‘ମୃତ୍ୟୁ’ ଶବ୍ଦଟି ଏତେ ଭୟାନକ ଯେ ସାଧାରଣତଃ ଲୋକମାନେ ମୃତ୍ୟୁ ବିଷୟରେ ଆଲୋଚନା କରିବା ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଆଗକୁ ଆସନ୍ତି ନାହିଁ। ଏହାକୁ ମଧ୍ୟ ଆଲୋଚନା ପାଇଁ ଅଶୁଭ ବୋଲି ଭାବନ୍ତି। ଏହା ଶବ୍ଦକୁ  ସାମାଜରେ ଲୋକେ ଅଭିଶାପ ଦେବା ତଥା ଗାଳି ଗୁଲଜ କରିବା ପାଇଁ ବ୍ୟବହାର କରନ୍ତି । ମୃତ୍ୟୁ ଶବ୍ଦଟି ଏକ କଳଙ୍କିତ ଶବ୍ଦ। ‘ମୃତ୍ୟୁ’ ସମାଜରେ ଏକ ପ୍ରତିବନ୍ଧିତ  ଅଭିବ୍ୟକ୍ତି।ଏହି ପ୍ରକାର ନିର୍ଣ୍ଣୟ  ସମାଜରେ ଥିବା ମୃତ୍ୟୁ ଭୟକୁ ପ୍ରତିଫଳିତ କରେ। ଏହିପରି କିଛି ଶବ୍ଦ ହେଉଛି ବାଡିଖିଆ,  (ହଇଜାରେ  ମୃତ୍ୟୁ), ସାପଖିଆ (ସାପ କାମୁଡ଼ିବାରେ ମୃତ୍ୟୁ ), ବାଘଖିଆ (ଏକ ବାଘ ଦ୍ୱାରା ମର), ଭେଣ୍ଡାବଂଶିଆ (ତୁମ ପରିବାରର ସମସ୍ତ ସଦସ୍ୟ ପୁରୁଷ ଅଳ୍ପ ବୟସରେ ମରନ୍ତୁ), ଗଜା ବୟସିଆ (ଅଳ୍ପ ବୟସରେ ମର) ଅଧାବୟସିଆ  (ଅଧା ବୟସରେ ମର) ଇତ୍ୟାଦି ଅପଶବ୍ଦ ମାନ ବ୍ୟବହୃତ ହୁଏ। ଅନ୍ତିମ ସଂସ୍କାର ଜୀବନ ଏବଂ ମୃତ୍ୟୁ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ସମ୍ପର୍କ  ବିଷୟରେ ତଥା ପୃଥିବୀରେ ଆମ ଜୀବନର ଅର୍ଥ ବିଷୟରେ ଆମକୁ ଅବଗତ କରାଏ। ଆମର ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ଅସ୍ତିତ୍ୱକୁ ବିକାଶିତ କରିବାରେ ସାହାଯ୍ୟ କରେ। ଏହା ଦର୍ଶାଏ ଏକ ସୁସ୍ଥ ଓ ନୈତିକ  ଜୀବନଯାପନ କରିବାର ଆବଶ୍ୟକତା କେତେ ଅଧିକ  ଏବଂ ଏହାକୁ ଭୟ କରିବା ପରିବର୍ତ୍ତେ ମୃତ୍ୟୁ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେବା ଜରୁରୀ। ଏହା ସତ୍ କର୍ମ ଏବଂ ପାପ କଲେ କିପରି ପରିଣତି ଭୋଗିବାକୁ ହୁଏ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ସଚେତନ କରାଏ। ଏହା ଏକ ସାମାଜିକ ତଥା  ସାମୂହିକ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ମଧ୍ୟ ପୂରଣ କରେ। ମୋଟାମୋଟି ଭାବରେ, ଜ୍ଞାନୀ ଗୁଣି ଲୋକଙ୍କ ମତରେ  ମୃତ୍ୟୁର ଅର୍ଥ  ଅନ୍ୟ ଏକ ରାଜ୍ୟରେ ଜୀବନର ଭିନ୍ନ ଏକ  ଅସ୍ତିତ୍ୱକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବା।   ଏହା ଏକ ପରିବର୍ତ୍ତନ ମାତ୍ର। ଜୀବନର ଉତ୍ପତ୍ତି ସ୍ଥଳ ଆତ୍ମା ଯାହା  ଅବିନାଶୀ ଏବଂ ଅକ୍ଷୟ।  ଯେହେତୁ ହିନ୍ଦୁମାନେ ପୁନର୍ଜନ୍ମରେ ବିଶ୍ବାସ କରନ୍ତି, ଅନ୍ତିମ ସଂସ୍କାର କେବଳ ଶରୀରର ବିଲୋପନ  ପାଇଁ ନୁହେଁ, ବରଂ ପରବର୍ତ୍ତୀ  ସ୍ଥିତିରେ ପ୍ରାଣକୁ ରୂପାନ୍ତରିତ  କରିବା ପାଇଁ।