4.48 Psychosis sees the ultimate narrowing of Sarah Kane' s focus in her work.The struggle of the self to remain intact has moved in her work from civil war, into the family, into the couple, into the individual, and finally into the theatre of phychosis: the mind itself.This play was written in 1999 shortly before the playwright took her own life at age 28.On the page, the piece looks like a poem.No characters are named, and even their number is unspecified.It could be a journey through one person' s mind, or an interview between a doctor and his patient.Sarah Kane was an English playwright.Her plays deal with themes of redemptive love, sexual desire, pain, torture - both physical and psychological - and death.They are characterised by a poetic intensity, pared- down language, exploration of theatrical form, and, in her earlier work, the use of stylized violent stage action.Kane battled with depression, and her life was brought to a premature end when she committed suicide at London' s King' s College Hospital.Her published work consists of five plays and one short film, Skin.How could anyone review a book like this??It' s too overwhelming that you cannot explain the whole deal of emotions that you go through while reading such a book !The way Sarah explains her emotions; the way she talks about her so coming death; and the way she confronts the world with her utter disgust is just too amazing, painful and passionate.One cannot possibly read this without a sense of fear.You feel like Sarah is talking to you from the world of the dead, reading your mind and knowing exactly how, secretly or openly, you see the world around you, at least once in your life.Her amazing way of using language is remarkable .I' ve never read anything like this before.- ہناک انسانۃ تقبع فی مستنقع اسود اسمہا " سارۃ کاین "، تشدہہا المادۃ السائلۃ السوداء الی العدم ، فتکون ردۃ فعلہا بالکلمات التی تشکل جسر تواصل مع العالم الواقعی ای نحن ...ہذا الجسر ما یلبث ان یتحول الی حبل یجذبنا نحو عالمہا السوداوی بکل ما فیہ من عدمیۃ وغموض وہذیان وعلل نفسیۃ !- ہل کانت ہذہ " المسرحیۃ " ( مع التحفظ علی التصنیف ) ہی الرسالۃ الوداعیۃ لسارۃ ؟ہل کانت رسالۃ انسحابہا من ہذا البؤس ؟!ہل کانت وصیتہا الأخیرۃ قبل ان تقرر انہاء حیاتہا ؟!ربما ، وربما لا .ففی ہذا العالم الذی تنسجہ کل الإحتمالات واردۃ .- ہی حزینۃ ، ترغب بقتل نفسہا ، لا تستطیع النوم ، لا الحب ، لا المضاجعۃ ..لا تستطیع الوحدۃ ولا الإنخراط ، لا ترید الموت ولا الحیاۃ !العار یکللہا فی ہذا العالم فترید الإنسحاب ، الإنتحار ، لفصل الروح عن الجسد والتحرر ..ساخطۃ علی ابیہا المغتصب ، وامہا الخانعۃ وربہا الذی فصلہا عن ذاتہا التی تحبہا ولا تستطیع لمسہا !ثائرۃ علی کل ما یمثلہ مغتصبہا ..