ଏହା ପରେ, ଗୋଟିଏ ବର୍ଷର ଅବଧି ପାଇଁ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଚନ୍ଦ୍ର ମାସରେ,ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ତାରିଖ ଦିନ ପିଣ୍ଡଦାନ ଦ୍ୱାରା ମାସିକା ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରାଯାଏ |  ତା’ପରେ ବର୍ଷ ଶେଷରେ, ପରିବାର ବାର୍ଶିକ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ବା ଅନ୍ତିମ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କାର୍ଯ୍ୟ କରାଯାଏ। ସେହି ସମୟରେ ବିଦାୟ ପ୍ରାପ୍ତ ଆତ୍ମା ​​ଶେଷରେ ଏକ "ପିତୃ" ହୋଇଯାଏ।  ଜଣେ ପୁରୋହିତ ସାଧାରଣତଃ ପରିବାରର ଘରେ ମୃତକଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ବାର୍ଷିକୀ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରନ୍ତି। ଏହା ପୂର୍ବ ଶ୍ରାଦ୍ଧପରି ଏକା ଢଙ୍ଗରେ ସଂପନ୍ନ ହୁଏ। ଏଥିପାଇଁ କିଛି ତିଳ ଏବଂ ସୁଗନ୍ଧଯୁକ୍ତ ଜଳ ଚାରୋଟି ପାତ୍ରରେ ଭରିବାକୁ ପଡେ। ବିଦାୟ ପ୍ରାପ୍ତ ଆତ୍ମା ପାଇଁ ଗୋଟିଏ ପାତ୍ର ଏବଂ ପିତୃପୁରୁଷଙ୍କ ପାଇଁ  ତିନୋଟି ପାତ୍ର। ଏଗୁଡିକ ତିନି ପିଢି ଅର୍ଥାତ୍ ବାପା, ଜେଜେବାପା ଏବଂ ଜେଜେବାପାଙ୍କ ବାପା (ପଣ ଜେଜେବାପାଙ୍କ)  ପାଇଁ ଉଦ୍ଦିଷ୍ଟ। ତାପରେ କର୍ତ୍ତା ତିନୋଟି ପାତ୍ରରୁ ସମ୍ପ୍ରତ୍ତି ବିଦାୟ ପ୍ରାପ୍ତ ପ୍ରାଣ ପାଇଁ ଉଦ୍ଦିଷ୍ଟ ପାତ୍ରରେ ଅନ୍ୟ ତିନୋଟି ପାତ୍ରରୁ ଜଳ ଆଣି ମିଶାଇ ଥାଆନ୍ତି। ସେହିଭଳି,କର୍ତ୍ତା ମୃତକଙ୍କୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରୁଥିବା ଏକ ବଡ ପିଣ୍ଡ ଏବଂ ତିନୋଟି ଛୋଟ ଛୋଟ ପିଣ୍ଡ ଦାନ କରନ୍ତି । ବାପା, ଜେଜେବାପା, ଏବଂ ଜେଜେବାପାଙ୍କ ବାପାଙ୍କୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରନ୍ତି। ବିଦାୟ ପ୍ରାପ୍ତ ପ୍ରାଣକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ଜଳ ପାତ୍ରକୁ  ତିନି ଖଣ୍ଡରେ ଭାଙ୍ଗି ଦିଆଯାଏ ଏବଂ ଛୋଟ ଛୋଟ ପିଣ୍ଡ  ସହିତ ଯୋଡି ହୋଇ ଅନ୍ୟ ଜଗତରେ ପିତୃପୁରୁଷଙ୍କ ସହିତ ଆତ୍ମାକୁ ଏକତ୍ର ହୁଏ। ଏହି ରୀତିନୀତିର ପ୍ରଦର୍ଶନ ପରେ, ପ୍ରେତ ଏକ ପିତୃଲୋକର ସଦସ୍ୟ ହୋଇଯାଏ ଏବଂ ପିତୃଲୋକରେ ଏକ ସୁକ୍ଷ୍ମ ଶରୀର ଆକାରରେ ଯୋଗ ଦେଇ ପିତୃପୁରୁଷମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ ହୋଇଯାଏ। ଆୟୋଜିତ  କରାଯାଉଥିବା ବର୍ଷିକା ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଏହି ସତ୍ୟକୁ ଦର୍ଶାଇଥାଏ।  ମୃତ୍ୟୁ  ପରବର୍ତ୍ତୀ ରୀତିନୀତିର ମୂଳ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ହେଉଛି ବିଦାୟପ୍ରାପ୍ତ ଆତ୍ମାର  ପିତୃଲୋକାକୁ ଯିବା ପାଇଁ ପଥ ସୁଗମ ଏବଂ  ନିଶ୍ଚିତ କରିବା।