दुपहरिआमे डेराक घंटी बाजल । हम औंघाइत रही । अकचका गेलहुँ । जाबे उठी-उठी ताबे तँ तरातर-तरातर कैकबेर घंटी बाजि गेल ।
 हम ससरि कए केबार लग जाइत छी । केबार खोलबाक प्रयास करैत छी । ताबे बाहरसँ महिला स्वर सुनाइत अछि।
 केबार खोलि दैत छिऐक । केबार खोलिते निशाकेँ देखैत छी । गोर-नार छओ फुटक धुआ । सुट-बुट पहिरने। बड़का-बड़का आँखि, चाकर ललाट । तामससँ लगैत छल जेना मुँहसँ बल दए खून बाहर भए जेतनि । हम केबार लगसँ सहटि जाइत छी । मुदा ओ अखनहु तमसाएले बुझाइत छथि ।
 हम निशाकेँ सुनैत रहि जाइत छी । पहिल बेर हुनका देखि रहल छी । सुनने रहिऐक जे बहुत पढ़ल-लिखल आ विचारवान छथि । कोनो निजी कंपनीमे बड़का पदपर छथि । मूलतः केरलक छथि मुदा हुनकर परिवार बहुत दिनसँ दिल्लीमे बसि गेल छनि । शंकरक कालेजमे संगे पढ़ैत छलखिन । ओतहिसँ दुनूगोटेमे प्रेमक स्फुटन भेलनि जे कखन गाछ बनि गेलनि से नहि कही । एकहिटा बेटा छलाह। सोचने रही जे ई करब, ओ करब । सभटा सेहेंता धएले रहि गेल । तथापि संतोष केलहुँ जे कम सँ कम पढ़ल-लिखल पुतहु भेलथि । विचारवान हेतीह । मुदा अजुका दृश्य देखि-सुनि लगैत अछि जे सभटा सपने छल । कम सँ कम किछु धाख तँ करबाक छलनि । पहिल बेर ससुरसँ भेंट भेल रहनि । हम तँ अपने लाजे कठौत भेल रही । मुदा ओ.... . । बाजब शुरु केलीह से बजिते रहि गेलीह । कोनो आदि-अंत नहि ।
 निशा अपन शयनकक्षमे चलि जाइत छथि । मोबाइल फोन निकालैत छथि आ शंकरकेँ फोन करैत छथि ।
 "हेतैक की। एकरा तँ कनिको समझ छैके नहि । एहनो मनुक्ख होइत छैक से हम नहि सोचि सकल रही ।
 भेलैक ई जे हुनका (पत्नी) संगे चारूधामक यात्रापर गेल रही । गामक बहुत रास लोकसभ जाइत रहैक । ओ बहुत जोर देलथि ।
 दुनूगोटे तैयारीमे लागि गेलहुँ । लगपासक कैकगोटे संगे जा रहल छलाह । तेँ बेसी चिंताक बात नहि रहैक । शंकरकेँ जखन पता लगलनि ताधरि हमसभ गामसँ निकलि चुकल रही । ओ अपना भरि बहुत प्रयास केलथि जे हमसभ घुरि जाइ । "मौसम ठीक नहि चलि रहल छैक । कहाँदनि मौसम विभाग चेतौनी देलकैक अछि जे किछुदिनमे पहाड़पर अनर्थ भए सकैत अछि । " मुदा हमसभ हुनकर बातपर ध्यान नहि देलहुँ आ अपन रस्ता चलैत रहलहुँ । बहुत दिनक बात लागल जेना एकटा नवीन जीवन जीवि रहल छी। भोरे उठी । स्नान-ध्यान कए आगूक यात्राक ओरिआनमे लागि जाइ। चलैत-चलैत हमसभ गंगोत्री पहुँचलहुँ । हुनकर प्रसन्नताक तँ अंते नहि रहनि । जेना आनंदक वर्षा भए रहल छल। चारूकात बर्फ खसि रहल छलैक । ठंढसँ हाथ-पैर जाम भए गेल छल । धुंध ततेक भयानक छल के एकहाथ फटकी नहि देखा रहल छल । हम तँ फटकिएसँ गंगाकेँ प्रणाम कए बैसि गेलहुँ । मुदा ओ नहि मानलीह । एहनो मौसममे गंगा स्नान करए चलि गेलीह । गंगाक पानि बहुत ठंढा छल । कहुना कए स्नान केलीह । तकरबाद डिब्बामे गंगाजल भरए लगलीह । हुनकर हाथ सर्द भए गेल रहनि। देहक संतुलन गड़बड़ा गेलनि । देखिते-देखिते पानिक तेज बहावमे ओ कतएसँ कतए चलि गेलीह। हम कातमे ठाढ़ देखैत रहि गेलहुँ। मुदा किछु नहि कए सकलहुँ । लोकसभ हाहाकार करैत रहि गेल । मुदा ककरो साहस नहि भेलैक जे गंगामे हुनका निकालबाक प्रयास करए । थोड़बे काल मे ओ अदृश्य भए गेलीह । हम छटपटा कए रहि गेलहुँ । घंटो असहाय भेल कनैत रहि गेलहुँ । लगपासमे लोकसभकेँ गोहार लगबैत रहि गेलहुँ । मुदा केओ किछु नहि कए सकल । पंडासभ कहए लागल - "हुनकर तँ अहो भाग्य । हुनका गंगा लाभ भेलनि । एहन मृत्यु तँ सभकेँ होउ। हम तीनदिन ओतए रहि गेलहुँ । मुदा किछु नहि भेल। आब हेबो की करैत? तकर बाद असगर वापस विदा भेलहुँ । गौंवासभ आगू बढ़ि गेलाह । हमरा साहस नहि रहि गेल जे आगू तीर्थ यात्रा करी । जेना-तेना पनरह दिनक बाद गाम वापस आएल छलहुँ की शंकरक फोन आएल। एहि दुर्घटनासँ ओ बहुत आहत बुझेलाह । हमरा वारंबार आग्रह केलथि जे दिल्ली आबि जाइ । असगर गाममे रहब ठीक नहि । हम आहत तँ रहबे करी । हुनकर बात मानि दिल्ली आबि गेलहुँ । आबि तँ गेलहुँ । मुदा एहिठाम तँ हाले बेहाल अछि ।
 "कोना छी बाबू?
 हमरा मुँहसँ हीराक नाम खसिते शंकरक देहमे आगि लागि गेलैक ।
 "हम तँ अहाँकेँ पहिने कहैत रही जे अहाँ हिनकर चक्करमे नहि पड़ू । मुदा अहाँ तँ अपने दुनिआमे रहैत छी । आब लिअ। जेहो टाका छल सेहो फँसा लेलहुँ । केहन बढ़िआँ केन्द्रीय विहारक फ्लैट देखने रही । जतबे टाका अपनासभक लग छल ओहीमे सभटा काज भए जाइत । दुनूगोटे चैनसँ रहितहुँ । मुदा अहाँकेँ तँ सदिखन गाम आ पिताश्री सोचाइत रहैत छथि । तखन लिअ । आब तँ गेल महीष पानिमे परड़ु समेत । "- निशा बाजलि।
 "अहाँ बेकारे हिनकासँ मुँह लगबैत छी । गामक जमीन कोनो हिनके तँ छनि नहि । हमरो लोकनिक अधिकार अछि । हमसभ अपन हिस्साकेँ जे मोन होएत से करब । हिनकासँ पुछबाक कोन काज? " - निशा बजैत अछि ।
 क्रमशः माहौल गरमाइते गेल । हमरा ततेक जोर तामस भेल जे लागए जे माथ फाटि जाएत । रक्तचाप आकाश लागि गेल। हमर हालत खराप होइत देखि निशा केबार खोलि कतहु चलि गेलि आ शंकर दोसर कोठरीमे कार्यालय जेबाक तेयारीमे लागि गेल। हम बेहोस सोफापर पड़ल रहलहुँ । 