११.
 गंगा कतेको सालक बाद माए-बाबूक संगे अपन गाम पहुँचल । गामक संपूर्ण परिदृश्य बदलि गेल रहैक । सभसँ आश्चर्य ओकरा ई देखि कए लगलैक जे मालिकक कोठा ढनमना कए खसि रहल छल । ओहिमे केओ नहि रहैत छल । कहाँदनि मालिक अपने अपन नातिनक ओहिठाम दिल्लीएमे रहैत छथि। मालकिन किछुसाल पूर्व हृदयाघातसँ गामेमे स्वर्गबासी भए गेलखिन । हुनकरसभक एकमात्र पुत्र एकदिन भोरे आमक गाछसँ लटकल भेटलखिन । हुनकर बेटी सेहो सासुरेमे हैजाक शिकार भए गेलखीन । हुनकर बेटीक एकमात्र संतान हुनकर नातिन छथिन । ओकरे संगे मालिको रहि अपन गुजर करैत छथि । गामक सभटा जमीन बिका गेलनि । गामक घर सेहो खसि रहल अछि। केओ देखनाहर नहि । ई थिक समय। किछु सालपूर्व मालिकक घमंड आकाश लागल छल । आब ओ अपनो रक्षा करबामे असमर्थ छथि।
 ठीक तीनदिनक बाद दीपेंदु गंगाक ओहिठाम पहुँचल । ओहि समय भोर भए रहल छलैक । दरभंगा टीसनपर चारि बजे भोरे ट्रेन पहुँचल रहैक । ट्रेनक समय तँ रहैक दसे बजे । मुदा ओ छओ घंटा देरीसँ पहुँचल । कहाँदनि समस्तीपुर गुमती लग ट्रेन एकटा कारसँ टकरा गेलैक । कार चूर -चूर भए गेलैक। ओहिमे सबार यात्रीसभ सेहो ओतहि मरि गेल । एही चक्करमे ट्रेन देरीसँ पहुँचल रहए । दरभंगा बस स्टैंडसँ बस पकड़ि कए ओ हमर गाम आएल। रस्तामे कए बेर फोन केलक । हमरा उम्मीद रहए जे शंकरो आबथि। मुदा ओ नहि रहथि । दिल्लीमे किछु जरूरी काजसभमे लागि गेल रहथि । दीपेंदु ओहिठाम पहिलबेर आएल रहथि । ओ ओहि ठामक सुख-शांति देखि बहुत प्रभावित रहथि।
 "ऐँ! दीपा किएक फोन कए रहल छथि? " - गंगा फोन उठबैत अछि । फोनमे कोनो अज्ञात पुरुखक अबाज सुनि ओ अचंभित अछि ।
 दीपाक संगे आओर केओ छल कि नहि से नहि फरिछा रहल छल । हम दीपेंदुकेँ एहि फोनक बारेमे कहैत छी । ओ एहि समाचारकेँ सुनि बहुत दुखी भए जाइत अछि । हम ओकरा शांत करबाक प्रयास करैत छी ।
 जखन ओ अज्ञात फोन आएल तँ गंगा आ दीपेंदु हमर घरक सामने पहुँचि गेल रहथि । मोबाइलपर गप्प करितहि गंगा दीपेंदुक संगे हमरा ओहिठाम पहुँचलाह । हम ओसारापर पटिआ ओछा कए बैसल रही । ओकील सेहो ओतहि रहथि । हमसभ रातुक घटनाक प्रसंगे आपसमे चर्चा करैत रही ।
 "चीज-वस्तु तँ बँचले अछि । अनेरे के मुखिआ ताल ठोकि रहल अछि । कहि नहि ओकरा शंकरक संगे की बात भेलैक? शंकर की सभ कए गेल अछि से नहि कहि?
 हम आ ओकील आपसमे गप्प करिते छलहुँ की दीपेंदुक संगे गंगा हड़बड़ाएल हमरा लग पहुँचल । ओकरासभकेँ अबैत देखि ओकील चलि जाइत छथि । गंगा आ दीपेंदु हमरा प्रणाम करैत छथि ।
 "की बात छैक? एना किएक परेसान छह? " - हम पुछैत छी।
 ताबते समस्तीपुर गुमतीसँ लाइनमैनक फेर फोन अबैत अछि।
 "दोसर लहासक सेहो पहिचान भए गेलैक अछि । ओ ओही कारक वाहनचालक छल ।
 तकर बाद फोन कटि जाइत अछि ।
 "ककर फोन छल? " - हम पुछैत छिअनि ।
 "हँ, ओएह। " - दीपेंदु बजैत छथि ।
 "तूँसभ एना कतेक काल रहबह । भोजनक समय भए गेल छैक । सभगोटे भोजन कए लएह । तकरबाद शांत मोनसँ विचारि कए काज करिअह । " दीपेंदु किन्नहु भोजन करबाक हेतु तैयार नहि भेल । बहुत मोसकिलसँ चाहटा पिलक, ओहो कनीके। हम आ गंगा संगे भोजन करैत छी ।
 "अहाँ एमहर कोना अएलहुँ? " - हम दीपेंदुकेँ पुछलिअनि।
 दिल्लीमे हम, शंकर, दीपा आ शंकरक पत्नी निशा संगे-संगे पढ़ैत रही । ओतहि परिचय भेल ।
 "हम अपनेकेँ सभटा बात कहब । अखन हिनका कनी धरफरी छनि । हिनका बिदा कए दैत छिअनि । फेर जल्दीए आएब। तखन आगूक गप्प-सप्प हेतैक । " - गंगा बाजल ।
 गंगा आ दीपेंदु हमरा प्रणाम कए बिदा भए जाइत अछि। 