Онуоха Күрэнчэ суордуу кыланан хаһыытыы-хаһыытыы: «Хоох-хоох, ойдоо-ойдоо, аа-аа, абаккам да буолар эбит!», — дии-дии часкыйан үөҕүлүү-үөҕүлүү дьиэтиттэн саатын уонна батыйатын ылаары ыстаҥалаан сүүрэн тахсыбыт.
Тогда Кюрэнчэ, пронзительно взвизгнув по-вороньи: «Хоох-хоох, ойдоо-ойдоо, аа-аа, какая досада!» — быстрыми прыжками бросился к своему дому за своим луком и пальмой-батыйа.