Prime Minister's Office
English rendering of PM’s address at the inauguration of Atal Tunnel in Rohtang, Himachal Pradesh
Defence Minister of the country Shri Rajnath Singh ji, Chief Minister of Himachal Pradesh Shri Jairam Thakur ji, my Cabinet colleague and the young son of Himachal Anurag Thakur ji, Ministers of the Himachal Pradesh Government, other people's representatives, Chief of Defence Staff General Bipin Rawat ji, Army Chief, everyone associated with Border Road Organization, Ministry of Defence and my brothers and sisters from Himachal Pradesh!
Today is a historic day. Today, not only Atalji's dream has been fulfilled but the decades old wait crores of people from Himachal Pradesh has also ended.
I am very fortunate to have got the opportunity to launch the Atal Tunnel today. And just as Rajnath ji said, I used to look after the work of the organization here and have spent the best days of my life in the mountains and valleys of this place. When Atalji used to visit and stay in Manali, I would visit him and we would have chats. And one day me and Dhumal ji were drinking tea and discussing this topic with him and made a request to him. And Atalji was keenly listening to us with his eyes wide open as if he was deeply studying us. Every now and then, he would nod in agreement with our ideas. Ultimately, the matter about which I and Dhumal ji used to discuss in front of him, had become Atalji's dream; and today we can see it before our eyes as an accomplishment. You can imagine the level of satisfaction it can bring into one's life!
Just a few minutes back, we all have watched a movie and I have also seen a pictorial exhibition there – “The making of Atal Tunnel”. Often those people, whose hard work has made all this possible, are left behind in the pomp and show of the launch. We could show our unflinching resolve today when we were able to pierce through the impregnable Pir Panjal ranges. Today I salute the hard working men like soldiers, engineers, all the worker brothers and sisters who have risked their lives for this great project.
Friends,
Atal Tunnel is going to be the lifeline of a large part of Himachal Pradesh as well as the new Union Territory of Leh-Ladakh. Now, this vast area of Himachal Pradesh and Leh-Ladakh will always be connected to the rest of the country and will move faster on the path of development.
With this tunnel, the distance between Manali and Keylong will be reduced by 3-4 hours. My brothers and sisters from these hills understand very well what it means to have a reduced distance of 3-4 hours on hilly terrains!
Friends,
Farmers, horticulturists and youth of Leh, Ladakh will now have easy access to the capital of Delhi and other markets. Their risk will also be reduced. Moreover, this tunnel is also strengthening the connection between the Holy land of Himachal and Buddhist tradition, which is showing a new path and new light to the whole world after originating from India. Heartiest congratulations to Himachal and all the friends from Leh, Ladakh for the same!
Friends,
Atal Tunnel is also going to give a fresh boost to India's border infrastructure. This is a living evidence of world-class border connectivity. Be it a part of the Himalayas, the deserts of Western India or the coastal areas of South and Eastern India, it is a huge resource both for the security and prosperity of the country. There has always been a demand to develop the infrastructure here to ensure a balanced and complete development of these areas. But for a long time, the infrastructure projects connected to the border here either did not proceed beyond the planning stage or were in a limbo. The case was similar even with the Atal Tunnel.
In 2002, Atal ji had laid the foundation stone for the approach road for this tunnel. After Atal ji's government moved out of power, even this work was stalled and forgotten. The situation was such that till 2013-14, only 1300 meters of the tunnel was built i.e. work for less than 1.5Km was done.
Experts say that if the work on Atal tunnel had continued with the same speed, then this tunnel would have been completed by the year 2040. Just Imagine! Add 20 more years to your present age. And the dream would have been fulfilled by that time!
When one wants to move on the path of development at a rapid pace and there is a strong desire for the development of the people of the country, then the speed has to be increased. So, the work on the Atal Tunnel had also been accelerated after 2014. Every bottleneck the BRO faced was resolved.
As a result, while only 300 metres tunnel was being built every year once upon a time, its speed increased to 1400 metres per year. In just 6 years we have completed 26 years of work!
Friends,
The delay in the construction work of such a big and crucial infrastructure project causes a lot of harm to the country in every way. It not only causes a delay in providing facilities to the people but the country also has to bear the brunt of the same at the economic level.
As per the assessment done in the year 2005, this tunnel was supposed to be ready in about Rs950 crores but due to continuous delays, today it was completed at a cost of more than three times i.e., more than Rs 3200 crores. Just imagine what the situation would have been if it had taken another 20 years!
Friends,
Connectivity is directly related to the development of the country. Greater connectivity means faster development. Especially in the border areas, connectivity is directly related to the country's defence requirements. But the kind of seriousness that was needed, the kind of political willpower that was needed, was unfortunately not shown.
Like the Atal Tunnel, many other important projects were meted the same treatment. The strategically vital air strip in Ladakh i.e. Daulat Beg Oldi remained closed for 40–50 years. What was the compulsion, what was the pressure, I don't want to get into that. Much has been said and written about it. But the truth is that Daulat Beg Oldi air strip was reopened by the efforts of the Air Force; and not by any political will.
Friends,
I can count dozens of projects that may have been strategically important as well as in terms of convenience, but have been ignored for years.
I remember I was in Assam on the occasion of Atalji's birthday, about two years ago. It was there that I had the opportunity to dedicate the longest railroad bridge of India, the 'Bogibeel Bridge' to the country. Today, this bridge is a major medium of connectivity with North East and Arunachal Pradesh. Work on the Bogibeel Bridge had also started during the time of Atalji's tenure, but after his government went out of power, the work on this bridge was stalled. But after 2014, this work gained momentum and within four years this bridge was completed.
The name of another bridge is associated with Atal ji i.e. Kosi Mahasetu. Atalji had also laid the foundation stone of Kosi Mahasetu connecting the two parts of Mithilanchal in Bihar, but this work too remained in a limbo.
We also got the work for Kosi Mahasetu expedited in 2014 after we formed the government. Just a few days back, Kosi Mahasetu has also been launched.
Friends,
This had been the condition of the major projects related to connectivity in almost every part of the country. But the situation is changing now at a rapid pace. Unprecedented efforts have been made during the last 6 years in this direction, especially for the development of Border Infrastructure.
In the Himalayan region, be it Himachal, Jammu and Kashmir, Kargil-Leh-Ladakh, Uttarakhand, Sikkim, Arunachal Pradesh, dozens of projects have been completed and many projects are in progress. Be it the work of constructing a road, a bridge or building a tunnel, such work has never been done in these areas of the country on such a large scale.
Besides, our soldiers are benefiting a lot from this. A network of roads is being laid so that in the winter season they can easily get the logistics, their defence equipment, and can easily patrol.
Friends,
The defence needs of the country; the needs and interests of those who protect the country, is one of the highest priorities of our government.
Our brothers and sisters of Himachal Pradesh still remember how the earlier governments treated One Rank One Pension. For four decades our ex-servicemen were only promised. They claimed they would implement One Rank One Pension by showing 500 crore rupees only on paper. But they still did not implement it. Today, lakhs of ex-servicemen of the country are getting the benefit of One Rank One Pension. The Central Government has given about 11 thousand crore rupees to the ex-servicemen just in arrears.
