Швецардара ааттаах киһи, кирдээх мундиры кэтэн баран киирэр ааҥҥа бөппүрүөскэ тарда турар саллаат даҕаны, сулбуччу тахсыбыт, дьэбир, толоос чугуун кириаиэс даҕаны, кирдээх фрактаах чобоор хоппут хос көрөөччү даҕаны, остуол киэргэлэ, буосканан оҥоһуллубут, куоппаһыраһыт сибэкки дьөрбөтө даҕаны, эргиччи кир, чанчарык быһыы барыта даҕаны, уонна ону тэҥинэн бу гостиница хайдах эрэ аныгылыы, тимир суоллуу, бэйэтин эн бэйэтэ дуоһуйбуттук кыһамньытыйбыт көрунэ, Левиннэр сана холбоспут олохторун кэнниттэн ордук бу гостиница маҥнайгы сымыйа тас өттө уонна дьиҥнээх ис тэриирэ букатын сөп түбэспэттэринэн кинилэргэ саамай ыараханнык көһүннэ.
И солдат в грязном мундире, курящий папироску у входа, долженствовавший изображать швейцара, и чугунная, сквозная, мрачная и неприятная лестница, и развязный половой в грязном фраке, и общая зала с пыльным восковым букетом цветов, украшающим стол, и грязь, пыль и неряшество везде, и вместе какая‑то новая современно железнодорожная самодовольная озабоченность этой гостиницы произвели на Левиных после их молодой жизни самое тяжелое чувство, в особенности тем, что фальшивое впечатление, производимое гостиницей, никак не мирилось с тем, что ожидало их.