Kioâmi paÅ­zis por primediti la temonâkio min tiom maltrankviligis dum mi rigardis UÅero-Domon? Estis mistero nepre nesolvebla; cetere mi malsukcesis barakti kun la ombraj fantazioj kiuj min kunpremis dum mi meditadis. Mi devis min turni al la maltaÅ­ga konkludo ke, dum sendube ja ekzistas kombinoj de tre simplaj naturaj objektoj havantaj la povon nin tiel afekcii, tamen la analizo de tiu povo nombriÄas inter konsideradoj preterpasantaj nian komprenon. Eblas, mi pensis, ke simpla malsama aranÄo de la trajtoj de la sceno, de la detaloj de la bildo, sufiÄos por aliigi aÅ­ eÄ entute nuligi ties kapablon fari malfeliÄan efekton; kaj, responde al tiu hipotezo, mi bridrimenis mian Äevalon Äe la kruta bordo de nigra kaj nebularda lageto kuÅanta en senbrua heleco apud la loÄejo kaj subenrigardisâsed kun tremego eÄ pli ekscitanta ol antaÅ­eâla rearanÄitajn kaj inversigitajn bildojn pri la griza karekso kaj la makabraj arbotrunkoj kaj la okulsimilaj fenestroj.