Левин саҥата суох иһиттэ уонна, бэйэтин төһө да күһэйбитин иһин, кини атаһын дууһатыгар хайдах да сатаан көспөтө уонна кини иэйиилэрин уонна оннук дьахталлары сыныйан үөрэтии кэрэтин кыайан өйдөөбөтө.
Левин слушал молча, и, несмотря на все усилия, которые он делал над собой, он никак не мог перенестись в душу своего приятеля и понять его чувства и прелести изучения таких женщин.