Кинилэр Левинниин бэйэлэрэ кэпсэтэллэр, кэпсэтии да буолбатах туох эрэ биллибэт биһирэмнээх ыксалаһыы, ол ыксалаһыы хас мунүутэ ахсын кинилэри улам чугаһатан холбооттоон иһэр уонна кинилэр иккиэн бииргэ үктэнэн эрэр билбэт суолларыттан үөруулээх дьулайыыны иккиэннэрин сүрэҕэ таайар.
У них шел свой разговор с Левиным, и не разговор, а какое‑то таинственное общение, которое с каждою минутой все ближе связывало их и производило в обоих чувство радостного страха пред тем неизвестным, в которое они вступали.