rtifcr Atigustifllma Psrcns mrquam'dulltanint^ Pctlcrat lila aBcnedicto XIV, ut sibi* fuisque Successoribus indulgeretur jus nominandi non jam ad Episcopatus, scd tantrnn« modo ad Abbatiäs in Austriacis Italix Ditionibus positas, rclicto kamen S. Sedi jure (tanquam in compensationcrn) Pensionum imponendarum favorc subditorum Pitionis Pontificis; ufaque ad hanc rem opera fuerat Dilecti Filii Nostri Cardinalis Migazzi tum Romans Rots Auditoris, a quo facilc id ipsum rescire poreiis, Pomifex profesi. fus tum cst plurtmo se tcneri desiderio, ut vera ac solida inter apostolicam Sedem fuamque Majestatem fanciretur consensio, quseque illuc conduccrent, libentissme esse excepturum; at & maximam habendam sibi esse rationem declaravit Pontificii Dccoris, quod ccrte ncglcxisse videretur, si dimitteret atque alienaret, quod semper sui Prsde. cessores retinuerant atque cxercucrant, jus conferendi eas Abbatias acBeneficia: Insaustum Insaustum fuum Nomen apud successores & posteros remanfurum, si uno , ut ait, calami ductu, jus hoc Pomificium eamque Prsrogativam esset elargitus. Deinde cum non- nulla de illa etiam Pensionum compensatione dixisset, ad ea, quae consecutura cssent, delabens, in prarsenti, inquit, rcrum statu Sus Majestatis in Italia fubditi ad prscipua munera atque honores apud S. Sedem sine ullo a ceteris diferimine admittuntur, & prope semper aliqui cx iis in Cardinalium adleguntur Collegium, & quandoque etiam ad summum Pontificatum evebuntur. At si ea,qux postulabatur, fieret immutatio, prsvidere fe asserit omnino eventurum, ut illi ab iis Omnibus necessario cxcidant, & excludantur. Hxc cum Benedicti verbis renunciata essent gloriosissimx Parenti Tu« jam tum ipfam ab eo amplius urgendo postularo pro fua arquitatc dcstirissc re ipfa no- Vimus, Maximi enim apud Illam momenti erat Nomen ipsum Benedicti XIV, quem & sapientissmum esse intelligcbar, & sui Austriacaeqne nnivcrsx Domus studiosissmum, cujus animi plura eaque gravissima semper idem , dum viveret, indicia dedit , cnm &, Te ipsum in sui Pontificatus initio , in tantx spem successionis tum rccens editum s Baptisimtis Fönte sufeipere voluisset, sacroque hoc necessitudinis Vinculo adhuc magis secum & apostolica cum Sede conjungere. Ipfam hanc ob causam Nos erga Te, Ca- risilme in Christo FiJi Nester, liberaleres esse certe volumus, atque idcirco miximts inflammati desiderio fülnus Aniice amanterqueTecum, tanquam cum Filio Pater, sgendi & de proposita re, & de aliis etiam, qus in his Rcgix Dominationis Tus Primordiis mults prodierunt, qusque Nos in plane miferandam perpetui doloris acerbitatem con- jeeerunt. Sed cum agnofeamus id inter Nos agendi Consilium perdifficiles habiiurum exitus, nisi os ad os loquarur, in anitnum Nobis jam induximus istuc ad Majeftatem Tuain accedere, nullamque proptcrca rationem hab.ebimus longi atque incommodi iti- neris , quod ingravefeente state , Nostrisque jam debilitatis viribus erit peragendum* Ea enim Nos sustentabit maxima consblatio , T e scilicet alloquendi, coramque dedaran« di, quam simus animo paratissmo ad gratificandum Tibi, unaque ad ipsas componen- das cum cssareis Tuis juribus Ecclesix rationcs. Magnopere igitur Majestatem Tuat* rogamus, ut anitnum huxe nostrum exupias in pignus singnlaris erga Te studii, quo conjungi Tecum omnibus amoris, Consenfionis, ac necesiitudinis ofticiis peroptanus; idque a Te perimus non ulla privata Nostra, sed communi Religionis causa, cü ut a, Nobis apostolici Ministerii Fides, ita [a Te Patrocinii munus omnino debettir, Illi si