"The Opposite of Loneliness" номын хэсгээс (Залуучуудад зориулсан эссэ)
<div class="article-body">
          <p>2012 оны зун би Yahoo-гийн homepage дээр <a href="http://news.yahoo.com/blogs/upshot/marina-keegan-yale-grad-final-essay-gets-life-215142327.html">Marina Keegan: Yale grad’s final essay gets new life after writer’s death</a> гэсэн гарчигтай нийтлэл олж үзсэн юм. Ороод үзтэл Иэлийн их сургуулийг дөнгөж төгсөөд байсан, 22 настай Марина Кийган хэмээх авьяас чадвараараа танигдаж эхэлж байсан залуухан зохиолч бүсгүй автын ослоор өнгөрсөн талаар мэдээлж, түүний сүүлчийн эсээ нас барсных нь дараа цахим ертөнцөд хэрхэн алдаршиж байгааг бичсэн байв. Надтай чацуу шахам тэр бүсгүйн эссэг уншаад сэтгэл хөдөлж, бас гуниглаж, блогтоо бичвэр оруулж байсан юм. Харин нэг жилийн өмнө түүний эссэ, өгүүллэгүүдийг эмхэтгэн "The Opposite of Loneliness" хэмээх ном гаргасныг олж мэдээд даруйхан захиж авсан билээ. Гарсан даруйдаа Нью Йорк Таймсын бестселлер болсон энэ номын өмнөтгөлд, аав ээж нь охинтойгоо төгсөлтийнх нь өдөр хамгийн сүүлийн удаа уулзахад Марина "Би хайрын төлөө амьдарна. Бусад нь тэгээд болох биз дээ" гэж хэлж байсан тухай дурджээ. Тэгвэл түүний багш, нэрт утга зохиол шүүмжлэгч <a href="http://www.biography.com/people/harold-bloom-9216064" target="_blank">Харолд Блүүм</a> “Би хайрт шавь Марина Кийганыхаа үхэлд гашуудаж хэзээ ч дуусахгүй биз” хэмээн бичсэн нь ямар авьяаслаг бүсгүй байсныг илтгэнэ. Ингээд түүний өөдрөг гэрэлтэй үгс бүхий, үеийнхнээ зоригжуулж урам өгсөн, амьдралын үнэ цэнийг илтгэсэн эссэг орчуулснаа та бүхэнд хүргэе.</p>
<h3 class="text-uppercase text-blue text-bold">ГАНЦААРДАХЫН ЭСРЭГ УТГА</h3><p>Ганцаардахын эсрэг утгатай үг байдаггүй. Хэрвээ байсан бол тэр л үг миний амьдралаас юу хүсэж байгааг илэрхийлнэ. Иэлээс олж авсан бүхэндээ ямар их талархдагийг минь, төгсөлтийн илтгэлийн дараа маргааш өглөө босоод, энэ газрыг орхин одоход юу юуг ардаа үлдээх бол гэдгээс айж байгааг минь тэр л үг илэрхийлнэ. <br><br>Тэр бол яг хайр гэхэд хэцүү, хүрээлэл гэхэд ч хэцүү тийм зүйл. Тэр бол олон хүн энэ газар хамтдаа байгаа шүү гэх тийм л мэдрэмж юм. Багийн гишүүд. Тооцоогоо хийчихсэн ч ширээн дээр үргэлжлүүлэн сууж байх тэр мөч. Үүрийн 4 цаг болчихоод байхад хэн нь ч унтахаар явахгүй байх тэр үе. Гитарын аялгуутай тэр шөнө. Бидний огтхон ч санахгүй байгаа бас нэгэн шөнө. Бидний явсан, бидний бүтээсэн, бидний харсан, бидний инээсэн, бидний мэдэрсэн тэр цаг мөчүүд. Малгайнууд. <br><br>Иэл жижиг жижиг секц дугуйлангуудаар дүүрэн. Капелла хамтлаг, спортын багууд, нийгэмлэгүүд, клубууд. Эдгээр группууд л биднийг зарим шөнө байр луугаа ханьгүй, ядруухан гэлдрэхэд хайраар дутаалгүй сэтгэл амар байлгаж, ямар нэг зүйлийн нэг хэсэг шүү гэдгийг ухааруулдаг билээ. Даанч бид энэ мэдрэмжийг дараа жил мэдрэхгүй. Даанч бид найзуудтайгаа нэг байранд амьдрахгүй. Даанч бид хэсэг хэсгээрээ групп мессеж бичихгүй. <br><br>Ингэж бодохоос айх юм. Тохирсон ажилд орохоос, таарсан хотод суурьшихаас, амьдралын ханиа зөв сонгохоос илүү одоо байгаа энэ л "тор”-ноос гарахаас би айж байна. Үл