Ардыгар кини утуйа сытар оҕо кып-кыһыл, ньуолах түүлээх, мырдыстыбыт сирэйин чаас аҥаардыыта саҥата суох одуулаһан туруталыыр, оҕо түрдэччи туттубут сүүһэ хамсыырын, кумуччу туттубут тарбахтардаах ботуойдаммыт илиитин көхсүнэн хараҕын уонна хоҥоруутун ньуххайданарын одуулаһар.
Он иногда по получасу молча глядел на спящее шафранно‑красное, пушистое и сморщенное личико ребенка и наблюдал за движениями хмурящегося лба и за пухлыми ручонками с подвернутыми пальцами, которые задом ладоней терли глазенки и переносицу.