Ойоҕун уонна Вронскай диэки көрөн кэбиһээт, кини дьиэлээх хотуҥҥа тиийдэ уонна, чааскылаах чэйгэ олорунан баран, бэйэтин ыксала суох, мэлдьи иһиллэр куолаһынан, куолутунан, элэктии-эҕэлээхтик, кими эрэ таарыйан, саҥаран барда.
Оглянув жену и Вронского, он подошел к хозяйке и, усевшись за чашкой чая, стал говорить своим неторопливым, всегда слышным голосом, в своем обычном шуточном тоне, подтрунивая над кем‑то.