राधा- परतर । हूँह. . . तूँ हुनकर पाँसङगो बराबर नै छें ।
 श्याम- एना एकार पारनाइ नीक लागैत अछि की ?
 राधा- एखन तूँ हमर आँखिक सोझासँ झटि जो । एखन हमरा मात्र हम पति देखाइत अछि । ओकरे चिन्ता अछि ।
 श्याम- की भऽ गेलौ तोरा राधा ? एना किए बाजै छेँ ? लागै छै तोरापर किओ डाइन-जोगिन कऽ देलकौ ।
 राधा- डाइन-जोगिन तँ एते दिन केने छलै । एते दिन हम दोसरक वशमे छलियै । आइये तँ हमर नीन्न टूटल अछि । आइये तँ सेनूरकेँ चिन्हलौं हम ।
 श्याम- सेनूरक चक्करमे पड़ै बाली तँ तूँ नै छलेँ । तूँ हीं तँ कहै छलही (राधाक बाजैक स्टाइलमे) "सेनूरक मोले की छै ? वएह पाँच-दस टाका । "
राधा- ओ हमर नदानी छल । सचमे सेनूरक कोनो मोल नै छै, किएक तँ सेनूर अनमोल छै । जा धरि बजारमे बिकैत छै, डिब्बामे बन्द रहै छै, ता धरि मात्र पाँच-दस टाका ओकर मोल होइ छै, मुदा. . . मुदा जखन ओ कोनो नारीक सिंउथमे पड़ि जाइ छै तखन ओ अनमोल भऽ जाइ छै । हम तँ आइ बुझलियै जे सेनूर अनमोल छै ।
 श्याम- मुदा हम तोरा नै छोड़ि सकै छीयै । हमरा तोहर रूप-यौवन पागल केने अछि। एकरा छोड़नाइ असम्भव छै ।
 राधा- इएह तँ अन्तर छै तोरा आ मुरलीमे । तूँ हमर देहसँ प्रेम करै छें आ मुरली हमर आत्मासँ सिनेह करैत छथि ।
 श्याम- मुदा हमरा लेल तोरा छोड़नाइ कठिन छै ।
 राधा- छोड़ऽ पड़तौ श्याम, छोड़ऽ पड़तौ । सब युगमे श्याम राधासँ मात्र प्रेमे केलकै, वियाह नै ।
 श्याम- तूँहीँ तँ कहै छलहीं जे आब इतिहास बदलऽ पड़तै । आब श्याम राधाकेँ छोड़ि कऽ नै पड़ा सकै छै ।
 राधा- कहैत छलियै, मुदा सब बेर श्याम राधाकेँ ओकर हालतमे छोड़ि देलकैए । इहो बेर छोड़तै तँ कोनो जुलुम नै हेतै । मुदा सब बेर मुरलीक अवाज राधाक संग रहलै । सब युगमे राधाकेँ मुरलिये आकर्षित केलकै । राधा श्याम लेल नै, मुरली सूनै लेल नाचै छलै । तेँ इहो युगमे (अपना दिस देखबैत) ई राधा अपन मुरलियेक संग रहतै ।
 श्याम- एखनो समय बचल छै राधा । सोचि ले । हमरा संग रहलासँ आधुनिक सुख-सुविधा भेटतौ ।
 राधा- हमरा कोनो सुविधा नै चाही । सबसँ पैघ सुख पति होइ छै । पतिक संग सबसँ पैघ सुविधा भेटै छै ।
 श्याम- मुदा एतऽ गोइठा ठोकऽ पड़तौ । चुल्हिक धुआँ पिबऽ पड़तौ ।
 राधा- मंजूर अछि । जँ पति पानि ढारैत रहय तँ गोइठो ठोकि लेब । पतिक बाँहिमे चल्हिक धुआँ अगरबत्ती सन गमकऽ लागैत अछि ।
 राधा- मुदा किछु नै । किछु भऽ जाए हम पुरना सेनूर मेटा कऽ नवका सेनूर नै लगबै । (दुनू हाथ जोड़ैत) हम दुनू हाथ जोड़ै छियौ । तूँ जो । हमरा अपन पतिक संग खुशी-खुशी रहऽ दे ।
 (राजा आ मुरलीक प्रवेश होइत अछि । मुरलीकेँ देखिते राधा मुरलीकेँ भरि पाँज कऽ पकड़ि लैत अछि । राजा आ श्याम थपड़ी बजबऽ लागैत अछि । )
श्याम- वाह । आइ हमर आँखि खुलि गेल । (मुरली दिस घुमैत) सचमे झा जी अहाँ जीत गेलौं । हमर पाँच सालक प्रेमकेँ अहाँक सात मासक प्रेम हरा देलक ।
 राजा- प्रेम हार-जीत नै होइ छै श्याम बाबू । प्रेम, प्रेम होइ छै । सभक लेल बराबर । एतऽ तँ सेनूर अहाँक प्रेमकेँ हरेलक अछि ।
 श्याम- मुदा राधाक माँग तँ एखन धरि खालिए छै ?
 मुरली- सेनूर लगेलाक बाद माँथ दर्द करऽ लागैत छनि ।
 श्याम- एहन कोनो बात नै छै पाहुन । हमर शर्त छलै तेँ सेनूर नै लगबैत छलै । (अपन जेबीसँ सेनूरक डिब्बा निकालि कऽ मुरली दिस बढ़बैत अछि । ) लिअ. . . आइ शुभ दिन अछि । सेनुरा दियौ राधाकेँ । भरि दियौ राधाक उदास सिंउथ ।
 (मुरली सेनूरक डिब्बा लऽ लैत अछि । एक चुटकी सेनूर राधाक माँगमे दऽ दैत अछि । राधा मुरलीक पएर छू प्रणाम करैत अछि । )
राधा- हम अहाँकेँ तड़पाबैत रहलौं । अपन प्रेम कहियो नै देलौं । हमरा माँफ कऽ दिअ ।
 मुरली- (राधाक बाँहि पकड़ि उठबैत)देर एलौं दुरूस्त एलौं । अहाँ कोनो गलती करबे नै केलौं तँ हम माँफी कथीक देब । अहाँ सदिखन हमर करेजमे छी आ सदिखन रहब ।
 (राजा आ श्याम थपड़ी बजबैत अछि । )
राजा- इति विवाह सम्पन्नम् । फूल, माला, मण्डपक झंझट खतम ।
 (सब हँसऽ लागैत अछि । )
श्याम- रुकू. . . रुकू, एते जल्दी खतम नै करियौ । एखन शिमला दर्शन बाँकिए छै । (राधा दिस घुमैत) की राधा, शिमलामे हनीमून मनबै लेल जाइक छै ने ?
 राधा- धत्, लाजो नै होइ छौ ।
 (सब ठहक्का मारि हँसऽ लागैत अछि । धीरे-धीरे पर्दा खसैत अछि । )