Түлэкэй эрдэттэн туора хаамар, көрдөҕүнэ оноҕос ыксатынан ааһан эрэр эбит, урукку үөрүйэҕинэн туттан ылбытын бэйэтэ да билбэккэ хаалар.
Тюлякяй по старой памяти резко отскакивает в сторону, краем глаза замечает, как совсем близко пролетает стрела, и, сам даже не осознавая, хватает ее.