Степан Аркадьич ыстакааны ылла уонна, остуол нөҥүө кытыытыгар олорор тараҕай кугас уоһун үрдүгэр бытыктаах эр киһини  имнэмсэн баран, киниэхэ мичээрдээбитинэн төбөтүнэн далбаатанна.
Степан Аркадьич взял стакан и, переглянувшись на другой конец стола с плешивым рыжим усатым мужчиной, помахал ему, улыбаясь, головой.