Попов көхсүн этиппэхтээтэ, арыллан сытар хараҕын чипчиҥнэттэ, ыарыытыттан дуу, дириҥ санааҕa ылларан дуу,иккиэннэриттэн да буолуо, чараас уостарын кытаанахтык ньимиччи туттан сыппыт Иван Васильевич, туох эрэ долгутуулаах сонуну истибит курдук, тэрбэччи көрөн кэллэ уонна ыйыталаһар быһыынан саҥата суох о5онньору одуулаһан сытта.
Попов только откашлялся и заморгал открытым глазом, Иван Васильевич, лежавший с плотно сжатыми губами то ли от боли, то ли от тяжелых раздумий, а скорее всего от того и от другого, широко раскрыл глаза, словно услыхал какую-то волнующую новость, и молча вопросительно посмотрел на старика.