text: Վահան Տերյան (իսկական անունը՝ Վահան Սուքիասի Տեր-Գրիգորյան, ), նշանավոր հայ բանաստեղծ, քնարերգու եւ հասարակական-քաղաքական գործիչ։ Տերյանի ստեղծագործությունների առաջին՝ «Մթնշաղի անուրջներ» ժողովածուն լույս է տեսել 1908 թվականին Թիֆլիսում եւ արժանացել է շատ ջերմ ընդունելության թե՛ ընթերցողների, թե՛ քննադատների շրջանում։ 1915 թվականին «Մշակ» թերթում հրատարակվել է բանաստեղծի հայրենասիրական բանաստեղծությունների «Երկիր Նաիրի» շարքը։ 1912 թվականին հիմնադրել է «Պանթեոն» հրատարակչությունը եւ ծավալել գրահրատարակչական, թարգմանական լայն գործունեություն։ 1915-1916 թվականներին Տերյանը մասնակցել է Վալերի Բրյուսովի եւ Մաքսիմ Գորկու կազմած ու խմբագրած «Հայաստանի պոեզիան» եւ «Հայ գրականության ժողովածու» գրքերի ստեղծման աշխատանքներին։ Հայերենից ռուսերեն է թարգմանել Գաբրիել Սունդուկյանի «Պեպոն», Րաֆֆու «Կայծերի» առաջին հատորը, Շիրվանզադեի «Չար ոգին»։ 1916 թվականին սկսել են նկատվել Վահանի կրծքում բուն դրած թոքախտի նշանները։ Նա բժշկվելու համար մեկնել է Կովկաս, բայց Փետրվարյան հեղափոխությունը նրան դրդել է թողնել բուժումը եւ գնալ Պետերբուրգ։ Խորհրդային իշխանության հաստատման առաջին իսկ օրերից դարձել է Ստալինի մոտիկ աշխատակիցը։ 1917 թվականի հոկտեմբերին Տերյանը ակտիվորեն մասնակցել է բոլշեւիկյան հեղափոխությանը եւ այն հաջորդած քաղաքացիական պատերազմին։ Լենինի ստորագրությամբ մանդատով մասնակցել է Բրեստի խաղաղ պայմանագրի ստորագրմանը։ 1919 թվականին Տերյանը, լինելով Համառուսական Կենտրոնական Գործկոմի անդամ, առաջադրանք է ստացել մեկնել Թուրքեստան (այժմյան միջինասիական հանրապետություններ), սակայն ծանր հիվանդության պատճառով ստիպված է եղել մնալ Օրենբուրգում, որտեղ եւ վախճանվել է 1920 թվականի հունվարի 7-ին։ Կենսագրություն Տոհմագրություն։ Ծննդավայրը եւ ընտանիքը Վահան Տերյանի նախնին համարվում է թոքատցի Ղազարոսը, որն ամուսնացած է եղել էրզրումցի Վարդուհու հետ եւ եղել է Էրզրումի (Կարինի) Կարճնկոց գյուղի քահանան։ 1828-1829 թվականների ռուս-թուրքական պատերազմից եւ 1829 թվականի սեպտեմբերի 14-ին Ադրիանապոլսի հաշտության պայմանագրի կնքումից հետո՝ 1830 թվականի մայիս-հունիս ամիսներին Վահան Տերյանի նախնիները եւս գաղթել են եւ բնակություն հաստատել Ջավախքի Դիլիսկա գյուղում, իսկ Էրզրումում մնացած մյուս Տեր-Գրիգորյանները, ըստ Արամ Տեր-Գրիգորյանի, կոտորվել են թուրքերի կողմից. «Մեր ցեղի անունը եղել է «Նալբանդենք», որովհետեւ այդ ընտանիքի մի քանի եղբայրները եղել են արհեստավոր-նալբանդներ եւ միաժամանակ հայտնի անասնաբույժներ Էրզրումի դաշտում։ Մի այլ աղբյուրից ստացածս տեղեկությունների համաձայն Նալբանդենք կոտորածից ազատվել են իբրեւ արհեստավորներ եւ ապաստան ու հովանավորություն են գտել տաճիկ զորքերի մեջ՝ իբրեւ նրանց համար պիտանի անասնաբույժներ եւ նալբանդներ։ Համենայն դեպս Էրզրումի շրջանում 1916-1917 թվականներին ես այդ ընտանիքից ոչ ոքի չկարողացա գտնել՝ չնայելով գործ դրած ջանքերին»։ Դիլիսկա գյուղում, որը պատկանել է մահմեդականացած վրացի Մուսխելով կալվածատերերին, հայերի վիճակը ծանր է եղել, եւ Ղազարը տեղափոխվել է Ախալքալաքի գավառի Գանձա (Գանձանի) գյուղ, որի թուրք բնակիչները փախել էին ռուս-թուրքական պատերազմի ժամանակ, եւ հետագայում այնտեղ բնակություն են հաստատել Արեւմտյան Հայաստանից գաղթած հայեր. «Մշակ» թերթի թղթակիցը 1882 թվականին գրել է, թե այդ գավառում «զետեղված է հայոց այն տարրը, որ ընդունակ է տոկուն աշխատության, եւ որի վրա անփոփոխ մնացել են հայի ամեն առանձնահատկությունները եւ ինքնուրույնությունները»։ Տերյանագետ Ս. Հակոբյանը, անդրադառնալով Վահան Տերյանի վրա նրա ծննդավայրի ազդեցության հարցին, գրել է. «Այս շրջանում նա խոսել է միայն հայ լեզուն եւ իմացել է միայն մայրենի լեզուն։ Մի միջավայր է դա, ուր պահպանված է մեր ժողովրդի ուրույն արժեքները եւ ուր չէ տիրում մյուս ազգերի ճնշող, հաճախ այլասերող ազդեցությունը։ Այս տեսակետից Ախալքալաքի Գանձա գյուղը անշուշտ ավելի նպաստավոր միջավայր էր հայ բանաստեղծ ծնելու համար, քան, օրինակ, Թիֆլիսը, Բաքուն, Աստրախանը, Մոսկվան, Նոր-Նախիջեւանը։ Որովհետեւ հայ բանաստեղծ լինելու համար նախ եւ առաջ հարկավոր է կենդանի, նկարագեղ, ժողովրդական, արտահայտիչ ու պատկերավոր լեզու, ինչ որ պահպանված է այն վայրերում, ուր հայ ազգաբնակչության մեծամասնությունն է ապրում»։ Տեր Ղազարը թափառել է Թուրքիայի հայկական բնակավայրերում եւ զբաղվել քարոզչությամբ, տուն վերադարձել հարուստ նվերներով ու վարձատրությամբ, սակայն կարճ ժամանակում շռայլել է վաստակածն ու նորից մեկնել քարոզչության. «Միշտ աղքատ ապրեց եւ աղքատ էլ մեռավ մեր բանաստեղծի այս նախատիպարը»։ Տեր Ղազարի որդին՝ Գրիգորը, ըստ իր թոռան՝ Արամ Տեր-Գրիգորյանի, եղել է «եռանդուն, աշխույժ, վճռական, համարձակ, խիզախ, ուժեղ կամքի եւ ուժեղ ֆիզիկականի տեր» մարդ, երկար տարիներ եղել է տանուտեր (յուզբաշի), իսկ նրա տունը Ջավախքում, Ախալցխայում ու Գյումրիում հայտնի է եղել իբրեւ «հյուրընկալ, մարդասեր ու լիասիրտ մի նահապետական օջախ»։ Հետագայում դարձել է քահանա եւ վաթսուն տարեկանում միստիկական-կրոնական ապրումների ազդեցությամբ սկսել է իր միջոցերով կառուցել Էջմիածնի տաճարի նման քարաշեն մի եկեղեցի Գանձայում՝ քարեր շալակած բարձրացնելով պատերի վրա։ Սակայն եկեղեցու շինարարությունը չավարտած կուրացել է ու մահացել եւ իր կնոջ հետ թաղված է իր շինած այդ եկեղեցու բակում։ Գրիգորն ունեցել է հինգ որդի՝ Թորոսը, Փիլոսը, Սուքիասը, Գաբրիելն ու Հովհաննեսը, որոնցից որոշել է քահանա դարձնել Սուքիասին (1840-1914)՝ նրան համարելով ամենաաչքաբացն ու արժանավորը, որպեսզի կառուցվող եկեղեցին «անտեր չմնա ու քահանայությունն իր ցեղից չվերանա»։ 1950-1859 թվականներին Սուքիասը սովորել է Ախալքալաքի հոգեւոր դպրոցում, որտեղ ուսումնասիրել է կրոն, սուրբ պատմություն, քերականություն, թվաբանություն եւ եկեղեցական երգեցողություն։ Սուքիասը, լինելով այնպիսի մարդ, «որոնց ծարավը դեպի գիտությունը եւ ուսումը չի հագենում մինչեւ նրանց կյանքի վերջը», ցանկացել է շարունակել կրթությունը (մասնավորապես աշխարհիկ ուղղվածությամբ), սակայն հայրը, ինքը լինելով կիսագրագետ եւ բավարար համարելով որդու ստացած գիտելիքները, որոշել է ամուսնացնել նրան ու խանգարել կրթությունը շարունակելու նրա ծրագրերին։ Առանց Սուքիասի համաձայնությունն ստանալու հայրը նրան նշանել է Չամդուրա գյուղի տիրացու (նաեւ կազմարար եւ «գրիչ») Գրիգորի դստեր՝ Յուղաբերի հետ, որը իր ժամանակի «բացառիկ երեւույթներից» էր, «ուսումնական» աղջիկ եւ «ժամաշապիկը հագած՝ իր պապ չամդուրացի Տեր-Ղազարի մոտ սարկավագում էր», իսկ այն ժամանակ բացառիկ է եղել աղջկան եկեղեցու բեմում երգելիս կամ կարդալիս տեսնելը։ Սուքիասը, որը չէր ցանկանում վշտացնել հորը եւ «վարկաբեկել» հարսնացուին, բայց եւ չթողնելով ուսումը շարունակելու միտքը, իմացել էր Փարիզում գործող հայկական դպրոցի մասին, որտեղ կարող էին անվճար կրթություն ստանալ չքավոր հայ պատանիները։ Յուղաբերի համաձայնությունն ստանալով եւ նրան հավատարմության խոսք տալով՝ Սուքիասը գաղտնի ճանապարհ է ընկել ոտքով (ըստ իր մշակած երթուղու՝ Կարս, Էրզրում, Պոլիս, Փարիզ), սակայն նրան ճանապարհից (գիշերն անցել էր թուրքական սահմանն ու հասել Կարսի Ղզլչախչախ գյուղը) հետ են վերադարձնում նրա եղբայր Թորոսն ու Սահակ քեռին, որոնց ուղարկել էր հայրը։ Սուքիասին ամուսնացրել են, եւ նա սկսել է զբաղվել գյուղական գործերով։ 1860 թվականին նա դարձել է Գանձա գյուղի եկեղեցու դպիր, իսկ 1870 թվականին՝ սարկավագ, ապա՝ քահանա (նույն տարում)։ Տեր-Սուքիասը շարունակել է եկեղեցու շինարարությունը, եւ հոր մահվանից հետո, երբ եղբայրները բաժանվել են, նրան մնացել է հոր պարտքերի մեծ մասը, քանի որ նա եկեղեցու շինարարությունը շարունակել էր եղբայրների կամքին հակառակ։ Տեր-Սուքիասն ստիպված է եղել ընտանիքի նյութական վիճակը բարելավել ամենօրյա ծանր աշխատանք կատարելով (այդ թվում նաեւ քահանային չպատշաճող «կեղտոտ» գործեր՝ գոմը մաքրել եւ այլն)։ Կարդալով հայերեն ինքնուրույն ու թարգմանական գրականությունը՝ Տեր-Սուքիասը բառարանների միջոցով սովորել է ռուսերեն եւ կարդացել ռուս եւ եվրոպական հեղինակների երկեր, փիլիսոփայական գրականություն։ Ապրելով նյութական ծանր վիճակում՝ Տեր-Սուքիասն իր չորս որդիներին ուղարկել է Թիֆլիս, Մոսկվա եւ այլ քաղաքներ՝ կրթություն ստանալու (աղջիկների դեպքում բավարար է համարել պարզ գրագիտությունը)։ Վահան Տերանի մայրը՝ Յուղաբերը, եղել է ամուսնու հակապատկերը. «Քնքուշ դիմագծերով ու մարմնի կազմով, դեմքին ծաղկի թեթեւ նշաններով, սեւ, խորը եւ միշտ թաց աչքերով, բարակ, գեղեցիկ հոնքերով, թույլ կամքի տեր, փափկասիրտ, զգայուն ու լացկան մի կին»։ Տերյանի մորը հատուկ է եղել հումորը, հեգնելու ընդունակությունը, ուրիշների թերությունները նկատելն ու դիպուկ բնութագրելը, հաճախ նաեւ մականուններ տալը։ Վահան Տերյանը ջերմորեն կապված է եղել մոր հետ եւ նրա մահը, ըստ Հովհաննես Թումանյանի, եղել է նրա «մշտական ու թանկ վշտերից». Վաղ տարիներ Վահան Տերյանը ծնվել է 1885 թվականի հունվարի 28-ին (նոր տոմարով՝ փետրվարի 9) Գանձա գյուղում եւ եղել է Տեր Սուքիասի ու Յուղաբերի տասներկուերորդ երեխան. ծնողները կորցրել էին չորսին, կենդանի մնացածներից չորսն աղջիկ էին (Աշխեն, Թագուհի, Նախշուն, Հեղինե), չորսը՝ տղա (Ղազար, Արամ, Ներսես, Վահան)։ Վահանը եղել է տղաներից ամենափոքրը։ Նրա ծննդյան մասին Գանձա գյուղի Ս. Կարապետ եկեղեցու «մետրիկական» մատյանում գրվել է. «յօրինաւոր ամուսնութենէ Սուքիաս քահանայի Տեր-Գրիգորեան ընդ Իւղաբերի Գրիգորեան ծնեալ է ուստր ի քսանութն հունվարի հազար ութն հարիւրութսունհինգ ամի (1885 ամի) եւ մկրտեալ յ 2 փետրվարի նոյն ամի ի ձեռն Արիստակես քահանայի Դիւգերեանց՝ անուանեալ է Վահան, կնքահայրն լեալ է Փիլիպոս Ղունկիանոսեան Կիւրգեանց»։ 1885 թվականից մինչեւ 1897 թվականը Վահան Տերյանն ապրել է Գանձայում. հայրենի բնությունը շրջապատող միջավայրն իր նշանակալի դերն է ունեցել ապագա գրողի ձեւավորման մեջ. 1914 թվականին Նվարդ Թումանյանին ուղղված նամակում Տերյանը գրել է. Վահան Տերյանն սկզբնական կրթությունն ստացել է տանը՝ «հոր անմիջական մասնակցությամբ», որը եղել է «զանազան առակների, դեպքերի ու մանկական հեքիաթների հմուտ պատմող»։ Շուտով գյուղում դպրոց է բացվել, որտեղ դասավանդել է Ներսիսյան դպրոցի շրջանավարտ Աղասի Հովվյանցը. Վահան Տերյանի եղբայրները հաճախել են դպրոց, նա տարիքի պատճառով չի ընդունվել դպրոց, սակայն հաճախ է գնացել այնտեղ եւ սովորել է գրել ու կարդալ։ Վահան Տերյանը պաշտոնապես դպրոց է ընդունվել Հովվյանցի հեռանալուց հետո, եւ նրա առաջին ուսուցիչը եղել է Խեչոյանը (համեստ, իր գործն իմացող ու բարեխիղճ)։ Նրան հաջորդել է Հովհաննիսյան «խելառ վարժապետը», որը մի կատարյալ հրեշ է եղել աշակերտների համար, եւ Վահանին դժվարությամբ են դպրոց ուղարկել»։ Վահան Տերյանին հայրը դպրոց է ուղարկել Լազարյան ճեմարանի ընդունելության քննություններին նախապատրաստվելու համար, քանի որ հայրը երազում էր, որ որդին ընունվի այդ ուսումնական հաստատություն։ Եղբայրը՝ Ղազարը, պատմելով Վահան Տերյանի մանկության մասին, գրել է. Լիքը, թմբլիկ ու կարմրաթուշ արտաքինի համար Վահանին կոչել են Գոնդոլ (կոճղանման, կլոր), Ղասապ։ Տեր Սուքիասը դիմել է Լազարյան ճեմարան, որպեսզի որդուն՝ Վահանին, ընդունեն կրթության (այդ ժամանակ հիվանդացել էր ընտանիքի մայրը, եւ հոր «դրամական միջոցները հալվեցին», այնուամենայնիվ, նա չի հրաժարվում որդուն Մոսկվա ուղարկելու ծրագրից), սակայն պատասխանն ուշանում է, եւ նա որոշել է մինչ երկրորդ դիմումի պատասխանն ստանալը որդուն ուղարկել Ախալքալաք։ Ըստ Վահան Տերյանի առաջին կենսագիր Պ. Մակինցյանի՝ «Վահանի կրթությունն սկսվում է Գանձայում, ապա թե նրան տանում են Ախալքալաք, որտեղ նա ավարտում է քաղաքային դպրոցը» (այդ տեսակետը տարածում է տել բազմաթիվ հոդվածներում ու դասագրքերում), սակայն իրականում նա այնտեղ մնացել է միայն մի քանի ամիս՝ չհարմարվելով քաղաքում ու դպրոցում տիրող կարգերին, որտեղ քաղաքացիները արհամարհական ու կոպիտ վերաբերմունք են ցույց տվել գյուղացիների նկատմամբ։ Ձմռանը վերադառնալով տուն՝ Վահան Տերյանը կտրականապես հրաժարվել է վերադառնալ Ախալքալաք։ 1895 թվականի ամռանը Մոսկվայից դեռ պատասխան չէր ստացվել, ու չնայած մայրը ցանկանում էր, որ գոնե կրտսեր որդին մնա գյուղում, «մի քանի տարի հետո պսակվի եւ տեր դառնա տուն ու տեղին», եւ Տեր Սուքիասի նյութական վիճակն էլ սուղ էր, սակայն նա բարձր էր գնահատում կրթությունը եւ որոշում է Վահանին Արամի հետ ուղարկել Թիֆլիս, որտեղ նա պետք է եղբոր մոտ պատրաստվեր եւ ընդունվեր գիմնազիա։ Սակայն գիմնազիայում ազատ տեղ չի եղել, եւ Վահան Տերյանը հանձնել է «ավագ նախապատրաստական դասարանի» քննությունները՝ հետագայում գիմնազիա ընդունվելու համար։ Քննությունները հանձնելուց հետո Վահան Տերյանը հավանաբար վերադարձել է գյուղ, եւ Թիֆլիս է մեկնել հաջորդ տարվա օգոստոսին, երբ սկսել է նոր ուսումնական տարին։ Թիֆլիսում Ներսեսը սովորել է Ներսիսյան դպրոցում, իսկ Արամն ու Վահանը «դառնում են գիշերօթիկներ «Յալթա» ռեստորանի տնօրեն Սարգիս Միքայելյանի տանը»։ Վահանի հետ կանոնավոր պարապելուն զուգահեռ՝ Արամը այդ ժամանակաշրջանում եղել է «Ծիածան» աշակերտական ընկերության ղեկավարներից եւ ժամանակի զգալի մասը նվիրել է «Ծիածանին»։ «Ծիածանը» (իր հնգամյա (1898-1902) գոյության ընթացքում միավորելով մինչեւ 500 անդամ) ընդգրկել է Թիֆլիսի միջնակարգ դպրոցների աշակերտներին, որոնք ուսումնասիրել են հայոց լեզու, գրականություն եւ պատմություն, ընդ որում՝ տարբեր դպրոցների ներկայացուցիչներից կազմված «մայր խմբի» պարապմունքներին որպես դասախոսներ հանդես են եկել Ստեփան Շահումյանը, Հովհաննես Թումանյանը, Ստեփան Մալխասյանցը, Նիկոլ Աղբալյանը, Ավետիք Արասխանյանը, Դերենիկ Դեմիրճյանը եւ այլք, իսկ այդ միջավայրում քննարկվող ամենահրատապ խնդիրը «հայկական հարցն էր, տաճկահայերի դատն ու հեղափոխական շարժումը»։ Տերյանը ներկա է եղել «Ծիածանի» ժողովներին, ընթերցել նրա «Ընկեր» աշակերտական ամսաթերթը։ Հենց առաջին տարում էլ Արամը Վահան Տերյանի տետրում նկատել է գրական առաջին փորձերը, որոնք ունեցել են զավեշտական բնույթ (զավեշտասեր մորից ժառանգած գիծը), եւ որոնք «մանկավարժական տեսակետով, գերադասեցի չնկատել»։ Արամ Տեր-Գրիգորյանը գրել է, որ Թիֆլիս գնալու երկրորդ տարում Վահանը «ոտք է դրել» գրական ասպարեզ. Լրագրում Վահան Տերյանը գրել է մի հոդված այն մասին, որ «գյուղը քաղաքից լավ է, որովհետեւ բոլոր գյուղացիք ամեն բան ունեն առանց փողի, եւ իրանք էլ են կուշտ ուտում, հյուրերին էլ առատորեն հյուրասիրում», մի «առականման ոտանավոր», զավեշտանման նյութեր դասի փոխարեն զբոսնելու գնացող գիմնազիստների մասին եւ տարբեր հեղինակներից վերցված մտքեր, ինչպես նաեւ պատկերազարդել է այն։ Թիֆլիսում անցկացրած առաջին տարում Վահան Տերյանը լավ է սովորել գիմնազիայում անցածը եւ կանոնավոր պարապել է եղբոր հետ (դժվարացել է միայն ռուսերենի հարցում), սակայն երկրորդ տարում Արամը ամբողջ ժաանակը տրամադրել է «Ծիածանին» ու «Ընկեր» թերթին, ինչպես նաեւ մասնավոր դասեր է տվել (հոր ֆինանսական միջոցները սպառվել էին), ինչի հետեւանքով պարապմունքները դարձել են անկանոն, սակայն Վահանն սկսել է ավելի շատ ընթերցել. ռուսերեն կարդացել է «Ռոբինզոնի պատմությունը», ապա Պուշկինի, Ակսակովի, Տոլստոյի պատմվածքներից, Ժյուլ Վեռնի վեպերից։ 1898 թվականին Տեր Սուքիասը հերթական անգամ դիմել է Լազարյան ճեմարան՝ խնդրելով հայտնել, թե երբ կհասնի իր որդու հերթը (1895 թվականին նրան հայտնել էին, որ որդին ընդգրկվել է ցուցակում), քանի որ իր նյութական դրությունը թույլ չէին տա որդուն նախապատրաստել ավելի բարձր դասարանների համար։ Նրան հայտնում են, որ Վահանը կարող է պատրաստվել երրորդ դասարանի քննություններին։ Հաջորդ տարի Տեր Սուքիասին հայտնում են՝ «այս տարվա օգոստոսի 12-ին ինստիտուտ հասցնել Ձեր որդի Վահան Տեր-Գրիգորյանին... քննությունները հանձնելու, որպեսզի իրավունք ստանա իբրեւ սան մտնելու գիմնազիայի չորրորդ դասարանը»։ Չնայած Վահանը պատրաստված էր միայն երրորդ դասարանի քննություններին, ընտանիքը գտնվում էր ծանր նյութական վիճակում, իսկ Արամն էլ «ժանդարմական խիստ գանահարման հետեւանքով տառապում էր «ջղային սուր քայքայումով», Տեր Սուքիասը որոշել է անձամբ որդուն տանել Մոսկվա։ Այնտեղ պարզվել է, որ չորրորդ դասարանի քննություններ հանձնելու մասին գրել են դիտմամբ, որպեսզի Վահանը հրաժարվի Մոսկվա մեկնելուց, իսկ նրա փոխարեն ճեմարան ընդունվի Պետերբուրգի հայոց եկեղեցու երկրորդ թեկնածուն՝ ճեմարանի ուսուցիչներից մեկի ազգականը, իսկ Տեր Սուքիասի դիմում-բողոքը ճեմարանի վարչությունը թաքցրել է ու չի ներկայացրել պատվավոր հոգաբարձուին։ Քննությունները հանձնելով՝ Վահանը 1899 թվականին ընդունվել է Լազարյան ճեմարանի երրորդ դասարան։ Լազարյան ճեմարանում։ Գրական նորամուտ Լազարյան ճեմարանում, որտեղ այդ տարիներին սովորում էր շուրջ 400 աշակերտ, Վահան Տերյանի առաջին ծանոթն ու դասընկերը եղել է Մելքոն Արամի Քարամյանը (1885-1963), որը հետագայում ընկերների միջավայրում հայտնի է դարձել Եմելյան կուսակցական անունով։ Վերջինիս հետ Տերյանը երկրորդ տարին մնացել է երրորդ դասարանում, քանի որ նախնական կրթությունը բավարար չի եղել ճեմարանի ուսման պահանջներին։ Ի տարբերություն Մելքոն Քարամյանի՝ Տերյանը եղել է գիշերօթիկ աշակերտ (որոնք հիմնականում եղել են աղքատ ծնողների զավակներ), ապրել է պանսիոնատում, որտեղից կարելի էր դուրս գալ միայն հատուկ թույլտվությամբ։ Նրա դասընկեր Պ. Մակինցյանը գրել է. Հինգերորդ դասարանից հետո արդեն Տերյանն իրավունք է ունեցել շաբաթ, կիրակի եւ տոն օրերին դուրս գալ, տեսակցել ծանոթների հետ, այցելել մշակութային վայրեր։ Ճեմարանականներին փորձել են հնարավորինս զերծ պահել հեղափոխական խմորումներից, սակայն հայ ուսուցիչների եւ մասնավորապես Կարապետ Կուսիկյանի (1864-1915) շնորհիվ այնտեղ տիրել է ազգային-դեմոկրատական ոգին։ Այնտեղ նա մտերիմ է եղել մասնավորապես Ալեքսանդր Մյասնիկյանի, Պողոս Մակինցյանի ու Ցոլակ Խանզադյանի հետ։ Ճեմարանում Տերյանը սովորել է մայրենի լեզու եւ գրականություն։ Ըստ Ս. Խանոյանի՝ 1890-ական թվականներին Րաֆֆին շարունակել է մնալ «մտքերի տիրակալը», ինչը հաստատել է ճեմարանի սան Պ. Մակինցյանը. «Րաֆֆին ամենասիրված հեղինակն էր։ Վահանի սիրած հերոսը «Կայծեր»-ի Ասլանն էր։ Հայ ազգային շարժման այդ մարգարեն «մտքերի իշխողն էր» ճեմարանում» (այդ փաստը հետագայում իր արտացոլումն է գտել «Կայծերը» ռուսերեն թարգմանելու գործում)։ 1902 թվականին, երբ նշվել է Ռափայել Պատկանյանի մահվան 10-ամյա տարելիցը, այդ ժամանակ Նոր Նախիջեւանում դրվել է նրա կիսարձանը, կազմակերպվել են զեկուցումն ու ելույթներ, եւ ըստ Խ. Փորքշեյանի՝ այդ առիթով Մոսկվայից Նոր Նախիջեւան գնացած Ալեքսանդր Ծատուրյանը հայտնել է, որ Լազարյան ճեմարանի սաները հրատարակել են Պատկանյանի պատկերով բացիկներ։ Դրանից որոշ ժամանակ անց Խ. Փորքշեյանը Վահան Տեր-Գրիգորյանից ստացել է փոստով ուղարկված 200 բացիկ, մի քանի օր անց՝ եւս 200 բացիկ՝ տարածելու համար սեմինարիայի աշակերտների ու «դրսի հասարակության մեջ»։ 1902-1903 թվականներին Վահան Տերյանն իր ընկերների՝ Ց. Խանզադյանի, Պ. Մակինցյանի, Օ. Օհանջանյանի ու Մ. Քարամյանի հետ սկսել է լույս ընծայել «Հույս» ձեռագիր թերթը, որի համար իբրեւ բնաբան ընտրվել է Պատկանյանի բանաստեղծության «Որքան որ կուզե թող փչե հյուսիս, // Հուսով եմ՝ վաղ-ուշ՝ գարուն պիտի գա» հատվածը. «Հույս» թերթում Տերյանը հրապարակել է խմբագրական ու առաջնորդող հոդվածները՝ անդրադառնալով ճեմարանի ներքին կյանքին վերաբերող ու գրական հարցերի, իսկ պոեզիայի բաժնում դրել է իր բանաստեղծությունները՝ հանդես գալով Շվին, Volo եւ այլ կեղծանուններով, իսկ նյութերը խմբագրել է ճեմարանի տեսուչ պրոֆեսոր Խալաթյանը։ Խ. Փորքշեյանը փաստել է, որ Նոր Նախիջեւանի սեմինարիայում իրենց հիմնադրած «Լուսաբեր» աշակերտական ամսագրում տպագրելու համար Վահան Տերյանն ուղարկել է «կոկիկ ոճով գրված գողտրիկ ոտանավորներ» եւ «խիստ հրապուրիչ ոճով գրված» փոքր հոդված Մոսկվայի գեղարվեստական թատրոնի մասին, որոնք չեն պահպանվել։ Հետագայում Տերյանը ուղարկել է մեկ այլ հոդված՝ «Բայրոնի «Չայլդ Հարոլդը» եւ Սմբատ Շահազիզի «Լեւոնի վիշտը» (ստորագրել է Շվին կեղծանունով), որում նա Սմբատ Շահազիզին համարել է Բայրոնին «կուրորեն հետեւող բանաստեղծ», իսկ նրա հերոսին՝ Չայլդ Հարոլդի «անհաջող լուսանկարը»։ Հոդվածը շատերը բարձր են գնահատել, սակայն նշվել է, որ կարիք չկար այդպես կտրուկ գնահատական տալ Շահազիզին, եւ այն հրատարակվել է 1904 թվականի սկզբին՝ որպես «Լուսաբեր» աշակերտական ամսագրի հավելված։ Պ. Մակինցյանը ներկայացրել է ճեմարանի «Մեր կյանքը» աշակերտական թերթում տեղ գտած երկու բանաստեղծություններ՝ «Կարկուտը եկավ, արտերս տարավ» եւ «Սարեր ու ձորեր կանաչ են հագել», որոնք գրվել են Հովհաննես Թումանյանի ու Ավետիք Իսահակյանի ազդեցությամբ ու նմանությամբ, եւ որոնց ստեղծման տարեթիվը հայտնի չէ, սակայն ենթադրվել է, որ գրվել են 1902 թվականից ոչ ուշ։ 1903 թվականից Տերյանն արդեն «ինքնատիպ ու իսկական բանաստեղծ» էր. այդ թվականին նա գրել է «Էլեգիա» («Մեռնում է օրը։ Իջավ թափանցիկ», լույս է տեսել 1906 թվականին) եւ «Անծանոթ աղջկան» («Աղբյուրն անուշ հեքիաթի պես», լույս է տեսել 1908 թվականին), իսկ մեկ տարի անց՝ «Հրաժեշտ», «Ցնորք», «Վիհի եզերքին», «Իմ գերեզմանին դուք չմոտենաք», «Չարտասանված տխուր խոսքեր» բանաստեղծությունները, որոնք հետագայում ընդգրկվել են նրա «Մթնշաղի անուրջներ» (1908) ժողովածուում եւ «Բանաստեղծություններ» (1912) առաջին գրքում։ 1903 թվականին ճեմարանի վեցերորդ դասարան փոխադրված Վահան Տերյանը, իմանալով, որ մայրը ծանր հիվանդ է, մեկնել է տուն, վերջին անգամ տեսել մորը։ Նյութական ծանր վիճակում գտնվող հայրը հազիվ է կարողացել գումար գտնել որդուն Մոսկվա ուղարկելու համար։ Այնտեղ նա փորձել է աշակերտ գտնել, որպեսզի ծախսի որոշակի գումար ունենա։ 1904 թվականին ճեմարանի ուսուցիչների հավաքած գումարով մեկնել է «հակապետական արարքների» համար Կուրսկի մարզի Շչիգրի քաղաք աքսորված եղբոր՝ Ղազար Տեր-Գրիգորյանի մոտ, որը երեք երեխա ուներ, հիվանդ էր եւ գտնվում էր նյութական խիստ ծանր վիճակում, այնտեղից նամակով բանաստեղծ Կ. Կուսիկյանին եւ ճեմարանի ուսուցիչ Բարսեղ Վարդանյանին խնդրել է օգնություն ուղարկել եղբորը, որը երկար տարիներ աշխատել էր որպես ուսուցիչ։ 1904 թվականին Ավետիք Իսահակյանն այցելել է Լազարյան ճեմարան, զրուցել աշակերտների հետ, նրանց ուղեկցությամբ շրջել ճեմարանում. նա ճանաչել է Տերյանի եղբայրներին՝ Ջավախեցուն ու Արամ Տեր-Գրիգորյանին եւ իմացել, որ նրանց կրտսեր եղբայրը սովորում է Լազարյան ճեմարանում։ Վահան Տերյանը, որը մինչ այդ սիրել է Իսահակյանի պոեզիան, լուռ հետեւել է նրանց, իսկ հրաժեշտի ժամանակ սեղմել է Իսահակյանի ձեռքը եւ ասել. «Շատ ուրախ եմ, որ Ձեզ տեսա»։ Այդ ժամանակ Իսահակյանը Վահանին հրավիրել է իր մոտ։ Մի քանի օր անց նա ընկերոջ հետ այցելել է բանաստեղծին, հանդիպման ընթացքում հետաքրքրվել հայ գրականությամբ, սակայն լինելով «երկչոտ, վեհերոտ»՝ ոչինչ չի ասել իր ստեղծագործությունների մասին։ Ց. Խանզադյանի խոսքով՝ 1904 թվականին ճեմարանի աշակերտական «մտավորականության» գլխավոր առաջնորդը եղել է Վահան Տեր-Գրիգորյանը, իսկ նրա փայլուն աշխատակիցը՝ Պողոս Մակինցյանը։ Ցածր դասարաններից տարված լինեով «ազգի վշտով»՝ 1904 թվականից արդեն սկսել են «ապրել հեղափոխության գաղափարներով»։ 1905 թվականի բուռն իրադարձությունների ժամանակ Լազարյան ճեմարանում, ինչպես եւ Ռուսաստանի ու Հայաստանի այլ ուսումնական հաստատություններում, հնարավոր չի լինում ճնշել խմորումներն աշակերտների շրջանում. «Ազատագրական շարժումը Տաճկաստանում, ապստամբությունները Սասունում, եկեղեցական կալվածքների գրավումը Ռուսաստանում, ռուս-ճապոնական պատերազմը – այս ամենը խորը ներգործություն է անում աշակերտների վրա»։ Այդ ժամանակաշրջանում Տերյանը միացել է դասադուլին, ճեմարանի կրթական ծրագրում փոփոխությունների կատարելու (օրինակ՝ հայոց պատմության ուսումնասիրում) պահանջներին, անդրադարձել Բաքվում հայ-ադրբեջանական բախումների հարցին եւ այլն։ 1905 թվականի ամառը Տերյանն անցկացրել է Գանձայում. այդ ժամանակ Ախալքալաքում է եղել Ավետիք Իսահակյանը, որը հյուր է գնացել է Տեր-Գրիգորյանների ընտանիքին եւ Վարդավառի տոնին նրան միասին գնացել են Սբ. Հովհաննեսի մատուռը։ Դիտելով Վարդավառը տոնող գյուղացիներին՝ Վահան Տերյանը ասել է. Տերյանի հետ Իսահակյանն այցելել է նաեւ Փարվանա լիճ, ու չնայած նա ոչինչ չի ասել իր ստեղծագործությունների մասին, սակայն հետագայում Իսահակյանը գրել է. «Եվ այս սրտագին զրույցներից ես այն խորին տպավորությունն առա, որ ես բանաստեղծական էության հետ գործ ունեմ, որ այս զգայուն հոգում ապրումները մթին խորության մեջ են կատարվում, որ նա աշխարհն զգում է երազներով ու երազների մեջ»։ Օգոստոսին Մոսկվա մեկնելուց հետո Տերյանը դարձել է ճեմարանի երթեւեկ սան, ապրել է պանսիոնատից դուրս, ակտիվորեն մասնակցել է հակակառավարական ցույցերին ու ելույթներին։ Ճեմարանի՝ մինչեւ հունվարի 15-ը փակվելու որոշումից հետո Տերյանը նոյեմբերին մեկնել է Կովկաս։ 1905 թվականի դեկտեմբերի վերջերին Տերյանն ու Պ. Մակինցյանը Թիֆլիսում հանդիպել են Ավետիք Իսահակյանին, որը, իմանալով, որ նրանք ուզում են ժողովրդի շրջանում քարոզչական աշխատանք տանել, նրանց իր հետ տարել է Շիրակ. այնտեղ Տերյանն ու Մակինցյանը մինչեւ 1906 թվականի հունվար պրոպագանդիստական գործունեություն են ծավալել Շիրակի գյուղերում (եղել են մոտ 40 գյուղում)։ Այդ ընթացքում Տերյանը մտերմացել է Իսահակյանի հետ, եւ մի զրույցի ժամանակ Մակինցյանը ասել է, որ Տերյանը ստեղծագործում է։ Այդ դեպքի մասին Իսահակյանը գրել է. Նյուրան եղել է ճեմարանի մաթեմատիկայի դասատու Բարսեղ Վարդանի Գասպարյանի աղջիկը՝ Աննան (նրան «Նյուրա» փաղաքշական անունը տվել է Տերյանը), որը սովորել է յոթերորդ դասարանում։ 1906 թվականին Վահան Տերյանն ավարտել է ճեմարանը, եւ նրանց ուղիները բաժանվել են։ Անդրադառնալով այն հարցին, թե ինչու է Վահան Տերյանը, 1903-1905 թվականներին գրված «25 բարձրարվեստ բանաստեղծություններ ունենալով հանդերձ» (այդ թվում նաեւ՝ «Հրաժեշտի խոսքերից», «Չարտասանված տխուր խոսքեր», «Շիրակի դաշտերից», «Եվ մոռացված եւ անմոռաց հեքիաթներ», «Ինձ թաղեք, երբ կարմիր վերջալույսն է մարում», «Որպես ծաղիկն է անխոս գունատվում», «Սենտիմենտալ երգ», «Դժկամ նայում են ժայռերը խոժոռ») Իսահակյանին ցույց տվել «Արիւն» ժողովածուն, եզրակացրել է, որ պատճառը եղել է «ինքնաճանաչողության հարցը». «Ամեն ինչից երեւում է, որ այդ տարիներին Տերյանն ապրում էր որոնումների, ժխտումների ու ձեռքբերումների շրջան, փորձում էր գտնել բանաստեղծական այն աշխարհը, որ ինքն էր բերելու, որով ներկայանալու էր հասարակությանը»։ Հետագայում նրա «Մթնշաղի անուրջներ» ժողովածուում ընդգրկված 72 բանաստեղծություններից 29-ը եղել են այդ ժամանակաշրջանում ստեղծվածներից, որոնցից «շատերը այսօր իսկ շարունակում են մեզ հիացնել եւ կարող են ցանկացած «հատընտիր» ժողովածուի զարդեր լինել։ Տերյանը, սակայն, հասու չէր այս ճշմարտությանը եւ Իսահակյանին էլ թյուրիմացության մեջ է գցել՝ նրա քննությանը ներկայացնելով ոչ թե այդ հրաշակերտերը, այլ «Արիւն»-ը»։ 1906 թվականի փետրվարի սկզբից մինչեւ մայիսի վերջ Տերյանը անցկացնրել է Մոսկվայում, պարապել եւ հանձնել քննություններն ու ավարտել Լազարյան ճեմարանը։ Դրանից հետո, գտնվելով նյութական ծանր վիճակում, Տերյանը որոշ ժամանակ աշխատել է ոմն նոտարի մոտ, սակայն շուտով հրաժարվել է այդ աշխատանքից եւ որոշել է ընդունվել Մոսկվայի համալսարանի բանասիրական ֆակուլտետ։ Մոսկվայի համալսարանում 1906 թվականի օգոստոսին Վահան Տերյանն ընդունվել է Մոսկվայի համալսարանի պատմաբանասիրական ֆակուլտետի ռուսաց լեզվի եւ ռուս գրանակության բաժին։ Համալսարանում ընդյալնվում է Տերյանի ընկերների շրջանակը. շարունակելով մտերիմ մնալ ճեմարանական ընկերների հետ՝ ծանոթանում է այլոց հետ, որոնց թվում էին Ալեքսանդր Ծատուրյանը, Մարտիրոս Սարյանը եւ այլք։ Նա շարունակել է պրոպագանդիստական գործունեությունը, հարել սոցիալ-դեմոկրատներին։ 1906 թվականի դեկտեմբերի 3-ին Վահան Տերյանը ձերբակալվել է (խուզարկության ժամանակ իր սենյակում գտնվող Օնիկ Օհանջանյանի հետ միասին) եւ տասը օր անցկացրել Բուտիրկա բանտում. նրա ձերբակալության պատճառը ստույգ հայտնի չէ, սակայն հավանաբար եղել է նրա կապը Օնիկ Օհանջանյանի ու գուցե նաեւ Ա. Պատվականյանի հետ։ Դեկտեմբերի 13-ի հարցաքննությունից հետո Տերյանն ազատ է արձակվել հանցակազմի բացակայության պատճառով։ 1907 թվականի հունվարին Ց. Խանզադյանին գրած նամակում Տերյանը գրել է, որ խուզարկության ժամանակ տարել են «իմ բոլոր սկսված եւ չվերջացրած «վեպերս», որոնց մասին ստույգ ոչինչ չհայտնի չէ եւ դրանց ձեռագրերն էլ չեն գտնվել։ 1907 թվականին Տերյանը մեկնել է Բաքու՝ Ալեքսանդր Մյասնիկյանի մոտ եւ այնտեղ կատարել է պրոպագանդիստական աշխատանք բանվորների շրջանում։ Սակայն շուտով Տերյանը հիվանդացել է (դիզենտերիայով) եւ բժիշկների պնդմամբ մեկնել ծննդավայր։ 1907 թվականի հունվարին Վահան Տերյանը, որը 1906 թվականին մամուլում Վահան Շվին եւ Վահան Տեր-Գրիգորյան ստորագրություններով տպագրել էր իր բանաստեղծությունները (հուլիսին՝ «Էլեգիան», սեպտեմբերին՝ «Էստոնական երգը» եւ «Ինձ թաղեք...», հոկտեմբերին՝ «Աշնան մեղեդին» եւ «Արդյոք նորից...», նոյեմբեր-դեկտեմբերին՝ «Աշնան երգը»), փորձում է սկսել իր բանաստեղծությունների գրքույկի հրատարակությունը, ինչի համար նա խնդրում է, որ Մոսկվայի հայոց եկեղեցիների խորհրդի կողմից իրեն տրվող ամսական թոշակը տրվի միանգամից մի քանի ամսվա համար, սակայն նրան մերժում են։ 1908 թվականի «Վտակ» շաբաթաթերթի հունվարի 16-ի համարում տպագրվել է Ավետիք Իսահակյանի «Հայոց գրականությունը 1907 թվականին» հոդվածը, որում Իսահակյանը, անդրադառնալով նախորդ տարի հայ գրողների հրատարակած գործերին, առանձնացրել է «...Պարբերական մամուլի մեջ երբեմնակի լույս տեսնող՝ Վահան Տերյանի ...մի քանի գեղեցիկ ոտանավորները» (խոքսը վերաբերում է Տերյանի՝ 1907 թվականին հրատարակված հինգ բանաստեղծություններին, որոնց թվում էին՝ «Fatum», «Անջատման երգ» «Հրաժեշտի խոսքերից»)։ «Վտակ» թերթում տպագրված մեկ այն գրախոսությունում նույնպես դրականն արձագանք է եղել Տերյանի մասին. խոսելով «Գեղարվեստ» հանդեսի No 1-ում տպագրված բանաստեղծությունների մասին՝ գրախոսողը գրել է. «շատ սիրուն է «Ցնորք» Վահան Տերյանի, որուն մեջ անկեղծ ներշնչում մը կթրթռա»։ Նույն թվականի ապրիլի 25-ին Տերյանը Լեոյի դասախոսություններից մեկի ժամանակ երկրորդ անգամ հանդիպել է Հովհաննես Թումանյանի հետ, եւ վերջինս արտահայտել է իր «թեեւ զսպված, սակայն համակրական վերաբերմունքը» Տերյանի տպագրված ստեղծագործությունների վերաբերյալ։ Մի քանի օր անց Տերյանը գնում է Թումանյանի մոտ՝ «Իլյա Մուրոմեցի» թարգմանությունը վերցնելու եւ «մի բան հարցնելու» համար. ծանոթանալով «նոր բանաստեղծի տետրին»՝ Թումանյանն ասել է. Նույն թվականի մայիսին Տերյանն իր տետրը ցույց է տվել նաեւ Ավետիք Իսահակյանին, որը նույնպես դրական է արձագանքել. «Կեցցե՛ս, Վանիկ ջան. հրաշալի բաներ են, բյուրեղացած զգացումներ՝ անթերի ձեւերի մեջ։ Իսկական քնարերգությունը սա է — մաքուր լիրիկա։ Զարմացա, որ «Նիւրա»-ից այստեղ ոչինչ չկար»։ Տերյանը, պատասխանելով, որ «Երկուսիդ կարծիքը բացարձակ արժեք ունի ինձ համար։ Այլեւս քննադատությունից վախ չունեմ», ինչպես նաեւ ունենալով իր ընկերների՝ Մակինցյանի, Մյասնիկյանի, Խանզադյանի աջակցությունը, սկսել է նախաձեռնել իր ստեղծագործությունների ժողովածուի հրատարակությունը։ Լինելով նյութական խիստ ծանր վիճակում՝ Տերյանը, չկարողանալով Թիֆլիսում մնալ մինչեւ գրքի լույս տեսնելը, ստիպված է եղել մայիսի կեսերին մեկնել Գանձա։ Ճանապարհին նա Ալեքսանդրապոլում մի քանի օրով հյուրընկալվել է Իսահակյանին. այդ օրերին նա ծանոթացել է Իսահակյանի «Աբու-Լալա Մահարի» պոեմին, եւ նրա խորհրդով Իսահակյանը որոշակի փոփոխություն է կատարել պոեմում։ «Մթնշաղի անուրջներ» 1908 թվականի հուլիսին լույս է տեսել Վահան Տերյանի բանաստեղծությունների առաջին ժողովածուն՝ «Մթնշաղի անուրջները» (այդ ժամանակ Տերյանը գտնվել է Գանձայում եւ գրքի օրինակներն ստացել է օգոստոսին)։ Առաջին գրախոսականը, որը գրել է Նիկոլ Աղբալյանը. նա «մի համակրական հոդված է հրատարակում Թիֆլիսի «Զանգակ» թերթում, նրա երեւումը ջերմապես ողջունելով»։ Չնայած Տերյանը դրանից առաջ պարբերական մամուլում պարբերաբար հրատարակել է իր բանաստեղծությունները եւ նրա անունն արդեն հայտնի է եղել, սակայն այդ ժողովածուի շնորհիվ նա արժանացել է առանձնահատուկ հռչակի եւ դարձել է իր ժամանակի արեւելահայ ամենասիրված գրողներից մեկը։ Տերյանի առաջին ժողովածուի մասին հետագայում գովասանքի խոսքեր են ասել նաեւ Հովհաննես Թումանյանը, Ավետիք Իսահակյանը, գրականագետներ Ց. Խանզադյանն ու Ն. Աղբալյանը, Ա. Տերտերյանը, Մ. Մանուչարյանը, սակայն եղել են նաեւ քննադատական եւ խիստ բացասական կարծիքներ, օրինակ՝ Տերյանին մեղադրել են միայն խիստ անձնական երկեր գրելու եւ հասարակության տրամադրությունները չարտահայտող (Հ. Սոլովյան, Դ. Անանուն, Ավ. Տեր-Հարությունյան)։ 1909 թվականին մայիսին Տերյանի տունը կրկին խուզարկել են եւ տարել նրա թղթերն ու նամակները։ Նույն թվականի վերջին Տերյանը եղբոր՝ Արամ Տեր-Գրիգորյանի հրավերով մեկնել է Պետերբուրգ եւ այնտեղ մնացել մինչեւ հաջորդ տարվա հունվարի սկիզբը։ 1910 թվականին Տերյանը, շարունակելով սովորել Մոսկվայի համալսարանում, ավելի շատ զբաղվել է գրական-հասարակական եւ հրատարակչական գործունեությամբ. նա փորձել է կազմակերպել «Հայ գրականությունը սիրողների ընկերությունը», որի գլխավոր նպատակը պետք է լիներ ռուս գրականության թարգմանությունը։ Նույն թվականին նա ընկերների (Կ. Կուսիկյան, Ալ. Ծատուրյան, Ց. Խանզադյան, Կ. Միքայելյան) օգնությամբ հրատարակել է «Գարուն» ալմանախի առաջին գիրքը։ Ապրիլին նա ելույթ է ունեցել Ալ. Ծատուրյանի գրական գործունեության 25-ամյակին նվիրված երեկոյի ժամանակ՝ ներկայացնելով «Ալեքսանդր Ծատուրյանի կյանքը եւ գործը» ռեֆերատը, իսկ մայիսին նա մեկնել է Կովկաս եւ ամռան ամիսներն անցկացրել Թիֆլիսում, Ախալքալաքում եւ Գանձայում։ Նա սկսել է թարգմանել Օսկար Ուայլդի «Սալոմեն» ֆրանսերեն բնագրից, իսկ աշնանը Մոսկվա վերադառնալուց հետո՝ սկսել է մտածել իր «Բանաստեղծությունների» առաջին հատորի տպագրության մասին, ինչին խանգարել է նրա նյութական սուղ վիճակը։ Տերյանը մասնակցել է Լեւ Տոլստոյի թաղմանը՝ դա համարելով «ուխտագնացություն» եւ «սրբազան պարտականություն» ու դժգոհել կազմակերպման