BookshelvesAll (2575)
آنسلم قدیس برہان معروفی در اثبات خدا دارہ کہ این طوریہ :
خدا یعنی موجودی کہ کاملتر از اون قابل تصور نباشہ .با این تعریف ، امکان ندارہ خدا وجود نداشتہ با آنسلم قدیس برہان معروفی در اثبات خدا دارہ کہ این طوریہ :
خدا یعنی موجودی کہ کاملتر از اون قابل تصور نباشہ .با این تعریف ، امکان ندارہ خدا وجود نداشتہ باشہ .چرا ؟چون اگہ خدا در خارج وجود نداشتہ باشہ ، من میتونم یہ خدایی رو تصور کنم کہ علاوہ بر ذہن ، در خارج ہم وجود دارہ .چیزی کہ وجود دارہ کاملتر از چیزیہ کہ وجود ندارہ .پس من یہ موجود کاملتر از خدا رو تصور کردم .اما ما گفتیم خدا یعنی موجودی کہ کاملتر از اون قابل تصور نباشہ .بہ خلف میرسیم .پس خدا وجود دارہ ، وگرنہ بہ تناقض میخوریم .راہبی فرانسوی بہ اسم گانیلو نامہای نوشت بہ نام «از طرف احمقہا» و این استدلال رو مورد تمسخر قرار داد .گفت : با این استدلال میشہ وجود ہر چیزی رو اثبات کرد ، بہ شرط این کہ «کاملتر از اون قابل تصور نباشہ».برای مثال من جزیرہای رو تصور میکنم کہ از ہمہ جہت کاملہ و کاملتر از اون قابل تصور نیست .درختہا بہ جای میوہ یاقوت میدن و در رودہا شیر و عسل جاریہ .ہر کس قصری برای خودش دارہ و ہوا ہمیشہ معتدلہ .بنا بہ استدلال آنسلم این جزیرہ باید در خارج وجود داشتہ باشہ ، در غیر این صورت میشہ جزیرۀ کاملی تصور کرد کہ علاوہ بر ذہن در خارج از ذہن ہم وجود دارہ .این جزیرہ کہ در خارج وجود دارہ کاملتر از جزیرۀ اولہ کہ فقط در ذہن وجود دارہ ، و خلف پیش میاد .چون قرار بود تصور جزیرہای کاملتر از جزیرۀ اول غیرممکن باشہ .Notes are private!اول سال این کتاب رو توی شلف کتابہای «انگلیسی» طبقہبندی کردم .حالا گذاشتمش توی شلف کتابہای «عبری - آرامی».بہ قول گفتنی اصبحت کردیا و امسیت آرام اول سال این کتاب رو توی شلف کتابہای «انگلیسی» طبقہبندی کردم .Notes are private!Notes are private!مجموعہ داستان طنز سوررئال ، البتہ فکر کنم در سوررئال بودن بعضی داستان ہا بشہ تردید کرد .داستانی کہ اسمش رو بہ کتاب دادہ ، و چند داستان دیگہ ، خیلی خوب بود مجموعہ داستان طنز سوررئال ، البتہ فکر کنم در سوررئال بودن بعضی داستان ہا بشہ تردید کرد .داستانی کہ اسمش رو بہ کتاب دادہ ، و چند داستان دیگہ ، خیلی خوب بودن .داستان ہای معمولی تری ہم بود .ہمزمان با این کتاب ، چند تا از داستان ہای رئال این نویسندہ رو ہم با صدای بہروز رضوی گوش دادم ، و اونا ہم خیلی خوب بودن ، و اکثرا طنز .Notes are private!اولین بار کہ با کطولحو آشنا شدم ، توی بازی «شرلوک ہلمز : بیدار» بود .