لکنہا فی النہایۃ لا تعشق الموت بل التحرر من جسدہا ، وبدایۃ الطریق الآخر وقد تکون الخاتمۃ خیر دلیل " افتح الستائر من فضلک " وہ��ا عکس المنطق المسرحی بإسدال الستائر .." این نمایشنامہ ای از زبان و دربارہ ی یک روان پریش است کہ در پایان آن خودکشی می کند ، و نویسندہ ی آن نیز خود بعد از نوشتن اثر ، دست بہ خودکشی زدہ است ".ہمہ ی این ہا حرف ہا رو دور بریزید .از رویہ ی سطحی متن و پیشداوری ہای دربارہ ی نویسندہ ی آن فاصلہ بگیرید ، تا با متنی عمیق و تاثیرگذار روبرو شوید .نمایشنامہ بہ بہانہ ی روایت بستری شدن یک روان پریش در آسایشگاہ روانی و بعد خودکشی وی ، نقبی می زند بہ نظامی درمانی کہ بدون توجہ بہ نیازہای روانی و روحی فرد ، تنہا بہ برچسب زدن بہ وی و پیچیدن نسخہ برای او می پردازد : " درمان ہای شیمیایی برای دلتنگی ہای ذاتی تجویز می کنن " ( ۱۹ )
ہمچنین نویسندہ بہ نقد جامعہ ای می پردازد کہ با بی تفاوتی ہای خود خشونت را در خود باز تولید کردہ و فرد را بہ روانپریشی و در نہایت مرگ / خودکشی سوق می دہد : " اتاقی پر از ردیف صورت ہای گنگ و بی احساس خیرہ بہ درد و رنج من ؛ چہرہ ہایی چنان توخالی و بی معنا کہ لابد نیتی شیطانی پشتشون پنہانہ ".) ۱۷ ) جملات بالا ہم بہ پزشکان بی تفاوت بہ بیمار اشارہ دارد و ہم در سطحی زیرین ، بہ تماشاگر / ناظرانی کہ با بی تفاوتی و منفعلانہ در سالن تئاتر بہ فروپاشی و نہایتا خودکشی راوی خیرہ شدہ اند .نویسندہ / راوی حتی از ارتباط دادن سرگذشت این روان پریش با جنگ و خشونت افسارگسیختہ آن ابایی ندارد : " من جہودہا رو توی اتاق گاز خفہ کردم .کردہا رو کشتم ، روی سر عرب ہا بمب ریختم ..." ( ۳۹ )
و اما فرم اثر ؛ فرم آن بہ ہیچ وجہ بہ نمایشنامہ ہای معمول نمی خورد ، و با متنی بہ ظاہر بداہہ و آشفتہ و ساختہ شدہ از تکہ ہایی شامل مونولوگ ، دیالوگ ، شعر ، اعداد و عباراتی ادبی و گزارشات پزشکی روبرو ہستیم .خود راوی روایت خود را اینگونہ توصیف می کند : " ذہن من توی ہجوم ہمین تیکہ پارہ ہای مثلہ شدہ ی درہم و بر ہمہ " ( ۱۹ ).پ ن 1: یادداشت بالا با نگاہی بہ موخرہ و مقالہ ی فوق العادہ ی مترجم نوشتہ شدہ .پ ن 2: پیش از خواندن این نمایشنامہ ، ضروری ست کہ ذہن خود را از پیشداوری و یکی انگاشتن راوی و نویسندہ پاک کنید .Reading .48 Psychosis was the equivalent of reading someones suicide note, sadly, could be looked at as Kane' s real life suicide note.It' s dark, distressing, painful and upsetting, but also enigmatic genius, by a troubled young soul, who took her own life age just 28.Her writing is sharp and not for the faint of heart, and deals mainly with physical and psychological pain.The play was staged in London for the first time a year after her death in 1999, itself is a sequence of elliptical fragments, fractured and emotionally charged moments, it apparently portrayed a mind in the throes of a serious mental breakdown, raging against all who do not understand.There are no names or any specific place mentioned, leaving some critics to declare, can it even be classed as a play?.Her other earlier work has been highly