text: Աստվածաշնչում նկարագրված տարօրինակ, դաժան, վիճելի դեպքեր [Պահոց] - Էջ 3 - «ԴԱՐ» Ակումբ «Հաւատամք ի մի Աստուած՝ ի Հայրն ամենակալ, յարարիչն երկնի եւ երկրի, երեւելեաց եւ աներեւութից: Եւ ի մի Տէր Յիսուս Քրիստոս՝ յՈրդին Աստուծոյ, ծնեալն յԱստուծոյ Հօրէ՝ միածին, այսինքն՝ յէութիւնէ Հօր։ Աստուած յԱստուծոյ, լոյս ի լուսոյ, Աստուած ճշմարիտ յԱստուծոյ ճշմարտէ՝ ծնունդ եւ ոչ արարած։ Նոյն ինքն ի բնութենէ Հօր, որով ամենայն ինչ եղեւ յերկինս եւ ի վերայ երկրի, երեւելիք եւ աներեւոյթք: Որ յաղագս մեր՝ մարդկան եւ վասն մերոյ փրկութեան իջեալ ի յերկնից՝ մարմնացաւ, մարդացաւ՝ ծնաւ կատարելապէս ի Մարիամայ սրբոյ կուսէն Հոգւովն Սրբով: Որով էառ մարմին, հոգի եւ միտ, եւ զամենայն, որ ինչ է ի մարդ՝ ճշմարտապէս եւ ոչ կարծեօք: Չարչարեալ, խաչեալ, թաղեալ, յերրորդ ավուր յարուցեալ, ելեալ ի յերկինս նովին մարմնովն նստաւ ընդ աջմէ Հօր: Գալոց է նովին մարմնովն եւ փառօք Հօր ի դատել զկենդանիս եւ զմեռեալս, որոյ թագաւորութեանն ոչ գոյ վախճան: Հաւատամք եւ ի Սուրբ Հոգին յանեղն եւ ի կատարեալն. որ խօսեցաւ յօրէնս եւ ի մարգարէս եւ յաւետարանս: Որ էջն ի Յորդանան, քարոզեաց զառաքեալսն եւ բնակեցաւ ի սուրբսն: Հաւատամք եւ ի միմիայն յընդհանրական եւ յառաքելական Սուրբ Եկեղեցի, ի մկրտութիւն, յապաշխարութիւն, ի քաւութիւն եւ ի թողութիւն մեղաց, ի յարութիւնն մեռելոց, ի դատաստանն յաւիտենից հոգւոց եւ մարմնոց, յարքայութիւնն երկնից եւ ի կեանսն յաւիտենականս»: Էս ինչ քաղցր լեզու ա մեր գրաբարը :love Կներեք օֆֆթոփի համար :oy Երեւի կրկնված կլինեմ , բայց պարտավոր եմ նորից հիշեցնել մի հանգամանքի մասին , այն , որ մեր կարդացած ԱՍՏՎԱԾԱՇՈՒՆՉ-ը արտագրված թարգմանություն է հետեւաբար մեկ այլ լեզվից , ոչ հմուտ թարգմանչի մոտ , կարող են լինել ոչ միտումնավոր խաղտումներ , հետեւաբար եթե գրված է « ԱՍՏՎԱԾ հակոբի ԱՍՏՎԱԾ-ն է » սա ոչ թէ պատք է հասկանալ , որ « ԱՍՏՎԱԾ պատկանում է հակոբին » այլ պետք է հասկանալ այսպես « ԱՍՏՎԱԾ այն ԱՍՏՎԱԾ-ն է որին հակոբը երկրպագում է » այլապես անհեթեթություն կլինի մտածել , որ յուրաքանչյուր Հակոբ կամ Կիրակոս ունեն իրենց սեփական ԱՍՏՎԱԾ-ը : Ի դեպ, հենց այս տարամաբանությամբ էլ առաջնորդվել են արաբները: Այսինքն որպիսի խուսափեն թարկմանության հետեւանքով առաջացող սխալներից, արգելել են Ղուրանի թարկմանությունը, եղած թարկմանություններն էլ չեն համարվում արժանահավատ: Դա էլ իր հերթին մեծ ազդեցություն է թողել մուսուլմանական աշխարհի վրա եւ նրանց մեջ մտցրել ու տարածել է արաբական մշակույթը: Դրա համար էլ կաթոլիկ եկեղեցին էլ չէր ընդունում թարգմանությունները ու լատիներենից այնկողմ բան պրիզնատ չէր գալիս: Բայց հիմա արդեն թարգմանված են թե Ղուրանը եւ թե Աստվածաշունչը բազմաթիվ լեզուներով: Կոնկրետ ինձ համար Աստվածաշունչը երբեք չի եղել ու չի լինի Աստծո խոսք: Սակայն այն պարունակում է բազմաթիվ ճշմարտություններ ու մեծ գիտություն: Ուղղակի որոշակի հատվածներ ակնհայտ ջհուդամետ են ու այդ ջհուդամետության երակը անցնում է ամբողջ սյուժեի միջով: Նույնիսկ Նոր կտակարանն է դրսեւորում ջհուդամետության տարրեր: Ի՞նչ կապ ունի քո գրածի իմ գրածի հետ... Միայն այն, որ իմ գրածում էլ, քո գրածում էլ "ապրել" բառը կա՞...:think Կրկին իմ գրվածի հետ կապ չունեցող հարց: Երկու դեպքերում էլ շատ սերտ եւ անմիջական կապ ունեն, բայց դե .......:bye Կարիք չկա ինձ հիշեցնելու թե որը որից հետո է ես դա լավ գիտեմ եւ ամենակարեւորը հասկացողը կհասկանա իսկ չհասկացող երբեք չի հասկանա ինչքան էլ ստեղ փորձես դա աանել: Ես ինքս կարիք չունեմ այստեղ մարդկանց որեւէ բան ապացուցելու քանի որ եթե Աստված ինքը կամենա դա կբացվի տվյալ մարդու մեջ: Եվ եթե նկատել ես շատ անհիմն հարցերի ու անկապ երկխոսություների ես չեմ էլ պատասխանում քանի որ միեւնույն է նրանք անհասանելի են տվյալ մարդկանց համար ինչքան էլ ես փորձեմ կոկորդս ճղել: Աստվածաշնչի մեջ «Հակոբի Աստված» ասածը նա է որ Աստված Աբրահամին խոստացավ որ իրենից մեծ ազգ է ստեղծելու որոնք կլինեն «խոստումի որդիներ» եւ որոնց թիվը կլինի երկնքի աստղերից շատ եւ այդ թվում են թե Իսահակը թե Հակոբը եւ Հիւսուս Քրիստոսը որը ըստ Մատթեոսի ազգաբանության Հակոբի որդի Հուդայի ցեղից է եւ ինչու ոչ նաեւ մենք Աստծուն հավատացող ժողովուրդս: Խոստումի որդիներ նրանք են որոնք հավատում են որ այն նույն Աստված որը կանչեց Աբրահամին, Իսահակին եւ Հակոբին այդ նույն Աստված նաեւ ուղարկեց Հիսուս Քրիստոսին: Աբրահամը հրեա չէր այլ Ասորի կամ որեւէ մի ուրիշ ազգ եւ նրանից ծնված Իսահակը խոստումի զավակ էր որին Աստված էր խոստացել Աբրահամին իսկ Իսահակից ծնված Հակոբն ու Եսավը բնականաբար հրեաներ չէին կարող լինել թեպետ Աստված Հակոբի անունը փոխեց եւ վերանվանեց Իսրայել: ... եւ Հիւսուս Քրիստոսը որը ըստ Մատթեոսի ազգաբանության Հակոբի որդի Հուդայի ցեղից է եւ ինչու ոչ նաեւ մենք Աստծուն հավատացող ժողովուրդս: Խոստումի որդիներ նրանք են որոնք հավատում են որ այն նույն Աստված որը կանչեց Աբրահամին, Իսահակին եւ Հակոբին այդ նույն Աստված նաեւ ուղարկեց Հիսուս Քրիստոսին: Աբրահամը հրեա չէր այլ Ասորի կամ որեւէ մի ուրիշ ազգ եւ նրանից ծնված Իսահակը խոստումի զավակ էր որին Աստված էր խոստացել Աբրահամին իսկ Իսահակից ծնված Հակոբն ու Եսավը բնականաբար հրեաներ չէին կարող լինել թեպետ Աստված Հակոբի անունը փոխեց եւ վերանվանեց Իսրայել: Այ ստեղ մի հատ մեծ ՔՈՒԱՆՇ!!! Նախ Հիսուսի ծագումը Հուդայի ցեղից տանելը ուղղակի անհիմն դեբիլություն է: Ամբողջ աշխարհն էլ գիտի, որ մայրական գծով ցեղ չեն տանում` անիմաստ է ու անհիմն-անաորոշելի: Սա ունի շատ պարզ եւ բնական պատճառ` միանշանակ ժառանգականություն կարելի է որոշել միմիայն Y քրոմոսոմի միջոցով, որը փոխանցվում է միայն հորից որդուն!!! Էդ ինչ հիմարություն է? Հայերը Հակոբի որդի հուդայի ցեղից են??? :o Սենց աբսուրդ վաղուց չէի լսել :D Աբրահամ-ասորի :D Աստվածաշնչում Աբրահամի ազգության վերաբերյալ ոչ մի տեղեկություն չկա` թափառական ու քոչվոր մարդ էր, իր տոհմով (ազգով) քոչում էր այնտեղ, ու հաց կար ու հնարավորություններ: Ինչից ես ենթադրել, որ Աբրահամը, Իսահակն ու Հակոբը հրենաեր չէին? Այն, որ Հակոբը կոչվեց Իսրայել` դա կա ու դրանից հետո Հակոբի ժողովուրդը կոչվեց Իսրայելի ժողովուրդ: Իսկ թե ինչպես էին մինչ այդ որպես ազգ իրենք իրենց կոչում Աբրահամն ու իր ճուտիկները, ապա այդ մասին Աստվածաշունչը "համեստորեն" լռում է: Աբրահամը ժողովուրդների հայրն էր, սակայն մինչ Աբրահամը արդեն իսկ գոյություն ունեին բազմաթիվ ժողովուրդներ, ընդ որում Աբրահամից ոչ պակաս աստվածապաշտ ու մոնոթեիստ` Աստվածաշնչում այդ մասին հիշատակություններ կան: Իսկ Իսահակի ու Իսմայիլի (ըստ Ղուրանի նրան էր Իբրահիմը զոհաբերում աստծուն, ոչ թե Իսահակին) որդիների (հրեաներ եւ արաբներ) միջեւ մինչեւ հիմա անհաշտություն է: Նույնիսկ կարծեմ Մուհամեդի մարգարեութուններից մեկն է, որ ինչեւ չվերացնեն Իսահակի որդիներին, Աստծո արքայությունը չի գա (բայց սա կարծեմ իսլամի կոնկրետ ուղղություններից մեկի գաղափարն է): Բայց որ Աբրահամի հայրենիքն էլ ՄԻջագետքն է` Աստվաշածնչում դա էլ է գրված: Նույնիսկ դրա հետ են կապում նաեւ "իվրի"` еврей ազգանվանումը, որը հենց եբրայերեն բառացի նշանակում է "եկվոր" Գրառմանդ ընդհանուր առմամբ համաձայն եմ, բայց դե մի հատ էլ ստեղ քուանշ:)) Մայրական գծով ցեղը հաշվելն այնքան իմաստ ունի, ինչքան հայրականով Վառզոր ջան էլի սկսել ես խառնել, բոլոր նրանք ովքեր Աստծուն են հավատում, համարվում են խոստումի որդիներ. կարդա Հռովմ. 