ପୌରାଣିକ ମତରେ, ମାନବ ଜାତିର ପ୍ରାଚୀନ ବଂଶଧର ତଥା ମୃତ ବ୍ୟକ୍ତି ମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଉଦ୍ଦିଷ୍ଟ  କ୍ଷେତ୍ରକୁ ପିତୃଲୋକ କୁହାଯାଏ, ଏବଂ  ବ୍ୟକ୍ତି ମାନଙ୍କୁ ପିତୃପୁରୂଷ ଅର୍ଥାତ୍ ‘ପୂର୍ବପୁରୁଷ’ କୁହାଯାଏ |  ବାସ୍ତବରେ, ଏଠାରେ, ପୁରୁଷ ଏବଂ ମହିଳାଙ୍କୁ ଦର୍ଶାଇ ପୁରୁଷ ଏକ ସାଧାରଣ ଶବ୍ଦ ଭାବରେ ବ୍ୟବହୃତ ହୋଇଛି |  ତେଣୁ, ବର୍ତ୍ତମାନଠାରୁ ଏଠାରେ  ଉଭୟ ପୁରୁଷ ଏବଂ ମହିଳାଙ୍କୁ ମିଶାଇ ‘ପିତୃପୁରୁଷ’ ରୂପକ ଶବ୍ଦର ବ୍ୟବହାର କରାଯିବ। ବିଶ୍ୱାସ କରାଯାଏ ଯେ ବିଦାୟ ନେଉଥିବା ଆତ୍ମା ​​ପିତୃଲୋକରେ ପହଞ୍ଚିବା ପାଇଁ ମୋକ୍ଷ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବା ଆବଶ୍ୟକ। ପିତୃପୁରୁଷଗଣଙ୍କ  ଦ୍ୱାରା ଉପଭୋଗ ହୋଇଥିବା ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ସୁଖକୁ ଉପଭୋଗ କରିବାକୁ ହେଲେ ମୋକ୍ଷ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତି  ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ।  ତେଣୁ, ଆତ୍ମାକୁ ପିତୃଲୋକରେ ପହଞ୍ଚିବାରେ ସାହାଯ୍ୟ କରିବା ପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଦିନରେ ଏବଂ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ସମୟରେ ମୃତ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ପରିବାର ସଦସ୍ୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କିଛି ଅନ୍ତିମ ରୀତିନୀତି ବା  ସଂସ୍କାର କରାଯାଇଥାଏ । ପୁରୋହିତଙ୍କ ସାହାଯ୍ୟରେ ଅଧିକାଂଶ ରୀତିନୀତି ପରିବାର ସମେତ କୁଟୁମ୍ବ ଜନଙ୍କ  ଦ୍ୱାରା କରାଯାଇଥାଏ। ମୃତ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ଆତ୍ମାକୁ ଶାନ୍ତି ପ୍ରଦାନ କରିବା ପାଇଁ ପ୍ରାର୍ଥନା, ଭଜନ, ବିଭିନ୍ନ ପବିତ୍ର କାର୍ଯ୍ୟ କଳାପ ଯଥା ଖାଦ୍ୟ ବସ୍ତ୍ର  ଇତ୍ୟାଦିର ଦାନ ମଧ୍ୟ କରାଯାଇଥାଏ। ଏହାଛଡ଼ା କିଛି ଧାର୍ମିକ ରୀତିନୀତି  ମଧ୍ୟ  ପରିବାର ସଦସ୍ୟମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମାପନ କରାଯାଇଥାଏ।  ଅନ୍ତିମସଂସ୍କାରର ପ୍ରଦର୍ଶନ କେବଳ ବ୍ୟକ୍ତିର ଜୀବନର ସମାପ୍ତିକୁ ନିଶ୍ଚିତ କରେନାହିଁ, ବରଂ ଅନ୍ୟ ଜଗତକୁ ଯିବା ପାଇଁ ମୃତ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ଆତ୍ମାକୁ ସାହାଯ୍ୟ ତଥା ଯୋଗ୍ୟତା ପ୍ରଦାନ କରେ।   ଦୁଃଖରେ ଭାଙ୍ଗି ପଡିଥିବା ପରିବାର ସଦସ୍ୟମାନେ ଅନେକ ଦିନ ପାଇଁ ଏନେକ ନୀୟମ ମାନି ରହିଥାଆନ୍ତି।  ଏହି ଅବଧି ମଧ୍ୟରେ, ବନ୍ଧୁ ଏବଂ ସମ୍ପର୍କୀୟମାନେ ପରିବାରକୁ ସାହସ ତଥା ସହାୟତା ପ୍ରଦାନ କରନ୍ତି।