बस स्टेण्डपर भीड़क बीच एकटा करूण क्रन्दन सूनि मोन विचलित भऽ गेल । एकटा अठारह वर्षक नवयुवक पीठपर बैग टाँगने ठाढ़ छल । आँखि-मुँह नीक, पढ़ल-लिखल लागैत छल । ओ एकटा बटोहीकेँ कानि-कानि कहैत छल "हम विद्यार्थी छी । कए दिनसँ भूखल छी. . . बाढ़िमे सब भासि गेल. . . किछु टाका वा भोजन दिअ . . . नै तँ. . . हम मरि जाएब । "
ओकर गप सूनि कतेको बटोही ओकरा दबारि कऽ भगा देलकै । कतेको ओकरा ठक कहलकै । कतेको लोकक कहब छलै जे छौड़ा झूठ बाजै छै । जे भूखल रहतै तकर मुँहपर एते तेज नै रहतै । एकरा चेहरापर तँ मिसियो ह्रासमेन्ट नै छै ।
 दू दिन बाद अखबारक मुख्य पृष्टपर ओहि विद्यार्थीक मृत्युक खबर छपल छल । एखनो बटोहीकेँ ओकर मुँहपर पुरने तेज देखाइ छलै । ओ एखनो ह्रासमेन्ट ताकि रहल छल । 