- रबीन्द्र नारायण मिश्र (उपन्यासकार)
साँझमे हम, गंगा, ओकर माता-पिता सभ संगे टीसन बिदा भेलहुँ । गंगाक सार, सरहोजि, पितिऔत भौजी, आ कहि ने के के ओकरासभकेँ बिदा करबाक हेतु टीसन आएल रहैक। अजमेरीगेट दिस प्लेटफार्म नंबर एकसँ ट्रेनकेँ खुजबाक रहैक । ट्रेन टीसनपर पहुँचि गेल छल । गंगाकेँ बिदा करए आएल ओकर कुटुंब, मित्रसभ सोझे प्लेटफार्मपर पहुँचि गेल । सभगोटे ताधरि ओतए आपसमे गप्पसप्प करैत रहि गेल जाधरि की ट्रेनक सीटी बाजि नहि गेल । सीटी बजितहि सभ धराधर ट्रेनसँ उतरल ।
 हम ओकरा सभटा बात खोलि कए कहलिऐक । ईहो कहलिऐक जे हम गाम वापस नहि जाए चाहैत छी ।
 "तखन जेबहक कतए? " - ओ पुछलक ।
 ओहि यात्रीकेँ बहुत दया भेलैक ।
 आब तँ ओ स्वर्गवासी भए गेलाह । हुकनर एकहिटा बेटा छनि ।
 गंगा ट्रेनसँ नीचाँ उतरल । प्लेटफार्मपरसँ माटिक कुल्हरमे दू कप चाह लेने आएल । दुनूगोटे चाह पिनाइ शुरु केलहुँ आ गप्पो करैत रहलहुँ । गंगाकेँ हमरा बारेमे जानबाक जिज्ञासा बढ़ैत गेलैक।
 "दुनूमे जेठ के छथि?
 हमरा लोकनिक चाह खतम भए गेल छल । ट्रेन मुगलसरायसँ आगू बढ़ि रहल छल । यात्रीसभ फोंफ काटि रहल छल । मुदा हम आ गंगा जेना सभटा गप्प आइए कए लेबाक हेतु आतुर रही । गप्प सँ गप्प निकलैत रहल । ट्रेन आगू बढ़ैत रहल आ बढ़ैत रहल हमरा लोकनिक जिज्ञासा ।
 बिआहसँ पूर्व ओकर पिता हमरा एकटा चिठ्ठी लिखलक ।
 ई बात कहैत-कहैत हमरा आँखिसँ नोर ढवर-ढवर खसि रहल छल । गंगा से देखलक । ओ बात बदलबाक प्रयास केलक। मुदा हम बड़ीकाल धरि किछु नहि बाजि सकलहुँ । ट्रेन आगू चलैत रहल । फरीछ भए गेल छल । ट्रेन लहेरियासराय पहुँचि गेल छल। यात्रीसभ उठि रहल छल । सभ अपन-अपन समानसभ सरिआबए लागल ।
 "एकर बाद ट्रेन दरभंगा जंक्सनपर ठाढ़ होएत । " - गंगा बाजल । ताबतेमे ओकर मोबाइलक घंटी बाजए लगलैक।
 मुदा ऊपरका यात्रीकेँ कोनो असर नहि भेलैक । ऊपरका दोसर सीट पता नहि कखन खाली भए गेल रहैक। डिब्बाक लोकसभ ट्रेनसँ उतरबाक क्रममे आगू ससरि रहल छल । गंगाकेँ एना हल्ला करैत सुनि सभ थकमका गेल । मुदा ओ यात्री नहि उठल । ताबत रेलवे पुलिस बंदुक लटकओने अएलैक । ओ बंदूकक बटसँ ऊपरका सीटपर सुतल यात्रीकेँ हिलबैत अछि । ओ तैओ नहि उठल ।
 "किछु गड़बड़ लागि रहल अछि । "- सिपाही बाजल । ताबत एकटा युवक यात्री ऊपर चढ़ि गेल । ओकर नाक लग हाथ देलक ।
 "साँस तँ चलि रहल छैक। " - ओ बाजल । "मुदा होस नहि छैक । " - ओएह आगू बाजल । रेलवे पुलिस अपन मोबाइलपर फोन करैत अछि । दनादन तीन-चारिटा पुलिस जमा भए गेलैक । सभगोटे मिलि कए ओकरा ऊपरसँ उतारैत अछि । ट्रेनक यात्रीसभ क्रमशः डिब्बासँ बाहर भेल जाइत छथि । पुलिससभ ओहि आदमीकेँ नीचाँ उतारैत अछि । ताबत हम आ गंगा सेहो डिब्बासँ बाहर भए गेल रही । पुलिससभ ओहियात्रीकेँ प्लेटफार्मपर रखैत अछि ।
 हम सहटि कए ओकरा लग जाइत छी आ ओकरा ध्यानसँ देखैत छी । हँ, हँ, ई आओर केओ नहि मुखिए अछि ।
