Убайа профессоры кытта кэпсэтиитин истэ олорон, кинилэр научнай боппуруостары дууһа боппуруостарын кытта сибээстииллэрин, хас да төгүл онно букатын чугас тиийбиттэрин, ол гынан баран, кини санаатыгар, саамай сүрүнүгэр чугаһаан баран, кинилэр эмиэ ыраатан хаалалларын уонна синньигэс салаалар, сыыһа-халты саҥарыылар, цитаталар, таайтаран этиилэр, авторитеттарга сигэниилэр уобаластарыгар дириҥник киирэн хаалалларын бэлиэтээбитэ, онон туох туһунан кэпсэтэллэрин нэһиилэ өйдүүрэ.
Слушая разговор брата с профессором, он замечал, что они связывали научные вопросы с задушевными, несколько раз почти подходили к этим вопросам, но каждый раз, как только они подходили близко к самому главному, как ему казалось, они тотчас же поспешно отдалялись и опять углублялись в область тонких подразделений, оговорок, цитат, намеков, ссылок на авторитеты, и он с трудом понимал, о чем речь.