Истиэнэлэригэр үрдүктүк сыбаммыт плафоннардаах уонна фрескалардаах, саахыматтыы наарданан оҥоһуллубут муосталаах, үрдүк түннүктэригэр ыарахан, иҥээһиннээх, араҕас таҥас гардиналардаах, консолларыгар уонна сирэй оһохторугар вазалардаах, кэрдиис ойуулардаах ааннардаах уонна хартыыналарынан ыйаммыт дьэбир саалалардаах ич-читэх былыргы палацдаҕа көһөн кэлэллэрин кытта бу палаццо тас көрүҥүнэн Вронскайы кэрэтик алҕаһатта, Вронскай нуучча помещигын курдук, сулууспата суох егермейстер курдук санаммат буолла, искусство үрдүк үорэхтээх-билиилээх умсугуйаэччытын уонна. харыстааччытын курдук санавна, үтүөлэртэн, билсиилэриттэн, үрдүк солоттон ба-рытыттан таптыыр дьахтарын туһугар киэр этиммит сэмэй художник курдук бэйэтин сананна.
Старый, запущенный палаццо с высокими лепными плафонами и фресками на стенах, с мозаичными полами, с тяжелыми желтыми штофными гардинами на высоких окнах, вазами на консолях и каминах, с резными дверями и с мрачными залами, увешанными картинами, палаццо этот, после того как они переехали в него, самою своею внешностью поддерживал во Вронском приятное заблуждение, что он не столько русский помещик, егермейстер без службы, сколько просвещенный любитель и покровитель искусств, и сам скромный художник, отрекшийся от света, связей, честолюбия для любимой женщины.