دبیرستانی بودم و تازہ با شرلوک ہلمز آشنا و شدیدا ہواخواہش شدہ بودم .این بازی رو ہم بہ خاطر ہمین خریدم .بازی فورا تبدیل شد بہ یکی از تجربہہای تکرارنشدنیم .فضاہای تاریک و وہمآلود ، فرقہہای مذہبی مخفی کہ آدمہای بی خانمان رو کہ کسی پیگیر زندگی و مرگشون نبود ، میدزدیدن و قربانی میکردن برای خدای وحشتآور اختاپوسمانندی کہ معتقد بودن قرارہ ظہور کنہ و باید با قربانی انسانی ظہورش رو تعجیل کرد .بازی بہ شدت تخیل نوجوان من رو مسحور کرد و تا مدتہا با برادرم خودمون رو داخل اون فضای جذاب و ترسناک تصور میکردیم و بازی میکردیم .اون موقع نمیدونستم کہ داستان بازی ، فضاسازیہای تاریک و نمناک و وہمآلودش ، فرقۂ مخفی و اعتقادات وحشتناکش و خدای اختاپوسمانندی کہ قرارہ ظہور کنہ ، ہمہ و ہمہ از داستانہای لاوکرافت اقتباس شدہ .من فکر میکردم کہ مسحور شرلوک ہلمز شدہم ، در حالی کہ در حقیقت بدون این کہ خبر داشتہ باشم شیفتۂ لاوکرافت شدہ بودم .چند سال گذشت تا پارسال یا پیارسال ، نمیدونم چرا یادم افتاد کہ من ، وقتی چہار پنج سالم بود ، تصورم از خدا یک اختاپوس آسمانی یک چشم بود .بعد یادم افتاد کہ خدای بازی شرلوک ہلمز ہم اختاپوس بود و این خیلی بہ نظرم عجیب اومد .فکر کردم نکنہ افراد بیشتری این تصور رو از خدا داشتہ باشن ، و علت این تصور چیہ ؟این شد کہ رفتم خدای اختاپوسمانند رو سرچ کردم ، و گوگل فہرست بلند بالایی از مطالب راجع بہ کطولحو جلوم بہ نمایش گذاشت .اون جا بود کہ برای اولین بار با لاوکرافت و دنیای «وحشت کیہانی»ش آشنا شدم .فہمیدم این نویسندۂ عجیب و غریب برای داستانہاش اساطیری کامل ساختہ از خدایانی وحشتانگیز و فرقہہایی مذہبی کہ با مناسکی مخوف قرنہا این خدایان رو میپرستیدن .جہانی کہ در اون ، عصر خرد در حقیقت چیزی نیست جز عصر فراموشی ذات وحشتانگیز جہان کہ در قرون وسطا و دوران باستان شناختہ شدہ بود ، و فقط وقتی این حقیقت وحشتانگیز از یادہا رفت ، عقل و منطق تونستن شکل بگیرن .اما این پوستۂ عقلانی زیادی سست و شکنندہ است و حقیقت جہان خواہ ناخواہ از گوشہ و کنارش بیرون میزنہ و اون وقتہ کہ منطقیترین دانشمندہا ہم سر بہ جنون میذارن و شروع میکنن بہ ہذیان گفتن و پرستیدن تاریکی و آدمخواری و در نہایت ، خودکشی .اون موقع در بہ در گشتم دنبال ترجمۂ داستان اصلی لاوکرافت ، یعنی «احضار کطولحو»، اما فقط یہ ترجمۂ نازل اینترنتی ازش پیدا کردم .وقتی دیدم نثر داستان انگلیسی خیلی برای من ثقیلہ ، ناچار تن دادم و ہمون ترجمۂ نازل رو خوندم .اما در حسرت یہ ترجمۂ خوب منتطر موندم و حتی بہ چند دانشجوی زبان انگلیسی پیشنہاد دادم کہ ترجمہش کنن .تا چند روز پیش کہ خیلی اتفاقی توی توییتر دیدم این داستان بہ ہمراہ چند داستان دیگہ از لاوکرافت بالاخرہ ترجمہ شدن ، و کسی ہم گفت کہ مترجم مترجم خوبیہ .بی معطلی خریدم و برای اولین بار بعد از دوازدہ سیزدہ سال کہ از آشناییم با لاوکرافت میگذشت ، داستانہاش رو خوندم .اشتباہات لاوکرافت کہ ازش یاد گرفتم تکرار نکنم :
