Уонна сөбүлэһэр хоруйу истэн баран, Степан Аркадьич, Лидия Ивановнаны көрдөһүөн баҕарбытын да умнан, балтын дьыалатын да умнан, мантан түргэнник эрэ барыан баҕаран, атаҕын төбөтүнэн тахсыбыта уонна, сутуллубут дьиэттэн куотар курдук, уулуссаҕа сүүрэн тахсыбыта уонна, бэйэтин иэйиилэрин өйдөтүнүөн баҕаран, оспуоччугу кытта өр кэпсэппитэ.
И, получив утвердительный ответ, Степан Аркадьич, забыв и о том, что он хотел просить Лидию Ивановну, забыв и о деле сестры, с одним желанием поскорее выбраться отсюда, вышел на цыпочках, и, как из зараженного дома, выбежал на улицу и долго разговаривал и шутил с извозчиком, желая привести себя поскорее в чувство.