praised and received rave reviews, 4.48 Psychosis though, her last piece of writing, has been trapped in the shadows of what happened to its author.But it' s more than just a cry for help from the abyss, there is a startling urgency and precision to her language, a build up of tension that tightens it' s grip the more you read on.And even if it harbors death through a damaged mind, it still felt so full of energy and life.A choked up rage that seems like it' s been building up for eons deep within my chest, a recognition of the agony and an association with it, a maddening possessiveness.Everything feels scorched.Everything looks scorched, charred.Or it' s all white ash falling all around me, bodies immobilized in shock and death like they belong in some gory post- apocalyptic museum and I have to wonder if this is what nuclear winter feels like.An ebullience of all the ugly I have always suppressed and hidden, the mask dissolving but there were claws underneath and my face now has bloody stripes.Melancholia and hatred.Constant disagreement with everyone about nothing.They call it a void, an abyss, an endless pit.But that' s all cliche.It' s just my skin, flesh and bones retreating.An unhealthy obsession with my psychiatrist.The tendency to see him as my saviour.To love.To be paranoid that he doesn' t love me back.I have opened myself up, I have torn myself apart, I need to be loved back by him.I want, want and want.Until I' m pumped up with SSRIs and everything is finally silent.But I' m not in here anymore.So yeah, this book ( if you can call it that) really spoke to me.But I despised the narrator just as I despise myself.این نمایشنامہ مثل نقشہ افسردگی میمونہ .تمام نشونہہا و رفتارہای یک آدم افسردہ رو کہ تا مرز خودکشی میرہ شرح میدہ .با زبونی قاطی و داغون و با فرم نوشتاریای مناسب خودش .حتا نوشتہہا از نظر بصری ہم چینش شدن و پراکندگی ذہنی رو بازتاب میدن .توضیح صحنہای یا تصویریای نمیدہ و تو میتونی ہرجوری کہ میخوای توی ذہنت بسازیش و ذہنت رو پر میکنہ از تصویر و صدا .اگر تجربہ افسردگی داشتہ باشی ، خوندنش جالب خواہد بود ، چون میبینی کہ چہ چیزہایی رو دقت کردہ و روشون دست گذاشتہ .گاہی شعر میشہ گاہی دیالوگ و گاہی فکرہای اون آدم .خیلی نمایشنامہ جالبی بود و اولین نمایشی از کین بود کہ چاپ شدہ در ایران .باقی نمایشنامہہاش رو ہم میشہ بہ زبون اصلی گیر اورد توی اینترنت .