баригдах, үл тодорхойлогдох энэ л ганцаардахын эсрэгцэл. Яг одоо миний мэдэрч буй энэ мэдрэмж. <br><br>Гэхдээ бид нэг зүйлийг ойлгох хэрэгтэй: Амьдралын маань хамгийн сайхан он жилүүд ард үлдчихээгүй. Энэ он жилүүд бидний нэг хэсэг болж буй хэвээр, биднийг Нью Йорк руу ч юм уу өөр хаа нэг тийш нүүхэд, тэгээд Нью Йоркт л амьдардаг байж, эсвэл амьдардаггүй л байж гэж хүсэх үед ч биднээс үл холдон одно. 30 хүрмэгцээ би үдэшлэг зохиодог болно гэж төлөвлөдөг. Хөгширсөн ч зугаатай, хөгжилтэй байна л гэж боддог. Хамгийн сайхан он жилүүд гэдэг ойлголт дандаа л улиг болсон “….-х хэрэгтэй байж”, “хэрвээ ….-сэн бол”, “….-сэн ч болоосой” гэсэн үгстэй л холбогдох юм.<br><br>Мэдээж тэгсэн ч болоосой гэж хүсдэг зүйлс бидэнд бий: Уншаагүй орхисон зүйлс, танхимын цаад талд зогсох хөвгүүн. Бид өөрсдийнхөө хамгийн хатуу шүүмжлэгчид болохоор энэхэн биеэ хямраах амархан. Дэндүү оройтож унтлаа гэнэ. Хичээлээ цаг тухайд нь хийхгүй байна гэнэ. Эсвэл зүгээр л оромдлоо гэнэ. Би ахлах сургуульд байсан үеэ санаад “Би энийг яаж хийдэг байсан юм бол доо? Яаж би ингэж шаргуу хичээллэдэг байсан юм бол?” гэж боддог. Эргэлзэнгүй, итгэлтэй бус байдал биднийг хэзээд дагасаар л байх болно. <br></p>
<p><img class="uk-width-1-1 lightbox" alt="" src="http://www.unread.today/webroot/files/9ffd0031176c734471afac0716a67006.JPG"></p><p>Гэхдээ бид бүгдээрээ адилхан гэдгээ санах хэрэгтэй. Хэн ч босохыг хүссэн цагтаа босдоггүй шүү дээ. Хэн ч унших ёстой зүйлсээ бүгдийг нь уншдаггүй шүү дээ (шагнал урамшууллын төлөө явдаг хэнээтэй заримыг нь эс тооцвол). Бид бүгдээрээ л боломжгүй гэмээр өндөр стандарт өөрсдөдөө тавьж, ирээдүйн төгс фантааздаа магад хэзээ ч хүрдэггүй. Гэлээ ч би энийг тийм ч сүйдтэйд тооцохгүй ээ. <br><br>Бид маш залуухан, маш залуухан байна. Бид дөнгөж 22 настай. Бидэнд цаг хугацаа хангалттай их бий. Үдэшлэгийн дараа ганцаараа хэвтэх үед, даалгавраа өгөөд номоо хураан гадаа гарах үед нэгэн бодол бид бүгдийн оюун санаанд чимээгүйхэн шургалан байдгийг би хааяа мэдэрдэг юм. Би нэг л хоцроод байна шүү гэх бодол. Бусад оюутнууд хавьгүй түрүүлээд байна. Тэд илүү амжилттай байна, илүү нарийн мэргэшиж байна. Намайг бодвол тэд дэлхий ертөнцийг аврах замдаа, ямар нэгийг бүтээх, сайжруулах замдаа хэдийн гарчээ. Одоо эхнээс нь эхлэхэд дэндүү оройтжээ, одоо хийж байгаа зүйлээ л үргэлжлүүлэх ёстой гэх бодол.<br><br>Иэлд анх ирэх үед, юм бүхэн боломжтой гэсэн мэдрэмж бидэнд байсан. Хэмжээлшгүй их эрч хүчээр бид цалгиж байсан. Одоо үүнийг алга болчихжээ гэж бодох амархан. Бид хэзээ ч сонголтын өмнө ирж үзэлгүй явснаа гэнэтхэн сонголт хийх ёстой болсон. Энэ үед бидний зарим нь өөрсдийгөө дайчилсан. Зарим нь юу хүсэж байгаагаа яг таг мэдэж байсан учраас түүнийгээ олж авах замдаа хэдийн гарсан байв: Анагаахын сургуульд явах, томоохон ТББ-д ажиллах, судалгаа хийх гээд л. Та нарт л гэж хэлэхэд, “Баяр хүргэе”, бас “Та нар нэг их гавихгүй дээ.”