اول ، اصرارش برای وحشتناک نشون دادن ہمہ چیز ، با آوردن توصیفاتی مثل «وحشتناک ، منزجرکنندہ ، نفرینزدہ» و لغتنامہای از انواع و اقسام توصیفات کہ یہ نویسندۂ وحشت نباید بہ کار ببرہ ، بہ این دلیل سادہ کہ گفتن این کہ فلان چیز «بہ غایت پلید و دیوانہکنندہ بود و گویی از دروازہہای دوزخ بہ روی زمین گریختہ بود» باعث میشہ خوانندہ دیگہ وحشت رو حس نکنہ .قدیمیترین قانون داستاننویسی اینہ کہ «نگو و نشان بدہ».و نویسندۂ وحشت ہم باید با زبانی خونسرد فقط واقعۂ وحشتناک رو نشون بدہ و ترسیدن رو بہ عہدۂ خوانندہ بذارہ .دوم ، حضور ، و بدتر از اون ، موجودیت فیزیکی عامل ترس ، کہ باعث میشہ احساس ناشناختگی کہ باعث ترس میشہ ، از بین برہ .انسن دیبل در طرح در داستان توصیہ میکنہ : اگر واقعۂ نامعمول شما یک ہیولا ، قاتل روانی یا ...است ، او را مدام نشان ندہید بلکہ غایب نگہش دارید .ندیدن باعث ہیجان و ترس میشود و بہ تخیل خوانندہ اجازۂ جولان میدہد .دیدن یک چیز آن را معمولی و پیش پا افتادہ میکند .Notes are private!تصور کنید قبل از انفجار بزرگ ، وقتی تمام جہان در یک نقطہ جمع است ، گروہی از آدمہا ہم در آن یک نقطہ جای دارند .در میان این گروہ زنی است بیاندازہ زیبا ، تصور کنید قبل از انفجار بزرگ ، وقتی تمام جہان در یک نقطہ جمع است ، گروہی از آدمہا ہم در آن یک نقطہ جای دارند .در میان این گروہ زنی است بیاندازہ زیبا ، کہ ہمہ پنہانی دلباختہاش ہستند .از آن جایی کہ ہمہ در یک نقطہ جای دارند ، بدنہاشان عین ہمدیگر است ، در نتیجہ ہمہ آن زن را در خود دارند و بہ خاطر ہمین از سعادتی ابدی سرشارند .تا این کہ یک روز زن میگوید : «کاش میتوانستم برایتان شیرینی درست کنم .» در آن لحظہ ہمہ زن را در حال شیرینی پختن تصور میکنند ، با دستہای آردی ، با سر و صورت خمیر مالیدہ ، با موہایی کہ ہنگام ورز دادن خمیر پریشان شدہ ، و ...و آن قدر از ہوس دیدن این صحنہ لبریز میشوند کہ فقط برای دیدن زن در حال شیرینیپزی ، تصمیم میگیرند شرایط لازم برای شیرینیپزی را مہیا کنند : تصمیم میگیرند کہکشانہا را درست کنند و خورشید را درست کنند و زمین را درست کنند و دریاہا و دشتہا و مزارع گندم را درست کنن ، و آسیابہا و آردفروشیہا را درست کنند ، ہمہ و ہمہ برای دیدن آن صحنہ .