(समाजमे बूढ़क दुखद स्थितिक जीवन्त चित्रण करैत उपन्यास)
हमरा जखन होस आएल तँ हम सफदरजंग अस्पतालक शायिकापर पड़ल रही । चारूकातसँ कैकगोटे घेरने रहए । ओहिमे किछु डाक्टर,सिस्टर,अस्पतालक कर्मचारी आ दूटा पुलिस सामिल छल। मोन होअए जे पुछिऐक जे बात की छैक? मुदा बाजले नहि होअए। जतबा काल होस रहए एही गुनधुनमे रही । ताधरि डाक्टरसभ हमरा किछु दबाइ देलक आ एकटा सुइआ सेहो बामा बाँहिमे लगा देलक। तकरबाद जे हम फोंफ काटए लगलहुँ से एकहि बेर चारिबजेक आसपास आँखि खुजल । चारूकात मुड़ी घुमओलहुँ । कतहु केओ नहि रहए । हमरा पिआससँ कंठ सुखाइत छल। अपनेसँ उठल नहि होइत छल । संयोगसँ बगलबला रोगीक संगे आएल एकटा अधबयसु सामनेमे पड़लाह । हम हुनका इसारासँ पानि आनि देबाक हेतु कहलिअनि । ओ हमर बात बूझलनि । अपना संगसँ पानिक बोतलमेसँ एक गिलास पानि हमरा दिस बढ़ा देलनि । हम एकहि बेरमे सौंसे गिलासक पानि पिबि गेलहुँ । जानमे-जान आएल । भेल जे किछु पुछिअनि । मुदा हम किछु बजितहुँ ताहिसँ पहिने डाक्टरसभक हुजुम आबि गेलैक । प्रहरीसभ बाहरी आदमीसभकेँ कोठरीसँ बाहर कए देलकैक ।
 डाक्टरसभ हमरा तरह-तरहसँ देखलक । हाथ, पैर, छाती सौंसे तँ किछु-किछु लागले रहए । किछु आओर यंत्रसभ लगबा देलक । अपनासभमे कहि ने की-की बतिआएल आ सहटि कए दोसर रोगी दिस चलि गेल । दोसर रोगी एकदम युवती, देखबामे बहुत सुंदरि छलीह । हुनका लग एकटा अधबयसू पुरुख रहनि । ओएह कखनो काल हमरो दिस घुसकि जाइत छल । कैकबेर बंगालीमे हमरासँ किछु-किछु पुछलक। हम की जाने गेलिऐक बंगालीमे ओ की बकि रहल अछि ? हमर जबाब नहि पाबि ओ उदास भए जाइत छल, बजनाइ छोड़ि कए माथपर हाथ धए लैत छल । मुदा तैओ फेर-फेर हमरा दिस अबैत रहैत छल ।
 हम टुकुर-टुकुर आकाश दिस देखैत रहि गेलहुँ ।
 संभवतः ओकरा किछु कहबाक रहैक, किंवा किछु दबाइ मंगेबाक रहैक । मुदा जखन केओ रहबे नहि करए तँ ओ की करैत?
 "हिनकर स्थिति आब ठीक छनि । हिनका आइ अस्पतालसँ छुट्टी करबाक छैक ।
 आटोरिक्सा बलाकेँ मैथिलीमे बजैत सुनि हम बहुत आश्वस्त भेलहुँ । हम निधोख आटोरिक्सापर बैसि गेलहुँ । हम आटोरिक्सापर बैसले छलहुँ कि लागल जेना केओ हाक दए रहल अछि । पाछू घुमि कए देखैत छी । दीपेंदु ओही महिलाक संगे ठाढ़ रहथि । हम आटोबलाकेँ रोकबाक प्रयास केलहुँ । मुदा ओ अपने धुनमे मस्त छल । आटोरिक्सा तेजीसँ आगू बढ़ि गेल ।
 आटोरिक्साबला गाना बजओलक - "कखन हरब दुख मोर हे भोला बाबा....... " आ आटो चला देलक । हम मोने मोन सोचैत छी-इहो पकिआ मैथिल बुझाइत अछि ।
 जेना ओ हमर मोनक बात बूझि गेल होअए ।
 रिक्साबला किछु नहि बाजल ।
 हमहु फेर नहि पुछलिऐक । थोड़बेकालमे पुष्पविहार सेक्टर एक आबि गेल । सड़कसँ सटले बामाकात हमर डेरा छल। हम आटोसँ उतरि तँ गेलहुँ मुदा आगू जाएब कोना? आटोबला ई बात बुझलक। हम ओकरा सीढ़ी दिस इसारा केलिऐक । पहिल तलपर स्थित हमर डेरा ओ पहुँचा देलक ।
 डेरा भम्म पड़ि रहल छल । कतहु केओ नहि छल । आटोबला बात बूझि गेल ।
 मुदा ओ चुप रहि गेलाह । भोरमे ओ सभ गेलाह आ दुपहरिआमे हमर हारनिआ उतरि गेल । दर्दसँ छटपट कए रहल छलहुँ । कहि नहि के आ कोना हमरा अस्पताल लए गेल?
 हम इएहसभ सोचि रहल छलहुँ कि खटके आबाज भेल । केओ केबार लग ठाढ़ छल । हम किछु पुछितिएक ताहेसँ पहिने एकबेर फेर खट-खटक आबाज भेल । केबार खुजले रहैक । ओ आदमी बिना कोनो प्रतीक्षाकेँ अंदर आबि गेल ।
 "दीपेंदु... । "- हम बजैत छी ।
 "हम तँ थोड़बे कालमे वापस आबि गेल रही । ताबतेमे अहाँकेँ एकटा आटोरिक्सापर चढ़ैत देखलहुँ । हम बहुत हल्ला केलहुँ । मुदा आटो ठाढ़ नहि भेल । आखिर हम अहाँक पाछू-पाछू बिदा भेलहुँ ।
 दीपेंदु बहुत प्रयास केलाह जे हम हुनके संगे रहि जाइ आ जखन शंकर आबि जेताह तखन वापस एहिठाम चलि आएब । मुदा हमरा मोन नहि मानलक । हम कतहु नहि गेलहुँ ।
 (श्री रबीन्द्र नारायण मिश्र लिखित उपन्यास पर आधारित ई धारावाहिक लेख प्रवासी मैथिल समाजक आग्रह पर मैथिली जिन्दाबाद पर चेप्टर अनुसार क्रमिक रूप सँ प्रकाशित कयल जा रहल अछि। )