 लगमे ठाढ़ पुलिससभ हमरा ओकरा बेर-बेर ध्यानसँ देखैत देखि लैत अछि।
 हम तँ एकरा पहिलबेर ट्रेनसँ उतरबा काल देखलिऐक । रातिभरि ई टस सँ मस नहि भेल । सुतल से सुतले रहल । हम आ गंगा आपसमे गप्प करैत रही । ओकरा दिस ध्यान नहि गेल ।
 "ओकर सामने बला सीटपरक यात्री कखन उतरल? " - पुलिस पुछैत अछि।
 "असलमे मुगलसरायमे हम चाह आनबाक हेतु उतरि गेल रही । भए सकैत अछि, ओही बीचमे ओ उतरि गेल होइक । " - गंगा बाजल । हमहूँ मुरी हिला देलिऐक ।
 हम आ गंगा अपन झोरा लेने पुलिसक जीपपर बैसि जाइत छी । थोड़बे कालमे पुलिसक जीप थाना पहुँचि जाइत अछि । संयोग एहन भेल जे थाना पहुचैत-पहुँचैत मुखिआ केँ होस आबि जाइत छनि । ओ उठि कए बैसि जाइत छथि । सामनेमे हमरा देखि कए प्रणाम करैत छथि ।
 "हम एहि ठाम कोना आबि गेलहुँ? " - हमरासँ पुछैत अछि।
 "मुदा हिनकासभ सँ तँ हमरा ट्रेनमे कतहु भेंटो नहि भेल छल । " - मुखिआ बाजल ।
 "तखन भेलैक की जे तूँ एना बेहोस भए गेलह । " - पुलिस पुछैत अछि ।
 "संभवतः हमरा सामनेक यात्री किछु केलक । ओ प्रसाद कहि कए हमरा एकटा पेरा देने रहए । हम ओहि पेराकेँ खेने रही । बस एतबे मोन पड़ैत अछि । तकर बाद की भेलैक, किछु मोन नहि अछि । " - मुखिआ बाजल।
 ओकरा मुँहे ई बात सुनि कए पुलिस हमरा आ गंगाकेँ छोड़ि देलक । मुदा हम थोड़े काल ओतहि रहि गेलहुँ । भेल जे मुखिआ जँ ठीक भए जाएत तँ ओकरा संगे लेने जाएब । आखिर गौआँ अछि। संकटमे पड़ि गेल अछि । गंगो हमरे संगे रुकल रहल ।
 पुलिसक मुँहे ई बात सुनि कए हम आ गंगा थानासँ बिदा भए गेलहुँ। दरभंगा बस स्टैंड धरि दुनूगोटे संगे गेलहुँ। ओहिठामसँ अपन-अपन गामक बसपर चढ़ि गेलहुँ । हमरा गामक बस डेढ़ घंटाक बाद खुजलैक । ताबत गंगा अपन गामो पहुँचि गेल रहए । ओहिठामसँ हमरा फोन केलक । ओकरा आश्चर्य लगलैक जे हम अखन धरि बस स्टैंडेपर छी ।
 "बसे खराप भए गेलैक । कनीके घुसकले छल कि अगिलका चक्काक हबा फुस्स दए निकलि गेलैक । यात्रीसभ बससँ उतारि देल गेल । बस गाड़ीकेँ ठेलि कए स्टैंडमे आनल गेल । लगीचेक दोकानसँ मिस्त्री बजाओल गेल । तहन तँ ओकर पहिआ बदलल आ बहुत मोसकिलसँ आब हमसभ फेरसँ अपन-अपन सीटपर बैसलहुँ अछि । ताबत बहुत रास यात्रीसभ बसकेँ छोड़ि देलकैक। तेँ बस ठाढ़े अछि जाहिसँ किछु आओर यात्रीसभकेँ बैसाओल जा सकए ।
 आखिर बस खुजल । जेना-जेना बस हमरा गाम दिस बढ़ैत गेल, हमरा जानमे-जान अबैत गेल । लागए जेना सौंसे देहमे नवीन ऊर्जाक संचार भए रहल अछि । बस हमर गाम पहुँचैत अछि। हम आगूबाटे उतरि जाइत छी । एमहर हम उतरैत छी आ पाछू लागल मुखिआ सेहो टेकरसँ उतरैत अछि । दुनूगोटेकेँ गामक चौकपर भेंट भए जाइत अछि । हमसभ संगे आगू बढ़ैत छी । हम मुखिआक संगे अपना ओहिठाम पहुँचैत छी । घरक मुख्यद्वारिपर एकटा बड़का ताला लागल छल । ताला देखि हम बिस्मित छी ।
 गंगा मुँहे ई बातसभ सुनि हमरा बहुत कष्ट भेल । लागल जेना माथमे बिजलीक झटका लागि गेल हो । हम ठामहि टगि गेलहुँ। 