Гостинайга киирээт, Степан Аркадьич, хойутаабытын иһин бырастыы көрдөһөн, хойутааччылары өлүү суолун  бүөлуүр идэлээх киһитин биир кинээһи ааттаан, кини тардан кэбиһэн хойутаатым диэн буруйун билиннэ, уонна ыалдьыттарын барыларын билсиһиннэртээн кэбистэ, Алексей Александрович Сергей Кознышевы кытта тиксиһиннэртээн баран, Польша нууччатыйыытын туһунан кэпсэтиини кинилэргэ тардан кэбистэ, ону анарааҥҥылар Песцовтуун үһуө буолан хабан ылан сэһэргэспитинэн бардылар.
Войдя в гостиную, Степан Аркадьич извинился, объяснил, что был задержан тем князем, который был всегдашним козлом‑искупителем всех его опаздываний и отлучек, и в одну минуту всех перезнакомил и, сведя Алексея Александровича с Сергеем Кознышевым, подпустил им тему об обрусении Польши, за которую они тотчас уцепились вместе с Песцовым.