<br><br>Харин бидний ихэнхийн хувьд либерал артсийн тэнгист төөрчихсөн мэт байдаг. Аль зам дээр яваагаа сайн мэдэхгүй, сонгосон хичээлдээ эргэлзэнгүй ханддаг. Би уг нь биологиор мэргэшсэн бол … Би нэгдүгээр курст байхдаа сэтгүүлзүй сонгочихсон бол… Би энэнд өргөдлөө өгөх талаар бодсон бол ч ... <br><br>Бидний санаж байх ёстой зүйл бол бид одоо ч юуг ч хийх боломжтой. Бид бодол санаагаа өөрчилж чадна. Бид дахиад эхэлж чадна. Бакалаврын дараах хөтөлбөрт элсэж, эсвэл зохиол бичиж болно. Ямар нэг зүйлийг хийхэд дэндүү оройтсон гэх ойлголт бол дэндүү инээдтэй. Бид дөнгөж л коллежоо төгсөж байна. Бид маш залуухан байна. Эцсийн эцэст бидэнд буй бүх зүйл маань энэ юм болохоор, бүх юм боломжтой гэх энэ л мэдрэмжээ бид алдах ёсгүй. <br><br>Нэгдүгээрт курст байсан өвөл, нэгэн баасан гарагийн шөнө, найзууд маань залгаж Est Est Est байшинд уулзахаар болзоход нь би их л гайхсан юм. Гайхсан чигээрээ, оюутны хотхоны хамгийн хол цэгт орших мөнөөх барилга руу сажлав. Хаалган дээр нь очихоосоо өмнө найзууд маань яг яагаад, бас яг яаж Иэлийн захиргааны байранд шоудаж буйг өөрөөсөө асуусаар л байв. Мэдээж тэд тэнд байсангүй. Гадаа хүйтэн байсан бөгөөд ID маань ашгүй ажиллаж, барилгын дотор ороод утсаа гаргав. Тэнд чимээгүй, халтардсан цонхны цаанаас цас бараг л харагдахгүй байв. Тэгээд тэнд хэсэг суулаа. Толгой өндийн харвал асар том танхим дотор байв. Энэ газар миний өмнө мянга мянган залуу ингэж сууж байсан байх. Шуурган дунд, шөнөөр, ганцаараа байсан хэрнээ би, гайхалтай нь, ер бусын тайван, аюулгүй байсан юм. <br><br>Ганцаардахын эсрэг утгатай үг байдаггүй. Хэрвээ байсан бол тэр л үг миний Иэлд юуг мэдэрдгийг илтгэнэ. Яг одоо юу мэдэрч байгааг минь илтгэнэ. Энд. Та нартай бүгдтэй нь хамт. Хайрыг мэдрэх, сэтгэл хөдлөх, даруу байх, айх энэ л мэдрэмжүүд. Гэхдээ бид энэ бүхнийг заавал алдах шаардлагагүй. <br><br>Бид бүгдээрээ энд, 2012 онд амьдран байна. Энэ дэлхий ертөнцөд ямар нэгэн зүйлийг хийцгээе. </p>
          </div>

2012 оны зун би Yahoo-гийн homepage дээр
Marina Keegan: Yale grad’s final essay gets new life after writer’s death
гэсэн гарчигтай нийтлэл олж үзсэн юм. Ороод үзтэл Иэлийн их сургуулийг дөнгөж төгсөөд байсан, 22 настай Марина Кийган хэмээх авьяас чадвараараа танигдаж эхэлж байсан залуухан зохиолч бүсгүй автын ослоор өнгөрсөн талаар мэдээлж, түүний сүүлчийн эсээ нас барсных нь дараа цахим ертөнцөд хэрхэн алдаршиж байгааг бичсэн байв. Надтай чацуу шахам тэр бүсгүйн эссэг уншаад сэтгэл хөдөлж, бас гуниглаж, блогтоо бичвэр оруулж байсан юм. Харин нэг жилийн өмнө түүний эссэ, өгүүллэгүүдийг эмхэтгэн "The Opposite of Loneliness" хэмээх ном гаргасныг олж мэдээд даруйхан захиж авсан билээ. Гарсан даруйдаа Нью Йорк Таймсын бестселлер болсон энэ номын өмнөтгөлд, аав ээж нь охинтойгоо төгсөлтийнх нь өдөр хамгийн сүүлийн удаа уулзахад Марина "Би хайрын төлөө амьдарна. Бусад нь тэгээд болох биз дээ" гэж хэлж байсан тухай дурджээ. Тэгвэл түүний багш, нэрт утга зохиол шүүмжлэгч
Харолд Блүүм
“Би хайрт шавь Марина Кийганыхаа үхэлд гашуудаж хэзээ ч дуусахгүй биз” хэмээн бичсэн нь ямар авьяаслаг бүсгүй байсныг илтгэнэ. Ингээд түүний өөдрөг гэрэлтэй үгс бүхий, үеийнхнээ зоригжуулж урам өгсөн, амьдралын үнэ цэнийг илтгэсэн эссэг орчуулснаа та бүхэнд хүргэе.

