■>— ( 209 5 * <ί βάνατος αυτός άχ-όμη του Απαντος , οςτις είναι νί κϋριω· τέρα του δράματος πρίίζις. Ταύτης της γνώμης είναι κα\ όλο# ο'ι νεωΤ4ροι ΦιΧοΧογοι, ο'ιτινες και μεταφράζοντίςτην οΰτια Τιι|ΐ/ έπιγραφουσι. 'τ )Γ ί' 3 £ Γ I ί, ,,'ΑτΤΟθανόντοί του 'Αχιλλϊίος είζ τον χ,χτά της Τροίας πόλεμο ν., όΐΑ'ίας και ο'Οδυσσεύς αντιποιούνται τα όττλα του» νομίζω ν εκαςος , οτι ίις αυτόν άνήκουσιν εις μνημείον α3α~ νατον της ανδρείας του. η έ'ρις αυτών εις τοσούτον προβαίνει · ώςε άναγκάζωνται οΐ'ΕΧΧηνίς ολοι νά τους κρίνωσιν. Αλλ ό 'Οδυσσεύς με της γλωσσάς την δυ'ναμιν νίκα ι και \αμ€α· νει τά οπΧα' ο Αϊας δια την άδικίαυ ταύτην εκκαίεται εις όργην, και αποφασίζει να. έξέΧΒ* δια νυκτός ενοπΧος της σκηνές του < και να κατασφαζη οΧους τους "Ελλι^ας κοιμω- μένους. ΣαΧεΰεται όμως τον νουν υπό της Α.9ηνας, της Ο- δυσσιωςπρβςατιδος, και εχ$ραςαυτου' ά3ιν εμπίπ^ι είζ Τα ποίμνια, και άΧΧαμέν σφάζει, άλλα δε φέρει δεδεμενα εις την σκηνην του, μεταξύ των οποίων ήτον χ,αϊ εις κριός, τον οποίον αντΊ του "Οδυσσέως έκΧα4ων, δέσας εις μίαν ςηΧην έ μαςίγωνιν- *Α·π?κατέςη εν τούτοις β/ς τάς ψρεναςτου, της Αθήνας και τούτο ·9εΧηο'άσης, καΐ μαΒών οσα επραζεν, αποφασίζει νά φονεύσε εαυτόν, μη υποφέρων την αίσχυ'νην τήν έκτων πεπραγμένων " και τον παρακαΧεΙ μεν Τεκμησ- σα η γυνή του νά ευσπΧαγχνισ3£ αυτήν, και τον φόντων Ευρυσακην, και νά μη φονευΒ^' αυτός όμως μένει ςερεός ιϊς την αποφασίντου. 'ΑΧΧά φοβούμενος, μήπως εμπόδισαν από τούςΣαΧαμινίους ναύταςτου, ο'ίΤίνες εϊχον συναχΰη δια νά μά3ωσι τ« κατ αυτόν πραχάέντα, προσποιείται, ότι μετανοεί, *α« ΐχ£αίνιι της σκόνης του, > δια νά κα$Ά· ρίσι/ι εαυτόν. Ευ3υς μετά τούτο 'ίρχεται "ΑγγΐΧος μηνύων Την παρουσίαν του Τεύκρου εις τό ςρατοπεδον, καϊ την πράα- ρησιν του &ά\χαντος ,,οτι άν εκείνη* την ^μέραν τίς σκηνηςτου ο Αίας, άπάΧετο' κα·ίως άκονουν την Χνπηραν ταύτη ν άγγιλίαν ο! Σαλαμίνιοι, καί η Τικμησσα, ταραχ- Βεντεςεζΐρχονται ολοι ίίί ζήτησιν του Α'ίαντος , και τοτβ ού τος εμέαίνΐι ΰ%ί)νφιτον., και φονιΰέται. Μα3όνης