पुरा केरले शिवगुरु-आर्याम्बा दम्पत्योः एकः पुत्रः अजायत। भगवतः शिवस्य अनुग्रहात् जातस्य तस्य शङ्कर इति नाम कृतम्। सः बाल्ये एव वेदाध्ययनं समाप्य, सन्यासं स्व्यकरोत्। मातुः आज्ञया नर्मदातीरं गत्वा गुरोः सकाशे शास्त्राणि अधीतवान्। अनन्तरं भारतस्य चतुर्दा दिक्षु मठं संस्थाप्य सनातनधर्मस्य गरिमानम् अवर्धयत। स एव श्री शङ्करभगवत्पादाः।
एकदा महर्षिविश्वामित्रः दशरथास्थानम् आगतवान्। यज्ञरक्षणार्थं बालकौ रामलक्ष्मणौ आत्मना सह प्रेषयितुम् अकथयत्। पुत्रवात्सल्येन दशरथः दुःखितोऽभवत्। कुलपुरोहितः वसिष्ठः विश्वामित्रस्य याचनां पूरयितुं दशरथम् उक्तवान्। लोककल्याणार्थं दशरथः रामलक्ष्मणौ प्रेषितवान्।
सांगरे सर्वाणि तीर्थानि सन्तीति तं पवित्रं मन्यन्ते भारतीयाः। पृथिव्याः मेखाला इति कवयः समुद्रं वर्णयन्ति। अस्य जलं क्षारं भवतीति जनाः तन्न पिबन्ति। वर्षाकाले सागरस्य जले प्रबलेन वातेन तुङ्गाः तरङ्गाः उद्भवन्ति, घोरः घर्जनारवः च उत्पद्यते। सागरे बहुविधाः सत्वाः निवसन्ति मत्स्याः कूर्माः मकरा निवसन्ति। तस्य तले बहु मूल्यानि रत्नानि मौक्तिकानि च तिष्टन्ति इति कारणात् जनाः तं रत्नाकरः इति कथयन्ति। समुद्रतीरे सामान्यतः शुद्धः प्रशान्तः च पवनः वहति। अतः तत्र जनाः प्रातःकाले सायं काले च विहारार्थं . सञ्चरन्ति। बालाा वालुकासु क्रीडन्ति। एवं सर्वे आनन्दमनुभवन्ति।
भवत्प्रकाशितस्य 'प्रबन्धसंग्रहः' नामकपुस्तकस्य विषये अहं ज्ञातवती। तत् पुस्तकं मया अवश्यं क्रेतव्यम्। अतः तत्पुस्तकं वि.पि.पि द्वारा शीघ्रं प्रेषयतु इति सविनयं प्रार्थये।
