Кини диэтэх киһи Туттунан олоруута Туох-ханнык эбит диэтэххэ, Барбах соҕус дьүһүннээх, Балбааччы соҕус тутуулаах Мас балаҕаннаах, Айгырыаҕа диэн Аҕыс адьыр-бадьыр баҕаналаах, Сиҥнэлдьийиэ диэн Сэттэ тиит мас тирээбиллээх, Тулхатыйыаҕа диэн Тоҕус тойон мас тулааһыннаах, Оттотугар отут лүһүгүрэс өһүө Үөһээттэн үлүгэр түһэн өлөрүөҕэ диэн Үс хос үрүттээх, Алларааттан альльаххай бөҕө Аҥнаан тахсан альльатыаҕа диэн Аҕыс хос муосталаах, Отто дойдуттан отут сэттэ Дьэллик бииһин ууһа Оһол-төрүөт киирэн ороскуоттаан Оруойдуоҕа диэн Үс хос холлоҕостоох, Таххар күн чаҕылган сырдыга, Киирэр күн кильбиэннээх сыддыга Киирдин диэн Төгүрүччү бэйэтигэр Түөртдуон түннүктээх, Үгэ-хоһоон туппут үгэхтээх, Бэсиэлэй бэт буоллун диэн Билэрик оронноох, Ойуу-бичик оҥоһуулаах Үһүөр синьньэлээх олох мастаах, Кичэйэн лиһиргээн хаамарыгар Тимир муосталаммыт, Аалан сыылан дьаарбайарыгар Алтан муосталаах, Холоон өйүөн хаамарыгар Хорҕольльун муосталаах…
А если спросите, Как привык поживать Вот такой человек, То имел он простой Грубовато сколоченный Деревянный балаган, Чтобы не расшатался, Стоял дом на восьми корявых столбах, Чтоб не раскачался, Опирался на семь лиственничных подпорок, Дабы стоял прочно, Имел девять свай из толстых брёвен, Дабы тридцать тяжелых матиц Не упали сверху и не раздавили насмерть, Имел тройной накат, Дабы множество бед снизу Не напали и не взломали, Имел восьмислойные полы, Чтобы из срединного мира тридцать семь Племен Джэллик Не проникли случайно И не перерыли дом, Имел тройной сруб, Чтобы солнца свет, сияя утром на заре, Сверкая на закате дня, Заходило внутрь дома, Со всех сторон Имелось сорок окон, Говорящий побасенками чулан, Да чтоб было веселее, Были в нём спальные нары удобные, И был дом украшен узорами, И стулья накрыты вышитыми сидушками, И чтобы шагалось с четким топотом, Один пол был железный, И дабы скользилось легко, Второй пол был медный, А чтобы ходилось уверенно, Другой был оловянный…