मैथिली वर्णमाला (बाल कविता)
अ सँ अल्हुआ, आ सँ आलू, इ सँ भेलै इजोत ।
 ई सँ ईंटेबा उ सँ उल्लू, ऊ केर ऊन छै मोट । ।
 ए सँ एक आ ऐ सँ ऐहब, ओ सँ भेलै ओसारा ।
 औ प्रायः "अओ" लीखल जाइए, मैथिलीमे बेचारा । ।
 अं अंगूर आ अः विसर्ग केर चिन्हमात्र भऽ सूतल ।
 ऋ सँ ऋषि आ ऋक्ष भालु छै, ऋचा वेदकेर बूझल । ।
 ऋ केर दीर्घ रूप बिनु मैथिली, कऽ लैतछि संतोष ।
 क कनैल, ख - खाट आ ग सँ गदहा छै निर्दोष । ।
 च सँ चौकी, छ सँ छौंकी, ज सँ भेलै जहाज । ।
 झ सँ झब्बा या झाबा कहू, ञ प्रारम्भ ने शब्द ।
 ट सँ टमाटर, ठ सँ ठेला, ड डम्फा केर शब्द । ।
 ढ सँ ढाकी - ढौआ - ढैंचा, ढ़ फराक उच्चार ।
 तहिना ड आ ड़ मैथिलीमे, अलग - अलग उच्चार । ।
 ढोलक केँ ढ़ोलक जुनि लीखू आ पढ़ुआ केँ पढुआ ।
 ड सँ डमरू, ड़ रब्बड़ मे, हिन्दी नञि छी बौआ । ।
 ढोढ़ी मे दुहु संग - संग, तहिना ढाढ़स मे देखियौ ।
 पढ़ै छी मैथिली मैथिली बाजू, हिन्दी सनि ने बजियौ । ।
 हण्डा - हण्डी, ठण्ढा - ठण्ढी, अण्डा - अण्डी सगरो । ।
 त सँ तौला - तबला - तरुआ, थ सँ थौका फूलक ।
 थऽन गाए बकरी आ महीषक, थाल पएर मे लागल । ।
 द सँ दीप दूध आ दऽही, दूरा - दरबज्जा ओ दलान ।
 ध सँ धरती धाप धरोहरि, धऽनी धोती धार आ धान । ।
 न पाँचम व्यञ्जन छै दुलारू, बहुत जकर बेबहार छै ।
 नदी नाह नढ़िआ आ नेबो, नारिकेर ओ नाक छै । ।
 प सँ पानि आ फ सँ फूल - फर, ब सँ बकरी बुझले ।
 भ सँ भारत देश अपन छी, म केर महिमा सुनि ले । ।
 न सनि म केर हिस्सामे सेहो, शब्दक बहुत पथार ।
 म सँ मड़ुआ माछ मखान आ माए मैथिलीक प्यार । ।
 य सँ यमुना कहबै जमुना, र - रस्सी मजगूत ।
 ल सँ लावा चन् - चन् बाजय, लाबा तकरे रूप । ।
 संस्कृतक जे मूल शब्द, ओहिमे व केर बेबहार ।
 मिथिलाभाषा व केर बदला, ब केर बड़ उच्चार । ।
 श सँ शंख - शरीफा - शलगम, ष केर मान छै अल्प ।
 ष बहुधा मैथिली भाषामे, ख केर कायाकल्प । ।
 भाषाकेँ "भाषा" पढ़ैछ केओ, आन कहैतछि "भाखा" ।
 उच्चारण दुहु छी प्रशस्त, पर लिखना जाइछ "भाषा"। ।
 ष केँ बहुधा ख बजैत छी, भाषा कहलहुँ भाखा ।
 षष्ठी - खष्ठी सुनने होएब, अभिलाषा - अभिलाखा । ।
 स सँ सिन्दूर सिउँथ आ सपरी, साबुन सेब सेमार ।
 ह सँ हाथी - हाथ - हृदय आ ह सँ होइछ हजार । ।
 क्ष - त्र - ज्ञ संयुक्ताक्षर, मानैत अछि पुरना भाषा ।
 पर स्वतन्त्र सनि आखर तीनू, विचरए नवका भाषा । ।
 क्षत्रिय - रक्षक - भक्षक - रक्षा मे क्ष हुलकी मारए ।
 त्र - त्रिशूल, त्रिभुवन, त्रिवेणी; त्रि तँऽ तीन कहाबए । ।
 ज्ञ सँ ज्ञान, आ ज्ञान सँ ज्ञानी, संज्ञा नाँओ कहाबए ।
 विज्ञानक ई युग छी बौआ, जिनगी सरल बनाबए । ।
 नोटः- एहि कवितामे विभक्ति चिन्हकेँ फुटका कऽ लीखल गेल अछि ताकि धियापुतासभकेँ पढ़बामे सुविधा होअए ।
 ई कविता मैथिली पाक्षिक इण्टरनेट पत्रिका "विदेह" केर 190म अंक (15 नवम्बर 2015) (वर्ष 8, मास 95, अंक 190) केर "बालानां कृते" स्तम्भमे प्रकाशित । 