پس یک عشق باعث میشود انفجار بزرگ رخ دہد و آن نقطۂ اولیہ در فضا منتشر شود ، تا جہان درست شود ، و زنی زیبا بتواند شیرینی بپزد .این فقط خلاصۂ یکی از قصہہای غریب کتاب کمدیہای کیہانی نوشتۂ ایتالو کالوینو نویسندۂ ایتالیایی بود .قصہہایی آمیختہ از علم و خیال کہ بہ سادگی در تعریف رایج از داستان جا نمیگیرند .ہر قصہ با یک نظریۂ علمی شروع میشود ، بعد راوی قصہہا ، موجودی ازلی - ابدی کہ گاہی او را در حال شرطبندی با خدا میبینیم و گاہ در ہیئت یک صدف کہ ہیچ درکی از صدا و نور ندارد ، خاطرہای پیرامون آن نظریۂ علمی تعریف میکند .خاطرہای گاہ طنزآمیز و گاہ خیالانگیز ، و در ہر حال بسیار جذاب .Notes are private!بہ ایتاکا رسیدہ ام ، بہ سرزمینم ، با زیتون ہای درشت و سرخ و گوسفندہای فربہ .از پس دہ سال سرگردانی بر دریا ، آغوش پنہ لوپہ را باز یافتہ ام .و تلہ ماخوس ، ک بہ ایتاکا رسیدہ ام ، بہ سرزمینم ، با زیتون ہای درشت و سرخ و گوسفندہای فربہ .از پس دہ سال سرگردانی بر دریا ، آغوش پنہ لوپہ را باز یافتہ ام .و تلہ ماخوس ، کہ بہ ہنگام عزیمتم کودکی بود ، اکنون مردی شدہ است با بازوہایی در ہم گرہ خوردہ ، و سینہ ای ستبر ، سرشار از غرور جوانی .بہ ایتاکا رسیدہ ام ، بہ خانہ ام ، بہ خانہ ام ، بہ کسانی کہ دوست می دارم .باید شاد باشم ، باید پس از سال ہا اضطراب آرام باشم ، اما نیستم .بر لب دریا می روم ، دریایی کہ سوگند خوردہ بودم دیگر کشتی بر آن نرانم ، دریایی کہ دہ سال صبح و شام با آن پنجہ در پنجہ انداختہ ام ، دریایی کہ در پس ہر موجش صد ہیولا و اژدہا ، بہ زیر ہر لجہ اش ہزار خاروبیدیس و کوکلوپس پنہان شدہ است .بر لب دریا می روم ، بہ افق می نگرم و باد بوی نمک سواحل دوردست را بہ سویم می آورد .باید پس از سال ہا اضطراب آرام باشم ، اما نیستم .ای المپ نشینان جاودانی ، آیا دست از این جان خستہ بر نمی دارید ؟آیا لحظہ ای او را از آرزوی بادبان کشیدن و پیوستہ راندن خالی نمی گذارید ؟آیا تقدیر من آن است کہ ہرگز در خانہ ام آرام نیابم و تا ابد بر کوہ - موج ہا آشیان کنم ؟کہ تا واپسین روز صدای موج ہا ہوای کوچیدن بہ سرم بیندازند ؟Notes are private!مجموعہ ای کوتاہ ، با سہ داستان خیلی خوب ، و چند حکایت کوتاہ عالی .البتہ از امتیازہای منفی ای کہ کاربرہای دیگہ دادن ، برمیاد کہ ممکنہ باب طبع ہمہ نباشہ .آخ مجموعہ ای کوتاہ ، با سہ داستان خیلی خوب ، و چند حکایت کوتاہ عالی .البتہ از امتیازہای منفی ای کہ کاربرہای دیگہ دادن ، برمیاد کہ ممکنہ باب طبع ہمہ نباشہ .آخرین حکایت کتاب :
