Бастыҥ сэргэтиттэн атын сүөрэн төлө тардан ылла, Дьиэрэҥ кураҕаччы кыыл курдук Дьиэрэйэн-тэлээрэн тэлэкэччийэн тахсан Атын үрдүгэр олоро түстэ да, Халлаан соҕоруу диэки өттүттэн Аҕыс үөстээх ааттаах Арылыа-Далай үрэх Таҥнары сайҕаан киирбитин Арҕаа диэки өттүнэн салайа баттаата, Хара буору хабаҕар диэритин Ата хайыта тэптэ, Ирбэт ийэ бурууһуттан тэбиннэ, Соҕотох олуктан ойбутунан барда, Икки хараҕа иирэн ииримтийэн Чоккуруу тохторугар тиийиэр диэритин Көтөн күндээриттэ, От-мас иэн иҥиирин көддүк сыыйылынна, Күн-ый сыһаҕыран баран Чопчулаһан тохторго дылы гынна — Ол курдук күүстээхтик-күдэхтээхтик Көтүтэн күндээриттэ.
Рывком отвязав повод коня от сэргэ, Как птица-конепас Взлетел и, в воздух воспарив, В седло коня запрыгнул, На южный окоём глаза поднял, А там из бездны неба Река восьмирукавая Арылыа-Далай вниз течёт, Он коня стегнул, чтоб обойти её с запада, Взрыв чернозём копытами, Конь в земле увяз по самый пах, Упёрся в вечный лёд, прянул, И, ускорясь с шага первого, Полетел, сверкая так, Что у седока от блеска яркого Слёзы полились из глаз, Леса и долы слились в сплошную гладь, Солнце и месяц, пресытясь сияньем, Рассыпались в пыль — Вот как стремительно Конь мчался, светясь.