4 գլ, Գաղ. 3գլ :) Հովարս ջան մի գուցե դուք եք խառնում աբրահամի աստծուն Հիսուսի հայր աստծու հետ... Մի թե չեք տեսնում տարբերությունը՝ սեւն ու սպիտակը: Ախր ամեն ինչ պարզ նկարագրված է...:) Շատ համառն աթեիստի մեկն ես երեւում Վարզոր եւ ինձ միշտ տհաճ է եղել քեզ հետ ինչ որ բան զրուցելը կամ առավել եւս դրա մասին վիճելը: Չկարծես թե ես քո նման եմ որ փորձեմ ուրիշների ինչ որ բան ապացուցել որպիսի հետո իմ մեջ հպարտանամ թե տես ես ավելի շատ գիտեմ քան դիմացինս, մի խոսքով հպարտությունտ խեղդում է մեջտ: Աստծո խոսքը հիմարություն չի եւ մի փորձիր անհիմն հայտարարություններ անելով դատավճիռ ավելացնել արդեն դատապարտված անձիտ վրա: Այդ գիրքը պետք է հավատքով ընդունել այլ ոչ թե մարդկային սահմանափակ ուղեղով փորձել հասկանալ այն ինչ շատերին չի հաջողվել, քանի որ միեւնույն է եթե քեզ տրված չի ի վերուստ չես հասկանա: Այնպես որ դու մնա քո փիլիսոփայական աշխարհում ու աշխատի ինձ հետ կարծիքներ չփոխանակես քանի որ ես ընդհանրապես կարիք չունեմ քեզ ինչ որ բան ապացուցելու: Ես զարմանում եմ թե այս բաժնի հավատացյալների վրա եւ թե անհավատների վրա, քանի որ նրանք փորձում են իրար ինչ որ բան ապացուցել: Հավատացյալները փորձում են ապացուցել որ Աստված կա իսկ անհավատները հակառակը: Չե՞ք հոգնել նմանատիպ վեճերից, միեւնույն ոչ մեկտ չի կարող իրենը ապացուցել քանի որ Աստվածաշունչը եղել է ու կմնա հավատքի վրա հիմնված գիրք եւ բոլոր նրանք ովքեր փորձում են անհավատությամբ մոտենալ այդ գրքին որպիսի հետո կարողանան ապացուցել այդ ամենը ընկնելու են քանի որ այդպիսիները Աստծուն հակառակ են: Սիրելի անհավատ եթե փորձում ես ապացուցել որ աստված չկա ապա դրա կարիքը չունես դու քանի որ քեզ ոչ ոք չի լսելու իսկ հավատացյալներին խորհուրդ կտամ իրենց մարդկային ուժով չփորձել ազդել անհավատների վրա քանի որ դա չի ստացվի: Աստվածաշնչում կարող են շատ դեպքեր լինել որը կարող է դաժան եւ տաօրինակ թվալ շատերի համար բայց դա չի նշանակում որ Աստված փոփոխական է քանի որ եթե մենք հավատում ենք որ նա է մեզ ստեղծել (չնայած որ շատերը այս ֆորումում հավատում են որ կապիկից են առաջացել) ապա մենք չպետք է անհավատորեն մոտենանք նրա արած գործերին ինչպես որ ոչ մի հայր չի ցանկանա որ իր որդին չհավատա իրեն: Ասածս նա է որ հավատացողը թող հավատա արանց որեւէ բան փաստելու դիմացինին իսկ անհավատն էլ թող իրեն պարկեշտ պահեի: Ես զարմանում եմ թե այս բաժնի հավատացյալների վրա եւ թե անհավատների վրա, քանի որ նրանք փորձում են իրար ինչ որ բան ապացուցել: Հավատացյալները փորձում են ապացուցել որ Աստված կա իսկ անհավատները հակառակը: Չե՞ք հոգնել նմանատիպ վեճերից, միեւնույն ոչ մեկտ չի կարող իրենը ապացուցել քանի որ Աստվածաշունչը եղել է ու կմնա հավատքի վրա հիմնված գիրք եւ բոլոր նրանք ովքեր փորձում են անհավատությամբ մոտենալ այդ գրքին որպիսի հետո կարողանան ապացուցել այդ ամենը ընկնելու են քանի որ այդպիսիները Աստծուն հակառակ են: Սիրելի անհավատ եթե փորձում ես ապացուցել որ աստված չկա ապա դրա կարիքը չունես դու քանի որ քեզ ոչ ոք չի լսելու իսկ հավատացյալներին խորհուրդ կտամ իրենց մարդկային ուժով չփորձել ազդել անհավատների վրա քանի որ դա չի ստացվի: Աստվածաշնչում կարող են շատ դեպքեր լինել որը կարող է դաժան եւ տաօրինակ թվալ շատերի համար բայց դա չի նշանակում որ Աստված փոփոխական է քանի որ եթե մենք հավատում ենք որ նա է մեզ ստեղծել (չնայած որ շատերը այս ֆորումում հավատում են որ կապիկից են առաջացել) ապա մենք չպետք է անհավատորեն մոտենանք նրա արած գործերին ինչպես որ ոչ մի հայր չի ցանկանա որ իր որդին չհավատա իրեն: Ես էլ եմ զարմանում, թե ինչի՞ց ես եզրակացնում, որ աստվածաշունչը չընդունող մարդիկ անհավատ են: Ես հավատում եմ գերագուն բանականության լինելիությանը եւ նրան, որ ամեն ինչի սկիզբը նրանից է: Բայց կրոներում ներկայացվող Աստվածներն իմ համար շատ պրիմիտիվ են, մարդացված: Որը նշանակում է, որ մարդն է նրանց այդպիսին "կերտել" իրեն ավելի հասկանալի դարձնելու համար: Ընդունում եմ, որ մարդու մտահորիզոնի լայնության աստիճանից կախված Աստծո ընկալումները փոխվում են, ու որ հասարակ քրիստոնյաի համար անիմաստ է ավելի մեծ ընկալումներ փնտրելը: Բայց քանի որ կյանքը բազմակի բնույթ ունի, բոլորն էլ վաղ թե ուշ հասնելու են ավելի լայն մտահորիզոններին... ;) հ.գ. եւ այս հարցում, ոչ ոք ոչինչ չի կարող ապացուցել, քանի որ հստակ հիմքեր չկան... հ.գ.հ.գ. ի դեպ, քո այս գրառումից կարող եմ եզրակացնել, որ դու ավելի շատ հավատում ես ոչ թե Աստծուն, այլ Աստծո խոսքին, ավելի կոնկրետ Աստվածաշնչին... հարգելի ապագա բժիշկ ջան: Խոսքս գնում է ոչ թե գենետիկ անալիզի հիման վրա ժառանգականություն որոշելու մասին, այլ այն մասին, որ որդին պարտադիր կրում է իր հոր գեները, հետեւաբար նրա որդին էլ, նրա որդին էլ եւ այդպես շարունակ: Բայց արդեն դստեր դստեր` թոռնուհու մոտ, 50% հավանականությամբ իր ստացած 2 X քրոմոսոմներից ոչ մեկն էլ տատիկինը չի լինի: Բնական է, որ մնացած քրոմոսոմային կոմբինացիաների ժառանգումը նույնպես ունի իր հավանականությունը: Բայց տղամարդկանց պարագայում դու էլ գիտես, որ միանշանակ Y քրոմոսոմը նույնն է ցեղի բոլոր ներկայացուցիչների մոտ (իհարկե, եթե նախատատիկները խելոք են եղել ու բարեբաշտ :)) ) Նույն կերպ Աստվածաշնչում սկզբնական տոհմաբանությունը տարվում է միայն արական գծով: Սակայն ինչ-որ կոնկրետ պահից սկսած կանայք "գլուխ են բարձրացնում" ու տոհմաբանությունը սկսում են շարունակել կանանցով: Սա քեզ համար տարօրինակ չի թվում? Հին աշխարհի ազգերի մեծամասնությունը տոհմաբանությունը վարում էր (մինչեւ հիմա էլ վարում են) արական գծով: Միայն հրեաների մոտ է թարս: Ընդ որում սա իրենց համար ազգային նշանակություն ունի: Ստեղ մի անեկդոտ հիշեցի կապված Աստվածաշնչի անհասկանալիության հետ. ...Սեթը ծնեց Ենովսին, Ենովսը ծնեց Կայնանին, Կայնանը ծնեց Մամաղիելին... հետո չգիտես ինչ տեղի ունեցավ ու սկսեցին ծնել կանայք: Էլի? Ես ասում եմ "փչոց է", դու ասում ես "կարդա, այնտեղ գրված է, որ փչոց չէ": Արդեն պարադոքսային մոտեցումներ ես անում :pardon Բանը նրանումն է որ հավատացողը հիմքեր ունի, քանի որ նա հոգու աչքերով է տեսնում, իսկ անհավատը՝ մարմնի աչքերով, դրա համար էլ չի տեսնում: հ.գ.հ.գ. ի դեպ, քո այս գրառումից կարող եմ եզրակացնել, որ դու ավելի շատ հավատում ես ոչ թե Աստծուն, այլ Աստծո խոսքին, ավելի կոնկրետ Աստվածաշնչին..եւ տարբերությունը որն է՞ Սկզբից էր Բանը(խոսքը) եւ Բանը(խոսքը) Աստծու մոտ էր, եւ Բանը (խոսքը) Աստված էր Նայած ում համար Գիրքը գրված է մարդու համար, որ կարդա ու հասկանա: Եթե հավատքն արդեն կա, ապա այլեւս գիրքը պետք չի: Հո դեբիլ չեն, որ անընդհատ նույն բանը կրկնեն, որ չմոռանան? Եթե մարդ արդեն հավատում է (Աստվածաշունչ կարդալու միջոցով, թե ուղղակի բանավոր խոսքի հիման վրա) էլ ին իմաստ ունի հավատալով կարդալը? Է արդեն իսկ հավատացել է: Քո ասած "հավատքով" ընդունելու տարբերակով այսօր Չեխիայում 15.000 ջեդայիստներ կան: Աստղային պատերազմենրը նայել են մարդիկ ու հավատքով ընդունել են :)) Ես զարմանում եմ թե այս բաժնի հավատացյալների վրա եւ թե անհավատների վրա, քանի որ նրանք փորձում են իրար ինչ որ բան ապացուցել: Հավատացյալները փորձում են ապացուցել որ Աստված կա իսկ անհավատները հակառակը: Այստեղ չեն վիճարկում Աստծո գոյությունը, այլ ընդամենը Աստվածաշունչի գրքի Աստծո հետ կապ ունենալ-չունենալը, կամ էլ գրքում առկա անհասկանալի հատվածները: Իմ ասածն էլ դա է: Եթե խոսքը վերաբերվի նրան, որ "այս հատվածը չեմ հասկանում", դու էլ ասես "սա կարդա` կհասկանաս", ապա դա հասկանալի տարբերակ է: Իսկ չընդունելու բարագայում Հովարս ջան, արի կլինի ինձ կարդալու հղումներ մի տուր լավ? Սահակիչ ջան շատ պարզ եմ տեսնում, դրա համար էլ արտահայտվում եմ, բայց իմ տեսածը դուք չեք տենում::( Իսկ չընդունելու բարագայում Հովարս ջան,արի կլինի ինձ կարդալու հղումներ մի տուր լավ? հենց իմ ասածն էլ դա է . կարդա գուցե հասկանաս, իսկ կնդունես թե ոչ դա էլ քո ցանկությունն է, բայց ես կշարունակեմ հղումներ տալ Սուրբ Գրքից http://www.akumb.am/showthread.php/61335-Աստվածաշնչում-նկարագրված-տարօրինակ-դաժան-վիճելի-դեպքեր?p=2313787&viewfull=1#post2313787 Tig ջան, եթե մի մարդ հավատում է մարմնի վերափոխմանը կամ հոգու թափառելուն , արդեն սահմանափակել է իր ուղեղը եւ չի կարողանում ընկալել դրանից այն կողմ: Հովարս ջան, իսկ ես հակառակն եմ կարծում, եթե մի մարդ կուրորեն հավատում է մի գրքի մեջ գրված ամեն մի տառին, ապա նա ոչ միայն իր ուղեղը, այլեւ իր ողջ էությունն է սահմանափակել այդ գրքով: Հոգու աչքերով կարելի է տեսնել ոչ միայն աստվածաշնչյան խոսքը, այլեւ դրանից դուրս գտնվող անսահման Աստծուն ;) եւ տարբերությունը որն է՞ Ես ավելի շուտ Բան բառը հասկանում եմ ոչ թե խոսք, այլ ՄԻՏՔ: Սկզբից էր Միտքը եւ Միտքը Աստծո մոտ էր, եւ Միտքը Աստված էր... Եվ ամեն ինչ սկսվում եւ ավարտվում է Գերագույն Մտքից, Բանականությունից: Իսկ խոսքը ունի սահմանափակվելու ունակություն եւ իրոք այն