Кини,  сыгынньахтаммакка эрэ, аһыыр хос биир лаампатынан сырдатыллыбыт доргуйар тыастаах паркекка, диван үрдүнэн ыйанан турар, саҥардыы оҥоһуллубут кини улахан мэтириэтигэр эрэ сырдык охсуллар хараҥа көстүүнэй көбүөрүнэн, Анна аймахтарын уонна дьүөгэлэрин мэтириэттэрин уонна Анна суругун остуолугар турар, кини уруккуттан билэр кэрэ, улахаҥҥа соччо наадата суох малларын сырдатан икки чүмэчи умайа турар Анна кабинетын туораан, бэйэтин дэхси хардыыларынан төттөрү-таары хаамыталыы сырытта.
Он, не раздеваясь, ходил своим ровным шагом взад и вперед по звучному паркету освещенной одною лампой столовой, по ковру темной гостиной, в которой свет отражался только на большом, недавно сделанном портрете его, висевшем над диваном, и чрез ее кабинет, где горели две свечи, освещая портреты ее родных и приятельниц и красивые, давно близко знакомые ему безделушки ее письменного стола.