Голенищев хатыҥыркаан, сэргэх, эйэҕэс уонна көнө уол, корпуска куруук бастыҥ үөрэнээччи эрдэҕинээҕитин өйдүүр буолан, Вронскай ити кыйаханар төрүөтүн хайдах да сатаан өйдөөбөт, сөбүлүү санаабат.
Вспоминая Голенищева худеньким, живым, добродушным и благородным мальчиком, всегда первым учеником в корпусе, Вронский никак не мог понять причины этого раздражения и не одобрял его.