Almost 1 lakh Army personnel from Himachal Pradesh have also got the benefit. Our government's decisions bear witness to the fact that the decisions taken by us are implemented by us. There is nothing greater for us than the security and the welfare of the country. But the country has also witnessed a situation for al ong time when the defence interests of the country were compromised. The Air Force of the country kept asking for a modern fighter plane. But these people were engaged in the game of files.
Be it ammunition, modern rifles, bulletproof jackets, equipment for harsh winters and other items, everything was kept on hold. There was a time when the strength of our ordnance factories was enviable. But the ordnance factories of the country were left to their fate.
A world-class organization like HAL was created for indigenous fighter aircraft, helicopters in the country, but not enough attention was paid to boost it. The self-seeking people in power over the years prevented our military capabilities from being strengthened and rather harmed it.
These people had also tried to stall the idea of Tejas fighter aircraft, which the country is proud of today. This was the truth about these people.
Friends,
Now this situation is changing in the country. Major reforms have been brought to develop modern weapons and equipment in the country under 'Make in India'. After a long wait, the system of Chief of Defence Staff is now part of our system.
This has led to a better coordination in both procurement and production as per the requirements of the country's forces. Now there are many items which have been banned for imports. Those goods are now required to be purchased only from the Indian companies.
Friends,
Indian institutions are now being given a variety of incentives to ensure the flow of foreign investments and foreign technology into the defence industry in India. As India's global role is changing, we need to keep our infrastructure at the same pace to increase its economic and strategic potential.
The confidence of a self-reliant India has become a part of the mindset of the people today. Atal Tunnel is a symbol of this confidence.
Once again, I congratulate all of you! My heartiest congratulations and best wishes to Himachal Pradesh and lakhs of friends from Leh-Ladakh!
I cannot say how much authority I have over Himachal, but Himachal has much to demand from me. Despite the time being very short in today's programme, the love of Himachal Pradesh has put so much pressure on me that three programmes have been organised today. After this, I have to speak in two more events within a very short time. And so I am not going to talk in detail here. I am keeping a few things for the other two events.
