Мадам Шталь Китины бэйэ эдэр эрдэҕинээҕи өйдөбүлүн курдук, биһирэнэр эйэҕэс oҕону кытта курдук кэпсэтэрэ, арай  биирдэ эрэ, дьон бары санаарҕабылларыгар уоскутууну арай таптал уонна итэҕэл эрэ биэрэллэр, уонна Христос биһигини аһына саныаҕар биһиэхэ күттүөнэ суох хомолтолор суохтар диэн ахтан аһарбыта, онто тута кэпсээнин атыҥҥа көһөрөн кэбиспитэ.
Мадам Шталь говорила с Кити, как с милым ребенком, на которого любуешься, как на воспоминание своей молодости, и только один раз упомянула о том, что во всех людских горестях утешение дает лишь любовь и вера и что для сострадания к нам Христа нет ничтожных горестей, и тотчас же перевела разговор на другое.