ହିନ୍ଦୁ ଧର୍ମରେ ବିଧବାମାନଙ୍କ ଉପରେ ଅନେକ ଖାଦ୍ୟପେୟ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ  ପ୍ରତିବନ୍ଧକ ଲଗାଯାଇଥାଏ।  ବିଧବାମାନେ ତାମସିକ ଖାଦ୍ୟ ଖାଇବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଏପରିକି ଶାକାହାରୀ ଖାଦ୍ୟ ସାମଗ୍ରୀ ତଥା ପିଆଜ, ରସୁଣ, ଇତ୍ୟାଦି ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କର ଯୌନ ଇଚ୍ଛାକୁ ଜାଗ୍ରତ କରିପାରେ।  ଅବଶ୍ୟ, ପତ୍ନୀହରାଙ୍କ ପାଇଁ ସମାନ ପ୍ରତିବନ୍ଧକ ଲାଗୁହେବାର ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ । ଓଡିଆ ଭାଷାରେ ‘ବିଧବା’ ଶବ୍ଦ ଅଛି, କିନ୍ତୁ ପତ୍ନୀ ନ ଥିବା ପୁରୁଷମାନଙ୍କପାଇଁ ସେପରି କିଛି ଶବ୍ଦ ବ୍ୟବହାର କରାଯାଏ ନାହିଁ। ବିଧବା ସ୍ତ୍ରୀ ମାନେ ଧଳା ବ୍ୟତୀତ ରଙ୍ଗୀନ ପୋଷାକ ପିନ୍ଧିବା ଅନୁଚିତ। ସୁନ୍ଦର ଦେଖାଯିବା ପାଇଁ ସେମାନେ ମେକ୍ଅପ୍  କିମ୍ବା ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧିବା ଅନୁଚିତ; ସେମାନେ ବିବାହ ପରି ଶୁଭ ସମାରୋହରେ ଯୋଗଦେବା ଅନୁଚିତ। ମୃତ ପୁରୁଷର ଘନିଷ୍ଠ ପୁରୁଷ ଆତ୍ମଜନ ଏବଂ ସମ୍ପର୍କୀୟ ଯେପରିକି ପିତା, ଭାଇ କିମ୍ବା ପୁଅ, ସାଧାରଣତଃ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ଦଶ ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନଖ କାଟିବା କିମ୍ବା କେଶ କାଟିବା ନିଷେଧ। ଦଶମ ଦିନରେ, ମୃତକଙ୍କ ପୁଅମାନେ ଦାଢି  ଏବଂ ମୁଣ୍ଡର କେଶ କାଟନ୍ତି। ମୃତକଙ୍କ ପରିବାର ବାର ଦିନ ଯାଏ ଶୋକ ପାଳନ କରିବା ସହିତ ସୀମିତ ଶାକାହାରୀ ଖାଦ୍ୟ ପଦାର୍ଥ ଖାଆନ୍ତି ଏବଂ ସବୁ ପ୍ରକାରର ମନୋରଞ୍ଜନଠାରୁ ଦୂରରେ ରୁହନ୍ତି। ମନ୍ଦିର ଯିବା ପୁନଃ ଆରମ୍ଭ ହେବା ପରେ ସେମାନେ ନିୟମିତ ମନ୍ଦିର ଯାଇ ପାରିବେ, କିନ୍ତୁ ପ୍ରମୁଖ ଶୁଭ ପାରିବାରିକ ସମାରୋହ ବା ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଧାର୍ମିକ ପର୍ବ ପାଳନ  ଏକ ବର୍ଷ ପାଇଁ ସ୍ଥଗିତ ରଖାଯାଏ। ଯେଉଁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବାର୍ଷିକ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ପାଳନ କରା ନ ଯାଇଛି ଏସବୁ ହୋଇ ପାରିବ ନାହିଁ। ଘରେ ମୃତ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କର ଏକ ଫଟୋ କାନ୍ଥରେ ପ୍ରଦର୍ଶିତ ହୁଏ ଏବଂ ଫଟୋରେ ଏକ ଫୁଲମାଳ ଲଗାଇ  ଦିଆଯାଏ। ପରିବାର ସଦସ୍ୟମାନେ ମୃତ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ପୁନଃ ଜନ୍ମ ପାଇଁ ଏକ ନୂତନ ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ଶରୀର ମୃତ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ଆତ୍ମାକୁ  ଯୋଗାଇବା ପାଇଁ ଉଦ୍ଦିଷ୍ଟ ପ୍ରେତକର୍ମ କରନ୍ତି। ଏହି ଅବଧି ମଧ୍ୟରେ, ସମ୍ପର୍କୀୟ ଏବଂ ବନ୍ଧୁ ବାନ୍ଧବମାନେ ମୃତକଙ୍କ ପରିବାରକୁ ସେମାନଙ୍କର ସମବେଦନା ଓ ସମର୍ଥନ ଜଣାଇ ଥାଆନ୍ତି।