մակարդակից. «Տոլստոյի թաղմանը չէր մասնակցում ամբողջ Ռուսաստանն իսկ, մինչդեռ պետք է մասնակցեր ամբողջ աշխարհը»։ Այդ «պատմական իրողության» վերաբերյալ նա գրել է «Լեւ Տոլստոյի թաղումը» եւ «Յասնայա Պոլյանայում» հոդվածները։ 1911 թվականի վերջին Տերյանն ու Պ. Մակինցյանը կազմակերպել են «Պանթեոն» հրատարակչությունը, որի նպատակն էր տպագրել եվրոպական եւ ռուս գրողների երկերի թարգմանություններ։ Միեւնույն ժամանակ Տերյանն իր հոդվածներում քննադատել է հայերեն թարգմանվելիք երկերի ընտրությունը Կովկասյան հայոց հրատարակչական ընկերության կողմից։ 1911 թվականի փետրվարին Վահան Տերյանն ամուսնացել է Սուսաննա Պախալովայի (1887-1936) հետ։ Վերջինս եղել է Նոր Նախիջեւանից, գիմնազիան ավարտել է Ստավրոպոլում, սովորել է Մոսկվայի Գետիեի անվան «Կանանց բարձրագույն կուրսերում» (պատմալեզվաբանական մասնաճյուղ)։ Տերյանը նրա հետ ծանոթացել էր 1908 թվականին։ Ուսանող լինելով՝ Տերյանը չի կարողացել աշխատել, ինչի պատճառով շարունակել է ապրել նյութական սուղ պայմաններում՝ չկարողանալով անգամ վճարել ուսման վարձը. «Չունեւորությունը հոգիս հանեց եւ սիրտս մաշեց»։ 1912 թվականին «Պանթեոն» հրատարակչությամբ լույս է տեսել Վահան Տերյանի «Բանաստեղծությունների» առաջին գիրքը, որում ընդգրկվել են նախորդ տարիներին տարբեր պարբերականներում տպագրված բանաստեղծություններ, «Մթնշաղի անուրջներ» ժողովածուի մի մասը (հանել է գրքին ոչ հարմար էջերը), ինչպես նաեւ դեռեւս չտպագրված ստեղծագործություններ։ Ավետիք Իսահակյանը, որը 1911 թվականին փախել էր Թուրքիա, այնտեղ ստացել է Տերյանի գիրքը մի նամակի հետ, որում հեղինակը խնդրել է նշել իր հավանած բանաստեղծությունները։ Իսահակյանը գրել է. 1912 թվականին Վահան Տերյանը, ավարտելով Մոսկվայի համալսարանի պատմաբանասիրական ֆակուլտետի դասընթացը, ցանկացել է հետագայում սովորել իրավաբանական ֆակուլտետում, որպեսզի ապագայում կարողանա ապրուստի միջոցներ վաստակել (իրավաբաններ են եղել Տերյանի ընկերներից Ց. Խանզադյանը եւ Ն. Վիրաբյանը), սակայն շուտով հրաժարվել է այդ մտքից։ Այդ տարվա ամառը նա անցկացրել է Ստավրոպոլում՝ կնոջ ծնողների մոտ։ 1912 թվականի վերջերին Տերյանը դիմել է պոեմի ժանրին՝ նախաձեռնելով գրել երեք պոեմներ («Հուշեր Լազարյան ճեմարանի», «Դոն Ժուան», Վանի պաշտպանությանը նվիրված պոեմ), որոնցից ամենից «շոշափելի հետքեր» (Մակինցյանի խոսքն է) են մնացել «Հուշեր Լազարյան ճեմարանի» պոեմից, որը հավանաբար ոգնչվել է Ալեքսանդր Պուշկինի «Եվգենի Օնեգին» պոեմից եւ մնացել է անավարտ։ 1913 թվականին Տերյանը պատրաստվել է պետական քննություններին եւ հանձնել ռուս գրականության քննությունը, սակայն նրան հայտնել են, որ նա պետք է հանձնի եւս երեք քննությունից (դրանից առաջ ասել էին, որ նա կարող է չհանձնել այդ քննությունները), եւ Տերյանը որոշել է այդ քննությունները հանձնել հետագայում. Տերանը ծրագրել է ստանալ միայն ավարտական տեղեկանք, որով հույս ուներ աշխատանքի ընդունվել։ Սակայն դա նրան չի հաջողվել, եւ նա ստիպված է լինում պատրաստվել պետական քննություններին։ Միեւնույն ժամանակ նա հույս ուներ աշխատանքի տեղավորվել Լազարյան ճեմարանում («Կոստանյանը այսպես ասաց. «Ձեզ համար ես միշտ տեղ կգտնեմ ճեմարանում»։ Շուտով ստացվել է Սուսաննայի հիվանդության լուրը, եւ Տերյանը մեկնումէ Ստավրոպոլ. պարզվել է, որ Սուսաննայի «թոքերի վերեւի մասը վնասված է»։ Տերյանը Ստավրոպոլում նույնպես հիվանդացել է եւ այնտեղ մնացել մեկ ամիս։ Պետերբուրգի համալսարանում։ Գրական-հրատարակչական գործունեություն 1913 թվականի սեպտեմբերին Տերյանը մեկնել է Պետերբուրգ, որտեղ Կ. Կոստանյանի «հանձնարարական» նամակով գնացել է Նիկողայոս Մառի մոտ։ Վերջինս Տերյանին համոզել է ընդունվել Պետերբուրգի համալսարանի արեւելյան լեզուների ֆակուլտետ։ Հայ գրողների ընկերության նոյեմբերի 28-ի հերթական երեկույթը նվիրվել է Վահան Տերյանին, որտեղ նրան քննադատող Վ. Ահարոնյանին պատասխանել է ընկերության նախագահ Հովհաննես Թումանյանը. 1914 թվականին Տերյանն ընդունվել է Հայ գրողների ընկերության անդամ։ Չկարողանալով ժամանակին մուծել ուսման վարձը (եղբոր՝ «իսկական զինվորական ծառայության զորակոչվելու հետեւանքով»՝ Տերյանը 1914 թվականի հոկտեմբերին հեռացվել է համալսարանից, սակայն դիմումով խնդրել է հետ ընդունել իրեն՝ խոստանալով վճարել վարձը։ Նա ստիպված է եղել հոնորարի համար աշխատակցել «Մշակ» թերթին, սակայն նամակներից մեկում նշել է, թե «իմ խղճի կամ համոզումների հակառակ չեմ գնա երբեք եւ ոչ նկատումով (որքան եւ ստիպողական լինեն պայմանները) չեմ գրի երբեք եւ ոչ մի խոսք»։ 1914 թվականի ապրիլի 30-ին Տերյանը Թիֆլիսում հանդես է եկել «Հայ գրականության գալիք օրը» զեկուցումով, իսկ նույն թվականի վերջին հրապարակել է «Հոգեւոր Հայաստան» հոդվածը։ Այդ տարի նա գրել է «Անզարդ իմ օրվան, անտուն իմ կյանքին», «Նույնն է հասցեդ հնամյա» («Գնչու» վերնագրով), «Մենք բոլորս-բոլորս», «Մանուկ ենք մենք – երկու խեղճ», «Եթե սեր չըկա – ի՞նչի համար» բանաստեղծությունները։ Տերյանը 1914 թվականին մեկ ամիս անցկացրել է հիվանդանոցում (երիկամների հիվանդության պատճառով), ապրիլին վախճանվել է նրա հայրը՝ Տեր Սուքիասը։ 1914 թվականին Տերյանն ու Սուսաննան եղել են Գանձայում եւ Պետերբուրգ վերադառնալուց առաջ եղել Մեծ Ղարաքիլիսայում՝ հյուրընկալվելով Խանզադյաններին։ Վերա Խանզադյանը պատմել է, որ Տերյանին փողոցում ճանաչել են ու ծաղիկներ նվիրել, իսկ ամառային ակումբում կազմակերպված երեկոն, որի ընթացքում Տերյանն արտասանել է իր բանաստեղծությունները, ավարտվել է երիտասարդների «ջերմ օվացիայով»։ Ն. Թումանյանին ուղղված նամակում (1914 թվականի վերջին) Տերյանը պատմել է «Երկիր Նաիրի» շարքի հղացման մասին. «Չկարծեք, թե այժմ են միայն զբաղեցնում ինձ այդ մտորումները, ավա՜ղ, շատ վաղուց։ Եվ չեմ ազատվի դրանցից երեւի մինչեւ վերջը – ինչպե՞ս ազատվես ինքդ քեզնից... Դուք երեւակայել չեք կարող, թե ինչպես է անցնում իմ կյանքը. ոչ թե անցնում է, այլ այրվում մի ներքին դառն կրակով, եւ ես անզոր եմ այդ կրակի դեմ եւ անօգնական։ Եվ ես երբեմն մտածում եմ, որ դա ունի իր խորին ու վսեմ իմաստը։ Չէ՞ որ այդպես, իմ հոգու նման, այրվում է եւ իմ երկիրը, «Իմ Նաիրին» – գուցե դրա համար է այրվում եւ իմ հոգին, որովհետեւ իմ հոգու մեջ «նաիրյան չքնաղ հոգին է» այրվում։ Եվ ես սկսում եմ զգալ ինձ կոչված, մեկը նրանցից, որոնց վիճակվել է «նաիրյան» հոգու բարձր տառապանքը կրել իրենց հոգու մեջ»։ «Մշակ» թերթի 1915 թվականի հունվարի 1-ի համարում «Երկիր Նաիրի» խորագրով տպագրվել են Տերյանի երեք բանաստեղծություններ՝ «Մի՞թե վերջին պոետն եմ ես», «Այնպես անխինդ են եւ նըման լացին», «Ինչպես չըսիրեմ, երկիր իմ կիզված» բանաստեղծությունները հետեւյալ ծանոթագրությամբ. «Նաիրի» պետք է հասկանալ ոչ թե պատմական, այլ իդեական իմաստով»։ 1915 թվականին Մաքսիմ Գորկին ձեռնարկել է «Сборник армянской литературы» ժողովածուի հրատարակությունը եւ որպես օգնական ընտրել է Վահան Տերյանին, որին հանձնարարվել է նյութերի ընտրությունն ու թարգմանիչներ գտնելու գործը, ինչպես նաեւ նա Գորկուն օգնել է թարգմանել Սունդուկյանի «Պեպոն»։ 1916 թվականի հունվարի 18-ին Վալերի Բրյուսովը Երեւանում կարդացած զեկույցի ժամանակ ներկայացրել է նաեւ Բեմում գտնվող Տերյանին, որի ստեղծագործություններից ընդգրկել է իր հրատարակած «Поэзия Армении» ժողովածուում։ 1916 թվականին Տերյանը գնացել է Էջմիածին՝ Պ. Մակինցյանի մոտ, որտեղ ծանոթացել է Մարգո Շահխաթունու հետ. վերջինիս են նվիրված Տերյանի «Ափսոս չէ՞, Մարգո, այս երեկոն», «Տեսնո՞ւմ ես, որքան, որքան արագ» (սկզբում ունեցել է «Սոնետ» վերնագիրը եւ սկսվել է «Տեսնո՞ւմ ես, Մարգո, ինչպես արագ» տողով) բանաստեղծությունները։ Նույն թվականին նա եղել է Երեւանի որբանոցում, որտեղ հանդիպել է Վանից գաղթած որբերի հետ (ըստ որոշ տվյալների՝ նա ցանկացել է գրել պոեմ Վանի հերոսական պաշտպանության մասին, սակայն չի ստացվել։ Նա գրել է «Երկիր Նաիրի» շարքի որոշ բանաստեղծություններ, շարունակել է «Ընձենավորի» թարգմանությունը, ավարտել «Сборник армянской литературы» գրքի հետ կապված աշխատանքները։ 1916 թվականի գարնանը Տերյանը հիվանդացել է. բժիշկը խորհուրդ է տվել մեկնել հանգստանալու եւ բուժվելու, սակայն ֆինանսական վիճակը Տերյանին թույլ չի տվել կատարել բժշկի խորհուրդը, եւ նրա վիճակը գնալով ավելի է վատացել։ Մայիսին Սուսաննան դուստր է ունեցել, որը շուտով մահացել է։ Տարվա վերջին Տերյանի մոտ ախտորոշվել է տուբերկուլոզ, եւ բժիշկը նրան ասել է, որ հեռանա Պետերբուրգից։ Տերյանը, չկարողանալով մեկնել Սուխում (ինչպես խորհուրդ էր տվել բժիշկը), մեկնել է Կովկաս։ 1916 թվականի դեկտեմբերի 30-ին Հ. Սուրխաթյանը, Հայ գրողների ընկերության մեջ կարդալով «Ռուսահայ նորագույն բանաստեղծությունը» թեմայով զեկուցումը, դրանում բարձր է գնահատել Տերյանի դերը, նրան համարել բամզաթիվ հետեւորդներ ունեցող եւ ուրույն դպրոցի հիմնադիր, ապա եզրակացրել է. «այսպիսով նորագույն բանաստեղծության մեջ որոշ եւ աչքի ընկնող դեմքը առայժմ Վահան Տերյանն է։ Սկսնակների մեծ մասը գնում է նրա ետեւից»։ Դրան ի պատասխան հանդես է եկել քննադատ Մ. Մատենճյանը «Հայոց նոր բանաստեղծության երկու ականավոր ներկայացուցիչները՝ Սիամանթո եւ Վ. Տերյան» հակազեկույցով, որին ներկա է եղել նաեւ Տերյանը, որի վրա այն «թույլ տպավորություն էր թողել»։ Կնոջն ուղարկելով Ստավրոպոլ՝ Տերյանը ճանապարհվել է Սուխում։ Հավանաբար այդ ժամանակ է նա գրել հետեւյալ նամակը Ջավախեցուն. 1916 թվականի դեկտեմերի 31-ին Տերյանը մեկնել է Երեւան, որտեղ նախ լուծել է զինվորագրության հարցը (ենթարկվել է բժշկական քննության եւ ազատվել զինվորագրությունից), իսկ հունվարի 25-ին կարդացել է դասաոսություն «Հայոց նոր շրջանի բանաստեղծության ոճի եւ լեզվի զարգացման մասին», որտեղ էլ ի թիվս այլ ստեղծագործությունների արտասանել է «Հրաժեշտի գազելը»։ Փետրվարին Տերյանը արդեն եղել է Սուխումում։ Հետագայում բազմիցս դժգոհել է առողջարանում տիրող պայմաններից, եւ այնտեղ երկու ամիս անցկացնելուց հետո մեկնել է Թիֆլիս, որտեղից մեկնել է Գանձա եւ այնտեղ մնացել մինչեւ օգոստոսի կեսերը։ Գանձայում գտնվելու ընթացքում Տերյանը սկսել է Տոլստոյի «Պատերազմ եւ խաղաղություն» վեպի առաջին հատորի թարգմանությունը, որի երկրորդ հատորը պետք է թարգմաներ Ստեփան Զորյանը, երրորդը՝ Դերենիկ Դեմիրճյանը, իսկ չորրորդը՝ Արշավիր Խոնդկարյանը (հետագայում Տերյանի այդ նախաձեռնությունն իրականացրել եւ ավարտին է հասցրել Ստեփան Զորյանը)։ Հեղափոխության հետ։ Պետական գործունեությունը։ Հիվանդություն եւ մահ 1917 թվականի կեսերին Տերյանը մեկնել է Պետերբուրգ, որտեղ ակտիվորեն մասնակցել է հեփափոխական գործողություններին։ Նույն թվականի նոյեմբերին գրել է. «Ինձ առաջարկում են պաշտոն Ազգային գործերի մինիստրության մեջ եւ Արտաքին գործերի մինիստրության մեջ։ Դեռ չեմ որոշել։ Երեւի Ազգային գործերի մինիստրության մեջ կվերցնեմ պաշտոն հայկական մասում աշխատելու նպատակով։ Դա հետաքրքիր կլինի։ Հրաժարվել չի կարելի, վասնզի ինտելիգենտ ուժերի կարիք կա, եւ կուսակցական էթիկան չի թույլատրում այդ ժամին, երբ զզվելի սաբոտաժ են անում խավար ուժերը, չգնալ եւ չծառայել բանվորական եւ գյուղացիական կառավարության։ Դրա համար из принципа ուզում եմ վերցնել առաջարկված պաշտոններից մեկն ու մեկը»։ Տարեվերջին կազմակերպվել է Ազգությունների գործերի ժողովրդական կոմիսարիատին կից Հայկական գործերի կոմիսարիատ, որի ժողկոմ է նշանակվել Վ. Ավանեսովը, իսկ տեղակալ՝ Վահան Տերյանը։ 1917 թվականի նոյեմբերի 29-ին Լենինի ստորագրությամբ գրությունով Մարիինյան