Анна төбөтүн кыратык төҥкөччү туттан ааста, уонна кини кэнниттэн Степан Аркадьич Вронскайы. киирэргэ ыҥырар дорҕоонноох куолаһа, уонна онтон аккаастанар Вронскай симик, сымнаҕас уонна холку куолаһа иһилиннилэр.
Она, слегка наклонив голову, прошла, а вслед за ней послышался громкий голос Степана Аркадьича, звавшего его войти, и негромкий, мягкий и спокойный голос отказывавшегося Вронского.