Абааһытын уолун Балаҕанын үрдүгэр Батыччахтаан таҕыста, Иэнинэн иттэни түстэ, Икки атаҕын өрө тэптэ, Утуйан баччыгынаата, Муннун тыаһа Былыкка таххыан диэритин Быыгыначчы тыынна. Ол гынан өлө утуйа һытан Хайтах эрэ халлаан улаҕата хамныыр, Сир кытыыта ньиргийэр, Киһи эрэ буоллар Сибиэкэйдэ быһыылаах, Ситэ утуйбата, Өр соҕус буола-буола Өйдүөн көрдөҕүнэ, Үөдэн-альльахай буолаары гынна быһыылаах.
Он взобрался грузно На крышу балагана Отродья рода абаасы, Улегся на спину, Задрал повыше ноги И заснул крепко-накрепко, И храп из носа его Добрался до облаков, И покуда он там громко дышал, Почивал мертвецким сном, Вдруг заходили ходуном небеса, Загромыхали края земли, И стало от этого человеку Тревожно и неспокойно, Не то в дрёме, не то въяве Заподозрил он, Что случится непременно Ужасное.