Болгариновка көһүтэр бу икки чааһыгар Степан Аркадьич, киирэр сиргэ хорсуннук хаамыталыы, иэдэһин бытыгын көннөрүнэ, атын көрдөһөөччүлэр  кытта кэпстиигэ киирэ уонна кини ысыыты хайдах көһүппүтүн этиэхтээх тыл оонньуутун толкуйдуу сылдьан, кини атыттартан уонна оннооҕор бэйэтиттэн билэр иэйиитин кичэллээхтик кистиирэ.
В эти два часа ожидания у Болгаринова Степан Аркадьич, бойко прохаживаясь по приемной, расправляя бакенбарды, вступая в разговор с другими просителями и придумывая каламбур, который он скажет о том, как он у жида дожидался, старательно скрывал от других и даже от себя испытываемое чувство.