Федор Васильевич Кубаров yhyктан баран хаста да төхтүрүйэн айаҕын киэҥник атан сыҥааһырҕаата уонна өссө да силимнэһэ сытар кыламаннарын быыһынан бытыгыраан тахсыбыт таммахтары ытыһын тилэҕинэн соттон кэбистэ.
Проснувшись, Федор Васильевич Кубаров несколько раз широко раскрывая рот скулил и вытер ладонями капли, которые все еще сыпались сквозь ресницы.