प्रेमीसँ पति बनल मोहनकेँ मुइलाक बाद राधाक जिनगी श्मशान सन भऽ गेलै । नैनमे सदिखन सावन-भादो उमड़ल रहै । उज्जर कपड़ा ओकरा लेल कफन सन बनि गेल छलै । मात्र मोहनक प्रेम जे ओकर कोखिमे छलै से ओकरा मरऽ नै दैत छलै । ओकर श्रृंगार बिनु मलीन भेल रूप देख ओकर सासुकेँ रहल नै गेलै । अन्ततः सासु राधाकेँ दोबारा वियाह करबाक लेल कहलै । राधाक जबाब छलै "नै माँ, हम दोसर वियाह कऽ मोहनक दिल तोड़ऽ नै चाहैत छी । हम एखनो हुनकेसँ प्रेम करैत छी । सब ठाम ओ हमरा देखाइ दैत छथि । "
"यै कनियाँ, अहाँक सून रूप देख मोहन बेसी दुखित होइत हेतै । अहाँक सपनामे सब दिन आबैत अछि, मने ओ सदिखन अहाँक संग अछि । जखन अहाँक प्रेम ओकरा लेल जिबिते अछि तखन ओकरा अपनेबाक चाही । विदेहे रूपमे सही ओ अहाँक पति अछि जे सदिखन अहाँकेँ चाहैत अछि, अहाँक संग अछि । "एते कहि सासू राधाक माँथपर आएल भाव पढ़ऽ लागलीह । फेर कहलनि "जखन अहाँक पति अहाँ संग अछिए तखन अहाँकेँ श्रृंगार करबाक चाही । जखन सोहागसँ नेह करैत छी तँ सोहाग सजेबाक चाही . . . "
सासुक बात सूनि राधा दोसरे दुनियाँमे पहुँचि गेलीह । हाथमे बिन्दिक पत्ता लेने, बाँहि खोलने ओकरा मोहन देखाइ पड़लै । बेसुध भेल राधाक हाथ नहूँ-नहूँ बिन्दी दिश बढ़ऽ लागलै आ विधवाक रूप चमकऽ लागलै । 