କୃଷ୍ଣପ୍ରସାଦ ମିଶ୍ର(୧୯୩୩-୧୯୯୪), ଜଣେ ଓଡ଼ିଶା ସାହିତ୍ୟ ଏକାଡେମୀ ପୁରସ୍କାରପ୍ରାପ୍ତ ଗାଳ୍ପିକ ଥିଲେ । ପ୍ରବନ୍ଧ ଓ ଉପନ୍ୟାସ କ୍ଷେତ୍ରରେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ପ୍ରବେଶ ରହିଥିଲା । ତାଙ୍କ ସାହିତ୍ୟରେ ପ୍ରାଚ୍ୟ ଓ ପାଶ୍ଚାତ୍ୟ ଜୀବନ ଶୈଳୀର ଏକ ତୁଳନାତ୍ମକ ଦୃଷ୍ଟିଭଙ୍ଗି ପ୍ରକାଶିତ ହେଉଥିଲା । ବିଦେଶରେ ରହୁଥିବା ଭାରତୀୟ ମାନଙ୍କର ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱକୁ ସେ ନିଜ ସାହିତ୍ୟରେ ଦେଖେଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଥିଲେ ।[୨] ସେ ଜଣେ ଛାତ୍ରବତ୍ସଳ ଶିକ୍ଷକ ଓ ସୁବକ୍ତା ଥିଲେ ।
କୃଷ୍ଣପ୍ରସାଦ, ୧୯୩୩ମସିହାରେ ବ୍ରହ୍ମପୁର ସହର ଅନ୍ତର୍ଗତ ଶଙ୍କରପୁରଠାରେ ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ । ସେ, କଟକର ପ୍ୟାରୀମୋହନ ଏକାଡେମୀରୁ ମାଟ୍ରିକ ପାସ କରିଥିଲେ । ୧୯୫୬ ମସିହାରେ ବନାରସ ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟରୁ ସ୍ନାତକୋତ୍ତର ଦର୍ଶନଶାସ୍ତ୍ର ପାଠ୍ୟକ୍ରମରେ ପ୍ରଥମ ଶ୍ରେଣୀରେ ପ୍ରଥମ ସ୍ଥାନ ଅଧିକାର କରିଥିଲେ । ତାପରେ ଆଇନ ପଢି, ଓକିଲାତି କରିଥିଲେ । ଭାରତୀୟ ପ୍ରଶାସନିକ ସେବାରେ କୃତକାର୍ଯ୍ୟ ହୋଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ତାକୁ ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ କରି ୧୯୫୯ମସିହାରେ ଅଧ୍ୟାପନା ବୃତ୍ତିକୁ ଆବୋରୀଥିଲେ । ପ୍ରଥମେ ବିଜେବି କଲେଜ(୧୯୫୯-୬୩) ଓ ପରେ ସାମନ୍ତ ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖର ସ୍ୱୟଂଶାସିତ ମହାବିଦ୍ୟାଳୟରେ ଅଧ୍ୟାପନା କରିଥିଲେ । ପରବର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ କମନୱଲଥ ସ୍କଲାରସିପ ପାଇ, କାନାଡ଼ାର ଟରଣ୍ଟୋ ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟରୁ ପିଏଚଡି କରିଥିଲେ ।[୩] ୧୯୬୮ମସିହାରେ ସେ ଉତ୍କଳ ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟରେ ପ୍ରାଧ୍ୟାପକ ଭାବରେ ଯୋଗଦେଇ, ୧୯୮୪ରେ ପ୍ରଫେସର ହୋଇଥିଲେ । ୧୯୮୮ରେ ସେ ଓଡ଼ିଶା ଦର୍ଶନ କଂଗ୍ରେସର ସଭାପତି ଅଳଙ୍କୃତ କରିଥିଲେ । ଅବସର ନେବା ପୁର୍ବରୁ ୧୯୯୪ ମସିହାରେ ଆକସ୍ମିକ ଭାବରେ ତାଙ୍କର ପରଲୋକ ଘଟିଥିଲା ।
ଅଧ୍ୟାପନା ଓ ସାହିତ୍ୟ ସର୍ଜନାକୁ ସମାନ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦେଇଥିଲେ କୃଷ୍ଣପ୍ରସାଦ । ସେ ପ୍ରାୟ ୧୦୦ରୁ ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱ ଗଳ୍ପ ଲେଖିଥିଲେ । ଓଡ଼ିଆ ଗଳ୍ପକୁ ପାରମ୍ପାରିକ ପ୍ରବାହରୁ ଦୂରେଇ ନେଇ, ସେ ଏକ ନୂତନ ରୂପ ଦେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଥିଲେ ।
