Подивилася она такому чуду чудному, диву дивному, порадовалась своему цветочку аленькому, заветному и пошла назад в палаты свои дворцовые; и в одной из них стоит стол накрыт, и только она подумала: «Видно, зверь лесной, чудо морское, на меня не гневается, и будет он ко мне господин милостивый», — как на белой мраморной стене появилися словеса огненные: «Не господин я твой, а послушный раб.
Ити көрүөхтэн кэрэ сүөргүттэн, истиэхтэн кэрэ дьиктиттэн кыыс бэри диэн бэркиһээтэ, тапталлаах тэтэгэркээн сибэккичээниттэн сүрдээхтик үөрдэ уонна дыбарыаһыгар төннөн кэлэн, бэйэтин палататыгар киирдэ. Биир палатаҕа киирбитэ сабыылаах остуол турар эбит, онуоха кыыс: «Тыа адьырҕата муора баһылыга миэхэ кыыһырбат быһыылаах, кини миэхэ аһыныгас тойонум буолуоҕа», — диэн саныырын кытары, үрүҥ мрамор эркиҥҥэ: «Мин эйиэхэ тойон буолбатахпын, истигэн кулутуҥ буолабын.