مقالہای کہ مترجم تہش نوشتہ بود ہم خیلی خوب بود و خیلی روشن کنندہ بود و میشد حسابی ازش استفادہ کرد .Okay, okay Goodreads.You' ve got a much better sense of humour than me.No need to rub it in.It' s beautiful, it' s dark, it' s funny, it' s tragic, it' s morbid, it' s complex, it' s to- the- point, it' s hopeful, it' s hopeless, it' s logical, it' s chaotic, it' s there, in your face, it' s the truth.She has, had, a beautiful way with words, an amazing sense of humour even in her darkest moments, she writes with such clarity, even when nothing is clear to her, she writes in rhythms and images and it' s like poetry, or music, and every single word is important, means something, symbolically or directly, it' s what' s left of her heart and soul, poured out and smeared across a page and it' s ruthless and mean and vengeful and, maybe, forgiving at the same time.It' s not the words of a victim.It' s not a plea for sympathy, or empathy, or forgiveness, or even to be understood.It' s a farewell speech, it' s a declaration of love, and hate, and it' s a statement, she' s taking full responsibility of her own actions, but she' s not letting the others, who share the blame for why this happened, she' s not letting them off the hook either, she' s brutal, she' s desperate, she' s honest, she' s waving at us from the space in- between, or she could be flipping us off, or she could be doing a peace sign, it doesn' t matter, she was here, now she' s gone, these are her parting words, and they' re what they are.بنظر میاد کہ این نمایشنامہ از گروہ تئاتری بہ نام in yer face بہ حساب میاد .این تئاتر , بہ این معنی است کہ چیزی را ازنزدیک ببینید وبہ فضای شخصی خود حملہ کنید .عبور از مرزہای طبیعی را پیشنہاد میکند .تئاتر in yer face با تندروی زبان و تصاویر خود مخاطبا�� را شوکہ می کند .با زیر سوال بردن شدید ہنجارہای اخلاقی ، آنہا را آشفتہ می کند .در این نوع تئاتر زبان کثیف است برہنگی وجود دارد ، مردم در مقابل شما رابطہ جنسی برقرار می کنند ، خشونت شروع می شود ، یک شخصیت شخصیت دیگری را تحقیر می کند ، تابوہا شکستہ می شوند ، موضوعات غیرقابل ذکر مطرح می شوند ، ساختارہای نمایشی متعارف برانداز می شوند ." بنگرید بہ خواجۂ حرمسرای اندیشہہای اختہ بہ جمجمہی بدون جراحت بہ تسخیر بہ خلسہ بہ گسیختگی یک روح سمفونیای تک نفرہ ظلماتی گرم کہ چشمہایم را تر میکند "
این جملات چیزی نیست جز قسمتی از تکگویی ہای شوکآور ونمایشنامہ یقہگیر سارا کین !روانپریشی یا سایکوسیس ( بہ انگلیسی : Psychosis) بہ معنای وضعیت روانی غیرطبیعیای است کہ در روانپزشکی برای بیان حالت «از دست رفتن توانایی تشخیص واقعیت از خیال» بکار میرود .در این نمایشنامہ ہیچ توضیحی دربارہی مشخصات جنسیتی یا سن شخصیتہا دادہ نمیشود .راوی فردی است کہ فعل و انفعالات مغزش را بہ رخ خوانندہ میکشد .با چہ چیزہایی کہ روبرو نمیشویم ناامیدی , ناخوشی , بیماری , دردہای روحی , کلنجار , زخم , تشویش واضطراب , افسردگی , توہم , ترس , خودکشی , مرگ ,...از راوی : " من افسردہام .افسردگی ہم یجور خشمہ .یہ نفر جلوتہ وتو مدام سرزنشش میکنی , این ہمون کاریہ کہ تو میکنی .وتو چہ کسی رو سرزنش میکنی ؟خودم رو ...جسم وروح ہرگز نمیتوانند بہ ازدواج ہم درآیند "
یا اینجا کہ میگہ " تنہا چیز موندگار نابودیہ ما ہممون ناپدید میشیم دارم دست و پا میزنم برای بہجا گذاشتن نشونہای موندگارتر از خودم "
