Борокуоппай даҕаны, улааппыт уол, кырдьыбыт аты аһына-сэнии былаан, кыралаан элэктии да соҕус туттара уурайа охсон, саамай истигэн оҕо буола түстэ, саҕынньаҕын устубутунан барда.
И Прокопий, подросший мальчик, перестал жалеть престарелого коня и даже смеяться над ним, стал самым послушным ребенком, снял с себя шубу.