सेनूर छै अनमोल (भाग-7)
पट परिवर्तन (दोसर पट)
( मुरलीक घरक दृश्य । राधा घेंट झुकौने, माँथपर हाथ देने चिन्ताग्रस्त मुद्रामे बैसल अछि । लऽगमे मुरली पत्रिका पढ़ैत अछि । )
मुरली- (पत्रिकासँ धियान हटा राधा दिस ताकैत । ) की भेल अहाँकेँ ? किए मुँह लटकेने छी ? जहियासँ सासुर एलौं हेँ अहाँक मुँह लटकले रहैत अछि । एतेक सुन्दर रूप-रंग देने छथि दैवा, एकरा व्यर्थ किए कऽ रहल छी ? दैवोकेँ तामस चढ़ैत हेतनि । कखनो काल मुस्कियाएलो करियौ ।
 राधा- की करबै ? जिनगियेक नाम उदासी छैक । जखन करेजक गहराइमे बड़का टा घाव भेल छै जकर टीससँ रहि-रहि कऽ देहक अंग-अंग कानैत रहैत अछि तखन कृत्रिम मुस्कुराहटसँ कोन फायदा ?
 मुरली- अहाँक टीस कोनो अहींकेँ तँ नै कनबैत अछि, हमरो कनबैत अछि । अहाँसँ बेसी दर्द हमरा होइत अछि । अहाँ हमर अर्द्धांगनी छी । आधा अंग छी । देहक आधा भाग दर्दसँ कुहरैत रहतै आ आधा भाग हँसैत रहतै, ई कतौ सम्भव छै ? नै ने । तखन लोककेँ अपना सक भरि हँसी-खुशीसँ रहबाक चाही ।
 राधा- जँ अहाँकेँ हमर एतेक चिन्ता होइत तँ हमर दर्दक दवाइ किए ने आनैत छी ?
 मुरली- एकर कारण तँ अहूँकेँ नीक जकाँ बूझल अछि । ई बात सत्य अछि जे अहाँक नैहर बला सुख-सुविधा एतऽ सम्भव नै अछि, मुदा हम तँ प्रयास कैये रहल छी ? गाममे बिजली नै छै तेँ अहाँकेँ एसी, फ्रीज आ टी॰भी॰ बला सुविधा कोना देब । हमर आमदनी एतेक बेसी नै अछि जे अहाँकेँ लेल शहरी वेवस्था कऽ देब ।
 राधा- हँ. . . हँ. . . बुझलौं. . . बुझलौं । अहाँ तँ अपन बचाब करबे करबै ने ! एँ यौ दुनियाँमे लोक जँ ठानि लै छै तँ कीसँ की कऽ दै छै आ अहाँकेँ सुनिते चोन्ह लागैत अछि । हमर उदासी नै हरि सकै छी तँ कमसँ कम बाजैयोसँ परहेज करू ।
 मुरली- (तमसाइत) परहेज, परहेज तँ केनाहिते छी । आब कतेक करी । सब बातमे तँ अहाँकेँ हमरे गलती देखाइत अछि । कोनो बात कहब नै कि मुँह लटका लेब । लोक जाहि सुख लेल वियाह करैत अछि से तँ कहियो देलौं नै, खाली झगड़ैत रहै छी । जखन अहाँकेँ हम पसीन नै छलौं तँ हमरासँ वियाह किए केलौं ?
 राधा- वियाह कोनो हम अपन मरजीसँ केलौं । जँ हमर वश चलितय तँ अहाँकेँ वेदीयेपर सँ बैलगा दितौं । हम तँ तखनो मजबूर छलौं आ एखनो मजबूर छी ।
 मुरली- मजबूर, झुठौंका मजबूरी अछि । एखन तँ अहाँक वश चलिते अछि । एखन कोनो हमरा अपन लऽगमे रखने छी, एखनो तँ हम अहाँसँ दूरे छी । दूर रहै छी । दूर सुतै छी । दूरे हँसै छी । अहाँसँ हमरा कोन सुख भेटल जे हम अहाँकेँ सुख देब ।
 राधा- नै ने दिअ । अहाँसँ सुखक भीख माँगिते के अछि ? अहाँ किछु नै दिअ बस हमरा छुआछन दऽ दिअ । हमरा तलाक दऽ दिअ ।
 मुरली- (नरम होइत) हे जे भेल से भेल, आब एहन बात फेर नै बाजब । वियाह मने छुट्टमछुट्टा नै होइ छै । वियाह मने तलाक नै होइ छै । वियाह मने प्रेम होइ छै । प्रार्थना करैत छी अहाँसँ, एहन बात नै बाजल करू ।
 राधा- तखन हमर दिमाग नै खाउ । झुट्ठेकेँ केँ-केँ केँ-केँ करैत रहै छी । चुप रहू ।
 (मुरली चुप भऽ जाइत अछि । राधा एकटा पत्रिका लऽ पढ़ऽ लागैत अछि । राजाक प्रवेश होइत अछि । )
राजा- (दुनू हाथ जोड़ैत । ) प्राणाम भौजी. . . की हाल-समाचार अछि ? नीके ने?
 राधा- हँ हँ, नीक अछि ।
 राजा- घर-दुआरिमे कने कम जोरसँ बाजल करू । बाहर धरि ओनाहिते अवाज जाइ छलय । लोक-वेद सुनतै तँ की सोचतै ?
 मुरली- की सोचतै आ किए सोचतै ? आजुक जमानामे पति-पत्नीकेँ प्रेमो करैक लेल घरक कोनटामे सन्हियाए पड़तै की ?
 राजा- (व्यंग करैत) नै नै, सन्हियाए किए पड़तै ? आजुक जमानमे छतपर चढ़ि कऽ चिचिया-चिचिया कऽ प्रेम करऽ पड़तै । (जोरसँ बाजैत) यौ गौआँ-घरुआ, सुनै जाउ, हम प्रेम करैत छी । हम कनियाँकेँ बाँहिमे पकड़ैत छी । हम चुम्मा लैत छी. . . । हूँह, बड एलखिन प्रेम करै बला । हमहूँ वियाहल छी मीता । प्रेम कोना होइत छै से हमरो बुझल अछि । मुदा एखुनका अवाजमे तँ प्रेम जकाँ किछु नै बुझाइत छलौ ।
 मुरली- निकालि ले सबटा जलन एतै । तूँ अपन करिझुमरी कनियाँ संगे कोना प्रेम करैत छहीं से कोनो हमरा नै बुझल छै । हम तँ सत्यानाश जानैत छीयै । तोहर प्रेम तँ लाइत-मुक्का आ बेलनेसँ शुरू होइत छौ ।
 राजा- जेना कि हिनका घरमे ई सब नै होइत छन्हि । पहिने अपन कमजोरी देख, बादमे हमरा कहिहें ।
 क्रमशः