«· -( Η/ ) - εξαχοΧΗ^ηβν τδ ποΧίμπ. χ Λ άλε£ΐί ταν«κτ?ί ΰττί^εσίίϋί ήτοι» νο&ά Λε£βΛ»η). τίλβί ιτάντων ϊψ>)Ρ/ίθ»Ι τ ® ττράζΧηυα των Μινίςρων άπεςί- φ9η το πρόβλημα τη φο£ , το οποίον ητον μία ειτιςολη ττ^οί «ν Βααιλία, ?μι«ί ΐίο&α Λ*<ρ». ρρτικη άττο Γ>)ν τούν Μινίςρων. η αννα£ις τη ΠαρλαμεντΗ άνεβληΒ-η εως ε/ί τ^ν 3 ΦίβζΗαζί*· ολοι ο! τβ Παςλαμίντν ιλαζον αντί τυ-χα των γραμμάτων, οττη άλάχίησαν αναμεταξύ τη ^ε- λαχςιά *, τ» Μαλμΐτβπρυ . 8τβί ίυνβ,αι- λ»}ία< το 7 Λεχεμβξίπ μετά τ» Λελαχροα, οπό ταν τω ΐχαζί/ωχε το τελενταΤον γράμμα, εφα- νέςωαε τω μεγάλω Σεχριταρίω Λορίω Γρενβ/'ΧΚι την άχόλπ5ον όμιλίαν όποΰ ετυχεν αναμεταξύ άντπ ι£ τβ φρα»τζεζικ« μινίςρπ. <,Εγω Ύ (γράψει ο ΜαΧμΐαζά(ν) άρχ-ηαα να είπω , Ιτι εΤχα τβ πλήξε ξύαιον να συνελίω μετ αυτΗ εί( την σνμ- βασιν μιας μεγαλωτάτης νπο^ίτεωί. η υπόθεσα είναι τόσον μεγάλη, ό#» εμποδίζει κά$ε λεπτό- λογίαν, ^ νέκρωνα χά3ε προληντιχην Μίαν. £ «πίΐΛ| εγω ε χω ίξώνε/αν το να ομιλήσω (λεν^εοα ^ αληθινά, ςοχαξομαι, οτι §ίλ0 μεταχειριοή 3^ θ /"λ®" άττο το μεροί τη τον ί'ίίον τξόΐτον , ώί το μείον, Λά τη οήοιη £ μόνον ημποξεΙνάάνοχ- τη3(ί ή είξηνη, άπο την οποίαν χςέμεται ι} ευ τυχία τόοων μιΐ^ΐΗν/ων άνϋ}ρωχων. £ ίια νά τω ίώνω να με καταλάβω βυντομωτιςα , τι» εγχεί- φνα μαζυ με το γράμμα, £ ά&ον α/ι ^αξίυτι- χον, ανο το ονοΐον αναγινωσχωντάίτο, ηί^ιλί πληροφόρηση κατά τάντα . έν ταυτύ τω εψαν'ι- ρωσα αχό μι, οτι είμαι έτοιμος να τα σαψηνίσω ^