ମୃତ୍ୟୁ ପୂର୍ବରୁ  ରୀତିନୀତି ଅନୁସାରେ ହେଉଥିବା କାର୍ଯକର୍ମକୁ ଅନୁଧ୍ୟାନ କରିବା ଦ୍ବାରା ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କରିବାକୁ ଯାଉଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିକୁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ କିଛି ଆଶ୍ବାସନା ଓ ଆଶ୍ବସ୍ତି ମିଳିଥାଏ। ଭୟ ଓ ବ୍ୟାକୁଳତା କିଛି ମାତ୍ରାରେ ହ୍ରାସ ପାଇଥାଏ । ମୃତ୍ୟୁର ସାମାଜିକ ଦିଗ ଉପରେ ଆଲୋକପାତ କରିବା ପ୍ରଯୁଜ୍ୟ। ମୃତ୍ୟୁ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ମନେ ପକାଇ ଦିଏ ଯେ ଜୀବନ କ୍ଷଣଭଙ୍ଗୁର। ପରସ୍ପର ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ପୂର୍ବ ଶତ୍ରୁତାକୁ ଭୁଲିଯାଇ ସମସ୍ତ କୁଟୁମ୍ବଜନ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ଅନ୍ତେଷ୍ଟିକ୍ରିୟା ସମାପନ କରନ୍ତି।  ଅନେକ କ୍ଷେତ୍ରରେ ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କରିବା ପୂର୍ବରୁ କିଛି ଲୋକ ଅନ୍ୟ ମାନଙ୍କୁ କ୍ଷମା ମାଗନ୍ତି ଅବା ସେମାନଙ୍କୁ କ୍ଷମା କରିଦିଅନ୍ତି। ତେଣୁ, ମୃତ୍ୟୁ, ଅନେକ କ୍ଷେତ୍ରରେ, ପୂର୍ବ ଶତ୍ରୁତାକୁ ସମାପ୍ତ କରେ ଏବଂ ପାରସ୍ପରିକ ସାମାଜିକ ସମ୍ପର୍କକୁ ବିକଶିତ କରେ। ସମସ୍ତେ ମିଳିମିଶି ମୃତ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ଆତ୍ମା କିପରି ଶାନ୍ତି ପାଇବ ସେଥିପାଇଁ ଈଶ୍ବରଙ୍କ ନିକଟରେ ପ୍ରାର୍ଥନା କରନ୍ତି । ପରିବାରର ସମସ୍ତ ସଦସ୍ୟ, ସମ୍ପର୍କୀୟ, ପଡ଼ୋଶୀ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ପରିଚିତ ବନ୍ଧୁ ଏବଂ ସହଯୋଗୀମାନେ ପୂର୍ବ ଶତ୍ରୁତାକୁ ଭୁଲିଯାଇ  ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ଥାଆନ୍ତି। ଏତେ ମାତ୍ରାରେ ଲୋକଙ୍କ ସମାଗମ ଯୋଗୁ ଦୁଃଖରେ ମ୍ରିୟମାଣ ହୋଇ ପଡିଥିବା ପରିବାରଟି ଆଶ୍ବସ୍ତି ଅନୁଭବ କରିଥାଏ । ପରିବାର ମଧ୍ୟରୁ ହରାଇଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ଦୁଃଖ ସେ ସହିବାକୁ ସକ୍ଷମ ହୋଇଥାଏ । ଏହି ସମୟରେ ସବୁ ପ୍ରକାରର ସାହାଯ୍ୟର ହାତ ଲମ୍ବି ଆସିଥାଏ। ଶବଦାହ ଓ ଅନ୍ତେଷ୍ଟିକ୍ରିୟା ସରିବା ପରେ ସମସ୍ତେ ନୂତନ ବସ୍ତ୍ର ପରିଧାନ କରି ନିଜକୁ କିଛି ନୀୟମ ମାନି ପବିତ୍ର କରିଥାଆନ୍ତି।