ГАНЦААРДАХЫН ЭСРЭГ УТГА
Ганцаардахын эсрэг утгатай үг байдаггүй. Хэрвээ байсан бол тэр л үг миний амьдралаас юу хүсэж байгааг илэрхийлнэ. Иэлээс олж авсан бүхэндээ ямар их талархдагийг минь, төгсөлтийн илтгэлийн дараа маргааш өглөө босоод, энэ газрыг орхин одоход юу юуг ардаа үлдээх бол гэдгээс айж байгааг минь тэр л үг илэрхийлнэ.
Тэр бол яг хайр гэхэд хэцүү, хүрээлэл гэхэд ч хэцүү тийм зүйл. Тэр бол олон хүн энэ газар хамтдаа байгаа шүү гэх тийм л мэдрэмж юм. Багийн гишүүд. Тооцоогоо хийчихсэн ч ширээн дээр үргэлжлүүлэн сууж байх тэр мөч. Үүрийн 4 цаг болчихоод байхад хэн нь ч унтахаар явахгүй байх тэр үе. Гитарын аялгуутай тэр шөнө. Бидний огтхон ч санахгүй байгаа бас нэгэн шөнө. Бидний явсан, бидний бүтээсэн, бидний харсан, бидний инээсэн, бидний мэдэрсэн тэр цаг мөчүүд. Малгайнууд.
Иэл жижиг жижиг секц дугуйлангуудаар дүүрэн. Капелла хамтлаг, спортын багууд, нийгэмлэгүүд, клубууд. Эдгээр группууд л биднийг зарим шөнө байр луугаа ханьгүй, ядруухан гэлдрэхэд хайраар дутаалгүй сэтгэл амар байлгаж, ямар нэг зүйлийн нэг хэсэг шүү гэдгийг ухааруулдаг билээ. Даанч бид энэ мэдрэмжийг дараа жил мэдрэхгүй. Даанч бид найзуудтайгаа нэг байранд амьдрахгүй. Даанч бид хэсэг хэсгээрээ групп мессеж бичихгүй.
Ингэж бодохоос айх юм. Тохирсон ажилд орохоос, таарсан хотод суурьшихаас, амьдралын ханиа зөв сонгохоос илүү одоо байгаа энэ л "тор”-ноос гарахаас би айж байна. Үл баригдах, үл тодорхойлогдох энэ л ганцаардахын эсрэгцэл. Яг одоо миний мэдэрч буй энэ мэдрэмж.
Гэхдээ бид нэг зүйлийг ойлгох хэрэгтэй: Амьдралын маань хамгийн сайхан он жилүүд ард үлдчихээгүй. Энэ он жилүүд бидний нэг хэсэг болж буй хэвээр, биднийг Нью Йорк руу ч юм уу өөр хаа нэг тийш нүүхэд, тэгээд Нью Йоркт л амьдардаг байж, эсвэл амьдардаггүй л байж гэж хүсэх үед ч биднээс үл холдон одно. 30 хүрмэгцээ би үдэшлэг зохиодог болно гэж төлөвлөдөг. Хөгширсөн ч зугаатай, хөгжилтэй байна л гэж боддог. Хамгийн сайхан он жилүүд гэдэг ойлголт дандаа л улиг болсон “….-х хэрэгтэй байж”, “хэрвээ ….-сэн бол”, “….-сэн ч болоосой” гэсэн үгстэй л холбогдох юм.
