Онтон дьоллоох, үтүө санаалаах, өйдөөх уонна холку, бу киэһэ кини түбэспнт ынырык балаһыанньатыгар, бука, хаһан да киирбэтэх Вронскайы өйүгэр санаан оҥорон көрдө.
И он представлял себе Вронского, счастливого, доброго, умного и спокойного, никогда, наверное, не бывавшего в том ужасном положении, в котором он был нынче вечером.