172 —(*¥) — σαν να αλαχ$5ν χά$ε ςιγμην £/< μετρητά, ιφ} ίεν ημπόρεσε να το ονομάση τινά< α&εω<τ, ««η Ίνα ιτρόβχαιρον μπψλαξλνχι τ5 μττάγχα. οπόταν οΐ μινίςζοι είναι τοιντοι ίυςνχία αν-^ωττοι, νά Μξψν/ίχν το Βαβίλαον «τ< τ'ετοιαν μελαγχολι κών ςάσιν, εττρεπε χάν να γονη ο τ[.ίπ(&Τ Λά μέσου ενοζ τκ Πζρλαμοίιτευ γράμματ(§Τ, Λ, ία> $ ττ ρεττε να χάμαν ο) μη/ίςςοι άντεξχιίως τίτοια «ι ·ιχ/ιρήματα είς τά ξενα χτήματα, οίον χαλον 3^ άν είναι το σνςημά μας, οαον ώξαΐον ^ αν ηθι- λεν ίΤ ναι χατα το σχήμα ίττήνω «ί το χαζτίον, το ε χάλασε πάλιν ?κβ« ^ μόν©" λόγφ' τ5 Βα σιλείας της μεγάλης Βρετανίας οπόταν ςοχάξο- μαι (είπεν) ίπ:ι<ω ας την ιτροςαγην τη Καμττι- νέτου, κυριεύομαι άτι ο μίαν τρεμκξαν £ άΆινα· μίαν τιΖν νεύρων, μ ολον οιμ ο λιγώτερον εχυ» να φοζηθ'» ναρά ο Πίτ. το ταχτιχον ουμψωνιτι- χον με τΗ{ ϊανβιςας τη Βα<ιιλε/π εχάλασε £ αύτο το Λάψοξον Ίτρειτίΐ να το πα'ςπν βις χάρτινων μονεϊαν, Χ; ίσως νά εΐναι χανενας ε(ς την Λόν&ν, οςίί η6ε- λο Α#η9η νχ ΐΰςη μετξητα Λά χίλια φάντια Ιςιταγκινίτχις. 7τοτε ^ β'ις χάνονα νόλεμον Αί ητον >{ ίγγλητέρα τ'οοίν άτυχη; να χαλάοη τοι- »τ>ΐί λογΐίς το θάρρος £ την εμπιςοσύνην τη Λ ι- μοσίπ Κμϊιτ*. Α 6 μιν(ςξ<& εΤναι τ οίον άΛάφί- ί©* χ, τολμηξ® να νρο<ρασκ&% μ'ονον μΐαν_ ά· νάγχην, την ί-ποίαν ίπρειτε να άνοφν γη πξάζ* ν · τικ φρονιμότερα $ με χαλητεςαν α'κοιομίαν τ* Βασιλεία. Λά ιά >|5·ίλ? χάμη τινά ς την νρεπα- ναν χρ/ίτιν ξττάνΐΛ είς το μηάγχο, ιτξίιτίΐ νά //$