Юра полевой суумкатын хаҥас санныгар иннэри быраҕан уҥа илиитинэн хара көҕүлүн сүүһүн диэки умса сыыйбахтыы сыыйбахтыы тугу да билбэтэх көрбөтөх киһи быһыытынан букатын атын сир диэки көрбүтүнэн иһиирэ иһиирэ уулусса муннугуттан тахсан кэллэҕинэ Лира сүрэҕэ мөҕүл гынан ылара.
Юра, бросив полевую сумку через левое плечо, правой рукой скользя по лбу черную челку, как будто ничего не знающий выходил из-за угла улицы, тогда сердце Лиры нагонялось.