որոշ հանճարեղ մարդկանց կողմից սահմանափակվել է մի գրքում: Իսկ այ Միտքը ոչ մի բանով, եւ ոչ մի բանում չես կարող սահմանափակել ;) Հովարս ջան, գրքի տեղն էլ գիտեմ, տառերն էլ գիտեմ, կարդացել եմ, պետք լինի նորից կկարդամ: Չեմ ասում, թե չեմ հասկանում, ասում եմ` չեմ հավատում կամ չեմ ընդունում: Ու դրա դեմ մենակ կարդալով բան դուրս չի գա: Հո գիպնոզ չի? Ու ոչ թե ասում եմ ընդհանրապես Աստվածաշնչից հղումներ մի արա, այլ ինձ ուղղված եւ կարդալու կոչով հղումներ մի արա ;) Բայց հենց տենց էլ հասկանում ենք` այն աստվածը, որին երկրպագում էր Հակոբը: Ու այստեղից կարելի է ենթաադրել, որ տարբեր մարդիկ կարող էին տարբեր աստվածների երկրպագել եւ այդպես էլ եղել է: Ժամանակը ցույց տվեց, որ "Հակոբն" այնքան շուստրի եւ ուժեղ էր, որ իր աստծո դավանանքը փաթաթեց միլիարդավոր մարդկանց վզին ;) Հարգելի Varzor անկեղծ ասած ձեզնից նման արձագանք չէի սպասում եւ ես ստիպված եմ նկատել , որ այն հանգամանքը , որ Հակոբը երկրպագել է միակ եւ ճշմարիտ ԱՍՏՎԱԾ-ին դեռեւս չի նշանակում , որ մենք ընդօրինակել ենք իրեն , որովհետեւ դիցուք Հակոբը երկրպագեր զեվսին արթյոք մենք նույնը կանեինք այսօր : Իհարկե ոչ : Հետեւաբար Հակոբի գործունեության կարեւորությունը « թե ում է նա երկրպագել » այս պարագայում սղվում է : Այստեղից պետք է հետեւություն անել , որ այն հանգամանքը , որ Հակոբը երկրպագել է միակ եւ ճշմարիտ ԱՍՏՎԱԾ-ին ուղղակի երջանիկ պատահականություն է : Այնպես որ Հակոբը ոչ մեկի ոչ մի տեղին էլ ոչինչ չի փաթաթել : Լրիվ Աստվածաշնչյան ոգով էր` ուղղակի հասկանալ այն, ինձ ձեռնտու է : Ես չեմ ասել, թե հենց Հակոբն անձամբ է փաթաթել մեր վզին: Եթե չես նկատել, ապա հուշեմ, որ չակերտների մեջ եմ գրել: Երջանիկ պատահականություններ այդպիսի մասշտաբներով տեղի չեն ունենում, հարգելիս ;) Ոչ մեկը ոչ մի փաստարկ ու ապացույց չունի այն բանի վերաբերյալ, որ Աստվածաշնչյան Աբրահամի ու Հակոբի աստվածը Միակ եւ Ճշմարիտ Արաիչն է: Իսկ եթե փաստ չկա` խոսելն ավելորդ է: Որպես կանոն որպես փաստ բերում են հենց Աստվածաշունչը, իսկ դա արդեն անկեղծ ծիծաղ է առաջացնում: Համաձայն եմ, բայց հարց է թե այդ երկուսից՝ հավատացյալից եւ անհավատից ով է կույր կամ կուրորեն հավատում, եւ հետո ո՞վ ասեց որ հավատացյալը սահմանափակվում է այդ Գրքով: Գիրքը հանդիսանում է որպես ուղեցույց(компас) չշեղվելու համար Եթե Հոգուց է ծնված ;) Սրա մասին արդեն գրվել է մի քանի թեմաներում, բայց հիշեցնեմ բան = λόγος = խոսք, միտք = σκέψη =(սկեփսի) բան = λόγος = խոսք Էդ որ օրվանից "լոգոս"-ը ուղղակի խոսք դառավ? Ախր Հովարս ջան, Ձեր տեսածը ինձ համար արդեն անցյալ է: Դպրոցական եւ ուսանողական տարիներին ես էլ ջերմեռանդ աստվածաշչով ոգեւորված հավատացյալ էի: Հիմա էլ հավատում եմ հոգեւոր Արարչին, բայց աստվածաշնչին վերաբերվում եմ որպես հասարակ մի գրքի: Ախր Հենց աստվածաշչի պատճառով՝ իր պատմության մեջ ավելի շատ մեղավեր ու անմեղ մարդիկ են սպանվել, քան մյուս կրոններն իրար հետ վերցրած (թեկուզ հենց միայն խաչակրաց արշավանքը): Հիմա եթե Ձեզ լսելի լինի «աստծու» ձայնը, ու նա ասի. -Սպանիր բոլոր անհավատներին, ես քո թիկունքին եմ: Դուք պատրա՞ստ եք կատարելու «աստծու» կամքը... :think Հայրենակից այստեղ դու պնդում էս , որ ոչ մի ապացույց չկա այն մասին , որ հակոբը « թեկուզ եւ չակեռտավոր » երկրպագել է միակ եւ ճշմարիտ ԱՍՏՎԱԾ-ին : Իսկ նույն թեմաի համար 498 գրառման մեջ առաջ էս քաշում այն միտքը , որ « հակոբը » իր դավանած ԱՍՏՎԱԾ-ին « այսինքն միակ եւ ճշմարիտ ԱՍՏՎԱԾ-ի դավանանքը » փաթաթել է մեր վզով եւ այսպիսով դու ինքդ վկայում էս քո դեմ : ԱՀԱ 498 ԳՐԱՌՈՒՄՏ Բայց հենց տենց էլ հասկանում ենք` այն աստվածը, որին երկրպագում էր Հակոբը: Ու այստեղից կարելի է ենթաադրել, որ տարբեր մարդիկ կարող էին տարբեր աստվածների երկրպագել եւ այդպես էլ եղել է: Ժամանակը ցույց տվեց, որ "Հակոբն" այնքան շուստրի եւ ուժեղ էր, որ իր աստծո դավանանքը փաթաթեց միլիարդավոր մարդկանց վզին Այս երկու ասածներիցդ որ մեկին հավատանք : Երկուսին էլ հավատա, քանի որ բացարձակ իրար չեն հակասում: Ոնց զգում եմ կարիք կա բացատրելու, բացատրեմ. 1. Հակոբը երկրպագում էր մի էակի, որին համարում էր Միակ եւ Ճշմարիտ Աստված: 2. Ուրիշ մարդիկ հավատում էին այլ աստվածների: 3. Հակոբի հետնորդներն ու հետեւորդները (չակերտավոր Հակոբը սրանք էին) Հակոբի դավանանքը կարողացան տարածել եւ գերակայեցնել մյուսների դավանանքի հանդեպ եւ այդ մասին նույնիսկ գիրք գրեցին` Աստվածաշունչը 4. Ոչ մի ապացույց չունենք, որ Հակոբի դավանած էակը հանդիսանում է Տիեզերքի Միակ եւ Ճշմարիտ Արարիչը: Միակ "ապացույցը" որ բերում են հենց այն գիրքն է, որը գրվել է Հակոբի հետնորդների կողմից, ուստի այն չի կարող ապացույց հանդիսանալ` կողմնակալ է ;) Հիմա հասկանալի է? Ես չէի գրել, թե Հակոբը չակերտավոր է երկրպագել, այլ "Հակոբը" ;) Իսկ ապացույց ունեք , որ հակոբի երկրպագած ԱՍՏՎԱԾ-ը տիեզերքի ԱՐԱՐԻՉ միակ եւ ճշմարիտ ԱՍՏՎԱԾ-ը չե : Այդ դեպքում ես ձեզ կառաջարկեի ընդունել ԱՍՏՎԱԾԱՇՈՒՆՉ-ը այնպես ինչպես այն մատուցում է մեզ Հայ Առաքելական սուրբ եկեղեցին , որովհետեւ ձեր տեսակետը արդարացնող փաստարկներ չունեք , որը ունակ լինի հակակշռելու եւ կասկածի տակ առնելու ԱՍՏՎԱԾԱՇՈՒՆՉ-ի ճշմարիտ ԱՍՏՎԱԾ-ի խոսք հանդիսանալու փաստարկը : Hayazn, այս հատվածը բոլորովին էլ ապացույց չէ, որովհետեւ ոչ-ոք ապացույց չունի, որ ես չեմ տիեզերքի արարիչը, միգուցե ե՞ս եմ միակ ճշմարիտ աստվածը ու պետք ա ի՞նձ երկրպագել :think Ժող, հեծանիվ եմ հայտնագործում, բայց ամեն մարդ ինքն ա ընտրում ինչի հավատ, կամ հավատա՞ արդյոք ինչոր բանի (մեկին):Ոչ-ոք չի կարող մյուսներին ապացուցել որ իր հավատքը ճիշտ է, կամ որ գոնե ճիշտ հավատք գոյություն ունի, ամեն ինչ մնում է ձեր հայեցողությանը: Ու այս երեւույթը չի փոխվի ինչքան էլ հավատքի ենթակա օբյեկտի գոյության կամ չգոյության մասին օբյեկտիվ ապացույցներ բերվեն, կամ խոսվի ապացույցների չլինելու մասին: Ախր Հովարս ջան, Ձեր տեսածը ինձ համար արդեն անցյալ է: Իսկ դու ի՞նչ գիտես թե ես ինչ եմ տեսնում Դպրոցական եւ ուսանողական տարիներին ես էլ ջերմեռանդ աստվածաշչով ոգեւորված հավատացյալ էի: Հիմա էլ հավատում եմ հոգեւոր Արարչին, բայց աստվածաշնչին վերաբերվում եմ որպես հասարակ մի գրքի:Քեց հասկանում եմ, դա նրանից է որ ոգեւորված հավատացյալ ես եղել բայց Աստծու հետ անձնական հարաբերություն չես ունեցել, նման հավատքը դատապարտված է գայթակղության, որը շատ մեծ վնասներ է հասցնում հոգուն: Ախր Հենց աստվածաշչի պատճառով՝ իր պատմության մեջ ավելի շատ մեղավեր ու անմեղ մարդիկ են սպանվել, քան մյուս կրոններն իրար հետ վերցրած (թեկուզ հենց միայն խաչակրաց արշավանքը): Դուք պատրա՞ստ եք կատարելու «աստծու» կամքը... :thinkՆորից կրկնեմ, մարդու գործերը մի վէրագրի Աստծուն(խաչակրած արշավ), իսկ թե Հին Ուխտում Աստված ինչի է վարվել այդպես , կարող էիր հասկանալ , որովհետեւ պատճառները շատ-շատ են, բայց դա ոգեւորված հոգով չես տեսնի: Իսկ տվածդ հարցը անհետեթություն է, կներես:B Ժող, հեծանիվ եմ հայտնագործում, բայց ամեն մարդ ինքն ա ընտրում ինչի հավատ, կամ հավատա՞ արդյոք ինչոր բանի (մեկին):Ոչ-ոք չի կարող մյուսներին ապացուցել որ իր հավատքը ճիշտ է, կամ որ գոնե ճիշտ հավատք գոյություն ունի, ամեն ինչ մնում է ձեր հայեցողությանը: Ու այս երեւույթը չի փոխվի ինչքան էլ հավատքի ենթակա օբյեկտի գոյության կամ չգոյության մասին օբյեկտիվ ապացույցներ բերվեն, կամ խոսվի ապացույցների չլինելու մասին:Ով փնտրի նա կգտնի: Եթե իրոք 18 տարեկան ես մի շտապիր պատասխաններ տալու մի բանի որը էստեղից եւ էնտեղից ես լսել::) Hayazn, այս հատվածը բոլորովին էլ ապացույց չէ, որովհետեւ ոչ-ոք ապացույց չունի, որ ես չեմ տիեզերքի արարիչը, միգուցե ե՞ս եմ միակ ճշմարիտ աստվածը ու պետք ա ի՞նձ երկրպագել :think : Գուցե եւ Ձեզ երկրպագեին , եթե համոզիչ փաստարկներ ունենաիք : Այստեղ խնդիրը այն է , որ չունեք , հետեւաբար ձեզ չենք երկրպագի , չհուսաք , անիմաստ է : Մի առումով ճիշտ էք , որ ասում էք « ամեն մարդ ինքն ա ընտրում ինչի հավատ, կամ հավատա՞ » « հասկանալի է դուք ուզում էք ասել « ինչի հավատա կամ չհավատա » Ես Ձեզ հետ լրիվ համաձայն եմ , բայց ինչ կարծիք ունեք այն երեւույթի նկատմամբ , որ ոմանք , ոչ թէ ինքները չեն հավատում