Ол бэлиэлэрин Левин бу киһи таҥаһыгар даҕаны көрөр, помещик кэтэ үөрэммэтэх быһыылаах, былыргылыы халтаҥнаабыт сүртүүктээх, кини өйдөөх, дьиппиэрбит харахтарыгар даҕаны, хомоҕсой нууччалыы саҥатыгар даҕаны, өр сылларга иҥмит үгэһинэн быһыылаах соруйардыы булгуччу эҕэлээх куолаһыгар даҕаны, аата суох тарбаҕар биир былыргы бэргэһэлэммит биһилэхтээх улахан, кэрэ, салгыннаабыт илиилэрин булгуччу хамнатарыгар даҕаны ол көстөр.
Признаки эти Левин видел и в одежде старомодном, потертом сюртуке, видимо непривычном помещику, и в его умных, нахмуренных глазах, и в складной русской речи, и в усвоенном, очевидно, долгим опытом повелительном тоне, и в решительных движениях больших, красивых, загорелых рук с одним старым обручальным кольцом.