इह जगतीतले शिक्षा एव तादृशं विशिष्टं वस्तु यदस्मान् पशुत्वाद् उन्नीय मानवत्वं प्रति नयति । उच्यते च- 'शिक्षासुधारे सकलः सुधारः शिक्षाविकारे सकलो विकारः' इति । नूनम् सत्यं एतत्- समाजे यदि शिक्षा शुद्धा, उन्नता, ज्ञानविज्ञानयुता च भवेत् तर्हि राष्ट्रस्य अन्ये नैकविधाः पक्षाः नितरां युगपत् च शुध्यन्ति ।
एनं एव अजेयं विचारं नित्यजीवनेन साकं साकल्येन अन्वीय बहुषु नानाविधेषु विषयेषु निगूढं ज्ञानं लोकेषु प्रकाशयितुं नेपालदेश-राजधानी-काठमाण्डपनगरस्य उन्नते अतिविस्तृते च क्षेत्रे कीर्तिपुरपरिसरे षष्टिवर्षेभ्यः प्राक् प्रतिष्ठापितं प्रज्ञायाः किञ्चन विशिष्टं केन्द्रं वर्तते त्रिभुवनविश्वविद्यालयः । स्थापनदृष्ट्या वा कार्यक्रमवैविध्येन उताहो विस्तारदृष्ट्या सर्वप्रकारेण वा असौ विश्वविद्यालयः अस्य देशस्य प्रथमः विपुलश्च विश्वविद्यालयः । आराष्ट्रं व्याप्तस्य अस्य विश्वविद्यालयस्य सन्ति पारेशतं विविधविषयगताः विभागाः यत्र च ओजस्विनः शैक्षणिकाः कार्यक्रमाः सेत्स्यन्ति । तेषु विभागेषु अन्यतमत्वं भजते अयं संस्कृतकेन्द्रीयविभागः।
पौरस्त्यज्ञानवारिधेः वितरणाय अनेन विभागेन दिनदिनशः शतशः कार्यक्रमाः आरचिताः सन्ति । स्नातकोत्तरस्य पाठ्यसरणिम् आदाय प्रतिवत्सरं इतः छात्राः एम्. ए. पदवीधराः जायन्ते । अगाधे पौरस्त्यवाङ्मयनिकाये निहितं ज्ञानम् आधुनिकीं परिपाटिं पुरस्कृत्य प्रदानाय एतेन संस्कृतविभागेन काले काले बहुविधाः उपायाः आदृताः, तदनुगुणं शैक्षणिकविधिश्च निपुणं सम्पादितः ।
