Аннаны кытта Вреде садыгар быһаарсыбытыттан ыла Вронскай санаата улаханнык уларыйбыта. Анна бүтүннүү кнниэхэ бэринэн, хайдах да буолтун иһин эрдэттэн ылсан туран, бэйэтин дьылҕата быһаарыллыытын киниттэн эрэ кэтэһэр буолар гына налыйбытыгар баһыйтаран, Врон-скай уруккутун курдук бу ситимнэһии хаһан эмэ уурайыа диэн санаабат буолбута ырааппыт.
Со времени своего объяснения с Анной в саду Вреде мысли Вронского много изменились. Он невольно, покоряясь слабости Анны, которая отдавалась ему вся и ожидала только от него решения ее судьбы, вперед покоряясь всему, давно перестал думать, чтобы связь эта могла кончиться, как он думал тогда.