Ньукулай Тогойкин, эмиэ сибилигин тахсар санаалаах, истиэнэҕэ көхсүнэн олорон хаалла. Ол олорон кини илиитин-атаҕын босхо ыытан, төбөтүн улам аллара куоҕатан, бэйэтэ бүтүннүү аллараа диэки сыҕаллан истэ.
Николай Тогойкин тоже думал выйти, но остался сидеть, прислонившись спиной к стене. Руки- ноги у него расслабились, голова склонилась набок, и сам он начал сползать.