Онон туһанан тымтыгы кытта турар сытыы кылыһын сулбу тардан ылан аҥаар чабырҕайын хайа охсубут, абааһыта «абытаай!» — диэбит, биирдэрэ: «Мин хаһыытаабатаҕым дии, дьахтарга дылы уйаҥыҥ да бэрт», онтон аҥаар өттүн хайыппыт, бүтэһигэр сүүһүн тиэрэ охсон таһаарбыт, «абытаай!» диэбитинэн ойон туран, илиитинэн хайдыбыт төбөтүн умса имэринэн кээспитэ, оннугар оһон хаалбыт уонна: «Дьэ, ноко тыксан эмиэ хоттуҥ, үс хонон баран кулгаах тааска үстүүтэ охсуһа кэлиэм», — диэт күлүкүс гынан хаалбыт.
Пользуясь случаем, парень выхватил спрятанный в лучинах саблю-кылыс и с размаху ударил в висок. Абаасы закричал: «Больно-то как!», парень: «Я ведь не кричал, ты почему такой ранимый, как баба?». Затем ударил в другой висок, а в конце раскроил лоб. Абаасы закричал: «Больно-то как!» вскочил и погладил свою раздробленную лобную кость, которая тут же зажила. Абаасы сказал: «Ну, сынок, в щелчках ты тоже выиграл. Потому через три дня будем состязаться в удары в ухо по три раза» и тут же исчез, словно тень.