Бэйэтин үс сыллаах картиратын бэркэ биллэр тэрээһинин ортотугар, Петрицкэй бэркэ биллэр кэпсээннэрин истэ-истэ, бэйэтэ үөрүйэх уонна кыһалҕата суох петербугрдаады олоҕор эргиллибитигэр билэн, санаата көннө.
Слушая столь знакомые рассказы Петрицкого в столь знакомой обстановке своей трехлетней квартиры, Вронский испытывал приятное чувство возвращения к привычной и беззаботной петербургской жизни.