Бу эйэҕэс Свияжскай санаатын уопсастыбаҕа эрэ таһаарардыы туттуна сылдьар, уонна көстөрүн курдук, атын Левин билбэт ханнык эрэ кистэлэҥ, олох төрүттэрэ, уонна ону кытта кини дьону кытта, ол аата легион, кини санаатыгар сөп түбэспэт, уопсастыбыннай санаа. Бу кыыһырымтаҕай помещик, ырытыытыгар саамай сөптөөхтүк саныыр, олохтон кэлэйбит, уонна Арассыыйа саамай бастыҥ кылааһыгар кыыһырыытынан сөбө суох.
Этот милый Свияжский, держащий при себе мысли только для общественного употребления и, очевидно, имеющий другие какие‑то, тайные для Левина, основы жизни, и вместе с тем он с толпой, имя которой легион, руководящий общественным мнением чуждыми ему мыслями. Этот озлобленный помещик, совершенно правый в своих рассуждениях, вымученных жизнью, но неправый своим озлоблением к целому классу, и самому лучшему классу России.