Петров симиктик, умсулҕаннаахтык кини диэки көрөрүн, оччоҕо аһына, симиттэ уонна ону тэҥинэн кини үтүөнү оҥорорун билинэ саныырын өйдөтөлөөтө.
Она вспоминала этот робкий умиленный взгляд, которым он смотрел на нее, и странное чувство сострадания и неловкости и потом сознания своей добродетельности, которое она испытывала при этом.