श्याम- आब बेटी लेल तँ तड़पबे ने करतै ।
 राज- कोन होस्पिटलमे छथिन ?
 श्याम- अपने शहरमे छथिन ।
 राजा- (आश्चर्यचकित होइत) अपने शहरमे ! अहाँक शहरमे किमोथेरेपी होइ छै ?
 राजा- हे, बेसी घिघियाउ नै । अहाँक बातसँ हमरा दालिमे किछु काला बुझाइत अछि ।
 श्याम- (गप बदलबाक चोष्टा करैत) हँ, कारी छै ने । कारी खूनक उल्टी होइ छन्हि । खून खराप. . . मने कारिये भऽ गेल छनि ने ।
 राजा- खून कारी भऽ गेल छनि ! हमरा तँ विश्वास नै होइत अछि । हमरा तँ अहाँ छद्म बुझाइत छी । आइसँ पहिने अहाँकेँ कहियो नै देखने छलौं । मुरलीक वियाहोमे तँ नहिये छलियै अहाँ ?
 (हाथमे बैग लेने राधाक प्रवेश होइत अछि । )
राधा- चलू श्याम । हम तैयार छी ।
 श्याम- हँ हँ, जल्दी चलू । ट्रेन छूटि जाएत ।
 राधा- देउर जी । घरक चाभी राखि लिअ । (चाभी दैत अछि । राजा लऽ लैत अछि । )अहाँक भाइ जी कखन धरि एताह ?
 राजा- जानि नै । एताह कि नै एताह से तँ भगवानेक हाथमे छनि ।
 राधा- भगवानक हाथमे छनि ! मने नै बुझलौं ।
 श्याम- की अने-मनेक चक्करमे पड़ै छी राधा । जल्दी चलू । देर भऽ रहल अछि । साँझमे मंदीरो परहक काज फरियेबाक अछि ।
 (राधा बैग उठा कऽ चलि दैत अछि । राधाकेँ आगू बढ़ैत देरी, राजा भोकारि पाड़ि कानऽ लागैत अछि । कानब सूनि राधा रूकि जाइत अछि । )
राधा- जा. . . अहाँ तँ छोट-छीन नेना जकाँ कानऽ लागलियै । एना एक-बएग किए कानऽ लागलियै ?
 श्याम- कोन चक्करमे पड़ि रहल छी राधा ! कानै छै तँ कानऽ दियौ । हमर कोनो किछु लऽ रहल छै । छोरू ई सब, जल्दी चलू ।
 राजा- हँ. . . हँ. . . चलि जाउ । यौ सरकार लऽ जैयौ हिनका । देर जुनि करू. . . हिनकर माएक प्राण छुटल जा रहल छनि । जाउ-जाउ, दोड़ल चलि जाउ । अहाँ जाइये लए छी, जाउ । एतऽ संसार उजरि रहल छनि तकर कोन चिन्ता, कथीक फिकीर ? अरामसँ जाउ । शौकसँ जाउ ।
 राधा- ककर संसार उजरि रहल छै ?
 राजा- अहाँक संसार उजरि रहल छै, और ककर उजरतै ! मुरलीक जीवन उजरि रहल छै ।
 राधा- हमरा चलि गेलासँ हुनक संसार उजरि जेतै, एहन सन कोनो बात तँ नै बुझना जाइत अछि हमरा ।
 राजा- हँ हँ । अहाँकेँ तँ नहियें बुझाएत । आँखिपर अन्हरजाली जे लागल अछि । हाय रे विधाता ! केहन मौगीक रचना केलहो ! एतऽ पतिक जिनगीपर ग्रहण लागल छै तकर कोनो चिन्ता नै छै, मुदा माएक जिनगी लेल दौड़ल जा रहल छै । हाय रे विधाता ! के बुझहेतै ई मोगीकेँ !
 राधा- की भेलै हमर पतिक जिनगीकेँ ?
 राजा- एखन धरि तँ किछु नै भेलै, मुदा अहाँकेँ गेलाक बाद हेतै ।
 राधा- किए हेतै ? बातकेँ गोल-गोल नै घुमाउ । सच्चाइ कहू, की बात छै ?
 राजा- सच्चाइ. . . अहाँ सच्चाइ सुनऽ चाहैत छी तँ सुनू । अहाँकेँ बूझल अछि जे अहाँकेँ हाथक एटैचीमे 10 लाख टाका कतऽसँ एलै ? कोना वेवस्था भेलै ?
 राधा- नै ।
 राजा- अहाँकेँ पाइ देबाक लेल ओ अपन किडनी बेच रहल अछि ।
 राधा- (आश्चर्यसँ)किडनी !
 राजा- हँ किडनी । पाइ नै भेटलापर अहाँ जहर खा लितियै । मुरली एहि बातसँ डेरा गेल छल । पाइक वेवस्था नै भेलै । थाकि-हारि कऽ 10 लाखमे किडनीक सौदा केलकै । आइ अपन किडनी देबऽ लेल डाँक्टर लऽग गेल अछि । (कने रुकि कऽ ! )भौजी ओ बड प्रेम करैत अछि अहाँकेँ । आबो तँ ओकरा चिन्ह जैयौ ।
 राधा- (कानैत) हे दाता दीनानाथ । ई केहन अपराध करबा देलहो ? हमरा टाका नै चाही । हमरा हमर पति चाही । जाउ. . . जाउ राजा. . . रोकू अपन भैयाकेँ ।
 (राजा दौड़ल चलि जाइत अछि । )
(राधा श्यामकेँ एक चमेटा लगबैत अछि । )
राधा- चुप । बड भेलौ तोहर खेल । आब जँ हमर सोहागकेँ उल्टा-सीधा कहबें तँ तोहर प्राण हारि लेबौ ।
 श्याम- सोहाग. . . केहन सोहाग ? तोहर सोहाग हम छी । तूँ हमर बाँहि लेल बनल छें, हम तोरा लेल । हमर परतर ओ मुरलिया की करतै ?
 क्रमशः