τ £ τ άρ τη τν·, 3ι.Δεκεμβρίου 1817. ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΟΣ ΤΗΛΕΓΡΑΦΟΣ ΗΤΟΙ ΕΛΛΗΝΙΚΟΙ ΤΗΛΕΓΡΑΦΟΙ ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΑ. Α Π-Α Ν Τ Η Σ I Χ. περί ου ό λόγος, πονήματος·. Τούτου;, αν χα (έ* τϋ Αογ, Έρμν) περιττούς, ωςπρομαντευομένουςαπότουςφρονΐμους ' Ο' άιό 1ί). Αύγούςου 1817 °ρ· 20. Φ'- επειδή το εφερεν η περίςασις, ας τους εΐπωμεν λολ. Ύηλεγοάφος περιέχει άρθρον του χυρίου Χχου- Ένομίσαμεν και νομίζομεν διίσχολον ε'πιχείρημ <* <ρ ου περί της δια φ/ων πάραφράσεως της Ομηρου τνΐν ανάλυαν τν,ς παραφράσεως τοιου'του Βαυμασίου 1'λιάδος παρά του χυρ'ου Γ. 'Ροιισίίβ'οου,οττου γίνεται ποιήματος, οίον είναι η "Ομήρου Ιλίκ;. ' Οτι εϊ- χαίη αχόλουδοςιΐιιοσνιμίίΙύσ;5του ρηθέντος Χχούφου: ναι δόσχολον το επιγ^εΐρημα, μόνος ο χΰριοςΧχου- „ 'Ερωταται, διατί εν ώ ο' φιλολογικός '\γ- φος δεν δύναται νά το φαντασβη' διότι απέδειξε ,.γελός μας λαμβάνει φροντίδα νά μας χν,ρύττη πόσον εύχολον είναι να αισθανθώ μεν τ η ν ,,τά νια πονήματα, με όσα η φιλολογία των ζε- ά. ξ ία ν τ οϋ πονήματος (ως λεγΐι) άπό μο- ,,νων ίδιων πλουτίζεται χαθ' ήμερα», ουτε λέζιν νην τήν βιογραφίαν τοϋ παραφρα~ου , από μονψ ,,χαν αναφέρει περί των εθνιχων φιλολογιχ&ν προϊ- τ·/,ν α'ντιγραφήν τίνων αποσπασμάτων^ του Έ'πι- ,,οντωνμας·, είναι τάχα από περισσειών ΠΑΤΡΙΩ- γράμματος χαϊ του "Ύμνου πυ'τοί εις την Έλλα- 5,ΤΙΧΜ0Τ" ·, εχ παραδρομ-ΐ-ς · εζ αμελείας; η 'εχ δα, χωρίς να μας άναφί ρη ουτε λ ί ζ ιν ,,χαταφρονήσεως; βέβαια ή άποχρισις δεν άνν/.ει χαν από την χραιομίνην παράφρασα). 'Ανεβάλλα- ,,ε ι ς ·ή μ α ς" (II) μεν λοιπόν τόν καιρόν της χηρύζεως, έλπίζοντες Χχοΰφί, ποχριί αυτή χαθ' ίοΛίτηίΐ είναι ψευδής ; Η' πρότααίςσου τοϋ χυρίου Σχο ΰνου , γίμουσαν δ'/^λαδή λεζεων εΐνκι, πως να μη χηρνττωμεν την εχδοσιν εθνιχων χενων, ίπιφωνημάτων, χαΐ σημείων 5αυμαςι/ων , προϊόντων αλλ οϊ λοιποί άναγνω-αι τ/)5 ίψηα,ι- ητον ιΰχολον χαί εις ήμας χαΐ εις καζίνα ν"ι ρΐδος μας^, · παρεχτ',ς της χηρυξιως άλλων πολλών γραψη. -Οι λόγοι ούτοι μας φαίνονται ίσχυοώτα. νεοφανών συγγραμμάτων αλλότριας φιλολογίας, τ οι" δ'-ά νά χαταπείσωσι πάντα τίμιο» ανθρω- ανέγνωσαν χαί ειδήσεις νεοφανών βιβλίων της α η- πον, ώ'ςί νά μην ΰποθέση αλλας αιτίας τ·/~9 μερινης μας φιλολογίας, χαΐ κατάλογους των χιτα σ^ιπής μας.Ο χαλόςΣχουφοςόμως, ϊν 'Ζ γελοϊ'ύς "'.ριύκκιτα δημοσίως νά ιρ/φΐίξφ., ο ΐ£ ο Έρρ^ξ - οΰτ β λ ί- ήμίτίροο ·%ρφΛζηιρος' χάί οί',τως οχι πϊ&ον γελοί- ζιν χαν α ν αφ ε ρ 11 περί των έ &ιιιχ,ω ν ·φι+ α>ς, <ίΆΧ' άνα$ως χαί βνκοφαβτιχβκ τολμά νά ίμ- λ ο λ ο γ ι * !>· ν προϊόν τ ω ν μ α ς\ : παίξη ΐίς τ·/ν φιλοπατρίαν μας, τό μόνον ^λι>*υ αί- Μνιπως ζψ*ϊ ο Κ. "Σ,/.ουφος μι την ιρωτη- σθημα , το" οποίον χαυχωμεθα οτ ι ϊχομεν προς ο'ν του ιά μαθ-η τους λόγους, δι ους ανί^άλλαμε ν την φίλ·/ρ ήμων πατρίδα. Δίχαιον υ τον νά ΐρΰττ- ρί·#ι τοο κοίτ 'ί& τόν 'Βρμην τήν χΐρυζα αιΰμέν χαί ήμίϊς τόν χαλά» Έ,χοϋφον, ποίοι ώα*