— ( ,6 9 ) — γΧωσσαν, και 5ίλο μεν απορήσει βΧέκοντες πότου όΧίγαν μας ωφεΧοΰν δια νά διορ'ισωμεν εις τί ήμη(ορε* να συνίςα,- ιαι ως προς ήμας ή αρμονία ταύτης Της γλωσσάς. 'ϋμ,ίΤζ άγνοουμεν διοΧον πως οι' Λατίνοι έπρόφεραν τά ιτερισσότερα αΰτων φωνήεντα κα) συμφωνά" επομένως δέ* νιμιίοροΰμεν νά κρίνωμεν είς τί συνίςατο η αρμονία των Χί· τί){ •^'λαίσΌΊΊβ*Ό»ν· ΧωρεΊ μονον να πιςευσωμεν > όη ιί β»α«;/)οφιί τους έδιδε περισσοτέραν εύκοΧίαν παρά εις ημάς δια νοί ήναι αρμονικοί εις τάς φράσειςτων' την δε άρμονίαν Την προκύπτουσαν άτίο τας Χέζεις καί εαυτάς, χ.α) «*ο την άκοΧουϋαν των λέξεων, κρίνει να ομοΧογήσωμεν οτι δεν την α/σία νόμεία πολλά. Λεγω ότι δεν τήν αΐσίανόμεία νοΧ\ά' διότι δεν αρνούμαι οτι ημιϊορονμιί/ νά αίσίανΙΙωμεν μικρόν τι μιρος αυτης' κ αϊ η τοιαύτη α'ίσίησις κρέμεται μάΧιςα απ ο την κατά το ιχ,αΧΧαν κα) ήττον εϋκρατον μίζιν των φωνηέντων με* τα. σύμφωνα, ε'ίτε εις τ ας Χέζεις καί' έαυτάς, είτε εις την συνάφειαν αυτών. Αλλα *α) εις αυτήν ταυτην την μίζιν ηίόσαι Χεπταί διαφορα\·ΐίρεπει να μας Χανβάνουν, αγνοούν· τ ας τν,ν αΧηίινήν νροφοράν; Η ζεύρομεν επειτα, ότι οι Λατίνοι, καί μα'Χιςα· ο! °ΕΧ· Χήνες, οψοναν ν\ εχαμηΧοναν τήν φωνήν εις ΊίοΧΧοτατας συΧΧα€ας (Ο' το όποιον επρεπεν άναγκαίως νά συνεισφέ* ρη «ίς την μιΧωδία,ν του Χογου , μχΧιςα οταν αί ανιούσα» κα! καΤίβΰσαι ήσαν διαμοιρασμέναι μέ τροπον ευάρεςον εις τήν ακοήν. ΑΧΧ ήμεΐς προφέροντες τά Λατινικά κα] "Ελλη νικά, δεν κάμνομεν καίόΧου τάς αΧΧηΧοδιαδόχους επιτά σεις και άνεσεις της φωνής, αί οπόίαι ήσαν συνηίιςαται και συχνόταται εις τους παΧαιου'ς- 'ΐδου' Χοιπον χα) αλλν) πηγή ηδονής, χαμένη δϊ ή μας, εις τήν άρμονίαν τάίν νεκρών και σοφών γΧωτσων.' Δϊν ευρίσκεται, μι φαίνεται, εις τάς Λατινικός καί ΕΧΧηΐΊκας φράσεις, ειμή εν μόνον είδος αρμονίας, το όποΙα ν ημποροΰμιν νά αίσ&ανώμενία. μέχρι τινός· Τούτο δε είναι (ι) ΐϊ. Διοκ. 'Αλικαονίϊβσδα Πΐίί Συνθε'β. όνο ματ. Τμ,-ημ. αι. 'Εχί· ΧοΗίίΓίΓ. σελ. υδ. χα: 1 — ], ΗοιΐΜβ*α, £ιμϊ ·ιιγ Γοιίβϊηί άη Ι»*π- £ΒΜ , οΗ. νπ, θ Π. Μ