Эргиллэн көрбүтэ, саҥа муодунай кылгас болтуолаах, түүлээх кылгас сэлээппэни кыҥнары кэтэн, кыһыл уостарын быыһынан маҥан тиистэрин көрдөрө мичээрдээбитинэн Степан Аркадьич, көрдөөх-нардаах эдэр киһи быһыытынан кулүмүрдээн тротуар муннугар туран кинини хайаан да тохтоторго сорунан хаһыытыыр эбит.
На углу тротуара, в коротком модном пальто, с короткою модною шляпою набекрень, сияя улыбкой белых зуб между красными губами, веселый, молодой, сияющий, стоял Степан Аркадьич, решительно и настоятельно кричавший и требовавший остановки.