Кити барбытын кэннэ, Левин соҕотоҕун хаалан баран, суох буоларын кытта наһаа ыгылыйан уонна дөбөҥнүк, дөбөҥнүк сарсыарда тиийэ охсон Китини көрүөн, кинини, кытта букатыннаахтык холбоһуон баҕарарын күүһүттэн, кинитэ суох сылдьар уон түөрт чааһыттан өлөрдүү куттанна.
Когда Кити уехала и Левин остался один, он почувствовал такое беспокойство без нее и такое нетерпеливое желание поскорее, поскорее дожить до завтрашнего утра, когда он опять увидит ее и навсегда соединится с ней, что он испугался, как смерти, этих четырнадцати часов, которые ему предстояло провести без нее.