Бурдук тиэйээччилэр, сабыллыбыт лааппылар, түүҥҥү оспуоччуктар тротуары миинньиктии сылдьар олбуор көрөөччүлэр, бары кини xapaҕар элэҥнэһэллэр, Алексей Александрович, киниэхэ туох тосхойорун, кини баҕарбатын билэр эрээри, хайаан даҕаны баҕара турар суолун туһунан санаамаары, итини барытын одуулаһан аралдьытына сатыы истэ.
Хлебники, лавки запертые, ночные извозчики, дворники, метущие тротуары, мелькали в его глазах, и он наблюдал все это, стараясь заглушить в себе мысль о том, что ожидает его и чего он не смеет желать и все‑таки желает.