Ол эрээри олох туһугар кинилэр тугу да биэрбэттэрэ, онон Левин бэйэтин эмискэ сылаас истээх сонун кисея таҥаска атастаһыан сөп уонна тымныыга бастакы төгүлүн, саарбаҕа суох, санааһыннарынан буолбакка эрэ киирбит киһи балаһыанньатыгар сылдьарын өтө сэрэйбитэ.
Но для жизни они ничего не давали, и Левин вдруг почувствовал себя в положении человека, который променял бы теплую шубу на кисейную одежду и который в первый раз на морозе несомненно, не рассуждениями.