Тапталлаах өлөөрү сытар убайын көрбүт мүнүүтэтиттэн Левин аан бастаан олох уонна өлүү туһунан боппуруостары, кини ааттыырынан, саҥа, кини бэйэтэ да сэрэйбэтинэн, сүүрбэтиттэн отут түөрт сааһыгар дылы кини оҕо уонна эдэр уол итэҕэллэрин солбуйбут итэҕэтиилэр нөҥүө көрбүтэ, уонна кини өлүүттэн буолбакка, олоҕу хантан, туохха, тоҕо уонна ол аата тугун кыратык да билбэккэ буоларыттан уолуйбута.
С той минуты, как при виде любимого умирающего брата Левин в первый раз взглянул на вопросы жизни и смерти сквозь те новые, как он называл их, убеждения, которые незаметно для него, в период от двадцати до тридцати четырех лет, заменили его детские и юношеские верования, он ужаснулся не столько смерти, сколько жизни без малейшего знания о том, откуда, для чего, зачем и что она такое.