ଅନ୍ତିମ ସଂସ୍କାର ପାଇଁ  ଯୋଗ୍ୟତା କେବଳ ଦାମ୍ପତ୍ୟ ଜୀବନ ଏବଂ ମନୁଷ୍ୟ ଜାତିର ଆବଶ୍ୟକତା ସୃଷ୍ଟି କରେ ନାହିଁ, ବରଂ ଲୋକଙ୍କୁ ଆତ୍ମହତ୍ୟା ନକରିବାକୁ ମଧ୍ୟ ଚେତାବନୀ ଦେଇଥାଏ |  ରୀତିନୀତି ସମାଜରେ ଲିଙ୍ଗପକ୍ଷପାତକୁ ଆଲୋକିତ କରେ, ଜ୍ୟେଷ୍ଠପୁତ୍ର ଏହି ରୀତିନୀତିର ମୁଖ୍ୟ କର୍ତ୍ତା। ଏହା ମଧ୍ୟ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରାଯାଇଛି ଯେ ଯଦିଓ ସମାଜରେ ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ପରିଚୟ ପାଇଁ ବୃତ୍ତିଗତ ପରିଚୟର ଏକ ପ୍ରମୁଖ ଭୂମିକା ରହିଛି, ଅନ୍ତିମ ସଂସ୍କାର ସହିତ ଏହାର କୌଣସି ଭୂମିକା ନାହିଁ |  ବୃତ୍ତିଗତ ପରିଚୟ ଶରୀରର ଶେଷ ସହିତ ସମାପ୍ତ ହୁଏ, ଯେତେବେଳେ ପରିବାରର ପରିଚୟ କେବଳ ଜୀବନରେ ନୁହେଁ, ଜୀବନ ପରେ ମଧ୍ୟ ଏକ ପ୍ରମୁଖ ଭୂମିକା ଗ୍ରହଣ କରିଥାଏ |  ପାରିବାରିକ ପରିଚୟ ଏତେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ଯେ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ମଧ୍ୟ ମୃତ ବ୍ୟକ୍ତି ଜଣକ ପରିବାରର ଅଂଶ ଭାବରେ ପରିଗଣିତ ହୁଏ ଏବଂ ବେଳେବେଳେ ଶିଶୁ କିମ୍ବା ନାତୁଣୀଙ୍କ ବିବାହ ନିମନ୍ତ୍ରଣ ପତ୍ରରେ ମୃତକଙ୍କ ନାମ ପରିବାର ସଦସ୍ୟଙ୍କ ତାଲିକାରେ ଉଲ୍ଲେଖ କରାଯାଇଥାଏ |  ଅନୁସନ୍ଧାନ କାର୍ଯ୍ୟ / ପୁସ୍ତକକୁ ଉତ୍ସର୍ଗ କରିବା/ ଘର / ଡାକ୍ତରଖାନା / ପୁଷ୍କରଣୀ / ସଡକ ଇତ୍ୟାଦି ନାମକରଣ ଏକ ମୃତ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ନାମରେ କରାଯାଇପାରେ | ଏପରି କରିବା ଦ୍ଵାରା ଦୁଃଖୀ ପରିବାରକୁ ପ୍ରଚୁର ଶାନ୍ତି ଓ ଦୃଢ ମନୋବଳ ପ୍ରଦାନ କରେ। ସମାଜରେ ଜୀବନଯାପନ ଏବଂ ପାରସ୍ପାରିକ ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ସମ୍ପର୍କକୁ ଯଥେଷ୍ଟ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦେଇଥାଏ|  ରୀତିନୀତିରେ ବ୍ୟବହୃତ ସାମାଜିକ ବକ୍ତବ୍ୟ ଗୁଡ଼ିକର ଯୋଗାଯୋଗ କାର୍ଯ୍ୟ ନାହିଁ, ବରଂ ସେମାନଙ୍କର ଏକ ସାମାଜିକଧାର୍ମିକ କାର୍ଯ୍ୟ ଅଛି। ପିତୃପୁରୁଷଙ୍କ ଉପାସନା କରିବା ଦ୍ୱାରା ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତି  ପୂର୍ବପୁରୁଷମାନଙ୍କ ସହିତ ସମ୍ପର୍କ ସ୍ଥାପନ କରେ। ବ୍ୟକ୍ତିର ଆତ୍ମା  ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡରେ ଏକୁଟିଆ ରହେ ନାହିଁ। ତର୍ପଣ  ସମାରୋହରେ ବ୍ୟବହୃତ ପ୍ରାର୍ଥନାଗୁଡ଼ିକର ଅର୍ଥ ଏହାକୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରେ: