Щербапкай уонна Чириков кыыс байбаратыгар сөрүөстэн иҥнэ-иҥнэ мэнньиэстэри өйөөн иһэннэр, туохха эрэ үөрэн мичээрдээбитинэн, эмиэ да куоттаран кэбиһэллэр, эмиэ да аҕабыт тохтоотоҕуна кыыстаах күтүөккэ тиийэн иҥнэ түһэллэр.
Щербацкий и Чириков, поддерживавшие венцы, путаясь в шлейфе невесты, тоже улыбаясь и радуясь чему‑то, то отставали, то натыкались на венчаемых при остановках священника.