Билэбин, дии санаата кини, бу соҕотох кини эрэ буолбакка, куорат олохтоохторун барыларын быһыылара буоларын, уон сыл устатыгар дэриэбинэҕэ иккитэ-хаста сылдьаат уонна дэриэбинэ икки-үс тылын бэлиэтии истээт, сатаннар да, сатамматар да, ол тыллары тутталлар уонна хайыы-үйэ барыны билэбит диэн кытаанахтык эрэнэллэр.
Знаю, подумал он, эту манеру не одного его, но и всех городских жителей, которые, побывав раза два в десять лет в деревне и заметив два‑три слова деревенские, употребляют их кстати и некстати, твердо уверенные, что они уже все знают.