192 —· ( ^ ) — ςονοιας άς τ»ί φζαντζεζους, ίίαν να χαλα&Ζ,. βιν &( ίιάςημα |ν@^ χρονον 5 χαισαξιχα) άςμά. ίαις. έ, «λί6 τάΧαν εκείνο το ενίοξον χάςςον, £ Ιχνξάτεςος τείχος της Ιταλίας, ή Μαντόνα επε- βιν ί)ζ τας χείξας μας. πςο £»©*' Χρόνν ώάςημα ητον ή μόΐραμας Λά να ήμνοξΗμεν νά εφε^α ^ ί/« την επιςροψην μας (ητεξήψανοι. εκείνο το χα- ςί&ιον (-Κϊλ) το όνοΤβν χιορίζ# "ίνας μεγάκ(& νοταμ& α*ο ημάς, £ το οποίον οί ςςατιωται μας &ς μίαν ροπην εξαοίαβαν, εςαμα'τησε μκν άχίξαιαν αξμίίαν 2 ίλοκλ»'ιρΗ5 μψας, η 'οττοία ιχραά&η νερι&οτερον χαίξον Λα νά το έ£8<τ<άϊ>ί, <παξα βιτ» η^ιλε χρειαι&ή Λά να το χτείιτη ίχ νέα' ί'ις χαιρίνίνχ β εχίριχοζ ςςατος εςεχεν εμιτροάεν τ «Κίλ, ε^αντλησιν ή απςζία ολας της τας Λ/νά- μ€ΐς &ά νά ξαναεξασιάση , τβί μεσημζξίνας, 5 ίταλιχάς ετιαοχίας της. αίτη ηψε£ε με ταχύτη τα ςςατεΰμαξι άττο τα έσχατα τη Βασιλεία της, *, αναπτε τον εν^Μίασμον τ(2ν νέων της Βιενας. •ττλιιν »τβ( ο/ νροι εσι/ν απάντησαν τβί φςαντζε ι- χας νέους, οί όποιοι είναι εμ^νχομανα άττο τον ινθβτ/ίιιμον της ελεν^εςίας. αντο) εσννατταντη- σαν εχιΐνον τον αν/χητον Ηξωα, τον όποιον μία ^ μόνη εχςςατΐία ϊτα£*ν ΐ)ς τον ον&ογον των πε· ξ/φήμων <έ μεγαλωτάτών νοΚεμά/,χων, ί ό ποιος επας&μό τας μάχας με τον αριθμόν τών νικών τβ. „Λνίαως η ακληρότης τΖν εχθρών μας η$ελί μας βιάαη εις ε£αχολΗ$ηιιν τβ ΊΓοΚίμα. ίχιαμιν €ίβ α/α σηγΗ?ας τάς νίκας μας. μία ιυγεν>|$ ζηΑΟ- τνττία ΐ/αψυχών#/ ολ#ί μας τβ( ς^ατ»ί. οί νικη-