Сергей Иванович рецензент туоһулааһыннарын үтүө суобастаахтык бэрэбиэркэлээтэр даҕаны, кини биир да мүнүүтэҕэ күлүү гыныллыбыт итэҕэстэргэ уонна алҕастарга тохтооботоҕо, бу соруйан талыллыбыта наһаа көстөр этэ, ол эрээри тута бэйэтиттэн көҥүлэ суох кыра да ымпыктарыгар чымпыктарыгар дылы ыстатыйа ааптарын кытта көрсүһүүтүн уонна кэпсэтиитин санаабытынан барда.
Несмотря на совершенную добросовестность, с которою Сергей Иванович проверял справедливость доводов рецензента, он ни на минуту не остановился на недостатках и ошибках, которые были осмеиваемы, было слишком очевидно, что все это подобрано нарочно, но тотчас же невольно он до малейших подробностей стал вспоминать свою встречу и разговор с автором статьи.