Мэдээж тэгсэн ч болоосой гэж хүсдэг зүйлс бидэнд бий: Уншаагүй орхисон зүйлс, танхимын цаад талд зогсох хөвгүүн. Бид өөрсдийнхөө хамгийн хатуу шүүмжлэгчид болохоор энэхэн биеэ хямраах амархан. Дэндүү оройтож унтлаа гэнэ. Хичээлээ цаг тухайд нь хийхгүй байна гэнэ. Эсвэл зүгээр л оромдлоо гэнэ. Би ахлах сургуульд байсан үеэ санаад “Би энийг яаж хийдэг байсан юм бол доо? Яаж би ингэж шаргуу хичээллэдэг байсан юм бол?” гэж боддог. Эргэлзэнгүй, итгэлтэй бус байдал биднийг хэзээд дагасаар л байх болно.

Гэхдээ бид бүгдээрээ адилхан гэдгээ санах хэрэгтэй. Хэн ч босохыг хүссэн цагтаа босдоггүй шүү дээ. Хэн ч унших ёстой зүйлсээ бүгдийг нь уншдаггүй шүү дээ (шагнал урамшууллын төлөө явдаг хэнээтэй заримыг нь эс тооцвол). Бид бүгдээрээ л боломжгүй гэмээр өндөр стандарт өөрсдөдөө тавьж, ирээдүйн төгс фантааздаа магад хэзээ ч хүрдэггүй. Гэлээ ч би энийг тийм ч сүйдтэйд тооцохгүй ээ.
Бид маш залуухан, маш залуухан байна. Бид дөнгөж 22 настай. Бидэнд цаг хугацаа хангалттай их бий. Үдэшлэгийн дараа ганцаараа хэвтэх үед, даалгавраа өгөөд номоо хураан гадаа гарах үед нэгэн бодол бид бүгдийн оюун санаанд чимээгүйхэн шургалан байдгийг би хааяа мэдэрдэг юм. Би нэг л хоцроод байна шүү гэх бодол. Бусад оюутнууд хавьгүй түрүүлээд байна. Тэд илүү амжилттай байна, илүү нарийн мэргэшиж байна. Намайг бодвол тэд дэлхий ертөнцийг аврах замдаа, ямар нэгийг бүтээх, сайжруулах замдаа хэдийн гарчээ. Одоо эхнээс нь эхлэхэд дэндүү оройтжээ, одоо хийж байгаа зүйлээ л үргэлжлүүлэх ёстой гэх бодол.
Иэлд анх ирэх үед, юм бүхэн боломжтой гэсэн мэдрэмж бидэнд байсан. Хэмжээлшгүй их эрч хүчээр бид цалгиж байсан. Одоо үүнийг алга болчихжээ гэж бодох амархан. Бид хэзээ ч сонголтын өмнө ирж үзэлгүй явснаа гэнэтхэн сонголт хийх ёстой болсон. Энэ үед бидний зарим нь өөрсдийгөө дайчилсан. Зарим нь юу хүсэж байгаагаа яг таг мэдэж байсан учраас түүнийгээ олж авах замдаа хэдийн гарсан байв: Анагаахын сургуульд явах, томоохон ТББ-д ажиллах, судалгаа хийх гээд л. Та нарт л гэж хэлэхэд, “Баяр хүргэе”, бас “Та нар нэг их гавихгүй дээ.”
Харин бидний ихэнхийн хувьд либерал артсийн тэнгист төөрчихсөн мэт байдаг. Аль зам дээр яваагаа сайн мэдэхгүй, сонгосон хичээлдээ эргэлзэнгүй ханддаг. Би уг нь биологиор мэргэшсэн бол … Би нэгдүгээр курст байхдаа сэтгүүлзүй сонгочихсон бол… Би энэнд өргөдлөө өгөх талаар бодсон бол ч ...
Бидний санаж байх ёстой зүйл бол бид одоо ч юуг ч хийх боломжтой. Бид бодол санаагаа өөрчилж чадна. Бид дахиад эхэлж чадна. Бакалаврын дараах хөтөлбөрт элсэж, эсвэл зохиол бичиж болно. Ямар нэг зүйлийг хийхэд дэндүү оройтсон гэх ойлголт бол дэндүү инээдтэй. Бид дөнгөж л коллежоо төгсөж байна. Бид маш залуухан байна. Эцсийн эцэст бидэнд буй бүх зүйл маань энэ юм болохоор, бүх юм боломжтой гэх энэ л мэдрэмжээ бид алдах ёсгүй.
