5।2।118 - एकगोपूर्वाट्ठञ् नित्यम्\n5।2।118 एकगोपूर्वाट्ठञ् नित्यम्\nएकगोपूर्वाट्ठञ् नित्यम् 🔊\nएक-गो-पूर्वात् (पञ्चम्येकवचनम्) , ठञ् (प्रथमैकवचनम्) , नित्यम् (प्रथमैकवचनम्)\nइति 5।2।94 (अव्ययम्) , अस्मिन् 5।2।94 (प्रथमैकवचनम्) , अस्ति 5।2।94 (क्रियापदम्) , अस्य 5।2।94 (षष्ठ्येकवचनम्) , तत् 5।2।94 (प्रथमैकवचनम्)\n"तत् अस्य, अस्मिन् अस्ति इति" (इति) एक-गो-पूर्वात् ठञ् नित्यम् ।\nयस्मिन् शब्दे पूर्वपदम् "एक" यथा "गो" इति विद्यते, तस्मात् शब्दात् प्रथमासमर्थात् "अस्य अस्ति" तथा "अस्मिन् अस्ति" एतयोः अर्थयोः ठञ्-प्रत्ययः भवति ।\n"अस्य अस्ति" तथा "अस्मिन् अस्ति" एतयोः अर्थयोः सर्वेभ्यः प्रातिपदिकेभ्यः तदस्यास्त्यस्मिन्निति मतुँप् 5।2।94 इत्यनेन औत्सर्गिकरूपेण मतुँप्-प्रत्ययः भवति । परन्तु यस्मिन् शब्दे पूर्वपदम् "एक" उत "गो" इति वर्तते, तस्मात् शब्दात् वर्तमानसूत्रेण मतुँप्-प्रत्ययं बाधित्वा "ठञ्" प्रत्ययः भवति ।\n1. एकशतम् अस्य अस्मिन् वा अस्ति\n= एकशत + ठञ्\n→ एकशत + इक [ठस्येकः 7।3।50 इति इक-आदेशः]\n→ ऐकशत + इक [तद्धितेष्वचामादेः 7।2।117 इति आदिवृद्धिः]\n→ ऐकशत् + इक [यस्येति च 6।4।148 इति अकारलोपः]\n2 .एकसहस्रम् अस्य अस्मिन् वा अस्ति सः ऐकसहस्रिकः ।\n3. गोशतम् अस्य अस्मिन् वा अस्ति सः गौशतिकः ।\n4. गोसहस्रम् अस्य अस्मिन् वा अस्ति सः गौसहस्रिकः ।\n5. गोशकटी (bullock-cart) अस्य अस्मिन् वा अस्ति सः गौशकटिकः ।\n1. भाष्यकारस्य मतेन अस्य सूत्रस्य प्रयोगः केषाञ्चन शब्दानाम् विषये एव भवति, सर्वेषाम् न । यथा - "एकविंशति" अस्य शब्दस्य विषये अनेन सूत्रेण "ठञ्" प्रत्ययः न भवति । अतः शिष्टप्रयोगम् दृष्ट्वैव अस्य सूत्रस्य प्रयोगः करणीयः ।\n2. काशिकाकारः अस्मिन् सूत्रे अत इनिठनौ 5।2।115 इत्यस्मात् "अत" इत्यस्य अनुवृत्तिं स्वीकरोति, येन "एकविंशति" आदयः शब्दाः अत्र प्रत्ययम् प्राप्तुमेव न अर्हन्ति । अस्मिन् पक्षे "गौशकटिकः" इत्यस्य विग्रहः "गोशकटः अस्य अस्मिन् वा अस्ति" इति दीयते । परन्तु भाष्यकारस्य मतेन अस्मिन् सूत्रे "अत" इति न अनुवर्त्तनीयम् ।\n3. अस्मिन् सूत्रे पाणिनिना निर्दिष्टः "नित्यम्" इति शब्दः "मतुँप्" प्रत्ययस्य बाधनार्थम् अस्ति । इतः पूर्वेषु सूत्रेषु "अन्यतरस्याम्" तथा "मतुँप्" द्वयोः अपि अनुवृत्तिः स्वीक्रियते । अस्मिन् सूत्रे इयम् अनुवृत्तिः मा आगच्छेत्, इति स्पष्टीकर्तुम् अत्र "नित्य"शब्दः उच्यते ।