सखी !
 की हम कहू,
फुजय लाजेँ ने ठोर ।
 हम बुझलियै ने आई, कोना भऽ गेलै भोर । ।
 सखी धक् - धक् करैत छल हमर जिया ।
 ता बजलाह, सुनू हे ऐ प्राण - प्रिया !
 आउ !
 पहिरायब हऽम आई,
अहाँ केँ पटोर ।
 हम बुझलियै ने आई, कोना भऽ गेलै भोर । ।
 हाथ धयलन्हि पिया, गेलहुँ हम तँ लजाय ।
 पुनः लेलन्हि मोरा, अपन छाती सटाय ।
 चूमि लेलन्हि,
ओ चट दऽ,
हमर दुहु ठोर ।
 हम बुझलियै ने आई, कोना भऽ गेलै भोर । ।
 मेरु पर सँ देलन्हि पिया अम्बर हटाय ।
 पुनः लेलन्हि सखी, निज अंक बैसाय ।
 सखी !
 लाजेँ सिहरि उठल,
हमर पोर - पोर ।
 हम बुझलियै ने आई, कोना भऽ गेलै भोर । ।
 आँखि मुनने छलहुँ, जेना छुई - मुई ।
 पिया अचकहि मे सखी, फोलि देलन्हि नीबी ।
 आ कि,
एतबहि मे सखी,
मिझा गेलै ईजोत ।
 हम बुझलियै ने आई, कोना भऽ गेलै भोर । ।
 "विदेह" पाक्षिक मैथिली इ - पत्रिका, वर्ष -५, मास -५३ , अंक -१०६, १५ मई २०१२ मे "स्तम्भ ३॰७" मे प्रकाशित । 