այլ ուրիշների հավատքը դնում են կասկածի տակ : Ով փնտրի նա կգտնի: Իրոք 18 եմ , ու դրա մասին բավականին տեղեկացված եմ:Արդեն չեմ փնտրում, որովհետեւ փնտրելու ու գտնելու իմաստը չեմ տեսնում: Ես ինձ քրիստոնեա եմ համարում, կարծում եմ իմ ծանոթների մեծ մասը նույնպես: Ես չեմ կարող քրիստոնեա չլինել:) բայց արդեն քրիստոեության մեջ էլ կոնկրետ իմ համար այնքան իմաստ չեմ տեսնում, որքան առաջ: Եթե Դուք իսկապես քրիստոնեա եք, ես ուրախ եմ Ձեր համար, սա ասում եմ միանգամայն լուրջ: Ես հենց դա էլ ասում էի: Դուք ասում եք, որ հերքում չկա, որ Հակոբի Աստվածը ճշմարիտ Աստվածն է, ես էլ ասում եմ, իմ աստված լինելու հետ կապված էլ հերքում չկա:) Եթե մարդը չի հավատում Հակոբի Աստծուն, թող չհավատա, պետք չի իրեն ապացուցել, ապացույցներ ցանկության դեպքում կգտնվեն, բայց դրանց առակայության ժամանակ նույնպես մարդն իրավունք ունի չհավատալ: Այս երեւույթին դեմ եմ, աշխատում եմ ոչ մեկի կարծիքի վրա չազդել: Իրոք 18 եմ , ու դրա մասին բավականին տեղեկացված եմ:Արդեն չեմ փնտրում, որովհետեւ փնտրելու ու գտնելու իմաստը չեմ տեսնում: Դա քո իրավունքն է, բայց ուրիշին մի արգելի փնտրել, իսկ թե որքանով ես տեղյակ վարը գրվածից է երեւում Ես ինձ քրիստոնեա եմ համարում, կարծում եմ իմ ծանոթների մեծ մասը նույնպես: Ես չեմ կարող քրիստոնեա չլինել:) բայց արդեն քրիստոեության մեջ էլ կոնկրետ իմ համար այնքան իմաստ չեմ տեսնում, որքան առաջ: Քրիստոնյա չեն համարվում, քրիստոնյա կամ լինում են կամ՝ ոչ: Քրիստոնյա են երբ հավատում են Սուրբ Երրորդությանը եւ հետեւում ու պահպանում են Նրա(Քրիստոսի) պատվիրանները, այլապես ի՞նչ քրիստոնյա ..... Դեռ ոչ, եւ ցավում եմ որ նույնը քեզ համար չեմ կարող ասել:( Բայց ես չեմ էլ արգելում :) Քրիստոնյա չեն համարվում, քրիստոնյա կամ լինում են կամ՝ ոչ: Քրիստոնյա են երբ հավատում են Սուրբ Երրորդությանը եւ հետեւում ու պահպանում են Նրա(Քրիստոսի) պատվիրանները, այլապես ի՞նչ քրիստոնյա ..... հավատում եմ, աշխատում եմ հետեւել ու պահպանել պատվիրանները, դրա համար էլ գրել եմ «համարվում»: Անհեթեթություն պատճաը ո՞րն է՝ համոզված եք, որ դուք Ձեր երկրային կյանքում երբեք չեք լսի աստծու ձայնը, թ՞ե պարզապես մարդ սպանելու ընդունակ չեք... Քեց հասկանում եմ, դա նրանից է որ ոգեւորված հավատացյալ ես եղել բայց Աստծու հետ անձնական հարաբերություն չես ունեցել, նման հավատքը դատապարտված է գայթակղության, որը շատ մեծ վնասներ է հասցնում հոգուն: Ես չհասկացա. «Աստծու հետ անձնական հարաբերություն չես ունեցել», ինչ նկատի ունեք:) Եթե կարծում եք, որ ես այդ տարիքում աստծուց պետք է նյութական արժեքներ խնդրեի ու չստանալու հետեւանքով եմ հիասթափվել, կներեք բայց չարաչար սխալվում եք... Ես ծնվածս օրվանից դաստիարակվել եմ մարդկային արժեքներով, ու ինձ համար նյութական արժեքները երկրորդական են... Սահակիչ, ինչ նյութական արժեքների մասին է խոսքը, հիշեցնեմ(...խնդրեցեք երկնքի արքայությունը...) Եվ ի՞նչ պետք է խնդրենք երկնքի արքայությանը Մեղքերի թողությու՞ն: Այսինքն մեզնից յուարանչյուրը կարող է («անգիտակից» կամ գիտակցված) «մեղք» գործել, հետո էլ հոգին թեթեւացնելու համար ներում խնդրե՞լ:) Մի գուցե պարզապես պետք չէ «մեղք» գործել... «մեղք» գործել, հետո էլ հոգին թեթեւացնելու համար ներում խնդրե՞լ:) Ցանկալի է բայց համարյա թէ անհնար , որովհետեւ գայթակղությունները շրջապատում շատ-շատ են իսկ մենք կատարյալ չենք ՔՐԻՍՏՈՍ-ի պես այլ հասարակ մահկանացու ենք ընդունակ գայթակղվելու եւ խոշտանգվելու ամեն առիթով եւ քանի որ անմեղ մնալը մեր ուժերից վեր է գոնե թողություն խնդրելով պարտավոր ենք մեր հոգիները մաքրել : Ես կասեի ստեղծել ու ստեղում են (ենք) նպաստավոր պայմաներ մարդուն մեղսավոր դարձնելու, հետո էլ ասենք անհնար է գայթակղությանը դիմակայե՞լ... Մի գուցե պետք Է մարդ հավատա ինքն իրեն, այլ ոչ թե շինծու մեղսավոր միջավայրին... Համոզված եմ, որ մարդ կատարյալ է: Ու այն համոզմունքը, թե մարդ անկատար է, պարզապես լավ առիթ է տալիս մեղքեր գործելու::) Եթե մարդը չի հավատում Հակոբի Աստծուն, թող չհավատա, պետք չի իրեն ապացուցել, ապացույցներ ցանկության դեպքում կգտնվեն, բայց դրանց առակայության ժամանակ նույնպես մարդն իրավունք ունի չհավատալ: Այս երեւույթին դեմ եմ, աշխատում եմ ոչ մեկի կարծիքի վրա չազդել: Այստեղ կարծես մենք օղակի շուրջն ենք պտտվում : Մինչեւ հերքող փաստերը ձեզ ապացուցող փաստեր են պետք , ձեր մոտ սա է բացակայում , հետեւաբար հերքող փաստերի մասին խոսելու կարիքը ընդհանրապես չկա : ՈՒ հետո այս թեմայում ոչ մեկին էլ չեն ստիպում ,որ հավատա ընդհանրապես : Այստեղ միայն տեսակետներն են բախվում : Եթե բոլոր մարդիք կարողանան դիմակայել գայթակղությանը հավասարապես , ապա մենք կունենանք կատարյալ հասարակություն , բայց դուք գիտեք , որ թէ մեկը եւ թէ միուսը անհնար են : Հետեւաբար կարիք չկա երազել անհասանելի բաների մասին , այն մեզ ոչ մի տեղ չի հասցնի : Իսկ ըստ ինձ միակ կատարյալ մարդը , որ քայլել է այս մոլորակի վրա ՀԻՍՈՒՍ ՔՐԻՍՏՈՍՆ է : Մենք եւ մեր հասարակությունը ստեղծում ենք նպաստաոր պայմաներ մեղքեր գործելու, հետո էլ ասենք մարդ անկատար Է: Ծնված օրվանից ի մահ մարդ կատարյալ է, անկախ կրոնից... Համոզված կարող եմ ասել, որ այնտեղ, ուր քաղաքակրթությունը (ցիվիլիզացիան) մուտք չի գործել ու մարդիկ ապրում են բնության հետ ներդաշնակ, այնտեղ «մեղք» գերծել հասկացողություն անգամ չի կարող լինել. օրինակ Բուշմենները: Եթե օրենք չլիներ օրինազանցներ էլ չէին լինի եւ մենք կապրեինք հաշտ խաղաղ ու երջանիկ : Բայց ցավոք դա այդպես չէ : Նոր կտակարանը մեզ տեղեկացնում է այն մասին , որ գայթակղություններ պետք է որ լինեն եւ քանի որ մենք հավատում ենք այն բանին , որ ԱՍՏՎԱԾ ամեն ինչ ստեղծել է մարդու համար ուրեմն գայթակղությունն էլ է մարդու համար : Բայց մեկ այլ հարց է արթյոք մենք խնդրում ենք թողություն մեր զանցանքների համար : Hayazn ջան կներես, բայց ես տրամաբանությունը չեմ կարող հասկանալ: Պանիրն ու թակարդը մերդն է ստեղծել: Հիմա ենթադրենք պանիը գայթակղությունն է, թակարդն էլ փորձությունը: Վայ էն սոված մկանը, որը չի դիմանա գայթակղությանը:) Եվ եթե թակարդ ընկած մուկը (լեզու ունենար) ու մեղա գար, թե. -ներիր Մարդ Աստծո. էլ չեմ անի: Ու քանի որ Մարդն ներողամիտ է ու ներելով մկանը բաց կթողնի: Ու էլի պանրով թակարդը մկանը հրամցնելով կարգելի պանիրն ուտելը: Եվ այսպես շարունակ... Իմաստն ինչու՞մ է: Կարծում եմ, որ այդ մարդը (աստված) առնվազն կամ սադիստ է, կամ էլ հումորի լավ զգացում ունի: Մի գուցե պարզապես պետք չէ «մեղք» գործել...Եթե կարող ես Հա, նույն բանն ենք ասում, ուղղակի ես պատասխանել էի Ձեր գրառմանը, որում ասում էիք, որ Հակոբի Աստծու իրական լինելը հերքող ապացույց չկա: դրա համար էլ այսքան խոսակցություն ծավալվեց, ինչեւէ, նման տեսակետները պետք չի բախվեն)) Իսկ ինչ՞ն է արգելում: Համոզված եմ, որ այն մտացածին հասկացողությունը, թե մարդն մեղսավոր է եւ անկատար՝ դրդապատճառ է հանդիսանում նորանոր մեղքեր գործելու... Մարդն առաջին հերթին պետք է գիտակցի, որ ինքը Արարչի կատարյալ ստեղծագործությունն է: Իսկ կրոններն ու դրանց տարատեսակները շեղում են մարդուն բուն կյանքի ուղուց... Առանց ձեր ասելու էլ նկատելի է որ այս տրամաբանությունը չեք կարողանում հասկանալ: Մինչեւ ում ինչ լինելու մասին որոշում կայացնելը , հարկավոր է « ծուղակը » « գայթակղությունից » տարբերել : ԵՎ եթե մեկը ձեր նկարագրածի պես ծուղակն է ընկել , ապա նա ոչ թէ թողություն պետք է խնդրի դրա համար , այլ օգնություն պետք է հայցի ամենաբարձրյալից եւ եթե նա առժանի է ՔՐԻՍՏՈՍ ԱՍՏՎԱԾ-ը կգա իրեն օգնության : Իսկ եթե անձը ինքնակամ հարեւանի գեղեցիկ կնոջ վրա աչք է տնկել « որ պետք է չաներ » եւ հետո գիտակցելով զղջացել է իր արարքի համար , այս դեպքում նա պարտավոր է թողություն խնդրել եւ եթե նա առժանի է ՔՐԻՍՏՈՍ ԱՍՏՎԱԾ-ը նրան թողություն կտա : Սեռական հակումներով շեղված անձը, (որը անորմալ հասարակության արդյունք է) չի կարող «ճշմարտ» ուղղությամբ առաջնորդվել զուտ մեղա գալով: Փաստորեն կարելի է աննդմեջ գայթակղվել ու համապատասխանաբար մեղա գա՞լ...:D Հարգելիս դա չի լուծում տվյալ մարդու աննորմալ հոգեվիճակը, այլ ավելի մոլորության մեջ է գցում::) Ընդհանրապես աստվածաբանության մեջ ապացույցներ ոչ մեկն էլ չունի: Ուղղակի մաթեմատիկական վերլուծությամբ որոշակի կոնկրետ եզրահանգման եմ գալիս 1. Յակուբը երկրպագում էր մի էակի, որին անվանում էր Տիեզերքի արարիչ: Այդպես էին վարվում շատ շատերը` ամեն մեկը յուրովի ու տարբեր բաներ էին ասում ու գրում: Ինչի հիման վրա Յակուբին ավելի շատ հավատանք, քան մյուսներին? 