\nएकपूर्वाद् गोपूर्वाच् च प्रातिपदिकान् नित्यं ठञ् प्रत्ययो भवति मत्वर्थे। एकशतम् अस्य अस्ति इति ऐकशतिकः। ऐकसहस्रिकः। गोपूर्वात् च गौशतिकः। गौसहस्रिकः। अत इत्येव एकविंशतिरस्य अस्ति इति न भवति। कथम् ऐकगविकः? समासान्ते कृते भविष्यति। कथं गौशकटिकः? शकटीशब्देन समानार्थः शकटशब्दो ऽस्ति, ततो भविष्यति। अवश्यं च अतः इत्यनुवर्त्यम्, द्वन्द्वोपतापगर्ह्रातित्येवम् आद्यर्थम्। नित्यग्रहणं मतुपो बाधनार्थम्। कथम् एकद्रव्यवत्त्वातिति? नैवायं साधुः। एकेन वा द्रव्यवत्त्वादिति समर्थनीयम्।\nमतुबादिषु प्राप्तेषु ठञ्विधीयते। स च समानाधिकरणतत्पुरुषादेकपूर्वाद्भवति, न तु सर्वत एकपूर्वात्। एतच्चेतिकरणातुवृत्तेर्लभ्यते। एकञ्च तच्छतं चैकशतम्, तदस्यास्तीति ऐकशतिकः। षष्ठीतत्पुरुषे--एकशतवान्।`कथम्` इत्यादि। यदि `अतः` 5।2।114 इत्येतदनुवत्र्तते, गोशकटीशब्दान्न सिध्यति, तस्यानकारान्तत्वादिति भावः। `ततो भविष्यति` इति। तदन्ताद्भविष्यतीत्यभिप्रायः। एषोऽर्थः--एकगोपूर्वाददन्तात्। प्रातिपदिकाट्ठञ्? विधीयत इति सामथ्र्याल्लभ्यते। अथ वा--ततो हेतोर्भविष्यतीत्यदोषः। `अवश्यं च` इत्यादिः असत्यां ह्रत इत्यनुवृत्तौ द्वन्द्वोपतापगह्र्रादिषु (5.2.129; 5.2.116) योगेषु चित्रकललाटिकादिशब्देभ्योऽपि प्रत्ययः स्यात्। `नित्यग्रहणम्` इत्यादि। असति हि नित्यगरहणेऽन्यतरस्यांग्रहणं मतुप्समुच्चयार्थं सर्वत्रानुवत्र्तत इति मतुबति स्यात्। तस्मादबाधनार्थं नित्यग्रहणम्। `कथमेकद्रव्यवत्त्वात्` इति। यदि नित्यग्रहणं मतुब्बाधनार्थम्, एवम्, न ह्रेक द्रव्यवत्त्वादित्यत्रैकपूर्वाद्द्रव्यशब्दान्मतुप्? सिध्यतीति मन्यते। `एकेन` इत्यादि। एकशब्दस्य द्रव्यवत्त्वादित्यनेन `सुप्सुपा` 2।1।4 इति समासं कृत्वा साधुत्वमस्य प्रतिपादनीयमित्यर्थः॥\nएकशतमस्यास्तीति। एकं च तच्छतं चेति ठ्पूर्वकालेऽ इत्यादिना कर्मधारयः। षष्ठीतत्पुरुषाद् बहुव्रीहेर्द्वन्द्वाच्च न भवति; अनभिधानात्; इतिकरणानुवृतेश्च। कथमिति। एकगोशब्दस्याप्यनकारान्तत्वात्प्रशनः। समासान्ते कृत इति। ठ्गोरतद्धितलुकिऽ इति टचि। कथमिति। इवर्णान्त एव शककटिशब्दोऽस्तीति मन्यमानस्य प्रश्नः--अनभिधानादेव एकविंशत्यादिभ्यो न भविष्यति, किम् ठतऽ इत्यस्यानुवृत्या? तत्राह--अवशं चेति। एवमाद्यर्थमिति। एवमादि यत्सूत्रं तदर्शमित्यर्थः। ततः परे तु ये योगाः ठ्वातातीसाराभ्याम्ऽ इत्येवमादयः, तेषु ठतःऽ इत्यस्योपयोगो नास्तीति। नित्यग्रहणमित्यादि। अन्यथान्यतरस्यांग्रहणेन सर्वत्रैवान्न प्रकरणे मतुप्समुच्चयादत्रापि प्रसङ्गः। एकेन वेति। यद्यवश्यं समर्थयितव्यमिति भावः। तत्र ठ्सुप्सुपाऽ इति समासः। कथमेकदण्कडीति ? ठेकदेशिनैकाधिकरणेऽ इति निर्देशो ज्ञापयति--इनिरपि क्वचिद्भवतीति ॥\nएकशतमस्यास्तीति ऐकशतिकः । ऐकसहस्रिकः । गौशतिकः । गौसहस्रिकः ॥\nएकगोपूर्वाट्ठञ् नित्यम् - एकगोपूर्वाठ्ठञ्नित्यम् । एकपूर्वाद्गोपूर्वाच्च नित्यं ठञ्स्यादित्यर्थः । यद्यपि नित्यग्रहणाऽभावेऽपि ठञा इनिठनोर्निर्वृत्तिः सिध्यति, तथापि समुच्चयार्थकाऽन्यतरस्याङ्ग्रहणानुत्त्या मतुप्समुच्चीयेत, तन्निवत्त्यर्थं नित्यग्रहणम् । ऐकशतिक इति । "पूर्वकाल" इति समासः ।सङ्ख्यायाः संवत्सर॑ इत्युत्तरपदवृद्धिस्तु न, तत्र प्रतिपदोक्ततद्धितार्थसमासस्यैव ग्रहणात् ।\nएकगोपूर्वाट्ठञ् नित्यम् - एकगोपूर्वात् । ऐकशतिक इति । एकं च तच्छतं चेतिपूर्वकाले॑त्यादिना कर्मधारयः । षष्ठीतत्पुरुषाद्बहुव्रीहेद्र्वन्द्वाच्च न भवति, अनभिधानादिति हरदत्तादयः ।अत॑इत्येव । नेह  -  -एकविंशतिरस्यास्तीति । नित्यग्रहणं मतुपो बाधनार्थम् । अन्यता ठञा इनिठनोर्बाधे कृतेऽप्यन्यतरस्याङ्ग्रहणानुवृत्त्या मतुप् स्यादेवेत्याहुः । कथंएकद्रव्यवानिति । असाधुरेवायम् । एकेन द्रव्यवानिति वा विग्रहीतव्यम् । कथमेकदण्डीति ।एकदेशिनैकाधिकरणे॑इति निर्देशो ज्ञापयति  -   -  ॒इनरपि क्वचिद्भवती॑ति ।\nएकगोपूर्वाट्ठञ्ञ् नित्यम् (2136) (ठञ्ञ्प्रत्ययाधिकरणम्) (नित्यपदप्रयोजनभाष्यम्) नित्यग्रहणं किमर्थम्? विभाषा मा भूत्। नैतदस्ति प्रयोजनम्। पूर्वस्मिन्नेव योगे विभाषाग्रहणं निवृत्तम्। एवं तर्हि सिद्धे सति यन्नित्यग्रहणं करोति तज्ज्ञापयत्याचार्यः ‐ प्रागेतस्माद्योगात् विभाषा इत्यनुवर्तत इति।। (अनुवृत्तिनिश्चायकभाष्यम्) अथ अतः इत्यनुवर्तते, उताहो न। किं चातः? यद्यनुवर्तते, ऐकगविको न सिध्यति। समासान्ते कृते भविष्यति। एवमपि गौशकटिको न सिध्यति।। अथ निवृत्तम्। इहापि प्राप्नोति ‐ गोविंशतिरस्यास्तीति। निवृत्तम्।। इह कस्मान्न भवति ‐ गोविंशतिरस्यास्तीति? अनभिधानान्न भविष्यति।।
