Александр Степанович сарсыҥҥытыгар тута ити уруһуйбун аҕал диэн модьуйбута. Мин сүтэрбитим диэбитим, онуоха кини оччоҕо үөрэнэ барыаҥ диэн хаһыытаабыта. Онно биирдэ көрдөрбүтүм, кини өр баҕайы олорбута, адьас хамсаабатаҕа даҕаны.
Наутро Александр Степанович сразу потребовал отдать рисунок. Я ответил, что потерял, и тут он крикнул, что я уеду учиться. Тогда я показал ему рисунок, а он долго просидел, совершенно не двигаясь.