Shel Silverstein' s first children' s book, Lafcadio, the Lion Who Shot Back - a whimsical tale of self- discovery and marshmallows - is turning fifty with a return to the vintage full- color cover.Is a famous, successful, and admired lion a happy lion?Or is he a lion at all?Written and drawn with wit and gusto, Shel Silverstein' s modern fable speaks not only to children but to us all!First published in 1963, this book had rave reviews from the New York Times, Time magazine, and Publishers Weekly, as well as a starred review from Kirkus.Now celebrating its fiftieth anniversary, Lafcadio is being reissued with a full- color cover featuring vintage art from Shel Silverstein discovered in the archives.Shel Silverstein was the author- artist of many beloved books of prose and poetry.He was a cartoonist, playwright, poet, performer, recording artist, and Grammy- winning, Oscar- nominated songwriter.خیلی داستان قشنگی بود و تا یادم نرفتہ بگم ممنون عمو شلبی :)
تخصص سیلوراستاین این است کہ موضوعات خیلی سادہ و واضحی کہ از شدت وضوح دیدہ نمیشوند و بہ نوعی در پس پردہی وضوح بہ فراموشی سپردہ شدہاند را با طنزی تلخ بیان کند .او در این کار بہ واقع موفق است .این کتابش ہم مانند اکثر کارہای دیگرش در عین سادگی بسیار زیبا و دلنشین بود .عمو شلبی عزیز ، سرگذشت لافکادیو را خواندم .چہ اندوہناک کہ دیگر نہ یک شیر درست و حسابی باشی و نہ یک انسان واقعی .گفتہ بودید ہنوز کہ ہنوز است منتظر نامہای از او ہستید .میدانم بیخبری از دوستی قدیمی تا چہ اندازہ حزین و دشوار است ؛ چہ ناگوارتر وقتی بدانید او سرگشتہ است و حتی خود را گم کردہ .با تمام قلب از شما سپاسگزارم کہ با وجود تاثر گمکردن یک دوست ، سرگذشت او را با ما بہ اشتراک گذاشتید .حقا کہ شما برای ما یک عموی واقعی ہستید .من را ہم در غم خود شریک بدانید .خواستم برایتان بگویم کہ من ہم سرگذشتی مشابہ با لافکادیو دارم ؛ از این رو دوستتان را میفہمم و حسش میکنم .من در ابتدا آدمی بودم کہ بعدہا تبدیل بہ رباتی شد .شاید با خودتان بگویید کدام خنگ خدایی ، با وعدہ کدام مارشمالویی ، آدم بودن را برای ربات بودن ترک میگوید ؟ہر چہ بگویید حق دارید .من ہم مثل لافکادیو روزی بہ ��ودم آمدم و دیدم کہ دیگر نہ یک آدم درست و حسابی ہستم و نہ یک ربات واقعی .از آن روز و آن لحظہ مدام حسی با من ہست کہ ہنوز روشی برای ابرازش ندارم .متوجہ حرفم ہستید ؟خب ، وقتی غمگینم گریہ می���کنم و وقتی خوشحالم میخندم ؛ اما وقتی حسرتی دارم باید چہ کنم ؟بہ نظرم لافکادیو شما ہم نمیدانست حسرتش را چگونہ باید ابراز کند ، از ہمین رو تصمیم گرفت برود و برود و برود .کاش میتوانستم بہ او بگویم کہ «شبانہ شمارہ ۲۰ در سی شارپ مینور» شوپن ہم گاہی اوقات جواب است .نوشتہ بودید آدمی ہستید نازنین ، کہ از قضا خیلی خیلی خوش قیافہ و خوش لباس است .افزون بر این گفتہ بودید خیلی باہوش و مہربانید .با اینکہ از نزدیک ندیدمتان میتوانم صحت کلامتان را قلبا تصدیق کنم و چہ حیف کہ تنہا در ۲۸ سالگی شما و دوستتان را شناختم .راستش بہ نظر من ہم شما باید رئیس جمہور ایالات متحدہ بشوید .Poor, poor Lafcadio , what do you do when you don' t want, to be a hunter, and you don' t want to be a lion?He didn' t really know where he was going, but he did know he was going somewhere, because you really have to go somewhere, don' t, you?And he didn' t really know what was going to happen to him, but he did know that something was going to happen, because something always does, doesn' t it?" Hi- ho, Lafcadio the Great," he shouted." Stop crying and start smiling, because every cloud must have a silver lioning and I have just thought of a new wonderful thing to do.And it' s brand- NEW!" " What is it?" Lafcadio the Great sniffed, looking up with great big tears running down his nose." Hunting," said the circus man." Wondetful," said Lafcadio the Great." I have never been on a hunting trip."
