Кини Кити үрүҥ вуаллаах уонна үрүҥ сибэккилээх үрдүктүк тарааммыт баттаҕьн көрөр, күөгэйбит моонньун ойоҕос өттүлэритгэн килбиктик хаххалаан баран, илин өттүттэн аспыт истээһиннээх үрдүк саҕатын уонна дьикти камчы биилин көрөру.Кини санаатыгар Кити хаһааҥҥытааҕар да ордүк үчүгэй буолбукка дылы, бу сибэкки, бу вуаль, бу Парижтан суруллан кэлбит былаачыйа кини кэрэ дьүһүнүгэ , тугу эрэ эбии биэрбиттэриттэн буолбатах, ол  баччалаах дэлэгэй киэгэнии буолтун үрдүнэн, кини кэрэ сирэйин, көрүүтүн, уостарын көрүҥнэрэ син биир уруккуларын курдук буруйааньыыта суох туспа тупсаҕай көрүҥнээхтэриттэн буолар.
Он смотрел на ее высокую прическу с длинным белым вуалем и белыми цветами, на высоко стоявший сборчатый воротник, особенно девственно закрывавший с боков и открывавший спереди ее длинную шею, и поразительно тонкую талию, и ему казалось, что она была лучше, чем когда‑нибудь, не потому, чтоб эти цветы, этот вуаль, это выписанное из Парижа платье прибавляли что‑нибудь к ее красоте, но потому, что, несмотря на эту приготовленную пышность наряда, выражение ее милого лица, ее взгляда, ее губ были все тем же ее особенным выражением невинной правдивости.