एक बेर चन्ना आ धरतीमे बड भरिगर झगड़ा फँसि गेलै । दुनू अपना-आपकेँ पैघ बतबैमे लागल छलै । चन्ना कण्ठ फाड़ैत बाजल "रे धरती, हमरा लग तोहर कोन पूछ छौ । हम तोरा इजोत आ शीतलता दै छियौ तेँ हम पैघ छी । "
ईटाक जबाब पाथरसँ दैत धरती बाजल " हम छी तेँ लोक तोहर पूजा करै छौ । धरतीये परहक लोक तोहर बड़ाइ करै छौ । तूँ कतबो शीतल रह मुदा ककरो अनुभव नै हेते तँ सब बेकार छै । हमरे चलते तोहर इज्जत छौ । "
दुनूक झगड़ा देख केन्द्रमे बैसल अभिभावक रूप सूरज अपन इजोत देनाइ बन्द कऽ देलक । चन्ना आ धरती दुनू त्राहीमाम करऽ लागल । तखन सूरज बाजल " रे ! तूँ सब कतबो कूदि ले मुदा माए-बापसँ पैघ नै भऽ सकै छेँ । हम छी तँ तोहर आसतीत्व छौ । "
सूरजक बात सूनि दुनू लाजसँ घामे-पसीने भऽ गेल । दुनूक घमण्डक बुकनी भऽ गेल छल । 