Онуоха Эрбэхтэй: Үтүөнү этэҥҥин өйдөтүөҥ суоҕа, Куһаҕаны этэҥҥин курутутуоҥ суоҕа, Үтүө дьонуҥ Өрүһүгэр хааллыҥ, Куруук-билэ дьонуҥ Көмүскэлигэр хааллыҥ, Хараҥа баайыҥ Харыһыгар хааллыҥ, Эн айыыҥ инньэ, Мин айыым инньэ, Быраһаай! — диэн баран Атын үстэ тыбылыйда, Икки кулгааҕын тыаһа Икки арылыас кыыл Кынатын тыаһын курдук Өрө кырылыы түстэ, Киҥкиниир киэҥ халлааҥҥа Иэн иҥиирин курдук сыыйылынна, Сатыы маҕан былыттар Сарыы балаакка буолан Сахсылыннылар, Түмэн дойдута Буруук хорҕолдьун курдук Төҕүрүйэн түһэн барда. Өр да, Өтөр да барбытын билбэтэ. Сайыны самыырынан Кыһыны кырыатынан билэн Уурдаран, оҕустаран Айаннаан баран испит. Мохсоҕол кыыл өрүһүйэн Көрбөт түргэн айана буолбут.
Трижды пришпорил он коня, В ушах его Тут же раздался Звук подобный свисту крыльев Двух летящих уток свизь, В гудящем широком небе Промелькнул подобно его спинной жиле, Перистые белые облака Стали развеиваться Как палатки из выделанной кожи, Громадная его земля Стала удалятся от него, Становясь подобной оловянному шарику Долго ли ехал - Коротко ли, не понял Ехал он Узнавая» догадываясь О наступлении лета по дождям, О приходе зимы по снегам, Ехал он так быстро, Что даже сокол не мог уследить своим взглядом.