պալատի կոմիսարին հանձնարարվել է աջակցել Տերյանին «Կոմիսարիատի կովկասյան գործերի թղթերն ընդունելու գործում»։ Տերյանը կազմել է «Թուրքահայաստանի» մասին զեկուցագիրը, որով ներկայացվել է հարցի պատմությունը, ինչպես նաեւ դեկրետի նախագիծը, որն քննվել եւ ընդունվել է դեկտեմբերի 29-ին։ Այդ առիթով Տերյանը զրույց է ունեցել Լենինի եւ Ստալինի հետ, որի ժամանակ Ստալինը, դեռ զեկուցագիրը չկարդացած, կարծիք է հայտնել, որ պետք է անմիջապես զորքերին հրաման տալ հեռանալ Հայաստանից, եւ «հայերին հնար տրվի ինքնորոշվելու»։ Տերյանը, դեմ լինելով զորքերը հանելուն, այդ մասին խոսել է Լենինի հետ, որը խոստացել է զորքերը հանել միայն այն ժամանակ, երբ դա պահանջի ժողովուրդը։ 1918 թվականին Տերյանը՝ որպես խորհրդային պատվիրակության խորհրդական (Լենինի ստորագրությամբ տրված վկայականով), մեկնել է Բրեստ-Լիտովսկ, ուր սկսվել էր բանակցությունների երկրորդ շրջանը։ Այնտեղ Տերյանն զբաղվել է մասնավորապես Հայկական հարցի մասին տեղեկությունների հավաքմամբ ու ներկայացմամբ ինչի համար հունվարի 25-ին մեկնել է Մոսկվա՝ Հայկական հարցի մասին անհրաժեշտ նյութերը Բրեստ տանելու։ Տերյանի՝ Բրեստ մեկնելուց հետո կինը՝ Սուսաննան երեխայի (որը մի քանի ամսական էր եւ հիվանդ) հետ մեկնել է Ստավրոպոլ՝ ծնողների մոտ։ Տերյանը, մտահոգ լինելով կնոջ ու երեխայի մասին, չի կարողացել թողնել աշխատանքը եւ մեկնել նրանց մոտ. 1918 թվականին գաղթականության օգնության գործը կազմակերպելու նպատակով Տերյանը մեկնել է Աստրախան ու Հյուսիսային Կովկաս, սակայն չի կարողացել հասնել Ստավրոպոլ, որովհետեւ ճանապարհները փակ են եղել սպիտակների կողմից։ Տերյանը Սուսաննային է հնարավորության դեպքում խնդրել գնալ իր մոտ, սակայն նրանց հանդիպումն այդպես էլ տեղի չի ունեցել։ Վաչե Պարտիզունին կարծիքով՝ հավանաբար այդ ժամանակաշրջանում է գրված հետեւյալ բանաստեղծությունը. 1918 թվականին Ազգությունների գործերի ժողովրդական կոմիսարիատի հետ Հայկական գործերի կոմիսարիատը Պետերբուրգից տեղափոխվել է Մոսկվա, որտեղ Տերյանը շարունակել է ակտիվ գործությունը. Վ. Ավանեսովը, լինելով Համահայաստանյան կենտրոնական գործադիր կոմիտեի քարտուղար, ավելի շատ զբաղվել է վերջինիս գործերով, եւ Հայկական գործերի կոմիսարիատի գործունեությունը հիմնականում ղեկավարել է Տերյանը։ Այդ ժամանակ նա սկսել է թարգմանել Լենինի «Պետություն եւ հեղափոխություն» երկը, նախաձեռնել «Կոմունիստ» ամսագրի լույսընծայումը (որի խմբագիրն է եղել), ինչպես նաեւ բարձրացրել Լազարյան ճեմարանի բարեփոխման հարցը, որը պետք է «կադրեր պատրաստեր ապագա Սովետական Հայաստանի համար եւ միաժամանակ նոր տիպի արեւելագետներ տար Սովետական Ռուսաստանին»։ Ճեմարանի վերաբերյալ գործերի կազմակերպման համար որպես խորհրդատու հրավիրվել է Նիկողայոս Մառը, որի 1918 թվականի մայիսի 17-ի զեկույցով ներկայացրած բարենորոգման պլանի նախագիծն արժանացել է նաեւ Տերյանի հավանությանը (Պ. Մակինցյանը նշանակվել է ճեմարանի կոմիսար, որի վրա է դրվել ղեկավարման ամբողջ պատասխանատվությունը, ինչպես նաեւ ընտրվել է նոր խորհուրդ՝ «մասնակցությամբ պրոֆ. Մառի, Օրբելու, Ադոնցի,Կոստանյանի, Մսերյանի եւ Տերյանի»։ 1918 թվականին Ժողկոմխորհի որոշմամբ (Լենինի ստորագրությամբ) փակվում են «Հայկական ազգային խորհուրդներ, ինչպես նաեւ Հայաստանի պաշտպաության խորհուրդներ, կամ Ռազմա-հեղափոխական կոմիտեներ», եւ դրանց փաստաթղթերն ու գույքը հանձնվում է Ազգությունների գործերի ժողովրդական կոմիսարիատին կից Հայկական գործերի կոմիսարիատին։ Վահան Տերյանին հանձնարարվել է Հայոց ցեղասպանությունից փրկված եւ Աստրախանում եւ Հյուսիսային Կովկասում ապաստան գտած հայ գաղթականներին օգնելու գործը (նրանց հասցնել հագուստ, դեղորայք գրքեր եւ այլն)։ Հուլիսի 29-ին հատուկ բժշկա-սանիտարական առաջին խումբը Տերյանի ղեկավարությամբ մեկնել է Աստրախան՝ տանելով «անհրաժեշտ գումար եւ երկու վագոն դեղորայքով ու ուրիշ ապրանքներով»։ Տերյանի հետ մեկնել են Հ. Կուսիկյանը եւ Արծվիկ Շահիջանյանը՝ Անահիտ Շահիջանյանի քույրը։ Ճանապարհը եղել է հոգնեցուցիչ, բազմաթիվ երկարատեւ կանգառներով, եւ Տերյանի առողջական վիճակը ավելի է վատացել։ Աստրախանում հյուրընկալվել են Լազարյան ճեմարանի իրենց դասընկեր Նիկողայոս Վարագյանի (1988-1932) տանը։ Մի քանի օր անց Հ. Կուսիկյանը մեկնել է Հյուսիսային Կովկաս իսկ Տերյանը շարունակել է գաղթականներին օգնելու գործը։ Որոշ ժամանակ անց Տերյանը մեկնել է Հյուսիսային Կովկաս՝ եղել Պյատիգորսկում, ապա Եսենտուկիում (որտեղ հանդիպել է Հ. Հովհաննիսյանին), ապա վերադարձել Աստրախան։ Վերադարձից հետո Տերյանը մոտ մեկ ամիս մնացել է Աստրախանում, սակայն Ն. Վարագյանի մայրը՝ Մանուշակ Վարագյանը նշել է, որ այդ ընթացքում «նա համարյան միշտ հիվանդ պառկած էր մեր տանը»։ Հոկտեմբերի կեսերին Տերյանը, ավարտած լինելով իր գործը եւ զգուշանալով սկսվող աշնային ցրտերից ու խոնավությունից, հեռանում է Աստրախանից։ Մոսկվա վերադառնալուց հետո (մոտավորապես 1919 թվականի փետրվարին) նա փորձել է շարունակել աշխատանքը, «սակայն այլեւս անհնարին էր։ Թոքախտը անցել էր աղիքները եւ կոկորդը, նա հազիվ էր կարողանում շշնջալ»։ Ամռանը Տերյանն ընկերների ու հարազատների պնդմամբ տեղավորվել է Մոսկվայի քաղաքամեձ Սոկոլնիկի արվարձանի Չետվերիկովի սանատորիայում, սակայն այնտեղի ծանր հիվանդների միջավայրին եւ միօրինակ ու ձանձրալի պայմաններին չդիմանալով՝ որոշ ժամանակ անց հեռացել է՝ բնակվելով Մոսկվայի «Մետրոպոլ» հյուրանոցում, որտեղ «առաջին անգամ Տերյանը հեղափոխության ընթացքում նորից քրքրում է իր ձեռագրերը, արտագրում է այն կտորները, որ ավարտած էր համարում, կարգի է բերում ու նախապատրաստում պոեզների երկրորդ հատորը եւ այդ զբաղմունքների միջոցին երբեմն գրելու նոր փորձեր անում»։ Այդ ժամանակ դաշնակցական կառավարության անունից Տերյանին այցելել է բժիշկ Զավրիեւը եւ առաջարկել է տեղափոխվել Շվեյցարիա՝ «խոստանալով ամեն տեսակի աջակցություն», սակայն Տերյանը մերժել է այդ առաջարկը։ 1919 թվականի աշնանը Տերյանը Արտաքին գործերի ժողովրդական կոմիսարիատի կարեւոր եւ շտապ հանձնարարություններով մեկնել է Տաշքենդ. ՌԽՖՍՀ Արտաքին գործերի ժողովրդական կոմիսարիատի 1919 թվականի հոկտեմբերի 3-ին տրված վկայականում գրվել է. «Բոլոր ռազմական, քաղաքացիական եւ երկաթուղային իշխանություններին առաջարկվում է ընկ. Տերյանին ցույց տալ ամենալայն օժանդակություն՝ նրա ուղեւորության ճանապարհին»։ Ուղեւորության հստակ նպատակը հայտնի չէ, ինչպես նաեւ հստակ չէ Տերյանի՝ հետագայում Պարսկաստան եւ Թուրքիա մեկնելու հարցի ստույգ լինելը։ Միաժամանակ Տերյանը հույս է ունեցել տեսնել ավագ եղբորը՝ Ղազարին, որից վաղուց նամակ չուներ, եւ «հույս ուներ տաք կլիմայում, եղբոր ընտանիքի խնամքը վայելելով վերականգնել իր սպառվող ուժերը»։ Անահիտ Շահիջանյանը՝ Տերյանի հղի կինը, որը «գրեթե մերժված էր» ծնողների կողմից ամուսնացած մարդու հետ կապի համար, պատրաստակամություն է հայտնել ուղեկցել նրան։ Մեկնելուց առաջ Տերյանի իր գրքերը տեղավորել է մի քանի փայտե արկղերում եւ թողել Մոսկվայում ապրող Միքայել Տեր-Մկրտչյանի մոտ։ Իր հետ վերցնելով միայն որոշ կարեւոր փաստաթղթեր՝ Տերյանը կնոջ հետ հոկտեմբերին (հավանաբար հոկտեմբերի 15-ին) գնացքով մեկնել է Սամարա, որտեղ ստիպված են եղել երկար ժամանակ կանգ առնել՝ սպասելով դեպ Թուրքեստան մեկնող գնացքի։ Տերյանի առողջական վիճակը կրկին վատացել է, եւ Անահիտն առաջարկել է վերադառնալ Մոսկվա, սակայն Տերյանը մերժել է՝ պատճառաբանելով, որ հատկացված գումարը ծախսված է, եւ չեն կարող առանց գործն ավարտելու վերադառնալ։ Նոյեմբերի 22-ին Տերյանն ու Անահիտը գնացք են նստել (ճանապարհին Տերյանի վիճակն ավելի է ծանրացել) եւ դեկտեմբերի 13-ին հասել Օրենբուրգ 2 կայարան (քաղաքից տասը կիլոմետր հեռու), որտեղ մինչեւ դեկտեմբերի 18-ն ստիպված են եղել սպասել Տաշքենդ մեկնող գնացքի։ Անահիտը մեկնել է Օրենբուրգ եւ կարողացել է հաջորդ օրը Տաշքենդ մեկնող գնացքում տեղ գտնել, սակայն կայարան վերադառնալուց հետո Տերյանին գտել է 40,8° ջերկության մեջ, եւ որոշվել է մեկնումը հետաձգել ու մնալ Օրենբուրգում՝ իրեն ծանոթ Օհանյանների տանը. Տերյանը համաձայնել է. «Ինչ ուզում ես արա, միայն ինձ մահից փրկիր»։ Տերյանին սահնակով տեղափոխել են Օհանյանների տուն, ուր նա հասել է ցրտից գրեթե անզգա, սակայն տանը տիրող ջերմության եւ հարմարավետ պայմանների շնորհիվ հաջորդ օրը իրեն լավ է զգացել։ Դեկտեմբերի 21-ին Տերյանն անկողին է ընկել եւ այլեւս վեր չի կացել։ Բծավոր տիֆի համաճարակի պատճառով քաղաքում բժիշկները հիվանդներին ընդունել են միայն հիվանդանոցներում կամ իրենց մոտ, այդ պատճառով բժիշկ բերել Տերյանի մոտ կարողացել են միայն դեկտեմբերի 28-ին, բայց դրանից հետո նա այլեւս չի եկել։ Վերադաս մարմիններին ուղղված դիմումների շնորհիվ դեկտեմբերի 30-ից Տերյանին սկսել է կանոնավորապես այցելել մի բժիշկ, սակայն նրա ջերմությունից 35,6°-ից չի բարձրացել եւ նա ոչինչ չի կարողացել ուտել։ Տերյանը «շատ էր խոսում Սուսաննայի մասին, բուռն ցանկություն էր հայտնում տեսնել նրան եւ իր ընկերներից մի քանիսին»։ Տեսնելով, որ Տերյանը սիրով է ունկնդրում ուրախ զրույցներ, Օհանյանները նույնիսկ փոքրիկ խնջույք են կազմակերպել։ Նոր տարվա օրերին Տերյանն անգամ անկողնում չի կարողացել շարժվել, իսկ հունվարի 4-ից նրա մարմինն սկսել է «սառչել». նա գանգատվել է, որ «ներսից ինքը այրվում է», իսկ վերջույթները սառչում են։ Օրենբուրգում անհրաժեշտ դեղերը գտնելու անհնարինության պատճառով Տերյանը խնդրել է իրեն տանել Մոսկվա, սակայն հունվարի 6-ին երեք բժիշկներ քննում են Տերյանին եւ եզրակացնում. «Ոչինչ անել չի կարելի եւ պետք է րոպե առ րոպե սպասել վախճանի»։ Հունվարի վեցի լույս 7-ի գիշերը Տերյանը չի քնել, մի քանի անգամ խնդրել է իրեն հագցնել ու նստեցնել բազկաթոռին, սակայն մի քանի րոպեից ավել նստել չի կարողացել, դժվարանում էր խոսել, քնել չէր կարողանում։ Այդ ժամանակ նա Անահիտին ասել է. Տերյանը խնդրել է իրեն կամֆորա ներարկել, եւ Անահիտը կարողացել է գտնել ռազմասանիտարական գնացքի (որով իրենք եկել էին Սամարայից) բուժակին։ Տերյանը ճանաչել նրան եւ ներարկում կատարելիս հարցրել է. «Կարելի՞ է անվերջ սրսկել եւ այդպիսով կյանքը երկարացնել դարձյալ մեկ շաբաթով»։ Տերյանն Անահիտին խնդրել է «հանգիստ նստել իր մոտ եւ լաց չլինել ու չվազվզել». «Դրանից հետո նա կամաց-կամաց»... հանգիստ, մեռնում է»։ Ստեղծագործական լեզվի զարգացման փուլեր Վահան Տերյանի ստեղծագործական կյանքը, ըստ լեզվի զարգացման, կարելի է բաժանել չորս փուլերի։ Առաջին փուլ-Առաջին փուլն իր մեջ ընդգրկում է բանաստեղծի գրական գործունեության սկզբնական շրջանը մինչեւ 1908 թվականը՝ Մթնշաղի անուրջներ ժողովածուի հրատարակությունը։ Հիմք ընդունելով բանաստեղծի ընկերոջ՝ Պողոս Մակինցյանի կատարած թվագրումները՝ կարելի է համոզված պնդել, որ դեռեւս 1903-1904 թվականներին արդեն գոյություն են ունեցել զուտ տերյանական խոսքով գրված բանաստեղծություններ՝ «Հրաժեշտ», «Էլեգիա», «Անծանոթ աղջկան» եւ այլն։ Ստեղծագործական վաղ շրջանում Տերյանի խոսքարվեստն անմիջականորեն կրում էր նաեւ լեզվի զարգացման նախորդ շրջանի ազդեցությունը։ Երկրորդ փուլ-Տերյանի լեզվի զարգացման երկրորդ փուլը (1909-1912 թվականներ) բանաստեղծի արվեստի գեղարվեստական հասունացման կարեւորագույն շրջանն էր, որի լավագույն վկայությունը «Բանաստեղծությունների» առաջին հատորն էր՝ հրատարակված 1912 թվականին։ Վերջինս, բացի «Մթնշաղի անուրջներ» ժողովածուի վերամշակված ու լրացված տարբերակից, ընդգրկում էր նաեւ Գիշեր եւ հուշեր, Ոսկի հեքիաթ եւ «Վերադարձ» բանաստեղծական շարքերը։ Մանրակրկիտ վերամշակման ենթարկելով տարիներ առաջ գրված բանաստեղծությունները՝ Տերյանն իր չափածոյի լեզուն զտեց նախորդ շրջանի լեզվական վերապրուկներից։ Երրորդ փուլ-1910-ական թվականների տերյանական պոեզիայի նոր աստիճանը դրսեւորվեց նաեւ բանաստեղծի լեզվի զարգացման երրորդ փուլում։ 1913 թվականից սկսվեց բանաստեղծի կյանքի ու ստեղծագործական գործունեության հաջորդ՝ պետերբուրգյան շրջանը։ Թեմատիկ, ժանրային, տաղաչափական ու լեզվաոճական նոր հնարավորությունների արդյունք էին «Կատվի դրախտ», «Երկիր Նաիրի», «Ոսկե շղթա» շարքերում զետեղված բազմաթիվ ստեղծագործություններ։ Չորրորդ փուլ-Լեզվական որոնումներով ուշագրավ է նաեւ Տերյանի ստեղծագործական ուղու վերջին՝ հետհոկտեմբերյան փուլը (1918-1919 թվականներ)։ Բանաստեղծը հեղափոխական շրջանի տրամադրություններն արտացոլող տողերով, հրապարակախոսական մի շարք հոդվածներով տվեց իր անցած ուղու յուրօրինակ գնահատականը։ Բանաստեղծական շարքեր Մթնշաղի անուրջներ Գիշեր եւ հուշեր Ոսկի հեքիաթ Վերադարձ Ոսկե շղթա Երկիր Նաիրի Կատվի դրախտ Վահան Տերյանն իր բանաստեղծությունների մեծ մասը համախմբել է առանձին շարքերի մեջ («Մթնշաղի անուրջներ», «Գիշեր եւ հուշեր», «Ոսկի հեքիաթ», «Երկիր Նաիրի» եւ այլն)։ Արեւելահայ բանաստեղծության մեջ Տերյանն առաջինն էր, որ դասական մակարդակի է հասցրել շարքերով գրելու սկզբունքը։ Տերյանը մտածում եւ ստեղծագործում էր ոչ միայն առանձին բանաստեղծությունների, այլեւ շարքերի միջոցով։ Շարքի մեջ մտնող յուրաքանչյուր բանաստեղծություն ներքին կապ ունի քնարական շարքի ընդհանուր մոտիվների ու տրամադրությունների հետ եւ դրանով իսկ ամբողջացում է շարքի մեջ ներկայացվող հիմնական գիծը։ Իր հերթին շարքի մեջ մտնող յուրաքանչյուր բանաստեղծություն նրանից դուրս կարող է ընկալվել որպես առանձին ստեղծագործություն։ Այդպիսին են նաեւ Տերյանի բանաստեղծությունները։ Երկերի մատենագրություն Մթնշաղի անուրջներ, Թիֆլիս, 1908, 80 էջ։ Բանաստեղծութիւններ, Մոսկվա, 1912, 216 էջ։ Երկերի ժողովածու, հատ. 1, Երեւան, 1924, 120 էջ։ Երկերի ժողովածու, հատ. 2, Կ. Պոլիս, 1923, 136 էջ։ Երկերի ժողովածու, հատ. 3, Կ. Պոլիս, 1923, 320 էջ։ Երկերի ժողովածու, հատ. 4, Կ. Պոլիս, 1925, 424 էջ։ 100 վոտանավոր, Թիֆլիս, 1930, 128 էջ։ Բանաստեղծություններ, Յերեւան, 1936, 124 էջ։ Մթնշաղի անուրջներ, Պէյրութ, 1939, 52 էջ։ Բանաստեղծությունների լիակատար ժողովածու, Երեւան, 1940, 456 էջ։ Ընտիր քերթուածներ, Հալէպ, 1945, 192 էջ։ Երկերի ժողովածու, հատ. 1, Երեւան, 1950, 496 էջ։ Երկերի ժողովածու, հատ. 2, Երեւան, 1950։ Բանաստեղծութիւններ, Պէյրութ, 1953, 88 էջ։ Մթնշաղի անուրջներ, Վենետիկ, 1956, 72 էջ։ Երկեր, Երեւան, 1956, 744 էջ։ Բանաստեղծություններ (Հատընտիր), Երեւան, 1958, 64 էջ։ Երկերի ժողովածու, հատ. 1. Մթնշաղի անուրջներ, Գիշեր եւ հուշեր, Ոսկի հեքիաթ, Վերադարձ, Ոսկե շղթա, Տրիոլետներ, Երկիր Նաիրի, Կատվի դրախտ, Շարքերից դուրս բանաստեղծություններ, Երեւան, 1960, 384 էջ։ Երկերի ժողովածու, հատ. 2. Բանաստեղծություններ, Հոդվածներ եւ զեկուցումներ, Երեւան, 1961, 492 էջ։ Երկերի ժողովածու, հատ. 3. Թարգմանություններ, Նամակներ, Հեռագրեր, Երեւան, 1963, 804 էջ։ 80 (բանաստեղծություններ), Երեւան, 1965, 108 էջ։ Նամակներ, Երեւան, 1971։ Նամակներ Անթառամ Միկարյանին, Երեւան, 1972, 248 էջ։ Երկերի ժողովածու, հատ. 1, Երեւան, 1972, 384 էջ։ Աշնան մեղեդի (բանաստեղծություններ), Երեւան, 1973, 156 էջ։ Երկերի ժողովածու, հատ. 2, Երեւան, 1973, 414 էջ։ Երկերի ժողովածու, հատ. 3, Երեւան, 1975, 414 էջ։ Երկերի ժողովածու, հատ. 4, Երեւան, 1979, 464 էջ։ Բանաստեղծություններ, Երեւան, 1980, 96 էջ։ Բանաստեղծություններ, Երեւան, 1982, 264 էջ։ 100 բանաստեղծություն, Երեւան, 1985, 160 էջ։ Բանաստեղծությունների լիակատար ժողովածու, Երեւան, 1985, 512 էջ։ Տերյան Վահան, Իսահակյան Ավետիք, Բանաստեղծություններ, Երեւան, 1985, 520 էջ։ Երկեր. Բանաստեղծություններ, Սեւագրություններ, Հոդվածներ եւ զեկուցումներ, Նամակներ եւ հեռագրեր, Երեւան, 1989, 608 էջ։ Բանաստեղծությունների լիակատար ժողովածու, Երեւան, 1998, 500 էջ։ Ընտիրը, Երեւան, 2001, 512 էջ։ Բանաստեղծությունների լիակատար ժողովածու, Երեւան, 2002։ Ձոների գիրք, Երեւան, 2002, 112 էջ։ Երկերի լիակատար ժողովածու, Երեւան, 2005, 788 էջ։ Ընտրանի (բանաստեղծությունների լիակատար ժողովածու), Երեւան, 2005, 800 էջ։ Սիրո երգեր (բանաստեղծություններ), Երեւան, 2007, 72 էջ։ Ընտրանի (125 բանաստեղծություն), Երեւան, 2011, 256 էջ։ Ընտրանի (բանաստեղծություններ), Երեւան, 2011, 300 էջ։ Ստեղծագործությունների ժողովածու, Երեւան, 2011, 216 էջ։ Ընտիրը, Երեւան, 2012, 512 էջ։ Անտիպ եւ անհայտ էջեր (Նամակներ, հոդվածներ, գրախոսություններ), Երեւան, 2014, 740 էջ։ Թարգմանություններ Բրյուսով Վալերի։ Բանաստեղծություններ.- Երեւան։ Հայպետհրատ, 1957.- 381 էջ.- Բովանդ.-ից՝ Որոշ ստեղծագործություններ։ Ծերեթելի Ակակի։ Հատընտիր.- Երեւան։ Հայպետհրատ, 1940.- 95 էջ.- Բովանդ.-ից՝ Որոշ ստեղծագործություններ։ Վրացական պոեզիա.- Երեւան։ ԵՊՀ հրատ., 1983.- 438 էջ.- (Ուսանողի գրադարան)։ Վրաց գրականության ընտիր էջեր.- Երեւան։ Հայպետհրատ, 1961.- 648 էջ։ Ֆրանսիական պոեզիա.- Երեւան։ Երեւանի համալս. հրատ., 1984.- 480 էջ.- (Ուսանողի գրադարան)։ Ֆիլմագրություն Վահան Տերյան - 100, (1985) վավերագրական ֆիլմը նվիրված է բանաստեղծի ծննդյան 100-ամյակին (ռեժիսոր՝ Լեւոն Մկրտչյան), տեքստը կարդում է Սոս Սարգսյանը։ Վերջին ուղեւորությունը - Նկարահանվել է 2012 թվականին։ Այն խաղարկային-վավերագրական ֆիլմ է Վահան Տերյանի եւ նրա կնոջ՝ Անահիտ Շահիջանյանի, նրանց համատեղ կյանքի վերջին օրերի մասին։ Բանաստեղծի խոհերն ու զրույցները, որ գրվել են 100 տարի առաջ, թվում է՝ հենց այսօրվա մասին են։ Ֆիլմի համահեղինակներն են Հրայր Թամրազյանը եւ Գայանե Դանիելյանը։ Ազատություն ռադիոկայանի թողարկած այս ֆիլմում Վահան Տերյանի դերում նկարահանվել է Արտաշես Մխիթարյանը, իսկ Տերյանի կնոջ դերում՝ Նարինե Գրիգորյանը։ Ֆիլմի ռեժիսորն է Հրայր Թամրազյանը, օպերատորը՝ Լեւոն Գրիգորյանը։ Մոնտաժի հեղինակն է Հայկ Գրիգորյանը։ Ֆիլմը տեղադրված է YouTube ինտերնետային կայքում «Վահան Տերյան. Սիրո բանաստեղծ» անվան տակ։ Տես նաեւ Վահան Տերյանի տուն-թանգարան Վահան Տերյանի հուշարձան (Երեւան, Օղակաձեւ զբոսայգի) Վահան Տերյանի հուշարձան (Երեւան, Մալաթիա-Սեբաստիա) Վահան Տերյանի կիսանդրի (Երեւան) Նշումներ Ծանոթագրություններ Գրականություն Էդուարդ Թոփչյան, Վահան Տերյան, Երեւան, Հայպետհրատ, 1945, 47 էջ։ Խորեն Սարգսյան, Վահան Տերյան, Երեւան, Պետհրատ, 1926, 36 էջ։ Սաքո Սուքիասյան, Էջեր Վահան Տերյանի կյանքից, Երեւան, Հայպետհրատ, 1959, 307 էջ։ Արսեն Տերտերյան, Վահան Տերյան։ Ցնորքի, ծարավի եւ հաշտության երգիչը, Թիֆլիս, տպարան «Հերմես», 1910, 106 էջ։ Արսեն Տերտերյան, Հայոց նոր գրականության պատմություն։ 19-20-րդ դդ. (սղագրված դասախոսություններ ձեռագրի իրավունքով), պրակ 8, Վ. Տերյան, Երեւան, Երեւանի համալսարանի հրատարակչություն, 1939, 58 էջ։ Ռաֆայել Իշխանյան Տերյանի լեզվական արվեստը, Դասախոսություն, մաս 1։ «Երեւանի համալսարան», Երեւան, 1972 Ռաֆայել Իշխանյան Տերյանն ինչպես որ կա։ «Գիտելիք», 1990 Հայկազ Հակոբջանյան, Կյանքս այնպես դժվարին էր. Վահան Տերյան (կենսապատում), Երեւան, ԳԱՍՊՐԻՆՏ, 2011, 390 էջ։ Գեւորգ Էմին, Տերյան, Անտիպ եւ անհայտ Էջեր (Նամակներ, հոդվածներ, գրախոսություններ), Երեւան, «Տիգրան Մեծ», 2014, 740 էջ։ Հայկական համառոտ հանրագիտարան, հատ. 4, Երեւան, 2003։ Հայկական սովետական հանրագիտարան, հատոր 11, Երեւան, 1985, էջ 681-682։ Ով ով է (Հայեր։ Կենսագրական հանրագիտարան), հատ. 2, Երեւան, 2007, էջ 593-594։ Հայ նոր գրականության պատմություն, հատ. 5, Երեւան, 1979, էջ 409-470։ Մերի Վազգենի Հովհաննիսյան Վահան Տերյանի չափածոյի լեզուն եւ ոճը, 2019, ԵՊՀ հրատարակչություն, էջ 18-24։ Արտաքին հղումներ Վահան Տերյանը Էյ Վի Փրոդաքշն կայքում Վահան Տերյանը դասարան.ամ կայքում Վահան Տերյանը Հայկական Հանրագիտարանում «Վահան Տերյանի մասին» Հ. Թումանյան Վ. Տերյանի մասին ֆիլմ Youtube-ում, «Վերջին ուղեւորությունը» Վահան Տերյանի նամակը Նվարդ Թումանյանին 20-րդ դարի արեւելահայ բանաստեղծներ Տուբերկուլոզից մահացածներ Գրական կեղծանուններով հայտնի հեղինակներ Կոմիտասի անվան պանթեոնում թաղվածներ Վիրահայ հասարակական գործիչներ 20-րդ դարի հայ գրողներ Վիրահայ բանաստեղծներ 20-րդ դարի հայ բանաստեղծներ Վահան Տերյան Բանաստեղծներ այբբենական կարգով


source: wikipedia

text: Նահապետ Քուչակ (), հայ աշուղ-երգիչ։ Կենսագրություն Նահապետ Քուչակի ծնունդը ենթադրաբար դրվում է 1490-ական թվականների սկզբներին, իսկ մահը, համաձայն հայրենի գյուղի սուրբ Թեոդորոս եկեղեցու պատի տակ պահպանված շիրմաքարի արձանագրության, եղել է 1592 թվականին։ Այս ժամկետները լիովին համընկնում են իր հասակի մասին նրա թողած հիշատակարանի բովանդակությանը։ Ես Քուչակս եմ վանեցի, Ի գեղէն Խառակոնիսայ, Լըցեր եմ հարիւր տարին, Էլ չի գար մտքիկս ի վերայ.... Քուչակի մասին միջնադարում ստեղծվել են տարբեր ավանդություններ։ Ըստ դրանցից մեկի՝ Քուչակն իր երգերի մոգական զորությամբ բուժել է թուրքական սուլթանի՝ անբուժելի հիվանդությամբ տառապող տիկնոջը, որի համար սուլթանը, Քուչակի ցանկությամբ, Կոստանդնուպոլսից մինչեւ Խառակոնիս կառուցել է տվել յոթ կամուրջ, յոթ եկեղեցի եւ յոթ մզկիթ։ Համաձայն մեկ ուրիշ ավանդության՝ Նահապետ Քուչակն իր համագյուղացիներին հրավիրում է գյուղի եկեղեցու մոտ, իսկ ինքը բարձրանալով վանքի կատարը ասում է, թե իրեն ցած է նետելու, որտեղ ընկնի, այնտեղ էլ թող թաղեն իրեն։ Գյուղացիները, կարծելով, թե նա կատակ է անում, չեն հավատում նրա խոսքին։ Իսկ նա իսկույն ցած է նետվում ու մեռնում։ Ընկած տեղն էլ՝ եկեղեցու պատի տակ, թաղում են նրան։ Հին գրչագրերում Քուչակի անունով պահպանվել է ինը բանաստեղծություն։ Ոչ մի ընդհանրություն չունեն միջնադարյան հայրենների հետ, որոնք, սկսած 1882 թվականից, որոշ հրատարակիչների ու գրականագետների կողմից, առանց որեւէ լուրջ հիմնավորման, վերագրվում են Քուչակին։ Բացի այդ՝ դեռ չի հայտնաբերվել հայրեն պարունակող որեւէ հին ձեռագիր, որում հայրենների որեւէ շարքի հեղինակ վկայվի Նահապետ Քուչակը։ Ստեղծագործություններ Նահապետ Քուչակի անունով գրավոր եւ բանավոր ավանդությամբ պահպանվել եւ առայժմ հայտնի են շուրջ մեկ տասնյակ կրոնական, բարոյախրատական եւ սիրային բովանդակությամբ աշուղական երգեր՝ հայերենով ու թուրքերենով, որոնցից յոթը՝ հայատառ թուրքերենով։ 1880-ական թվականներից թյուրիմացաբար Նահապետ Քուչակին են վերագրվել նաեւ միջնադարյան հայրենները։ Այդ վերագրումն սկսվել է բանասեր Ա. Տեւկանցի «Հայերգ» գրքից (1882) եւ հետագայում դարձել է գրական ավանդույթ, որին հետեւել են նաեւ ուրիշ բանասեր-գրականագետներ։ Թեեւ 1920-ական թվականներին Մ. Աբեղյանը ապացուցեց այդ վերագրման անհիմն լինելը, բայց հետագայում եւս Նահապետ Քուչակը համարվել է միջնադարյան հայրենների հեղինակ, նրա անունով են հրատարակվել եւ բազմաթիվ լեզուներով թարգմանվել այդ երգերը։ Այս իմաստով Նահապետ Քուչակը դարձել է պայմանական եւ հավաքական անուն, որով լայն շրջաններում հայտնի է հայ միջնադարյան քնարերգության այդ մեծ եւ հարուստ ժառանգությունը։ Պանդխտության հայրեններն ունեն ազգային-քաղաքական բովանդակություն եւ բացահայտում են օտար երկրում ապրուստ փնտրող հայ մարդու ծանր հոգեվիճակը։ Հայրենների ցանկ Էրնեկ ես անո՛ր կու տամ, որ առեր իւր եարն է փախեր Քանի դու ինձի էիր, նայ կանանչ ու ցօղն ի վըրայ Ուր էիր, ուսկի՞ց եկար, քան զամեն ծաղիկ դու պայծառ Այս աստընվորիս վերայ երկու բան ողորմ ու լալի Աչերդ է ծովէն առած, եւ ուներդ է ի թուխ ամպէն Սո՛ւտ է, որ կ'ասեն, եղբա՛րք, թ'ընտանի կաքաւ չի լինի Լուսի՛ն, պարծենաս ասես.