ଧ୍ୟାନ ଦେବା ଉଚିତ ଯେ ‘ମୃତ୍ୟୁ’କୁ ଶରୀରର ଶେଷ ବା ଅନ୍ୟ ଏକ ଦୁନିଆକୁ ଗମନ କରିଥିବା କୁହାଯାଏ |  ହିନ୍ଦୁ ଧର୍ମରେ ଏବଂ ବୌଦ୍ଧ ଧର୍ମରେ ମଧ୍ୟ ସେହି ଏକ ପ୍ରକାରର ଧାରଣା ବଳବତ୍ତର ଥିବାର ଲକ୍ଷ୍ୟ କରାଯାଏ |  ଗବେଷକ ହେରାଟଙ୍କ ମତରେ," ଶ୍ରୀଲଙ୍କାରେ, ବୌଦ୍ଧ ଏବଂ ହିନ୍ଦୁମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମୃତ୍ୟୁ ଏକ ସମାପ୍ତି ନୁହେଁ ବରଂ  ଆତ୍ମାର ଯାତ୍ରା। ମୃତ୍ୟୁ ପୁର୍ବନିର୍ଧାରିତ ଅଟେ।” | ଆହୁରି ମଧ୍ୟ, ମୃତ୍ୟୁ ପାଇଁ ବ୍ୟବହୃତ ଭାଷା ସର୍ବଦା କୋମଳ ଓ ଭଦ୍ର ଅଟେ । ଯେପରି କି "ତାଙ୍କୁ" "ତାଙ୍କର" ଭଳି ଶବ୍ଦ ଗୁଡିକର ଅତ୍ୟନ୍ତ ସମ୍ମାନର ସହ ବ୍ୟବହାର କରାଯାଇଥାଏ |  ତେଣୁ, ଏହିପରି ଭଦ୍ରତା ହେଉଛି “ସାମାଜିକ ଭାଷା ସମ୍ଭାର ମଧ୍ୟରୁ  କିଛି କୌଶଳ ଯୁକ୍ତ ବ୍ୟବହାର ଯାହାର ଲକ୍ଷ୍ୟ ହେଉଛି ମୃତ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ସମେତ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଏକ ସାମାଜିକ ପାରସ୍ପରିକ କଥାବାର୍ତ୍ତା  ପରିବେଶରେ ସାମିଲ  କରାଯାଏ। ମୃତ ବ୍ୟକ୍ତି ମାନଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଜଣାଇବାକୁ  ଏହା ଏକ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଉପାୟ। ଏହା ମଧ୍ୟ ଏକ ସତ୍ୟତାକୁ ପ୍ରତିପାଦନ କରେ । ଭାଷା ଜନିତ ଭଦ୍ରତା ବା ବିନମ୍ରତା ସୂଚକ ଶବ୍ଦ ଗୁଡିକ ଏକ ଦଳବଦ୍ଧ ଗୋଷ୍ଠୀ କିମ୍ବା ସଂପ୍ରଦାୟ ଦ୍ବାରା ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥିବା ସାମାଜିକ ଭାଷା ସମ୍ଭାରର ଅବିଚ୍ଛେଦ୍ୟ ଅଂଶ ଭାବରେ ବିବେଚନା କରାଯିବା ଉଚିତ ।