Бу кэмҥэ Вронскай, бэйэтэ уолуйуон иһин, сылгы хамсааһынын куоттаран кэбиһээт, бэйэтэ да өйдөөбөккө, ыҥыырга накыс гынан, сүр куһаҕан, бырастыы гыныллыбат хамсааныыны оҥордо.
Но в это самое время Вронский, к ужасу своему, почувствовал, что, не поспев за движением лошади, он, сам не понимая как, сделал скверное, непростительное движение, опустившись на седло.