Уонна ол киһи кини ытаабыт, оттон Левин долгуйбут сирэйин көрөрүн туһунан санаабакка, кинилэр туох эрэ дьоло суохтан куотан иһэр дьон көрүҥнээхтэрин туһунан санаабакка, кинилэр, элбэҕи этиэхтээхтэрин уонна  бэйэ бэйэлэрин санааларын уларытыахтаахтарын, икииэйэҕин бииргэ буолуохтаахтарын уонна иккиэн билэр эрэйдэниилэриттэн быыһаныахтаахтарын өтө сэрэйэн, түргэн хаамыыларынан иннилэрин диэки баран истилэр.
И уже не думая о том, что видит ее заплаканное, а его взволнованное лицо, не думая о том, что они имеют вид людей, убегающих от какого‑то несчастья, они быстрыми шагами шли вперед, чувствуя, что им надо высказаться и разубедить друг друга, побыть одним вместе и избавиться этим от того мучения, которое оба испытывали.