पश्यन्तु मातृ-स्नेहम्। बालकाः प्रायेण मातुरेव क्रोड़े वस्त्रे वा हदन्ते तत्रैव च मूत्रयन्ति। अतिस्वच्छमपि वसनम् एकेनैव दिनेन मलिनयन्ति। सर्वथा पवित्रमपि मातुः शरीरं लालया नासिकामलेन च दुष्यन्ति। कदाचित् च एकतारं रूदन्तो मातुः शयनमपि दुर्लभं कुर्वन्ति। परम्, एतावन्ति कटानि सहमाना अपि स्नेहमयी माता किं तस्मात् विरक्ता भवति? अथवा स्वप्नेऽपी तस्य अनिष्टं समीहते ? नैव कदापि नैव।
अस्माकं साहित्ये मातृभक्तानां पितृभकानां च अनेकाः कथा लिखिताः सन्ति। भगवान् रामचन्द्रः पितुः आज्ञया चतुर्दशवर्ष-पर्यन्तं वने वासमकरोत्। श्रवणकुमारः स्वकीयौ अन्धौ मातापितरौ स्कन्धयोः उपरि एव सदा वहति स्म। महात्मा भीष्मः पितुरेव प्रसन्नतायै आजीवनं कठोरं ब्रह्मचर्यव्रतं धारितवान्। पितुरेव सुखोपभोगाय पुरुः स्वकीयं यौवनं पित्रे दत्तवान्। एवम् अस्माकं देशे ईदृशा अनेके माता-पितृ-भक्ता महापुरुषा बभूवुः येषां नामानि अद्यापि गृहे गृहे गीयन्ते।
तथैव यदि वयमपि माता-पितृ-भक्ता भविष्यामः सदा अस्माकमपि परमं कल्याणं, सुमहान समादरः महती च कीतिः भविष्यति। अतः सर्वैरेव जनैः मातृभक्तैः पितृभक्तैश्च भवितव्यम्।
