— (*¥)— 397 ττωι», £ αντ αυτήν να γένι μία αιώνιος ί-ξΐηνη, ϊοκ τότε Λι/ βοη^ά κανένα παράπονον , )£ ο/ *ό- λίμβι γελούν βαςα'ξο 'ίιας β/ί τη" ίαχάτην η- μέςαν. Ο' Πιτ εβιβαΑονιν, οτι «ί την τίληιτα/αΐ' πςαγμάτευβιν τη Μαλμιβζπςυ. αύτος (πομποί τήν βίρηνψ νερκότερον, παςα ά&όςτις. πλην τΐ χςηιιμενα ») $*ζμοτάτη επ&υαία , οπόταν ματαιώνεται απο τ«< εχ-9·ρ»< χ, αττο ίνα ιτλήββ( ΐΓίριΐΓίίΓλΓν^ων αυμβεζηχο'των; αντος ΐφανί- ρωοεν επί/τα ι/ς έναν πλατνν λεγον, οτι βί μηίςροι &ν αφηβαν »»ά άπεράση χάμμία εΰχαι- ρ/α , χι»ζίς να <Γοκικα'®«ν τ) π-ε^ί ίΐξήνης . *($! τώ^α έγινε πάλιν μία τοιαύτη ί'οχιμή , ώς? το πρόβλημα εΤναι ο χι μόνον νεςιττόν, α#ια Χ, (πιζήμιον. ημποξίι να εύτυχυαη ή Λοιχηβιί ί/ί τα τί}ί ί'ι»}·/)): π^οβλήμαβ , ^ βυτ»| /£εύ^« ιφ τξόππς ^ ί'ξόμης Λά των οποίων ημπορεί να απο- λαυνξ) τ»)·* ί/ξ>ην>|ΐ/, {Γίΐ/ τολμά όμως νά τβ? Λ)κβ- σιεύα# άχομι. η προπαραοχευη των μινίςςων εΤναι νολύ άαφαλις'ΐξα. παρά. το ρη3·*ν πρόβλημα. *ατα τας (ΐίήοαί της Βάνας οτι έπρί βαλαν μεν οί ψξαντζεζοι μίαν £εχωςιςην ί'ιρηνην μετά τ« Κα(- οαξ(§ρ, ος<{ βμω; άνεχς&η, οτι ανευ της εγ~ γλητεςας &ν χλί'κι ί/ςηνην, εχαμε Χ, η Λοίχησις τροπον νά άρχησπν μίαν χοινην πξαγμάτευαηι της «ξφης. οΒεν έςαλε ιφ) έναν πληρεζπσιον (τον Χαμμοιι^ οςις /ει» επξόφ&ααίν βις τον χαιρόν) Λα τ *1'* Βιεναν, ό όποιος η μποξά να ταχΰνη τον ουμ~ ββςομο'ν. ημάς εΐπεν ό Πίτ /«ν ημττορΗμεν ι ια