- ( 456 > - γη εις ζωνΤΑς , κ.αι νά καλλιεργη Τα έ'(ΐνη και τάς γλωσσάς αυτών. Κύτη αλνιδινα εως τώρα είναι ακαλλιέργητος' καιπω; ημπορούσε νά μην ήναι τοιαύτη , ίΐ ώ και το «Ονος υιτήρχίν ακαλλιέργητοι*! 'ί!ς τόσον καύως άρχίσωμεν νά την μετα,χιι- ριζώμεύα κοινώς , και εν Ταυτω και να φωτιζώμείΐα, 3ελομιν την καταςήσει οχ ι μ,ονον απλώς ώραίαν , αλλά και μίαν άκο τάς ωραιότερης της Έ.υρωπης, και αξιαν νά \αμ€αν^ ταξιν ίυ(ΐυς μετά την παλαιαν. Τλωσσαν δε ζωο'αν γραφικών δεν πρέ πει νάεκλαμ€άνωμεν αυτήν, την οποίαν ή άμαύεια των περασμέ νων αιώνων εγεννησε και εκαμε συνηΰη εις μερικούς πολίτας — άμαύεια, ή οποία εγέννησε την καταφρόνησιν της όμιλο μένης ■ και εδειχνε δονατην την αναςασιν της παλαιάς Αττι κής , η Την αλλόκοτου συγκρασιν αυΤης με την τωρινην— αλλ' αΰτην τ$ν ιδίαν ομιλουμενην , γραφομένηρ', καϋώς τμ· κει νά γραψεται από πεπαιδευμένους εν γίνει. Συγκρινόμενη •η τωριν-η με την παλαιαν υπέφερε βε€αια. πολλάς ζημίας' Κ*- ρεκτός ομως, οτι είναι αδύνατον νά τάς ανακαλεσώμεν , ονΐι < » -Ρ > ν - ' ' *! \ - \ / ϊΐναι αναγκαίοι*, επι κογω ταχα ϊον να την τιμησοιμεν Την Τιμωμεν, εν ω Την μεΤαχειριζομεία , οχ ι εν ω πα'&χί· ζομεν νά την άποδωσωμεν , ο,Τι δεν ημπορεί -πλέον νά εζανί- Ίίάρη ' Ίσως μερικά της νεωτερας είναι καλλίτερα και ορίίοτερ χαρά της παλαιάς. * Η μαύησις της παλαιάς 'Ελλκνκίί εί ναι ϋυσιωδως αναγκαία είςημας, ως γλωσσά προπατορική ,' γλωσσά η ωραιότερα, τοο κοσμου, και ως Ταμεΐον πλούσια τατον από μεγάλας αληθείας και ΐδίας' πλην / παράδο<Τΐζ αντης πρεπει νά γίνεται με τροπον , ώςε διδασκόμενοι την και νά γνωρίζωμεν άκριί'εςερα την γλωσσαν , χ ·® 1 Την απ αρχής εως την σήμερον καταςασίν μας , και να μ·*· βωμεν πως πρεπει νά καλλιεργησοιμεν και νά κατα^ησωμ-ε" ώραίαν κα\ ημείς την γλωσσάνμας' και τέλος πάντων μετρ· ττον , ωςε νά κοκαλαμ-ξχνωμεν, νά αΐσ(ΐανώμε(ία , και νά α* 5 · λαυίύμεν εκείνας τάς πολλάς χαι μεγάλας αληθείας· ΑνϊΜ. και παρομοιαι φωναί ηγερΰησαν από μερικούς, άρχισαν να διαδ/δωιται, και νά χαμπανίζωνται άπο το ι υ άκρον της Ελ" λαό ο ς εως εις το άλλο, κφ' οτου ο Κοδρικάς εγκατέλιπε νρ<$ανην'ΕΧλάδχ' μόλις αϋτα'ι εφύασαν είςτά ώτάτοιι, χ·®' εν ! )νς ΐγνώρισε και προείδεν ό άνθρωπος, πόσα. χακά αΚοΐΐ- λεσματα $έλβυν αύται προζενήσε* εις τβ γένος Τ&ν 'Ελλίί*