ଜଣେ ବିବାହିତା ମହିଳାଙ୍କ କ୍ଷେତ୍ରରେ,ଶାଶୁ ଶଶୁରଙ୍କ ତିନି ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଆବାହନ କରାଯାଏ, ଯଥା ଶଶୁର, ଶଶୁରଙ୍କ ବାପା ଓ ଜେଜେବାପା। ଏପରି କରିବାର କାରଣ ହେଉଛି  ଜଣେ ବିବାହିତା ମହିଳାଙ୍କୁ ଶାଶୁଙ୍କ ପରିବାରର ଏକ ଅବିଚ୍ଛେଦ୍ୟ ଅଂଶ ଭାବରେ ବିବେଚନା କରାଯାଏ। ସାମାଜିକ ତଥା ପାରମ୍ପାରିକ ରୀତି  ଅନୁସାରେ ଏବଂ ସାଂସ୍କୃତିକ ଚଳଣିକୁ  ଅନୁଧ୍ୟାନ କଲେ ଜଣାଯାଏ ଯେ ମହିଳାମାନଙ୍କର ନିଜସ୍ୱ ପରିଚୟକୁ ତାଙ୍କ ସ୍ବାମୀମାନଙ୍କ ପରିବାରର ପରିଚୟ ମଧ୍ୟକୁ ଟାଣି ନିଆଯାଇଛି। ଏବେ ମଧ୍ୟ ବିବାହିତା ମହିଳାମାନେ ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ପାରିବାରିକ ପରିଚୟରେ ସମାଜରେ ପରିଗଣିତ ହୁଅନ୍ତି। ଅତଏବ, ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ମଧ୍ୟ ସମାନ ଅବସ୍ଥା ଜାରି ରହିଛି।  ପାରିବାରିକ ପରିଚୟ ନାରୀର ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ପରିଚୟ ହୋଇଯାଏ।  ଧ୍ୟାନଦେବା ଦରକାର ଯଦିଓ ବ୍ୟକ୍ତିଗତ କିମ୍ବା ସାମାଜିକ ପରିଚୟ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ଏକ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଭୂମିକା ଗ୍ରହଣ କରେ, ପୁରୁଷ ଏବଂ ମହିଳା ମାନଙ୍କର ବୃତ୍ତିଗତ ପରିଚୟରେ, ମୃତ୍ୟୁର କୌଣସି ଭୂମିକା ନାହିଁ। ମୃତ୍ତିକା ପାତ୍ରରୁ ପାଣି ଛିଞ୍ଚିବାବେଳେ ଜ୍ୟେଷ୍ଠପୁତ୍ର ଚିତାକୁ ତିନିଥର ପ୍ରଦକ୍ଷିଣ କରେ। ଯେହେତୁ ମୃତ୍ୟୁ ସମୟରେ ସବୁକିଛି ଓଲଟା ଅଟେ,ଏହା ପରେ ମାଟି ପାତ୍ରଟି ମୃତକଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ନିକଟରେ ଭୂମିରେ ଭାଙ୍ଗି ଦିଆ ଯାଏ। ସାଧାରଣତଃ ଜ୍ୟେଷ୍ଠପୁତ୍ର ଶବ ମୁଖରେ ଅଗ୍ନି ସଂଯୋଗ କରନ୍ତି। ମୁହଁରୁ ହିଁ ଅଗ୍ନି ସଂଯୋଗ କରିବାର ବିଧି ରହିଛି। ମର ଶରୀରକୁ  ଅଗ୍ନି  ଦେବତାଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କରାଯାଏ। ଅଗ୍ନି ଦେବତା ମୃତ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ଆତ୍ମାକୁ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରେରିତ କରନ୍ତି। ଅନ୍ତିମ ସଂସ୍କାରର ନିଆଁ ପ୍ରଭୁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତିକୁ ପ୍ରତିପାଦିତ କରେ ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମା ସୃଷ୍ଟିର କର୍ତ୍ତା। ଶରୀରର ଜଳିବା ଆତ୍ମାର ପରବର୍ତ୍ତୀ ଗନ୍ତବ୍ୟସ୍ଥଳକୁ ଯିବା ପାଇଁ ପଥ ସୁଗମ କରେ। ପୁରୋହିତ ଶାସ୍ତ୍ରରୁ ପବିତ୍ର ମନ୍ତ୍ର ଜପ କରନ୍ତି ଏବଂ ମୃତ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରାଯାଏ: