' उदु ज्योतिः ' इति सप्तर्चं षष्ठं सूक्तं त्रैष्टुभमुषस्यम् । तथा चानुक्रान्तम् - ' उदु सप्त इति । प्रातरनुवाकाश्विनशस्त्रयोरुक्तो विनियोगः ।।
"अमृतम् अमृतत्वसाधकमविनाशि वा "विश्वजन्यं विश्वेषां जनानां हितकरं "ज्योतिः "विश्वानरः सर्वेषां नेता "सविता "देवः "उत् अश्रेत् ऊर्ध्वं श्रयति । "देवानां व्यवहर्तॄणां स्तोतॄणां वा यजमानानां "क्रत्वा कर्मणा निमित्तेन । यागानुष्ठानार्थमित्यर्थः । तदर्थं यद्वा देवानां "चक्षुः चक्षुःस्थानीयमौषसं तेजः क्रत्वा कर्मणा निमित्तेन "अजनिष्ट प्रादुरभूत् । उत्पन्ना च "उषाः "विश्वं सर्वं "भुवनं भूतजातम् "आविरकः प्रादुरकः अकरोत् । समस्तं जगदाविष्कृतवती। ।।
"समाने सर्वेषां साधारणे "ऊर्वे गोसमूहे पणिभिरपहृते पुनर्लब्धव्ये सति । "अधि इत्यनर्थकः । "संगतासः मिलिताः सन्तः "ते "सं "जानते एकबुद्धयो भवन्ति। "न "मिथः परस्परं "यतन्ते । सहैव साधनमनुतिष्ठन्तीत्यर्थः । "ते अङ्गिरसः "देवानां "व्रतानि कर्माणि योEगलक्षणानि "न "मिनन्ति न हिंसन्ति । किंतु परिपालयन्तीत्यर्थः । किं कुर्वन्तः । "अमर्धन्तः अहिंसन्तः "वसुभिः वासकैरुषसां तेजोभिः "यादमानाः गच्छन्तः ।।
हे "सुभगे देव्युषः "त्वा त्वाम् "उषर्बुधः उषसि बुध्यन्तः "तुष्टुवांसः स्तुवन्तः "वसिष्ठाः "स्तोमैः स्तोत्रैः "ईळते स्तुवन्ति । "गवां "नेत्री प्रापयित्री "वाजपत्नी अन्नस्य पालयित्री । अन्नदात्रीत्यर्थः । ईदृशी त्वं "नः अस्मदर्थम् "उच्छ विभाहि । हे "उषः "सुजाते सुप्रादुर्भावे "प्रथमा इतरदेवेभ्यो मुख्यभूता "जरस्व ॥ ।
