Оннооҕор Анна тахсыбытын да өйдөөн көрбөккө эрэ, Голенищев тиэтэллээхтик уонна уолҕамчытык бэйэтин санаатын этэ турдаҕына, кини имигэс, балачча кырасыабай соҕус сирэйэ дьоло суох, ииримтийэ сыспыт курдук көрүҥнэннэ.
Несчастие, почти умопомешательство, видно было в этом подвижном, довольно красивом лице в то время, как он, не замечая даже выхода Анны, продолжал торопливо и горячо высказывать свои мысли.