در چنین وقتی میدونی چی میچسبہ ؟یہو دلت بخواد کہ یہ نوشتہ از شل سیلور استاین بخونی ، بعد اسمشو سرچ کنی ، ببینی توی اثراتش " لافکادیو " ہم نوشتہ شدہ ، و بعد یہو یادت بیاد کہ یہ روزگار دوری یہ دوستی اون کتابو بہ تو ہدیہ دادہ ولی تو ہنوز نتونستی بخونیش !آرہ اون موقع ہست کہ میتونی بشینی بہ پای داستان عمو شبلی از لافکادیو و پا بہ پای کودک درونت و لافکادیو از کشف کردن چیزہای جدید لذت ببری .:)
لافکادیو ، شیری کہ جواب گلولہ را با گلولہ داد / شل سیلور استاین / ترجمہ ی حمید احمدی / کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان / چاپ ہشتم 1391/ تاریخ تموم کردن کتاب : دوشنبہ 4 بہمن 1395 داستان کوتاہ فوق العادہ ی دیگر از عمو شلبی بسیار عزیز .این داستان ہم بسیار نمادین است .داستان شیری کہ در جنگل زندگی می کند و بہ طریقی کار با تفنگ را یاد گرفتہ و وارد دنیای انسان ہا می شود و بسیار محبوب و مشہور و پولدار می شود .اما در اوج تمام این ہا ، او شاد نیست .چرا کہ او از ہویت اصلی خود یعنی شیر بودن دور شدہ است ، مثل ما انسان ہا کہ بسیاری مان از ہویت اصلی مان دور شدہ و بہ دنبال چیزہایی می رویم کہ انتہایش جز پوچی و از خود بیگانگی چیزی نیست .شیر قصہ ی ما تقریبا در انتہای داستان جملہ ای می گوید : "...نہ شہر جای من است .نہ جنگل ..." ( اصل جملہ کامل تر است .) کہ من را بہ یاد جملہ ای از کتاب " تہوع " نوشتہ ی " ژان پل سارتر " می اندازد کہ چنین است : " اینجا چہ می کنم ؟چرا خودم را قاطی بحثی دربارہ ی انسان دوستی کردم ؟چرا این مردم این جا ہستند ؟چرا غذا می خورند ؟راست است کہ آن ہا نمی دانند وحود دارند .دلم می خواہد پا شوم بروم ، بروم بہ جایی کہ در آن بہ راستی در جای خودم باشم ، جایی کہ با آن جور دربیایم ...اما جای من ہیچ کجا نیست ؛ من زیادی ہستم ".پیام منتقل شدہ ہ��ان پیام است تنہا با طرز بیان ہا متفاوت .شخصیت کتاب سارتر ہم بہ پوچی رسیدہ ہمچون شیر قصہ ی عمو شلبی .پوچی از رسیدن بہ چیزی کہ فکر کردہ خوب است ، فکر کردہ می خواہد اما موقعی کہ رسیدہ تازہ فہمیدہ چقدر اشتباہ بودہ ...و چقدر دور شدہ .از چہ دور شدہ ؟از خود اصلی اش .شیر قصہ ی ما دچار از خودبیگانگی شدہ کہ این موضوع ہم من را یاد داستان " گاو " از " غلامحسین ساعدی " و ہمینطور داستان " مسخ " از " کافکا " می اندازد کہ بہ خوبی مفہوم " از خود بیگانگی " را توصیف کردہ اند .ما انسان ہا ہم از خودمان بیگانہ می شویم و بہ دنبال چیزہایی می رویم کہ شاید ہرگز بہ ما تعلق نداشتہ و معنای زندگی ما در رسیدن بہ آن ہا نبودہ .بہ عنوان مثل دنبال کردن رشتہ ای تحصیلی کہ فقط در جامعہ وجہہ ی بہتری دارد و فراموش کردن علاقہ ی اصلی خود .چہ بسیاری از دانشجویان مہندسی را میشناسم کہ در این رشتہ عذاب می کشند و علاقہ و استعداد اصلی شان در رشتہ ای دیگر مثلا ہنر است .چہ بسیاری از ما کورکورانہ چیزہایی را کہ در اصل دوست نداریم ، دنبال می کنیم و بعد از مدتی سر می شویم ، اصل خود را و آرزوہا و معنای اصلی زندگیمان را فراموش می کنیم و دیگر حس نمی کنیم چقدر داریم دور می شویم فقط حالمان دیگر مثل قبل خوب نیست ...شیر قصہ ی ما جرات انتخاب راہ خودش را در انتہای قصہ پیدا می کند ہمانطور کہ شخصیت اصلی رمان " تہوع " در انتہای داستان می فہمد چہ چیز می تواند در زندگی او را از پوچی نجات دہد .چہ بہتر کہ ہرچہ زودتر علایق خود را دنبال کنیم کہ بعدہا مجبور بہ پرداخت بہایی سنگین برای برگشتن بہ اصل خود نشویم .