Mohandas Karamchand Gandhi, commonly known as Mahatma Gandhi, was the preeminent leader of Indian nationalism in British- ruled India.Employing non- violent civil disobedience, Gandhi led India to independence and inspired movements for non- violence, civil rights and freedom across the world.The son of a senior government official, Gandhi was born and raised in a Hindu Bania community in coastal Gujarat, and trained in law in London.Gandhi became famous by fighting for the civil rights of Muslim and Hindu Indians in South Africa, using new techniques of non- violent civil disobedience that he developed.Returning to India in 1915, he set about organizing peasants to protest excessive land- taxes.A lifelong opponent of " communalism" ( i.e.basing politics on religion) he reached out widely to all religious groups.He became a leader of Muslims protesting the declining status of the Caliphate.Assuming leadership of the Indian National Congress in 1921, Gandhi led nationwide campaigns for easing poverty, expanding women' s rights, building religious and ethnic amity, ending untouchability, increasing economic self- reliance, and above all for achieving Swaraj - the independence of India from British domination.His spiritual teacher was the Jain philosopher/ poet Shrimad Rajchandra.مجموعہ ای از نوشتہ ہای گاندی در مورد نیایش کہ وی طی پنجاہ سال فعالیت ہای خود نوشتہ است ، در این کتاب گردآوری شدہ است .اہمیت نیایش در نظر گاندی بہ قدری ست کہ آن را ہستہ ی اصلی دین می داند .گاندی معتقد است انسان بیش از غذا بہ نیایش محتاج است زیرا می توان چند روز بدون غذا زندہ ماند اما بدون نیایش ہرگز .می توان این سخن او را اینگونہ تفسیر کرد کہ چون در درون آدمی نبردی دائمی بین نیکی و پلیدی برقرار است ، ہموارہ بسیار محتمل است کہ انسان در طرف نیروہای پلیدی و شر قرار گیرد و فجایعی را برای خودش و دیگران بہ بار آورد .این نیایش است کہ اگر از جان و دل برآید می تواند انسان را در سمت نیروہای نیکی قرار دہد و از تسلیم او بہ نیروہای شر جلو گیری کند .کارکرد اصلی نیایش ایجاد تحول و دگرگونی در خود شخص است .بہ نظر نمی رسد کہ گاندی می توانست بدون بہرہ گیری از نیایش آن روح والایی را پرورش دہد کہ او را در نجات ہند یاری داد .انسان از طریق نیایش قادر است آن نسخہ ی بہتری را کہ از خود سراغ دارد بیشتر پرورش دہد و آن را بہ صحنہ ی زندگی اش وارد کند .گاندی در نیایش ہای دستہ جمعی خود در پی ایجاد اتحاد بیشتر میان ادیان مختلف بود ، ہر چند با مخالفت ہای بسیاری مواجہ می شد .از طریق نیایش فردی و گروہی می توان محبت متقابل میان انسان ہا افزایش داد ، ہدفی کہ گاندی تا پایان عمر بہ دنبالش بود .خیلی اتفاقی کتاب را انتخاب کردم با بی حوصلگی شروع بہ خواندن نمودم بعد از چند دقیقہ وقتی بہ خودم آمدم دیدم با چشمان گرد شدہ از تعجب میخکوب شدہ ام .نمی دانم مومنی ؟مسلمانی ؟مسیحی ہستی ؟عقل گرا ہستی ؟مذہبی ہستی یا مذہب گریز .این کتاب برای تو حرف دارد .کل کتاب را از دیدگاہ معنوی بسیار بسیار مثبت و از دیدگاہ عقلانی و فلسفی و استدلالگرایانہ بسیار بسیار کم ارزش ، ارزیابی میکنم .واضح است کہ گاندی بیش از آنکہ نگاہی فلسفی بہ دین و مذہب و نیایش داشتہ باشد ، نگاہی عرفانی بہ آن داشتہ است از این رو آنچہ این کتاب را جذاب کردہ ، آموزہہای اخلاقی ، عرفانی ، دیدگاہ خاص او نسبت بہ نیایش است و از دیدگاہ فلسفی نتواستہاست مرا اقناع کند .مخصوصا نظریاتی کہ در ارتباط با بتپرستی و یا نظریۂ برابری ادیان آمدہ است .بہ ہر حال خواندن این کتاب برای ہر مسلمانی میتواند مفید باشد ، گرچہ قسمتہایی از آن با آموزہہای مسلمانان مطابقت ندارد و حتا ناسازگار است .در کتاب نیایش ، مہمترین نوشتہہای گاندی دربارۂ سیر و سلوک معنوی و رابطۂ او با خداوند گردآوری شدہ است .مطالب این کتاب از میان نامہہا ، مقالہہا و کتابہایی کہ طی پنجاہسال بہ نگارش درآمدہاند انتخاب و گلچین شدہ است .بخش آغازین کتاب ، کندوکاوی است در معنا و مفہوم نیایش و بہ موضوعات مورد توجہ خوانندگان با ہر کیش و مذہبی میپردازد .در بخش دوم ، شیوہہای نیایش توصیف شدہاند و بخش سوم ، غور و غوصی است در قدرت راماناما ، یا تکرار بیوقفہ نام خدا ، کہ گاندی آن را برترین شکل نیایش میدانست .گاندی ہیچگاہ جایزہ صلح نوبل را نبرد ، اگر چہ 5 بار در سالہای 1937 تا 1948 کاندیدای دریافت این جایزہ شد .چند دہہ بعد کمیتہ متولی اعطای جایزہ صلح نوبل از این کہ نام وی را حذف کردہ است اظہار تاسف نمود و رسما اعلام کرد کہ ملیت وی در رد نامش تاثیر گذار بودہ است .