द्वादशेऽनुवाके चत्वारिंशत्सूक्तानि । तत्र ' शासः इत्था ' इति पञ्चर्चं प्रथमं सूक्तं भरद्वाजपुत्रस्य शासनाम्न आर्षमानुष्टुभमैन्द्रम् । अनुक्रान्तं च -- शासः शासो भारद्वाजः । इति । युद्धाय संनद्धं राजानमनेनेक्षेत् ! तथा च सूत्रितम् - ' अथैनमन्वीक्षेताप्रतिरथशाससौपर्णैः ( आश्व. गृ. ३. १२. १३ ) इति ।
"शासः एतत्संज्ञोऽहम् "इत्था इत्थमनेन वक्ष्यमाण प्रकारेणेन्द्रं स्तौमीति शेषः । हे इन्द्र त्वं "महाँ "असि सर्वेभ्योऽधिको भवसि । "अमित्रखादः अमित्राणां शत्रूणां खादिता विनाशयिता अत एव "अद्भुतः आश्चर्यभूतश्च भवसि । "यस्य इन्र्रस्य "सखा मित्रभूतः पुरुषः "कदा "चन कदाचिदपि "न "हन्यते न हिंस्यते "न "जीयते न च शत्रुभिः पराजितो भवति स त्वं महाँ असीत्यन्वयः।
"स्वस्तिदाः स्वस्तेरविनाशस्य दाता "विशस्पतिः सर्वस्याः प्रजायाः पालयिता "वृत्रहा वृत्राणां शत्रूणां हन्ता "विमृधः संग्रामकारी "वशी वशीकर्ता "वृषा वर्षिता कामानां "सोमपाः सोमस्य पाता एवंविधः "इन्द्रः "अभयंकरः अभयस्य भयराहित्यस्य कर्ता सन् "नः अस्माकं "पुर "एतु पुरतो गच्छतु ।।
हे इन्द्र "रक्षः राक्षसजातं "वि "जहि विनाशय । "मृधः संग्रामकारिणः शत्रूंश्च "वि जहि । "वृत्रस्य अवरकस्यासुरस्य "हनू कपोलप्रान्तौ "वि "रुज विशेषेण भग्नौ कुरु । हे "वृत्रहन् "इन्द्र "अभिदासतः अस्मानुपक्षयतः "अमित्रस्य शत्रोः "मन्युं क्रोधमपि विनाशय ।।
'वि न इन्द्र' इति वैमृधस्य हविषोऽनुवाक्या । सूत्रितं च--- ' वि न इन्द्र मृधो जहि मृगो न भीमः कुचरो गिरिष्ठाः ' ( आश्व. श्रौ. २. १०) इति ।।
हे "इन्द्र "नः अस्माकं "मृधः संग्रामकारिणः शत्रून् "वि "जहि विनाशय । तथा "पृतन्यतः पृतनाः सेना आत्मन इच्छतो युयुत्समानानपि "नीचा "यच्छ । नीचीनमवाङ्मुखं यच्छ। गमय । "यः शत्रुः "अस्मान् "अभिदासति अभित उपक्षपयति तम् "अधरं निकृष्टं "तमः अन्धकारं मरणलक्षणं "गमय प्रापय ।।