Нэгдүгээрт курст байсан өвөл, нэгэн баасан гарагийн шөнө, найзууд маань залгаж Est Est Est байшинд уулзахаар болзоход нь би их л гайхсан юм. Гайхсан чигээрээ, оюутны хотхоны хамгийн хол цэгт орших мөнөөх барилга руу сажлав. Хаалган дээр нь очихоосоо өмнө найзууд маань яг яагаад, бас яг яаж Иэлийн захиргааны байранд шоудаж буйг өөрөөсөө асуусаар л байв. Мэдээж тэд тэнд байсангүй. Гадаа хүйтэн байсан бөгөөд ID маань ашгүй ажиллаж, барилгын дотор ороод утсаа гаргав. Тэнд чимээгүй, халтардсан цонхны цаанаас цас бараг л харагдахгүй байв. Тэгээд тэнд хэсэг суулаа. Толгой өндийн харвал асар том танхим дотор байв. Энэ газар миний өмнө мянга мянган залуу ингэж сууж байсан байх. Шуурган дунд, шөнөөр, ганцаараа байсан хэрнээ би, гайхалтай нь, ер бусын тайван, аюулгүй байсан юм.
Ганцаардахын эсрэг утгатай үг байдаггүй. Хэрвээ байсан бол тэр л үг миний Иэлд юуг мэдэрдгийг илтгэнэ. Яг одоо юу мэдэрч байгааг минь илтгэнэ. Энд. Та нартай бүгдтэй нь хамт. Хайрыг мэдрэх, сэтгэл хөдлөх, даруу байх, айх энэ л мэдрэмжүүд. Гэхдээ бид энэ бүхнийг заавал алдах шаардлагагүй.
Бид бүгдээрээ энд, 2012 онд амьдран байна. Энэ дэлхий ертөнцөд ямар нэгэн зүйлийг хийцгээе.

2012 оны зун би Yahoo-гийн homepage дээр Marina Keegan: Yale grad’s final essay gets new life after writer’s death гэсэн гарчигтай нийтлэл олж үзсэн юм. Ороод үзтэл Иэлийн их сургуулийг дөнгөж төгсөөд байсан, 22 настай Марина Кийган хэмээх авьяас чадвараараа танигдаж эхэлж байсан залуухан зохиолч бүсгүй автын ослоор өнгөрсөн талаар мэдээлж, түүний сүүлчийн эсээ нас барсных нь дараа цахим ертөнцөд хэрхэн алдаршиж байгааг бичсэн байв. Надтай чацуу шахам тэр бүсгүйн эссэг уншаад сэтгэл хөдөлж, бас гуниглаж, блогтоо бичвэр оруулж байсан юм. Харин нэг жилийн өмнө түүний эссэ, өгүүллэгүүдийг эмхэтгэн "The Opposite of Loneliness" хэмээх ном гаргасныг олж мэдээд даруйхан захиж авсан билээ. Гарсан даруйдаа Нью Йорк Таймсын бестселлер болсон энэ номын өмнөтгөлд, аав ээж нь охинтойгоо төгсөлтийнх нь өдөр хамгийн сүүлийн удаа уулзахад Марина "Би хайрын төлөө амьдарна. Бусад нь тэгээд болох биз дээ" гэж хэлж байсан тухай дурджээ. Тэгвэл түүний багш, нэрт утга зохиол шүүмжлэгч Харолд Блүүм “Би хайрт шавь Марина Кийганыхаа үхэлд гашуудаж хэзээ ч дуусахгүй биз” хэмээн бичсэн нь ямар авьяаслаг бүсгүй байсныг илтгэнэ. Ингээд түүний өөдрөг гэрэлтэй үгс бүхий, үеийнхнээ зоригжуулж урам өгсөн, амьдралын үнэ цэнийг илтгэсэн эссэг орчуулснаа та бүхэнд хүргэе.
### ГАНЦААРДАХЫН ЭСРЭГ УТГА
Ганцаардахын эсрэг утгатай үг байдаггүй. Хэрвээ байсан бол тэр л үг миний амьдралаас юу хүсэж байгааг илэрхийлнэ. Иэлээс олж авсан бүхэндээ ямар их талархдагийг минь, төгсөлтийн илтгэлийн дараа маргааш өглөө босоод, энэ газрыг орхин одоход юу юуг ардаа үлдээх бол гэдгээс айж байгааг минь тэр л үг илэрхийлнэ.
