ହିନ୍ଦୁ ଧର୍ମରେ ଶରୀରର ବିଲୋପ ସାଧନ ସହିତ ମୃତ୍ୟୁ ରୀତିନୀତି ସମାପ୍ତ ହୁଏ ନାହିଁ। ଆତ୍ମା ନିତ୍ୟ ଏବଂ ସର୍ବ ବିଦ୍ୟମାନ। ଅନ୍ୟ ଲୋକକୁ ଅର୍ଥାତ୍ ପିତୃଲୋକୁ ଯାତ୍ରା ସମୟରେ ଆତ୍ମାର ପଥ ସୁଗମ କରିବାକୁ ପଡିଥାଏ। ଶ୍ରାଦ୍ଧ ନାମକ ଏକ ବାର ଦିନିଆ ରୀତିନୀତି କରାଯାଏ|  ବିଶ୍ୱାସ କରାଯାଏ ଯେ ଏହି ରୀତିନୀତି ବିନା ଆତ୍ମା ​​କେବେବି ପିତୃଲୋକକୁ ଯିବିପାଇଁ ବାଟ ଖୋଜିପାରେ ନାହିଁ।  ମୃତକଙ୍କ ଶବଦାହ ଦିନଠାରୁ ଶୋକ ପାଳନ  ସମୟର ଆରମ୍ଭ ହୁଏ ଏବଂ ୧୨ ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହିଥାଏ |  ଯଦିଓ ମୃତ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ପାଇଁ ଦୁଃଖ ଶୋକ ଏକ ପ୍ରକାର ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ଏବଂ ପାରିବାରିକ ଘଟଣା ଅଟେ, ଏହି ସମୟ ମଧ୍ୟରେ ସମ୍ପର୍ଣ୍ଣ  କରାଯାଉଥିବା ରୀତିନୀତି ଏକ ସାମାଜିକ ଓ ଧାର୍ମିକ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମ। ବାସ୍ତବରେ, ପରିବାରର ଖୁବ୍ ପାଖ ସଦସ୍ୟଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ପରିବାରକୁ ଦୁଃଖର ଗଭୀର ସାଗର ଭିତରକୁ ଟାଣିନିଏ। ଗଭୀର ବେଦନାରେ ଛଟପଟ ପରିବାର ସଦସ୍ୟଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେବା ପାଇଁ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମ ସମ୍ପାଦନ କରାଯାଏ। ନିୟମିତ ଜୀବନ ଶୌଳୀରେ ବ୍ୟାଘାତ  ଉପୁଜିଥିବା ଯୋଗୁଁ  ଦୁଃଖ ଓ ଯନ୍ତ୍ରଣାର ପ୍ରଭାବକୁ ହ୍ରାସ କରିବା ଦିଗରେ ଏହି ସାମାଜିକସାଂସ୍କୃତିକ ରୀତିନୀତି ଯଥେଷ୍ଟ ସାହାଯ୍ୟ କରିଥାଏ।