Бу билигин, нөҥүө өттүттэн ойуур саҕатыгар тахсан баран, кырдьаҕас хатыҥ аттынан чэпчэки хаамынан ааһар иһэр саһархай былааччыйалаах уонна корзинкалаах, халты көрөр күн чаҕылхай сардаҥаларыгар Варенька тупсаҕай быһыытын таһаатын көрбүтэ уонна Варенька халты көрөр күн сардаҥаларыгар тунааран көстөр эбиэс саһархай хонуутун уонна ыраах күөх далайга сүтэр саһархайдыҥы эриэн кырдьаҕас ойууру кытта биир көстүү буолбутугар билигин кини кууспут иэйиитэ эдэр саас буолбатах үһү дуо?
Разве не молодость было то чувство, которое он испытывал теперь, когда, выйдя с другой стороны опять на край леса, он увидел на ярком свете косых лучей солнца грациозную фигуру Вареньки, в желтом платье и с корзинкой, шедшей легким шагом мимо ствола старой березы, и когда это впечатление вида Вареньки слилось в одно с поразившим его своею красотой видом облитого косыми лучами желтеющего овсяного поля и за полем далекого старого леса, испещренного желтизной, тающего в синей дали?