τάζαν πως να ττροφυλβχ^ή β' χα$ϋ*'ας. η τύχη εςά$η τόσον 0οη5οί (}ς τά φςαντζ'.ζικα αξκαβ, οιτκ ί/< ώάςημα 12 ημίξών, εχυ^ινιαν τίσα% επαρχίας τ»)« εχκλησιαςικης εζπβ/ας. »Γ£ο τ« ο- μω« νά (ζ)^άααν &ς την Αγχοναν, εςεχεν ίνα κα· νιχίν σώμα ε£ω$εν της πολιως , το οποίον /ών ΤΒί ΦραντζίζΗς η3·εληαε να εμζη είς αυτήν ευρη Ιμΐύί Τ ας ττόρ&ί χλααμενας *, ζητόντας να το άψη. σαν να (μ€% &ί την ιτολ/ν, τω άττίΚβ/θϊίσα^, οτι ϊζείςα πως ο/ Φραντζιζοι εξχον&ι, ό$εν πρί· ΐίίΐ νολεμήοη μ' αύτΗί πρωτον , Λ, το'τί θί'. αν ο/£>| τβ« ττί^ταί Λ« τ»; κκητ«{. Ή πολιτιχ·} ώοίκησις των Μεί<αλάνων ιττ/'α· βι έ'ως 4οοο ζευγάξία ανςριαχ α ςςατιωτιχά εν £ύματα, τά 'οττοΤα ίπήγαιναν Λα τό Πίεμοντ. ο Γ07τ(δ^ 7τ§5ί το* ότΓβίοΐ' έπ^γα/να* έ/ωχίν α/τ/βν ί/ί Λαφο^βί συμπεςασμας, φ μάλιςα ι/ς τνν ψν γην των αΙχμαλωτιαμζΗων απςξιαχών, απο η$ όπο/»ς εψνγαν μεςιχαΐ χιλιάίαις ι/ί το Πιιμίντ. α^Κοι οι πάλιν έφυγαν προς τα μίξη της Ελβε τίας. ί'ιά τ5γο το λοιϊτον συμπεραίναν ο τ/ χωρίς βοή^ίίαν τίνος £ί .« «Γ» ν^ίλαν ίΰ/οχιμ>)«>| μην Ιξεύρωντες μήτε ίρϊμον, μητε εχοντες τά πξοςτην τξοψηντων αναγκαία, έχοντες το λοιπόν οίΦςαν· τζεζοι Οττοψ/βκ β'ί τάς οννορενοντας'Μλβε'τονς, εττξοςα£εν η ίιοίχηονς των ΜιΛολα»ων, οιτβ »α ρο (ρα/νβιταί ί/{ το *£ήί β/ ρη$αιτες εγχάτοιχοι ί}ς τά χώματα των Με&ολάνων, ετταϊη ά^ίι»ί η^ΐλαν τος ςοχα<&ί] «V χατααχότίΗς £ένων Λ- νάμενν. —- οιτότα» ο/ Φλάντζες» ιττληαίαζον, »Γ£0»· την Ριίρ»)* , ίν£4ίΧ»Τ· «μ; ό Λαβί #}< ρί·