دولت ہند نیز بہ افراد برجستہ ای کہ درعرصہ خدمات اجتماعی عملکرد نمایانی داشتہ اند ونیز بہ شہروندان و رہبران برجستہ جہانی جایزہ سالانہ صلح ماہاتما گاندی اعطا می کند .در کتاب نیایش ، مہمترین نوشتہہای گاندی دربارۂ سیر و سلوک معنوی و رابطۂ او با خداوند گردآوری شدہ است .مطالب این کتاب از میان نامہہا ، مقالہہا و کتابہایی کہ طی پنجاہسال بہ نگارش درآمدہاند انتخاب و گلچین شدہ است .بخش آغازین کتاب ، کندوکاوی است در معنا و مفہوم نیایش و بہ موضوعات مورد توجہ خوانندگان با ہر کیش و مذہبی میپردازد .در بخش دوم ، شیوہہای نیایش توصیف شدہاند و بخش سوم ، غور و غوصی است در قدرت راماناما ، یا تکرار بیوقفہ نام خدا ، کہ گاندی آن را برترین شکل نیایش میدانست .گاندی ہیچگاہ جایزہ صلح نوبل را نبرد ، اگر چہ 5 بار در سالہای 1937 تا 1948 کاندیدای دریافت این جایزہ شد .چند دہہ بعد کمیتہ متولی اعطای جایزہ صلح نوبل از این کہ نام وی را حذف کردہ است اظہار تاسف نمود و رسما اعلام کرد کہ ملیت وی در رد نامش تاثیر گذار بودہ است .دولت ہند نیز بہ افراد برجستہ ای کہ درعرصہ خدمات اجتماعی عملکرد نمایانی داشتہ اند ونیز بہ شہروندان و رہبران برجستہ جہانی جایزہ سالانہ صلح ماہاتما گاندی اعطا می کند .I think of Gandhi as the prototypical karmayogi, and in that context, I' m not surprised to find his definition of prayer as work.It is the work.The work.It is the means by which we are purified and awakened.Prayer, in its various forms, transforms us and prepares us to be the hands of the Divine.For Gandhi, prayer has very little to do with invoking God to take action.( Actually, Gandhi remorselessly admits to being a fatalist.) Rather, we are the action of God.And prayer is the act of connecting with the Divine in devotion in order to prepare us for the work.If we must ask God for anything, " nothing can be grander than to ask God to make us act justly towards everything that lives" ( p.32).In that sense, this book is a useful glimpse into why petitionary prayer is the lowest form of prayer ( that is, to reductionistically define prayer as merely asking God for health, wealth, and fair weather).Personally, Gandhi' s complete disinterest in linguistic squabbles about the Divine is refreshing.God, Om, Rama - all were empty terms to him.What mattered was the effect those names had when deeply rooted in the heart of the sincere devotee.I find myself similarly drifting to such utilitarian appraisal of religious language.On a critical note, I must say the book was editorially fragmented more than I anticipated.The contextless excerpts of letters, sermons, and speeches made it difficult to connect with his words.My lower rating is primarily because of this.Lastly, what I appreciate most about this book are the insights into the humanity of Gandhiji.For instance, the image of a young Gandhi, terrified of ghosts at night, who learned from his nurse to recite the name of God as a mantra to dispel his fear.This image moved me enough that I passed the practice on to my young son.Similarly, I must say that my lungs were squeezed to read the account of Gandhi' s assassination, final prayer, and last breath.I will carry those images with me for quite some time.این کتاب برای من مثل نسیم صبحگاہی خنک و سبک و آرام بود .گاندی با قلبی سرشار از ایمان ، عشق و یقین ، از تجربہ ی معنوی اش در زندگی میگوید .او بہ خدایی یگانہ ایمان دارد کہ ہمہ جا حضور دارد و ہمہ چیز و ہمہ کس در سیطریہ ی قدرت اویند .در قسمتہای مختلفی از کتاب تکرار میکند از نظر او «راما»، «اللہ» و God ہمگی حقیقتی یکسان و بیکرانہ را توصیف میکنند .سخنانی گران بار از نیایش ہای خود در اشرام میگوید کہ شامل دعاہایی از بوداییان ، آیاتی از قرآن و آیاتی از گیتا و آواز ہای مسیحیان است .این ترنم موزون ایمان ، بہ گمان من بہشت انسان ہای مومن است .این باور کہ ما ، تمام مومنان ، تنہا «او» را میپرستیم بہترین دلیل است تا یکدیگر را بی اندازہ دوست بداریم .در دعاہای قرآنی ہم تاجایی کہ من بہ خاطر دارم ما عمدتا برای دیگر «مؤمنان» دعا میکنیم پس دعای ما فقط «مسلمانان» را در برنمیگیرد بلکہ «ہرکسی کہ بہ خدای یکتا ایمان دارد» شامل این دعای خیر است .چہ خوب است این دعا را بخوانیم باشد کہ خدای متعال قلب ما را ہررروز بیش از پیش بہ یکدیگر نزدیک کند :