Бу тыл дорҕоонугар Түөрт өргөстөөх Түлүскэннээх түмэн күн уота Түмүллэн түстүн диэн оҥорбут Түөрт хос түмэн таас түннүк Үнтүрүтэ ыстаммыт, Үс хос өҕүөскэ таас үрдэ Үстүү чиэппэр Өрүтэ өндөҥнөөбүт, Буор оһоҕуттан Моҕотой саҕа буордар Лоһугураччы тохтубуттар, Адарай истиэнэтиттэн Айа саҕа мастар Хабырыта ыстаммыттар Дьахтар көтүөн кыната суох, Сиргэ тимириэн уһуга суох, Ханна да барыаҕар Хайаҕаһа бараммыт, Уу дьулайыттан Уллуҥаҕын оройугар дылы Оҥуохун куодаһына Суулластарга дылы гынна, Ол айыланан баран Өрө көрө түспүтүгэр - Сырайыттан Сытыы бии сынтарыйар, Хараҕыттан Хатан бии халтарыйар, Тоҕус саһаан үрдүк, Хара тымныы күлүктээх киһи Саба бүгүстээн туран Саҥарбыт эбит: Дьахтар ыллыыр: Уой, бэйи тохтоо, Омук ааттааҕа, Ойхол баһаа, Кыыһырбыккын кыларыт, Уордайбыккын уҕарыт, Эн да этиэххин этэҕин, Ат уйбат, Оҕус таппат саатыгар Киирэн олордоҕум эбээт, Күн күбэй хотун ийэм, Үрүт өттүбүттэн үөскээбит Тойон убайым, Аан дойдуга Албан ааппын аатырдан Ахсым баайы тастылар, Тохустаахпыттан Толбонноох ааппын сураҕырдан, Тоҕус муора улаҕатыгар үөскээбит Дьорҕоотун баайын Тоҕо суккуйан ылан Тоҕуоруттулар, Онон үрдүк ааппын бохтоттулар, Үрүҥ сирэйбин киттиттилэр. Бу кэриэтин Эриэн торбос сонноох, Этирик чаачар тайахтаах, Икки ынах сүөһүлээх, Имэри далайы кытта Эккиннэһэн үөскээбит Эриэн баҕаны бултаан аһааччы Эр киһи дьадьаҥытыгар Эргэ бааттым буоллар Ордук буолуо эбит.
От звука этих слов, Разбились в дребезги Огромные стеклянные окна в четыре слоя, Сделанные для того, чтобы свободно падал Имеющий четыре луча Свет громадного солнца, Приподнимался несколько раз На три четверти Трехслойный потолок из камня, Посыпались с грохотом Куски глины, размером с бурундука, С глиняной печки, Отскочили с треском Щепки размером со стрелу, С дощатой стены. Женщина хотела бы улететь, но нет у нее крыльев, Хотела бы провалиться в землю, но не имеет острого конца, Ушла бы куда-нибудь Но нет нигде ни единой щели, Жилы связывающие ее кости С самой макушки До самых пяток Как будто стали отделяться, Когда она изменившись так Подняла вверх свой взор - Оказывается, стоит наклонившись вниз И говорит эти слова Человек ростом в девять сажен, Имеющий темную холодную тень, От лица, которого Притупился бы острый нож, От глаз которого Поскользнулся бы закаленный нож Женщина поет: — «Ой, подожди — остановись, Знаменитый чужеземец, Великий из славных, Ты укроти свой гнев, Умерь свою злобу Ты ведь говоришь то, что должен был сказать, Да действительно живу я В таком тяжком позоре, что не выдержал бы конь верховой Что не сдвинул бы с места даже бык запряженный в сани, Достопочтенная моя мать, Раньше меня родившийся Господин брат мой, Прославив мое имя По всему миру, Перетаскали огромное богатство, Распространяя блестящий слух обо мне С девятилетнего моего возраста, Они собрали у себя Безмерное богатство Отважнейших людей, Родившихся за девятью морями.