— ( «7 6 ) —· ίΤναι το σύγγραμμα τούτο, αν έσώζε το ολόκληρου μέχμ Της σήμερον , -κρίνει να ενύυμηΟ&μεν οτι ο Φρόντων ητ^ν ο' κρωτος ρητά ρ μετά τον ΚικέραινΛ εις την 'ίώμην, αν χ,αϊ Της (5»|Τ0/)ίκιΐί κ πτωσις ι\τον ηδη αίσίητη. Τούτου τοΰ μη· ' ' « , * I Λ ' ' # το/>ο$ ο κΐιριας σκοπος εις Το ρηθέν σύγγραμμα φαίνεται ο· Τι *|Το να ανακαλέσω είς την μνήμη» τον αυτοί ιράτορος τήν βΧηίινην ίητορικην , τι|ν Οποίαν ποτέ μι ν τον ίΤχ£ διδάξει, της οποίας όμως τον άπεπλάνητεν η σπουδή της ΣτοΪΛ^ς φιλοσοφίας, και να τον άποσπάσ* της ξηράς Διαλεκτικής ( «ι'ζ ήν ίίΐινίκιίς εγυμναζετο. ο' Φρόντων δείχνει εις τον φη· Ιεντα Αυτοκράτορα., οτι το να παραδίδεται ολαις εις το να Χοη συλλογισμούς, αντί να έζερευνα τιίν σεμνην χαί χα- ρίεσσαν ρητορικην, είναι το αυτό ως το να" προτίμα τον Πλάτωνος τον φιλονίικον Διόδωρον' είναι το αυτο* ώς το να να *λί^ ώς βάτραχος, καΐ να πέτα α,ς ορτύκι ον, άν· Τ2 να μιμίίται τον Δίλφΐνα καΐ τον άετόν' τον άναπολιί τα δικαιώματα του άς ναλαιοΖ διδασκάλου του , κα) τον ναρακινεϊ να γράφη άξίως των φρονημάτων, τα ο'ττοΓα τον υπαγορεύει ή Φιλοσοφία. ,»°0 σον υψνιλαΐ είναι, λέγει, ,,αΐ «ννοιαι, το'σο» ϊϋ'γϊνίςερΜς πρέπει αυταΙ κ ν α ε κφραζων τ α«". Μεταχειρίζεται άκραν έλευίερί «ν εις τους λο'γουςτου, χα)· αφ οιί ΐκρινεν άνυιτοςόλω; τάς φράσεις ένος 3ισπίσματος τιϊ Αυτοκράτορας, τον λέγει· „Τί σημαίνουσιν όλαι αύται α Ι Χεριςροφα) λ αϊ ολα ταύτα τα εκιτηδ εύ ματ*·, πρόκριν,ε *άλ· λιον φράσεις άπλας, οικείας καϊ έχουσας τή» άλη&ητων σημασ/αν". Η. Εξ όλων τάΐν συνηγοριών τοΰ Φρόντωνις τρία μόνα λίίψανα «σωίιισαν. Το' πρώτον , το 1 ο'*ο7ον «?να« νολλα £ι«£<>. ίιιιον, αποτελεί μέρος μαάς συνηγορίας, έκφωνηύείσης ενώ· κιον τοΰ Μάρκου Αυρηλίου διά τινα νόμο ν περ\ των δι αίΐ* *ών. Το άλλο «ίνα» το Τίλοβ ί'νος λο'γοιι περ) Της κληρονο μιάς της νέας Ματ ιδίας, 3εΤης άείας τοΰ 'Α ντωνίνου· Τί· λευταΐον το τρίτον Χίίψανον είναι μέρος μιας έπιςολης *ί 5 ί "Αριον Αντύονΐνον, όςτις φαίνεται οτι έχρημάτισε Διοικητή της Βενετίας, κα) τ%ς ΐπιςολης ταύτης β σκοπός είναι να «· ζισάσν μίαν κρίσιν.