( 7" Μις τό περισσότερο» μέρος τον βασιλείου εύτυ· •χέςερος, όμως μεριχαί σίΐμφοραί τοπικοί, χάΐ η χατατκήφασα ε'ς τα; αμπέλους ατυχία απαι τούσε την πατρικήν μου ,χηδεμονίαν χάί φροντίδα Κΐρί των χρειωδών , τα όποια, δίχα τ ν; 5 έδιχη ς οας συνεργ ει'ας , δεν Βέλω δυνηθή ν άναχουφίσΐύ. ,,'Ε πρόςαξα νά σας βάλωσιν ΰπ' όψα» του κατάλογου των απαιτουμένων εις τον μέλλοντα ■χράνον εξόδων. 'Εακ τα ίχ τού άξιοδακρΰτοα ■πολέμου χαί των εχ τούτου συνθηκών βάρη δέν συγχωρωσιν αχ ομη να σμικρύνω μεν τα φηρισίεν τα χατά τάς προηγουμίνας συνόδους δοσίματα, ίχω καν εΰχαρΐςησιν ςοχαζόμενος, ότι δια τήν χυ παρήγγειλα οΐκονομίαν δεν αναγκάζομαι νά ζητησω αύξησιν αύτών, και οτι πααόττ;ς μικρό τερα της πέρυσι $έλει επαρκέσει προς άπάντησιν ο λ μι / των εξόδων τοί μέλλοντος χρόνου· Επειδή α: αυνΒτχαι , τάς οποίας έπρεπε να υπογράφω τω ΐ8ΐ5 , παρέςησαν αποτελέσ ματα , τά όποια τότε ήτου αδύνατον νά προϊδή τι$ , εχρε'.άοβη νά γένη συνδιάλεξις περί νέον συμβιβασμού. Παντα με χάταπεΐθουσι να ελπί ζω ίχ&ασιν αυτής ευκταίας, χαί οτι αντί συμ φωνιών , ύπερ£αινουσων ΰπΐρπολυ τάς δυνάμεις μας, θέλουν συγχωρεθη άλλαι σύμφωνοι με τνι; δικαιοσύνη, με τά όρια και μέ το δυνατόν των θυσιών , τάς οποίας ο λαός μου κάμνει με ύπομονήν, ν, οποία δί> ή μπορεί μεν νά προσΊέ· ση τι εϊς την άγάπην μου προς αυτό, π Κ ψ παρέχει εις αυτο νέα δίκαια προς την εύγυωμο- βΰνην μου και προς τήν έχ πάυ,των τών εθνών τ ιμψ. Ο ν τρόπον είχα την τΰχην να σας φανε ρώσω κατά την τελευταίαν συνΐλευσιν του παρ λαμέντου , τά 'ίχ τ.ΐ-ς παρουσίας του συμμργι- χοΰ ςρατεύματο,ς απαιτούμενα 'έξοδχ εσμιχρίν- (ίτ,σαν κατκ το πεμπτημόριον , και δεν ιΐναι μα κράν ή έποχή, Λαί* ή ν ήμποροΰμεν νά έϊπίζω- 3 ) — μεν ίίτι, χάρις τη συν ίσε ι και ισχύ" τής διοική σεως μου, τη αγάπη χαί έμπιςοσύνη του λαου μου, χαί τη φιλία των Μοναρχών, ταύτα τά εξζδα ΰε'λουα; δυνηθή νά παύση διόλου., κιί οτι η πατρίς ημών 3έλει άναλάβ'η μεταξύ τω» εθνών ιόν ανήκοντα εξ αιτίας της άνδρίας των Γάλλων και ευγενή υπομουψ τω» ι'ιι τ ή δυςυχία βαθμό» Χαί λαμπρότητα. }> Πρός ε'πίτευξιν δε τούτου του άποτελέβ*. ματος, 'εχω πλέον είπέρ άλλοτε χρείαν της ο μονοίας του λάου μέ τον Άρόνον, ταύτη; λε'γΐύ τής ισχύος, χωρίς της όπο/ας ή υπέροχος δίνα- μις υπάρχει ανίσχυρος. "Οσω περισσότερου υ πάρχει αυ τη ή υπέροχος δύναχις ισχυρά , τόσω όλιγώτερον αναγκάζεται νά δειχθή αΰςηρά. 'Ο τρόπος, με τόν όποιον οϊ έμπιςευθεν,τες τήν δύναμίν μου μετεχειρίσΒησαν την δύναμιν., ήτις εδόθη αύτοΐς από τους νόμους, ε'φάνη άξιος τής έμπιζοαυνης μου. Μ' όλον τοϋτο, χαίρω φανε- ρονων υμΐν > οτί δεν χρίνω αναγκαίο.ν ,να υπ,άρ- χωσι τα πολεμικά κριτήρια ε-εκείνα τνς διορι- αΒείσης α.π6 τόν νόμον διορίας τής υπάρξεως αυτών. ,,Παρήγγειλα χαί εσυυτάγθη , χατά τάς δια- τ αγάς τ:υ πολιτιχου κώδηχος, νόμος ςρατολο- γίας (ΓβΟΓαίειηβηΙ). Θέλω νά μη χαταρεύγη τις εις χάνι ν προνομίου' Βέλω νά μή ΰπάρχωαι μέχρις όνομάτος μόνον αϊ διαταγαί και τό πνεύ μα τρυτου του χώδηχος* τ οι, άληΒινοΰ γμωβ οδηγού , όςις καλεί άδιαγόρως όλους τοι/ζ Γάλ λους εις πάσαν άζίαυ' 5έλω νά μή ίχη ό ςρα- τιωτης αλλα όρια εις τό εντιμίν του ςάδιον., (ΐμη τά όρια των άρι,των του κα) εκδουλεΰσίων. 'Εάν δε προς 'εχτέλεαιν τοντου του σωτηριώδονς ■νόμου άπαιτηθή αΰξησις τών εξόδων χοα πολε μικού μινιςερίου,, σεις ,, χα9ό διερμηνευτώ των φρονημάτων τοΰ λαού μου, θέλετε προ9υμη9^ νά κχΐιερωσηιι δίαχαγάζ ιοιαιίταζ, οΙαι βε§αιοΰ-