मुरली- सएह तँ. . . सएह तँ अहाँकेँ कहैत छी । एक दिससँ सबकेँ अमीर भऽ गेलासँ ई समाज नै ने चलतै । गरीबोक रहनाइ जरूरी छै । अमीरीक रट नै लगेबाक चाही, मुदा. . . अहाँ समझबाक चेष्टा करी तखन ने ? हम जानैत छी, ऐ घरमे अहाँक दम घुटैत हएत । नीक नै लागैत हएत । मुदा कैये की सकै छीयै ? नारी लेल सासुर एहन जेल होइ छै जतऽसँ यमराजक मृत्यु-मोहर लागलाक बादे मुक्ति भेटै छै ।
 राधा- कहि तँ ठीके रहल छी, मुदा आब एहन कोनो बन्हन नै छै । आब नारी मुक्त गगनमे विचरण करै बला चिड़ाँइ बनि गेल छै । आब कोनो पिंजरा ओकरा बन्न कऽ नै राखि सकैए । ने सासुर आ ने सासुरक लोक ।
 (श्यामक प्रवेश होइत अछि । श्यामकेँ देख मुरली चुप भऽ जाइत अछि । राधा आगू बढ़ैत अछि । )
राधा- आउ. . . आउ । अहींक बाट जोहि रहल छलौं । माए लेल टाकाक जोगार भऽ गेल अछि । आब चलैयेक मानि रहल ।
 श्याम- (प्रसन्न होइत)एँ, भऽ गेलै जोगार । बड खुशीक बात । कमाल कऽ देलियै अहाँ ।
 (मुरलीक मोबाइल टनटना उठैत अछि । )
मुरली- (मोबाइल उठबैत) हँ. . . कहू डाक्टर साहेब. . . अच्छे ठीक छै. . . ठीक छै हम आबैत छी । अहाँ तैयारी करू । (फोन काटि कऽ राधा दिस देखैत अछि । )राधा, हम जा रहल छी । पाहुनकेँ खुआ-पिया दियौन । कने सुस्ता लेथिन तखन चलि जाएब । हमरा आबैमे देर लागत । घरक चाभी राजाकेँ दऽ देबै ।
 राधा- ठीक छै । अहाँ निश्चिन्त भऽ जाउ । हम चाभी दऽ देबनि ।
 (मुरली चलि जाइत अछि । राधा आ श्याम एक-दोसरक बाँहिमे बन्हा जाइत अछि । )
राधा- कते दिन बाद ई सुखद स्पर्श भेल अछि । मोन होइत अछि एहिना जिनगी गुजारि दी ।
 श्याम- बड तड़पेलौं अहाँ । आब तँ अपने दुनूक राज चलतै । चिन्ता-फिकीर जुनि करू । आब तँ सब दिन शहरमे सब संसाधनक बीच एहन-एहन सुखद स्पर्श होइते रहतै ।
 राधा- हमरा तँ एतऽ साँस फूलऽ लागैत अछि । (दुनू अलग होइत अछि । ) चलू हाथ-मूँह धोइ लिअ । अहाँक पसीनक तरकारी बनेने छी । खा-पी लिअ तखन चलब ।
 श्याम- हे, ई सब झंझट छोरू । खान-पान रश्तोमे हेतै । जल्दीसँ जल्दी एतऽसँ मुक्ती लिअ । आइ साँझ धरि पहुँचि जेबै तँ आइये वियाहो कऽ लेब ।
 राधा- एते धड़फड़ाइ किए छी ! आब कोनो तरहक वाधा-विध्न नै छै । वियाह तँ हेबे करतै । नै खएब तँ नै खाउ । कमसँ कम हमरा श्रृंगारो-पटार तँ करऽ दिअ । चलैक तँ छैहे ।
 श्याम- अहाँकेँ श्रृंगार-पटारक कोन जरूरति अछि । अहाँ अपने सब श्रृंगारक बाप छी । सुन्दरतामे अहाँकेँ के पछाड़ि सकैए ? इएह रूप तँ हमर मोनकेँ घायल केने जा रहल अछि । मोन करैत अछि एखने पजिया ली ।
 राधा- हेऽऽ, बेसी रोमान्टिक बात नै बनाउ । ई मक्खन लगबैक कोनो जरूरति नै छै । (एटैची दिस देखबैत )ओहि एटैचीमे पूरा-पूरी दस लाख टाका अछि । सम्हारि कऽ राखि लिअ । हम फट दऽ तैयार भऽ झट दऽ आबै छी ।
 श्याम- ठीक छै, जाउ । बेसी देर नै करब । कने जल्दीए आएब ।
 (राधा चलि जाइत अछि । राजाक प्रवेश होइत अछि । )
राजा- (श्यामकेँ देखि कऽ) अहाँ के छी ? अहाँकेँ नै चिन्हलौ ।
 श्याम- हम राधाक नैहरसँ आएल छी । हुनकर माएक मोन खराप छै ने, तेँ विदागरी करबै लेल आएल छी ।
 राजा- ओऽऽऽ. . . बुझलौं । आबैमे कोनो प्रकारक दिक्कत-सिक्कत तँ नै ने भेल ?
 श्याम- नै नै । कोनो दिक्कत नै भेल ।
 राजा- भौजीक माए केहन छथिन ?
 श्याम- केहन छथि से की बताउँ । हालत बड नाजूक छै । राधासँ दूर भेलाक बादसँ बड तड़पैत छलथि । खाएब-पियब, सूतब-उठब सब बिसरा जाइत छलनि । आखिर प्रेम तँ प्रेम होइ छै । आब राधा जेतीह तँ सब ठीक भऽ जेतै ।
 राजा- हँऽऽऽ, ठीक तँ भैये जेथिन । मुदा भौजीक एलासँ तड़पै छलथि, से नै बुझलौं । बिमारी तँ इम्हर आबि कऽ भेलनि, तखन शुरूएसँ प्रेमिकासँ दूर भेल प्रेमी जकाँ किए तड़पै छलथि ।
 क्रमशः