Стала она его о том молить и просить; да зверь лесной, чудо морское, не скоро на ее просьбу соглашается, испугать ее своим голосом опасается; упросила, умолила она своего хозяина ласкового, и не мог он ей супротивным быть, и написал он ей в последний раз на стене беломраморной словесами огненными: «Приходи сегодня во зеленый сад, сядь во свою беседку любимую, листьями, ветками цветами заплетенную, и скажи так: "Говори со мной, мой верный раб"».
Дьэ онон кыыс эҥинэ тылын этэр, көрдөһөр буолла, тыа адьырҕата, муора баһылыга дэлэҕэ даҕаны сөбүлэһэ охсуо дуо, ынырык куолаһынан куттуон баҕарбата; онуоха кыыс аһыныгас тойонуттан көрдөспүтүн курдук көрдөстө, тойоно буоллаҕына кыыһы хоргутуннарымаары, маҥан мрамор эркиҥҥэ уот тылларынан бу курдук тиһэх төгүл суруйда: «Бүгүн күөх садкар бараҥҥын сибэккилэринэн, мутукчанан, күөх сэбирдэҕинэн өрүллүбүт тапталлаах олбоххор олор уонна бу курдук эт: «Мин истигэн кулутум, миигин кытары кэпсэт эрэ».