— ( 50 ) *- λ«να* πώς ημπορεί νά απόσπαση την γυναικά Του από τον Χριςιανισμόν ; ΑυΤη ή όιήγησις ςοχάζομαι ότι δεν ημπορεί νά έφ&ρμ.οσ(ι£ εις τον 'ίύιον Πόρφυρην, και 6Τ< έ«ν πρεπει ί* το·-ίτου να συμπεράνωμεν με τον Κ. Μαίον, ότι ή τ ί ρ ΐ -Γκ'ς ( \ τ ω ν Χ ο ' ω " φιλοσοφίας πραγματεία ειχε σκο- Ίτον νά παρακινήσω τ ν] ν Μαρχ,ελλαν ν' α/>νν|6£ τνΐν \ριςιανικήν ,5ρι<ΐσ·κί>αν. "Οτι το σύγγραμμα, είχε σκοηόν πΧεον έκτετα· μίνον, εχομεν οΧας τα ς αείξεις. Γ'. Τ ο δέκατον τέταρτον βι4Χίο ν των ςίχων Της Σί£ΰΧ\ης (ι); '0 Κικέρων αναφερών περί τών χρησμών Χέγει, ότι ι\σαν δια. Τιίν άσάψίΐαντων σχεδόν ακατάληπτοι , και τόσον άμ- φί^οΧοι, ώςε προσηρμοζοντο εις καν ο,τι συνέ^αινεν. Αιίτν) μόνη ή παραΤηρησις μας άρκεί να συμπεράνωμεν, ότι όσοι χρησμοί ε χουν έννοι&ν σαφεζάτην,επΧάσόησαν μετά. το συμ βάν. "Αν οί πάτε ρε ζ Της "Εκκλησίας, και οί ύπ εν αντίο ι αύ- Τ&ν εφυΧατταν ΤουΤον ην κανόνα Της Κριτικής, δεν νίΟελα'.» ζητεί νά υποςηρίζωσι τάς γνώμχςτων μέ τήν μαρτυρίαν των Σι4υΧΧείων βιβλίων' αλλ' αμφότεροι ήσαν ποΧΧά μακράν άπο το να ανακρίνωσι τας δεί^ειςτων , και φαίνεται, οτι εις τον διυτερϊν αιώνα ο ι 'Ε (ίνικοι και ο! Χριςιανοί άπεδεχοντο εξίσου ως άξιοπίςόυς αυτάς τάς νομιζομένας προφητείας. Οι φι\6Χογοι των υςερινών χρόνων δεν εκοπίασαν διοΧου εϊς το νά. έζετάσωσιν αυτάς, και ο! ενασχοΧηΰέντες εις αυτας σο φοί απ Ο του 'έτους 1545» καύ' ο ιτυπώύησαν κατά πρώτην φοράν, "έγραψαν ποΧυτομα συγγράμματα, τά οποία δ εν 'έΧνσαν τας απορίας, τας οποίας εμπορείτις νά κάμ% περί Των Σι€υΧΧών. Οί κατά το πΛρον σωζόμενοι Σι€υΧΧειοι ςίχοι είναι συν- α^ροισμα δογμάτων και προ ρ ρήσε ων. 'θ συγγραφεύς ή οΐ συγγραφείς αυτών είναι φανερό ν ότι ήσαν Χριςιανοί. Εις αν- Τοΰς τους ςίχους απαντατινας ο χι μόνον π\<Άος πραγμάτων, \ < ^ '-ν'ί ·ί ' V * -ν Ν /Λ ^ \ \ Τα οίτοιλ εΧηψΛήΟΊΐν &7το την ΠαΛαιαν Δ/Λϋ^»ν|ΐ/ και & ιρο Τα (ΐ) Σι^λλη: λο ρ; ι£. — 5ιΙ»νΙΐ4 ΠΪ»?Γ XIV. ««ΚίΟΓε βί ΗΚΐβιφΓέ* 1* Αη^ίΊο ΛΤλϊο. Μβ&οίβηΐ ι3ΐ7· ία—^8. 54.