Вронскай ону көрө да барбата, хата ырааҕынан куотан тахсаары, сылгы төбөтүн ойор битиитигэр тэҥнии сылгытын төбөтүн өндөтө-өндөтө ыһыктыталаан, тэһиини эргиччи илгиэлии истэ,
Вронский и не смотрел на нее, а, желая прийти далеко первым, стал работать поводьями кругообразно, в такт скока поднимая и опуская голову лошади.