Онтон эмискэ бу сүүрбэ икки чаас устата олорбут кистэлэҥнээх уонна ынырык, маннааҕы буолбатах эйгэттэн Левин тута бэйэтин  урукку, өрүү буоларын курдук, ол эрээри билигин дьол саҥа уотунан күлүмнүүр эйгэҕэ көһөрүллүбүрүн өтө биллэ, онон онтун тулуйбатаҕа.
И вдруг из того таинственного и ужасного, нездешнего мира, в котором он жил эти двадцать два часа, Левин мгновенно почувствовал себя перенесенным в прежний, обычный мир, но сияющий теперь таким новым светом счастья, что он не перенес его.