Соҕотох ити санаа Алексей Александровиһы наһаа кыйахаан, кини ол туһунан саныы түһээт, ис-иһиттэн ыалдьан ыҥыранан ылла, өндөйдө уонна карета иһигэр миэстэтин уларытта уонна ол кэнниттэн, сирэйин түрдэччи туттубутунан, тоҥуй уонна уҥуох-тирии атахтарын көп үллүгүнэн өр суулуу олордо.
Одна мысль эта так раздражала Алексея Александровича, что, только представив себе это, он замычал от внутренней боли и приподнялся и переменил место в карете и долго после того, нахмуренный, завертывал свои зябкие и костлявые ноги пушистым пледом.