Бу хартыынаны умсугуйбуттарыгар Михайловка урукку долгуйуута эргийэргэ дылы гынна буолан баран, кини ааспыкка ол курдук солуута суох туттунары сөбүлээбэт, куттанар үгэстээх эбит, онон ити хайҕаабыттарыгар үөрдэ гынан баран, ыалдьыттарын үһүс хартыынанан аралдьытыан баҕарда.
Восхищение пред этою его картиной шевельнуло в Михайлове прежнее волнение, но он боялся и не любил этого праздного чувства к прошедшему, и потому, хотя ему и радостны были эти похвалы, он хотел отвлечь посетителей к третьей картине.