-(*¥)- 119 μη των. — ί/ί τη» Κνρλαν^εχ// να άναχαινι «θζ πά λιν η πριϋψ ίιοίχησις. ΓΑΛΛΙΑ. Ή συνομωσία ίιήι νεως) εξεσχεπαάη χατα της ιΰν ώοιχησεως, ίςοράται άπο τχζ Λαφόρβυί (Οησιις τμ Παξίαίβ άπο τάς <25 Κ&) ®6 /βννβα- £< η , ί/ί τον άχολκθβΐ/ τρόπον. ο «γχοιγο* ταύτης της συνομωσίας ητον μία αντιχατας^οψη, τατίςι β Χξημνιβμος της νυν ώιιχησεως, ή, η άναχα/νηιις της παλαιάς, τ>)ί Βχσιλ&ας (Τ·,)λαΛί, ^ >) τιν «νάζ'ασίί Λαίοβίχπ τί ιη. οί ηυνβμωτκι των οποίων ό σχηματισμός ήτοι το ττλανον ητον ^ «ί άλΚα; Λαφόρ«ί πολ&ς της Ρ επχμπλιχας εχτεταμοίος, $ είχε ττο&πς αυνιςαςας £ οιτα- (Γ«ί τβ μιλΐτΗμςία ετηχβςήματ®". 4: ρε το νά ητον ή άν^ίςασις της £ημ:χαατικής εξουσίας «λ») είς το Παρρίαιον, ίίτβν (*ΐ£αια ά,άγχη, όπ5 1* «£Χ>Ι *"* ί/ί την 'ρίζαν της διοικήσεως. ο- 0ϊν ^ οί π^ωτιςοι κορυφαίο* των συνομότων επξεπε »ά *νρί$ώσιν ε/{ το Πα&σιον. οί όίτοΤοι «9' <* εχατα&ζαν τα λοπτά νράγμα& χατά τον ιχοπόντΗί, έπρεπε να ίοχιμάσαν να σβ^νν προς το μίξος τ«ί την ςςατιωτιχψ Γ) ενοπλον ίύνα- μιν , η οποία ητον οί ςυλοι της ίιακήσεως. πλην τα το το τελευταΤον κίνημα ητον ^ ϊγινίν ο χρη- μνισμος τω* συνομότων. διότι οί αςχηγο) της ςςα- τιωτιχης Α/.άμιως, όντα άληΟί/ς £ γνήσιοι Ρε- ναμπλιχάνοι, οχι μόνον Λ* είίχΒηβαν τα ττςο- βληματά των , τα όποΤα ήτοι» βυντροψευμοία με μεγάλας υποιχεα&ς Ιν ονόματι Λαδοβΐκα τ» ιχ'. Μ, μι ταξ/μαβ μεγάλων αξιωμάτων, αΧΚα άχό- & (Ι&ποιησαντα την διοίκησα χΐξΐ τ «τβ, Ι*/'α-