Күүстээх ардах сотору ааспыта, онон, муоһаламмакка эрэ бадараанынан бөтөрөҥнөөн иһэр ойоҕос аттары дьулурутан иһэр төрүт ат тарайа сэлиитинэн Вронскай чугаһаан кэлиитигэр күн эмиэ көстөн тахсыбыта, даачалар кырыысалара, сүрүн уулусса икки өттүнээҕи саадтар кырдьаҕас липалара инчэҕэй күлүмүнэн килбэҥнэспиттэр уонна лабаалартан уу сэргэхтик таммалыыра, оттон кырыысалартан сүүрэрэ.
Ливень был непродолжительный, и, когда Вронский подъезжал на всей рыси коренного, вытягивавшего скакавших уже без вожжей по грязи пристяжных, солнце опять выглянуло, и крыши дач, старые липы садов по обеим сторонам главной улицы блестели мокрым блеском, и с ветвей весело капала, а с крыш бежала вода.