— ( 2 9 2 ) — νά μήν ίχν) άλλο ίντερέσον, παρά το Του άβρώςου, ο» μετέρχεται, και νά £υσιαση εις αυτόν την άναπαυσίντου , και αντν,ν τήν νποληψίντου' τοιούτος πρεπει νά είναι ο' ια τρός, καϊ τοιούτοι εϊΐΌ.1 ωσαύτως πολλοί ιατροί' δυσκολω- τατον είναι το του ίατροΰ έργον, επειδή καταγίνεται εί( Την ζω\\ν των α'ν~ αωπων , δια τούτο και αύτόΐτό έργον «ίνα» , ί ' <* ν ' * , \ \ ι ίυγειιεςατον , και οεν πρεπει ο ιατρός να είναι μέτριος. "Αν ο' ι 'ιμετερος συγγραφεύς άπαιτ^ από τοιΐς ιατρούς πολλά προτερήματα, αν ^ίλι^ να ένι€ά\% εις αύτου^ με· ^άλα χ/5ί»ί· ίζ εναντίας γνωρίζων και Την εκ τούτων προερ χομένων ώφέλειαν, επιθυμεί όνοι! νά τους σε€ωνται, να τους τιμωσι ,καϊ νά άπολαμ€ανωσι μίαν άλι^# των αναγκαίων ίαψίλΐΐαν» ν,τις είναι ή μον\& ανταμοιβή των πολυμόχθων ίργωντων. Πρέπει, λέγει αυτός, 6 ιατρός νά είναι πλούσιος, πρώ τον επειδή πρέπει νά εχν·, μίαν δικαίαν άνταμοιζήν των ελλείψεων και πολυχρονίων κοπών του, δεύτερον επειδή πρε- Κει ο' λαός νά τον σέ·€ηται, και νά είναι ομοιος με τον πλού σιοι/ , και έξηρημένος πάσης ανησυχίας και επιθυμίας. Πρέπει νά είναι μία ευγενής αμιλλα, μεταξύ των ια τρών, όχι όμως αντιζηλία" πρέπει δια να γενητις καλοί Ιατρός, νά δίδια κ&3' εκάςην λογαριασμόν εις τον εαυτόν του έιά 'όλας τάς ίατρικάς πράζειςτου , πρεπει έιά τήν κοι- νήν άσφάλειαν , και τήν τοΰ των ανθρώπων πολπευ\ι&τος ευταζίαν , ο ιατρός νά ύπόκηται ε'ίςτινα εγγύησιν, και δια τούτο πρέπει νά είναι ύπόχρεως νά δίδη λογαριασμόν δια ολας τάς έπιχειρήσειςτου εις ενα κριτήριον ΐκανόν διά νά τας κρίνψ Δια νά γίνουν λοιπόν όλα αυτά, πρεπει όάρι,Βμος των ιατρών νά είναι προσδιωρισμένος, οί ίατρβ) νά πλερωνωνται, και τέλος πάντων νά συςη3ίή ίνας ιδιαίτερος οργανισμός , οςτις να εχηκριτάς δυναμένους νά,γνωρίζουν, ν ά ανταμείβουν. $ νά Τιμωρούν τάς πράξεις των ιατρών' παρατηρητεον ομωί £τι ο' γραικός συγγραφεύς ημών θεωρεί ως μεγαλην δυζν- χίαν Την διαίρεσιν των δύο μέρων Της ιατρικής, της εσω τερικής και "εξωτερικές ιατρικής, κα! οτ« υπο το ονο- μα.'Ιατρός ιννοιΤ τον και τάς δύο μετερχόμενον.