ବିଭିନ୍ନ ଧର୍ମ ଏବଂ ସଂସ୍କୃତି ମାନଙ୍କରେ ଜନ୍ମ ଓ ମୃତ୍ୟୁକୁ ଜୀବନରେ  ସାଧାରଣ ପ୍ରାକୃତିକ ଘଟଣା ଭାବରେ ଧରାଯାଏ। ମଣିଷ ମାତ୍ରକେ ଜନ୍ମ  ମୃତ୍ୟୁ ଚକ୍ରରେ ଆବଦ୍ଧ ହେବା ସ୍ୱଭାବିକ ଏବଂ ସୁନିଶ୍ଚିତ । ଏହି ସତ୍ୟ ସବୁ ଦେଶ ଓ ସଭ୍ୟତାରେ ଶୁବିଦିତ। କିନ୍ତୁ ହିନ୍ଦୁ ଧର୍ମରେ କିଛି ନିଆରା ସତ୍ୟକୁ ଏହି ପରିପ୍ରେକ୍ଷୀରେ ପ୍ରାଥମିକତା ଦିଆ ଯାଇଛି । ଶରୀର ନଷ୍ଟ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଶରୀରରେ ଆବଦ୍ଧ ହୋଇ ରହିଥିବା ଆତ୍ମାର ଜନ୍ମ ନାହିଁ କି ମୃତ୍ୟୁ ନାହିଁ । ଭଗବତ ଗୀତା ଅନୁସାରେ ମୃତ୍ୟୁ ଗୋଟିଏ ଜୀବନର ଶେଷ ଓ ଆଉ ଏକ  ଜୀବନ ଅଥବା ସ୍ଥିତିର ଆରମ୍ଭ ।(Tiwari, 2006, "(ଭଗବତ ଗୀତା):"ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଜୀବର ମୃତ୍ୟୁ ସୁନିଶ୍ଚିତ, ଏବଂ ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କରୁଥିବା ଜୀବର ଜନ୍ମ ସୁନିଶ୍ଚିତ ।"(ଭଗବତ ଗୀତା, 2:27)। ଶରୀରର ମୃତ୍ୟୁ ହୁଏ ଏବଂ ଏହା ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ଆତ୍ମାର ନା ଅଛି ଆରମ୍ଭ ନା ଅଛି ଶେଷ । ଶରୀରର ମୃତ୍ୟୁ ହେବାପରେ,ଜୀବନ କାଳରେ କରିଥିବା କର୍ମ ଅନୁସାରେ, ଆତ୍ମା ପୁନଶ୍ଚଃ ଆଉ ଏକ ଜନ୍ମ ନେଇପାରେ ଏବଂ ଜନ୍ମମୃତ୍ୟୁ ଚକ୍ରରେ ଗତି କରିଥାଏ କିମ୍ବା ମୋକ୍ଷ ଲାଭକରି ଈଶ୍ବରଙ୍କ ଠାରେ ଲୀନ ହୋଇଥାଏ। ତେଣୁ ଅନ୍ତେଷ୍ଟିକ୍ରିୟା ସମାଜରେ ଥିବା ଜନ୍ମ ମୃତ୍ୟୁ ବିଶ୍ବାସ ହିନ୍ଦୁ ମାନଙ୍କର ଧାର୍ମିକ ଭାବନା ଜନିତ ସତ୍ୟ ଉପରେ ଆଧାରିତ । ହିନ୍ଦୁ ଧର୍ମରେ ପ୍ରଚଳିତ ଏହି ବିଶ୍ବାସର ଅନେକ ବାସ୍ତବିକ ନମୁନା ଆଧୁନିକ ଯୁଗରେ ମଧ୍ୟ ଦେଖିବାକୁ ମିଳିଛି ଓ ମିଳୁଛି । ପାଶ୍ଚାତ୍ୟ ଦେଶର ଅନେକ ବୁଦ୍ଧିଜୀବୀ ଏହି ସତ୍ୟର ସତ୍ୟାସତ୍ୟକୁ ପରୀକ୍ଷା କରି ଗ୍ରହଣ କରିଛନ୍ତି।