What do you think?اثر واقعا خوبی بود و میتوانست بہ راحتی 5 ستارہ را از آن خود بکند ، اما انتہای آن واقعا ناامید کنندہ بود .شروع خوبی داشت .ہمگام با شوپنہاور بہ بررسی جزئی و عمیق مسالہ " ہدف در زندگی " پرداخت و " پوچی زندگی " را نتیجہ گرفت .سپس تمام راہکارہای شناختہ شدہ برای درمان این پوچی را مورد بررسی قرار داد و بیان کرد کہ چرا ہیچ کدام از این راہکارہا ، برای او مناسب نیست .متاسفانہ پیشروی متن از این بخش بہ بعد ، با وارد کردن خدا و دین ، دچار افت شدیدی شد .تمام دلایلی کہ در ابتدای بحث برای مقابلہ با خدا و دین بہ کار گرفتہ بود را بہ راحتی نادیدہ گرفت و با انجام خودکشی فلسفی ، تا جایی کہ بہ او کمک می کرد کہ بدون اضطراب مرگ بہ زندگی اش ادامہ دہد ، تصمیم بہ نادیدہ گرفتن اکثر ایرادات مذہب گرفت .خوشبختانہ تصمیمات منطقی در نہایت بہ سراغ او بازگشت ، ولی ہمچنان نتوانست کاملا خود را از اضطراب مرگ رہا کند و درنتیجہ ، باقی ماندہ اعتقاد خود را بہ سیستم ہای غیرقابل توصیف ، حفظ کرد .با وجود تنہا مشکلی کہ ذکر کردم ، ہمچنان از قدرت این اثر ، نمی توان چشم پوشید .بررسی ہای انجام شدہ در آن ، دقیق ، جزئی و کاملا ہمگام با شرایط زندگی روزمرہ می باشد .سرعت پیشروی متن کاملا مناسب و از انسجام بالایی برخوردار است .ترتیب انجام بررسی عملیات نیز ، کاملا دقیق رعایت شدہ است .در نہایت ، اثری بود کہ با وجود حجم کم ، از قدرت و دقت بالایی برخوردار بود و کاملا ارزش خواندن را داشت .ترجمہ این اثر نیز ، بدون ایراد و دقیق بود .ہر انسانی بہ ارادہی خداوند در این جہان پدیدار شدہ است .خداوند انسان را بہ گونہای آفریدہ است کہ ہر انسانی میتواند روحش را نابود کند یا آن را برہاند .وظیفہ ی انسان در زندگی رہایی روح خودش است .برای رہاندن روح باید خداگونہ زیست ، و برای خداگونہ زیستن باید از ہمہی لذتہای زندگی دست شست ، زحمت کشید ، سر فرود آورد ، تحمل کرد و بخشندہ بود .حرف ہمان آدم ہایی را می زنم کہ سوار بر قایقی در تلاطم باد و امواج گرفتار شدہ اند و بہ جای پاسخ دادن بہ یگانہ پرسش اصلی یعنی " بہ کجا چنگ بزنم ؟" ، می گویند " داریم بہ کجا کشیدہ می شویم ؟!"
بہ ہمین گونہ روزگار می گذراندم ، ولی 5 سالی بود کہ رفتہ رفتہ چیز عجیبی برایم اتفاق می افتاد : نخست دقایقی سردرگم می شدم ، زندگی ام متوقف می شد انگاہ نمی دانستم چگونہ باید زندگی کنم و چہ باید بکنم ، خودم را گم می کردم و درماندہ می شدم .ولی این حالت می گذشت و من زندگی را بہ شیوہ ی پیشین ادامہ می دادم .سپس این دقایق سردرگمی پیوستہ بیشتر و بیشتر اتفاق می افتاد و درست بہ ہمان شکل .این توقف ہای زندگی ہموارہ بہ شکل پرسش ہای یکسانی بروز می یافت : برای چہ ؟خوب ، بعد چہ ؟