Уонна, Китини өссө төгүл уураан баран, туох ордук суолталааҕын эппэккэ, ноталарын хонноҕун анныгар кыбыммытынан, эрчимнээх хаамыынан сайыҥҥы түүн барыарыгар сүтэн хаалла, туох ордук суолталааҕын, киһи ордук саныыр холкутун уонна дьоһунун киниэхэ туох биэрэрин туһунан кистэлэҥин бэйэтин кытта илдьэ барда.
И, поцеловав еще раз Кити и так и не сказав, что было важно, бодрым шагом, с нотами под мышкой, скрылась в полутьме летней ночи, унося с собой свою тайну о том, что важно и что дает ей это завидное спокойствие и достоинство.