Бороҥ аттар түргэн сырыыларыгар бэйэтин тыҥ рессораларынан арыый хачайданар көлөөскө муннугар олорон эрэ, көлүөһэлэр тохтообот лиһигириир тыастарыгар уонна ыраас салгыҥҥа түргэнник уларыйар өйдөбүллэрин быыстарыгар Анна, кэнники күннэр түгэннэрин хат өйдөөн кэлэ кэлэ, бэйэтин балаһыанньатын дьиэтинээҕэр атын курдугун көрдө.
Сидя в углу покойной коляски, чуть покачивавшейся своими упругими рессорами на быстром ходу серых, Анна, при несмолкаемом грохоте колес и быстро сменяющихся впечатлениях на чистом воздухе, вновь перебирая события последних дней, увидала свое положение совсем иным, чем каким оно казалось ей дома.