अथ चतुःपञ्चाशः पटलविसरः\nAtha catuḥpañcāśaḥ paṭalavisaraḥ\nअथ चतुःपञ्चाशः पटलविसरः।\nअथ भगवां शाक्यमुनिः पुनरपि शुद्धावासभवनमवलोक्य मञ्जुश्रियं कुमारभूतमामन्त्रयते स्म। अयं मञ्जुश्रीः धर्मपर्यायः। अस्मिं स्थाने प्रचरिष्यति। तत्राह स्वयमेवं वेदितव्यः। सर्वबोधिसत्त्वगणपरिवृतः श्रावकसङ्घपुरस्कृतः सर्वदेवनागयक्षगरुडगन्धर्वकिन्नरमहोरगसिद्धविद्याधरः मानुषामानुषैः परिवृतो विहरेऽहं वेदितव्यः। तथागतोऽत्र रक्षावरणगुप्तये तिष्ठतीति। दशानुशंसा मञ्जुश्रीः कुमार वेदितव्यः। यत्र स्थानोऽयं धर्मकोशस्तथागतानां पुस्तकगतो वा लिख्यति वाचयिष्यति धारयिष्यति सत्कृत्य मनसिकृत्य विविधैश्चामरणपूर्णच्छत्रध्वजपताकाघण्टाभिर्वाद्यमाल्यविलेपनैर्धूपगन्धैश्च सुगन्धिभिः पूजयिष्यति मानयिष्यति सत्करिष्यति एकाग्रमनसो वा चित्तं धत्से। कतमे दश। न चास्य परचक्रभय दुर्भिक्षो वा। न यास्य तत्र महामार्योपद्रवं भवति; अमानुषभयो वा। न चास्याग्निभयं भवति सर्वप्रत्यर्थिकभयो वा। न चास्य तत्रानावृष्टिभयं भवति अतिवृष्टिभयो वा। न चास्य तत्र महावातमण्डलीभयं भवति सर्वक्रव्यादभयो वा। न चास्य शक्रभयं भवति सर्वधूर्त्ततस्करभयो वा। न चास्य मृत्युभयं भवति; यमराजोपनीतभयं वा। न चास्यासुरभयं वा भवति, सर्वदेवनागयक्षगन्धर्वासुरभयो वा। न चास्य मन्त्रभयं भवति, सर्वगरविषभयं वा। न चास्य रोगभयं भवति ज्वरातीसारजीर्णाङ्गप्रत्यङ्गभयो वा। इमे दशानुशंसा वेदितव्या, यत्रायं महाकल्पविशरे धर्मकोशस्तथागतानां पुस्तकगतो तिष्ठेत, लिखनवाचनपूजनधारणस्वाध्यायानां वा कुर्मः।\nगुह्यतमोऽयं धर्मकोशस्तथागतानां मन्त्रानुवर्तनतया पुनरेषां सर्वतः आचार्यसमयानुप्रविष्टानाम्। असमयज्ञानां न प्रकाशितव्यः। यत् कारणम्। रहस्यमेतत्। गुह्यवचनमेतत्। सर्वज्ञवचनमेतत्॥\nमा हैव सत्त्वा प्रतिक्षेप्स्यन्ते, अवज्ञस्यन्ति, न पूजयिष्यन्ति, न सत्करिष्यन्ति, महदपुण्यं प्रसविष्यन्ते, गुह्यनिवरण- सत्त्वोपघातननृपतिसूचन आयुःप्रमाणोपघातोपसर्गिकक्रियां करिष्यन्तीति न परेषामारोचयितव्यं च। समयरहस्यगुह्यमन्त्रचर्यानुप्रविष्टानां सत्त्वानां तथागतशासनशिक्षाया सुशिक्षितानां सुव्यवस्थितानां धर्मार्थकोविदामायतनधातुसमयानुप्रवेशधर्मस्थितानां सत्यसन्धानां दृढव्रतमन्वागतानां सत्त्वचर्यामार्गानुप्रविष्टकारुणिकानामेतेषां सत्त्वानामारोचयितव्यम्; न परेषामिति॥