Кини турара, иһиллиирэ уонна аллараа диэки одуулаһара, инчэҕэй муохтаах сири да, иһиллээмэхтиир Лаасканы да, хайа анныгар кини иннигэр муоралыы тэлгэммит тыа суйдаммыт төбөтүн да, боруҥутуйан эрэр халлааҥҥа үрүҥ кэлимнэринэн бүрүллүбүт былыттары да.
Он стоял, слушал и глядел вниз, то на мокрую мшистую землю, то на прислушивающуюся Ласку, то на расстилавшееся пред ним под горою море оголенных макушки леса, то на подернутое белыми полосками туч тускневшее небо.