— Аат-татай, аҕай, — диир, — Атым эппитигэр дылы, Ама даҕаны алыс муода эбит, — диэн санаан, Онтон чэгдийэ тас өттүн диэки көддөҕүнэ — Бу бэйэккэлээх үгүс-үтүмэн ахсааннаах Көһөр-көйүк, ыһар ыама сүөһү Ханан даҕаны кыратык даҕаны кыларыппатах, Кылаана да мүлүрүйбэтэх Дэбин дүөрэ от Дэльби дэбиличчи үүнэн турар, Онно тиийэн атын ыытан кэбистэ.
— Аат-татай, ишь ты, — молвил богатырь, — Ну точно как конь мой сказал, До чего это странно, — а затем Кинул взор прочь от двора — Тьмы скотины без числа Кишмя кишели тут как насекомые, Однако ж не объели ничуть Лопасти листьев Зарослей борщевика, Вымахавшего безмерно густо, И он там пустил коня пастись.