\nअथ खलु मञ्जुश्रीः कुमारभूतो बोधिसत्त्वोत्थायासनादेकांशमुत्तरासङ्गं कृत्वा, दक्षिणं जानुमण्डलं पृथिव्यां प्रतिष्ठाप्य, कृतकरतलाञ्जलिपुटो भगवन्तमेतदवोचत्। को नामायं भगवन् ! धर्मपर्यायः, कथं चैनं धारयाम्यहम्॥\nभगवानाह - सर्वबोधिसत्त्वविस्फूर्जनबोधिसत्त्वपिटक इत्यपि धारय। आश्चर्याद्भुतधर्मोपदेशपरिवर्त्त इत्यपि धारय। सर्वमन्त्रकोशचर्यानुप्रविष्टबोधिसत्त्वनिर्देश इत्यपि धारय। महायानवैपुल्यनिर्देशाद्भुत् इत्यपि धारय। आर्यमञ्जुश्रियमूलकल्प इत्यपि धारय। सर्वधर्मार्थपूरणनिर्देश इत्यपि धारय इति॥\nसर्वलोकां समग्रां वै धर्माधर्मविचारकाम्।\nविचेरुः सर्वतो यस्त्वं बोधिसत्त्वो महर्द्धिकः॥\nन पश्यसे परं गुह्यमेतं धर्मवरं वरम्।\nन पश्यसे वरं वीर ! धर्मबोधिपरायणम्।\nयादृशोऽयं गुह्यसूत्रं नेयार्थभूषितम्॥\nन भूतं विद्यते कश्चिद् यः कल्पविसरादिह॥\nमहाराज्ञां महाभोगां सम्पदांश्च दिवौकसाम्।\nप्राप्नुयात् पुष्कलां कीर्त्तिं दिव्यां मानुषिकां तथा॥\nअक्षाणां वर्जयेदष्टां क्षणांश्चैव सम्भावयेत्।\nबुद्धत्वं नियतं तस्य त्रिधा जनगतिस्तथा॥\nइदं सूत्रं धारणात् पुण्य अनुशंसा स्यादिमे तथा।\nन चास्य सर्वकाये वै न विषं न हुताशनम्॥\nन वेताडा ग्रहाश्चैव न पूतना मातरा हि ये।\nपिशाचा वास्य हिंस्येयुः यस्त सूत्रमिमं पठेत्।\nधारयेद्वापि पूजयेद् वा न पुनः पुनः विविधा॥\nवाद्य पूज्य पूज इषु पूजयेद् वा विशरदः।\nस इमां लभते मर्त्यो मनुशंसामिहोदिता॥\nआतुरो मुच्यते रोगान् दुःखितो सुखिनो भवेत्।\nदरिद्रो लभते अर्थान् बद्धो मुच्येत बन्धनात्॥\nपतितः संसारदुःखेऽस्मिन् गतिं पञ्चकयोजितम्।\nक्षेमं शिवं च निर्वाणं प्राप्नुयादचलं पदम्॥\nप्रत्येकबोधिबुद्धत्वं श्रावकत्वं च नैष्ठिकम्।\nइदं सूत्रं वाचयित्वा लभते बुद्धवर्तिताम्॥\nपूजित्वा लभते पुण्यं तत्सर्वमिदं सूत्रं पठनादिह॥\nयावन्ति केचिल्लोकेऽस्मिन् क्षेत्रकोटिमचिन्तकाः।\nतावन्तु परमाण्वाख्यां बुद्धानां पूजयेत् सदा॥\nविविधा अन्नपानैश्व ग्लानप्रत्ययभेषजैः।\nविविधासनशय्यासु दद्युः सर्वतः सदा॥\nधूपनं विविधैर्वापि दीपैश्चापि समन्ततः।\nतत् पुण्यं प्राप्नुया जन्तुर्धारणाद् वाचनादिदम्॥\nप्रत्येकबुद्धजे लोके श्रावका सुमहर्द्धिकः।