सेनूर छै अनमोल (भाग-11)
(राजाक प्रवेश होइत अछि । )
मुरली- (राधासँ) जाउ, कने चाह बनाउ । चौकोपर नै पीब सकलियै ।
 (राधा चलि जाइत अछि । राजा कुर्सीपर बैस रहैत अछि । )
मुरली- मीता, हम बड पैघ संकटमट फँसि गेल छी । दूध, माँछ दुनू बाँतर बला पढ़ि भऽ गेल अछि ।
 राजा- कोहन संकट ?
 मुरली- एकाएक 10-12 लाख टाकाक आवश्यकता पड़ि गेल अछि । कत्तौसँ जोगार कर ।
 राजा- एते पाइ लऽ कऽ की करबहीं ?
 मुरली- हमर सासु होस्पिटलाइज छै । एतबे नै, जँ आइ टाकाक वेवस्था नै करबै तँ काल्हि राधा जहर खा लेतै ।
 राजा- मुदा आइ-काल्हि तँ बैंको बंद छै । एते बेसी रकम किओ देबो नै करतै । (कने सोचैत । ) हँ एकटा रश्ता छै ।
 मुरली- कोन ?
 राजा- रश्ता तँ कने खतरनाक छै, मुदा टाका भेंटबाक हण्ड्रेड परशेन्ट गाइरेन्टी छै ।
 मुरली- हम सब खतरा उठबै लेल तैयार छी । हमरा केवल टाका चाही । बस । केनाहुँतो राधाकेँ जहर खाइसँ बचबैक छै ।
 राजा- चल । भेंट-घाँट कऽ टाका दिया दै छियौ ।
 (दुनू उठि कऽ जाइत अछि । पर्दा खसैत अछि । )
(मुरलीक घर । राधा बैगमे कपड़ा राखि रहल अछि । कपड़ा राखि चेन लगबैत अछि । )
राधा- धन्यवाद भगवान । छअए-सात महिनामे मुक्ति दिया देलौं । बस किछुए घण्टा बचल अछि तकर बात एहि जेलसँ अजादी. . . नव दुनियाँसँ मिलन. . . (नम्हर साँस छोड़ैत । ) आह, जल्दीसँ रुपैया हाथमे आबि जाइ, बस ।
 (हाथमे एटैची लेने मुरलीक प्रवेश होइत अछि । )
मुरली- सब तैयारी भऽ गेल ने ?
 मुरली- चारि दिनसँ एकरे वेवस्थामे लागल छी । (एटैत दैत) हे लिअ, पूरा-पूरी दस लाख अछि ।
 राधा- (एटैची लैत ) एते पैघ एमाउण्ट कतऽसँ जोगार केलियै ?
 मुरली- आब के देलकै, कतऽसँ एलै, एकर फेरमे अहाँ किए पड़ैत छी ? अहाँ आम खाउ, गाछ किए गानऽ लागै छी ।
 राधा- तैयो बुझनाइ जरूरी छै ने ?
 मुरली- जतऽ कतौसँ एलै, बड मोसकिलसँ एलैए । अहाँ एतबे बुझू, हमरा लेल ई टाका बड महग पड़ल अछि । बड किमती चीज बेचऽ पड़ल अछि एहि टाका लेल ।
 राधा- किछु बेचैलए के कहने छलय ? उधारी कतौसँ वेवस्था करितौं । बेचल वस्तु फेर भेटत की नै से के जानलकैए ? की बेचलियै ?
 मुरली- फेर वएह बात । अहाँकेँ टाका चाही छल, से भेट गेल । आब बेसी जाँच-पड़ताल जुनि करू ।
 राधा- ठीक छै. . . ठीक छै । बेसी तमसाउ नै । हम कथी लए जाँच-पड़ताल करब । जे हमरा चाही छल से भेटिए गेल । भगवान चाहथिन तँ बेचलाहा चीज फेर किना जेतै ।
 मुरली- भगवान करथि जे अहाँक बात सत भऽ जाए । अहाँ कहने रहियै जे अहाँकेँ लऽ जाइ लेल किओ एताह । कखन धरि एताह ? हमरा कतौ जाइक छै । सवेरे आबितथि तँ भेट कऽ लितियै ।
 राधा- आबति हेतै । दू घण्टा पहिने घरसँ चलि देने छलै । (कने रुकैत । ) चाह पीबै की ?
 मुरली- नै । एखन चाह छोरू । कने पानि पिया दिअ । घबराहटसँ कण्ठ सूखि गेल अछि ।
 (राधा जगसँ पानि ढारि पिबैत अछि । )
राधा- कोन कारणसँ घबराहट भऽ रहल अछि ?
 मुरली- कारण एकटा रहय तखन ने कहब । मारिते रास कारण अछि । पहिल कारण तँ अहाँ जानिते हएब ?
 राधा- की ?
 मुरली- आब अहाँ बिन हम कोना रहबै ? हमरा अहाँ सिनेह दिअ वा नै दिअ, हम तँ अहाँसँ बड सिनेह करैत छी । प्रेम तँ हम कऽ लैत छी, मुदा पाइ. . . पाइये बेर पिछड़ि जाइ छी । भगवानो बड पैघ खेलाड़ी छथि । हमरा मोनमे प्रेमक सागर तँ दऽ देलखिन, मुदा टाकाक खत्तो-खुत्ती नै देलखिन ।
 राधा- की करबै ? दुनियाँमे सब अमीरे तँ नै भऽ जाइ छै । जखन हाथक पाँचो अंगुरी बराबर नै होइ छै तँ एक समाजक सब लोक कोना बराबर हेतै ! ओनाहितो एक-दोसराक मुल्यांकनक लेल विविधता तँ जरूरिये छैक ।
 क्रमशः