अरे . . . एना जुनि कर . . . खसि पड़बें . . . रे छौड़ा . . . कोठीसँ उतर चोकलेट देबौ . . . रे . . .
 आधा घंटासँ झा जीक घरसँ एहने आवाज आबि रहल छलै । हुनकर पाँच बर्षक बेटा कोनो बातपर रूसि कऽ कोठीपर बैस गेल छलै । ओकरे उतारबाक प्रयासमे लागल छल झा जीक परिवार ।
 "बौआ, की चाही अहाँकें । हम एखने देब " झा जी बेटाकें पोल्हबैत कहलनि ।
 बेटा ठेसगरसँ बाजल "कनियाँ । "
सबहक होश उड़ि गेलै । बाबा तमसाइत कहलनि "कनियाँ ! ई सब के सिखेलकौ । "
"आइ मैडम पढ़बै छलखिन जे लड़कीक संख्या तेजीसँ घटि रहल छै। लोक एखने कुमारे जीब रहल छथि । तखन तँ हमर समयमे एक्को टा नै बचतै । पापा तँ मम्मी बिना खाइतो नै छथि , हम कोना रहब । तें किछु भऽ जाए विआह करबे करब । " पाँच वर्षक नेनक मुँहे ई कटु सत्य सूनि सब सोचमे पड़ि गेलाह । 