\nबोधिसत्त्वा महात्मानो दशभूमिस्थिता पराः॥\nतत्प्रमाणाद् भवेत् सर्वे तेषां पूजां तथैव च।\nतत् पुण्यं प्राप्नुयान्मर्त्य यस्य पुस्तक गतं करे॥\nयावन्ति लोके कथिता लोकधातुसमाशृता।\nसर्वसत्त्वा समाख्यातास्ते सर्वे विगतज्वराः॥\nतेषां च पूजा सत्कृत्य कश्चि जन्तु पुनः पुनः।\nतत् पुण्यं प्राप्नुयाद्धीमां पूजेत्वा धर्मपरमिमम्॥\nन शक्यं कल्पकोट्यैस्ते रत्नै जिनवरैः सदा।\nपूजये लोकनाथानां धर्मकोश इमं वरम्॥\nचिन्तामणि च रत्नार्थमिमं धर्मवरं भवेत्।\nपठनाद् धारणान्मन्त्रा कल्पेऽस्मिन् मञ्जुभाणिते॥\nभवेत् कामदुहं तस्य महाभोगार्थसम्पदः।\nअखिन्नमनसो भूत्वा यो इमां साधयेत् भुवि॥\nमन्त्रान् तत्त्वार्थनेयार्थं सफला मुनिभाषिता।\nकृयाकालसमायोगात् साधयेद् विद्यधरां भुवि॥\nतस्य सर्वदिशा ख्याता प्रपूर्णा रत्नसम्पदः।\nसफला गतिमाहात्म्या वर्णिता साधुवर्णिता॥\nयोऽस्मान् कल्ववरा ह्येकं मन्त्रं धारये नृप।\nसफला राजसम्पत्ति दीर्घमायुष्यसम्पदाम्॥\nविविधा भोगचर्या वा प्राप्नुयां नृपवरोपराम्।\nन चास्य हन्यते शस्त्रैर्न विषैः स्थावरजङ्गमैः॥\nपरविद्याकृतैश्चापि मन्त्रं वेताडसाधनम्।\nन हुताशनभयं तस्य ना वैरग्रहापरैः।\nकायं न हन्यते तस्य नृपतेर्वा जन्तुनोऽपि वा॥\nय इमं सूत्रवराग्रं तु धारयेद् वाचयेत् तथा।\nराजा च कृतया मूर्ध्नां सङ्ग्रामे समुपस्थिते॥\nछत्रं शिरसि मावेद्य नमस्कुर्यात् पुनः पुनः।\nन तस्य दस्यवो हन्युर्नानाशस्त्रसमुद्यताम्॥\nमयूरासनसुस्तं सङ्ग्रामे अवतारयेत्॥\nदृष्ट्वा तं विद्विषः सर्वे निवर्तन्तेयुस्ते परे जनाः।\nबालरूपं तथा दिव्यकुमारालङ्कारभूषितम्॥\nसौवर्णं राजतं वापि रागत्यध्वजपूजितम्।\nआरोप्य ध्वजपताकेषु सुन्यस्तं सुसमाहितम्॥\nसङ्ग्रामं रिपुसङ्कीर्णं नानाशास्त्रसमुद्यतम्।\nयुधि प्राप्तं समस्तं वै तस्मिं कालेऽवतारयेत्॥\nनश्यन्ते दृष्टमात्रं वै मुह्यन्ते वा समन्ततः।\nमानुषामानुषाश्चापि नृपाश्चापि सुरेश्वराः॥\nराक्षसा सत्त्ववन्तोऽपि कटपूतनामातरा॥\nक्रव्यादा विविधाश्चापि यक्षकूष्माण्डपूतना।\nन शक्यन्ते दृष्टमात्रं वै ध्वजमुच्छ्रितसंस्थितम्॥\nमञ्जुघोषं महात्मानं दशभूम्याधिपतिं पतिम्॥\nमहाराजा क्षत्रियो लोके भूपालो भूनिवासिनः।\nश्राद्धो विमतिसन्देहः विगतो धर्मवत्सलः॥