Эмиэ саат кырааската кини сирэйин бүрүйдэ, Вронскай холкутун өйдөөн кэллэ, онтон абаланар санаата ыган кэллэ да, суруйбут этиилээх кумааҕытын бытархайдык хайыта тыытан кэбистэ.
Опять краска стыда покрыла ее лицо, вспомнилось его спокойствие, и чувство досады к нему заставило ее разорвать на мелкие клочки листок с написанной фразой.