Вот едет он путемдорогою со своими слугами верными по пескам сыпучим, по лесам дремучим, и, откуда ни возьмись, налетели на него разбойники, бусурманские, турецкие да индейские, и увидя беду неминучую, бросает честной купец свои караваны богатые со прислугою своей верною и бежит в темные леса. «Пусть-де меня растерзают звери лютые, чем попасться мне в руки разбойничьи, поганые и доживать свой век в плену во неволе».
Атыыһыт истигэн нэктэл кулуттарын кытары айан аһан суол тобулан, кутулла тохтор кумах, халыҥ тыа устун баран истэ. Хантан да кэлбиттэрин билбэккэ хаалла: арай киниэхэ бусурманнар, туроктар, онуоха эбии өссө Индия ороспуонньуктара саба түстүлэр, ханна да куотар сир суоҕун, өлөр өлүү илэ бэйэтинэн кэлбитин көрөн, үтүө санаалаах атыыһыт: «Хара түөкүттэр илиилэригэр киирэн, билиэҥҥэ түбэһэн, үйэбин-сааспын барыам кэриэтин, баҕар, адьырҕа кыыллар хайыта тыыттынар», — дии санаат, караванын нэктэл кулуттарын кытары бииргэ быраҕар да, хара тыаҕа түһэн хаалар. Кини ыт мунна баппат, ат кыайан барбат, киһи сатаан сылдьыбат хараҥа тыа устун ханна да барарын билбэккэ дьулуруйан истэ.