\nउत्पाद्य सौगतीं शुद्धां करुणाविष्टमानसाम्।\nप्रक्रमुः सन्धिकामो वै क्रियामेतामिहोदिताम्॥\nनिर्दिष्टं प्रवचने ह्येता धर्मधातुगतैर्जिनैः।\nकल्पं प्रयोगं मन्त्राणां तन्त्रयुक्तिमभूतले॥\nअसङ्ख्यैर्जिनवरैः पूर्वं धर्मधातुसमाशृतैः।\nकथितं धर्मकोशं तु मानुषा तु भूतले॥\nदेवासुरे पुरा युद्धे वर्तमाने भयावहे।\nतदा पुरो ह्यासीत् हतसैन्योऽथ विद्विषैः॥\nएकाकिनस्तदा सत्त्वा विरथश्चैव महीतले।\nमुनिश्रेष्ठे तदा पृच्छेत् काश्यपं तं जिनोत्तमम्॥\nकिं कर्त्तव्यमिति वाक्यमाजहार शचीपतिः।\nएवमुक्तः मघवां शतक्रतुर्दिवौकसः।\nप्रणम्य शिरसा मूर्ध्नि पादयोर्मुनिवरे तदा॥\nनिषसेदु पुरा ह्यासीत् कौशिकोऽथ सहस्रदृक्।\nएवमुक्तो मुनिश्रेष्ठः काश्यपो ब्राह्मण अभूत्॥\nआजहार तदा वाणिं कलविङ्करुतस्वनाम्।\nपूर्वं जिनवरैर्गीतं कुमारो विश्वसम्भवः॥\nमञ्जुश्री महात्मासौ दुर्लभो लक्षमूर्जितः।\nनिःप्रपञ्चं निराकारं निःस्वभावमनालयम्।\nधर्मादिदेश सत्त्वेभ्यस्तत् स्मरिष्व सुरेश्वरः॥\nततस्ते नु स्मर्तो से स्मृत तत्त्वगतो ततः।\nआगतस्तत्क्षणात् तत्र कुमारो विश्वरूपिणः॥\nयत्र सौ भगवां तस्थुः मघवांश्चैव सुरेश्वर।\nआगता भाषते मन्त्रां वन्दित्वा जिनवरं तदा॥\nप्रणम्य जिनवरां सर्वां काश्यपं च महाद्युतिम्।\nइमा मन्त्रामभाषेत लब्ध्वानुज्ञां मुने तदा॥\nॐ हन हन सर्वभयान् सादयोत्सादय त्रासय मोटय छिन्द भिन्द ज्वल ज्वल हुँ हुँ फट् फट् स्वाहा।\nसमनन्तरभाषितेयं मन्त्रा कुमारभूतेन मञ्जुश्रियेण बोधिसत्त्वेन महासत्त्वेन। इयं महापृथिवी षड्विकारं प्रकम्पिता सशैलसागरपर्यन्ता। सर्वांश्च बुद्धां भगवतां क्षेत्रानन्तापर्यन्ता सलोकधातुदिशपर्यन्तां सर्वैश्च बुद्धैर्भगवद्भिरधिष्ठितानि च इमानि मन्त्रपदानि॥\nअथ शक्रो देवानामिन्द्रः विगतभयरोमकर्षः आश्चर्याद्भुतप्राप्तः उत्फुल्लनयनः उत्थायासनाद् भगवतः पादयोर्निपत्य त्रिः प्रदक्षिणीकृत्य च मञ्जुश्रियं कुमारभूतं सम्मुखं दृष्ट्वा तानि च मन्त्रपदां गृह्य मनसीकृत्य च पुनरेव स्यन्दनमधिरुह्य येन तेऽसुराः प्राद्रवितः सर्वेऽसुरा येन पातालं महासमुद्राश्रयाधरपुरं स्वकं तेनाभिमुखाः प्रययुः। हतविध्वस्तमानसः सैन्यभयाकुलितविह्वलनिषण्णवदनदर्पः विगतशस्त्रा दृष्टा तं सुरेश्वरं ज्वलन्तमिव पावकं निर्वर्त्य स्वालयं गता अभूत्॥