Ол гынан баран, бэйэтин станциятыгар тахсан туруоруллубут саҕалаах кафтаннаах, аҥар xapaҕa суох куучар Игнат кэлбитин билэн баран, станция түннүктэриттэн охсуллар тунаархай сырдыкка бэйэтин көбүөрдээх сыарҕатын, бөрүү баайыллыбыт кутуруктаах, тиэрбэстэрдээх уонна. бытырыыстаах сэбиргэллээх бэйэтин аттарын көрөн баран тиэнэ турдахтарына, куучар Игнат дэриэбинэ сонуннарын, бэдэрээччит кэлбитин уонна Пава томуйахтаммытын киниэхэ кэпсээбитин кэннэ, бутуура сыыйа быһаарыллан барбыт, кыбыстыыта уонна бэйэтинэн астыммата ааһан эрэр курдук өйдөөтө.
Но когда он вышел на своей станции, узнал кривого кучера Игната с поднятым воротником кафтана, когда увидал в неярком свете, падающем из окон станции, свои ковровые сани, своих лошадей с подвязанными хвостами, в сбруе с кольцами и махрами, когда кучер Игнат, еще в то время как укладывались, рассказал ему деревенские новости, о приходе рядчика и о том, что отелилась Пава, он почувствовал, что понемногу путаница разъясняется и стыд и недовольство собой проходят.