Константиҥҥа норуот уопсай үлэҕэ сүрүн кыттааччы эрэ буолар уонна, төһө да ытыктаатар уонна, бэйэтэ этэринэн, бука, эмиий үүтүн кытта холбуу оборон ылбыт бааһынайга тапталын үрдүнэн, кини, бааһынайы кытта уопсай дьыалаҕа кыттыгас быһыытынан, ардыгар, ол дьон күүстэрин, сэмэйдэрин, сиэрдээхтэрин кэрэхсиир этэ, ол эрээри, бэрт үгүстүк, уопсай дьыалаҕа туспа хаачыстыба эрэйиллэр буоллаҕына, норуот кыһалҕата суоҕуттан, чанчарыгыттан, арыгыһытыттан, сымыйаччытыттан кыйаханар этэ.
Для Константина народ был только главный участник в общем труде, и, несмотря на все уважение и какую‑то кровную любовь к мужику, всосанную им, как он сам говорил, вероятно, с молоком бабы‑кормилицы, он, как участник с ним в общем деле, иногда приходивший в восхищенье от силы, кротости, справедливости этих людей, очень часто, когда в общем деле требовались другие качества, приходил в озлобление на народ за его беспечность, неряшливость, пьянство, ложь.