यः (जनः) निमित्तम् उद्दिश्य प्रकुप्यति, सः तस्य (निमित्तस्य) अपगमे ध्रुवं प्रसीदति। यस्य मनः अकारणद्वेषि (भवति), तं जनः कथं परितोषयिष्यति।
यः मनुष्यः कारणं दृष्ट्वा एव क्रोधं करोति, सः मनुष्यः तत् कारणं समाप्तं भवति चेत् प्रसन्नः भवति। परन्तु यः कारणं विना अपि क्रोधं करोति, यस्य जनस्य मनः एव अकारणं कोपं करोति, तं जनं प्रसन्नं कर्तुं न शक्यते।
