυτήν την συ'γκρασίν και τη ν συμ- μιΞιν διάφορων άλλων ε 5 νικών δ;αλ έκτων παρ·^/5τ ( -η "Αλεξανδρινή , χ:ά αυτί) «ονομχτδη του; Γραμμ,ατικου; Κοινή. — 4· "Π £ 'δ<α Αλεξανδρινή* διηρε9"Τ) ?/; δυγενιχην κα; χυδα'ικην —■ η ευγενική Αλεξανδρινή διήρκεσε μέχρι τν^ αιχμαλωσίας του γένου;μας, κα> χυτή είναι >» μεταγενες^ερα πεμτττη κοινά τ ν; Ελλήνων δι-ίλβκτος —-η $3 δημοτικη (χυδαϊκη) συμμικτο; απο διάφο ρου; εθνικας διαλέκτου; · Ρωμαϊκή, 'Ασιατικ-χς , 'ΐταλικχςκ. λ· , μετδσχη? μχτ/τθη τρο'-όν τινα και μετεμορφό^η * μ! "λον τούτο η «.εταίολη τηςμορν-η* :<ν.ί του χρωματισμού της δημοτικής διαλε'κτου είναι εν ε'ττου-τίωδες συμ^ί· £ηκο χ ς* μί'α νεα τροπολογία της φράσεως χωρίς ουσιώδη δ«χφθορ* ν ν η αλλο:'ω- σιν του υποκείμενου — Ιί γλωσσά κχ: ΰπ' αΰτον τόν νοδον χρωματισυ.ον τη$ ο ν χ ήττον διετηρησίν αδιχ'.ρ0ορον ταί» πρωτο'τυπον χαρακτήρα του αρχαϊκός τη; σχεδιατματο;, φυλα^αιτχ εν πασι, κατά το άπ' αρχίί συμμικτον των εθνικών ίιαλϊκτοϊν , τον φυ<τικόν της ρυθμόν , καθ' ον μετ'ρρυθμ,ι^εν άναλο·* γ·ο$ κα" αυτα; τα; ν$ωτ = ρα; λ&ζει;καί ίροα<τε;; ο'ττου σ 'κ ττερις,ασδ'ο; ο/κδίοίτοιν;* θη' ο!ς·ε η ςυ»ιιό5η; αΰ;η; συνδϊίτΐί διακρίνεται μεταξύ ε/ςολααυτχ ταετίδίΐ/- απτα χρυ',ματα, Ε:; του λ ; ;ΐρωτ·:υ; α/ονα; τη; α/χμαλο^σ/α; μας εχαδη διολον κα: η νεω· τερα α Λ/η 'Αττικη^ , η οποί'α η'τον η' ίυ') ενική , συνεμίχθη δηλαδη με τη 1 * κο.νοτβραν ^ημοτιχην, κα; κατα κοινην χρησιν παρηλλα^εν, Το Ν ε'ξης θαυμα'<τΐι5ν «; μη τταρατρ/ξωμδν β πατα' την μαρτυρ/αν του Φίλϊλληνο; φιλε'λφου > ο^ις χατα τα 14ΪΟ βυρίίκετο β«; τη'ν Κιον<?αντ<νου«! ^τολιν , και συνανες-ρε'φετο μ£ ολου: του; ευγενείς* α« βυγβνβΓ; αρχεντισ^αί τη; Κ«νς·αντινουπουλδ «>5 ωμ 4 {λουιταν α'κομη χατα* συνηβειαν τη» γλωσσά* του Αρ·<7οφα'ναυς, του Ευ'ριτΤί'δου, του Πλάτωνος Τ κα? Αρίςοτίλους. Τί)να ϊ'μ'.λουν κχτα την γ'λ'ησσχν τούτων των φΛοσοιρων δεν είναι τ:ι0ανο'ν* γ.