2. Հին աշխարհում աստվածները շատ էին ու դրանց շարքում "Արարիչներն" էլ էին շատ: Ինչ հիմքով հավատամ Աստվածաշնչին եւ ոչ թե ասենք Յաջուր Վեդային, Ավեստային կամ Տրիպիտակային? Պետք չի հարցին հարցով պատասխանել: Քանի որ դուք Աստվաշաշունչը համարում եք բացարձակ ճշմարտություն, ապապ Աստվածաշնչյան տեքստերից ելնելով էլ ունեմ "ապացույցներ", որ Յակուբին կուտ են տվել: Սկսած ծննդոցի առաջին իսկ հատվածներից (այս թեմայում արդեն գրառել եմ, չեմ ուզում կրկնվել) բազմաթիվ օրինակներով ցույց եմ տվել, որ Եթե Աստվածաշնչը աստծո խոսքն է, ապա այդ աստվածն առնվազն մարդու մտածածն է կամ էլ առնվազն ոչ միակն ու ճշմարիտը: Օրինակ սենց մտքեր "Ինձանից բացի ուրիշ Աստված մի ունեցիր, ուրիշ աստվածների մի երկրպագիր": Եթե միակն է, ինչու է այդպես ասում? Բնական է, որ ժամանակի ընթացքում Աստվածաշունչ գրչողները թույլ տեղերը կամաց-կամաց գլխի էին ընկնում ու "կարկատելով" առաջ էին գնում: Իմ վերաբերմունքը ՀԱԵ-ին որպես կառույց եւ կազմակերպություն առանձնահատուկ է` անհարգալից է, անհանդուրժող, սակայն պահպանողական: Ուստի հաստատ չունեմ հալած յուղի տեղ իրանց հրամցրածն ընդունելու: Առավել եւս, որ տառերն էլ գիտեմ, տերտերի ուղեղից էլ պիտի որ իմը պակաս չլինի: Բայց այդ մասին այս թեմայում չեմ ծավալվի: Դրա համար այլ թեմա կա: Դրա համար էլ մարմնավաճառների մեծ մասը վերջում հավատացյալ է դառնում` Թողություն է խնդրում: Մարյամ Մագդաղինեցու վառ օրինակը աչքների առաջ է :)) Այսինք հենց նույն Հին եւ նոր կտակարանների առճակատման հարցը կա հենց թեկուզ պարունակության առումով: Հին օրենքներից շատերը "փշրվեցին" Յեշուայի կողմից: Դրա համար էլ հրեաները չհավատացին: Ոնց կարող էին իրենք հավատալ, որ իր օրենքները խստագույնս պահպանել պատվիրած աստվածը պիտի սկսի քանդել այդ օրենքները? Ոնց որ հիմա Աստվածաշնչին հավատացողներն են անվերապահորեն հավատում, այնպես էլ այն ժամանակ հավատացյալ հրեաները անվերապահորեն հավատում էին Թալմուդին, որում որ գրված էր, որ Աստված մեկն է: Իսկ իրենց տրամաբանությամբ, եթե Աստված որդի ունենար, ապա կլիներ երկու Աստված, իսկ դա հակասում էր Սուրբ գրքին: Ու էլի շատ ու շատ բաներ Հիսուսի ասածներից հակասում էին հրեական սուրբ գրքին: Դրա համար էլ Քրիստոնեությունը ավելի ուժեղ եւ մոլեռանդորեն տարածվեց այն ազգերի շրջանակլում, որոնք ծանոթ չէին Թալմուդին որպես առանձին սուրբ գիրք եւ այն ընկալում էին ընդամենը որպես Հին Ուխտ: Ժողովուրդ թեմայից շատ եք շեղվում: Ինչպես հայտնի է ԱՍՏՎԱԾԱՇՈՒՆՉ-ում շատ կան փոխաբերական իմաստով կամ հետին մտքով կամ նաեւ տողերի արանքում ընթերցվող նախադասություններ : Այս Ձեր մատնանշած օրինակը այդ դեպքերից մեկն է : Բոլոր նրանք , ովքեր մաքուր խղճով եւ Հավատով առ ԱՍՏՎԱծ , կարդում են այս տողերը , նրանց այն ներկայանում է այսպես . « Ինձանից բացի ուրիշ Աստված մի ունեցիր, ուրիշ աստվածների մի երկրպագիր » եւ նրանք շարունակում են տողերի արանքում կարդալ « որովհետեւ ես եմ միակ եւ ճշմարիտ ԱՍՏՎԱԾ-ը արարիչը երկրի եւ երկնքի » : Իսկ բոլոր անհավատները , թերահավատները , աթեիստները , աղանդավորները , այլադավանները , մուտիլովչիկները , պղտոր ջրում ձուկ բռնողները եւ գիտունիկ ձեւացողները տողերի արանքում այն կարդում են այսպես . « Ինձանից բացի ուրիշ Աստված մի ունեցիր, ուրիշ աստվածների մի երկրպագիր » Չնայած , որ նրանք գոյություն ունեն : Ստացվում է , որ կարեւորը , ոչ թէ ասելն է այլ հասկանալը : Իհարկե դժվար չեր ԱՍՏՎԱԾԱՇՈՒՆՉ-ում ամեն ինչ գրել պարզ եւ հասկանալի բայց այդ դեպքում ինչպես պետք է զանազանեինք հավատացյալին անհավատից : Գուցե եւ այսպիսի ձեւով գրվածը պատահականություն չէ այլ դիտավորություն : ինչը խոսում է նրա մասին, որ գրքի շարադրանքը կատարված է մարդու կողմից` մարդու տրամանաբանությամբ, որոշ առումով` կոդավորված (որ մենակ քահանաները հասկանային) Ինչ իրավունքով կամ հիմքով ես կոնկրետ ինձ նույնացնում այդ "գունավոր" ցանկիդ հետ? Հիմա բացատրեմ, թե ինչքան տարբեր են քո նշած շարքի մարդիկ: Ու հենց կոնկրետ նշված նախադասության օրիակով. « Ինձանից բացի ուրիշ Աստված մի ունեցիր, ուրիշ աստվածների մի երկրպագիր » 1. անհավատները - սուտ է, չեմ հավատում (ոնց տեսնում ես բանը տողատակերին էլ չի հասնում) 2. թերահավատները - Իսկ որտեղից հաստատ իմանանք, որ դա այդես է 3. աթեիստներ - հիմարություն` աստված գոյություն չունի 4. աղանդավորները - 4.1. եհովայի վկաներ - իսկ դա նշանակում է, որ Հիսուս աստված չի եւ պետք չե նրան երկրպագել: Հիսուսն ինքն էլ եր երկրպագում եւ աղոթում միակ աստծուն: 4.2. հին արգելված ու ոչնչացված աղանդներից - Ուրեմն Հիսուսը ինքն իր հայրն էր` մարմնային տեսքով: 5. այլադավաններ - 5.1 Իսլամ - Այո, աստված մեկն է, այլ աստվածներ չկան, Ալլահը մեծ է 5.2 Բուդդայականներ - Միակ եւ ճշմարիտ սկիզբը խոսում է մարդկանց հետ ու գրքեր թելադրում ? Բուդդան ցավում է քեզ համար, սակայն մարդկային կյանքի շրջապտույտում դու դեռ ժաանակ կունենաս դա հասկանալու: 5.3 Հինդուսներ - ??? Իսկ կոնկրետ կնշեք, թե Վիշնուի որ ավատարն է այդ խոսքերն արտասանել? 5.4 Հուդայականներ - Քանի որ մենք ենք դավանում միակ եւ ճշմարիտ աստծուն, ապա միայն մենք ունենք ապրելու ու շնչելու իրավունք, մյուսները միջատներ են եւ մեր աստվածը նրանց կհանձնի մեր ձեռքը եւ նրան կլինեն մեր ծառաները 6. Մուտիլովչիկներ - արա, այ Մահմուդ, լսել ես, թե էս մուտիլովչիկները ինչ են ուզում անել քեզ հետ? Ասում են իրենց աստվածն է միակն ու ճշմարիտը, նույնիսկ այդ մասին գրքում է գրված: 7. Պղտոր ջրում ձուկ բռնողներ - կարեւորը դա չի, այլ այն, որ կարելի է սրա վրա էլ փող սարքել` մուտիլովչիկն էլ պետք կգա, մյուսներն էլ ... 8. Գիտունիկ ձեւացողները - ամենայն հավանականությամբ այս արտահայտությունը տողատակով է գրված: Այն հասկանալու համար պետք է գտնել այն կոդը, որով կոդավերված է ամբողջ գիրքը: Բացի սրանցից կան էլի կատեգորիաներ, բայց դե ես էլ քո խասյաթին չեմ ;) ... 3. աթեիստներ - հիմարություն` աստված գոյություն չունի ... Էս գրածն ա հիմարություն: :pardon Իսկ կոնկրետ ո՞ր մասն էր հիմարություն: Ինձ թվում է ուղղակի ճիշտ չես հասկացել Varzor-ի միտքը: Այն է. աթեիստը կարդալով մեջբերված հատվածն, ասում է. - Հիմարություն՝ աստված գոյություն չունի: Հա, երեւի շտապեցի: :unsure Վարզոր ջան, եթե դա ես ի նկատի ունեցել, ներողություն: 28.12.2011, 02:48 ի դեպ, քո այս գրառումից կարող եմ եզրակացնել, որ դու ավելի շատ հավատում ես ոչ թե Աստծուն, այլ Աստծո խոսքին, ավելի կոնկրետ Աստվածաշնչին... Ի գիտություն քեզ Աստծո խոսքը հենց ինքը աստվածաշունչն է այլապես ոչ ոք չէր իմանա բարձրյալի կամքը: Երեւի դու ես քեզ համար աստված շինել քո հոգու խորքում եւ փորձում ես երկրպագել նրան մոռնալով որ Աստված Սուրբ Երրորդություն է կամ եռանձ բնություն որ է՝ Հայր, Որդի ու Սուրբ Հոգի: Կարող եմ իմանալ թե դու հաճախում ես հայ առաքելական եկեղեցի կամ որեւէ մի այլ եկեղեցի կամ ընդհանրապես հավատում ես Աստծո գոյությանը ? Բացի սրանցից կան էլի կատեգորիաներ, բայց դե ես էլ քո խասյաթին չեմ ;)Վառզոր ջան, լրիվ ընկերական ասեմ որ դու պատկանում ես տեղ-տեղ 1, 2,եւ 4 կետերին որոշակի հակումներով 5րդից: Չմանրանամ:) ինձ էլ թվում էր, թե պարզ եմ գրել: "Տերմին" - ` գծիկ, տարբերակ: Լավ, անցանք: Տնաշեն 8 հատ մնմանատիպ ի նկատի եմ ունեցոլ հենց էդ մեկը դուրդ չեկավ? :) Վառզոր ջան, լրիվ ընկերական ասեմ որ դու պատկանում ես տեղ-տեղ 1, 2,եւ 4 կետերին որոշակի հակումներով 5րդից: Չմանրանամ:) Մանրանալու կարիք չկա, քանի որ ես ինքս էլ լավ հասկանում եմ, թե ինչ եմ գրել: Բայց քեզ հետ համամիտ չեմ, քանի որ ես չեմ պատկանում դրանցից ոչ մեկին: Մեկ անգամ կրակելով սնայպեր չեն կոչվում ;) Այն, որ իմ գրառումներում, ինչպես եւ բանավոր խոսքում կարող եմ օգտագործել նմանատիպ տրամաբանությամբ արտահայտույթուներ, դեռ ինձ ոչ մի դասակարգման մեջ չի գցում: Իսկ կոնկրետ այդ դասկարգումների տակ ընկնող մարդիկ ամբողջական տրամաբանություն ունեն կրոնի նկատմամբ ու սկզբունքորեն այդ նույն "տրամաբանությամբ" են մոտենում: Կոնկրետ ես հավատում եմ, որ Աստված կա, Նա Միակն է, սակայն չեմ հավատում Աստվածաշնչին որպես Աստծո խոսք` նույնիսկ թերահավատորեն չեմ վերաբերվում այդ առումով: Սակայն որպես մարդու ստեղծած գիրք` հավատում եմ, իհարկե որոշ հատվածներին թերահավատորեն: Այլադավան ուղղակի չեմ կարող լինել, որովհետեւ ուղղակի կրոն չունեմ` իմ պատկերացումները դեռ չեն սկսել օգտագործե մարդկանց շահագործելու համար :)) Varzor ախպեր քավ լիցի , ես քո անձը վիրավորելու միտում չունեմ եւ չեմ էլ ունենա երբեք , որովհետեւ այստոժեղ միայն սկզբունքներն են իրար բախվում , բայց եւ այնպես հետաքրքիր է իմանալ : Եթե գրածներիցս որեւե մեկը քո անձն է բնորոշում , ապա ինչու էս նեղանում : Կամ . Եթե գրածներիցս ոչ մեկը քո անձը չի բնորոշում , ապա ինչու էս նեղանում : Հայազն ջան, Ես չեմ նեղանում, ես բարկանում եմ (թեթեւ էր, անցավ, վախենալու բան չկա ;) ) ու զարմանում եմ: Բարկանում եմ - Թվարկում ես որոշակի շարք ու գրում, որ այդ շարքին են պատկանում նրանք, ովքեր ... ու ցիտում ես իմ գրառման մեջ առկա նախադասություն: Ես տրամաբանությունից չեմ բողոքում: Սա ոչ այլ ինչ է, քան կոնկրետացում: Եդ նույնն է, որ մեկը "բարեւ"-ին պատասխանի "խնձոր", ու "բարեւ" տվողն ասի "բարեւին խնձորով բարեւում են մտավոր հետամնացները": Օրինակս հասկանալի է? Ի դեպ, միտումնավոր եւ համբերատար չեմ արձագանքել նաեւ այն ձեւակերպմանդ, որ թվարկված ցանկին պատկանող մարդկանց խիղճը մաքուր չի: Դա վիրավորական է այդ մարդկանց հանդեպ (Skeptic-ի ականջը կանչի ;) ) Դու ոնց ես հասկանում քո իսկ գրածը? (ինքդ էլ իտես, թե ինչ ես ասել, իմ կարծիքով` մտածելով էլ սրդիցդ եկածն ես ասել ;) ) Զարմանում եմ - Եթե դու դա չես ի նկատի ունեցել, ապա ինչի ես այդպես գրել? Ոնց հասկանում եմ, քո "տրամաբանական" ոչ ստանդարտ շղթաներն ինձ հասկանալի չեն :pardon Արեւի սկզբունքներն իրար բախելուց այնպես բախենք, որ ոչ մեկին չվիրավորենք, թե կուզ ոչ միտումնավոր: Ի դեպ սկզբունքները բախումն անարդյունք բախում է: Արի ավելի լավ է տեսակետներ բախենք ;) Ի գիտություն քեզ Աստծո խոսքը հենց ինքը աստվածաշունչն է այլապես ոչ ոք չէր իմանա բարձրյալի կամքը: Նախ շնորհակալություն տեղեկացման համար... Երեւի դու ես քեզ համար աստված շինել քո հոգու խորքում եւ փորձում ես երկրպագել նրան մոռնալով որ Աստված Սուրբ Երրորդություն է կամ եռանձ բնություն որ է՝ Հայր, Որդի ու Սուրբ Հոգի: Երկրորդ, այո ես ինքս եմ իմ համար աստված "շինել"... /չնայած "շինել" բառի հետ համաձայն չեմ, բայց այս պահին այլ բնութագրող բառ չգտա/ Երրորդ ես չեմ երկրպագում եւ ոչ մի աստծու, ավելի ճիշտ ես "երկրպագել" հասկացությունը չեմ ընդունում, իմ համար երկրպագելը կռապաշտական տերմին է: Իմ համար Աստվածահաճո գործունեությունը ուղղակի մարդկային բարոյական նորմերով ապրելն է: Ես նախկինում ավելի շատ էի հաճախում հայ առաքելական եկեղեցի: Բայց /կներես բայց պիտի ասեմ/ նաեւ քեզ նման մոլեռանդ ու կույր հավատացյալների մոտեցումների պատճառով հայ առաքելական եկեղեցին իմաստազրկվեց իմ աչքերում: Իսկ ընդհանրապես Աստծո գոյությանը հավատում եմ, ուղակի նորից կրկնեմ, քո նշած Աստվածը իմ պատկերացրած Աստծո լոկ մի մասնիկն է... Էտ « մաքուր սրտով » -ի համար ներողություն եմ խնդրում եւ հիմա կփորձեմ ուղղել « շատ եմ սիրում 2 ղ -ով բառերը » մեռնեմ Հայոց լեզվին « ամենա աներգեցիկ լեզուն ա » « Հաճաղ լսում եմ Ինգա եւ Անուշ արշակյանների « Սանդի երգը » տառերի կեսը « Խ »- ա կեսն էլ « ղ » ամենաաներգեցիկ տառերը : Ինչեւե դա պետք է որ շտապելու արթյունք լինի , իսկ մինչ այտ խնդրում եմ « մաքուր սրտով »-ի փոխարեն կարդալ « առանց երկմտանքի » : Էտ « մաքուր սրտով » -ի համար ներողություն եմ խնդրում եւ հիմա կփորձեմ ուղղել Դա էլ չի համընկնում տրամաբանոթւյան հետ :) Բոլոր նրանք , ովքեր առանց երկմտանքի եւ Հավատով առ ԱՍՏՎԱծ , կարդում են այս տողերը , նրանց այն ներկայանում է այսպես . Ես էլ եմ առանց երկմտանքի ու հավատով առ աստված կարդում այդ տողերը, բայց քո ասածի նման չեմ ընկալում ;) Արի փոխենք սենց. Բոլոր նրանք , ովքեր առանց կասկածի հավատալով Աստվածաշնչին եւ դավանելով ՀԱԵ-ն, կարդում են այս տողերը , նրանց այն ներկայանում է այսպես . Սենց ճիշտ է? « շատ եմ սիրում 2 ղ -ով բառերը » մեռնեմ Հայոց լեզվին « ամենա աներգեցիկ լեզուն ա » « Հաճաղ լսում եմ Ինգա եւ Անուշ արշակյանների « Սանդի երգը » տառերի կեսը « Խ »- ա կեսն էլ « ղ » ամենաաներգեցիկ տառերը : Խա? Իսկ ես չեմ սիղում "ղ"-ով սկսվող ու աղհեստական "ղ"-ով բաղեղը Չէ միայն այտ մի բառը փոխենք հերիք ա ՀԱԵ-ի մասին պետք չի գրել որպես դավանանք : Այսինքն սենց? Բոլոր նրանք , ովքեր առանց կասկածի, հավատալով Աստվածաշնչին կարդում են այս տողերը , նրանց այն ներկայանում է այսպես . « որովհետեւ ես եմ միակ եւ ճշմարիտ ԱՍՏՎԱԾ-ը արարիչը երկրի եւ երկնքի» Այ սա արդեն ընդունելի եւ հստակ հասկանալի տրամաբանոթւյամբ միտք է: Ընդունեցի, իրոք որ այդպես է, հակառակը չի կարող լինել` հակասական է :) Ու ըստ այդմ էլ, քանի որ ես չեմ պատկանում "առանց կասկածի, Աստվածաշնչին հավատացողների" շարքին, ուստի եւ այդ տողերը ինձ համար այլ բան են նշանակում ;) Էս տարբերակին ավելի համաձայն եմ քան ձեր առաջարկած նախորդ տարբերակին , իսկ ով ինչպես է ընկալում , դա իրեն գործն է , քանի որ կարեւորը ոչ թէ ասելն է այլ հասկանալը : Մի հարց Ձեզ կարելի է? Ասենք Դուք երբեւէ փորձել եք աստվածաշնչին ավելի վերլուծաբար մոտենալ, թե էլ ինչ հավատք, եթե վերլուծություն է լինելու? Այ տեսնում ես հանդուրժողականությունն ինչ խաղաղություն է բերում ;) Այ հենց դրանով էլ ծայրահեղորեն տարբերվում են Հին եւ Նոր Կտակարանները: Հին կտակարանը` անհանդուրժող է, կոշտ ու նույնիսկ դաժան, իսկ Նոր Կտակարանը` հանդուրժող, խղճացող, ավելի հետեւողական ու համամարդկային: Ըստ Նոր Կտակարանի, հենց այս անհանդուրժողականությունն էր, որ քանդեց Յեշուան իր կյանքով, խոսքով եւ գործով: Դե բնական է, հրաեներն, իրենց հավատքին համաձայն, չհանդուրժեցին դա ու հռոմեացիների ձեռքով խաչեցին Յեշուային, որը նույնիսկ խաչի վրա ներեց նրանց: Չէ որ Հիսուս ներկայանում էր որպես աստծո որդի, իսկ Սուրբ Գիրքն ասում էր, որ "Աստված մեկն է", ուստի չի կարող որդի ունենալ (սա հրեական պատկերացումն եր, որը առկա է մինչեւ հիմա: Ի դեպ նույն կերպ էլ մուսուլմանները քրիստոնյաներին համարում են անհավատ` Իսա մարգարեին Աստծո որդի համարելու եւ երկրպագելու համար) Եթե ուշադիր կարդանք Հին Կտակարանը, ապա Աստված ոչ մի հանցանքի համար ներում չի շնորհել եւ ոչ մեկին` սկսած Ադամից: Բոլորն մեղսավորներն էլ այս կամ այն չափով խիստ պատիժ են ստացել հենց իրենց երկրային կյանքում եւ ոչ մի խոսք էլ չի գնացել հոգեւոր կյանքի, հոգու կործանման եւ հարության փրկությունից զրկվելու մասին: Ինչ է, այն ժամանակ դեռ սեփական որդուն զոաբերելու պլանները չուներ աստված? Մինչեւ Հիսուսի համբարձվելը հավատացյալ մարդիկ հաոզված էին, որ մահը դա վերջն է` Ադամական մեղքի ծանրագույն պատիժը: Չէ որ սկսած Ադամից, վերջացրած Սոդոմ-Գոմորով Աստված պատժում էր մահով եւ նույնիսկ ինքն էր սպանում (ջրհեղեղ, Եգիպտոս, Սոդոմ, Գոմոր եւ այլն): Իսկ Հիսուս ներեց եւ նույնիսկ իրեն սպանողների համար ներում խնդրեց "քանզի չեն գիտակցում, թե ինչ են անում": Իսկ միթե Սոդոմցիք արժանի չէին ներման? Հիսուս հասկանում էր, որ անգիտակցաբար են անում, իսկ Հայրը չէր հասկանում? Ինչ որ չի կպնում :pardon Փառք Աստծուն որ ես քո պատկերացրած մոլեռանդ ու կույր հավատացյալը չեմ քանի որ կրոնական չեմ, հակառակ քեզ ես հավատում եմ աստվածաշնչին եւ ընդունում Սուրբ Երրորդությունը, եթե կարծում ես քո աչքերը ավելի բաց են քան իմը ապա թող Աստված դրանք ավելի լայն բացի որպիսի գտնես հոգուտ փրկություն եւ ազատվես քո խավար ներքնաշխարհից: Մի քանի անգամ եկեղեցի գնալով ու մեղավոր եւ անմեղներ փնտրելով չես կարող աստծո խոսքին հակառակ կանգնես: Հա հասկանում եմ կան շատերը որոնց վարքը կամ գործունեությունը պախարակում են իսկական քրիստոնիայի անունը բայց մենք պարդկանց նայելով չենք եզրակացություներ անում ինչպես որ դու ես անում քանի որ մարդուն նայելով