Ону гына сылдьан, иннигэр туох арыллыбытын барытын одуулуура уонна кэтээн көрөрө, эмиэ да кииһилэ сүрэҕин сулбу тардан ылан, сиирэ эбэтэр Левины күндүлүүрэ, эмиэ да хотуурун анныттан көтөн тахсыбыт чыычаах уйатын одуулаһара, эмиэ да иннигэр түбэспит кыракый эриэн үөнү хотуур төбөтүнэн бииккэлии баһан ылан, Левиҥҥэ көрдөрөн баран, туора илгэн кэбиһэрэ.
И, делая это, он все рассматривал и наблюдал, что открывалось пред ним, то он срывал кочеток, съедал его или угощал Левина, то отбрасывал носком косы ветку, то оглядывал гнездышко перепелиное, с которого из‑под самой косы вылетала самка, то ловил козюлю, попавшуюся на пути, и, как вилкой подняв ее косой, показывал Левину и отбрасывал.