रातिक बारह बाजैत छल । गुज-गुज अन्हिया आ डेराउन चुप्पी चारू दिस विराजमान छल । एकाएक मनोजक नीन टूटि गेलै । चेहा कऽ उठल तँ बगलमे पत्नीकेँ नै देखलक । मोने मोन शंका ग्रस्त हुअ लागल । घरसँ बाहर आएल तँ आँगनमे दू गोटाक खुसुर-पुसुर सुनाइ देलकै । एकटा पुरूष स्वर आ एकटा नारी स्वर आबैत छल । पुरूष बाजल "देख, आब तूँ प्लानक अन्तीम भाग पूरा कर । मनोज लऽग बड सम्पति छै । ओकरा मारि कऽ ओकर मलकाइन तूँ बनि जो । फेर दुनू गोटा वियाह कऽ लेब । "
नारी स्वर तीव्र गतिसँ बहराएल "नै, ई हमरा बुते नै हेतौ । "
पुरूष फेर बुझाबऽ लागल "सप्पत नै तोड़ । दुनू गोटाक प्रेम एकरा मरलाक बादे सफल हेतै । "
तामसमे डूबल नारी स्वर फूटल "प्रेम प्रेम प्रेम, बड भेलौ प्रेम। आब अपन-दुनूक प्रेम मरि गेल छौ । हम तोहर संग देलियै किए तँ तखन कर्ज मुक्त छलियै, मुदा. . . आब हमरापर सेनूरक कर्ज अछि । मनोज हमरा अनमोल सेनूर देलनि । हम अपन प्राणो दऽ कऽ एकर कर्ज नै चुका सकै छीयै, ओकर प्राण लेनाइ तँ बड दूरक बात छै । "