Федор Васильевич ыстаанын аҥар буутун кэтэн баран оҕонньор көрүдүөргэ тахсан үтүө сарсыарда диэн кими эрэ эдэрдэлиир ай яй яй диэн кими эрэ сэмэлиир көрдөөх саҥатын иһиллээн олордо уонна киниэхэ ымсыыра санаан кэллэ.
Федор Васильевич надел одну штанину и услышав приветствующий и вместе с тем упрекающий кого-то веселый голос старика, сидел и завидовал ему.