Оҕонньор киһи Күлэн күһүгүрэппэхтээтэ, Күөмэйин көҥкөттө: — Оо, дьэ, күн бүөбэйикпин, Дьоһуннаах доҕорбун, Туналҕаннаах ньуургун Улуу дойду одьунаастарыгар Чулуулаан туһаайбат, Хоһооммор холбообот, Хоһуйбат бэйэлээх буолуом дуо?!
Старик, её муж Громко захихикал, Голос пробивая, закашлялся: — О, дя-э, голубку солнечную, Подругу почтенную, Тебя, светлолицую, С лучшими мира сего Как же мне не сравнить, В стихах упоминая, Как же мне не воспеть?!