از توی جمعیت چہار پنج نفر پدیدار شدند ، و سکوی خطابۀ تالار اصلی را اشغال کردند .ما با چشمانی اشکبار ہلہلہ کردیم ، اینان خدایانی بودند کہ پس از قرن ہا تبعید باز می گشتند .روی سکو ، عظیم تر می نمودند ، سرہا بہ عقب و سینہ ہاشان بہ پیش ، با نخوت ابراز احساسات ما را پذیرفتند .یکی شان شاخہ ای بہ دست داشت کہ فقط با گیاہ شناسی رؤیا مطابق بود .دیگری با ہیکلی سترگ ، دستش را کہ پنجہ ای بیش نبود دراز کرد .یکی از چہرہ ہای جانوس ( خدای دوچہرۀ زمان در اساطیر رومی ) با بدگمانی بہ منقار خمیدۀ زاث نگریست .یکی از آنان - ہرگز ندانستم کدام یک - کہ شاید از ہلہلۀ ما برانگیختہ بود ، ناگہان فریادی فاتحانہ برآورد کہ بہ طور باورنکردنی غرا بود ، آمیختہ با غلیان و چیزی صفیرگونہ .ہمہ چیز از ہماندم دگرگون شد .از آغاز ، گمانم بر این بود کہ این خدایان نمی دانند چگونہ سخن گویند .قرن ہا تبعید و آوارگی ، نہاد انسانی شان را نابود کردہ بود .ہلال اسلام و صلیب روم با این یاغیان بر سر کین بود .پیشانی ہای بسیار کوتاہ ، دندان ہای زرد ، سبیل ہای نخ نخ جو گندمی یا چینی و لب ہای زمخت ددانہ ، از انحطاط دودمان المپ خبر می داد .لباس ہاشان نہ تنہا نشان دہندۀ فقری شایان کہ گویای تجمل ارزان قمارخانہ ہا و فاحشہ خانہ ہای باخو بود .برجستگی دشنہ ای در زیر نیمتنۀ یکی شان نمایان بود .ناگہان دریافتم کہ آن ہا دارند آخرین برگ ہاشان را بازی می کنند ، کہ ہمچون درندگان پیر ، مکار و لایعقل و بی رحمند ، و اگر ترس یا شفقت را بہ خود راہ می دادیم ، ہر آینہ نابودمان می کردند .Notes are private!من یہ مدت توی گوگل پلاس ، ترجمۀ کتاب " دستنوشتۀ سرافینیانوس " رو می ذاشتم .دستنوشتۀ سرافینیانوس یہ دائرۃ المعارف بی معناست .صفحات پشت صفحات از کلماتی بہ زبانی ساختگی ، با تصویرہایی کہ بہ شیوۀ دائرۃ المعارف ہا ، قرارہ این کلمات رو توضیح بدن ، اما ما چون نمی دونیم کلمات چی ہستن ، تصاویر عجیب و غریب ہم برامون بی معنا می شہ .این حجم از بی معنایی و شگفت انگیزی ، باعث می شہ تخیل آدم بہ شدت فعال بشہ .من از صفحات کتاب عکس می گرفتم و می ذاشتم توی گوگل پلاس ، و براشون ترجمہ ای خودساختہ می نوشتم .اما سعی می کردم توی این ترجمہ ، ہر چند بہ زبان فارسی و معنی دار نوشتہ شدہ بود ، چیزی از بی معنایی کتاب حفظ بشہ .نتیجہ ش شد متن ہایی کہ با لحنی جدی و علمی و دقیق با استناد بہ شواہد و دلایل مختلف ، مطلقا پرت و پلا می گفتن .دیشب خیلی اتفاقی بہ ہانری میشو برخوردم .کسی کتاب رو خوندہ بود و من دیدم کتاب تصویر جلد ندارہ و خواستم بہ صفحۀ کتاب سر و سامونی بدم و اتفاقی توی جستجوہام ، دیدم متن کتاب رو گذاشتن روی اینترنت و چون صفحاتش ہم کوتاہ بود ، گفتم بگیرم و نگاہی بیندازم .