ارتباط دیگری کہ از خواندن این داستان بہ ذہنم رسید ، ارتباط با بخشی از کتاب " روان درمانی اگزیستانسیال " نوشتہ ی " دکتر اروین یالوم " ہست کہ بخشی از متن مربوطہ چنین است : " تنہایی درون فردی فرایندی است کہ در آن اجزای مختلف وجود فرد از ہم فاصلہ می گیرند ....تنہایی درون فردی زمانی اتفاق می افتد کہ فرد احساسات یا خواستہ ہایش را خفہ کند ، باید ہا و اجبار ہا را بہ جای آرزوہایش بپذیرد ، بہ قضاوت خود بی اعتماد شود یا استعداد ہای خود را بہ بوتہ ی فراموشی بسپارد " .بر اساس این تعریف می توان گفت از خودبیگانگی منجر بہ نوعی از تنہایی می شود کہ این کتاب آن را " تنہایی درون فردی " نام نہادہ است .This entire review has been hidden because of spoilers.Lafcadio is the story of a lion who begins life as an ordinary lion might, but when he encounters humans in the form of hunters his life begins to take a new direction.Ultimately a man from the circus convinces Lafcadio to accompany him to human civilization, luring him with the promise of marshmallows.Readers of all ages enjoy Lafcadio' s first impressions and behavior upon his arrival in the city, as well as his hilarious obsession with marshmallows!The juxtaposition of lion and hunter behavior never fails to make me laugh- nor anyone to whom I have read the story!Lafcadio gradually becomes so involved with humans that he is confused about whether he is actually a lion or a man.When Lafcadio returns to the jungle with a group of men, this time as a hunter himself, he literally comes face- to- face with his dilemma.The final pages are open- ended, allowing the reader to project all sorts of possibilities for Lafcadio' s future.Shel Silverstein is perhaps best known for books like The Giving Tree and poetry collections such as Where the Sidewalk Ends.Lafcadio was Silverstein' s first children' s book.My mother read it to me, I have read it multiple times to my children and I love reading it aloud with my 3rd and 4th grade classes as well.The laugh- out- loud humor runs seamlessly alongside deeper underlying ideas about who we are and how we relate to the world around us.A sometimes forgotten treasure, Lafcadio: The Lion Who Shot Back is a fantastic read- aloud or independent reading selection all the way through 6th grade.( I have used it as a read- aloud with all those ages and have had complete success with it.) If you have not read it, find a copy and ENJOY!!ای�� داستان عمو شلبی منو یاد کتاب " زمانی کہ یک اثر ہنری بودم " از امانوئل اشمیت انداخت .ہردو نویسندہ خیلی خوب و بہ شکلی زیبا بہ معضل بی ہویتی پرداختن .اما پایان داستان لافکادیو ی عمو شلبی برای من نزدیک بہ واقعیت بود .واقعن یک آدم بی ہویت چہ انتخابی میتونہ داشتہ باشہ جز .....ہدیہ دوستم بود شروع کردم بہ خوندن و خوب متن سادہ اما خیلی از حس ہای دوران بچگی رو بہ آدم یاداوری میکنہ سریع سریع کہ میخوندنم و ورق میزدم دیدم وسط کتابمو زدہ پایان !!!دیدم نصفہ دیگش انگلیسیشہ :|این خیلی زد تو ذوقم خوشحال بودم ہنوز یہ نصف کتاب موندہ :))