नुकताच झालेला, शेअर करण्यासारखा फाऊंटन पेनचा किस्सा आहे.
"अरे नहीं नहीं, ये तो सब चालू माल है, कलेक्शन के लिये कुछ है तो दिखाईये " अशी वाक्ये फेकली.
"सब प्रकार के पीस मिलेंगे, आपका बजट कितना है ? "
म्हटलं बुवा चांगला असेल तर घेऊ सात आठशेपर्यंत. मग त्यानं आतून एक लाकडी केस आणून दाखवली.
जिनहाओ - छोटे छोटे लाल डोळे असलेल्या बाकदार ड्रॅगनचं हूक आणि उत्थित चिनी अक्षरे, आकृत्यांनी सजवलेला फिकट राखाडी शाईपेन - व्वॉव्व!
मी आपलं घिसाडघाईत खस्स्कन झाकण उघडलं. सुरी हातात घ्यावी तसं वाटतं होतं.
दुकानदार महाशय जे पेटले ते तसं झाकण उघडलेलं पाहून, अरारा!
"महाराज आपही कृपा करो"
पुन्हा त्याचा भडीमर - "मुझसे कुछ सिख के जाईये, आप क्या खाक कलेक्शन में इसे रखोगे, इधर, इधर दिजीए. मै सिखाता हुं." म्हणून त्यानं एका हाताच्या तीन बोटांच्या आधारावर तर्जनी व अंगठ्यात शाईपेन पकडून, पायात मोडलेला काटा काढावा तसं हळुवार झाकणावर दाब दिला. क्लिक् ! वाजलेलं आम्हालासुद्धा ऐकू आलं.
"इसे ऐसा खोलते है, तलवार की तरह उखाडोगे तो इसका नीब् घीस घीस के खतम् हो जाता है, फिर इसमें मजा नहीं.. अब ये ध्यान में रखिए, यहांसे खरीद के ले गये तो भी..."
"चलाईये, मख्खन की तरह चलता है"
ते पुरेसं वजनदार शाईपेन स्वतःच चालत असाव तसं हळुवारपणे नीब् मधून काळ्याभोर बाकदार महिरपी चितारु लागलं. आपण खलास! आत्मशून्याकडंही पेन दिलं - तो म्हणे अक्षर चांगलं नाहीय रे, तुच लिही. म्हटलं बघ तर. त्यानंही चालवून पाहिलं. तो म्हणे सेल्फ गायडेड मिसाईल आहे.
"चीज़ ही ऐसी रखतें है, हाथ में लोगे तो वापस नहीं रख पाओगे. जिंदगी गुजर गई कलम की दुनिया में, मै कोई दुकानदार लगता हुं?"
दुकानदार जबराट माणूस होता, ही खास इंदौरी दुकानदारी होती. दाम भी वाजिब, मुनाफा भी खरा. ग्राहकी नहीं, जैसे अपने ही घरवालों को कुछ बेच रहे हो. और जाओगे भी कहां?
"आप भी फाऊंटन के चहेते है.. कितने तक के फाऊंटन पेन रखते हैं..."
"ये डेढ लाख, ये दो लाख.. ये साडेसात लाख"
इंदुरमध्ये तो लाख लाख रुपयांचा शाईपेन आला तेव्हा तेव्हा बातम्या आलेल्या होत्या.
"हमें तो आप जैसे परखी मिल जाए, दुनिया के किसी भी कोने से जो चाहे वो फाऊंटेन पेन मँगवा लेते है"
"ये अपने बस की बात नहीं.. मै तो बस ऐसे ही.." वाक्ये आपोआप बाहेर पडली.
"हम किसलिए है, इसीलिए सभी की बस की चीज़ लिए बैठे है..."
आता त्यानं रजिस्टर काढलं.
"ये कौन है? प्रोफेसर श्रीवास्तव, इन्होंने डेढ हजार का लिया है, ये हमारे डाक्टर शुक्ला, आठ सौ का, ये यहां देखीए एडवोकेट भाटिया..
शोधूनशोधून तो नावं बघायला लावत होता.. डेढ हजार.. ये हमारे सालों से ग्राहक है.. पसंदीदा चीज आ जाए, तो बस इन्हे फोन करने की देरी.. आकर ले जाते है..."
"बस, बस.. बस..इसको पैक कर दिजीए.. और आपका कार्ड हो तो दे दिजीए.."
कार्ड काही छापली नव्हती की संपली होती माहित नाही. रजिस्टरमध्ये नाव, फोन नंबर लिहून घेतला. शाईपेन कॅरीबॅगेत टाकलं, पैसे दिले.
"कुछ ऐसा ही आये तो जरुर बताईये.. मै आ जाऊंगा."
"मार्च के एंड में नया माल आनेवाला है, फोन करुंगा"
"धन्यवाद!" म्हणून बाहेर पडू लागलो.
"और एक बात.." त्याला काहीतरी सांगायचं असावं.
हात जोडून म्हटलं, "महाराज!"
"एकबार उस पेन का ढक्कन ठिक से खोलकर के दिखायेंगे..?"
खळखळून हसलो आणि जोडलेले हात डोक्यापर्यंत नेऊन झटकन् दुकानाबाहेर पडलो.
नुकताच झालेला, शेअर करण्यासारखा फाऊंटन पेनचा किस्सा आहे.
