Арай кини холобурдаан көрдө, Омук киһи кыыл бутугаһын Кыайыаҕынан сиэн баран, Мастаах сэҥнэкэ хайаны Таҥнары хайыһан олорон Сыптарыйа олорорун көддүк Эльбэх эгэльгэтэ һуох Эмэһэлэрин кыһылын көддүк Кыһыл дьүһүннээхтэр, Кытара сыталларын көддүк Араардыбакка адыылаан турдаҕына, Алын өттүлэрэ Таас хайаҕаһыттан таҕыста, Били үнүргү үчүгэй бэйэккэлээх Үтүө доҕотторо Харахтара эрэ көстөр кына Сир хайаҕаһыгар Симиллэ түһэ хаалан баран, Сибилигин кини Чопчу соҕотоҕун турар Дьүһүнүн көрөн, Утуу-субуу Уньньулуһа иһэллэр эбит, Олортон биир бэттэрэ бастаабыт, Омсо куһаҕаннара оттоку буолбут, Кэбэль куһаҕаннара кэннэки буолбут.
И на ум пришло сравненье — Так бывает, когда, порой, чужие люди, Наевшись вдоволь требухи оленьей, Схватившись за животы, Спиной садятся на обрыве горки Справлять нужду, И дрыщут без затей. На задницы цвета красного Похожи были рожи тварей тех, Что повыползали из расщелины скалы, Уставив на него глаза, И шли навстречу. Да, то были старые друзья — Прекрасные товарищи, Что в верности клялись Совсем недавно. Забившись в щель земли По самые глаза, Просидели они весь бой, затаясь, И теперь, узрев его В одиночестве стоящего У них на виду, Друг за дружкой Поспешили к нему; Лучший из них первым шагал, Плоховатый — посерёдке, А наихудший плелся сзади.