कीर्तिलता अपना समयक अत्यंत सुंदर आ प्रामाणिक रचना छैक । एकर भाषा मे पुरान मैथिलीक कतेको चिह्न भेटैत छैक , जेना विशेषण आ क्रिया मे स्त्रीलिंगक व्यवहार ,बहुवचन मे न्ही ,न्ह ,आ , या ,निर्विभक्तिक प्रयोग ,कर्ता मे ए ,जे क' प्रयोग वा परसर्गाभाव । तृतीया मे ए आ हि ,पंचमी मे तहें आ सयो ,षष्ठी मे करि करो ,कर आ करेओ क' व्यवहार अछि । सप्तमी मे ए ,ऍं आ हि क' प्रयोग अछि । सभ विभक्ति क' लेल चन्द्रविन्दुक प्रयोग अछि । वर्तमानक काल उत्तम पुरूप मे ओ ,यों ,मध्यमपुरूष मे सी आ अन्रू पुरूष मे इ ,ए आ यि क' प्रयोग अछि । विधिक्रिया मे उ ,ऊँ आ ह । भूतकाल मे इअ आ भविष्य मे इह विकरण प्रत्ययक प्रयोग । कृदंतक लेल न्ते आ न्ता क' प्रयोग अछि । पूर्वकालिकक लेल इ ,ए क' व्यवहार आ स्वरक सानुनासिकीकरण छैक ।
 एना बुझाइत अछि जे कीर्तिलता ओहिए शैली मे लिखल गेलै ,जइ मे चंदबरदायी 'पृथ्वीराजरासो' लिखलखिन । ई भृंग आ भृंगीक संवाद रूप मे छैक ,आ एकरा मे संस्कृत आ प्राकृतक छंदक प्रयोग अछि । . . . . . . . . . . विद्यापति सेहो प्रारंभ आ अंत मे संस्कृत छंदक प्रयोग केने छथि आ भाषा सेहो संस्कृत राखने छथिन । जहिना रासो तहिना कीर्तिलता मे गाथा(गाहा) छंदक प्रयोग प्राकृत भाषा मे भेल छैक । ई बात विशेष लक्ष्य करबाक अछि कि संस्कृत आ प्राकृतक पद आ गद्य तक मे तुक मिलेबाक प्रयास कएल गेल अछि आ ई अपभ्रंश -परंपराक अनुकूल अछि । पद्धरी छंदक ऐ ग्रंथ मे प्रयोग अछि । अपभ्रंशक चरित काव्य मे पद्धरी क' एते प्रयोग छैक कि शैलीक नामे 'पद्धडि़या बंध' राखि देल गेलै । अपभ्रंशक सुप्रसिद्ध कवि स्वयंभू एकटा पहिलुका कवि चतुर्मुख कें ऐ बंध क' प्रवर्तक मानने छथिन । कीर्तिलता मे ऐ छंदक एते व्यापक प्रयोग नइ छैक ,मुदा जे छैक ओ ऐ बात कें सूचित करबाक लेल पर्याप्त छैक कि ई ग्रंथ अपभ्रंश-काव्यक कथा साहित्यक परंपरा मे आबैत छैक । ऐ प्रकारे स्पष्ट अछि कि विद्यापति ऐ ग्रंथ कें अपभ्रंश मे प्रचलित कथा-काव्यक श्रेणी मे राख' चाहलखिन ,तैयो ओ ऐ काव्य कें कथा नइ कहलखिन ,बल्कि 'काहाणी' कहलखिन । एकर की कारण भ' सकैत छैक ?
 (आचार्य हजारी प्रसाद द्विवेदी)