Свияжскайдарга тиийэн кини чаас, икки чаас, үс чаас олорон, ол бу туһунан барытынан сэһэргэстэ гынан баран барытыгар кини дууһатыгар туолбут барыта биири саныы олордо, уонна дьиэлээхтэр утуйар кэмнэрэ буолбута ырааппытын, кинилэри наһаа салгыппытын билбэтэ. Свияжскай дьааһыйа-дьааһыйа кинини аан хоско тиэртэ, атаһа дьиибэтик туттан сылдьарын муодарҕаата.
Он просидел у них час, два, три, разговаривая о разных предметах, но подразумевал одно то, что наполняло его душу, и не замечал того, что он надоел им ужасно и что им давно пора было спать. Свияжский проводил его до передней, зевая и удивляясь тому странному состоянию, в котором был его приятель.