- ( 6; ) - 'ί 1 Μ , ί* ^ τητα , εν ω παρακαλεί" η παρακαλη, εν ω αρμοδιωτερον εις τήν υποβεσιν είναι ο α πειλητικός τρόπος· Μόνος εκείνος Ά- ναι, και λέγεται εύγλωττος, όποιος με απλότητα παραςή- νει τ ά. μικρά , και με αξίωμα τα μεγάλα, και με μέσον χαρακτήρα τα μέτρια, ήγουν υψηλότερου από τον άπλοΰν, και ολιγώτερον έ'μψυχον, ή σφοδρόν, παρά τόν ύψηλόν. 'Ο τροπος ούτος αποτελεί τους τρείς του λόγου χαρακτήρας της ρητορικοί, τόν υψ^λόν , τόν μέσον, και τόν ίσχνόν· Ο' 'Αλικαρνασσεύς, μεταχειριζίμενος παραδείγματα. Του άμιμντου Ομηρου·) μας διδάσκει το είς πασαν περίςασιν πρέπον. Φϋάνει όμως νά άνα,φέρωμεν ίοο··, όπου ό ϊ Ιοιητής ζωγραφίζει τόν Σίσυφου ύψόνοντα την πέτραν εις τον αδην με πολύν κοπον και αγώνα, ήτις, όταν φίάνη ε!ς τό άκρον, πάλιν πίπτει χ.άτω, και πάλιν ο Σίσυφος αγωνίζεται νά την αναι€άση, και τούτο πολλάκις. Και μην Σίσυφον εΐσείδον κρατέρ άλγε' έχοντα Αααν βαςάζοντα πελωριον άμφοτερ%<τιν· "Ητοι ό μεν σκηριπτόμενος χερσίντε ποσίν τε , Αααν άνω ωόεσκε ΐαίίίς αΐσύάνεται, πόσον βαρεία ήτον η πελώριος εκείνη πέ τρα, η βαςαζομένη και με τάς δυο χείρας" πόσον κόπον ,ε- δακίμαζεν ό Σίσυφος, αγωνιζόμενος και με τάς χείρας, καί με τους πόδαςτου, νά την κινήσ*\ άπό την γην' και ποσον εκτείνοντο τά μέλη του, όταν την εκύλιεν επάνω εις ανώμα λο ν τοπον' τούτο παραςήνεται από την έπαλληλίαν των συμ· φωνων ,,χερσίντε ποσίντε^' και άπό την συγκρουσιν των φωνηέντων· μάλιςα των μακρών ,,λααν ανω ωίεσκε"· Ο* 'Αλικαρνασσεύς μέμφεται και αυτόν τον Ξενοφώντα , οτι εις πολλά δε'ν επέτυχε τό πρέπον· '&πειδή (λέγει} κ,α- μνει βαρβάρους άνδρας νά ομιλούν φιλοσοφικούς λογούς. Επαινεί έζ εναντίας εις ΤουΤο τό εΊό'ος τόν Αυατίαν, διότι ΰιαφόρως ομιλεί πρός τόν όχλο ν' και επειδή κατά τόν Α , ρι· ςοτελην, τρία είναι του ρητορικού λόγου τά είδη, ο Αυσίας οχι ομοίως ομιλεί εις το δικαςήριον , κα\ εις τήν έκκλησίαν του δήμου, και εις τάς πανηγύρεις. Διαφόρως μεταχειρίζε ται και τήν έρμηνείαν εις καίε μέρος του λογού. Αρχίζει τό πραοίμιον ήσυχα, δεν φωνασκεί, ω; οί σο· φιςαι" ύΐν υπόσχεται μιγα'λα' ύίν ύ^,άνεται τόσον, ωςε