Кэбистэ Бетси наһаа саҥа таҥнар буолбут моһуоннарынан таҥныбыт, лаампа үрдүнээҕи хаххатын курдук, ханна эрэ төбөтүн быдан үөһэ өттүнэн тэлээрбит сэлээппэлээх, биилиттэн үөһэ өттө биир диэки, биилиттэн аллараата онуоха утары диэки өттүгэр кэлтэччи кииртэлээбит олус чуолкай сураҕаһыннардаах сытыы күөх былааччыйалаах, хаптаҕай уһун бэйэтэ чоноччу туттан Аннаны кытта кэккэлэһэн олорор эбит. кини төбөтун куодаппытынан, элэккэйдик мичээрдээбитинэн Алексей Алекеандровиһы көрүстэ.
Бетси, одетая по крайней последней моде, в шляпе, где‑то наверху парившей над ее головой, как колпачок над лампой, и в сизом платье с косыми резкими полосами на лифе с одной стороны и на юбке с другой стороны, сидела рядом с Анной, прямо держа свой плоский высокий стан, и, склонив голову, насмешливою улыбкой встретила Алексея Александровича.