Левин, соҕотоҕун бүөмнээн олорбут кэмигэр, тулалыыр дьоҥҥо биллэрбэтэх наһаа элбэх санаалары уонна иэйиилэри, куолутунан, мунньуммут эбит, онон билигин саас дьаргыл үөрүүтүн даҕаны, хаһаайыстыба табыллыбатах өрүттэрин уонна былааннарын даҕаны, аахпыт кинигэлэрин тустарынан санааларын уонна бэлиэтээһиннэрин даҕаны уонна, кини бэйэтэ бэлиэтии санаабат да буоллар, хаһаайыстыба туһунан бары урукку суруйуулар сыыһаларын ырытыынан сүрүннэммит бэйэтин суруйуутун сүрүн санаатын туһунан ордук кичэйэн Степан Аркадьичка дойҕохтоото.
Как всегда, у него за время его уединения набралось пропасть мыслей и чувств, которых он не мог передать окружающим, и теперь он изливал в Степана Аркадьича и поэтическую радость весны, и неудачи и планы хозяйства, и мысли и замечания о книгах, которые он читал, и в особенности идею своего сочинения, основу которого, хотя он сам не замечал этого, составляла критика всех старых сочинений о хозяйстве.