Вронскай сүгүрүйбүтүгэр аҕата дьэ тымныытык хоруйдаабытын уонна хайдах, тоҕо киниэхэ эйэҕэһэ суохтук туттуохха сөптөөх буолбутун өйдүөн 6aҕapa сатыы-сатыы кыайан өйдөөбөккө, кини аҕатын диэки көрдө, онтон кини кытарда.
Она видела также, как холодно отец ее, наконец, ответил на поклон Вронского и как Вронский с дружелюбным недоумением посмотрел на ее отца, стараясь понять и не понимая, как и за что можно было быть к нему недружелюбно расположенным, и она покраснела.