Ханныгын да иһин, кини Аннаҕа барытын кэпсиэм буоллаҕа диирэ, ол кэпсиэхтээҕин туһунан санаатаҕына кини ардыгар үөрэрэ, ардыгар бэйэтин атаҕастаныытын туһунан киниэхэ, тойонун балтыгар, этиэхтээҕэ уонна киниттэн өйдөтүү уонна уоскутуу бэлэм тылларын истиэхтээҕэ кинини кыйахыыра.
Она знала, что, так или иначе, она Анне выскажет все, и то ее радовала мысль о том, как она выскажет, то злила необходимость говорить о своем унижении с ней, его сестрой, и слышать от нее готовые фразы увещания и утешения.