Олорор көмүс оддуу уйалара ханнаный диэн Төгүрүччү көтүтэн һыльдьан Көрөн урбачытта, Урут көрбүт буолан баран, Олус антах көрбүт бэбэтэр Эльбэххэ иэҕэйэн, Үгүскэ үрэхсийэн Итэҕэс көрбүт, Көстүбүтэ үс күндүк буолбут эбит, Күбүөрүнэ куорат көддүк Күлүмүрдээн-күндээрэн Көстүбүтэ өр буолбут эбит, Хоро сириттэн кэлбитинэн Холууб-хопто кынатын таһын Күөх долгунун көддүк Көҕөрө долгуннуран көстүбүт эбит. Көҥдөй көмүс уоруктара, Үүт күрүө үтүмэн үгүс Баатылы дал баһаан эльбэх, Сигэ күрүө иирбиттээҕэр эльбэх, Хаҥнаҕар соҕус дьүһүннээх ампаар Ахса суох эльбэх, Дьодьоҕор соҕус дьүһүннээх хоспох Холобура суох үгүс, Хараҕа да хампарыйда, Өйө-санаата сүддээҕин сүүттэрдэ, Улахханыттан ордугурҕаата, Элбэҕиттэн бэккиһээтэ, Мин баайдаах-талымнаах, Дьиэлээх-уоттаах буолан олорбутум, Хайдах-хайдах дойдуга Олорбутум эбитэ, оҕолоор!
Выискивая где золотое гнездо жилое, Скача верхом, Осмотрел всю округу, И хотя он прежде всё взором окидывал, Проскочил взгляд мимо, Увлечённый картиной изобилья, Замороченный видом богатым, Невнимательно глядел, оказывается, Было то место как на ладони три дня, Как город губернский Сверкало, сияя светом, Давным-давно уже, Отливало синевой, Как волна на воде, Как верх крыла голубой У посланницы земли Хоро — чайки, Блистали чертоги из серебра, Там было много оград из прясел, Немало загонов с опорами накрест, Изрядно оказалось стаек, Амбаров покосившихся слегка Хоть отбавляй, Кладовых чуланов Видимо-невидимо, Взгляд его от этого сник, Разум померк, Позавидовал количеству, Удивился множеству, Сказал, что жил в отборной роскоши, Имел вроде дом хороший, И в такой разэтакой вот стране Обитал же он, ребята!