В те поры, не мешкая ни минуточки, пошла она во зеленый сад дожидатися часу урочного и, когда пришли сумерки серые, опустилося за лес солнышко красное, проговорила она: «Покажись мне, мой верный друг!» — и показался ей издали зверь лесной, чудо морское: он прошел только поперек дороги и пропал в частых кустах; и невзвидела света молодая дочь купецкая, красавица писаная, всплеснула руками белыми закричала истошным голосом и упала на дорогу без памяти.
Болдьоммут кэмҥэ, мүнүүтэни даҕаны хойутаабакка, кыыс күөх садка киирэн, кыһыл күн тыа кэтэҕэр түһэн үөл-дьүөл буолуутун саҕана: «Мин эрэллээх доҕорум миэхэ көһүн!» — диэтэ. Инньэ диирин кытта тыа адьырҕата муора баһылыга ыраах көстө түстэ: кини суолу туора ааһаат, хойуу ыарҕа быыһыгар түһэн хаалла; атыыһыт эдэр кыыһа хамсыыр хартыына курдук барахсан, туус-маҥан илиилэрин охсунаат, өйүн сүтэрэн, кыламмытынан суолга охтон түстэ.