But I would like to give some suggestions here. My suggestions are for the Ministry of Defence of the Government of India, the Ministry of Education of the Government of India, and for the BRO as well. This tunnel is unique in terms of engineering and work culture. About 1000-1500 people associated with this project, ranging from a worker to the top official can be asked about their experiences since the inception of its design till now and everything can be documented in their own languages. If 1500 people write about the entire effort - their thoughts during the work or during a challenge they faced; what happened; how it had happened and when - there will be a documentation that will have a human touch. I am not asking for an academic documentation. This will be a document that will contain a human touch. Probably the construction worker must have worked despite food not being delivered on time. How he must have worked in those times! These things have great importance. Sometimes, some equipment might not have arrived due to snow; how they might have worked!
Probably an engineer might have faced a challenge. I would like at least 1500 people, working at every level, to write their experiences and document it in 5, 6 or 10 or pages. Give this responsibility to one person, and after editing the language, document the entire thing. No need to print it. You can just create it in a digital format.
Secondly, I urge the Ministry of Education that the students from all the technical and engineering related Universities in our country should be given case studies. And every year a batch of eight to ten children from each university must come here and study the conception of this project, the process, the challenges and how those were dealt with. The students of our country must have the engineering knowledge about the tunnel which is the longest in the world and at the world's highest place.
Moreover, I would like MEA to invite some Universities from around the world. Universities from abroad must come here for case study and to study the project. Our strength should be recognized in the world. Our strength should be known to the world. The world should know how amazing things our Youth  of the present generation can accomplish, despite limited resources.
And that's why I would like the Ministry of Defence, Ministry of Education, MEA and BRO together to make this tunnel a part of education in a continuous way. If a whole new generation gets ready with this, the Tunnel Infrastructure will be built. At the same time, human resource development is also a huge task. This tunnel can also be used to create our best engineers and we should work in that direction too.
I once again congratulate you all. I thank you very much! And I congratulate the Youth  who have done this work well and have brought glory to the country.
Thanks a lot!!!
ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟାଳୟ
ହିମାଚଳ ପ୍ରଦେଶର ରୋହତଙ୍ଗଠାରେ ଅଟଳ ସୁଡ଼ଙ୍ଗର ଉଦଘାଟନ ଅବସରରେ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ଅଭିଭାଷଣ
ଦେଶର ପ୍ରତିରକ୍ଷା ମନ୍ତ୍ରୀ ଶ୍ରୀମାନ ରାଜନାଥ ସିଂ, ହିମାଚଳ ପ୍ରଦେଶର ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ ଶ୍ରୀ ଜୟରାମ ଠାକୁର, କେନ୍ଦ୍ର ମନ୍ତ୍ରିମଣ୍ଡଳରେ ମୋର ସାଥୀ ତଥା ହିମାଚଳ ପ୍ରଦେଶର ଯୁବକ ଅନୁରାଗ ଠାକୁର, ହିମାଚଳ ସରକାରଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀଗଣ, ଅନ୍ୟ ଜନପ୍ରତିନିଧିଗଣ, ଚିଫ ଅଫ ଡିଫେନ୍ସ ଷ୍ଟାଫ ଜେନେରାଲ ବିପିନ ରାୱତ, ସେନା ମୁଖ୍ୟ, ପ୍ରତିରକ୍ଷା ମନ୍ତ୍ରଣାଳୟ ସୀମା ସଡ଼କ ସଂଗଠନ ସହ ଜଡ଼ିତ ସମସ୍ତ ସାଥୀ ଏବଂ ହିମାଚଳ ପ୍ରଦେଶର ମୋର ଭାଇ ଓ ଭଉଣୀମାନେ। ଆଜି ଏକ ଐତିହାସିକ ଦିବସ। ଆଜି କେବଳ ଅଟଳ ଜୀଙ୍କ ସ୍ୱପ୍ନ ପୂରଣ ହୋଇନାହିଁ, ଆଜି ହିମାଚଳ ପ୍ରଦେଶର କୋଟି କୋଟି ଲୋକମାନଙ୍କର ବହୁ ଦଶନ୍ଧି ପୁରୁଣା ପ୍ରତୀକ୍ଷାର ଅନ୍ତ ଘଟିଛି।
