Дарья Александровна кини  сороҕор липалар күлүктэрин быыстарыттан быгар күн сырдыгар ардыгар барыта, ардыгар  сороҕо тахсар, сороҕор эмиэ күлүгүнэн соҥуорар эрчимнээх сирэйин ыйыта-симиттибиттик  көрөрө уонна кини салгыы тугу этэрин күүтэрэ, ол гынан баран кини, тайаҕынан сир кытаанаҕын иилэн ыла-ыла, саҥарбакка эрэ кини аттыгар иһэрэ.
Дарья Александровна вопросительно‑робко смотрела на его энергическое лицо, которое то все, то местами выходило на просвет солнца в тени лип, то опять омрачалось тенью, и ожидала того, что он скажет дальше, но он, цепляя тростью за щебень, молча шел подле нее.