Левин иччитэхсийбитэ ырааппыт дьиэтигэр билигин киһи олус элбэх этэ, онон хостор бары кэриэтэ киһилээх этилэр, оттон хас кырдьаҕас графиняҕа күн аайы кэриэтэ остуолга олороругар барыларын биир-биир ааҕарыгар уонна уон үһүс сиэн уолун эбэтэр кыыһын туспа остуолга көһөрөн олордоругар тиийэрэ.
В левинском давно пустынном доме теперь было так много народа, что почти все комнаты были заняты, и почти каждый день старой княгине приходилось, садясь за стол, пересчитывать всех и отсаживать тринадцатого внука или внучку за особенный столик.