\nअथ शक्रो देवानामिन्द्रः देवां त्रायस्त्रिंशानामन्त्रयते स्म। मा भैष्टत मार्षा ! मा भैष्टत। बुद्धानुभावेन वयमसुरां निर्जितवन्तो गच्छामः स्वपुरम्। आगच्छन्तु भवन्तः क्रीडथ रमथ परिचारयथ स्वं स्वं भवनवरं गत्वा। स्वालयं चेतस्ते देवा हृष्टमनसः पुनरेव निवर्त्य स्वालयं गता॥\nअथ शक्रस्य देवानामिन्द्रस्यैतदभवत्। 'यन्वहं तं कुमाररूपिणं बिम्बाकारं कृत्वा ध्वजाग्रे स्थापयेयं, ततो मे नामुरभयं भवेत्' इति॥\nअथ शक्रो देवानामिन्द्रः महता मणिरत्नद्योतिगर्भप्रभोद्योतनं नाम गृहीत्वा कुमाराकारप्रतिबिम्बं कारयित्वा उपरि प्रासादस्य मूर्धनि सुधर्मायां देवसभायां सुदर्शनस्य महानगरस्य मध्ये तं ध्वजोच्छ्रितसुविन्यस्तं कृत्वा स्थापयामास॥\nततस्ते असुरा प्रह्रादवेमचित्रिप्रभृतयः पातालं नोर्ध्वगच्छति न च तां देवानभिद्रवन्ते न च शेकुः ऋद्धिविकुर्वाणं रणाभिमुखं वा गन्तुम्। एवमनेकानि वर्षकोटिनयुतशतसहस्राणि मानुषिकया गणनया। न चासुरभयं स्यादिति॥\nएवमिदमपरिमितगुणानुशंसं सङ्कीर्तितमायुरारोग्यवर्धनं बुद्धैर्भगवद्भिर्बोधिसत्त्वैर्महासत्त्वै कथितं पुरा। एवमिदमपरिमितानुशंसगुणविस्तरमनन्तापर्यन्तं पुरादिति। अपरिमाणं या पुण्यप्रसवनं महानरकोपपत्तितिर्यक्प्रेतयमलोकजन्मकुत्सनतामुपैति यो इमं धर्मपर्यायमपवदते विकल्पेत वा क्रमति ग्रस्तचित्तो वा व वदेयुः न बुद्धवचनेति वा वदेयुः न मन्त्रा न चौषधयो बोधिसत्त्वानां पि तेषां माहात्म्यविस्तरमृद्धिविकुर्वणं वा नापि विकल्पविस्तरमनार्यैर्भाषितमिति कृत्वा उत्सृज्य त्यजन्ते अवगच्छन्ति न शक्नुवन्ति वा श्रोतुम्; तस्मात् स्थानादपक्रमन्ते महान् तेषामपुण्यं भविष्यतीत्याह॥\nये नरा मूढचित्तो वै प्रतिक्षेप्स्यन्ति वरमिमम्।\nधर्मं मुनिवरैर्गीतं जिनपुत्रैश्च धीमतैः॥\nतेनका नरकं यान्ति सोत्सेधं सतिर्यगम्।\nकालसूत्रमथ सञ्जीवं क्षुरधारां गूथमृत्तिकाम्॥\nकुणपं क्षारनदी ग्राह्य ज्वरधारा पुनस्ततः।\nअसिपत्रवनं घोरमववंहहवं तथा॥\nअटटं लोकविख्यातं नरकं पापकर्मिणाम्।\nगच्छते जना तत्र ये नरा धर्मदूषकाः॥\nअवीचिर्नाम तद् घोरं प्रख्यातं लोकविश्रुतम्।\nकुत्सितमयः प्राकारविक्षिप्तमावासं पापकर्मिणाम्॥\nपच्यन्ते ते जनास्तस्मिन् यो धर्मं लोपयेदिमम्।\nअवीचिपर्यन्तसर्वां तां सोत्सवां समूलजाम्॥