Бүрүүпкэлээх сыарҕатын иһиттэн Ойон тура эккирээтэ, Олоро түстэ. Онно көрдөҕүнэ, Толоон уҥуоргунан охсуллар Туманнаах дьууппатын Тоҕу сыньньан кэбистэ, Сатыы күндүгүнэн охсуллар Салгыннаах сарапаанын Сайыы сыньньынан кэбистэ, Күндүк сиринэн охсуллар Күйгүөннээх күлүҥкээрин Көҥү сыньньынан кэбистэ, Үс тэгиллээн үнкүрүйэргэ дылы гынна, Төрдүһүн төбөтүнэн хайыастанна, Кутуругар хоболоох, Моойнугар моойтуруктаах Мохсоҕол кыыл буолла.
Внутри той кибитки Сидя, спала и ехала Та самая бабка из племени абаасы, Но вдруг она вылетела Из закрытой повозки, И тогда богатырь заметил, Как туманная юбка её, Что волокла подол От дальнего края поля, Разодралась, Её просторный сарафан, Что мотался долгой полой, Обветшал за переход дневной, Её шумливый нижний коленкор, Что пылил за нею сутки, В лохмотья распался. Чудище трижды перекатилась, Четвёртым кувырком Превратилась в сокола С ожерельем на шее И белой кистью на хвосте.