Кэрэкэтэ баар ээ, дии санаабыта кини, Щербацкайдартан төннөн иһэн уонна кинилэртэн хаһар баҕарар буоларын курдук, быһа табахтаабатаҕыттан да көппүт буолуон сөп, ыраастык уонна чэбдиктик сананар үтүө иэйиини, куолутунан, уонна ону сэргэ, Кити киниэхэ тапталыгар умсугуйуу саҥа иэйиитин илдьэ иһэн, кэрэкэтэ баар ээ, мин да, кини да өттүбүтүттэн туох да этиллибэтэҕин үрдүнэн, ити дьоҥҥо көстүбэт хардарыта көрсүүлэр, тыл эҕэтинэн кэпсэтиибитигэр биһиги бэйэ-бэйэбитин өйдөстүбүт, кини миигин таптыырын туһунан хаһааҥҥытааҕар да чуолкайдык бу киэһэ эттэ.
То и прелестно, думал он, возвращаясь от Щербацких и вынося от них, как и всегда, приятное чувство чистоты и свежести, происходившее отчасти и оттого, что он не курил целый вечер, и вместе новое чувство умиления пред ее к себе любовью, то и прелестно, что ничего не сказано ни мной, ни ею, но мы так понимали друг друга в этом невидимом разговоре взглядов и интонаций, что нынче яснее, чем когда‑нибудь, она сказала мне, что любит.