Левин Свияжскайга барарыгар тохтоон ааһар саамай баай бааһынай хаһаайыныгар чэйдээн уонна дьахталлары кытта оҕолор уонна оҕонньору кытта кини олус хайгыыр Вронскай грабын туһунан сэһэргэһэн баран, Дарья Александровна уон чааска салгыы айаннаата. Дьиэтигэр, оҕолорун түбүктэригэр сылдьан, кини хаһан да толкуйдуур кэиэ суоҕа.
Напившись чаю у того самого богатого мужика‑хозяина, у которого останавливался Левин в свою поездку к Свияжскому, и побеседовав с бабами о детях и со стариком о графе Вронском, которого тот очень хвалил, Дарья Александровна в десять часов поехала дальше. Дома ей, за заботами о детях, никогда не бывало времени думать.