Тэр бол яг хайр гэхэд хэцүү, хүрээлэл гэхэд ч хэцүү тийм зүйл. Тэр бол олон хүн энэ газар хамтдаа байгаа шүү гэх тийм л мэдрэмж юм. Багийн гишүүд. Тооцоогоо хийчихсэн ч ширээн дээр үргэлжлүүлэн сууж байх тэр мөч. Үүрийн 4 цаг болчихоод байхад хэн нь ч унтахаар явахгүй байх тэр үе. Гитарын аялгуутай тэр шөнө. Бидний огтхон ч санахгүй байгаа бас нэгэн шөнө. Бидний явсан, бидний бүтээсэн, бидний харсан, бидний инээсэн, бидний мэдэрсэн тэр цаг мөчүүд. Малгайнууд.
Иэл жижиг жижиг секц дугуйлангуудаар дүүрэн. Капелла хамтлаг, спортын багууд, нийгэмлэгүүд, клубууд. Эдгээр группууд л биднийг зарим шөнө байр луугаа ханьгүй, ядруухан гэлдрэхэд хайраар дутаалгүй сэтгэл амар байлгаж, ямар нэг зүйлийн нэг хэсэг шүү гэдгийг ухааруулдаг билээ. Даанч бид энэ мэдрэмжийг дараа жил мэдрэхгүй. Даанч бид найзуудтайгаа нэг байранд амьдрахгүй. Даанч бид хэсэг хэсгээрээ групп мессеж бичихгүй.
Ингэж бодохоос айх юм. Тохирсон ажилд орохоос, таарсан хотод суурьшихаас, амьдралын ханиа зөв сонгохоос илүү одоо байгаа энэ л "тор”-ноос гарахаас би айж байна. Үл баригдах, үл тодорхойлогдох энэ л ганцаардахын эсрэгцэл. Яг одоо миний мэдэрч буй энэ мэдрэмж.
Гэхдээ бид нэг зүйлийг ойлгох хэрэгтэй: Амьдралын маань хамгийн сайхан он жилүүд ард үлдчихээгүй. Энэ он жилүүд бидний нэг хэсэг болж буй хэвээр, биднийг Нью Йорк руу ч юм уу өөр хаа нэг тийш нүүхэд, тэгээд Нью Йоркт л амьдардаг байж, эсвэл амьдардаггүй л байж гэж хүсэх үед ч биднээс үл холдон одно. 30 хүрмэгцээ би үдэшлэг зохиодог болно гэж төлөвлөдөг. Хөгширсөн ч зугаатай, хөгжилтэй байна л гэж боддог. Хамгийн сайхан он жилүүд гэдэг ойлголт дандаа л улиг болсон “….-х хэрэгтэй байж”, “хэрвээ ….-сэн бол”, “….-сэн ч болоосой” гэсэн үгстэй л холбогдох юм.
Мэдээж тэгсэн ч болоосой гэж хүсдэг зүйлс бидэнд бий: Уншаагүй орхисон зүйлс, танхимын цаад талд зогсох хөвгүүн. Бид өөрсдийнхөө хамгийн хатуу шүүмжлэгчид болохоор энэхэн биеэ хямраах амархан. Дэндүү оройтож унтлаа гэнэ. Хичээлээ цаг тухайд нь хийхгүй байна гэнэ. Эсвэл зүгээр л оромдлоо гэнэ. Би ахлах сургуульд байсан үеэ санаад “Би энийг яаж хийдэг байсан юм бол доо? Яаж би ингэж шаргуу хичээллэдэг байсан юм бол?” гэж боддог. Эргэлзэнгүй, итгэлтэй бус байдал биднийг хэзээд дагасаар л байх болно.
Гэхдээ бид бүгдээрээ адилхан гэдгээ санах хэрэгтэй. Хэн ч босохыг хүссэн цагтаа босдоггүй шүү дээ. Хэн ч унших ёстой зүйлсээ бүгдийг нь уншдаггүй шүү дээ (шагнал урамшууллын төлөө явдаг хэнээтэй заримыг нь эс тооцвол). Бид бүгдээрээ л боломжгүй гэмээр өндөр стандарт өөрсдөдөө тавьж, ирээдүйн төгс фантааздаа магад хэзээ ч хүрдэггүй. Гэлээ ч би энийг тийм ч сүйдтэйд тооцохгүй ээ.