بخش اول کتاب نظرم رو چندان جلب نکرد .ہیچ وقت زیاد با شعر ارتباط برقرار نکردم ، و ہر چی بیشتر شاعری معروف و محبوب بودہ ، من کمتر درکش کردم و ازش لذت بردم .اما ہمون صفحات اول ، طراحی ہای ہانری میشو شگفتزدہ م کرد .طراحی نہ ، بیشتر خطّاطی .منتہا خطّاطی بہ خطّی ساختگی ، کہ حروف الفباش چیزی ہستن بین حروف الفبای ژاپنی ، و رقصندہ ہای بالہ کہ تک نفری یا دو نفری در حال چرخ زدن ہستن .این حجم شگفت انگیز از تخیل و شاعرانگی ، من رو یاد شان تن انداخت ، مخصوصا کتاب " افسانہ ہایی از حومۀ شہر "، کہ توصیہ می کنم بخونید .ہر چند نوشتہ ہای ہانری میشو شعر بہ حساب نمیاد ، داستان ہم نیست ، مقالہ ہم ، اما فکر کنم ہمین کہ می تونہ بعد از پنجاہ سال این طور من رو این سر دنیا بہ شعف بیارہ ، ہمین کافی باشہ برای این کہ یک نفر شاعر نام بگیرہ .اگر ہم اصرار دارید کہ این ہا شعر نیست ، اشکالی ندارہ .شعر بودن یک نوشتہ اون قدر مہم نیست ، کہ اثرگذاری ش .وقتی لوییجی سرافینی با دانشنامۀ مطلقا بی معناش می تونہ من رو سحر کنہ ، یا ہانری میشو با نوشتہ ہای شبہ - علمی ش می تونہ من رو مبہوت کنہ ، چہ اہمیتی دارہ کہ نوشتہ ہاشون توی ہیچ طبقہ بندی رایجی جا نمی گیرہ .ترجمہ خاص بود .بعضی جملات زیادی پیچوندہ شدہ بودن و می شد سر راست تر ترجمہ بشن ، اما این چیزی از خاص بودن ترجمہ کم نمی کرد .زیاد نمی شہ کہ توی ترجمہ ای بخونی " سگجان ہی !" یا " د نہ د " و بہ جا ، نہ بیجا و نامتناسب .Notes are private!راجع بہ کتاب زیاد نوشتہ اند ( و من ہم در انتہای این ریویو نوشتہ ام ) ولی چیزی کہ موقع خواندن زیاد بہ ذہنم رسید ، چیز دیگری است ، کہ ندیدم کسی راجع بہ آن ن راجع بہ کتاب زیاد نوشتہ اند ( و من ہم در انتہای این ریویو نوشتہ ام ) ولی چیزی کہ موقع خواندن زیاد بہ ذہنم رسید ، چیز دیگری است ، کہ ندیدم کسی راجع بہ آن نوشتہ باشد .تازگی ہا در صفحات شبکہ ہای اجتماعی دیدہ ام کہ نقاش ہای جوان با تلفیق سنت ہای قدیمی نگارگری و تکنیک ہای نقاشی جدید ، نقاشی ہای بی نظیری خلق می کنند .مانند نقاشی زیر از سعید خضایی :
موقع خواندن کتاب ، مدام فکر می کردم چرا نباید بہ جای سوژہ ہای قدیمی مثل یوسف و زلیخا و اکوان دیو ، یا سوژہ ہای پراکندہ ، صحنہ ہای این رمان نقاشی شود ؟رمان پتانسیل بی اندازہ ای برای نقاشی دارد : مجلس تقطیع بلقیس بہ دست خواجۀ کاشف الاسرار و پرت کردن پارہ ہای اندامش بہ سوی مجلسیان و غریو و فغان ایشان ، و سپس دوبارہ جمع کردن اجزایش مانند ابراہیم ، و زندہ کردن بلقیس .