Ол үрдүнэн, Степан Аркадьич бэйэтин үгэһинэн, кинини олорто, болҕомтолоохтук, быһа түспэккэ эрэ, иһиттэ уонна кимтэн уонна хайдах көрдөһөрү сиһилии сүбэлээтэ, уонна өссө бэйэтин бөдөҥ, тэниччи, кыраһыабай уонна чуолкай буочарынан киниэхэ көмөлөһөр кыахтаах киһиэхэ сымсатык уонна хомоҕойдук суруйан биэрдэ.
Но Степан Аркадьич, по своему обыкновению, усадил ее, внимательно, не перебивая, выслушал ее и дал ей подробный совет, к кому и как обратиться, и даже бойко и складно своим крупным, растянутым, красивым и четким почерком написал ей записочку к лицу, которое могло ей пособить.