कस्सम कस डिब्बामे समान राखै बला जगहपर बैसल छलै बुधना । देहपर मात्र उजरा धोरी आ कान्हसँ डाँर धरि पसरल उजरा उतरी बुधनाक उदास मुँहकेँ बेसी उदास बनबै छलै । पटनामे रिक्शा चला कऽ कनियाँ संग गुजारा करैत छल । किछु दिन पहिने कनियाँक मोन खराब भेलै आ काल्हि स्वर्गवासी भऽ गेलै । गंगाक कोरामे लहास राखि अपन गाम दिश चलि देलकै । बाटमे सोचि रहल छल जे गाम गेलापर दियाद-बाद श्राद्ध करै लेल कहत, भोज लेल तंग करत, खर्चा कतऽसँ एतै ? । जँ कर्जो लेबै तँ मालिकक गुलाम बनऽ पड़त । कोनो जोगार कएल जाइ जाहिसँ मरबात पते नै चलै । सोचैत-सोचैत घामे-पसीने भऽ गेल । ट्रेनक खिड़कीसँ देखल जे ट्रेन गंगा नदीक उपर छै । देखिते उपरसँ नीचा आएल आ उतरी खोली गंगामे फेक देलकै । हाथ झाड़ि अपन जगहपर बैस रहल । आब निश्चिन्त छल जे आब ओकरा गुलामी नै करऽ पड़तै । 