سایکوسیس 4:48 یہویی یاد بوف کور صادقخان ہدایت افتادم : در زندگی زخمہایی ہست کہ مثل خورہ در انزوا روح را ...ذہان أم ہذیان تعتبر ہذہ آخر مسرحیۃ کتبتہا المؤلفۃ ، وقد انتحرت بوقت قصیر بعد کتابتہا ، وتم عرضہا علی المسرح لأول مرۃ بعد وفاتہا .یشیر دیفید غریغ ، صدیق سارۃ کین وزمیلہا فی العمل ، إلی أن الوقت 4:48 ہو الوقت الذی کانت تستیقظ فیہ سارۃ فجرا فی الکثیر من الأیام فی فترۃ اکتئابہا .لا شخصیات واضحۃ فی ہذا العمل ، ولا إشارۃ من الکاتبۃ للجہۃ المتکلمۃ عبر مختلف مقاطع المسرحیۃ ، ولہذا فالعمل منفتح علی عدد کبیر من التأویلات المحتملۃ .لم اقتل نفسی من قبل فلا تبحث عن سوابق مااتی من قبل کان مجرد البدایۃ "
لیست لدی رغبۃ فی الموت لا انتحار لدیہ رغبۃ فی الموت "
' لقد کنت میتۃ منذ فترۃ طویلۃ "
....خواب دیدم رفتم دکتر و اون بہم اجازہ داد کہ ہشت دقیقہ زندگی کنم .درحالیکہ قبلش نیم ساعت توی اتاق انتظار نکبتش معطّل نشستہ بودم .توی توضیحات پشت جلد ، کلمات " فروپاشی عصبی ، خودکشی ، وصیتنامہ ، خودویرانگری مفرط ، درخودمنفجر ، جنونآسا " رو دیدم و تصمیم گرفتم فعلا نخونمش .یا کلا ہیچوقت نخونمش ...ہیچوقت نمیخوام بہ اون روزا برگردم ، روزایی کہ این کلمات ، من بودم .گفتم فقط صفحہی اول رو میخونم ببینم قلمش چجوریہ ، بدون اینکہ متوجہ باشم تا نیمہ خوندم و بہ خودم اومدم دیدم صاف نشستم و کتاب رو دو دستی محکم فشار میدم ...خواستم تا ساعت ۴ : ۴۸ بیدار بمونم ولی نتونستم نخوندہ نگہش دارم و نیمہی بعدی رو ہم خوندم ...ہیچ ایدہای ندارم .سایکوسیس ۴ : ۴۸ 💡سایکوسیس بہ معنای بیماری روان پریشی است کہ شامل ہذیان و توہم میباشد .و ساعت ۴ : ۴۸ گویا ساعتی بودہ کہ سا��ا کین از نظر روان بہ آرامش میرسیدہ و در آن زمان میتوانستہ تا شروع بہ نوشتن کند ؛ با این حال در ہمان زمان ، موج افکار خودکشی بسویش می آمدہ است کہ دلیل بر آگاہی او بودہ زیرا با چشمانی شفاف تر بہ شفقت خود مینگریدہ .این اثر را میتوان یادداشت ہایی دانست کہ انتہایش بہ خودکشی یک نویسندہ ختم میشود .سارا کین در مورد آخرین نمایشنامہ اش اینگونہ میگوید : ہرکاری میخواہید با آن انجام دہید ، فقط یادتان نرود کہ نوشتن آن مرا بہ کشتن داد !اگر بخواہیم حالت ہای روان پریشی را بہتر دریابیم ، می توانیم بہ فرم بصری این اثر دقت کنیم زیرا با نوشتہ ہای پراکندہ ای مانند ذہن خود نویسندہ روبرو خواہیم شد .در ابتدا متنی شلوغ و پر تراکم را میبینیم و ہر چہ میگذرد این تراکم کم تر و در انتہا ، این متن ہای پراکندہ بہ سفیدی میرسند .سارا کین میخواہد با این اثر ، شفقت و افسردگی را بہ ما واضح تر نشان دہد و مقابلہ کند با سانسوری کہ فقط بہ دنبال خوشایندی مخاطب است و بہ دلیل ہمین سانسور است کہ مخاطب ممکن است با خواندن این اثر احساس خوبی نداشتہ باشد زیرا سانسور باعث شدہ تا بخشی وجودی از انسان ، با پردہ پوشیدہ شود ، در نتیجہ زمانی کہ این پردہ بہ کنار میرود ، مخاطب با بخش وجودی خود غریبگی میکند و از دیدن خود واقعیش ہراسان است .یکی از جذاب ترین چیز ہایی کہ من در این کتاب دیدم سخن از عشق و نفرت بود .این دویی کہ بہ ہمراہ ہمند و مرز میانشان را نمی توان تشخیص داد .