शौर्यस्य पराक्रमस्य धैर्यस्य च समन्वयरूपो वीर कुँवरसिंहः देशस्य स्वतन्त्रतार्थम् आन्दोलनस्य अनुपमः सेनानीः आसीत्। बिहारराज्यस्य भोजपुरमंडलस्य जगदीशपुरग्रामेऽस्य जन्माभवत्। जनकोऽस्य साहेबजादासिंहः अतीव प्रभावशाली पुरुषः। देवीभक्तः कुँवरसिंहः आखेटकुशलः आसीत्।
तारुण्ये एतस्य विवाहः गयाप्रमण्डले स्थितस्य सूर्यतीर्थस्य 'देव' नामकस्य भूस्वामिनः फतेहनारायणसिंहस्य कन्यया जातः। कुँवरसिंहे सिंहासनमारूढे सति जगदीशपुरे अनेके जनकल्याणस्य कार्यक्रमाः सञ्चालिताः। अनेन उदारहृदयेन न्यायव्यवस्थायां सर्वेषां वर्गाणां प्रतिनिधित्वं नियोजितम्। सर्वत्र शान्तिः समृद्धिश्च संस्थापिते।
1845 तमे खीष्टवर्षे भारते प्रखररूपेण आंग्लशासनविरोधस्य ज्वाला प्रज्वलिता। तदानीम् आंग्लशासकेषु भयं व्याप्तम्। आंग्लानां विरोधे प्रचलितेषु आन्दोलनेषु कुँवरसिंहस्य सक्रिया भूमिका बभूव। 1857 तमे खीष्टवर्षे भारतस्य प्रथमः स्वतंत्रतासंग्रामोऽभवत्। कुँवरसिंहः स्वसेनायां वीरयुवकान् गृहीतवान्। आंग्लाधिकारिणः आन्दोलनं विफलीकर्तुं तथा आन्दोलनकारिणः अवरोधैं निग्रहीतुं, ताडयितुं च अनेकान् उपायान् अकुर्वन्। 1857 तमे खीष्टवर्षे जूनमासस्य 19 तमे दिनाङ्के. पाटलिपुत्रे स्वतंत्रतासेनानिनः त्रिरङ्गं ध्वजं समुत्तोलितवन्तः। तत्र टेलरस्य दमनचक्रेण अनेके वीरपुत्राः निगृहीताः मृत्युदण्डं च प्राप्ताः।
