ଅନ୍ତେଷ୍ଟିକ୍ରିୟା ରୀତିନୀତିରେ ଯେଉଁସବୁ ଶବ୍ଦ ଉଚ୍ଚାରଣ ହୁଏ ତାହା  ମୃତ୍ୟୁ କାଳୀନ ସାମାଜିକ ପରିସ୍ଥିତି ସହିତ ଜଡିତ। ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ମନକୁ  ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଉପରେ ଧ୍ୟାନ ରଖିବା ପାଇଁ କୁହାଯାଏ ଏବଂ ଏହା ସାଧାରଣ ଲୋକଙ୍କର ଦୃଢ ବିଶ୍ବାସ ଯେ ଭଗବଦ୍ ଗୀତା, ରାମାୟଣ କିମ୍ବା ବେଦ ପରି ପବିତ୍ର ଧାର୍ମିକ ପୁସ୍ତକଗୁଡ଼ିକର ପଠନ କଲେ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କର ଆତ୍ମାର ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ବହୁତ ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ  ଉପକାର ହୁଏ ।  ଭଗବଦ୍ ଗୀତାରେ ଶୀକୃଷ୍ଣ ସୂଚିତ କରିଛନ୍ତି, “ଯିଏ ଦେହ ଛାଡିବା ସମୟରେ ତଥା  ମୃତ୍ୟୁ ସମୟରେ ମୋତେ ମନେ ପକାଇଥାଏ ସେ ମୋତେ ପାଇଥାଏ ଏବଂ ମୋର ନିବାସ ସ୍ଥାନରେ ଚିରନିବାସ କରେ। ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।" ପ୍ରଭୁ ଶୀକୃଷ୍ଣ ଏହି ପରିପ୍ରେକ୍ଷୀରେ ଏପରି ଘୋଷଣା କରିଛନ୍ତି। ତେଣୁ, ହିନ୍ଦୁମାନେ ଏହାକୁ ଅତି ଗୁରୁତ୍ବପୂର୍ଣ୍ଣ ବୋଲି  ବିବେଚନା କରନ୍ତି ଏବଂ ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତିର ମୃତ୍ୟୁ ପୂର୍ବରୁ ଯଥା ସମ୍ଭବ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କରିବାକୁ ଯାଉଥିବା ଲୋକର କର୍ଣ୍ଣରେ ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ନାମ ଯେପରି ହେଲେ ପଡୁ। ଯଦି ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଚେତାଶୂନ୍ୟ ହୁଅନ୍ତି, ତେବେ ପରିବାର ସଦସ୍ୟ ସେହି ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ଡାହାଣ କାନରେ ଭଗବାନଙ୍କ ନାମ ଜପ କରନ୍ତି। ଦୁର୍ଘଟଣାରେ ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କରିଥିବା କିମ୍ବା ହଠାତ୍ ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କରିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ପାଇଁ ଏହା ମଧ୍ୟ କରାଯାଇଥାଏ। ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ କପାଳରେ ଚନ୍ଦନର ପ୍ରଲେପ ଦିଆଯାଏ, ଏବଂ କିଛି ବୁନ୍ଦା ଗଙ୍ଗାଜଳ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ ପବିତ୍ର ଜଳ ତୁରନ୍ତ ପରିବାର ସଦସ୍ୟଙ୍କ ଦ୍ବାରା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ପାଟିରେ ଦିଆଯାଏ। ତୁଳସୀ ପତ୍ର ମଧ୍ୟ ଦିଆଯାଏ। ସବୁଠାରୁ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଉଛି ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ପାଟିରେ   ନିର୍ମାଲ୍ୟ ଦେବା। ମୃତ୍ୟୁବେଳକୁ ଯଦି ବ୍ୟକ୍ତି ଜଣକ ନିର୍ମାଲ୍ୟ ଟିକିଏ ପାଟିରେ ପାଇପାରିବେ, ତାଙ୍କୁ ଭାଗ୍ୟବାନ ମନେ କରାଯାଏ । ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ମୃତଦେହକୁ ଦକ୍ଷିଣଆଡକୁ ମୁହାଁଇ ଘରର ପ୍ରବେଶପଥରେ ରଖାଯାଏ।