Аанынан утары тахсан кэлбит графиня Лидия Ивановна корсетын иһиттэн өрө үтэн тахсыбыт араҕас сарыннарын, бэйэтигэр угуйар санаарҕас кэрэ харахтарын көрөөт, Алексей Александрович мичээрдээн, дьиэгирбэтэх маҥан тиистэрэ көһүннүлэр, уонна чугаһаан кэллэ.
Увидав воздымающиеся из корсета желтые плечи графини Лидии Ивановны, вышедшей в дверь, и зовущие к себе прекрасные задумчивые глаза ее, Алексей Александрович улыбнулся, открыв неувядающие белые зубы, и подошел к ней.