ପ୍ରଥମତଃ, ଶରୀର ଦୋଷଯୁକ୍ତ ଓ ଏବଂ ପାପପୂର୍ଣ୍ଣ। ଆତ୍ମା ହିଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଏବଂ କୌଣସି ମନ୍ଦ ଆସୁରିକ ପ୍ରବୃତ୍ତି ଏହାକୁ ଛୁଇଁ ପାରିବ ନାହିଁ। ଶରୀର କ୍ଷଣ ଭଙ୍ଗୁର କିନ୍ତୁ ଆତ୍ମା ଅବିନାଶୀ। ଦିତିୟତଃ, ସଂକ୍ରମଣ କିମ୍ବା ଜୀବାଣୁ ବିସ୍ତାରରୁ ରକ୍ଷା ପାଇବା ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ହିନ୍ଦୁ ଧର୍ମ ଶରୀରର ଅନାବଶ୍ୟକ ସ୍ପର୍ଶକୁ ବାରଣ କରେ। ସାଧାରଣତଃ, ମୃତ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ବେକରେ ଏକ ତୁଳସୀ ମାଳି ଏବଂ ପୁଷ୍ପ ମାଳ ମଧ୍ୟ ରଖାଯାଇଥାଏ।  ଗୋଡକୁ ଏକାଠି ରଖିବା ଉଚିତ୍, ହାତକୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରିବା ଢଙ୍ଗରେ ପାପୁଲିକୁ ପାପୁଲି ଯୋଡି ଦିଆଯାଏ। ହାତରେ ଧୂପକାଠି ଧରି ଛୋଟ ପିଲାମାନେ ମର ଶରୀରକୁ ଘେରି ରହି ଭଜନ ଗାନ କରନ୍ତି।  ଏହା ପରେ ପରିବାର ସଦସ୍ୟମାନେ ଶରୀରକୁ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣ କରନ୍ତି। ଅତି ପାଖ ପରିବାର ସଦସ୍ୟ ଶରୀର ଉପରେ ଫୁଲ, ପାଟିରେ ଚାଉଳ (ଆଗାମୀ ଯାତ୍ରା ପାଇଁ ବିଦାୟ ପ୍ରାପ୍ତ ପ୍ରାଣ ପାଇଁ ପୁଷ୍ଟିକର ଖାଦ୍ୟ) ଏବଂ ହାତରେ ମୁଦ୍ରା ଦିଅନ୍ତି। ଶବକୁ ଏକ କୋକେଇ ଉପରେ ରଖାଯାଇଥାଏ ଏବଂ ମୃତ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ପୁଅ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ,ସମୁଦାୟ ଚାରିଜଣ ମିଶି ମର ଶରୀରକୁ କାନ୍ଧରେ ବୋହି ଶ୍ମଶାନକୁ ନେଇଥାଆନ୍ତି। ତା’ପରେ ବନ୍ଧୁ ଏବଂ ସମ୍ପର୍କୀୟଙ୍କ ସହିତ ମିଶି ସେମାନେ ଶ୍ମଶାନ ସ୍ଥଳରେ ପହଞ୍ଚିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରାର୍ଥନା କରିଚାଲନ୍ତି। ଦୁଇଟି କୁମ୍ଭ ବହନ କରାଯାଏ: ଗୋଟିଏ ମାଟି ହାଣ୍ଡି ଏବଂ ଅନ୍ୟଟିରେ ହୋମରୁ ଅଣାଯାଇଥିବା ଜଳନ୍ତା ଅଙ୍ଗାର ଥାଏ। ବଡ଼ପୁଅଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ କେବଳ ପୁରୁଷମାନେ ଶବଦାହ ସ୍ଥାନକୁ ଯାଆନ୍ତି। ତା'ପରେ ଅନ୍ତିମ ସଂସ୍କାରର ଆୟୋଜନ କରାଯାଏ। ଅନ୍ତିମ ସଂସ୍କାର ପାଇଁ  ଶବକୁ ଶ୍ମଶାନକୁ ଦାହକରିବା ନିମନ୍ତେ ନେବାବେଳ ସ୍ଥାନେ ସ୍ଥାନେ ରହିବାକୁ ପଡେ। ମୃତ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ଭାବେ ମହତ୍ବପୂର୍ଣ୍ଣ ସ୍ଥାନରେ ଏପରି କରିବାକୁ ପଡିଥାଏ।