एकटा कोइली आ एकटा कौआ बतियाइत छल ।
 -गै कौआ बहिन, एकटा बात कहियौ ।
 -हँ गै बहिन, कह ने ।
 -देखहीं, हम तोरा एतऽ अण्डा देलियौ आ तूँ हमर बौआकेँ खुआ-पिया कऽ पोसलें । किने ।
 -हँ कोइली बहिन, ई तँ अपना दुनू बहिनमे प्रेम छै ।
 -सएह तँ । जानै छहीं ? आइ-काल्हि मनुख सब बाल-बच्चाक जनमक खबरि ककरो नै बतबै छै । राता-राति हँसपिटलमे सन्हिया जाइ छै ।
 -नै बुझलहीं बहिन, मनुख तँ सर्वश्रेष्ठ प्राणी छै । ओ तँ किछु कऽ सकै छै मुदा. . . भितरिया बात ई छै जे आब मनुखकेँ अपने लोकपर विश्वास आ प्रेम नै छै ।
 -कौआ बहिन, तखन तँ ओ मनुख नै भेलै । प्रेम नै मने पशु भेल ।
 दुनू ठहक्का मारि मनुखतापर व्यंग्य वाण चला हँसऽ लागल । 