یا مجلس گردن زدن آذر دختر احمد بشیری ، با مانتو و مقنعہ و کتاب ہای دانشگاہ در دست ، در میان دو صف شاہزادگان با لباس ہای زربفت کہ در انتظار اعدام در دو سو ایستادہ اند .یا مجلس ہم آغوشی شاہ شجاع و رقاصۀ سیاہ چردہ و زیبای ہندی ، در حالی کہ افعی بہ دور تن ہر دو پیچیدہ ( راستی ، ترکیب رقاصۀ ہندی و مار کشندہ ، من را خیلی یاد بوف کور و رقاصۀ ہندی و آزمون مار انداخت ).یا مجلس بہ دو نیم ارّہ کردن جسد شدرک قدّیس ، بہ دست شاہ بشیر ، برای تقسیم کردنش بہ دو طایفہ ، تا در زمین خود دفن کنند و باران بہ احترام آن جسد بر آن ہا ببارد .فکر می کنم چیزی کہ باعث می شود فضای ہنری امروز ایران کمی بیش از این جان بگیرد ، ارتباط بین رشتہ ہای مختلف ہنری است .الان ہر رشتۀ ہنری یک رشتۀ منقطع است کہ برای خودش در گوشہ ای پیش می رود و فقط نگاہش بہ گذشتۀ خودش است .چقدر داستان خوب داریم کہ بہ فیلم تبدیل نشدہ ، چقدر شعر امروزی خوب داریم کہ بہ موسیقی در نیامدہ ، و ہمین طور ، چقدر صحنہ ہای داستانی خوب داریم کہ نقاشی کشیدہ نشدہ .در صفحۀ اینستاگرام یکی از این نقاش ہا این را پیشنہاد کردم ، ولی حقیقتش خیلی بعید می دانم کہ وقعی بگذارد .داستان از چند روایت قدیمی مجزا تشکیل شدہ ، کہ در یک نقطہ در زمان حال بہ ہم ارتباط دارند .سعید بشیری و اقلیما دختری یہودی ، دو دانشجوی جامعہ شناسی ہستند ، کہ می خواہند راجع بہ نقش قدّیسان در ساخت جوامع تحقیق کنند .پیشنہاد سعید بشیری برای تحقیق ، زندگی عارفی بہ نام " خواجۀ کاشف الأسرار " است ( معاصر شاہ شجاع ، و حافظ ) کہ در کتابی بہ نام " مصادیق الآثار " کہ پدرش بازنویسی کردہ زندگی اش روایت شدہ .پیشنہاد اقلیما برای تحقیق ، " شدرک قدّیس " است ، یکی از سہ قدّیسی کہ در کتاب دانیال عہد عتیق داستانشان آمدہ ، کہ بہ جرم سجدہ نکردن بہ خدای بابلیان ، بہ دستور بخت النصر بابلی ، در کورہ انداختہ شدند ، اما نسوختند .مادربزرگ اقلیما ( زلفا جیمز ) بہ دنبال یافتن جسد شدرک نبی بہ ایران آمدہ و کتاب خاطراتی در این رابطہ نوشتہ کہ از متون مقدّس یہودی ہاست .این سہ داستان ( سعید و اقلیما ، خواجۀ کاشف الأسرار ، و شدرک قدّیس ) در یک مکان واحد ، یعنی در فارس ( شیراز و فاریاب ) اتفاق می افتند .روایت سہ داستان بہ موازات ہم پیش می رود ، و ہر چند چنان کہ انتظار داشتم ، در انتہا بہ ہم متصل نمی شود .نویسندۀ کتاب " مصادیق الآثار " در کتابش بہ نقل از خواجۀ کاشف الأسرار می نویسد کہ " کتابت " و نوشتن ، محشر صغراست .یعنی کسی کہ می نویسد ، با ہر بار خواندہ شدن نوشتہ اش ، دوبارہ زندہ می شود و رجعت می کند .چرا کہ رجعت یعنی بازگشتن " ہوشیاری " و آگاہی ، در قالبی جدید .