Хамсаабакка иннигэр турар ийэтин диэки хас да сөкүүндэ наҕыллык уонна дьиибэргээбиттик көрөн олорбохтоото, онтон эмискэччи үөрүүлээхтик мичээрдээн кэбистэ да, нухарыйбыта ааһа илик харахтарын быһа симэ оҕуста да охтон түстэ, сыттыгар төттөрү буолбатах, ийэтин илиилэригэр охтон түстэ.
Тихо и вопросительно он поглядел несколько секунд на неподвижно стоявшую пред ним мать, потом вдруг блаженно улыбнулся и, опять закрыв слипающиеся глаза, повалился, но не назад, а к ней, к ее рукам.