χΐυ "έφιππος διά.τιτ^ ίιόλκύζ χράζων ζήτω ό αύ-' τοχράτ.ιψ. 'Θ βασιλεύς εδιώρισεν έχ της ιδιαιτέρα; του ■κάσσας 8θΟΟ φράνχα δια τοίίξ πτωχούς του Λ^ων, παραγγείλας χαί. διάφορα μεταξωτά εις τους ύφάντας ΤΓρός ςολισμόν τών.βασιΧιχώιι πα λατιών. . ρ Ό άντιςράτηγος Γ χ ί λ λί μ ι ν ώ τ 5 αςις διωρίσθη εις το πράγμα περί τοΰ διορισμού των ■ συνόρων προς το μέρος της Έλ&τί'αϊ, χαί &«'- τρι$εν εν ίίαρισίοις, ήτοιμάζετο να ίΐκςρί'ψη 5ΐ5 ττ]ΐ/ ΒασίλίίίΜ', Οίά #» ί|αχολοΐί0·/ί«·/; ταύτψ $Υΐν υπόθεσιν· ΙΣΠΑΝΙΚΗ ΑΜΕΡΙΚΗ· Άρ'οί ό%ρατηγός Μακ -Γρ ηγό ρ ι ο ξ δίέ- τριφί μερικον χαιρόν είς τήν νησον ΐοΰ αγ. Θω μά, ένθα έςρατολόγει νεοσύλλεκτους διαφόρου ανλ-ϊς χαί χρώματος, ΐπλεοσεν είς τήν Μεζιχην βΐΐ' ελπίδι τοΰ νά ευρη αυτού /.αΙΧιτίραν υκοδο- χήν, παρά εις τούί φιλοπάτριδας τοΰ μεσημβρι νού μέλους της Αμερικής. Έμίσθωσε χαρά&όν τι χαί έμ§αρχαρίσθη δια τό Ρ ογΙ - βιι - ΡΗηοθ με σχοπόν του ν αύξηση αυτού κατά πολλά τον άρι9μόν των άθρώπων τον-, χαι εντεύθεν έπλευ σε μαχρύτερον. ΑΙ εφημερίδες τοΰ Βουίνος -"Αϋρες από "Μοεμ&ριου περιεχουσι μιαν σειράν γραμμάτων τοΰ 'ίσπανιχοΰ ςρατηγοΰ Μορίλλου, γεγραμ- μίνων εις τ·ην Καρθαγένην και Σαντα - Φέ , προς τν'ΐί διοίχ·/\σΐν του , τα όποια έττίασαν οι άποςά- ται εις τα νερά τον Κάδιξ. Έχ τούτων των γραμ μάτων βλέπομεν, ότι ο ςρατηγός ζητεΐ χωρίς άνα§ολης ενδυνάμωσα, έπειδή'τό ςρστευμάτου δεν είναι, χαθώς λέγει, ϊχανόν νά άντιςαθή ει'ς τάς προόδους τοΰ πνεύματος της άποςασΐας. Εν ταυ'τω δέ συμβουλεύει την ΐβπβι/ίκην διοίχησιν να ςεΐλη εις την 'Αμεριχήν άσους ημπορη νομι- χούς χαί ίερεΐς, χαδότι δεν ημπορεί τις να εμ- πιςευθη εις τους εντοπίους δια τα ςασιαςιχά των φρονήματα χατ' ούδένα τρόπον. ΣΟΪ Η Δ' I Α. Σ τ ο κ χολμ, τη 14· Φίδρ. 33 Ε!5 τους μα- χράν ξένους τόπους περιφέρονται διάφοροι φημαι περί δυσαρίςήσεως, ταραχών τοΰ λαού χτ., αϊ όποΐαι δήθεν συνέ&ησαν εν Σουηδία, η μέλλου σα 'έτι να συμύώσιν. Ώ; τόσον, ποτέ δεν ύπηρ* χεν τ) έσωτεριχή της μοναρχίας ταύτης ησυχίαι έίς όλα τά μέρη τη; ςερεώτερον θεμελιωμένη , οσον μαλιςα τώρα . Μι αχρον ενθουσιασμών γνω ρίζει τις τιτν πατρικήν χηδεμονίνν, μι την οποίαν ο' βασιλεύς χαί ό διάδοχος του έπιμ^,οΰνται άο'- χι/!ι)5 υπέρ της ευδαιμονίας δυο εθνών. Οί πλέον καρποφόροι χρόνοι δεν μας επροζίνησαν ποτέ δερισμόν τοιούτον, ίΐίςενά έξαρ/.η εις τά χρειώ δη μας' ν δη δέ , οτε τα πλουνιώτατα μέρη έ- παπειλουνται άπο πείναν, ομοϊ,ογονμεν χίριτας «:*$ τά συνετά Ιχιχειρήματα τοΰ διαδόχου οχί μόνον δια τούτο τό χαλον, ότι βλέπομεν εαυ τούς προφυλαγμένους εναντίον πάσης έλλείψεως χαί υςερτσεως, αλλά χαί εναντίον όλων των δεινών τοΰ μέλλοντος, τά όποια ένδέχοντο νά συμ$ώσιν ε'ξ αίτιας χαί άλλου χαχοΰ βέρους · η ακάματος επιμέλεια, μέ την οποίαν ο' διάδοχος φροντίζει άόχνως δια όλα τά είδη των εντοπίων τεχνών, προύξένησε τά χαλλις' αποτελέσματα. Οί μισθοί όλων των έν βασιλιχη υπηρεσία ηυξή- θησαν τό διπλούν , χζΐ ό πόρος τοΰ ζην δίά τους πληγωθέντας ςρατιώτας χαί δια τας χήρας τών πεσόντων έν τω πολ'εμψ υπέρ της πατρίδος, ε- &ε<?αιώθη άποχρώντως. Δέν είμεθα μεν πλούσιοι, πλην αΐσθανόμεθα εμαυτοϋς ελευθέρους χαί ανε ξαρτήτους. Γ Ι Ρ Μ Α Ν I Α. Κατά τά$ ειδήσεις εκ τοΰ Μονάχου , εφθα*