Дууһатын түгэҕэр Кити Весловскай остуол атын өттүгэр кинини батыһан кэлбитигэр туох эрэ баарын билэрэ, ол гынан баран, ону бэйэтигэр да билинэр кыаҕа суоҕун ааһан, Левиҥҥэ ол туһунан этэригэр уонна онон кини муҥнаныытын күүһүрдэригэр быһаарымматаҕа.
Во глубине души она находила, что было что‑то именно в ту минуту, как он перешел за ней на другой конец стола, но не смела признаться в этом даже самой себе, тем более не решалась сказать это ему и усилить этим его страдание.