Mi vageniris Äin je tagmezo kiam la tuta naturo precipe silentis kaj min ektimigis la bruego de mia propra pafilo kiam Äi rompis la ÄirkaÅ­antan sabatan trankvilon kaj Äin daÅ­rigis kaj resonigis ties koleraj eÄ¥adoj. Se iam mi dezirus ripozejon kie povi retiriÄi, forlasinte la mondon kaj ties distraÄµojn, kaj pasigi revante la etan restaÄµon de maltrankvila vivo, mi konas nenian ejon pli taÅ­gan ol tiu valeto.