- ( 4ο ) - 0ί Κριτικό) μας ϊ φύλαξαν πολλά κομμάτια κακ,ο^λα και πβιν,των, καί συγγραφέων. Ο Αογγίνος αναφερει' ύυ- ςυχοΰςτινος τρφγωέου μεταφορικόν κομματιον, εις το οκύΐον ιταραςήνει τ^ν φλόγα ώς χείμαρρον πλεγμένον ως γαετά- νιο*>' έξερα προς τόν οϋρανόν' κάμνει αύλν,Την τον Βο ρέαν, και άλλα τοιαύτα τερατολογεί· Τον τοιούτοι/ του λόγου χαρακτήρα ό Αογγ'ΐνος ονομάζει ύπόκενον, και παι&αριωέη όγκον' καί αν εις Την τραγωέίαν, λέγει, τά τοιαύτα, ν 1 ,ναι αφόρητα, νοσώ μάλλον εις τόν πεζόν λογον-, Γοργίας ό ΑεοντΊνος εις τάς 'Λίΐήνας έλίων, μετέοωκε την λΰμην των πομπικων φράσεων' και προ αυτού ο Θου- κυό'ιονις έμεταχειρίσίη ποιητικών φρασιν' εις π αλλά άλλα ζε τν,ν συνετισμένων έρμηνιίαν, καί ΐίσηγαγεν εγκώέη ονόματα, και φράσεις, καί άσυνηάεις καλλωπισμούς- Κατά μίμησιν λοιπόν καί οΐ ά'ΧΧοι, έια να ςολίσουν ταχα τον χαρακτήρα των, μετέβαλαν έ ι όλου Την συνετισμένων όμι- λίαν, και κατέφευγαν ιίς την ποιητικών φράσιν, μεταχει- ριζόμενοι γλωττηματικά, σκοτεινά·, μεταφορικά, και ίυ- (τνόιήτα ονόματα, και σχηματ/σμβύς ασυνήθεις, $ αλλοκότους, οΊά νά εκπλήξουν τον ί$ιώτν\ν με την καινολογίαν ,,καί ,,νυν ε τι ο! πολλοί των απαίδευτων, λέγει ό Αριςοτέ- ,,λνις (ι), τους τοιούτους (το ύς χρωμένονς ποιητική φράσει) ,,οϊουται διαλέγεσίαι καλλιςα ' τούτο δε ουκ εςιν, άλλ ε- ,,τέρα λόγου και ποιησεως λϊξις/ςΓ'. Και &εν εΊναι παράμε ναν" διότι καί οι 'Αύηναΐοι αυτοί οΐ τόσον φιλόκαλοι, τό σον έζεπλάγησαν από την καινοπρέπειαν, ωςε λαμπαδας ωνομαζον του Τοργϊου τους λόγος' καί πολλοί μεγάλοι φι- λοσοφοι, άφήσαντες την φιλοσοφίαν, εδιδασκοντο Τνρ ρη τορικών , δια νά φανούν εύάρεςοι εις τόν λαόν· Έΐς τόν Αυσίαν όμως δεν ευρίσκεις τοιαύτας διωγκω- μίνας λέξεις' διότι δέν είναι φλοιώδης, καί φυσων, κατα τον Σο(ροκλί'α. Φαίνεται, ότι μι τό ςόματου όμιλεΐ ν' φυ· σις' και κάίε πραγμα εκφράζεται με Το κυριόν του όνομα· Καί μ'ολον ότι μεταχειρίζεται κοινά, και ΐυαν'ίνι ονόματα, %&, ρις ποιητικών κατασκευήν, κ,β! φαίνεται, ότι ομιλεί ' πρπ (ΐ) Ρ\το$; Γ ; I.