(छवि वा सन्दर्भ आधारित ६ गोट बाल कविता)
कहियो - कहियो सभ किछु ठीक रहितहुँ, पर्याप्त समय रहितहुँ, लाख प्रयासक बावजूदहु किछु नञि लिखाइत अछि । कहियो तकर ठीक विपरीत, मोन चहुचङ्ग रहितहँ, बिना कोनो खास प्रयत्नक, बहुत कम समयमे अनायसहि बहुत किछु लिखा जाइत अछि । सएह भेल १० जून २०१६ ई॰क भोरमे । फेसबुक फोलल, श्री बिभूति आनन्दजीक (मैथिली वरिष्ठ लेखक) प्रोफाइल फोटोक रूपमे आमक झब्बाक छवि लागल छल । झब्बामे चारिटा आम छल आ ताहिमे एकटा पाकल (पीयर ढाबुस), एकटा अधपक्कू आ शेष दू टा काँच (किंवा डम्हाएल) छल । झब्बा नीक लागल - ताहि सन्दर्भ पर एक टा कविता लीखल । तकरा बाद पाँचटा आओरहु कविता धरा-धर अपनहि-आप लिखा गेल ।
 एक अधवयसू − दू टा जुआन ।
 संगहि एक गोट "पाकल आम" ।
 सुन्नर समय − विहंगम दृश्य,
तीन पीढ़ी केर भेल मिलान । ।
 जिनगीक गति छी एहने भैय्या,
सब अबटीमे "पाकल आम" ।
 समयक चालि ने बदलल कहियो,
तूबत बनि सब पाकल आम । ।
 समय हाथ - जीबू मस्तीमे,
जिनगी केर नञि कोनहु ठेकान ।
 कनितहि रहब, हँसब कहिया फेर,
उलहन − देव भेलाह बेइमान । ।
 एक परम पाकल प्रबुद्ध,
दोसर पकबा लए प्रेरित अछि ।
 तेसर - चारिम से देखि रहल,
खेला देखि अचम्भित अछि । ।
 पहिलुक अछि सत्ता हथिअओने,
आनक सत्ता लए काल बनल ।
 दोसर सोचए, तूबए पाकल,
तखनहि तँऽ गुरूघण्टाल बनब । ।
 तेसर - चारिम छी मूक प्रजा,
सब देखि रहल आ सोचि रहल ।
 सत्ताक समर नञि प्रतिभागी,
परिणाम मुदा सब भोगि रहल । ।
 एक गुरू छथि दीप्त ज्ञानसँ,
दोसर किछु अवभासित छथि ।
 तेसर - चारिम नव शिष्य हुनक,
संगति बैसल आह्लादित छथि । ।
 कहथि गुरू - ई ज्ञान थिकहि,
बँटलासँ कहियो नञि घटैछ ।
 अज्ञानक अम्मत टिकुला,
ज्ञानहि बल मधुर रसाल बनैछ । ।
 सद्-ज्ञान गुरूक छी झलकि रहल,
पीताभ मधुर आमक फल सनि ।
 संगतिमे अम्मत काँच आम सेहो,
बदलि रहल पाकल फल सनि । ।
 एक दूइर दोसरहुँकेँ करैछ,
से संगति केर प्रभाव छै ।
 पाकल देखि कऽ काँच पकैए,
फऽड़क सहज स्वभाव छै । ।
 उजिअएबा केर भाव भरैछ ।
 जँ केओ बुड़िआएल समूहमे,
सभक भविष्यक काल बनैछ । ।
 एक शराबी इएह चाहैत अछि,
मित्रहु बैसि शराब पिउबए ।
 मुदा तपस्वी सदिखन चाहैछ,
संगीक तप - जंजाल तजए । ।
 संगति केर महिमा छी भारी,
एहि झब्बामे से बुझा रहल ।
 पाकल देखि पकैए दोसर,
तेसर-चारिम छी डम्हा रहल । ।
 देखि सुपुक - पाकल - गोपीकेँ,
मोन करय खएतहुँ ओकरा ।
 बहुत ऊँच छी, चढ़ि नञि तोड़ब,
फेंकि रहल छी तेँ झटहा । ।
 गछपक्कू तँऽ गछपक्कू छी,
दोसर पालहु पर पका लेबै ।
 संगमे कँचका सेहो खसल तँऽ,
गोड़ि अनाजमे पका देबै । ।
 ई की भेलै ! गछपक्कू तँऽ,
अपनहि तूबल आओर खसल ।
 हमर मोन भगवानहु बुझलन्हि,
हापुस आम ओ बिहुँसि रहल । ।
 हापुस = रत - रत करैत सुपक्व गछपक्कू आम (मराठी आदि भाषामे "हापुस" आमक एक गोट प्रकारक नाम थिक, मुदा मैथिलीमे ताहि अर्थमे नञि प्रयुक्त भऽ कऽ निर्दिष्ट अर्थमे प्रयोग होइछ)
आमक बिहुँसब = गछपक्कू आम जखन बेसी ऊँचाईसँ तूबि कऽ माटि पर खसैछ तँऽ ओ एक वा एकाधिक स्थान पर (प्रायः ऊपरमे या बगलमे/पार्श्वमे) फाटि जाइछ । एहि घटनाकेँ आमक बिहुँसब ओ एहेन आमकेँ बिहुँसल आम कहल जाइत अछि ।
 पाँचहु आङ्गुर नञि छी समान,
नहिञे दू गोटे संसारमे ।
 भाँति - भाँति केर लोक भेटैए,
अप्पन सभक समाजमे । ।
 एक्कहि आमक झब्बामे छै,
काँच, डम्हाएल आ पाकल ।
 तहिना समाजमे लोक थिकै,
अपना - अपनी काजेँ पागल । ।
 किछु प्रबुद्ध, किछु अतिप्रबुद्ध,
सामान्य तथा किछु निर्बुद्धी ।
 सुजन - सुबुद्धि सेहो बहुतहि,
किछु रहैछ अनेरहु दुर्बुद्धी । ।
 ओहुना ई सभ किछु बदलैत छै,
समय - वयस - अनुभव संगे ।
 सबहक अप्पन अलगहि महत्त्व,
आ काज आबैछ अपना ढंगे । ।
 पाकत जञो सभटा आम संग,
एक्कहि बेर भऽ जायत ढेरी ।
 तेँ तकर व्यवस्था प्रकृति करैछ,
पकबैछ ओ आम बेरा - बेरी । ।
 मैथिली पाक्षिक इण्टरनेट पत्रिका "विदेह" केर 204म अंक (15 जून 2016) (वर्ष 9, मास 102, अंक 204) केर "बालानां कृते" स्तम्भमे प्रकाशित । 