Онтон кини өйүгэр оҥорон көрүүтүгэр кини ийэлии сүрэҕин үйэ-саас тухары баттыы сылдьар, бэлэс ыарыытыттан өлбүт тиһэх, эһээхий оҕотун туһунан хабыр өйдөбүл, кинини көмүү, бу кыра тэтэркэй хоруоп аттыгар уопсай аахайбат буолуу уонна галунтан оҥоһуллубут кириэстээх хаппаҕынан сабар кэмнэригэр хоруоп иһиттэн көстөр будьурхай чэчэгэйдэрдээх кубархай сүүсчээнин, аппыт уонна дьиктиргээбит айаҕын сыыһын иннигэр кини сүрэҕин хайытар соҕотохсуйуу ыарыыта эмиэ көстөн кэллэ.
И опять в воображении ее возникло вечно гнетущее ее материнское сердце жестокое воспоминание смерти последнего, грудного мальчика, умершего крупом, его похороны, всеобщее равнодушие пред этим маленьким розовым гробиком и своя разрывающая сердце одинокая боль пред бледным лобиком с вьющимися височками, пред раскрытым и удивленным ротиком, видневшимся из гроба в ту минуту, как его закрывали розовою крышечкой с галунным крестом.