Отто онтон Бэрт киһи бэркинэн дьиэлийэн, Олус киһи олускунан уккунаҥҥын Муҥ мүччү көтөн, Төлө туттаран Аан дойдугар, Аймах дьоннор Төннөн тиийэн кэлэр Күннээх буоллаххына, Сырайыҥ тириитэ Сыалыйа таҥаһа буолан, Сылластан олорон, Уоһуҥ тириитэ Олооччу таҥаһа буолан Орболуйан олорон, Хараҕын тириитэ Хатат таҥаһа буолан, Харталаһан олорон, Үрүт уҥуоҕуҥ ньүксүйэн, Алын уҥуоҕун маадьайан, Эдэр бэйэҥ эмэхтийэн, Уол бэйэҥ уорастыйан олорон, Мунчугуҥ аһа буулур буолан, Чанчыгыҥ аһа саалыртыйан олорон, Тахтай саҕа санныгар Өҥнөөх таҥаһы сыһыарыммакка олорон, Кудулу таас куртаххар Биир солутуонньук Амтаннаах ас наада буолан олорон Былыргы дьылым мындаатыгар, Урукку дьылым уорҕатыгар, Эргэтээҕи дьылым эҥээригэр Тумул тыабар Туора түһэн биэрэ сатаабыт Туос кубаҕай дьахтарбын Туора кууһан сыппытым буоллар, Бу айылаах буолуом дуо диэн, Ытыыр-соҥуур саҥаҕын Истиэхтиммин эрэ!
Если удалому тебе Удалью избежать Участи такой удастся, Сможешь вернуться В родную землю К сородичам своим, Все равно постигнет Тебя судьба суровая — Лицо твое сморщится, Как штаны изношенные, Губы твои сваляются Как старые торбоза, Веки твои нависнут На глаза, как иссохшая Сумочка кресала, Сверху сгорбишься, Снизу искривишься; Цветущий — одряхлеешь, Юный — состаришься, Вихор твой забуреет, Виски поседеют, Плечи исхудалые Не будут покрыты Одеждой теплой, Желудок окаменевший Будет жаждать хоть с золотник Вкусного кусочка, Тогда вспомнишь: Когда-то в прошлом На гребне ушедших лет, На стыке уплывших годов Женщина светлолицая Сама предлагала себя Мне в жены, если бы Остался тогда лежать В объятиях теплых, Не дожил бы до жизни Такой бедственной — Услышу я, как плачешь ты, Кляня себя, стеная В жгучей досаде, Что счастье упустил», — Прорыдала она.