अहमेकदा दक्षिणारण्ये चरन्नपश्यम्। एको वृद्धो व्याघ्रः स्नातः कुशहस्तः सरस्तीरे ब्रूते  -  'भो भोः पान्थाः। इदं सुवर्णकङ्कणं गृह्यताम्।" ततो लोभाऽऽकृष्टेन केनचित्पान्थेन आलोचितं- "भाग्येन एतत् सम्भवति। किन्तु अस्मिन् आत्मसन्देहे प्रवृत्तिर्न विधेया"।
व्याघ्र उवाच - 'श्रुणु रे पान्थ! प्रागेव यौवनदशायामहम् अतीव दुर्वृत्त आसम्। अनेकगोमानुषाणां वधाद् मे पुत्रा मृता दाराश्च। वंशहीनश्चाहम्। ततः केनचिद्धार्मिकेणाहमुपदिष्टः 'दानधर्मादिकं चरतु भवान्' इति। तदुपदेशादिदानीमहं स्नानशीलो दाता वृद्धो गलितनखदन्तः न कथं विश्वासभूमिः?
