दू टा सखी बड दिन बाद मिल रलह छलीह । एकटा सखीक देहपर दामिल कपड़ा आ दोसरक देहपर साधारण साड़ी छलै । पहिल सखी बाजल "सखी, तोरा तँ मौजे-मौजा छौ । घरबलाकेँ सरकारी नोकरीमे लाइफ स्टाइल तँ बढ़िये ने जाइ छै । "
दोसर सखी उदास मोने उत्तर देलक "गै सखी, हम मौजमे रहितियै तँ हमरो देहपर तोरे सन चमकौआ बनारसी रहितै । "
"हमर मरद तँ प्राइभेटेमे अछि तैयो मोन खोलि कऽ खर्च करैत छथि । दरमाहाक तीसो हजार खर्च कऽ दैत छथि । "
"एँ गै, तोहर ओझा तीस कमाइ छथुन आ हमर सैयाँकेँ तँ सरकारीयोमे बीस नै पुरैत छन्हि । मजा तँ तोरे छौ । हमर मरद खर्चे नै करैत छथि । कहैत छथि जे बुढ़ारी लेल जोगा कऽ राखब । "
पहिल सखी उपहास करैत बाजल "दुर बताहि, जुआनीमे माँटि चटनाइ आ बुढ़ारीमे घी पिनाइ नीक नै । तोहर पाठक जी एहन कंजूस मरद आ सरकारी नोकरपर बज्जर खसौ । हमरे नीक अछि । "
पहिल सखीक बात दोसरक करेजमे काँट जकाँ गड़ि गेल, मुदा कने कालक बाद ओकर बात सत्य लागल लागलै दोसर सखीकेँ । 