ଏହା ମୋର ବଡ଼ ସୌଭାଗ୍ୟ ଯେ ଆଜି ମୁଁ ଅଟଳ ସୁଡ଼ଙ୍ଗର ଲୋକାର୍ପଣ କରିବାର ସୁଯୋଗ ପାଇଛି। ଆଜି ଯେପରି ଭାବେ ରାଜନାଥ ସିଂ ମହାଶୟ କହିଲେ, ମୁଁ ଏଠାରେ ସଂଗଠନର କାମରେ ଆସୁଥିଲି, ଏଠାକାର ପାହାଡ଼, ଜଙ୍ଗଲରେ ଖୁବ ଭଲ ସମୟ ବିତାଇଛି। ଯେତେବେଳେ ଅଟଳ ଜୀ ମନାଲିକୁ ଆସୁଥିଲେ ମୁଁ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଅଧିକାଂଶ ସମୟରେ ବସୁଥିଲି, ଗପସପ କରୁଥିଲି। ଦିନେ ଚା’ ପିଇବା ସମୟରେ ମୁଁ ଓ ଧୂମଲ ମହାଶୟ ଏ ବିଷୟକୁ ଅତି ଆଗ୍ରହର ସହିତ ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ରଖିଲୁ। ଅଟଳ ଜୀ ବିଶେଷ ଆଗ୍ରହର ସହିତ ଆମ କଥା ଶୁଣିଥିଲେ। ସେ ମୁଣ୍ଡ ହଲାଇ ସମ୍ମତି ଜଣାଇଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ଯେଉଁ କଥାକୁ ନେଇ ମୁଁ ଓ ଧୂମଲ ମହାଶୟ ତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ଆକର୍ଷଣ କଲୁ ସେହି ପରାମର୍ଶ ଅଟଳଜୀଙ୍କ ସ୍ୱପ୍ନ ଓ ସଂକଳ୍ପ ପାଲଟିଗଲା। ଆଜି ଆମେ ତାହାକୁ ଏକ ସିଦ୍ଧି ରୂପରେ ଆମ ଆଖି ସାମ୍ନାରେ ଦେଖିପାରୁଛୁ। ଏହା କେତେବଡ଼ ସନ୍ତୋଷର ବିଷୟ ଆପଣମାନେ ଅନୁମାନ କରିପାରୁଥିବେ।
କିଛି ମିନିଟ ପୂର୍ବରୁ ଆମେ – ଦ ମେକିଂ ଅଫ ଅଟଳ ଟନେଲ- ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ଏବଂ ଫଟୋ ଗ୍ୟାଲେରୀ ଦେଖିଲୁ। ସାଧାରଣତଃ ଲୋକାର୍ପଣର ଚାକଚକ୍ୟରେ ସେହି ଲୋକମାନେ ଆଢ଼ୁଆଳରେ ରହିଯାଇଥାନ୍ତି ଯେଉଁମାନଙ୍କ ପରିଶ୍ରମ କାରଣରୁ ଏସବୁ ସମ୍ଭବ ହୋଇପାରିଛି। ଅଭେଦ୍ୟ ପୀର ପାଞ୍ଜାଲକୁ ଭେଦ କରି ଏକ ବହୁତ କଠିନ ସଂକଳ୍ପକୁ ଆଜି ପୂରଣ କରାଯାଇପାରିଛି। ଏହି ମହାଯଜ୍ଞରେ ଝାଳ ବୁହାଇଥିବା, ନିଜ ଜୀବନକୁ ବାଜି ଲଗାଇଥିବା ପରିଶ୍ରମୀ ଯବାନ, ଇଞ୍ଜିନିୟର, ସମସ୍ତ ଶ୍ରମିକ ଭାଇ-ଭଉଣୀଙ୍କୁ ଆଜି ମୁଁ ଆଦରପୂର୍ବକ ପ୍ରଣାମ କରୁଛି।
ସାଥୀଗଣ, ଅଟଳ ସୁଡ଼ଙ୍ଗ ହିମାଚଳ ପ୍ରଦେଶର ଏକ ବଡ଼ ଭାଗ ସହିତ ନୂଆ କେନ୍ଦ୍ରଶାସିତ ପ୍ରଦେଶ ଲେହ-ଲଦାଖର ଜୀବନରେଖା ସାଜିବ । ଏବେ ବାସ୍ତବରେ ହିମାଚଳ ପ୍ରଦେଶର ଏହି ବଡ଼ କ୍ଷେତ୍ର ଏବଂ ଲେହ-ଲଦାଖ ଦେଶର ଅବଶିଷ୍ଟ ଭାଗ ସହିତ ସବୁବେଳେ ସଂଯୁକ୍ତ ରହିବ, ବିକାଶ ପଥରେ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିବ।
ଏହି ଟନେଲରୁ ମନାଲି ଏବଂ କେଲଙ୍ଗ ମଧ୍ୟରେ ଦୂରତା 3-4 ଘଣ୍ଟା କମିଯିବ। ପାର୍ବତ୍ୟାଞ୍ଚଳରେ ରହୁଥିବା ମୋର ପ୍ରିୟ ଭାଇ-ଭଉଣୀମାନେ ବୁଝିପାରିବେ ଯେ ପାହାଡ଼ିଆ ରାସ୍ତାରେ 3-4 ଘଣ୍ଟା ଦୂର ରାସ୍ତା କମିଯିବାର ଅର୍ଥ କ’ଣ।
ସାଥୀଗଣ, ଲେହ-ଲଦାଖର କୃଷକ, ପରିବା ଚାଷୀ, ଯୁବକମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଏବେ ଦେଶର ରାଜଧାନୀ ଦିଲ୍ଲୀ ଓ ଅନ୍ୟ ବଜାର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପହଞ୍ଚିବା ସହଜ ହୋଇଯିବ। ସେମାନଙ୍କ ବିପଦ ମଧ୍ୟ କମିଯିବ। କେବଳ ସେତିକି ନୁହେଁ, ଏହି ସୁଡ଼ଙ୍ଗ ଦେବଭୂମି ହିମାଚଳ ଏବଂ ବୁଦ୍ଧ ପରମ୍ପରା ସହିତ ଏହାର ସମ୍ପର୍କକୁ ମଧ୍ୟ ସଶକ୍ତ କରିବ ଯାହା ଭାରତରୁ ବାହାରି ଆଜି ସାରା ବିଶ୍ୱକୁ ନୂଆ ମାର୍ଗ, ନୂଆ ଆଲୋକ ଦେଖାଉଛି। ଏଥିପାଇଁ ହିମାଚଳ ଏବଂ ଲେହ-ଲଦାଖର ସମସ୍ତ ବନ୍ଧୁମାନଙ୍କୁ ଅନେକ ଅନେକ ଶୁଭକାମନା।
ସାଥୀଗଣ, ଅଟଳ ସୁଡ଼ଙ୍ଗ ଭାରତର ସୀମା ଭିତ୍ତିଭୂମିକୁ ମଧ୍ୟ ନୂଆ ଶକ୍ତି ପ୍ରଦାନ କରିବ। ଏହା ବିଶ୍ୱସ୍ତରୀୟ ସୀମା ସଂଯୋଗର ଜୀବନ୍ତ ପ୍ରମାଣ। ହିମାଳୟର ଏହି ଅଞ୍ଚଳ, ପଶ୍ଚିମ ଭାରତର ବିସ୍ତୃତ ମରୁଭୂମି କିମ୍ବା ଦକ୍ଷିଣ ଓ ପୂର୍ବ ଭାରତର ତଟବର୍ତ୍ତୀ ଇଲାକା, ଏସବୁ ଦେଶର ସୁରକ୍ଷା ଓ ସମୃଦ୍ଧି ପାଇଁ ବଡ଼ ସମ୍ବଳ। ସବୁବେଳେ ଏହି କ୍ଷେତ୍ରଗୁଡ଼ିକର ସନ୍ତୁଳିତ ଓ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବିକାଶକୁ ନେଇ ଏଠାକାର ଭିତ୍ତିଭୂମିକୁ ଉନ୍ନତ କରିବା ଲାଗି ଦାବି ଉଠିଆସୁଛି। କିନ୍ତୁ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ଆମ ଦେଶରେ ସୀମା ଭିତ୍ତିଭୂମି ପ୍ରକଳ୍ପ ପ୍ଲାନିଂ ସ୍ତରରୁ ବାହାରକୁ ବାହାରିପାରୁନଥିଲା କିମ୍ବା ଯୋଜନା ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇସାରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ବିଭିନ୍ନ କାରଣରୁ ଅଟକି ରହୁଥିଲା, ଝୁଲି ରହୁଥିଲା ଅଥବା ବାଟବଣା ହୋଇଯାଉଥିଲା। ଅଟଳ ସୁଡ଼ଙ୍ଗ ପ୍ରକଳ୍ପ ମଧ୍ୟ ଏପରି କିଛି ପରିସ୍ଥିତି ଦେଇ ଗତି କରିଛି।
