Китини кытта уулартан төннөн, кофе иһэргэ полковнигы да, Марья Евгеньевнаны да, Вареньканы да ыҥыртаан аҕалан баран, кинээс остуолу уонна кириэһилэлэри саадка таһааран, каштан анныгар туруоран, сарсыардааҥҥы аһылыгы онно тардарга соруйда.
Вернувшись с Кити с вод и пригласив к себе к кофе и полковника, и Марью Евгеньевну, и Вареньку, князь велел вынести стол и кресла в садик, под каштан, и там накрыть завтрак.