अस्माकं वेदाः कथयन्ति 'सत्यं वद धर्मं चर'। सते हितं सत्यं भवति। जनाना सामान्या सात्विकी प्रकृत्तिः सत्यमस्ति।
पञ्चन्द्रियेषु 'जिह्वा' इन्द्रियं महत्त्वपूर्णमस्ति। जिह्वायाः उपयोगः सत्यवचनेन एव कर्तव्यः। असत्यभाषणम् अस्याः दुरुपयोगः एव। सर्वत्र सत्यमेव जयते न अनृतम्।
'सत्यमेवेश्वरो लोके सत्ये धर्मः 'सदाश्रितः। सत्यमूलानि सर्वाणि सत्यान्नास्ति परं पदम्। सत्यात् किमपि श्रेष्ठं पदं नास्ति। अतः सदैव सत्यस्य आश्रयः कर्तव्यः।
सत्यं परं तपः मन्यते। ऋषिमुनयः सद्य सत्यमेव वदन्ति स्म। पुरा भारतीयाः अपि सत्यवादिनः आसन्। राज्ञः हरिश्चन्द्रस्य नाम को न जानाति? सत्यस्य कृते स महात्मा स्वराज्यं गुरवे विश्वामित्राय ददौ। स न कदापि सत्यपराङगमुखः अभवत्।
अस्माकं धर्मशास्त्रे अपि असत्यभाषणं निन्दितम्। केनापि कदापि असत्यभाषणं कर्तव्यम् इति धर्मशास्त्रस्य उपदेशः।
यः सत्यभाषणं करोति सः निर्भीको भवति। सत्यवादी सर्वदा सम्मानं, गौरवं च लभते। तस्य सर्वपापेभ्यः मुक्तिरपि भवति अतः मनुष्येण मनसि इयं प्रतिज्ञा, कर्तव्या यत् 'अह कदापि असत्यं न वदिष्यामि' सत्यपालनेन सुखं लभते। सत्यमेव परिवारस्य समाजस्य कल्याणाय भवति।
महाराज दशरथः सत्यपरायणः आसीत्। सः सत्यपालानार्थमेव श्रीराम वनं प्रेषयत्। महत्मा गांधी महोदयेन सर्वदा अहिंसायाः तस्यस्य च पालनं कृतम्। सः कथयति स्म यत् सत्येन मनः शुद्धं भवति। सत्यपालन मार्गे अनेकानि संकटानि आपतन्ति, किन्तु सत्यवक्ता तेभ्यः न विभेति। अन्ते सत्यवादिनस्य विजयं भवति। अतः सर्वेः सदैव सत्यमार्गः एव अनुसरणीयः। सर्वे जानन्ति, यत् भारतवर्षस्य राजचिन्हे अपि 'सत्यमेव जयते' इत्यङ्कितम्।
