संस्कृतं केवलम् उपनयनसंस्कारवतां पण्डितानां तथा देवसम्बद्धानां स्तोत्राणाम् एव भाषा इति यः वदति सः दूरे तिष्ठतु ।
भारते सुवर्णयुगे प्रशस्तानाम् नृपाणां शासनकाले जनैः भाषितम् आसीत् संस्कृतमिति ज्ञानं कस्य वा कुतूहलं न जनयेत् ।
तथा आसीत् संस्कृतस्य सारल्यम् यथा बहवः तद् लौकिकसाहित्यस्य आध्यात्मिकतत्त्वानां च प्रतिपादनाय यथेष्टं प्रयुक्तवन्तः ।
अत्यन्तं संस्कृता भाषा इति प्रथितायाः अस्याः भाषायाः प्राक्तनम् उत्कर्षम् अनुसृत्य सुवर्णकालघट्टस्य स्मृतिं जनेषु जनयितुं संस्कृतभारती यत्नम् आरब्धवती अस्ति ।
अनेन लक्ष्येण रोचकानां कवितानाम् एकं स्तबकं सङ्गीतरूपेण प्रस्तूयते । अत्र प्रकृतिः, मातृत्वम्, राष्ट्रप्रेम, इत्यादयः विषयाः ।
प्रशस्तैः रचितानि, दत्तरागाणि, गीतानि, अभिनीतानि च एतानि गानानि अस्मान् बोधयन्ति यत् भाषासङ्गीतयोः समञ्जसः योगः न केवलम् अस्माकं विचारान् अपि तु समग्रं जीवनमपि पोषयति इति ।।
