Ат хамныан да иннинэ, Вронскай сымсатык, күүстээхтик туттан, кэрдиистэммит ыстаал иҥэһэҕэ үктэннэ уонна тириинэн кыычыргыыр ыҥыырга симии бэйэтин чэпчэкитик, чиҥник уурунан кэбистэ.
Лошадь не успела двинуться, как Вронский гибким и сильным движением стал в стальное, зазубренное стремя и легко, твердо положил свое сбитое тело на скрипящее кожей седло.