Левин бу олоҕу уруккуттан үгүстүк кэрэхсиир буолара, бу олоҕунан олорор дьоҥҥо үгүстүк ымсыырара, ол эрээри бүгүн маҥнайгы төгүлүн, ордук Иван Парменов эдэр ойоҕор сыһыаныгар көрбүтүттэн сиэттэрэн, кини бэйэтэ олорор маннк ыарахан, дьалаата суох, көрүнньүк уонна тус бэйэтин эрэ иннин көрүнэр олоҕун бу үлэһит, ыраас уонна күргүөмнээх үтүө олоххо уларытара киниттэн бэйэтиттэн тутулуктааҕын туһунан санаа киирдэ.
Левин часто любовался на эту жизнь, часто испытывал чувство зависти к людям, живущим этою жизнью, но нынче в первый раз, в особенности под впечатлением того, что он видел в отношениях Ивана Парменова к его молодой жене, Левину в первый раз ясно пришла мысль о том, что от него зависит переменить ту столь тягостную праздную, искусственную и личную жизнь, которою он жил, на эту трудовую, чистую и общую прелестную жизнь.