Маннык ыгым суолга түбэһэн баран Степан Аркадьичтан ураты ким да мичээрдиэ суоҕа этэ мичээрдиир толоос суол буолуо этэ, оттон кини мичээрдиирэ олус аламаҕай уонна дьахтардыы нарын буолан, кини мичээрдиирэ киһини өһүргэппэт, хата сымнатар, уоскутар.
Никто бы на месте Степана Аркадьича, имея дело с таким отчаянием, не позволил себе улыбнуться, но в его улыбке было так много доброты и почти женской нежности, что улыбка его не оскорбляла, а смягчала и успокаивала.