Бид маш залуухан, маш залуухан байна. Бид дөнгөж 22 настай. Бидэнд цаг хугацаа хангалттай их бий. Үдэшлэгийн дараа ганцаараа хэвтэх үед, даалгавраа өгөөд номоо хураан гадаа гарах үед нэгэн бодол бид бүгдийн оюун санаанд чимээгүйхэн шургалан байдгийг би хааяа мэдэрдэг юм. Би нэг л хоцроод байна шүү гэх бодол. Бусад оюутнууд хавьгүй түрүүлээд байна. Тэд илүү амжилттай байна, илүү нарийн мэргэшиж байна. Намайг бодвол тэд дэлхий ертөнцийг аврах замдаа, ямар нэгийг бүтээх, сайжруулах замдаа хэдийн гарчээ. Одоо эхнээс нь эхлэхэд дэндүү оройтжээ, одоо хийж байгаа зүйлээ л үргэлжлүүлэх ёстой гэх бодол.
Иэлд анх ирэх үед, юм бүхэн боломжтой гэсэн мэдрэмж бидэнд байсан. Хэмжээлшгүй их эрч хүчээр бид цалгиж байсан. Одоо үүнийг алга болчихжээ гэж бодох амархан. Бид хэзээ ч сонголтын өмнө ирж үзэлгүй явснаа гэнэтхэн сонголт хийх ёстой болсон. Энэ үед бидний зарим нь өөрсдийгөө дайчилсан. Зарим нь юу хүсэж байгаагаа яг таг мэдэж байсан учраас түүнийгээ олж авах замдаа хэдийн гарсан байв: Анагаахын сургуульд явах, томоохон ТББ-д ажиллах, судалгаа хийх гээд л. Та нарт л гэж хэлэхэд, “Баяр хүргэе”, бас “Та нар нэг их гавихгүй дээ.”
Харин бидний ихэнхийн хувьд либерал артсийн тэнгист төөрчихсөн мэт байдаг. Аль зам дээр яваагаа сайн мэдэхгүй, сонгосон хичээлдээ эргэлзэнгүй ханддаг. Би уг нь биологиор мэргэшсэн бол … Би нэгдүгээр курст байхдаа сэтгүүлзүй сонгочихсон бол… Би энэнд өргөдлөө өгөх талаар бодсон бол ч ...
Бидний санаж байх ёстой зүйл бол бид одоо ч юуг ч хийх боломжтой. Бид бодол санаагаа өөрчилж чадна. Бид дахиад эхэлж чадна. Бакалаврын дараах хөтөлбөрт элсэж, эсвэл зохиол бичиж болно. Ямар нэг зүйлийг хийхэд дэндүү оройтсон гэх ойлголт бол дэндүү инээдтэй. Бид дөнгөж л коллежоо төгсөж байна. Бид маш залуухан байна. Эцсийн эцэст бидэнд буй бүх зүйл маань энэ юм болохоор, бүх юм боломжтой гэх энэ л мэдрэмжээ бид алдах ёсгүй.
Нэгдүгээрт курст байсан өвөл, нэгэн баасан гарагийн шөнө, найзууд маань залгаж Est Est Est байшинд уулзахаар болзоход нь би их л гайхсан юм. Гайхсан чигээрээ, оюутны хотхоны хамгийн хол цэгт орших мөнөөх барилга руу сажлав. Хаалган дээр нь очихоосоо өмнө найзууд маань яг яагаад, бас яг яаж Иэлийн захиргааны байранд шоудаж буйг өөрөөсөө асуусаар л байв. Мэдээж тэд тэнд байсангүй. Гадаа хүйтэн байсан бөгөөд ID маань ашгүй ажиллаж, барилгын дотор ороод утсаа гаргав. Тэнд чимээгүй, халтардсан цонхны цаанаас цас бараг л харагдахгүй байв. Тэгээд тэнд хэсэг суулаа. Толгой өндийн харвал асар том танхим дотор байв. Энэ газар миний өмнө мянга мянган залуу ингэж сууж байсан байх. Шуурган дунд, шөнөөр, ганцаараа байсан хэрнээ би, гайхалтай нь, ер бусын тайван, аюулгүй байсан юм.
Ганцаардахын эсрэг утгатай үг байдаггүй. Хэрвээ байсан бол тэр л үг миний Иэлд юуг мэдэрдгийг илтгэнэ. Яг одоо юу мэдэрч байгааг минь илтгэнэ. Энд. Та нартай бүгдтэй нь хамт. Хайрыг мэдрэх, сэтгэл хөдлөх, даруу байх, айх энэ л мэдрэмжүүд. Гэхдээ бид энэ бүхнийг заавал алдах шаардлагагүй.
Бид бүгдээрээ энд, 2012 онд амьдран байна. Энэ дэлхий ертөнцөд ямар нэгэн зүйлийг хийцгээе.