( 647 ) — Αποτελούν φα νερωτέραν την ωραιότητα των Ιπειδ*\ λοιπό* τό όμοιοτελευτον δεν παραςει/ει κανένα, ςοχασμον , διά τοΰτα δεν ημπορεί να. τους καμία μΐ^ ζωηρότερους, μιιτε εύγενε- ςερους., μητε πΛανωτερους, μητε τΧεον παθητικούς . και ή ευηχία. η η ευρυθμία, προσέτι είναι μία άλλη ώραιότης , η οποία ευρίσκεται η εις χωριςάς λεξεις, η εις πολλάς ενΤαυτω' Το πρώτον ί'ίω δεν ε χει τον τοποντου , επειδή μία μονη \ε« ξις όμοιοκαταληξίαν δεν (Ιποτ-εΧίί, η δε νοςιμηδα εΙς πολλάς λεξεις συνίςατα ι, η εις τ ν, ν άναΧογίαν Των συλλάβων, η εις την άπλην ομοιότητα, τών· άλλ' η αναλογία εϊν άπ'.τεΧισμα. του μέτρου των συλλαβών, χωρίς νά συνειςφερη τεΧιίως εις τούτο η ομοιοκαταληξία., η οποία είναι άπΧη όμοιότης' ν{ δε βάσις κά6ε ωραιοτητος, κατά την εκ συμφώνου όμολογίαν ολων των τα ωραία ειδημόνων « άναιΤείτων μέρων την αναλογίχν' άκολαθως οπα απλή ομοιότης, εκεί δεν υπάρχει αληθης ωραιο- της ' άλλ' ή ομοιοκαταληξία συνίςαται εις Την άπλην ,του ήχοι» ομοιότητα, λοιπόν δεν είναι καθαυτό ωραιότης." Οι ίί υπερασπιςαι της όμοικαταληξίας αναφέρουν υπερ α,υτης τα. έξης' επειδή , λέγουν, ή γλωσσά μας δεν έχει ε'υ- ηχίαν' επειδή εις τό προσεκτικόν και αίσύητικόν άυτίον είναι σκληρά καλ άλύγιςος, κα\ Οςερε'ΐτα.ι εκείνην την γλυκυτητ» και χάριν, με την οποίαν ηχούσαν εΐςτό ςόμα. του ΐωμα,ία , και μάλιςα του "Ελληνας αί λέξεις της γλώσσης του η μία. κατόπι της άλλης ' δια τούτο ητον χρεία να καταφνγοιμεν εις την όμοιοκαταληξίαν ·, η οποία δίδει καν εις τους ςίχους μας καποιαν ενηχίαν , και προξενεί καποιαν μετ α€ολην καλ ποικίλίαν, καΧ οΰτω άναπληροί Τροπον Τινά την έΧλει^ιν δια φόρων είδων ςίχων, όπου μας εμποδίζει νά τά μεταχειρισθω- μεν τό άλΰγιςον Της γλώσσης μας , κα\ το ωρισμενον καϊ περιωρισμένον της τάξεως και ακολουθίας των λέξεων Της· ι| ομοιοκαταληξία ως προς τάς άπαλάς α'σθήσεις είνα- μικρά άνα- πλήρωσις Της φυσικής μουσικής, ή όποια συντροφεύει Την προφοράν εις τά πλέον, εύκρατα, κλίματα" διά της ομοιοκατα ληξίας γίνεται νοςιμοτέρα , πλέον θί\χ.τικ,ιΐ καϊ κατ.απειςι- κή η παράςασις των αισθημάτων ' οποίαν εντύπωσιν δεν κά μνει , μάλιςχ εις τά μικρά ποιήματα, τά οποία , ΰπαγΓρευό- μενα άπο ήσυχα κα\ μέτρια αισθήματα ^ είναι άφιεραιμίνα είςτην φνσίν, την αθωότητα, είςτό αφελές, εις τό «'ςιϊον κτλ 1 , τ! διαφορά, ' · Τ ί 2