Кистэлэҥнээх, кини киириэн иннигэр чуорааны истээт уонна, сырыынньа көбүөдээх кирилиэһинэн киирэн иһэн площадкаҕа статуяны уонна үөһээ ааннарга үһүс, кырдьыбыт, кулууп ливреятын кэппит, ыксаабакка уонна бытаарбакка эрэ ааны арыйар уонна ыалдьыты одуулаһа көрөр билэр аан аһааччытын көрөөт, Левины кулууп урукку өйдөбүлэ, сынньаныы, астыныы уонна сиэрдээх буолуу өйдөбүлэ кууста.
Только что он услыхал таинственный, предшествующий ему звонок и увидал, входя по отлогой ковровой лестнице, статую на площадке и в верхних дверях третьего, состарившегося знакомого швейцара в клубной ливрее, неторопливо и не медля отворявшего дверь и оглядывавшего гостя, Левина охватило давнишнее впечатление клуба, впечатление отдыха, довольства и приличия.