Анна Аркадьевна быыкаайык имигэс илиитинэн сиэҕин куруһубатын сонун күрүчүөгүттэн төлөрүттэ уонна, Вронскай кинини атаарарыгар этэр тылын үөрүүлээхтик, төбөтүн төҥкөппүтүнэн, иэн турстда.
Анна Аркадьевна отцепляла маленькою быстрою рукой кружева рукава от крючка шубки и, нагнувши голову, слушала с восхищением, что говорил, провожая ее, Вронский.