Вронскай кыыһырбыттыы эргиллэ түстэ, ол гынан баран, бэйэтин холку уонна чиҥ эйэҕэстийиитинэн кини сирэйэ сонно тута күлүмүрдүү түстэ.
Вронский оглянулся сердито, но тотчас же лицо его просияло свойственною ему спокойною и твердою лаской.