Бу кытаанах кэмигэр Алексей Александрович бэлиэтии көрбүтэ баар, кини билсэр үтүөлэрэ. ордук дьахталлар, кинини уонна кини хотунун уһулуччу кыҥастаһар буоллулар. Ол билсэр дьонноро бары туохтан эрэ үөрэллэрин арыычча туттуна сылдьалларын, урут адыбакаат хараҕар, билигин лакей xapaҕap көстүбүт үөрүүнэн бары үөрэллэрин кини бэлиэтии көрөр. Бары олус үөрэн-көтөн сылдьарга дылылар, кими эрэ эргэ сүгүннэрээри гыммыт курдуктар. Кинини көрүстэхтэринэ үөрүүлэрин арыычча туттуна сатыы-сатыы Анна доруобуйатын ыйыталаһаллар.
Во все это тяжелое время Алексей Александрович замечал, что светские знакомые его, особенно женщины, принимали особенное участие в нем и его жене. Он замечал во всех этих знакомых с трудом скрываемую радость чего‑то, ту самую радость, которую он видел в глазах адвоката и теперь в глазах лакея. Все как будто были в восторге, как будто выдавали кого‑то замуж. Когда его встречали, то с едва скрываемою радостью спрашивали об ее здоровье.