Айыы оҕото атыгар Айанныыр сэбин-сэбиргэлин Малдьарыччы көтөҕөн таһааран, Бастыҥ сэргэтин төрдүгэр Чөмөҕөлүү уураат, Өрүү тимир көнтөстөөх Аарыктаах бас быатын Сулбу сүүдьүтэн ылла да, Сиэлэн-хааман дьиэгэнийэн Сэттэ хостоох Сибиэ дьэргэл күрүөтүгэр Айаас ахан Айыы оҕото ат сылгытын, Көнтөһү кэппэтэх Күн оҕото көлөтүн, Тула сүүрдэн өрүкүтэ сылдьан, Көҕүлүгэр түһэн Күүһүнэн көнньүөрдэ тутан, Аарыктаах баһын быатын Кэтэрдэн "лып" гыннарда да Сиэтэн тэлэгэччитэн, Өттүктээн өрүкүтэн Бастыҥ сэргэтигэр Бырдааттаан аҕалан Баайа охсон кэбистэ.
Коня-дитя Айыы, Упряжь тяжёлую На руки взяв Возле коновязи-сэргэ почтенной В кучу положив, С поводком из железа-ёрюю, Побрякушками убранный, Недоуздок достав, К загону просторному С семью закутами Шагами быстрыми прошёл. Необъезженного Коня-дитя Айыы, Поводьев не познавшую Лошадь-дитя солнца, Вокруг загона прогоняя, За гриву богатую схватив, Силой своей одолевая, Недоуздок с побрякушками, Ловко на голову «лып» надел. Коня, что рвался-метался, Ногами брыкался, К лучшему столбу-коновязи За поводок привёл, Крепко-накрепко привязал.