Кырдьаҕас кинээс атын сир диэки хайыһаатын кытта, Левин биллибэтинэн тахсан барда уонна бу киэһэттэн тиһэх өйдөөн хаалыыта Вронскай баал туһунан ыйытыытыгар хоруйдуур Кити мичээрдээбит, дьоллоох сирэйэ этэ,
Как только старый князь отвернулся от него, Левин незаметно вышел, и последнее впечатление, вынесенное им с этого вечера, было улыбающееся, счастливое лицо Кити, отвечавшей Вронскому на его вопрос о бале.