- (1 80ί ) - Ηηφ ο,τ ι μ! άνΧαι ϊνίργειαι του κοό{. Καΐ κατα τοΰτοκ τον. τρόνϋν γίνεται, οπόταν, είς τους πρώτους χρόνους της ζωξς, α! διάφοροι δυνάμεις άρμόδίως άναπτυσσωνΤαι* 'ΑΧΧά συμ βαίνει ενίοτε, ωςε η α-ττοχ.τνιύίΤσ'α ** νεότατος εξιςτοΰ νά πε ριορίζω Την ψυχην είς ερημικάς σκε^εις, ν<2 άνα'ςρεφχτην φυ- σικην τάξιν, και να χορηγέ ιΐς Την φαντασίαν μίαν ΰπερ&}* Χικην επι^ο^ν. Μεμακρυσμε'νοι από την κοινωνίαν, και βττο <ταν αλλο άντικείμενον, εγεΤρον την φιΧατιμίαν των ομοίων μας* συνεώισμινοι νά. καταγινώμεΰα είς Τούς ίδιους ημωνςο- χασμούς, 0α άποζαίνωμεν ενεργέςεροι επάνω εις ερευνάς *α* βόλου διανοητικός , και Ικανός νά ακονίσουν τάς δυνάμεις μας , χωρίξ νά παραδοίωμεν είς το αύτόματον του κόσμου· δυνα τόν είναι νά φίάσωμεν είς εκεΐνόν τον βαόμ'όν, ωςε να ά- διαφοραμεν προς τά εξω ημων πράγματα, καΐ να εοχαριςοό* με&α μ,όνον είς τάς ίσωτεριχΑςμας μεΧίτχς' ικ τούτου επε* Τα*, ώςε ο νους ανεπαισθήτως να χάνι/ τ ν,ν δυναμιν του κυρί ευαν τους ιδίους ςοχασμους <, καΐ διοίτάττειν κατ αρέσκεια* Την διαδοχών αυτών'' δΰναμιν, Την οτοίαν μία μόνη ο-οφιί · ανατροφή δνναΤαι ρλ προξενήσω καΐ \ά δίΛτ»ι/κία». 'Αφ' οί> βοηί άρχίσχ "* αδύνατη, το κ&κ&ν αυξάνει κα\ οδηγεί τ'ε~ λό{ *αντ«ν είς εκέίνον τον βαβμδν τον κά<τχονΤα. < ζ*ο» η φαν τασία χΛΤιιςαΜσα η δη δέσποινα, δεν παύει νά μ£ς κατατα- ράντ* μι άλλόχ.οτα ονειροποΧήματα , «σ&αυτβ νβ ήτοοι τράγ- μαΤα. *Ενάς ορεινός χ.αΐ ηγριω μένος τόπος,' δςτις δια το μο νότονο* των άντικειμίνων δεν δεΧεαζει Την όρασιν με Την ιτοικιΧίχν , αλλά μάΧιςα πΧουτιΐ από άλλα τοιαύτα, τα ο- τύΐα συντρέχουν νά ανάβουν Τι^ν φαντασίαν' ο τοιουτοςΧέγω τόνος είναι «ολλά εΚιτήδαος νά προξενήσω τον εν&ουσιασμόν. Τϊαρόμοιον της φαντασίας ελάττωμα, άφ*> ου φίάσι/ εις Ινα κάποιον β*6μόν > αναβαίνει άνίατον * εινχι όμως δυνατόν νά μεταξάΧηΤις Ταΰΐην την διάίεσινι εν ω ακόμη δεν καΤε- χράτησε διο'λου τον ίίνίιρωπον, δια μιας γενναίας χαΐ ενιμό- ν;υ άτοφάσεως. Το δραςικώτατον μέσον δια να επιτύχω τις τούτον τον σκοζον είναι το νά τίί.ραδοϊ" βα,ίμ-^δον καϊ άνε· ~ιισίήτως ί.<, τάς ηδονάς και τάτράγμιτα, είςτάονοΧα ενα· ■ι'χοΧοανται ο ί περισσότεροι άνόρωνοι, η , αν γνωρίζωμεν τον εαυτόν μας άξιον , να άφε6ωμ*ν ευβΰς είς τά πράγματα τις τύχης, και νά παραςαϋΐίμεν είς τοβτ» το Χΐατρον, οκουτραγ* *Α?. βα ϊ" ί ί