एतत् कथ्यते मनुष्यः यावज्जीवं विद्यार्थी अस्ति। सत्यं खलु इदं वचनम्। यदि मनुष्यः विद्याम् अर्जितुं तत्परः भवति तर्हि सः जीवने साफल्यं सुखं च प्राप्नोति। वस्तुतः प्रत्येकः मनुष्यः पञ्चविंशतिवर्षः पर्यन्तं विद्यार्जनं करोति।
विद्यार्थीजीवनस्य प्रारंभः शिशुविद्यालयात् भवति। ततः विद्यालयात्, तत्पश्चात् च महाविद्यालयात् शिक्षा प्राप्नोति।
विद्याथीजीवनं मानवजीवनस्य मुख्य आधारः। विद्यार्थीजीवने यादृशी शिक्षां प्राप्यते, यान् संस्कारान् लभते, तेषाम् उपयोगः समस्तजीवने भवति। अतः विद्यार्थिनः प्रथमं कर्तव्यं यत् विद्यापठने कदापि आलस्यं न कुर्युः। विद्यार्थी जीवनं सदा अनुशासनपूर्णं भवेत्। यदि छात्रः अनुशासितः भवति, तदा तस्मे किमपि दुष्करं न भवति।
विद्यार्थीजीवने पठनेन् सह क्रीडनमपि आवश्यकम्। शुद्धवातावरणे क्रीड़नेन शरीरं स्वस्यं भवति तथा मनः अपि पठने एकाग्रं भवति।
