Левин бураллыбыт баттаҕа сүүһүгэр көлөһүнүттэн сыстан уонна хараарбыт, инчэҕэй көхсүлээх уонна түөстээх, көрдөөхтүк саҥарбытынан убайыгар көтөн түспүтэ, Сергей Иванович былыр үйэҕэ эбиэттээбит уонна бэйэтин хоһугар лимоннаах уонна муустаах ууну иһэ-иһэ, почтаттан саҥа ылбыт хаһыаттарын, сурунаалларын көрүтэлии олорор эбит.
Сергей Иванович давно уже отобедал и пил воду с лимоном и льдом в своей комнате, просматривая только что полученные с почты газеты и журналы, когда Левин, с прилипшими от пота ко лбу спутанными волосами и почерневшею, мокрою спиной и грудью, с веселым говором ворвался к нему в комнату.