2002ରେ ଅଟଳଜୀ ଏହି ସୁଡ଼ଙ୍ଗ ପାଇଁ ଆପ୍ରୋଚ ରୋଡର ଶିଳାନ୍ୟାସ କରିଥିଲେ। ଅଟଳଜୀଙ୍କ ସରକାର ଯିବା ପରେ, ଏହି ପ୍ରକଳ୍ପ ଏକପ୍ରକାର ବାଟବଣା ହୋଇଯାଇଥିଲା। ପରିସ୍ଥିତି ଏପରି ହେଲା ଯେ 2013-14 ବର୍ଷ ସୁଦ୍ଧା ଏହି ଟନେଲର ମାତ୍ର 1300 ମିଟର ଅର୍ଥାତ ଦେଢ଼ କିମିରୁ ମଧ୍ୟ କମ କାମ ହୋଇପାରିଥିଲା। ବିଶେଷଜ୍ଞମାନେ କୁହନ୍ତି ଯେ ଏହି ଗତିରେ କାମ ଜାରି ରହିଥିଲେ 2040ରେ ଅଟଳ ସୁଡ଼ଙ୍ଗ କାମ ସରିଥାନ୍ତା। ଆପଣମାନେ କଳ୍ପନା କରନ୍ତୁ, ଆଜି ଆପଣଙ୍କୁ ଯେତିକି ବୟସ, ସେଥିରେ ଆହୁରି 20 ବର୍ଷ ଯୋଡ଼ି ଦିଅନ୍ତୁ, ସେତିକି ବର୍ଷ ପରେ ଯାଇ ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ଦିନ ଆସିଥାନ୍ତା, ସେମାନଙ୍କର ସ୍ୱପ୍ନ ପୂରଣ ହୋଇଥାନ୍ତା।
ବିକାଶ ପଥରେ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିବାକୁ ହେଲେ, ଦେଶର ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବିକାଶର ପ୍ରବଳ ଇଚ୍ଛା ରହିଥିଲେ, ବିକାଶର ଗତିବିଧିକୁ ବଢ଼ାଇବାକୁ ହୋଇଥାଏ। ଅଟଳ ସୁଡ଼ଙ୍ଗ କାମ ମଧ୍ୟ 2014 ପରେ ଖୁବ ଅଭୂତପୂର୍ବ ଗତିରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲା। ବିଆରଓ ସାମ୍ନାରେ ରହିଥିବା ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ବାଧା ଦୂର କରାଗଲା।
ଯାହା ଫଳରେ ପୂର୍ବରୁ ଯେଉଁଠି ବର୍ଷକୁ ମାତ୍ର 300 ମିଟର ସୁଡ଼ଙ୍ଗ ନିର୍ମାଣ କରାଯାଉଥିଲା, ଏହାର ଗତି ବୃଦ୍ଧି ପାଇ ବର୍ଷକୁ 1400 ମିଟର ହୋଇଗଲା। ମାତ୍ର 6 ବର୍ଷ ମଧ୍ୟରେ ଆମେ 26 ବର୍ଷର କାମ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିସାରିଛୁ।
ସାଥୀଗଣ, ଏତେ ଜରୁରି ଏବଂ ବଡ଼ ଭିତ୍ତିଭୂମି ପ୍ରକଳ୍ପ ନିର୍ମାଣରେ ବିଳମ୍ବ ହେଲେ ଦେଶ ସବୁଦିଗରୁ କ୍ଷତି ସହିଥାଏ। ଏହାଫଳରେ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ସୁବିଧା ମିଳିବାରେ ବିଳମ୍ବ ହୋଇଥାଏ, ଯାହାର ପରିଣାମ ଦେଶକୁ ଆର୍ଥିକ ସ୍ତରରେ ଭୋଗିବାକୁ ପଡ଼ିଥାଏ।
ବର୍ଷ 2005ରେ ଆକଳନ କରାଯାଇଥିଲା ଯେ ଏହି ସୁଡ଼ଙ୍ଗ ପାଖାପାଖି ସାଢ଼େ ନଅଶହ କୋଟି ଟଙ୍କାରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇଯିବ କିନ୍ତୁ ଲଗାତାର ବିଳମ୍ବ କାରଣରୁ ଆଜି ଏହା ତିନିଗୁଣ ଅଧିକ ଅର୍ଥାତ ପାଖାପାଖି 3200 କୋଟି ଟଙ୍କାରୁ ଅଧିକ ଅର୍ଥ ଖର୍ଚ୍ଚ କରିବା ପରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇପାରିଛି। ଅନୁମାନ କରନ୍ତୁ, ଯଦି ଆହୁରି 20 ବର୍ଷ ଲାଗିଥାନ୍ତା ତା’ହେଲେ ପରିସ୍ଥିତି କିଭଳି ହୋଇଥାନ୍ତା।
ବନ୍ଧୁଗଣ, ସଡ଼କ ଯୋଗାଯୋଗ ଦେଶର ବିକାଶ ସହିତ ସିଧାସଳଖ ସଂଯୁକ୍ତ। ଅଧିକରୁ ଅଧିକ ଯୋଗାଯୋଗ ବ୍ୟବସ୍ଥା ସୃଷ୍ଟି ହେଲେ ଅଧିକ ଦ୍ରୁତ ବିକାଶ ସମ୍ଭବ ହୋଇପାରିବ। ବିଶେଷ କରି ସମୀବାର୍ତ୍ତୀ ଇଲାକାରେ ସଡ଼କ ଯୋଗାଯୋଗର ସିଧାସଳଖ ସମ୍ପର୍କ ଦେଶର ପ୍ରତିରକ୍ଷା ଆବଶ୍ୟକତା ସହିତ ରହିଛି। କିନ୍ତୁ ଏଥିପ୍ରତି ଯେପରି ଗମ୍ଭୀରତା ଓ ରାଜନୈତିକ ଇଚ୍ଛାଶକ୍ତିର ଆବଶ୍ୟକତା ରହିଥିଲା ତାହା ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ଦେଖିବାକୁ ମିଳିନଥିଲା।
ଅଟଳ ସୁଡ଼ଙ୍ଗ ଭଳି ଅନେକ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରକଳ୍ପ ଏପରି ପରିସ୍ଥିତି ଦେଇ ଗତି କରିଥିଲା। ଲଦାଖରେ ଦୌଲତ ବେଗ ଓଲ୍ଡି ଏୟାରଷ୍ଟ୍ରିପ ଯାହାକି ସାମରିକ ଦୃଷ୍ଟିରୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ବୋଲି ବିବେଚନା କରାଯାଇଥାଏ ତାହା ଦୀର୍ଘ 40-50 ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବନ୍ଦ ରହିଥିଲା। ଏଠି କେଉଁ ବାଧ୍ୟବାଧକତା ରହିଥିଲା, କେଉଁ ଚାପ ରହିଥିଲା, ମୁଁ ସେଥିପ୍ରତି ବିସ୍ତୃତ ଆଲୋଚନା କରିବା ଲାଗି ଚାହୁଁନାହିଁ। ଏ ବିଷୟରେ ଅନେକ କଥା କୁହାଯାଇସାରିଛି, ଅନେକ କଥା ଲେଖାଯାଇସାରିଛି। କିନ୍ତୁ ସତ୍ୟତା ହେଉଛି ଦୌଲତ ବେଗ ଓଲ୍ଡି ଏୟାର ଷ୍ଟ୍ରିପ ବାୟୁସେନାର ଦୃଢ଼ ସଂକଳ୍ପ କାରଣରୁ ଆରମ୍ଭ ହୋଇପାରିଲା, ସେଥିରେ ରାଜନୈତିକ ଇଚ୍ଛାଶକ୍ତି କେଉଁଠି ହେଲେ ଦେଖିବାକୁ ମିଳିନଥିଲା।
ବନ୍ଧୁଗଣ, ମୁଁ ଏପରି ଡଜନରୁ ଅଧିକ ପ୍ରକଳ୍ପର ଉଦାହରଣ ଦେଇପାରେ ଯେଉଁଗୁଡ଼ିକ ସାମରିକ ଦୃଷ୍ଟିରୁ, ସୁବିଧା ଦୃଷ୍ଟିରୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ ବର୍ଷ ବର୍ଷ ଧରି ଅଣଦେଖା ସ୍ଥିତିରେ ପଡ଼ି ରହିଥିଲା।
ମୋର ମନେ ଅଛି ପାଖାପାଖି ଦୁଇ ବର୍ଷ ପୂର୍ବେ ଅଟଳଜୀଙ୍କ ଜନ୍ମ ଦିନରେ ମୁଁ ଆସାମ ଯାଇଥିଲି। ସେଠାରେ ଭାରତର ସବୁଠୁ ଲମ୍ବା ରେଳ ପଥ ସେତୁ ‘ବାଗିବିଲ ସେତୁ’କୁ ରାଷ୍ଟ୍ର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଉତ୍ସର୍ଗ କରିବାର ସୌଭାଗ୍ୟ ମୋତେ ମିଳିଥିଲା। ଏହି ସେତୁ ଆଜି ଉତ୍ତର-ପୂର୍ବାଞ୍ଚଳ ଏବଂ ଅରୁଣାଚଳ ପ୍ରଦେଶରେ ସଡ଼କ ଯୋଗାଯୋଗର ବହୁତ ବଡ଼ ମାଧ୍ୟମ ପାଲଟିଛି। ବାଗିବିଲ ସେତୁ କାମ ମଧ୍ୟ ଅଟଳଜୀଙ୍କ ସରକାରଙ୍କ ସମୟରେ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ସରକାର ଯିବା ପରେ ପୁଣିଥରେ ଏହି କାମ ଧିମେଇ ଯାଇଥିଲା। 2014 ପରେ ଯାଇ ଏହି କାମ ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ହୋଇଥିଲା ଏବଂ ଚାରି ବର୍ଷ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ସେତୁ କାମ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା।
