Барыахха наада, кинини манна хаалларыахха наада собус-соҕотох итини эрэ кини өйдүүр-саныыр. Ааҥҥа кэлэн, көхсүн этиппит Василий Лукич да атаҕын тыаһын кини иһиттэ, чугаһаан кэлбит ньээҥкэ да атаҕын тыаһын кини иһиттэ.
Надо было уходить, надо было оставить его, только одно это и думала и чувствовала она. Она слышала и шаги Василия Лукича, подходившего к двери и кашлявшего, слышала и шаги подходившей няни.