راوی در قسمت ہای مختلفی بہ آن اشارہ کردہ بود و در جاییی میگوید : عشق مرا ہمچون بردہ ای در قفسی از اشک محبوس کردہ است .در آخر بہ قول الک سیرز کہ میگوید تئاتر تہاجمی یقہ مخاطبان خود را میگیرد و آنقدر تکان میدہد تا پیام اثر را درک کنند ، میتوانم بگویم اوج تہاجم در سخن آخری بود کہ راوی در این نمایشنامہ گفت و سپس خواست تا پردہ ہا را کنار بزنند تا با خودش ملاقات کند .🔮این کتاب یک کتاب متفاوت و خواندنی است .اما نمیتوانم آنرا بہ ہمہ پیشنہاد بدہم ، مخصوصا در جامعہ ای کہ زمینہ افسردگی در آن موج میزند .صحنۂ اول ہزار سال قبل ، سنوئا ، با سر بریدۂ معشوقش ، تنہا دوستش ، منجیش ، پیچیدہ در پارچہای بستہ بہ کمر ، پارو زنان بہ سواحل دوزخ نزدیک میشہ .بہ جنگ ہیولاہا و شیاطینی میرہ کہ توی جمجمہش لونہ کردن ، و بزرگترین این ہیولاہا ، تاریکیایہ کہ جسم و روحش رو پر کردہ .صداہایی میشنوہ ، چیزہایی میبینہ کہ میدونہ متعلق بہ واقعیت نیستن ، نہ ، متعلق بہ جہانی فراتر از واقعیتن ، متعلق بہ جہان خدایان یا شیاطین ، بہشت یا دوزخ ، و این صداہا و تصویرہا در سفر بزرگش بہ دوزخ ، در جنگ بزرگش با تاریکی درونش ، راہنماش میشن .صحنۂ دوم در قرن بیست و یکم ، سارا کین ، برای درمان تاریکیای کہ جسم و روحش رو پر کردہ بہ بیمارستان روانی مراجعہ میکنہ .دکترہای سفیدپوش با دقت سرد و خشک مطالعہش میکنن و یادداشت برداری میکنن و دوزہای مختلفی از داروہای شیمیایی بہش میدن و واکنشہاشو بہ ہر کدوم رو بہ دقت مشاہدہ و ثبت میکنن .موقع خوندن نمایشنامہ ، مدام یاد سنوئا ( بازی کامپیوتری ) می افتادم و توی ذہنم مونولوگہا رو با لحن و لہجۂ سنوئا میخوندم .و نمیتونستم این دو نفر رو با ہم مقایسہ نکنم کہ اولی بین قبیلہش چیزی شبیہ بہ یک پیامبر بود ، و دومی یک انسان ازکارافتادہ ، معیوب شدہ ، و نیازمند تعمیر .ترجمہ فارسی ( اگہ بشہ اسم عملی کہ انجام شدہ رو ترجمہ گذاشت ) یقینا متن رو نابود کردہ .جالب اینجاست متنی کہ ادعا میشہ انقدر پیچیدگی دارہ بہ مترجمی تازہکار سپردہشدہ کہ مواجہہ با متن باعث شدہ - بہ قول خودش - مضطرب شہ !( آیا ہزینہہای روانپزشک ، مشاورہ و مصرف بنزودیازپینہای روزانہی مترجم بہدلیل اضطراب ناشی از مواجہہ با متن در ہزینہہای کتاب محاسبہ و در قیمت نہایی لحاظ شدہ ؟)
تلخ و واقعگرا .تعریف سارا کین را شنیدہ بودم و نہ تنہا ناامیدم نکرد بلکہ فراتر از توقعم ظاہر شد .با مخاطب تعارف ندارد ، واقعیت روان پریشی و نگاہ سطحی ناکارآمد بہ بیماران روان را نشان می دہد و البتہ این فقط رویہ ی ماجراست .بسیار زیبا ، بسیار عمیق .حتی نمی توانم تصور کنم تماشای این نمایش در تئاتر انسان را با چہ دردی مواجہ خواہد کرد .پیرو راستین آرتو !It would feel odd to rate a glorified suicide note.I have left this one without a rating because I don' t think it' s appropriate to sift through the different moods, trying to figure out merits and mistakes.Thank god it was short, because the intensity of the experience would have burned right through me had it gone on for another 5-10 pages.A concoction of solipsistic, psychotic thoughts, psychiatrist shortcomings, and plans of action toward taking one' s life.This play was performed posthumously after Sarah Kane' s death.That fact alone should give you pause, and this being her final work lends a gravity to its lines like no other.