\nअनन्तां नरकभूम्यन्तां गतेऽसौ विमतिः सदा।\nप्रतिक्षेप्ता धर्मसर्वस्वं इदं सूत्रं सविस्तरम्॥\nलोके कुत्सतां यान्ति + + + + + +।\nअवीच्यन्तां नरकान् यान्ति विवशैर्वशगतस्तदा॥\nयो हि संसूत्रकल्पाख्यं मन्त्रतन्त्रभूषितम्।\nविस्तरं पटलोत्कृष्टं सकल्पं कल्पविस्तरम्॥\nमूलकल्पमनल्पं वै कथितं बहुविस्तरम्॥\nसङ्क्रमं क्रमनिर्दिष्टं मन्त्रमूर्तिसमुच्छ्रितम्॥\nअनिलं निलमाकाशं शून्यत्वसुभावितम्।\nप्रतिक्षेप्ता सदा गच्छेदधो अधगतां तदा॥\nविसङ्ख्येयार्जितं पुण्यं कल्पैर्बहुविधैस्तदा।\nसमुदानीय तथा बोधिं मयाग्रवरे जिने॥\nभाषितः मन्त्रतन्त्रार्थं गतिदेशनिरत्ययम्।\nमूलकल्पं पवित्रं वै मङ्गल्यमघनाशनम्॥\nपटलं सविसरं प्रोक्तं नीलसूत्रान्तशोभनम्।\nनृपतीनां गुणमाहात्म्यं कालदेशप्रयोगितम्॥\nसद्धर्मं जिनपुत्राणां भूतलेऽथ तृजन्मिनाम्।\nकथितं लोकमुख्यानां मुनिसप्तमतं जिने॥\nभाषितः कल्पविस्तारः श्रीसम्पत्समभिवर्धनः।\nसमूलो विसरपटलाख्यो मन्त्रतन्त्रसमर्चितो॥\nयो हीहिमं सूत्रवरं मुख्यं धर्मकोशं जिनोर्जितम्।\nप्रतिक्षेप्तारो भुवि मर्त्यां वा अवीचौ नरकान्तकौ॥\nमहाकल्पाननेकां वै चोपवर्णिताम्।\nयदा काले तु मर्त्याः कदाचित् कर्हचिद् भवेत्॥\nदरिद्रो व्याधितो मूर्खो जायते म्लेच्छजन्मिनः।\nलोके कुत्सतां याति कुष्ठव्याधी भवेत्॥\nदुर्गन्धोऽथ बीभत्स व्यङ्गो अन्ध एव सः।\nभीमरूपी सदारूपी सदारूक्षः प्रेत व दृश्यते भुवि॥\nकुशलो दीनचित्तश्च कुनखः कुत्सितस्तथा।\nअवासी परमवीभत्सः असम्भाषी चोपपद्यते।\nक्रमति ग्रस्तचित्तस्तु कुमतिर्याति पुनः पुनः॥\nप्रतिक्षेप्ता च धर्मकोशस्तु जिनानां धातुपूजितम्।\nजायते बहुधा मर्त्यः शोकदुःखसमाकुलः।\nयत्र तत्र गतिर्याति कुमतिस्तत्र जायते॥\nप्रतिक्षेप्तादिदं सूत्रं तत्र तत्रोपपद्यते॥ इति।\nअथ मञ्जुश्रीः कुमारभूतो बोधिसत्त्वो महासत्त्व उत्थायासनादेकांशमुत्तरासङ्गं कृत्वा दक्षिणं जानुमण्डलं पृथिव्यां प्रतिष्ठाप्य कृताञ्जलिपुटः उत्फुल्लनयनः अनिमिषनयनः सर्वांस्तां शुद्धावासभवनस्तान् देवपुत्राननेकांश्च भूतसङ्घां सन्निपत्रितां धर्मश्रवणाय विदित्वैवं शाक्यमुनिं भगवन्तमेतमाहुः -\n"आश्चर्यं भगवं ! यावत् परमं सुभाषितोऽयं धर्मपर्यायः। तद् भगवं ! भविष्यत्यनागतेऽध्वनि सत्त्वा विषमलोभाभीभूताः सत्त्वाः