И мало спустя времечка побежала молодая дочь купецкая, красавица писаная, во сады зеленые, входила во беседку свою любимую, листьями, ветками, цветами заплетенную, и садилась на скамью парчовую; и говорит она задыхаючись, бьется сердечко у ней, как у пташки пойманной, говорит таковые слова: «Не бойся ты, господин мой, добрый, ласковый, испугать меня своим голосом: после всех твоих милостей не убоюся я и рева звериного; говори со мной не опасаючись».
Атыыһыт аччыгый кыыс оҕото, көрүөхтэн кэрэ барахсан өр өтөр буолбакка, күөх садка сүүрэн таҕыста, күөх сибэккинэн, лабаанан, сэбирдэҕинэн өрүллүбүт мөһүүрэлээх ыскаамыйатыгар олоро биэрдэ; уонна сүрэҕэ доҕуурга иҥнибит туллук курдук, толугуруу мөхсөн, аҕылыы-аҕылыы, маннык тыллары эттэ: «Мин күндү, эйэҕэс тойонуом, бэйэм куоласпынан миигин куттуом диэн куттаныма: эн бу курдук үчүгэйдик көрбүтүҥистибитиҥ кэннэ, адьырҕа кыыл амырыын да хаһыытыттан дьулайыам суоҕа; миигиттэн куттаммакка кэпсэт».