Сырыыларын сүрүн сыала буолбут дьоһуннаах кутаҕа тиийэн баран, Левин бэйэтиттэн да көҥүлэ суох Васенькаттан хайдах эмит гынан босхолонуон уонна мэһэйэ суох сылдьыан санаталаата. Степан Аркадьич, арааһа, эмиэ ону баҕарар быһыылааҕа, онон Левин кини сирэйигэр дьиҥнээх булчут бултуон иннигэр баар буолар дьиппиэриини уонна киниэхэ баар үтүө быһыылаах албыны көрбүтэ.
Подъехав к серьезному болоту, главной цели поездки, Левин невольно подумывал о том, как бы ему избавиться от Васеньки и ходить без помехи. Степан Аркадьич, очевидно, желал того же, и на его лице Левин видел выражение озабоченности, которое всегда бывает у настоящего охотника пред началом охоты, и некоторой свойственной ему добродушной хитрости.