ଅଟଳଜୀଙ୍କ ସହିତ ଆଉ ଏକ ସେତୁର ନାମ ଯୋଡ଼ି ହୋଇ ରହିଛି-କୋସୀ ମହାସେତୁ। ବିହାରରେ ମିଥିଳାଞ୍ଚଳର ଦୁଇ ଭାଗକୁ ଯୋଡ଼ୁଥିବା କୋସୀ ମହାସେତୁର ଶିଳାନ୍ୟାସ ଅଟଳ ଜୀ କରିଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ଏହାର କାମ ମଧ୍ୟ ଫସି ରହିଥିଲା, ଅଟକି ରହିଥିଲା।
2014ରେ ଆମେ ସରକାର ଗଠନ କରିବା ପରେ କୋସୀ ମହାସେତୁ କାମ ପୁଣିଥରେ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲୁ। ଏଇ କିଛିଦିନ ପୂର୍ବରୁ କୋସୀ ମହାସେତୁର ଲୋକାର୍ପଣ ହୋଇସାରିଛି।
ସାଥୀଗଣ, ଦେଶର ପାଖାପାଖି ସବୁ ଭାଗରେ ସଡ଼କ ଯୋଗାଯୋଗ ପାଇଁ ବଡ଼ ପ୍ରକଳ୍ପ ଏପରି ସ୍ଥିତି ଦେଇ ଗତି କରିସାରିଛି। କିନ୍ତୁ ଏବେ ଏହି ସ୍ଥିତି ବଦଳିବାରେ ଲାଗିଛି ଏବଂ ଖୁବ ଦ୍ରୁତଗତିରେ ବଦଳୁଛି। ବିଗତ 6 ବର୍ଷ ମଧ୍ୟରେ ଏ ଦିର୍ଗରେ ଅଭୂତପୂର୍ବ ପ୍ରୟାସ କରାଯାଇଛି। ବିଶେଷ କରି ସୀମା ଭିତ୍ତିଭୂମି ବିକାଶ ଲାଗି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସମର୍ପିତ ଭାବେ କାମ ଜାରି ରହିଛି।
ହିମାଳୟ କ୍ଷେତ୍ରରେ ହିମାଚଳ ପ୍ରଦେଶ, ଜମ୍ମୁ କଶ୍ମୀର, କାରଗିଲ-ଲେହ-ଲଦାଖ, ଉତ୍ତରାଖଣ୍ଡ, ସିକିମ, ଅରୁଣାଚଳ ପ୍ରଦେଶରେ ଡଜନରୁ ଅଧିକ ପ୍ରକଳ୍ପ କାମ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇସାରିଛି ଏବଂ ଅନେକ ପ୍ରକଳ୍ପ କାମ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଜାରି ରହିଛି। ସଡ଼କ ନିର୍ମାଣ, ସେତୁ ନିର୍ମାଣ, ସୁଡ଼ଙ୍ଗ ନିର୍ମାଣ କାମ ଏହି ଅଞ୍ଚଳରେ ଏତେ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ହେଉଛି ଯେ ପୂର୍ବରୁ କେବେ ବି ଏତେ କ୍ଷୀପ୍ରଗତିରେ କାମ ହୋଇନଥିଲା।
ଏହାର ବହୁତ ବଡ଼ ଲାଭ ସାଧାରଣ ଜନତାଙ୍କ ସହିତ ଆମର ସେନା ଭାଇ-ଭଉଣୀମାନଙ୍କୁ ମିଳୁଛି। ଶୀତ ଋତୁରେ ସେମାନଙ୍କ ନିକଟରେ ରାସନ ପହଞ୍ଚାଇବା, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରତିରକ୍ଷା ସାମଗ୍ରୀ ପହଞ୍ଚାଇବା ସୁବିଧାଜନକ ହୋଇପାରୁଛି। ସେମାନେ ସହଜରେ ଯେପରି ପାଟ୍ରୋଲିଂ କରିପାରିବେ ସେଥିପାଇଁ ସଡ଼କର ଜାଲ ବିଛାଯାଉଛି।
ସାଥୀଗଣ, ଦେଶର ପ୍ରତିରକ୍ଷା ଆବଶ୍ୟକତା, ଦେଶକୁ ସୁରକ୍ଷା ଦେଉଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କର ଆବଶ୍ୟକତା, ସେମାନଙ୍କ ହିତ ପ୍ରତି ଧ୍ୟାନ ଦେବା ଆମ ସରକାରଙ୍କ ପ୍ରାଥମିକତା ମଧ୍ୟରୁ ଅନ୍ୟତମ।
ହିମାଚଳ ପ୍ରଦେଶର ଭାଇ-ଭଉଣୀମାନେ ଆଜି ବି ମନେ ରଖିଛନ୍ତି ଯେ ୱନ ରେଙ୍କ ୱନ ପେନସନକୁ ନେଇ ପୂର୍ବ ସରକାରଙ୍କ ମନୋଭାବ କିପରି ଥିଲା। ଚାରି ଦଶନ୍ଧି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆମର ପୂର୍ବ ସେନାବାହିନୀ ଭାଇ-ଭଉଣୀମାନଙ୍କୁ କେବଳ ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ଦିଆଯାଇଥିଲା। କାଗଜରେ ମାତ୍ର 500 କୋଟି ଟଙ୍କା ଦେଖାଇ କିଛି ଲୋକ କହୁଥିଲେ ୱନ ରେଙ୍କ ୱନ ପେନସନ ଲାଗୁ କରିବେ। କିନ୍ତୁ କରିନଥିଲେ। ଆଜି ୱନ ରେଙ୍କ ୱନ ପେନସନର ଲାଭ ଦେଶର ଲକ୍ଷାଧିକ ପୂର୍ବତନ ସୈନିକମାନଙ୍କୁ ମିଳୁଛି। କେବଳ ଏରିଅର ଆକାରରେ କେନ୍ଦ୍ର ସରକାର ପାଖାପାଖି 11 ହଜାର କୋଟି ଟଙ୍କା ପୂର୍ବତନ ସୈନିକମାନଙ୍କୁ ଦେଇସାରିଲେଣି।
ହିମାଚଳ ପ୍ରଦେଶରେ ମଧ୍ୟ ପାଖାପାଖି 1 ଲକ୍ଷ ସୈନିକ ସାଥୀଙ୍କୁ ଏହାର ଲାଭ ମିଳିଛି। ଆମ ସରକାରଙ୍କ ନିର୍ଣ୍ଣୟ ସାକ୍ଷୀ ରହିଛି ଆମେ ଯେଉଁ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଇଛୁ ତାହା ଆମେ ଲାଗୁ କରି ଦେଖାଇଛୁ। ଦେଶ ହିତ, ଦେଶର ସୁରକ୍ଷା ଠାରୁ ଆମ ପାଇଁ ଆଉ କିଛି ବଡ଼ ନୁହେଁ। କିନ୍ତୁ ଦେଶ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ସେହି ପରିସ୍ଥିତି ମଧ୍ୟ ଦେଖିଛି ଯେତେବେଳେ ଦେଶର ପ୍ରତିରକ୍ଷା ହିତ ସହିତ ସାଲିସ କରାଯାଇଥିଲା। ଦେଶର ବାୟୁସେନା ଆଧୁନିକ ଯୁଦ୍ଧ ବିମାନ ମାଗି ଚାଲିଥିଲା। ସେମାନେ କିନ୍ତୁ ଫାଇଲର ଖେଳ ଖେଳି ଚାଲିଥିଲେ। କେବେ ଫାଇଲ ଖୋଲୁଥିଲେ ତ’ ଆଉ କେବେ ଫାଇଲ ସହ ଖେଳୁଥିଲେ।
