Алексей Александрович сөтөлүннэ уонна бэйэтин күрэстэһээччитин диэки көрбөккө эрэ тыл этэригэр мэлдьи туттар быһыытынан, бэйэтин иннигэр олорор маҥнайгы киһини, хамыһыйаҕа хаһан да, хайдах да бэйэтин санаата диэн суох сымнаҕас, кыра оҕонньору одууласпытынан туран, бэйэтин санаатын этэн тэнитэн киирэн барда.
Алексей Александрович откашлялся и, не глядя на своего противника, но избрав, как он это всегда делал при произнесении речей, первое сидевшее пред ним лицо маленького смирного старичка, не имевшего никогда никакого мнения в комиссии, начал излагать свои соображения.