Алдьархай бөҕө ааҥнаата, Өлүү бөҕө үтүрүөтэ Алта дьэһиэлдьит Алларааттан быган көрдө, Үс дөһүөлдьүт Үөһээттэн өҥөйөн көрдө, Тоҕус хаттыгастаах Добун маҥан халлаан Толотторуулаах тойоно буолбут, Үүс-киис тириитэ Өлбүргэлээх бэргэһэлээх Үрүҥ Аар тойон Үс дьөһүөлдьүттэрэ Үөһэттэн тураннар Үөгүллэн кэбиспиттэрэ, Үргэн көппүт Үрүҥ туллук үөрүн курдук Үрэл-сарал көтө турбута үһү: — Өһөх өйдөөх өһөр, Урдурҕаччы санаалаах умсар, Хайа дьайдаах кыайтарар Халбас харатын миинэн, Хайа-хайаҕыт Кыралыйан турар Кырдьыккытын быһаарыаххыт үһү!
Высокие утёсы бедствий Этого не выдержав, Вдруг будто заревели, Каменья для схваток-буолак Резни не перенося, Внезапно будто завизжали, Беда бесконечная пришла, Смерть лютая прижала. Шестеро слуг С мира нижнего поглядеть высунулись, Три служителя С мира верхнего узнать заглянули, Девятиярусного Грозного неба светлого Главным тойоном ставшего Из огузка меха соболиного Шапку имеющего, Юрюнг Аар Тойон старика, Три служителя, Находясь наверху Ревом заревели - Словно напуганная Стайка пуночек белых В стороны разлетелось, говорят: — Того, кто С мыслью злобной губит, С нравом строптивым карает, С натурой чёрной казнит, На «халбас харата» усевшись, Кто прав-неправ, Истину определите, говорят.