ଗୋଳାବାରୁଦ, ଆଧୁନିକ ରାଇଫଲ, ବୁଲେଟପ୍ରୁଫ ଜ୍ୟାକେଟ୍ସ, ପ୍ରବଳ ଶୀତ ପାଇଁ ଦରକାର ହେଉଥିବା ଉପକରଣ ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସାମଗ୍ରୀ, ସବୁକିଛି ସ୍ଥଗିତ ରଖି ଦିଆଯାଇଥିଲା। ଏମିତି ଏକ ସମୟ ଥିଲା ଯେତେବେଳେ ଆମ ଗୋଳାବାରୁଦ କାରଖାନାଗୁଡ଼ିକର ଶକ୍ତି ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଆଚମ୍ବିତ କରି ଦେଉଥିଲା। କିନ୍ତୁ ଦେଶର ଗୋଳାବାରୁଦ କାରଖାନାଗୁଡ଼ିକୁ ନିଜ ସ୍ଥିତିରେ ଛାଡ଼ି ଦିଆଗଲା।
ଦେଶରେ ସ୍ୱଦେଶୀ ଯୁଦ୍ଧ ବିମାନ, ହେଲିକପ୍ଟର ଲାଗି ହାଲ ଭଳି ବିଶ୍ଵସ୍ତରୀୟ ସଂସ୍ଥା ନିର୍ମାଣ କରାଗଲା, କିନ୍ତୁ ତା’କୁ ମଧ୍ୟ ସୁଦୃଢ଼ କରିବା ଲାଗି ଧ୍ୟାନ ଦିଆଗଲା ନାହିଁ। ବହୁବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କ୍ଷମତାରେ ବସିଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କର ସ୍ୱାର୍ଥ ଆମ ସାମରିକ କ୍ଷମତାକୁ ସୁଦୃଢ଼ ହେବାରୁ ଅଟକାଇଥିଲା, ଏହାର କ୍ଷତି କରିଥିଲା।
ଯେଉଁ ତେଜସ ଯୁଦ୍ଧ ବିମାନକୁ ନେଇ ଆଜି ଦେଶ ଗର୍ବିତ, ତା’କୁ ମଧ୍ୟ ଏହି ଲୋକମାନେ ଡବାରେ ବନ୍ଦ କରି ଦେବାର ପ୍ରସ୍ତୁତି କରିନେଇଥିଲେ। ଏହା ଥିଲା ସେମାନଙ୍କର ବାସ୍ତବତା, ସେମାନଙ୍କର ଅସଲ ଚେହେରା।
ବନ୍ଧୁଗଣ, ଆଜି ଦେଶରେ ଏହି ପରିସ୍ଥିତି ବଦଳିବାରେ ଲାଗିଛି। ଦେଶରେ ହିଁ ଆଧୁନିକ ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର ନିର୍ମିତ ହେଉଛି, ମେକ ଇନ ଇଣ୍ଡିଆରେ ଅସ୍ତ୍ରଶସ୍ତ୍ର ନିର୍ମାଣ କରିବା ଲାଗି ବଡ଼ ସଂସ୍କାର ଅଣାଯାଇଛି। ଦୀର୍ଘ ପ୍ରତୀକ୍ଷା ପରେ ଚିଫ ଅଫ ଡିଫେନ୍ସ ଷ୍ଟାଫର ବ୍ୟବସ୍ଥା ଏବେ ଆମ ସିଷ୍ଟମର ଅଂଶବିଶେଷ ପାଲଟିଛି।
ଏହା ଦ୍ୱାରା ସେନାର ଆବଶ୍ୟକତା ଅନୁଯାୟୀ, କ୍ରୟ ଏବଂ ଉତ୍ପାଦନ ଉଭୟରେ ଉନ୍ନତ ସମନ୍ୱୟ ସ୍ଥାପିତ ହୋଇପାରିଛି। ଏବେ ବହୁସଂଖ୍ୟକ ସାମଗ୍ରୀ, ବିଦେଶରୁ ଆମଦାନୀ ଉପରେ ପ୍ରତିବନ୍ଧକ ଲାଗୁ କରାଯାଇଛି। ସେସବୁ ସାମଗ୍ରୀ ଏବେ କେବଳ ଭାରତୀୟ ଉଦ୍ୟୋଗଠାରୁ କ୍ରୟ କରାଯିବାକୁ ବାଧ୍ୟତାମୂଳକ କରାଯାଇଛି।
ବନ୍ଧୁଗଣ, ଭାରତରେ ପ୍ରତିରକ୍ଷା ଉଦ୍ୟୋଗରେ ବିଦେଶୀ ନିବେଶ ଏବଂ ବିଦେଶୀ ଜ୍ଞାନକୌଶଳର ବିନିଯୋଗ କରିବା ନିମନ୍ତେ ଏବେ ଭାରତୀୟ ସଂସ୍ଥାନଗୁଡ଼ିକୁ ଅନେକ ପ୍ରକାରର ପ୍ରୋତ୍ସାହନ ଦିଆଯାଉଛି। ଭାରତର ବୈଶ୍ୱିକ ଭୂମିକା ବଦଳିବା ସହିତ ଆମେ ଆହୁରି ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଆମର ଭିତ୍ତିଭୂମି, ଆର୍ଥିକ ଓ ସାମରିକ ସାମର୍ଥ୍ୟକୁ ବଢ଼ାଉଛୁ।
ଆତ୍ମନିର୍ଭର ଭାରତର ଆତ୍ମବିଶ୍ୱାସ ଆଜି ଜନମାନସର ଚିନ୍ତାଧାରାର ଅଂଶବିଶେଷ ପାଲଟିସାରିଛି। ଅଟଳ ସୁଡ଼ଙ୍ଗ ଏହି ଆତ୍ମବିଶ୍ୱାସର ପ୍ରତୀକ।
ମୁଁ ପୁଣିଥରେ ଆପଣମାନଙ୍କୁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ, ହିମାଚଳ ପ୍ରଦେଶକୁ ଏବଂ ଲେହ-ଲଦାଖର ଲକ୍ଷାଧିକ ବନ୍ଧୁଗଣଙ୍କୁ ଅନେକ ଅନେକ ଶୁଭେଚ୍ଛା ଓ ଶୁଭକାମନା ଜଣାଉଛି।
ହିମାଚଳ ପ୍ରଦେଶ ଉପରେ ମୋର କେତେ ଅଧିକାର ରହିଛି ତାହା ମୁଁ କହିପାରିବି ନାହିଁ କିନ୍ତୁ ହିମାଚଳର ମୋ ଉପରେ ବହୁତ ଅଧିକାର ରହିଛି। ଆଜି ଏହି କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମ ପାଇଁ ଖୁବ କମ ସମୟ ଥିବା ସତ୍ତ୍ୱେ ଆମ ହିମାଚଳ ମୋ ଉପରେ ଏତେ ଚାପ ପକାଇ ଦେଲେ ଯେ, ତିନୋଟି କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମ ଚୂଡ଼ାନ୍ତ ହୋଇଗଲା। ଏହା ପରେ ମୋତେ ଆହୁରି ଦୁଇଟି କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମରେ ଖୁବ ଅଳ୍ପ ସମୟ ପାଇଁ କହିବାର ଅଛି। ସେଥିପାଇଁ ମୁଁ ଏଠାରେ ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ ଆଲୋଚନା ନକରି କିଛି କଥା ଆହୁରି ଦୁଇଟି କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମରେ କହିବାକୁ ଚାହୁଁଛି।
କିନ୍ତୁ ମୁଁ ଏଠାରେ କେତେକ ପରାମର୍ଶ ଦେବାକୁ ଚାହୁଁଛି। ମୋର ଏହି ପରାମର୍ଶ ଭାରତ ସରକାରଙ୍କ ପ୍ରତିରକ୍ଷା ମନ୍ତ୍ରଣାଳୟ, ଶିକ୍ଷା ମନ୍ତ୍ରଣାଳୟ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଉଦ୍ଦିଷ୍ଟ। କିନ୍ତୁ ବିଶେଷ କରି ଏହା ବିଆରଓ ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ। ଏହି ସୁଡ଼ଙ୍ଗର କାମ ଇଞ୍ଜିନିୟରିଂ ଦୃଷ୍ଟିରୁ, କର୍ମ ସଂସ୍କୃତି ଦୃଷ୍ଟିରୁ ଅଭିନବ। ବିଗତ କିଛି ବର୍ଷ ପୂର୍ବେ ଯେତେବେଳେ ଏହାର ଡିଜାଇନିଂ କାମ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, କାଗଜପତ୍ରରେ ଲେଖାଯିବା ଆରମ୍ଭ ହେଲା; ସେବେଠାରୁ ବର୍ତ୍ତମାନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏଥିରେ ସାମିଲ 1000-1500 ଲୋକ, ସେ ଛୋଟ ମଜୁରିଆ ହୁଅନ୍ତୁ କିମ୍ବା ବଡ଼ ପଦବୀରେ ଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିବିଶେଷ ସମସ୍ତେ ନିଜ କାମ, ନିଜ ଅଭିଜ୍ଞତାକୁ ନିଜ ଭାଷାରେ ଲେଖନ୍ତୁ। 