Петрицкей, кини маннык түгэннэргэ ниэрбинэй буоларын билэр буолан,  уһуктан баран, табаарыһа үлэлиир остуолугар олорорун көрөн, киниэхэ мэһэйдээбэккэ, аргыый таҥнан тахсан барбыт.
Петрицкий, зная, что в таком положении он бывал сердит, проснувшись и увидав товарища за письменным столом, тихо оделся и вышел, не мешая ему.