Алексей Александровиһы өйдөөн баран, кинини, кини көрсүө, олоҕо суох, умуллан хаалбыт харахтардаах, үрүҥ илиилэригэр күөх тымырдардаах, интонациялаах уонна тарбахтара тыһыргыырын кытта бэйэтин иннигэр тыыннаах курдук дьикти сэргэхтик оҥорон көрдө уонна кинилэр икки ардыларыгар баар буола сылдьыбыт таптал диэн ааттаммыт иэйиини санаан баран, кини кэлэйэриттэн дьигис гынна.
Вспомнив об Алексее Александровиче, она тотчас с необыкновенною живостью представила себе его, как живого, пред собой, с его кроткими, безжизненными, потухшими глазами, синими жилами на белых руках, интонациями и треском пальцев, и, вспомнив то чувство, которое было между ними и которое тоже называлось любовью, вздрогнула от отвращения.