Лоп курдук уон иккигэ, Анна өссө да суруйар остуолга Доллига суругун бүтэрэ сатыы олордоҕуна, түүппүлэлээх тэҥник үктэнэр атах таһа иһилиннэ, онтон сууммут, тарааммыт, хонноҕун анныгар кинигэ кыбыныылаах, Алексей Александрович киниэхэ тиийэн кэллэ.
Ровно в двенадцать, когда Анна еще сидела за письменным столом, дописывая письмо к Долли, послышались ровные шаги в туфлях, и Алексей Александрович, вымытый, причесанный, с книгою под мышкой, подошел к ней.