कोहबर घरमे बर मुँह लटकेने बैसल अछि । एक घण्टा . . . दू घण्टा . . . घड़ीक सुइया बढ़ैत-बढ़ैत चारि घण्टा बीत गेल छल । थाकि-हारि कनियाँ अपनेसँ घोघ उठेलनि । बरक लटकल मुँह देख कहलनि " अहाँ एना उदास किए छी ? "
"आइ हमर करेजक बुकनी-बुकनी भऽ गेल । भविष्यक रंगबिरही महल बनैसँ पहिने ढहि गेल । "
"से किए ? तबियत तँ ठीक अछि ?
 "सब किछु ठीक अछि, मुदा हमर प्रेम हारि गेल । कसैया बाप टाकाक लोभमे अहाँसँ विआह कऽ देलक । "
" मने अहूँ ककरोसँ पियार करै छी ? "
"अहूँ मने की? की अहूँ ई विआहसँ खुश नै छी ? "
"हँ यौ । "
"तखन तँ दुनू गोटाक रश्ता क्लियर छै । काल्हिए दुनू गोटे अपन-अपन पियार लऽग चलि जाएब । "
" ठीक कहलौं । हमरा तँ ई समझ नै आबैत अछि जे जखन प्रेम गोबरछत्ता जकाँ समाजमे पसरि गेल छै तखन समज एकरा मोजर किए नै दै छै? "
" ई सब समाजक राजनीति छै । ओहितो पियार कऽरऽ बलाक रश्ता तँ क्लियर भैये ने जाइ छै । "