भारतीय संस्कृतिः विश्वस्य सर्वासु संस्कृतिषु प्राचीना, श्रेष्ठा, प्रेष्ठा च इति सर्वैः विद्वद्भिः स्वीक्रियते। यदा विश्वस्य अन्येषां देशानां निवासिनः सभ्यताहीनः, संस्कृतिविहीनाटः च स्वजीवनयापनं कुर्वन्तः आसन्, तस्मिन्नेव काले भारतीयसंस्कृतिः परमोत्कृष्टा विराजमाना च आसीत्। अत्र विचारस्वातन्त्र्यं, सदाचारपालन, धार्मिकता, दुःखसहिष्णुता, ज्ञानप्राधान्यं विश्वबन्धुत्वस्थापनं चेत्यादयः विशेषगुणाः विराजन्ते। अत एव भारतीयसंस्कृतिः सर्वैः प्रशंस्यते ।
कश्चित् राजा चोरं शूलमारोपयितुम् सूचयति । बुद्धिमुपयुज्य जीवामि इति चिन्तयन् चोरः वदति - 'प्रभो ! अहं सुवर्णकृषि जानामि । सुवर्णबीजानि मया सह वर्तते। क्षेत्राणि : सज्जीकुर्वन्तु, भवन्तः एव बीजानि वपन्तु । तदनन्तरं मां शूलम् आरोपयत्तु । तेन जगतः कल्याणं भवतु' इति। राजा तथैवाङ्गी करोति । क्षेत्राणि सिद्धानि भवन्तिः। 'यः कदापि यत्किमपि चौर्यं नाकृतवान् तादृशः सुवर्णबीजानि वपेत् इति नियम्' एवं चोरः वदति। आबाल्यं स्वकीय चौर्य स्मरन्तः तूष्णीं भवन्ति सर्वेऽपि । तदा 'यः कोऽपि चोरः नास्ति चेत् अहमेव किमर्थं शूलमारोपयितव्यः' इति सः पृच्छति । राजा लज्जया तं मोचयति ।
