Фокин маҥнай эйэлээхтик мичээрдээн иһэн, муодарҕаабыттык, ыйыталаһардыы көрдө, онтон кини сиэрэй харахтара улам тыйыһыран, быйыччы көрөн бардылар, кугас өҥнөөх убаҕас хаастара түрдэһиннилэр.
Фокин сначала мирно улыбнулся, затем лицо его выразило и удивление и вопрос, потом его голубые глаза сощурились, взгляд стал сердитым, жиденькие рыжие бровки нахмурились.