Кыл түгэҥҥэ Степан Аркадьич сирэйэ санаарҕаабыт көрүҥнэннэ, ол эрээри мүнүүтэ буолан баран, хас биирдии атаҕынан дьигис гына гына уонна иэдэстэрин баттахтарын көннөрүнэ көннөрүнэ, кини Вронскай баар хоһугар киирбитигэр, Степан Аркадьич балтын өлүгүн үрдүгэр ытаан марылаабытын хайыы үйэ толору умнубута уонна Вронскайга геройу уонна урукку атаһын эрэ көрбүтэ.
На мгновение лицо Степана Аркадьича выразило грусть, но через минуту, когда, слегка подрагивая на каждой ноге и расправляя бакенбарды, он вошел в комнату, где был Вронский, Степан Аркадьич уже вполне забыл свои отчаянные рыдания над трупом сестры и видел в Вронском только героя и старого приятеля.