Кини төһөнөн улаханнык саҥарар да, Анна хаһан эрэ киэ туттуулаах, көрдөөх, билигин сааппыт төбөтүн улам аллараа төнкөтөн испитэ, уонна олорор дьыбааныттан, бүтүннүү өҕүллэн, сир диэки, Вронскай атахтарын аннын диэки сууллан истэ.
Но чем громче он говорил, тем ниже она опускала свою когда‑то гордую, веселую, теперь же постыдную голову, и она вся сгибалась и падала с дивана, на котором сидела, на пол, к его ногам.