ପଞ୍ଚଭୁତରେ ଗଢା ଶରୀରକୁ ଦାହ କରାଯିବା ମାତ୍ରେ ଆତ୍ମା ​​କେବଳ ତିନୋଟି ଉପାଦାନକୁ ନେଇ ଏକ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଶରୀରରେ ବାସ କରିବାକୁ ଲାଗେ ଯଥା: ତେଜ ( 'ଉତ୍ତାପ'),ବାୟୁ ('ପବନ'),ଏବଂ ଆକାଶା। ଏହା ହେଉଛି ଅତିବାହିକା ଶରୀର। ଉପନିଷଦରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇଛି ଯେ ଏହା ଏକ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଶରୀର ଯାହାକି ମୃତକ ମାନଙ୍କୁ ଅନ୍ୟ ଜଗତକୁ ଅତିବାହିକା ଅବସ୍ଥାକୁ ପଠାଇବା ପାଇଁ ଉଦ୍ଦିଷ୍ଟ। କୁହାଯାଏ ଯେ ଅତିବାହିକା ଅବସ୍ଥାରେ ବିଦାୟପ୍ରାପ୍ତ ଆତ୍ମା ​​କୌଣସି ସମର୍ଥନ ବିନା ପବନରେ ଆକାଶରେ ରହିଥାଏ। ତେଣୁ,ଅତିବାହିକା ଶରୀରକୁ ଏକ ପ୍ରେତାତ୍ମା’ ସ୍ଥିତିରେ ପରିଣତ କରିବା ପାଇଁ ଶାସ୍ତ୍ର ବର୍ଣ୍ଣିତ ରୀତିନୀତି କରାଯାଏ। ପୂରକ ରୀତିନୀତିରେ,ଉସୁନା ଚାଉଳରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ପିଠା,ଲହୁଣୀ,ତେଲ, ମହୁ, କ୍ଷୀର, ଚିନି ଏବଂ ଏକ ବଲ୍ ଆକାରରେ ଶୁଖିଲା ଫଳ  ପ୍ରଦାନ କରି, ଆତିବାହିକା ଶରୀରକୁ  ଧୀରେ ଧୀରେ ଏକ ସୂକ୍ଷ୍ମ ପ୍ରେତ ଶରୀରରେ ରୂପାନ୍ତରିତ କରାଯାଏ। ପିଣ୍ଡ  ଶବ୍ଦଟି ମୂଳ ସଂସ୍କୃତ "ପିଣ୍ଡରୁ" ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି। ଯାହାର ଅର୍ଥ ହେଉଛି  ଏକ ବଲ୍ ଆକାରରେ ଗଢିବା ବା ଏକତ୍ର କରିବା।ସାଧାରଣତଃ ତିନୋଟି ପିଣ୍ଡ ଦିଆଯାଏ, ଗୋଟିଏ ପିତାଙ୍କ ପାଇଁ, ଜେଜେବାପାଙ୍କ ପାଇଁ ଏବଂ ଆଉ ଗୋଟିଏ ଜେଜେବାପାଙ୍କ ବାପାଙ୍କ ପାଇଁ । ପୂରକ ରୀତି ସାଧାରଣତଃ  ମୃତ୍ୟୁର ଦଶ ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହିଥାଏ। ଏଥିପାଇଁ,ମୁରୁଜରେ ରେଖା ଚିହ୍ନିତ ଏକ ଛୋଟ ବେଦୀ ତିଆରି ହୁଏ । ତା’ପରେ କୁଶ କିଛି ହାତରେ ଧରି କର୍ତ୍ତା ମୃତଦେହକୁ ପରିବାରର ଗୋତ୍ର ସହିତ ନାମକରଣ କରିବା ସମୟରେ ଭୂମିକୁ ହାତରେ ପରିଷ୍କାର କରନ୍ତି। ଏକ ପିଣ୍ଡ ଧରି ସେ କହନ୍ତି: