Левин саатын кыҥаата, ол эрээри кини кыҥыыр кэмигэр били ууну чалбааттыыр тыас күүһүрдэ, чугаһаата, уонна киниэхэ тоҕо эрэ дьиктитик, улаханнык хаһыытыр Весловскай куолаһа холбосто.
Левин повел ружьем, но в то самое время как он целился, тот самый звук шлепанья по воде усилился, приблизился, и к нему присоединился голос Весловского, что‑то странно громко кричавшего.