Олору харбаан ылан, хотон иһигэр элиппитэ сүөһү инчэҕэйдээбэтэҕэ-хойуулаабатаҕа быдан үйэ буолбутуттан кубарыйа хаппыт кубус-кураанах титирик муостаҕа түһээт, киһи куйахата күүрүөх сүр хатаннык туос бөтөрөҥ тыаһын түһэрэн өрө лаһыйа сырыттылар.
Человек схватил их и кинул в хотон. В хотоне послышались звонкие звуки, как будто скачут копыта по давно высохшему сухому полу из молодых лиственниц. Видимо, век прошел, как в этом хотоне не стоял живой скот. У другого человека волосы могли бы встать дыбом из-за страха.