Однако сердце ее не вытерпело; простилась дочь меньшая, любимая, красавица писаная, со честным купцом батюшкой родимым, приняла от него благословение родительское, простилась с сестрами старшими, любезными, со прислугою верною, челядью дворовою, и, не дождавшись единой минуточки до часа урочного, надела золот перстень на правый мизинец и очутилась во дворце белокаменном, во палатах высоких зверя лесного, чуда морского, и дивуючись, что он ее не встречает, закричала она громким голосом: «Где же ты, мой добрый господин, мой верный друг?
Ол да буоллар кыыс сүрэҕэ тулуппата; аччыгый кыыс, хамсыыр хартыына курдук барахсан, төрөппүт аҕатын, үтүө санаалаах атыыһыты кытта бырастыыласта, киниттэн төрөппүт аҕа лаастыбанньатын ылла, тапталлаах эдьиийдэрин, истигэн нэктэл кулуттарын, дьиэ хомуйааччыларын кытары бырастыыласта да, эппит болдьоҕо буолуор диэри биир да мүнүүтэни күүппэккэ, уҥа илиитин ылгыныгар кыһыл көмүс биһилэҕи кэттэ. Тыа адьырҕатын, муора баһылыгын маҥан таас үрдүк палататыгар баар буолла, тойоно кинини тоҕо көрсө кэлбэтэҕиттэн дьиктиргээтэ уонна күөмэйин муҥунан хаһыытаата: «Мин үтүө санаалаах тойонум, эрэллээх доҕорум, ханна бааргыный даа?