6।4।75 - बहुलं छन्दस्यमाङ्योगेऽपि\n6।4।75 बहुलं छन्दस्यमाङ्योगेऽपि\nबहुलं छन्दस्यमाङ्योगेऽपि 🔊\nबहुलम् (प्रथमैकवचनम्) , छन्दसि (सप्तम्येकवचनम्) , अमाङ्योगे (सप्तम्येकवचनम्) , अपि (अव्ययम्)\nलुङ्-लङ्-लृङ्क्षु 6।4।71 (सप्तमीबहुवचनम्) , अट् 6।4।71 (प्रथमैकवचनम्) , आट् 6।4।72 (प्रथमैकवचनम्)\nलुङ्लङ्लृङ्क्षु माङ्गयोगे अपि\nवेदेषु - माङ्-योगे अपि अङ्गस्य अट् आट् बहुलम् भवतः ।\nमाङ्-अव्ययस्य उपस्थितौ न माङ्योगे 6।4।74 इत्यनेन अङ्गस्य अट्/आट्-आगमस्य निषेधः क्रियते । परन्तु वेदेषु माङ्योगेऽपि एतौ आगमौ कृतौ दृश्येते, तथा माङ्-विना अपि एतयोः निषेधः कृतः दृश्यते ।\n1. "जनिष्ठा उग्रः सहसे तुराय" (तैत्तिरीयब्राह्मणम् - 2.8.3.18) । अत्र "जनिष्ठाः" इति जन्-धातोः लुङ्-लकारस्य मध्यमपुरुषैकवचनम् अस्ति । अत्र यद्यपि माङ्-ग्रहणम् नास्ति, तथापि अडागमः न दृश्यते ।\n2. "मा वः क्षेत्रे परबीजानि अवाप्सुः" (आपस्तम्बधर्मसूत्राणि) - अत्र "अवाप्सुः" इति वप्-धातोः लुङ्लकारस्य मध्यमपुरुषैकवचनम् अस्ति । अत्र यद्यपि माङ्-ग्रहणम् अस्ति , तथापि अडागमः दृश्यते ।\nIn वेदाः, the अडागम आडागम may or may not be seen done in presence of माङ्.\nछन्दसि विषये माङ्योगे ऽपि बहुलम् अडाटौ भवतः, अमाङ्योगे ऽपि न भवतः। अमाङ्योगे तावत् जनिष्ठा उग्रः। काममूनयीः। काममर्दयीत्। माङ्योगे ऽपि भवतः मा वः क्षेत्रे परबीजान्यवाप्सुः। मा अभित्थाः। मा आवः।\nमा वः क्षेत्र इति । वः युष्माकं क्षेत्रे भार्यायां परबीजानि परेषां वीर्याणि मा वाप्सुः, उप्तानि मा भूवन् । वपेः कर्मणि लुङ्, व्यत्ययेन परस्मैपदम्, झेर्जुस्, सिच्, वदव्रज इति वृद्धिः । क्वचितु माङ्योगेऽपि भवति इति प्रकम्य अवाप्सुरिति पठ।ल्ते, तथाध्ययनं तु न क्वचिद्दृष्टम् अभित्था इति । भिदेस्थास्, झलो झलि इति सिचो लोपः । आवरिति । पूर्वसूत्रे वृतावेव व्युत्पादितम् ॥\nअडाटो न स्तो माङ्योगेऽपि स्तः । जनिष्ठा उग्रः सहसे तुराय (जनि(स्वा)ष्ठा उ॒ग्रः सह॑से तु॒राय॑) । मा वः क्षेत्रे परबीजान्यवाप्सुः (मा वः॒ क्षेत्रे॑ परबी॒जान्यवा॑प्सुः) ।