पञ्चकषायोद्रिक्तमनसोऽश्राद्धाः कुहकाः खटुकाः कुशीलाः ते मन्त्राणां गतिमाहात्म्यपूजित कालदेशनियमं मन्त्रचर्याहोमजपनियमकल्पविशरां न श्रद्धास्यन्ति। अबुद्धवचनमिति कृत्वा प्रतिक्षेप्त्यन्ते। क्लिष्टमनसो भूत्वा कालं करिष्यन्ति। ते दुःखां तीव्रां खरां कटुकां वेदनां वेदयिष्यन्ति। महानरकोपपन्नाश्च ते भविष्यन्ति। तेषां भगवं ! दुःखितानां सत्त्वानां कथं प्रतिपत्तव्यम् ! महाकारुणिकाश्च बुद्धा भगवन्तः॥"\nअथ भगवां शाक्यमुनिर्मञ्जुश्रियं कुमारभूतं मूर्ध्नि परामृश्यामन्त्रयते स्म - "साधु साधु खलु पुनस्त्वं मञ्जुश्रीः ! यस्त्वं सर्वसत्त्वानामर्थे हिताय प्रतिपन्नः। साधु पुनस्त्वं मञ्जुश्रीः ! यस्त्वं तथागतमेतमर्थं प्रश्नसि। तेन हि त्वं मञ्जुश्रीः ! शृणु। साधु च सुष्ठु च मनसि कुरु। भाषिष्येऽहं ते सर्वसत्त्वानामर्थाय हिताय सुखाय लोकानुकम्पायै देवमनुष्याणां च सर्वमन्त्रचर्यानुप्रविष्टबोधिमार्गनियुञ्जानधर्मधातुपरमूर्त्योपाश्रयलिलिप्सूनां मरणकालसमये च स्मर्त्तव्योऽयं विद्याराजा परमरहस्यं कुमार ! त्वदीयमूलकल्पपटलविसर कतमं च तत्॥\n"नमः सर्वतथागतेऽभ्योऽर्हद्भ्यः सम्यक् सम्बुद्धेभ्यः। ॐ कुमाररूपिणि विश्वसम्भव आगच्छागच्छ। लहु लहु भ्रूं भ्रूं हूँ हूँ जिनजित् मञ्जुश्रीय सुश्रिय तारय मां सर्वदुःखेभ्यः फट् फट् शमय शमय। मृतोद्भवोद्भव पापं मे नाशय स्वाहा।"\nएष मञ्जुश्रीः त्वदीयं परमहृदय सर्वशान्तिकरं सर्वपापक्षयं सर्वदुःखप्रमोचनमायुरारोग्यैश्वर्यपरमसौभाग्यवाक्यसञ्जननं सर्वविद्याराजसत्तेजनं च समनन्तरभाषिते शाक्यमुनिना बुद्धेन भगवता। इयं महापृथिवी सशैलसागरसत्त्वभाजनसन्निचयपर्यन्ता षड्विकारं प्रकम्पति भाभूत्। सर्वाश्च गतयः प्रेततिर्यग्यमलोकसर्वसत्त्वदुःखानि प्रतिप्रस्रब्धानि। अयं च विद्याराजा मञ्जुश्रीर्मनसि कर्तव्या। न च तस्मिन् समये सद्धर्मप्रतिक्षेपेण चित्तं भवेयुः। न च मारा पापीयांसः अवतारं लप्सन्ते। सर्वविघ्नविनायकाश्चापक्रमन्ते। एवं च चित्तमुत्पादयितव्यम्। किं मया शक्यं बुद्धानां भगवतां अचिन्त्यबुद्धा बोधिधर्मा चिन्तयितुं वा प्रतिक्षेप्तुं वा बुद्धा भगवन्तो ज्ञास्यन्तीति॥\nआर्यमञ्जुश्रीमूलकल्पाद् बोधिसत्त्वपिटकावंतंसकात् महायानवैपुल्यसूत्रात् पञ्चाशतिमः अनुशंसाविगर्हणप्रभावपटलविसरः परिसमाप्त इति।
