What do you think?ونسان نمردہ است ، ہرگز نخواہد مرد .عشق او ، نبوغ او ، زیبائی بزرگی کہ آفریدہ است ، تا ابد زندہ خواہد ماند ، ہیچ ساعتی نیست کہ من پردہ ہای او را نگاہ کنم و ہر بار در آن ، چنانکہ گوئی آن ہا را برای اولین بار تماشا می کنم ، معنی تازہ ای از زندگی نبینم .( از متن کتاب )
از تہ قلبم اعتراف میکنم کہ یک نقاش کسی است کہ بیش از حد مجذوب چیزہایی میشہ کہ با چشم میبینہ و نسبت بہ بقیہی زندگی اش بہ اندازہ ی کافی توجہ ندارہ .برای اون فرقی نمیکرد کہ مردم چی فکر میکنند .رمبرانت باید نقاشی میکرد خوب و بد بودن کارش ہم براش اہمیتی نداشت .نقاشی برای او مہارتی بود کہ از اون یہ انسان میساخت .رمبرانت راہی رو رفت کہ میدونست ہدف اصلی زندگیشہ و ہمین بود کہ باعث تایید اون شد .حتی اگر نقاشی ہای بی ارزشی ہم ارایہ می داد ولی باز با این حال ہزاران بار موفق تر از اون میشد کہ خواستہ ہای قلبیش رو کنار بگذارہ و مثلا ثروتمندترین تاجر آمستردام بشود .تئو میدانی آرزویم چیست ؟این کہ از این پس خانوادہ برای تو ہمان جایگاہی را خواہد داشت کہ طبیعت ، کلوخ ، خاک ، سبزہ ، گندمہای طلایی رنگ و کشاورزان برای من .او قادر بود بدون ہمسر ، خانہ و فرزند زندگی بگذراند ، قادر بود بدون عشق ، دوستی و سلامتی سر کند ، قادر بود بودن سرپناہ ، آسایش و غذا سر کند ، حتی قادر بود بدون خداوند نیز سر کند .اما نمیتوانست بدون آن چہ کہ بزرگتر از خود او بود ، آنچہ تمام زندگی اش بود سر کند ، و آن قدرت و توانایی خلق کردن بود .بار دیگر ناکامی و بی پولی بہ او روی آوردہ و وقت آن بود کہ او وضعیت خود را برآورد کند .مسئلہ این بود کہ چیزی برای برآورد کردن وجود نداشت .نہ شغلی ، نہ پولی ، نہ سلامتی ، نہ نیرویی ، نہ ایدہ ای ، نہ اشتیاقی ، نہ آرزویی نہ ہدفی ، نہ آرمانی ، و بدتر از ہمہ نہ نقطہ اتکایی کہ بتواند زندگی خود را بر محور آن بنا کند .بیست و شش سالش بود ، پنج مرتبہ شکست را تجربہ کردہ بود و دیگر شہامتی برای شروع زندگی جدید در خود نمی یافت .- ون گوگ ، گرسنگی میتونہ برات بہترین چیز تو این دنیا باشہ .باعث می شہ رنج بکشی .- چرا این قدر دوست دارین ببینین من دارم رنج میکشم ؟وایسن برووخ بر روی تنہا چارپایہ ای کہ در کارگاہش بود نشست .پاہایش را بہ روی ہم انداخت و قلم مویش را کہ آغشتہ بہ رنگ قرمز یود بہ طرف آروارہ ونسان نشانہ گرفت .- برای اینکہ ازت یہ ہنرمند واقعی میسازہ .ہرچہ بیشتر زجر بکشی بیشتر قدر میشناسی .این آشیہ کہ ہمہ ہنرمندہای درجہ یک اونو خوردن .یہ معدہ خالی بہتر از یہ معدہ پرہ ون گوگ و یہ دل شکستہ بہتر از یہ دل بشاش !ہیچ وقت اینو فراموش نکن !عذاب کشیدن بدون آنکہ زبان بہ اعتراض بگشایی و نظارہ درد و رنج بدون احساس تنفر و دلزدگی .غم برای ہمیشہ باقی خواہد ماند .مطمئنا در دیوانگی لذتی ہست کہ تنہا دیوانگان آن را درمیابند .مسئولان بیمارستان روانی نمیدانند کہ نقاشی باعث دیوانگی ونسان شدہ است یا چون دیوانہ بود نقاشی میکرد ؟!