Тиэргэнигэр тахсан баран Левин, тыҥаабыт тугулларыгар хаайтарбыт эдэр кэнчиэрэлэрэ уонна лабаалара ханна, хайдах силигилииллэрин билбэт сааскы мас курдук, кини таптыыр хаһаайыстыбатын ханнык тэрээһиннэригэр ылсарын бэйэтэ да үчүгэйдик билбэтэҕэ, ол эрээри саамай үчүгэй былааннарынан уонна сабаҕалааһыннарынан кини толорутун билинэр этэ.
И, выйдя на двор, Левин, как дерево весною, еще не знающее, куда и как разрастутся эти молодые побеги и ветви, заключенные в налитых почках, сам не знал хорошенько, за какие предприятия в любимом его хозяйстве он примется теперь, но чувствовал, что он полон планов и предположений самых хороших.