— ( 223 ) — εξιππα.σ3έντες οί Σαλαμίνιοι βουλεύονται νά φύγωσι, φο- 4ούμενοι Την Ικδίκη<τιν των 'Ατρειδών* 'Λ Ύέκμίισσα όμως τους εμποδίζει, λέγουσα, οτι ο Α'ίας άπεκατέςη εις τα; φρίνας του, πλην (επιφέρει·) ~ * / V ♦/ —— ννυ φροι/ηχος νεον άλγος εχβί. το γαρ ι<τ\»υ<τσίΐΊ οικαχ τα·9»( μι}ί«νο'ς ά^.8 ·ταρατ{>»£αντος μιγχλας οΐυνας υνοτιίιιιΙ. Ο'ιΣαΧαμίνιοι άνα3αβρήσαντες τ/,υ παραχ,αλοΰσιν εν. δευτέρου να τους διηγη3^ άπ' άρχ%ς άχρι τέλους τα κερί της μανίας του Α'ίαντος. επαναλαμβάνει λοιπον η 'Γεκμησσα την διή- γησιν, αλλά μ ενα φυσικόν και πα3ητικον τροκον, τούζ διηγείται πως δια μέσων νυκτών εζη\3εν ένοπλος' πως εμ.κοοίζουσαν αυτόν ά-κο την εζοδον την εττπτλητπι εΐπχν το 3ρυλλούμενον εκείνο. Γΰιιαι.' γυι/χξΐ κοϊμον η Τ'Ύ 1 ! Φί'}ΐι. Πας έξηλ3ε' τα περί τον φόνον των ποιμνίων' την μαςί- γωσιν τίνος ες αύτων του άντι τον Οδυσσέως £κ·λ&ΐφ.5ίΐ'- τοζ' την μετά τίνος σκιάς όμιλίαν του, ηΤις σκιά ήτον η 'Α3ηνά, αφανής όμως εις την Τε 'κμησσαν: τέλος ότι συνηλ- 3εν εις εαυτόν, αλλά μα3άν παρ αύτης άπαντα τάκε- πραγμένα., οϊμωζει, οδύρεται, κα} μελετά νά γένια αυτό- χειρ εαυτόν' ο3εν παρακαλεί τους Σαλαμινίους νά είσελ3ω· σιν εις την σκηνην του διά νά τον παρηγορησωσιν' αλλ' εν τούτω ακούεται ένδο3εν της σκηνης ο 3ρηνος του Α 'ίαντος, οςις οδυρόμενος άλλοτε καλεί τον του 'Ευρυσάκην (βΐ' €αια διά νά τον ασπασ3η τά τελευταία,ως μέλλων νά φο- νίυ^ϊ") καΐ η τέκμησσα ΰπα φόίαυ φωνάζει. "Ωμοι ταλαικ' / Ευρίιτχκις ! «μίι βΌι $οζ, » «- " » '-ν · ' ' ' # τι *ογ· μβνοινφ ; πα νοτ α; ταλαιν ιγοβ / (.θντοι οί δύο ςίχοι εκφράζονσι φυσικότατα κα* έναργέζχ· τα την άγωνίαν κ αϊ τον περί τον ν]ου φό€ον μιας μητρός, Ητις εγίνωσκε μαινόμενον τον άνδρα τηΟ' άλλιτε ίϊ καλεί