Ханныгын да иһин, Вронскай санаатыгар оннук этэ, тарбаҕа ыалдьыбыт киһи кыһайбыт курдук, туохха барытыгар ол ыалдьар тарбаҕын таарыйа сылдьарыгар кини маарыннаабыт кэмэ буолла.
Так по крайней мере казалось Вронскому, как кажется человеку с больным пальцем, что он, как нарочно, обо все задевает этим самым больным пальцем.