Надежда Алексеевна арыт сааскы ылааҥы уотунуу илгэ сылааһынан бигиир арыт күһүҥҥүлүү курас тыаллыы тымныынан кууһар санааларын аттара өр сытта.
Надежда Алексеевна подолгу лежала, обволакивая себя мыслями, веящими то весенним, то осенним теплом, то холодным ветром.