گفتار اندر معرفی نمایشنامہ سایکوسیس یا روانپریشی بہ معنای وضعیت غیرطبیعی روانیست کہ در روانپزشکی برای بیان حالت «از دست رفتن توانایی تفریق واقعیت از خیال» بہ کار میرود .سایکوز بہ انواع خاصی از اختلالات روانی اطلاق میشود کہ در اثر آن ، بیمار دچار توہم و ہذیان میشود و ہر گاہ این افراد بہ اختلالات شخصیتی نیز دچار شوند ، بیماریشان جنون یا سایکوز نامیدہ میشود کہ شامل دو مشخصہ است : ہذیان ( بیان غیر عمد درک نادرست از واقعیات ) و توہم ( دیدن یا شنیدن غیرعمد چیزی کہ اساسا نبودہ و نیست )، دو عاملی کہ ساختار بخش اعظمی از نمایشنامہ را بہ خود اختصاص دادہ است .ضمنا ، کین یک ساعت معین را نیز در نمایشنامہی خود حک کردہ است : ( ۴ : ۴۸ بامداد ).ساعتی کہ بہ گفتہی اطرافیانش در آن زمان و در ہنگام بستریاش در آسایشگاہ ، او خود را در سالمترین وضع روانی حس میکرد و شروع بہ نوشتن میکرد ، در حالیکہ در نظر دیگران ، او سلامت روانی خود را در این زمان از دست میداد !این نمایشنامہ نخستین بار در سال ۲۰۰۰ پس از مرگ نویسندہ بہ کارگردانی «جیمز مک دونالد» در سالن «آپاسترز جروود رویال کورت تیہتر» در شہر لندن بہ روی صحنہ رفت .نقلقول نامہ " بخت یار آنہاییست کہ حقیقت را نمیدانند ."
" جسم و روح ، ہرگز نمیتوانند بہ ازدواج ہم در آیند ."
" لعنت بہ تو ای خدا برای اینکہ باعث شدی عاشق کسی بشم کہ وجود خارجی ندارہ ."
" چرا رگت رو زدی ؟چون لعنتی حس محشری دارہ ، چون این لامصب حس معرکہای دارہ ."
" ہیچ دارویی تو دنیا پیدا نمیشہ کہ بتونہ بہ زندگی معنا بدہ "
" ہیچ چیز ابدی نیست مگر خود ہیچ ."
کارنامہ شوربختانہ پیش از این نمایشنامہ ہیچگونہ مطالعہای در زمینہی روانشناسی نداشتم و این نمایشنامہ رسما ورود من بہ دنیای این مبحث بود و قطعا دانش کافی برای نقد یا نوشتن نظر در باب آن ندارم و ریویوی من بہ جہت معرفی این اثر از خود کتاب گردآوری شدہ است .اما در مورد خود نمایشنامہ کہ تقریبا نیمہی ابتدایی این کتاب را شامل میشد من را بہ شدت تحت تاثیر قرار داد بہ ویژہ بہ دلیل آنکہ دو روز قبل را بہ مطالعہی کتابہای «بیگانہ» و «ذوب شدہ» پرداختہ بودم و در ذہنم موجہایی بہ طول موجہای بیقرار ا��یانوس در جریان بود .من بہ خاطر خود نمایشنامہ نمرہای از آن کسر نمیکنم تا زمانیکہ در آیندہ پس از خواندن حداقل چند کتاب در مبحث روانشناسی بہ خواندن مجدد این اثر روی بیاورم اما بخاطر ترجمہ یک ستارہ از آن کسر میکنم .نشر بیدگل نشر پیشگامی در زمینہ ترجمہی نمایشنامہہا و تراژدیہاست اما کلا نمیدانم چرا در ہر کتابی کہ خواندہام ، وقتی متنی از انجیل میآید تمام مترجمہای ایرانی گویی بہ بیسوادترین انسانہای جہان تبدیل میشوند کہ از نوشتن ہم عاجزند !!!نہایتا امروز بیست و دوم خرداد یکہزار و چہارصد برای این کتاب ۴ستارہ منظور میکنم تا ببینیم در خوانش دوم آن در آیندہ چہ ویرایشی در ریویو انجام خواہم داد .