«Լուս կու տամ ես աստընվորիս» Ի՞նչ անեմ, կամ ի՞նչ լինամ յո՛ւր տեսնում աղւոր, նայ սիրեմ, Լուսինն ի սարէն փըրթաւ, ի՛նքն ու իւր աստղըն ի հիտրաց Հընցեղ եմ ի քո սիրուդ, որ տըղեկըն ծիծ չէ կերել Ես ան հաւերուն էի, որ գետինըն կուտ չուտէի Ա՛յ, գընա՛, չի պիտիս դուն ինձ, լուկ պեզա՛ր իմ սիրտս ի քենէ Երբ որ ես պըզտիկ էի, կանչէին ինձ ոսկի տղայ Այդ քո ստեղծողիդ համար, երբ քայլես, զուներդ մի՛ շարժեր Ես աչք ու դու լոյս, հոգի, առանց լո՛յս՝ աչքըն խաւարի. Հանցգուն եմ ի քո սիրուդ, զինչ ամպերըն կ'առնեն շառափ Կօզա՛լ, մի՛ հագնիր կապուտ, մի՛ խաղար ու տար թեւերուդ Կարմի՛ր ու ճերմակ երես, ա՛մ քանի՞ դու զիս պիտ էրես Ի՞նչ անեմ, կամ ի՞նչ լինիմ, տէր չունիմ, որ գայ զիս ձենէ Իմ սիրտս ի քո վառ սիրուդ՝ զէտ աշնան ղազէլ կու դողայ Պաղչայ մի տընկեր եմ ես, թ'ի՛նչ աղէկ մորճեր կայ ի ներս Երթա՛մ, չի կենա՛մ ի հոս, ուր երթամ, հոն ա՛լ չի կենամ Ե՛ւ, ե՛կ դու ի քո տանէն, զինչ ելնե արեւն ի մօրէն, Դեղնել եմ խընկիդ նըման, գունատել եմ զէտ ըզզաֆրան Գիտես, որ դուն պարծեցար, թէ՝ "Ճերմակ ծոցըս քեզ ծառայ" Թուխ աչք եւ ունքեր ունիս, լայն ճակատ ու կարմիր երես. Ելայ, ես ի քեզ եկի քեզ յիսնէ կարօտ գիտէի. Քանի՛ ու քանի՛ ասեմ."Զիմ եարին կապան կարեցէք. Բանիկ մի ղալատ արի, որ զօձո՛ւն ձագըն սիրեցի Զաշխարհս ես ի ժուռ եկի, ա՛յ հոգեկ, որ այլ չի մընաց Այ իմ մարգարտէ շարոց, որ յոտից մատանց հուր ու բոց Ով որ ճերմակ ծոց ունի, թող կապոյտ շապիկ հագընի Մահալօքս ի վար կուգ'ի, նայ տեսայ մոմեր դատըւած Հաւսար ի ճօշք են առել, 'ի ոտանց կամին զիս ուտել Արե՛կ, որ տամ քեզ խըրատ, լօք առնում խըրատ ի քենէ Դէմ առաւօտուն լուսուն ես ի ձեր երդիքըն եկել. Սըրտիկս է մալուլ եղեր, զիր ամէն մըլքեր կու ծախէ Տեսայ իմ հոգուս հոգին, որ կ'երթար հետ մէկի մըն ալ Մահալովդ ի վար կուգ'ի, ճուկ ու մուկ հազար սոխախով Քանի ու քանի ասեմ վարդ մի սիրեր փուշ ունի Երկեր Նահապետ Քուչակի դիւանը, Փարիզ, 1902, 133 էջ։ Սիրու երգիչ Նահապետ Քուչակի երգերը, Թիֆլիզ, 1905, 144 էջ։ Հայրենի կարգավ, Երեւան, 1957, 348 էջ։ Հարյուր ու մեկ հայրեն, Երեւան, 1976, 272 էջ։ Հարյուր ու մեկ հայրեն, Երեւան, 1988, 272 էջ։ Տաղարան, Ժնեւ, 2004, 156 էջ։ Հարյուր ու մեկ հայրեն, Թբիլիսի, 2011, 104 էջ։ Հարյուր ու մեկ հայրեն, Երեւան, 2012, 108 էջ։ Ծանոթագրություններ Գրականություն Գրկ. Տեւկանց Ա., Հայերգ, մեղեդիք, տաղք եւ երգք, Թ., 1882 Չոպանյան Ա., Նահապետ Քուչակի դիվանը, Փարիզ, 1902 Չոպանյան Ա., Հայրեններու բուրաստանը, Փարիզ, 1940 Մնացականյան Ա., Հայրենների եւ Նահապետ Քուչակի մասին,- «Պատմա-բանասիրական հանդես», 1958, N 2, էջ 234-257։ Եգանյան Օ., Նահապետ Քուչակի հայատառ թուրքերեն տաղերը,- «Բանբեր մատենադարանի», N 5, 1960, էջ 465-481։ Աբեղյան Մ., Երկեր, հտ. Բ, Երեւան, 1967։ Tchobanian A., La roseraie d'Armenie, t. 2, Paris, 1923. Աշուղներ Հայ երգիչներ Միջնադարյան հայ բանաստեղծներ Հայ տղամարդ բանաստեղծներ Հայ տղամարդ գրողներ Խառակոնիս գյուղում ծնվածներ Բանաստեղծներ այբբենական կարգով


text: Դանիել Վարուժան (Դանիել Չպուգքյարյան) (), XX դարի արեւմտահայ բանաստեղծ։ Դանիել Վարուժանի ստեղծագործության էությունը եղավ գեղեցկության, ուժի ու աշխատանքի փառաբանության տարերքը։ Վարուժանի կյանքը թեպետեւ ընդհատվեց երիտասարդ հասակում, բայց նա ստեղծեց հասարակական մեծ բովանդակության եւ գեղարվեստական կատարյալ ձեւերի պոեզիա։ Նա հոգեկան մերձեցումներ ունեցավ համաշխարհային պոեզիայի խոշոր դեմքերի հետ՝ պահպանելով, սակայն, իր ստեղծագործության ազգային ոճն ու դրոշմը։ Խոսելով նաեւ վերածնության շրջանի իտալական եւ ֆլամանդական արվեստից կրած ազդեցության մասին՝ Վարուժանը միաժամանակ հատկապես ընդգծում է, որ իր վրձինը թաթախել է միայն հայրենի հողի «որդան կարմիրի» եւ «ծովածուփ արյան» մեջ։ Կենսագրություն Վարուժանը ծնվել է 1884 թվականին Արեւմտյան Հայաստանի Սեբաստիա նահանգի Բրգնիկ (գյուղը հիմնադրվել է 11-րդ դարում վասպուրականցիների կողմից, եւ իսկական անունով կոչվել է Բագրատունիք) գյուղում։ Նա գրաճանաչ է դառնում գյուղի վարժարանում, իսկ 1896 թվականից ուսումը շարունակում է Պոլսում, սկզբում Սագըզ Աղաջի Մխիթարյան դպրոցում, ապա Քաղկեդոնի վարժարանում։ Պոլիսը երեխայի վրա ծանր տպավորություն է թողնում։ Նա տեսնում է սուլթան Համիդի կազմակերպած ջարդի հետքերը։ Այդ օրերի հալածյալներից էր նաեւ բանաստեղծի պանդուխտ հայրը, որին հարազատները երկար ժամանակ որոնում եւ վերջապես գտնում են բանտում՝ շղթաների մեջ։ Բանտարկյալ հորը նա պատմում է իրենց քաշած ծանր կյանքի մասին. տատը մահացել է, մայրը հիվանդ է եւ խուլ հազում է, չորացել են պարտեզի վարդենիները, ավերվել է հայրական օջախը։ Հայրը մի կերպ ազատվում է բանտից եւ աշխատում Պոլսի իջեւանատներից մեկում։ Դպրոցական արձակուրդները պատանին անց է կացնում հոր մոտ եւ ականատես դառնում պանդուխտների տառապալի կյանքին։ 1902 թվականին Վարուժանը տեղափոխվում է Վենետիկի Մուրադ-Ռաֆայելյան դպրոցը։ Բանաստեղծին գերում են Վերածնության շրջանի նկարչության ու քանդակագործության կոթողները իրենց առողջ եւ հյութեղ ռեալիզմով։ Նա հափշտակությամբ ընթերցում է նշանավոր գրողների երկերը, հատկապես տարվում է Լեւ Տոլստոյի եւ Ժան-Ժակ Ռուսոյի գաղափարներով։ Վարուժանն առանձին սիրով ուսումնասիրում է Հայաստանի պատմությունը, հայ հին ու նոր գրականությունը։ Վենետիկում էլ նա գրում է առաջին բանաստեղծությունները պանդուխտների կյանքի եւ 1896 թվականի ջարդերի թեմաներով։ 1905 թվականին բանաստեղծը մեկնում է Բելգիա եւ ընդունվում Գենտի համալսարանը։ Ուսանողական տարիները էական դեր են խաղում. նա սովորում է հասարակական եւ քաղաքական գիտություններ, ուսումնասիրում գրականություն եւ սոցիալական ուսմունքներ։ Նրա գեղագիտական հայացքների ձեւավորմանը նպաստում է նաեւ ֆլամանդացիների բարձր մշակույթը. նա խորազնին ուսումնասիրում է XVII-XVIII դարերի ռեալիստական նկարչությունը եւ տարվում 20-րդ դարի հռչակավոր բանաստեղծ էմիլ Վերհարնի պոեզիայով։ Ստանալով բարձրագույն կրթություն՝ բանաստեղծը 1909 թվականին վերադառնում է ծննդավայր։ Երկու տարի ուսուցչություն է անում Սեբաստիայի Արամյան վարժարանում։ 1910 թվականի օգոստոսի 15-ին ամուսնանում է իր նախկին աշակերտուհի Արաքսի Թաշճյանի հետ։ 1911 թվականի հունիսի 6-ին ծնվում է նրանց ավագ զավակը՝ Վերոնիկան, որին հայրը սիրում էր Վարաժնակ կոչել։ 1911 թվականին Դանիել Վարուժանը տեղափոխվում է Եվդոկիայի (Թոքատի) ազգային ճեմարան։ 1912 թվականին Վարուժանը հրավիրվում է Պոլսի Բերայի Ս. Գրիգոր Լուսավորիչ վարժարան՝ տեսչի պաշտոնով։ Այս տարիներին Վարուժանի բանաստեղծությունները լայն ճանաչման են արժանանում։ Տասը տարվա ընթացքում բանաստեղծը գրել է չորս գիրք՝ «Սարսուռներ» (1906), «Ցեղին սիրտը» (1909), «Հեթանոս երգեր» (1912) եւ «Հացին երգը» (1921, հետմահու)։ Գրել է նաեւ նոթեր, հոդվածներ, կատարել թարգմանություններ։ 1914 թվականին եղել է «Մեհեան» գրական ամսաթերթի 5 հիմնադիրներից մեկը՝ Կոստան Զարյանի, Յակոբ Քյուֆեճյանի (Օշական), Գեղամ Բարսեղյանի եւ Ահարոն Տատուրյանի հետ, բայց բաժանվել է խմբից երրորդ՝ մարտի համարից հետո։ Հ. Ճ. Սիրունու հետ խմբագրել է «Նավասարդ» գրական տարեգիրքը, որից լույս է տեսել միայն առաջին հատորը 1914 թվականին։ 1915 թ. ապրիլի 24-ին Վարուժանը գտնվել է այն մտավորականների ու հասարակական գործիչների շարքում, որոնք ձերբակալվել են թուրքական ոստիկանության կողմից։ Նա շատերի հետ աքսորվել է Չանղըրը, որտեղ մնացել է կալանավոր։ 26 օգոստոսի 1915 թ., որպես թե տեղափոխվելով Չանղըրըից Այաշ, ճանապարհին դաժանորեն սպանվել է կազմակերպված դավադրությամբ՝ բանաստեղծ Ռուբեն Սեւակի եւ երեք այլ աքսորականների հետ։ 1958 թ. փետրվարի 8-ին Գենտում տեղի է ունեցել Վարուժանին նվիրված երեկո։ Փետրվարի 9-ին համալսարանի մատենադարանի մեծ սրահում ամրացվել է հուշատախտակ՝ Վարուժանի դիմաքանդակով եւ հայերեն, ֆրանսերեն, ֆլամանդերեն արձանագրությամբ։ Դիմաքանդակի վրա նշվել են բանաստեղծի հետեւյալ խոսքերը՝ Ֆրանսիացի հայագետ Ֆրեդերիկ Ֆեյդին իրավացիորեն գրել է. «Վարուժանը պատկանում է նույնքան Արեւմուտքին, որքան Հայաստանին»։ Երեւանում կան Վարուժանի անվան փողոցներ, դպրոցներ։ Ստեղծագործություն Վարուժանի գրական նախափորձերը վերաբերում են Քաղկեդոնի գիշերօթիկում ուսանելու տարիներին։ Առաջին ոտանավորները հրապարակվել են աշակերտական «Արձագանք մոտայի» (1901) ձեռագիր թերթում։ 1902 թ. բանաստեղծը պատրաստել է իր առաջին ժողովածուն՝ «Ծաղկեփունջ կամ բրգնիքցիի մը նվագները», որը մնացել է անտիպ։ Առաջին տպագիր գործերն են «Բանաստեղծ նահապետին շիրիմին առջեւ» բանաստեղծությունը եւ «Եիկիտ Տոնել» դյուցազնավեպը («Բազմավեպ», 1904)։ 1904 թ. կազմել է իր երկրորդ ժողովածուն՝ «Փուշի ակոսներ» (սկզբնապես՝ «Մրրկահույզ կայծոռիկներ») խորագրով, որը նույնպես չի տպագրվել։ «Սարսուռներ» 1905 թ. տպագրության է ներկայացրել մի նոր ժողովածու՝ «Սարսուռներ», որտեղ առաջին անգամ ստորագրել է՝ Դանիել Վարուժան։ Սակայն Մխիթարյան հայրերը հարմար չեն գտել ամբողջապես հրատարակել այն։ Բանաստեղծությունների մի մասը նույն թվականին լույս է տեսել «Գեղունի» եւ «Բազմավեպ» հանդեսներում (1905)։ «Գեղունի»-ում տպագրվածները 1906 թ. հրատարակվել են Վենետիկում «Սարսուռներ» խորագրով։ Ժողովածուն Սիամանթոյի բանաստեղծական շարքերից հետո բերում է նոր գաղափարներ ու նոր ոճ. բնության, սիրո, անորոշ երազանքի տարածված մոտիվների փոխարեն ներշնչանքի աղբյուր է դառնում իրական կյանքը՝ մարդկային ճակատագրերով («Հիվանդ է»)։ Բանաստեղծը խորհում է ժողովրդի եւ անհատի, արվեստի եւ իրականության, բանաստեղծի եւ աշխարհի բարդ ու բազմազան կապերի մասին («Մուսային», «Ավազանին ձուկերուն», «Երազ եւ խոհ»)՝ արծարծելով մարդու տառապանքների հանդեպ բարության, անձնազոհության, հումանիզմի դեռեւս աղոտ գաղափարներ։ «Սարսուռներ»-ը որոշ իմաստով գեղարվեստական ծրագիր է, որտեղ նշմարվում են Վարուժանի ապագա ստեղծագործության գրեթե բոլոր հիմնական հատկանիշները։ Բանաստեղծը աշխարհը տեսնում է ռոմանտիկական սուր բեւեռացումների մեջ, մտածում վառ արտահայտված պատկերների լեզվով, հոգեբանական ու առարկայական տեսարանները ներկայացնում հատու եւ խոշոր գծերով։ Շարունակում է ձեւավորվել բանաստեղծական աշխարհայեցողության այն կերպը, որով բնութագրվում է մի ամբողջ գրական ուղղություն՝ հայկական նեոռոմանտիզմը, որն իր ամենացայտուն արտահայտությունը պիտի գտներ Վարուժանի ստեղծագործության մեջ։ «Ցեղին սիրտը» Վարուժանի երկրորդ գիրքը՝ «Ցեղին սիրտը» (1909), նշանավորում է արեւմտահայ բանաստեղծական մտքի զարգացման մի նոր աստիճան։ Ռեակցիայի ծանր տարիները մնացել էին հետեւում։ 1908 թ. երիտթուրքական հեղափոխությունը ժամանակավոր հնարավորություն էր ստեղծել համախմբելու ցրված գրական ուժերը։ Գրական անհատը ներաշխարհի անձուկ ոլորտից դուրս էր գալիս կենսական լուրջ հարցադրումների ասպարեզ։ Վարուժանը դառնում է գրական նոր շարժման կենտրոնական դեմքը։ Ժողովածուի լայնահուն պոեզիան հնչեցնում է ազգային ու համամարդկային ցավի, վրեժի ու պայքարի երգը («Ձոն», «Նեմեսիս»)։ Քաղաքական ու սոցիալական ճնշման «Բագինին վրա» բարոյապես ու ֆիզիկապես ողջակիզվում է ոչ միայն հայը, այլեւ մարդն առհասարակ («Հայրենիքի ոգին», «Թիապարտները», «Վաղվան բողբոջներ», «Լվացարարուհին», «Ջարդը»)։ Վրեժի ու պայքարի «Կրկեսին մեջ» հերոսանում է ոչ միայն