What do you think?«ہر زیبایی در نہایت عبارت است از صافی ، روشنی و لطافت حقیقت و چیزی کہ ما آن را «بیان» مینامیم ، در واقع تطبیق دادن سخن است با آن بینش درونی بہ گونہای زیباتر .آنچہ نویسندہ از حقیقت میفہمد ، رونوشتی است کہ او بہ جای خود حقیقت برمیگزیند و بر خود آن را ترجیح میدہد و این رونوشت ، برای نویسندہ ، از خود حقیقت زیباتر و دلپذیر است .در ادبیات ، ہر جا کہ این احساس خود را نشان دہد ، ہرجا کہ آفرینندۀ اثر ، آن را بہ این گونہ تغییر دہد ، فراتر از قصد و کاربرد اولیۀ اثر ، برای دلپذیرتر ساختن آن ، در کنار ہنر صرفی کہ در آن تنہا استفادہ و سودمندی مورد نظر است ، ظرافت و زیبایی نیز وجود خواہد داشت .در ہر حال ، ہنر ادبی ، تقلیدی است از حقیقن و عبارت است از آفرینش دوبارۀ آن .تمام ویژگیہای موجود در یک اثر ہنری دیگر نیز چنین حقیقتی را در خود نشان میدہد ؛ حقیقتی کہ بہ گونہای با روح خالق اثر پیوند خوردہ و ویژگیہا ، اہداف ، مزایا و تواناییہای موجود در آن ، از شخصیت فردی او نشأت گرفتہ است .» (12-13)