Сережа, бүтүннүү үрүҥ таҥаһы таҥнан, көхсүтүнэн уонна төбөтүнэн төҥкөйөн туран, Анна уруккуттан билэр уонна онон аҕатыгар майгынныыр, күүрбүт болҕомтолоохтук, аҕалбыт сибэккитинэн тугу эрэ оҥорор.
Сережа, весь в белом, стоял у стола под зеркалом и, согнувшись спиной и головой, с выражением напряженного внимания, которое она знала в нем и которым он был похож на отца, что‑то делал с цветами, которые он принес.