Ытааччы уол улуу үрэх тоҕойдообутун курдук китиэннээх дойду киилэ кииллээх, хатааннаах дойду хатыҥа хатыҥнаах, туманнаах дойду туоһа туостаах, күндэлэй балык хабаҕа силимнээх, көрүлүүр көр муос саатын сулбу тардан ылбыта, ону кытта кэннигэр сүгэ сылдьар кэһэҕиттэн содур дьахтар сонун эҥээрин курдук тэлибирии сылдьар содуор көмүс уостаах сэлэмэ оноҕоһун сулбу таһыйан ылбыта уонна: Биирдэ-иккитэ ытан бэркин-бэтэрэҕин билэ илик этим, үстэ-түөртэ ытан үтүөҕүн-үчүгэйгин өйдүү илик этим, — диэн баран ох саатын кулгаах тааһыгар диэри иэмэх курдук төгүрүччү тардан баран төлө ыһыктан кээспитэ.
Тогда брат-стрелок схватил свой весело гремящий роговой лук, загнутый наподобие изгиба великой реки, сделанный из крепкого слоя лиственницы Китен страны, из березы Хатан страны, из бересты Туман страны, склеенный из пузыря кюндяли-рыбы, и вместе с ним выхватил из своего колчана стрелу с серебристым наконечником, трепыхающуюся, словно пола шубы распутной женщины, и сказал: — Не раз и не два стреляя, не знал еще, хорош-пригож ли, ни три, ни четыре раза стреляя, не понимал еще превосходства своего. Сказав так, натянул тетиву лука к самой мочке уха и резко выпустил стрелу.