դարերով հալածված մի փոքրիկ ազգ, այլեւ իր վաղվա օրը կերտող մի ամբողջ մարդկություն («Վերածնություն», «Կռվի երթ», «Վահագն», «Դյուցազնի մը սուրին»)։ Ազգային-ազատագրության հույսերի արթնացման նոր ալիքը քաղաքական ու սոցիալական սուր շեշտվածություն է հաղորդում Վարուժանի բանաստեղծությանը։ «Ցեղին սիրտը» ժողովածուի մեջ նոր ձեւով ու բովանդակությամբ շարունակվում են Խ. Աբովյանի, Ղ. Ալիշանի, Մ. Պեշիկթաշլյանի, Րաֆֆու ռոմանտիկական ավանդույթները։ Հայրենասիրությունը միայն զգացմունք չէ, այլեւ գաղափար, աշխարհայացք, գեղարվեստական մթնոլորտի կազմակերպման եղանակ, պոետիկական համակարգը ձեւավորող սկզբունք։ Վարուժանը խորապես յուրացրել էր համաշխարհային հին ու նոր մշակույթի փորձը, երազում էր ստեղծել «մարդ էակին գիրքը»՝ իրար ձուլելով արեւմտյան մտքի խստությունն ու արեւելյան երեւակայության կանոնազանց ազատությունը, վենետիկյան գույներն ու ֆլանդրիական «բարբարոս իրապաշտությունը»։ Սակայն ժողովրդի քաղաքական ճակատագրի անհրաժեշտությամբ գեղարվեստական խոսքը պետք է դառնար պայքարի զենք, հագենար հրապարակախոսական տարերքով։ Այս հարկադրական ինքնօտարումը վերաճում է ստեղծագործող անհատի ներքին դրամայի («Տրտունջք»), որով բնութագրվում է ժամանակի արեւմտահայ բանաստեղծությունն առհասարակ։ «Ցեղին սիրտը» հարազատ ժողովրդի «ծովածուփ արյան» եւ ճնշված մարդկության դարավոր տառապանքի աղաղակն է։ «Հեթանոս երգեր» Վարուժանի յուրաքանչյուր նոր ժողովածու բաց է անում արվեստի նոր ուղղություն, բերում է նոր բովանդակություն ու ոճ, հաստատում գեղարվեստական ձեւի նոր սկզբունքներ՝ դասականորեն ներկայացնելով գրական շարժման տվյալ պահի համար բնորոշ միտումները։ «Հեթանոս երգեր»-ը (1912) 1910-ական թթ. ծայր առած «հեթանոսական» շարժման ամենաամբողջական արտահայտությունն է։ Այս հոսանքի էությունն ազատության, ուժի, գեղեցկության պաշտամունքն էր՝ ի հակադրություն տիրող սոցիալական ու բարոյական անկման, բարքերի ապականության, մարդու բնական նկարագրի աղավաղման։ Գրքի երկու բաժիններում («Հեթանոս երգեր» եւ «Գողգոթայի ծաղիկներ») Վարուժանը պատկերում է իրարից տարբեր եւ իրար հակադրվող երկու աշխարհ։ «Ասպետական դարերու», «մեծազոր կենցաղի» փառաբանությունը չէր նշանակում անցյալի իդեալականացում կամ պատմության վաղնջական ժամանակները վերադառնալու կոչ. դա միայն գեղարվեստական պայմանականություն էր, որով բանաստեղծը մարմին էր տալիս ուժեղ, առնական, կատարյալ մարդու, ազատ, ներդաշնակ ու գեղեցիկ աշխարհի մասին իր իդեալներին («Գեղեցկության արձանին», «Վանատուր», «Հեթանոսական», «Օ՛ Տալիթա», «Արեւելյան բաղնիք», «Մեռած աստվածներուն», «Հարճը»)։ Արվեստի հրաշքով նա փորձում է վերագտնել մարդկության կորցրած արժեքները («Բեգաս», «Լույսը»)։ Իդեալի այսպիսի բարձրությունից բուրժուական աշխարհը ներկայացվում է որպես մարդկային չարչարանքի գողգոթա։ Գործարաններում, հանքերում, աշխատանքի բորսաներում եռում է մարդկանց բազմամիլիոն բանակը, ապրելը վերածվում է գոյության ծանր հարկադրանքի։ Մարդն օտարվում է իր նախաստեղծ էությունից, «ոսկի հորթի» պաշտամունքը, կեղծիքը, սուտը եղծում են գեղեցկի մաքուր իդեալը՝ ապրելու երջանկությունը դարձնելով գոյության դրամա («Բանվորուհին», «Սպասում», «Ընկեցիկը», «Մեռնող բանվոր», «Մեքենաները», «Դադար», «Մայիս մեկ»)։ «Հեթանոս երգեր»-ի գեղագիտական համակարգի հիմքը վսեմի կատեգորիան է՝ հերոսականի, ուժի, գեղեցկի կոնկրետ դրսեւորումներով։ Եթե կլասիցիստներն անտիկ ժամանակներում փնտրում էին քաղաքացիական արիության ու առաքինության օրինակներ, իսկ Լըկոնտ դը Լիլը՝ սոցիալական ներդաշնակության իդեալ, ապա Վարուժանի ստեղծագործության մեջ հեթանոսական կենցաղի դրվագները վերանում են իրենց պատմական ժամանակից, այդ յուրօրինակ գեղարվեստական իրականության մեջ անունն ու տարազը փոխած ապրում է ժամանակակից մարդը։ «Գողգոթայի ծաղիկներ» շարքը ընդհանրության որոշ եզրեր ունի Էմիլ Վերհառնի ստեղծագործության հետ։ Էական տարբերությունն այն է, որ եթե Վերհառնը համանման բանաստեղծություններում հետեւում էր որոշակի սոցիալական ուտոպիայի, ապա Վարուժանի ակնկալած վերածնությունը չէր ենթադրում որեւէ հայտնի սկզբունքով կազմակերպված սոցիալական իրականություն, հակառակ ակնհայտ դեմոկրատական կողմնորոշմանը՝ հայ բանաստեղծի իդեալը կապվում էր գեղեցկի, ներդաշնակի, բնականի թագավորության որքան հրապուրիչ, նույնքան էլ անիրական մի աշխարհի հետ։ «Հացին երգը» Երեք ժողովածուները լույս ընծայելուց հետո Վարուժանը պատրաստվում է հրատարակել «Հացին երգը» բանաստեղծական շարքը, որի վրա սկսել էր աշխատել դեռեւս 1909-1910 թվականներից («Հացին երգը» գարնան դեմ պիտի սկսիմ»)։ 1914 թվականի մարտի 26-ին Պոլսից ընկերոջը՝ Վ. Ահարոնյանին գրում էր. Լիարյուն ու ներդաշնակ կյանքի, ուժեղ, առողջ, բնականորեն անեղծ մարդու իդեալը «Հեթանոս երգեր»-ից տարբեր, բայց էությամբ նույնական մի այլ աշխարհի սկիզբ է դառնում «Հացին երգը» (1921) շարքում, որի հղացման ազդակը Հեսիոդոսի «Աշխատանք եւ օրեր» եւ Վերգիլիոսի «Մշակականք» պոեմներն են։ Սակայն Վարուժանն ստեղծել է ձեւով ու բովանդակությամբ միանգամայն ինքնուրույն երկ։ Նրա նոր գրքի թեման հացի արարման պատմությունն է՝ հողագործի աշխատանքի ոգեշունչ փառաբանությամբ։ Ավելի լայն առումով «Հացին երգը» արտահայտում է մտքի ու մկանի աշխատանքով հայրենի եզերքն արգասավորելու, վերածնության ոգեղեն իդեալները հողեղեն մի սկզբի կապելու գաղափարը։ Մյուս կողմից՝ թեեւ «Հացին երգը» շարքում զգալի է հայ գյուղին բնորոշ կոլորիտը (բառապաշար, պատկերի կառուցման առարկայական ատաղձ եւն), բայց եւ այնպես ներկայացված գյուղաշխարհը չի կարելի կապել որոշակի աշխարհագրական միջավայրի հետ։ Բանաստեղծը թեւակոխում է մի նոր եզերք՝ ընդարձակելով «Հեթանոս երգեր»-ում նվաճված աշխարհի սահմանները, այստեղ էլ քնարական մթնոլորտը շնչում է գեղեցկի ու ներդաշնակի որոնման պաթոսով, պոետիկական կառույցի հիմքը դարձյալ վսեմի կատեգորիան է, մասշտաբներն էպոսային վիթխարիություն ունեն («Մշակները», «Ցան», «Սայլերը»)։ «Հացին երգը» Վարուժանի ստեղծագործության մեջ որքան շարունակություն, նույնքան էլ սկիզբ էր. բանաստեղծը ձգտում էր «Ցեղին սիրտը» եւ «Հեթանոս երգեր» շարքերի դասական արվեստի չափանիշները ձուլել ժողովրդական մտածողության տարերքին («Առաջին ծիլեր», «Ցորյանի ծովեր», «Հասուն արտ», «Հունձք կը ժողվեմ...», «Կամներգ», «Երնում»)։ Այս տեսակետից Վարուժանի վերջին գիրքը եզակի երեւույթ է արեւմտահայ բանաստեղծության մեջ։ Վարուժանը ծրագրել էր նաեւ գրել «Գինիին երգը» եւ մշակել ամբողջ «Սասնա ծռեր» էպոսը, բայց ողբերգական մահն անկատար թողեց այս ծրագրերը։ Վարուժանի ստեղծագործությունները թարգմանվել են ռուսերեն, ֆրանսերեն, անգլերեն, թուրքերեն եւ այլ լեզուներով։ Երկերի մատենագիտություն Սարսուռներ, Վենետիկ, 1906, 44 էջ։ Ցեղին սիրտը։ Բագինին վրայ։ Կրկէսին մէջ, Կ. Պոլիս, 1909, 256 էջ։ Հեթանոս երգեր, Կ. Պոլիս, 1912, 336 էջ։ Հացին երգը, Կ. Պոլիս, 1921, 96 էջ։ Սարսուռներ, Վենետիկ, 1927, 116 էջ։ Հացին երգը, ա. տ. եւ թ., 88 էջ։ Սարսուռներ։ Ցեղին սիրտը, Վենետիկ, 1944, 132 էջ։ Հեթանոս երգեր։ Հացին երգը, Վենետիկ, 1944, 88 էջ։ Երկեր. Սարսուռներ, Ցեղին սիրտը, Հեթանոս երգեր, Հացին երգը, Արձակ էջեր, Թարգմանություններ, Նամակներ, Երեւան, 1946, 480 էջ։ Հացին երգը, Երուսաղէմ, 1950, 76 էջ։ Սարսուռներ, Երուսաղէմ, 1950, 64 էջ։ Հեթանոս երգեր, Երուսաղէմ, 1953, 208 էջ։ Ցեղին սիրտը։ Բագինին վրայ։ Կրկէսին մէջ, Երուսաղէմ, 1953, 228 էջ։ Բանաստեղծություններ, Երեւան, 1955, 448 էջ։ Հացին երգը (բանաստեղծություններ), Երեւան, 1964, 86 էջ։ Նամականի, Երեւան, 1965, 372 էջ։ Երկեր. Սարսուռներ, Ցեղին սիրտը, Հեթանոս երգեր, Հացին երգը, Երեւան, 1969, 356 էջ։ Երկեր, Երուսաղէմ, 1973, 204 էջ։ Հացին երգը, Պէյրութ, 1974, 56 էջ։ Ձոն (բանաստեղծություններ), Երեւան, 1975, 80 էջ։ Վարուժան Դանիել, Սիամանթո, Երկեր. Բանաստեղծություններ եւ պոեմներ, Երեւան, 1979, էջ 209–509: Սարսուռներ։ Ցեղին սիրտը, Վենետիկ, 1981, 132 էջ։ Հեթանոս երգեր։ Հացին երգը, Վենետիկ, 1981, 88 էջ։ Երկեր, հատ. 1. Սարսուռներ, Հացին երգը, Թեհրան, 1983, 80 էջ։ Երկեր, հատ. 2. Ցեղին սիրտը, Թեհրան, 1983, 228 էջ։ Երկեր, հատ. 3. Հեթանոս երգեր, Թեհրան, 1983, 208 էջ։ Երկեր (բանաստեղծություններ, արձակ էջեր), Երեւան, 1984, 576 էջ։ Հացին երգը, Նիւ Ճըրզի, 1984, 80 էջ։ Բանաստեղծական երկեր, Անթիլիաս, 1986, 609 էջ։ Երկերի ժողովածու, հատ. 1. Բանաստեղծություններ, Երեւան, 1986, 596 էջ։ Երկերի ժողովածու, հատ. 2. Բանաստեղծություններ, Պոեմներ, Թարգմանություններ, Երեւան, 1986, 448 էջ։ Երկերի ժողովածու, հատ. 3. Արձակ էջեր, Հոդվածներ եւ ելույթներ, Նամակներ, Երեւան, 1987, 720 էջ։ Հացին երգը, ա. տ. եւ թ., 368 էջ։ Երկերի ժողովածու, Երեւան, 2004, 476 էջ։ Հեթանոս երգեր, Իսթանպուլ, 2006, 204 էջ։ Հացին երգը, Երեւան, 2009, 60 էջ։ Ընտրանի, Երեւան, 2011, 276 էջ։ Հացին երգը, Անթիլիաս, 2011, 78 էջ։ Ստեղծագործությունների ժողովածու, Երեւան, 2012, 300 էջ։ Poemes, Beyrouth, 1972. Ընտրյալ բանաստեղծություններ «Գեղեցկության արձանին » «Հայր, օրհնե՛» «Մեռած Աստվածներուն» «Մոխիրներուն առջեւ» «Ձոն» «Վահագն» «Նավասարդյան» «Անդաստան» Թարգմանություններ Ֆրանսիական պոեզիա.- Երեւան։ Երեւանի համալս. հրատ., 1984.- 480 էջ.- (Ուսանողի գրադարան)։ Աղբյուրներ Ալբերտ Շարուրյան, Դանիել Վարուժան. կյանքի եւ ստեղծագործության տարեգրություն, ՀՀ ԳԱ հրատ., 1984 Խաչատուր Վարդանյան, Դանիել Վարուժանը եւ «գրական հեթանոսությունը», Երեւանի համալսարանի հրատարակչություն, Երեւան 2006 թ. Հայ գրականության դասագիրք 9-րդ դասարանի համար. «Լույս» հրատարակչություն, Երեւան, 1978 թ. Գրականություն Գրական ասուլիսներ, Դ. Վարուժանի «Հեթանոս երգերը», Կ. Պոլիս, 1913։ Էսաճանյան Լ., Դանիէլ Վարուժան, Կ. Պոլիս, 1919։ Հակոբ Սիրունի, Դանիէլ Վարուժան, Պուքրեշ, 1940։ Սարգսյան Գ., Վարուժանի ստեղծագործական կյանքը. Ծ., 1947։ Ճիզմէճեան Դ., Դանիել Վարուժան, Կահիրե, 1955։ Յուշամատեան Դանիէլ Վարուժանի, Փարիզ, 1958։ Հեկտոր Ռշտունի, Դանիել Վարուժան, Ե., 1961։ Հեկտոր Ռշտունի, Հայ դասականների գրադարան, Սիամանթո,Վարուժան,Երկեր,Ե.,1979, Էջ 209-222։ Ղանալանյան Հ., Դանիել Վարուժան, Ե., 1961։ Գոհար Ազնավուրյան, Դանիել վարուժան. Անհայտ էջեր։ «Գարուն», 1967, No 4, էջ 59-60։ Պատրիկ Ա., Դանիէլ Վարուժանն իմ յուշերում, Բեյրութ, 1968։ Մադոյան Գ., Դանիել Վարուժան, Ե., 1976։ Վազգեն Գաբրիելյան, Դանիել Վարուժան, կյանքը եւ գործը, Ե., 1978։ Պարույր Սեւակ, Վարուժանի պոեզիան. Երկ. ժող., հատ. 6, Երեւան, 1976։ Հայկական հարց հանրագիտարան, Երեւան, 1996, էջ 433։ Հայկական համառոտ հանրագիտարան, հատ. 4, Երեւան, 2003։ Հայկական սովետական հանրագիտարան, հատոր 11, Երեւան, 1985, էջ 348-349։ Ով ով է (Հայեր։ Կենսագրական հանրագիտարան), հատ. 2, Երեւան, 2007, էջ 552-553։ Տես նաեւ Դանիել Վարուժանի անվան թիվ 89 հիմնական դպրոց Դանիել Վարուժանի կիսանդրի (Երեւան) Ծանոթագրություններ Արտաքին հղումներ Դանիել Վարուժան Դանիել Վարուժանը դասարան.ամ կայքում Արեւմտահայ բանաստեղծներ Հայոց ցեղասպանության զոհեր Սպանվածներ Հայ կալանավորներ եւ ձերբակալվածներ Հայերն Օսմանյան կայսրությունում 20-րդ դարի հայ գրողներ 20-րդ դարի Օսմանյան կայսրության գրողներ 20-րդ դարի բանաստեղծներ Հայ գրողներ Սուրբ Ղազար կղզու միաբանության շրջանավարտներ Օսմանյան կայսրության անձինք 19-րդ դարի հայ բանաստեղծներ Հայ տղամարդ բանաստեղծներ Հայ տղամարդ գրողներ 20-րդ դարի հայ բանաստեղծներ 20-րդ դարի տղամարդ գրողներ