— ( «01 ) — ράσΊ)ί άνωφελως. ' Αγαπήσατε, πάλιν λίγοι, Την μ. χ 5-/τ ι ν ιζ όλης καρδίας" εναγκαλίσασΒε προ3ϋμως τάς μούσας* δεχ3ητε περιχαρως τάς συμ€ον\άς κα) νουθεσίας των γο· νέων σας, και υπακούσατε εις αυτού;' γίνεστε σο-μοί χα) φρόνιμοι, ο*α νά. μη διωχ£η τε υπ αν Των άπο τους οίκους σας, αναζιοι φανέντες νά ήσ$ε κληρονομοι των πατρικών χρημάτων- Και καλά όπου Γ«5υ/χνι^ν)ν και Τνν εκ τοοκ ο'ίκων αποδίωζιν , και την τ£ν πατρικών υπαρχόντων νςερησιν δια π]ν άναζιότητα· 'Εςοχάσ$ην ούν να διηγη· 3ω το εν Αθήναις περ) τον λίαν φιλόςοργον πατέρα προς τον 40ν σνμ€ί£ηκός, το όπύΐον ί$εωρή3η καϊ αποφασΐσ.Βη με τνν σοφην κάι δικαίαν κρίσιν του Σόλωνος- Ε Χ-κίζω δε, οτι εις τους αμελείς και Χίαν φιΧοσοργους πατέρας^ και εις τους απει£εΐς και λίαν ίσχυρογνώμονας ΐ|ουί, αιιτιί ») διηγησις 3ελει φέρει μεγαλην ώφέλειαν· Διηγείται ο Δικαίαρχος εν τω κερί 'Ελληνικών Αρχαιο τήτων επιγραφομένω βι·€λίω, οτι ιζλ·5ί ποτε καιρού προς ίκεΊνον τον φιλόσοφον ο πατήρ μετά του ι{ου του . και εζη' τ ουν αμφότεροι κρίσιν περί της άόικίαςτων. "θπον ο' ι/ός αρχίζοντας τον \όγον όντως ελεγε : Εοφαίτατί ανερί Εγω «χω κρίσιν μετά του πατρός μου, οτι αυτός μεν εςι ιτλου- > > « > . > * » ' * * νιος, εγω όϊ πτο :χος αυτός μεν γεννητωρμου, εγω οε μονογενής ι]ος τον, τον οποίον ετι ζωντχ ι'ςερεί Των υπαρ χόντων του, χ,αι ^ο3ετ^σας ίένον ΒέΧει να τον κάμη κλήρο- νομον αυτών τ μ νπαρχοντων, το Οποιον είναι απύεπιςκχι α- δ.ικον εις τον πατέρα νά το κάμ^· 'Έ,γω εγεννή3ην ασθε νής κ&\ αδύνατος από αυτόν, και δια τούτο έιναι πρέπον κα) δίκαιον τα υπάρχοντα, νά ήναι προς δι&τροφην μου ν.οΛ (νδυνάμωσιν της υγείας μου. ΙΙρος ταΰτα απεκρί3η ο πα- τη$ ούτω·· Δικαιότατε κοιτά .της πολιτείας μαςί Η κρίσιζ μου μετά του φΰμ,ου είναι, ότι αΰτος δεν είναι ι]όςμον> άλλα θανάσιμος εχ3ρος μου: διότι πάντοτε ακόμη παίδια- 3ενμοι ηναντιουτο' δια τούτο ετι ζων τον απεζενωσ» των υπαρχόντων κα} τον έκαμα άκληρον' κα) κανένα πραγ- μα δΐν 3έ\ει μοι εΐναι τάσου ιτο^εινόν , οσον καθώς εγω τον εςέρησα. της πατρικής κληρονομιάς, οΰτως ο &εος να του ςερηση ταύτης της ζωής. 'Εττ' αλη3(ίας 3-ανμαί,ω · τίκς υποφέρει η γη, ότι εως του νΰν δεν κατεπιε τα κα-τ^·