1500 ଲୋକ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରୟାସ କରି କେତେବେଳେ କ’ଣ ହୋଇଥିଲା, କିପରି ହୋଇଥିଲା ସେ ବିଷୟରେ ଲେଖିଲେ ଏପରି ଏକ ଡକୁମେଣ୍ଟେସନ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେବ ଯେଉଁଥିରେ ମାନବୀୟ ସ୍ପର୍ଶ ରହିବ। କାମ ଚାଲିବା ସମୟରେ ସେମାନେ କ’ଣ ଭାବୁଥିଲେ ଏବଂ ସଙ୍କଟ ଆସିବା ସମୟରେ ସେମାନେ କ’ଣ କରୁଥିଲେ ତାହା ସେମାନେ ଲେଖିବା ଆବଶ୍ୟକ। ଏହା ଏପରି ଏକ ଦସ୍ତାବିଜ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବ ଯାହା ଖାଲି ଶିକ୍ଷାଗତ ଦସ୍ତାବିଜ ହେବ ନାହିଁ, ବରଂ ଏଥିରେ ମାନବୀୟ ସ୍ପର୍ଶ ରହିବ। କେଉଁ ଦିନ ଖାଇବା ନପହଞ୍ଚିଲେ ମଜୁରିଆ କେମିତି କାମ କରିଥିଲେ, କିପରି କାମ କରିଥିଲେ ସେ କଥାର ମଧ୍ୟ ବିଶେଷ ଗୁରୁତ୍ୱ ରହିଛି। ବରଫ କାରଣରୁ ଠିକ ସମୟରେ ସାମଗ୍ରୀ ପହଞ୍ଚି ନପାରିଲେ କିପରି କାମ ହେଉଥିଲା ତାହା ମଧ୍ୟ କାମ କରୁଥିବା ଲୋକ ଉଲ୍ଲେଖ କରିପାରିବେ।
ଇଞ୍ଜିନିୟରମାନେ ସମ୍ମୁଖିନ ହୋଇଥିବା ସମସ୍ୟା ଓ ସେଗୁଡ଼ିକ ସମାଧାନ କିପରି ସେମାନେ କରିଥିଲେ । ମୁଁ ଚାହୁଁଛି ଯେ ଅତିକମରେ ବିଭିନ୍ନ ସ୍ତରରେ କାମ କରିଥିବା 1500 ଲୋକ ନିଜ ନିଜର ଅନୁଭବ 5, 6, 10 ପୃଷ୍ଠାରେ ନିଜ ଭାଷାରେ ଲେଖନ୍ତୁ। ଅନ୍ୟ କେହି ସେମାନଙ୍କ ଭାଷାକୁ ସାମାନ୍ୟ ଠିକଠାକ କରି ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଭଲ ଭାବେ ଦସ୍ତାବିଜର ରୂପ ଦିଅନ୍ତୁ ଏବଂ ଛାପିବାର ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ ଡିଜିଟାଲ ମାଧ୍ୟମରେ ଏହାକୁ ଛାଡ଼ି ଦେଲେ ମଧ୍ୟ ଚଳିବ।
ଆହୁରି ମୁଁ ଶିକ୍ଷା ମନ୍ତ୍ରଣାଳୟକୁ ଅନୁରୋଧ କରୁଛି ଯେ ଆମେ ଦେଶରେ ଯେତେସବୁ ବୈଷୟିକ ଏବଂ ଇଞ୍ଜିନିୟରିଂ ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟଗୁଡ଼ିକ ରହିଛି ସେଠାରେ ପିଲାମାନଙ୍କୁ କେସ ଷ୍ଟଡିର କାମ ଦିଆଯାଉ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ବର୍ଷ ଗୋଟିଏ ଗୋଟିଏ ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟର ଆଠରୁ ଦଶ ଜଣ ଛାତ୍ରଛାତ୍ରୀ ଏଠାକୁ ଆସନ୍ତୁ ଏବଂ କିପରି ଏହି ସୁଡ଼ଙ୍ଗ ନିର୍ମିତ ହୋଇଛି, ଏଥିରେ କେଉଁ ସବୁ ସମସ୍ୟା ଆସିଛି, କିପରି ଭାବେ ରାସ୍ତା ବାହାର କରାଯାଇଛି ସେସବୁ ବିଷୟରେ ସେମାନେ କେସ ଷ୍ଟଡି କରନ୍ତୁ। ଦୁନିଆର ସବୁଠୁ ଉଚ୍ଚ ଏବଂ ଲମ୍ବ ଏହି ବିଶ୍ୱସ୍ତରୀୟ ସୁଡ଼ଙ୍ଗର ଇଞ୍ଜିନିୟରିଂ ଜ୍ଞାନ ଆମ ଦେଶର ଛାତ୍ରଛାତ୍ରୀ ଜାଣିବା ଉଚିତ।
କେବଳ ସେତିକି ନୁହେଁ, ବିଶ୍ୱସ୍ତରରେ ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଚାହିଁବି ଯେ ବୈଦେଶିକ ବ୍ୟାପାର ମନ୍ତ୍ରଣାଳୟର ଲୋକମାନେ କେତେକ ବିଦେଶୀ ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟଗୁଡ଼ିକୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କରନ୍ତୁ। ସେଠାକାର ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟଗୁଡ଼ିକ ଏଠାକୁ କେସ ଷ୍ଟଡି ପାଇଁ ଆସନ୍ତୁ। ପ୍ରକଳ୍ପ ଉପରେ ଅଧ୍ୟୟନ କରନ୍ତୁ। ସାରା ବିଶ୍ୱ ଆମର ଏହି ଶକ୍ତିକୁ ଜାଣୁ। ସୀମିତ ସମ୍ବଳ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ କିପରି ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ କାମ ବର୍ତ୍ତମାନର ପିଢ଼ିର ଆମର ଯବାନମାନେ କରିପାରୁଛନ୍ତି ସେ ବିଷୟରେ ଜ୍ଞାନ ସାରା ବିଶ୍ୱ ନିକଟରେ ରହିବା ଉଚିତ। ସେଥିପାଇଁ ମୁଁ ଚାହୁଁଛି ପ୍ରତିରକ୍ଷା ମନ୍ତ୍ରଣାଳୟ, ଶିକ୍ଷା ମନ୍ତ୍ରଣାଳୟ, ବୈଦେଶିକ ବ୍ୟାପାର ମନ୍ତ୍ରଣାଳୟ, ବିଆରଓ ସମସ୍ତେ ମିଶି ଏହି ସୁଡ଼ଙ୍ଗର ପ୍ରସିଦ୍ଧି ପ୍ରସାରିତ କରନ୍ତୁ, ଏହାକୁ ଶିକ୍ଷାର ଅଂଶବିଶେଷ କରନ୍ତୁ। ଆମର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନୂଆ ପିଢ଼ି ସୁଡ଼ଙ୍ଗ ଭିତ୍ତିଭୂମି ନିର୍ମାଣ ସମ୍ପର୍କରେ ଜ୍ଞାନ ହାସଲ କରିପାରିବେ କିନ୍ତୁ ଏହାଠାରୁ ଆହୁରି ଜରୁରି ମନୁଷ୍ୟ ନିର୍ମାଣ କାମ ମଧ୍ୟ ହୋଇପାରିବ। ଏହି ସୁଡ଼ଙ୍ଗ ଉନ୍ନତ ଇଞ୍ଜିନୟର ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବାର କାମ କରିପାରିବ ଏବଂ ସେ ଦିଗରେ ମଧ୍ୟ ଆମେ କାମ କରୁଛୁ।
ମୁଁ ପୁଣିଥରେ ଆପଣମାନଙ୍କୁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅନେକ ଅନେକ ଅଭିନନ୍ଦନ ଜଣାଉଛି। ଅନେକ ଅନେକ ଧନ୍ୟବାଦ ଜ୍ଞାପନ କରୁଛି। ଏହି କାମକୁ ଖୁବ ଚମତ୍କାର ଢଙ୍ଗରେ କରିଥିବା ଏବଂ ପ୍ରକଳ୍ପ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି ଦେଶର ସମ୍ମାନ ବୃଦ୍ଧି କରିଥିବା ଯବାନମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ମୁଁ ଅଭିନନ୍ଦନ ଜଣାଉଛି।
ଅନେକ ଅନେକ ଧନ୍ୟବାଦ!!!