"जय जय सीताराम । भगवान भला करताह . . . यौ घरबारी बाबाकेँ किछु दियौ । "साधु बाबाक स्वर सुनि मोहन घरसँ बहर एलै ।
 "साधुक कोनो घरबार त' होइ नै छै । कोन ठामक नाम कहब । बस एते बुझू जे घुमन्तू छी । "
"तैयो कतौ त' अहाँक अपन गाम हेतै ! "
"हँ छलै, मुदा आब नै छै । सब किछु खत्म भ' गेल । "बाबाक मोन कने दुखित जकाँ भ' गेलै ।
 "ओह ! लागैए हम अनावश्यक गप शुरू क' देलौं । ई कहु जे अहाँक की सेवा कएल जाए । "
"किछु टाका-ताका द' दिअ । पापी पेट जे ने कराबय । "
"एकटा काज करू बाबा . . . अहाँ हाथ-मुँह धो क' आउ भोजने क' लेल जाए कमसँ कम एक सप्ताह हमर आतिथ्य स्वीकार करू । एहन कमजोर देह ल' कत' रौदमे बोआएब ? "
"जय सीताराम, भगवान अहाँकेँ औरदा दैथि बौआ । अहाँ बड पैघ आदमी बनब । अहाँकेँ धन-धान्यक अभाव नै रहत । "
"से कोना कहि सकै छी । ओ सब त' भगवानक हाथमे छै । "
"हम अहाँक आतिथ्य देख कहि सकै छी जे अहाँक हृदय बड पैघ अछि । अहाँकेँ बुढ़-बुजुर्गपर बड दया आबैत अछि । जँ एकर दशांशो दया हमर बेटा सभकेँ रहितै त' आइ हम अहाँ ओहिठाम नै, अपन गाममे रहितौन । " बाबाक आँखिसँ नोरक दू टा बुन्न बलुआह माँटिकेँ सिक्त क' देलकै । 