Онтон эмискэччи биири өйдүү түстэ, кинилэр оҕо эрдэхтэринэ бииргэ утуйар буолаллара, утуйаары сытан Федор Богданыч хостон тахсан барарын эрэ кэтэһэр этилэр, кини таҕыстар эрэ Левиннээх сытгыгынан тамнаһа-тамнаһа, күлэн саһыгыраһар этилэр, бу олох дьоло кинилэргэ өрө көбөн, күөдьүйэн тахсыытын Федор Богданычтан дьулайаллара да кыайан тохтоппот буолан кинилэр тохтоло суох күлэр этилэр.
И вдруг ему вспомнилось, как они детьми вместе ложились спать и ждали только того, чтобы Федор Богданыч вышел за дверь, чтобы кидать друг в друга подушками и хохотать, хохотать неудержимо, так что даже страх пред Федором Богданычем не мог остановить это через край бившее и пенящееся сознание счастья жизни.