و با نوشتن ، آگاہی نویسندہ حفظ می شود و با خواندہ شدن ، دوبارہ بہ قالبی جدید در می آید ، و خوانندہ ، محملی می شود برای آگاہی نویسندہ .حالا پدر سعید بشیری کہ کتاب " مصادیق الآثار " را بازنویسی کردہ ، در حقیقت دوبارہ خواجۀ کاشف الأسرار را زندہ کردہ ، و خودش محمل آگاہی او شدہ .و سعید بشیری ہم کہ دارد راجع بہ این کتاب تحقیق می کند ، باز از نو خواجہ را زندہ کردہ ، و ما نیز کہ داریم این کتاب را می خوانیم ، دوبارہ آگاہی خواجہ را از لا بہ لای کلمات بیدار کردہ ایم و جان بخشیدہ ایم ، و ہمین طور تا ابد ، آمین .برگ برندۀ اصلی کتاب ، زبان ہای مختلف کتاب است .نویسندہ بہ تناوب بین سہ داستان مختلف ( سعید و اقلیما ، خواجۀ کاشف الأسرار ، شدرک قدّیس ) جا بہ جا می شود ، و در ہر داستان بہ تناسب مدارک و منابع آن داستان ، زبانش تغییر می کند ، در این جا چند زبان از زبان ہای بہ کار رفتہ در کتاب را آوردہ ام :
زبان سعید بشیری کہ در دہۀ پنجاہ تحقیق می کند و می شود گفت راوی اصلی داستان است : زبان کم و بیش داستانی و سادہ .زبان کتاب " مصادیق الآثار " متعلق بہ قرن ہشتم ، ہم دورۀ حافظ : زبانی عرفانی و قدیمی ، مشحون از عبارات عربی .ہر چند گاہی زبان و عبارات اشتباہ است ، و بہ جای زبان دورۀ مورد نظر ، زبان امروزی قدیمی - نما و زیادی شاعرانہ ، یا زبان قاجاری استفادہ می شود .زبان احمد بشیری کہ در دہۀ سی کتاب " مصادیق الآثار " را بازنویسی کردہ : زبانی شاعرانہ .زبان ترجمۀ کتابی پہلوی نوشتۀ ہومن حاکم فاریاب در دوران بخت النصر ، راجع بہ شدرک قدیس : زبان کہن ، با نثر پارسی سرہ و فعل ہا و دستور زبان سرہ .زبان رسالۀ یہودی راجع بہ شدرک قدیس و زبان سفرنامۀ زلفا جیمز : ہر چند چندان خاص و متمایز از چہار زبان بالا نیستند ، اما اصطلاحات خاص عہد عتیق ، یا اصطلاحات اروپایی در آن جلب توجہ می کند .شدرک یکی از شخصیت ہای عہد عتیق ، کتاب دانیال است .دانیال بہ ہمراہ سہ یہودی دیگر بہ نام ہای شدرک و میشک و عبدنغو در دربار بخت النصر بابلی خدمت می کنند .این سہ یہودی بہ اتہام بی ایمانی بہ خدایان بابلی و سجدہ نکردن بر ایشان در جشنی عمومی ، بہ دستور بخت النصر در کورہ انداختہ می شوند اما نمی سوزند .بہ روایت اسفار کاتبان ، شدرک پس از این واقعہ ، بہ فاریاب آمد ، و بہ برکت او بر این ناحیہ باران فراوان بارید و حتی پس از مرگ و دفنش ، بہ سبب وجود او ، ہر نقطہ کہ جسدش در آن مدفون باشد ، آب و سبزی فراوان دارد .بہ خاطر ہمین ہزاران سال بین دو طایفۀ ساکن فاریاب بر سر مکان دفن او جنگ و خونریزی برقرار است .Notes are private!