մարդը չի բարձրանա այլ միայն Աստծուն նայելով է որ դու սկսում ես սիրել դիմացինիտ ինչքան էլ նա անարժան լինի այդ սիրուն: Չգիտեմ հասկացար թե ոչ բայց դա արդեն ինձ համար այդքան էլ կարեւոր չի քանի որ ես քեզ համար չխաչվեցի այլ Աստված ու Նա դա արեց որպիսի դու նրան հավատալով դժոխք չգնաս իսկ եթե այս բոլոր ասածներս քեզ համար նորից ծիծաղելի թվա ուրեմն մեղքը քո վիզը դու ես պատասխան տալու դրա համար: Շնորհավոր նոր տարի եւ Սուրբ Ծնունդ :) Փառք Աստծուն որ ես քո պատկերացրած մոլեռանդ ու կույր հավատացյալը չեմ քանի որ կրոնական չեմ, հակառակ քեզ ես հավատում եմ աստվածաշնչին եւ ընդունում Սուրբ Երրորդությունը, եթե կարծում ես քո աչքերը ավելի բաց են քան իմը ապա թող Աստված դրանք ավելի լայն բացի որպիսի գտնես հոգուտ փրկություն եւ ազատվես քո խավար ներքնաշխարհից: Ուրախ եմ, որ սխալվում եմ այն հարցում, որ դու կույր ու մոլեռանդ հավատացյալ չես: Բայց, իմ կարծիքով, դա կրոնական լինել չլինելու հետ ոչ մի կապ չունի: Ուրախ եմ նաեւ, որ հավատում ես աստվածաշնչին: Անհավատ մարդու համար դժվար է ապրել: Ես չեմ կարծում, թե իմ աչքերը քոնից առավել լայն են բացված: Ոչ, ուղղակի ես տեսնում եմ մի բան, դու մի ուրիշ բան: Իսկ աչքերս ավելի լայն բացվելու մաղթանքի համար էլ շնորհակալություն: Բայց ես չեմ գտնում, որ ավելի կամ պակաս լայն բացվելը կապ ունի հոգու փրկության հետ: Ու ընդհանրապես "հոգու փրկություն" տերմինը չեմ հասկանում, թե ինչ է նշանակում: Իսկ իմ խավար ներաշխարհի հարցերը, թող որ ես ինքս լուծեմ: :) Մի քանի անգամ եկեղեցի գնալով ու մեղավոր եւ անմեղներ փնտրելով չես կարող աստծո խոսքին հակառակ կանգնես: Հա հասկանում եմ կան շատերը որոնց վարքը կամ գործունեությունը պախարակում են իսկական քրիստոնիայի անունը բայց մենք պարդկանց նայելով չենք եզրակացություներ անում ինչպես որ դու ես անում քանի որ մարդուն նայելով մարդը չի բարձրանա այլ միայն Աստծուն նայելով է որ դու սկսում ես սիրել դիմացինիտ ինչքան էլ նա անարժան լինի այդ սիրուն: Նախ ես մեղավոր ու անմեղ չեմ փնտրում, ես նման բան չեմ ասել: Ոչ էլ ձգտում ունեմ Աստծո խոսքին հակառակ կանգնել: Եթե ես չեմ ընդունում աստվածաշունչը որպես Աստծո խոսք, ապա ես նրան հակառակ կանգնել էլ չեմ կարող :) Իսկ մարդու մասին դատողություններ անելու համար պիտի մարդուն նայես, Աստծու մասին դատողություներ անելու համար պիտի նայես ամեն ինչին /քո տեսադաշտի սահմաններում իհարկե/: Ու ընդհանրեպես ես կարծում եմ, որ վատ մարդիկ գոյություն չունեն: Ու բոլորն են արժանի սիրուն: Ուղակի մեր բնորոշմանբ վատ մարդիկ ինչ ինչ պատճառներով բասցական լիցքեր ունեն կուտակած իրենց մեջ... Իսկ ինձ համար կարեւոր է քեզ հասկանալը եւ կարծում եմ հասկացա: Ինչպես նաեւ կարեւոր է, որ ինձ հասկանան, քանի չհասկացվածությունը բացսական էներգիայի աղբյուր է: Ինչ վերաբերվում է Հիսուսի խաչվելուն, ապա ես դա նույնպես չեմ հասկանում եւ չեմ ընդունում: Ամեն մարդ ինքը անձամբ պիտի պատասխան տա իր արածների համար: Ես ընդունում եմ Հիսուսի գերհզոր ուսուցիչ լինելը եւ մարդուն ճիշտ արժեհամակարգով ապրելու ուղին ցույց տալը: Բայց նրա խաչելությունը չեմ ընդունում որպես զոհողություն մարդու փրկության համար: Գուցե մարդկության փրկության համար, այո, բայց ոչ անհատական մարդու փրկության համար: Գլոբալ առումով մարդկության փրկության համար նրա գալուստը մեծ դրական էներգիա բերեց Երկիր, որը գուցե նպաստեց Երկիրն խուցափել բացարձակ բացսականացվելուց: Բայց դա չի նշանակում, որ նա փրկեց մարդ անհատին, նա ուղակի ուղին ցույց տվեց: Ես ինքս եմ պատասխանատու իմ "խավար ներաշխահի" գործածների համար: Ու դժողք հասկացությունը նույնպես իմ համար անհասկանալի է... Ինչեւէ սրանց մասին բազմիցս ասել եմ ու հիմա չեմ ուզում կրկնվել: Ինչ վերաբերվում է քո ասածների ծիծաղելի լինելուն, ապա դրանք ինձ երբեք ծիծաղելի չեն թվացել: Հակառակը քո հարցադրումները ստիպում են ինձ գտնել այդ հարցերի պատասխանները ինքս իմ մեջ... Եթե չլինեին այդ հարցադրումները, ապա պատասխաններն էլ չէին գտնվի: Ու դրա համար ես շնորհակալ եմ քեզնից: Քեզ նույնպես շնորհավորում եմ նոր տարվա եւ Սուրբ Ծնունդի կապակցությամբ: :) ... միայն Աստծուն նայելով է որ դու սկսում ես սիրել դիմացինիտ ինչքան էլ նա անարժան լինի այդ սիրուն: Նախընտրում եմ իմ թշնամիներին չսիրել, այլ հիմնովին ոչնչացնել, որպեսզի հանգիստ գնամ դժոխք ;) Ամեն մեկն ունակ է ինքնուրույն որոշելու իր կյանքը ապրելու տարբերակները: Շնորհավոր Ամանոր` ամեն օր :) Վերլուծաբար մոտեցել եմ , բայց ոչ կասկածամտորեն : Իմ առաքելությունը այս կյանքում 2000 տարվա տպագրիչների ու թարգմանիչների վստահելիությունը կասկածի տակ առնել չէ : Կյանքը շատ կարճ է դրա համար : Եթե ցանկանում եք իմանալ իմ վերաբերմունքը ԱՍՏՎԱԾԱՇՈՒՆՉ-ի նկատմամբ . ասեմ , որ մինչեւ գիրքը բացելը ներշնչվում եմ ԱՍՏՎԱԾ-աին ներկայությամբ կարդալով խորագիրը : ԵՎ անկախ այն բանից « անգլյացիները ավելի դիպուկ բառ ունեն այս իրավիճակի համար « ռեգարդլեսս » » թէ ինչ է գրված գրքում ես պատկերացնում եմ ԱՍՏՎԱԾ-ի ներկայությունը : Իսկ ինչ է գրված ներսում . ՍԿԶԲԻՑ ԷՐ ԲԱՆԸ Իսկ եթե սրսնից ավելի առաջ եք ցանկանում գնալ . Կներեք ես Ձեզ չեմ կարող օգնել : Բայց Աստվածաշունչը այդ տողերով չի, որ սկսվում է ;) Ի սկզբանէ արար Աստուած զերկին եւ զերկիր Varzor ախպեր եթե ուշադիր լինես ես չեմ գրել « ինչպես է այն սկսվում » այլ գրել եմ « ինչ է գրված ներսում » : Սա բերել եմ որպես օրինակ թէ որտեղից է ԱՍՏՎԱԾԱՇՈՒՆՉ-ը մեզ ուղեկցում : Այստեղ տեղադրում եմ իմ գրառումը նույնությամբ. Ըմ, լավ, շնորհակալ եմ պատասխանի համար, բայց եթե Դուք վերլուծաբար եք մոտեցել, ոչ մի անգամ չեք կասկածել էդ խոսքերի իրավացիությանը, ասնեք եթե հենց աստված գրած լիներ` ուրիշ, բայց չկասկածել Ձեզ նման մահկանացուի 2000 տարի առաջ ասված խոսքերին, կներեք, տրամաբանական չէ: Իսկ են, որ սկզբում բանն էր, առանց աստվածաշնչի էլ պարզ է: Շնորհակալ եմ իմ տեսակետը ըմբռնելու համար եւ դարցյալ կուզեմ մատնանշել , որ կարեւորը ասելը չէ այլ հասկանալը : Ամեն ինչ կախված է նրանից թե դուք այն ինչպես եք ընկալում եւ ընդունում : Մարդկանց մի մասը կարծում է թէ վարունգը միրգ է իսկ միուս մասը պնդում է , որ այն բանջարեղեն է եւ երկու խումբն էլ հաստատ է իրենց կարծիքի մեջ : Իհարկե այս կարծիքները վարունգի եղելության վրա չեն ազդում եւ դրանիղ նրա համը չի փոխվում ուղղակի դա պատճառ է հանդիսանում , որպեսզի այս երկու խմբի մեջ երկխոսությունը փակուղի մտնի : Եթե ես չեմ ընդունում աստվածաշունչը որպես Աստծո խոսք, ապա ես նրան հակառակ կանգնել էլ չեմ կարողԵթե չես ընդունում Աստվածաշունչը , արդեն հակառակ ես նրան:8 Եթե չես ընդունում Աստվածաշունչը , արդեն հակառակ ես նրան:8 Եթե ես չեմ ընդունում աստվածաշունչը որպես Աստծո խոսք, ապա ես նրան հակառակ կանգնել էլ չեմ կարող ասելով Տիգը նկատի ուներ թե չի ընդունում աստվածաշունչը բայց չի էլ ուզում ասի թե դա սուտ է :) Ամեն դեպքում նա ինձ հասկացավ իհարկե ես էլ իրեն բայց ամենակարեւորը նա է որ այս ամենից կարելի է հետեւություն անել եւ նորից խորհել: Կարծում եմ այստեղ ոչ մեկս իրավունք չունենք համոզելու կամ ջանք գործադրելու դիմացինին բերելով հավատքի կամ հակառակը շեղել այդ նույն հավատքից: Իմ խնդրանքը նա է որ եթե հարցեր ենք ուղղում իրար կամ կարծիքներ հայտնում այս թեմայի շուրջ փորձենք դրանք անելուց առաջ մի քիչ մտածենք եւ ինքներս հարց տանք մեզ թե իրո՞ք այդ հարցի պատասխանը մտատանջում է ինձ թե հենց այնպես եմ հարցնում կամ իրո՞ք դիմացինին համար կարեւոր է լսել իմ կարծիքը թե ասում եմ որ իմանան ես էլ շատ բան գիտեմ: Շատ ժամանակ մենք հարցեր ենք ուղղում դիմացինին բայց մեր մտքում ունենք դրա պատասխանը եւ ինչ էլ որ լինի դրա պատասխանը միեւնույն չի փոխվում մեր կարծիքը դրա մասին: Այս նոր տարում ցանկանում եմ բոլորիտ եւ ինձ սեր, խաղաղություն եւ առողջություն քանի որ դրանք են առաջնակարգը եւ թող իրար հանդեպ միշտ հարգալից լինենք լինի դիմացինտ հավատացյալ թե չհավատացող :) Շնորհավոր Նոր Տարի 2012 եւ Հիսուս Քրիստոսի Սուրբ Ծնունդը (եթե իհարկե հավատում ես ;)) Իսկ կյանքը ես շատ եմ սիրում, բայց մահը ատելու ոչ մի հիմք չեմ տեսնում, քանի որ այն իմ համար մի բանի ավարտ լինելուց բացի, նոր բանի սկիզբ է: Հենց դա է իմ համար հավիտենություն ասվածը: Իսկ ձեր նկարագրած հավիտենությունը իմ համար փուչ բան է: Սրտանց եմ ասում, Տիգ ջան, երբեմն իրոք մեծ հաճույք են պատճառում քո հանգիստ, համեստ, խորիմաստ ու կշռադատված պատասխանները: Մի գիրք եմ ցանկանում առաջարկել քեզ կարդալ այս թեմայով /եթե ծանոթ չես իհարկե/՝ փոքրիկ գիրք է ու շատ ժամանակ չի խլի: Եթե որոշեի պատասխանել "Անցած տարի կարդացածս երեք լավագույն գրքերը" թեմային, այս գիրքն անպայման այդ եռյակի մեջ կլիներ: Митч ЭЛБОМ - "Пятеро, что ждут тебя на небесах". Հեղինակը փորձում է պատասխանել այն հարցին, որը տալիս է ինքն իրեն մեզանից յուրաքանչյուրը. Ի՞նչ է գտնվում այնտեղ, վերջնագծի այն կողմում... Լրիվ համաձայն եմ քեզ հետ, սիրելի Հայազն. այսպիսի ձեւով գրվածը՝ մեծ դիտավորություն է: Դիտավորություն՝ աղավաղել ճշմարիտը, պարզն ու հասկանալին... Չհասկացողի հոգում սերմանել վախն ու կասկածը... Վախը՝ ահարկու եւ դատապարտող Աստծո նկատմամբ, ի միջի այլոց տեղին է հիշել, որ հաճախ չգիտես էլ անգամ, թե ինչի՞ համար ես դատապարտվում, չէ՞ որ Աստծո միտքն անհասանելի է մեզ՝ մեղավորներիս համար... /Ի դեպ, այդ դեպքում էլ ինչների՞ս է այդ Աստվածաշունչը.../ Կասկածը՝ մերձավորի հանդեպ, որը /մտածում ենք մենք/, հանդիսանալով ի ծնե մեղավոր, էլ ինչե՞ր ասես, որ չի կարող բերել մեր գլխին... Ստացվում է , որ կարեւորը , ոչ թէ ասելն է այլ հասկանալը: Իսկ ես՝ բոլոր անհավատներս, թերահավատներս, աթեիստներս, աղանդավորներս, այլադավաններս, մուտիլովչիկներս, պղտոր ջրում ձուկ բռնողներս եւ գիտունիկ ձեւացողներս, , բայց եւ այնպես քրիստոնեա հայս, - ...Քո առաջարկած երկու տարբերակներից հետո, առաջարկում եմ երրորդը: Եվ այնպիսի մի տարբերակ, որ եզրակացությունների համար էլ ոչ մի տեղ չի թողնի թե խոսքերի արանքում եւ թե տողերի տակ: Ես դա անում եմ հատուկ քեզ համար, որպեսզի դու՝ միակն ու ճշմարիտդ, առիթ չունենաս չհասկանալու ասածիս բուն իմաստը, որպեսզի հասկանաս հենց այն, ինչ ես ցանկանում եմ ասել քեզ եւ բոլորին /հիշիր վերեւում թվարկածներիդ եւ գումարիր քեզ, իսկ հետո նաեւ գումարիր նրանց, ովքեր ձգտում են ոչ թե հավատքին, այլ՝ Աստծոն ճանաչմանը, - եւ ասեմ քեզ, որ մենք բոլորս դեպի այս վերջիններն ենք գնում, այսինքն, գնում ենք դեպի քրիստոսագիտակցությունը/. Կարծում եմ, որ դու, եւ ոչ միայն դու, - շատերը՝ համարյա բոլոր քո նշած հակառակորդ կողմերից, դեռ երկար փրփրած կքարկոծեն խոսքերս /փորձեմ հուսալ՝ ոչ Տիգն ու Վեյը, եւ, Վարզոր ջան, կներես, որ, չնայած քո մեծ աշխատանքին, ինչի մասին մենք հետո անպայման կխոսենք, բայց քեզ չեմ միացնում այս երկուսին, քանզի մեր ճանապարհներն առայժմ տարբեր են/: Դու ինձ /վերադարձել եմ Հայազնին/ աղանդավոր համարեցիր եւ, այդ պատճառով, չշարունակեցիր կարդալ անգամ այն, ինչը քեզ հետաքրքրել էր: Ես հիշատակում եմ սա ոչ թե նրա համար, որ ցույց տամ, իբր վիրավորվել եմ /դու առաջինը չէիր եւ ոչ էլ վերջինը կլինես/: Ես հիշեցնում եմ քեզ սա, որպեսզի դու, հիշելով քո այդ կարծիքը, փորձես հասկանալ, որ այն Աստված, որի մասին ես եմ խոսում, չի կարող տեղավորվել ոչ միայն չնչին մի աղանդի, այլ նույնիսկ քո գիտեցած ամենամեծ կրոնի մեջ էլ: /Այստեղ, հուսով եմ, մի քիչ կշարժվի Վարզորի հետաքրքրությունը, քանզի դա՝ նրա Աստվածն էլ է, - չնայած նա դեռ այդ ամբողջապես չի գիտակցել, - Վարզոր ջան, մտքերս միայն դրական են՝ չնեղանաս:/ Ես խոսում եմ Ամենակատարյալ Աստծո, Համենայն Աստծո, Բոլորի Աստծո, Բացարձակ Աստծո մասին: Այն Աստծո, Ով Ամեն Ինչ Է եւ՝ Ամենաստեղծ: Սա նշանակում է, որ ինչ էլ որ ստեղծի Նա, դա հենց Ինքն Է, Որ Կա... Եվ այդ Մեծագույնը, Ամենակատարյալը, ինչպե՞ս կարող է ոչ կատարյալ մի բան ստեղծել... Եվ ուրեմն, սիրելի Հայազն... Ոչ մի տաս Պատվիրաններ էլ իրականում չկան: ... Ասելով Պատվիրան, ես հասկանում եմ հետեւյալը. պատվիրում ես մեկին այն, ինչի կարիքը զգում ես ինքդ: Եվ ասա, խնդրում եմ, սիրելի Հայազն, ո՞ւմ պետք է տար Աստված այդ Պատվիրանները: Ինքն Իրե՞ն... Իսկ ասա, Նրա ինչի՞ն էին պետք նրանք: Ինչ որ հարկավոր է Աստծոն, Նա արդեն ունի այդ ամենը. չէ՞ որ Նա Կատարյալ է: Եվ եթե նույնիսկ Նա ցանկանա էլ ինչ-որ բան, միեւնույն է, Նրա կատարյալության մեջ այդ բանն էլ կա: Ինչի՞ համար է Նրան պետք ինչ-որ մեկին, ինչ-որ տեղ, ինչ-որ բան պատվիրանել: Իսկ եթե Նա այնուհանդերձ հղեց պատվիրաններ, ինչո՞ւ չարեց այնպես, որ նրանք մեխանիկորեն կատարվեն: Որքա՞ն ուժեղ էր Նրա ցանկությունը, որ Նա արձակեց հրաման, իսկ հետո նստել՝ դիտում է, թե ինչպես այն չի կատարվում... Ո՞ր թագավորը նման բան կաներ: Ո՞ր նորմալ մտածողը այդպես կվարվեր: Բայց ահա, թե ինչ կասեմ ես քեզ. Աստված՝ ոչ թե թագավոր է: Նա՝ ուղղակի եւ կոպիտ ասած, - հենց Ինքը՝ Արարողն է: Եվ չի կառավարում Արարողը, այլ ուղղակի՝ արարում է: Արարում է, արարում է եւ շարունակում է արարել: Աստված ստեղծեց մեզ եւ բարեմաղթեց մեզ Իր Կերպ եւ Նմանությամբ: Եվ պարտավորվեց մեզ համար ինչ-որ բաներ անել, ինչ-որ բաներ մեզ խոստացավ: Եվ Աստծո խոսքը՝ պատվիրան չէր կամ կարգադրություն: Աստծո խոսքը խոստում էր՝ սրբազան մի երդում: Եվ ահա, թե ինչպիսին է Աստծո առաջին Խոստումը. Դու կսիրես Քո Աստծոն քո ամբողջ սրտով, Քո ամբողջ գիտակցությամբ եւ քո ամբողջ հոգով: Այնքան մեծ կլինի քո սերը, այնքան լայնատարած, Որ մեր միջեւ էլ չի լինի ուրիշ ոչ մի Աստված: Դու էլ չես խոնարհվի մարդկային հաջողությանը, Կամ սիրոն, կամ փողին, կամ իշխանությանը Եվ կամ նրանց պատկերող որեւէ խորհրդանիշի: Եվ այս Իմ խոստումը, խնդրում եմ, հիշիր. Դու մի կողմ կնետես այդ բոլոր իրերը, Ինչպես երեխան է դեն նետում իր խաղալիքները: որ արժանի չեն քեզ, Այլ այն պատճառով, որ նրանց համար դու մեծացել ես: Կրկնում եմ, պատվիրաններ չեն եղել. եղել են Տաս Խոստումներ: Եվ սա՝ Առաջինն է: այն հանգամանքը , որ ես հասկացա քո աղանդավոր լինելը եւ դադարեցի քո գրառումը կարդալուց եւ քեզ տեղեկացրի այդ մասին ուրեմն բավարար չէր քեզ համար որպեսզի հասկանաիր , որ ես երբեւե չեմ մտնի երկխոսության մեջ քեզ հետ , որովհետեւ ես բոլոր աղանդավորներին համարում եմ Հայ ազգի դավաճան : իսկ եթե դու շարունակես ձթվել « ինչպես որ բոլոր աղանդավորներն են անում եւ դու նույնպես անում ես նույնը դրանով մեկ անգամ եւս ապացուցելով , որ դո եհովաի վկաից բեթար աղանդավոր ես » ապա շարունակիր քո գրառումները , բայց մի գիտակցությամբ , որ ես դրանցից ոչ մեկն էլ չեմ կարդալու : "Կատարելով առաջին քայլս՝ բարի մտքով, երկրորդը՝ բարի խոսքով, իսկ երրորդը՝ բարի գործով, - ես մտա դրախտ": "Արդա-Վիրաֆ"Իսկ դու համոզվա՞ծ ես Մոդերատորական. չնայած բազմաթիվ զգուշացումներին թեման վերածվեց թեմայից դուրս գրառումների մի նոր շտեմարանի: Հիմնականում այդպես էլ չեղան աստվածաշնչյան հատվածների վերաբերյալ կառուցողական գրառումներ, փոխարենը (հատկապես վերջին տասնյակ էջերում) լայն տարածում ստացան ««Կրոն» բաժնի թեմաներից դուրս քննարկումներ» թեմային համապատասխան գրառումները: Ուստի թեման փակվում է: Հնարավոր է, որ որոշ ժամանակ անց այն մաքրվի ու վերաբացվի՝ ավելի խիստ ու հետեւողական թեմատիկ սահմանափակումով: Այս թեմայում կմեջբերենք ու կքննարկենք աստվածաշնչի դաժան, զվարճալի, համը հանող, անընդունելի կամ այլ կերպ «ոչ այնքան սուրբ» տողերը, ինչպես նաեւ կվայելենք տարբեր հավատացյալների ցանկացած տրամաբանությանը հակասող արդարացումներն այս առիթով: Մովսէսը նրանց ասաց. «Այսպէս է ասում Իսրայէլի Տէր Աստուածը. «Իւրաքանչիւրը իր սուրը թող կապի իր ազդրին։ Բանակատեղիի մի մուտքից միւսը գնացէք-եկէք, եւ ձեզնից իւրաքանչիւրը թող սպանի իր եղբօրը, իւրաքանչիւրը՝ իր ընկերոջը, իւրաքանչիւրը՝ իր մերձաւորին»։ Ղեւիի որդիներն արեցին այնպէս, ինչպէս ասել էր Մովսէսը։ Այդ օրը ժողովրդի միջից շուրջ երեք հազար մարդ կոտորուեց։ Մովսէսն ասաց նրանց. «Այսօր իւրաքանչիւրդ ձեր ձեռքով ծառայեցիք Տիրոջը. մէկն սպանեց իր որդուն, միւսն՝ իր եղբօրը, որի համար այսօր ձեզ վրայ կ՚իջնի Տիրոջ օրհնութիւնը»։ Ելից 32:27-29 Եթէ մէկը կին առնի՝ ամուսնանայ նրա հետ, բայց ատի նրան, նրան բամբասելով մեղքեր բարդի նրա վրայ, նրա անունը վարկաբեկելով ասի՝ «Այս կնոջ հետ ամուսնացայ, բայց երբ մերձեցայ, նրան կոյս չգտայ», ապա աղջկայ հայրն ու մայրը իրենց դստերն առնելով՝ աղջկայ կուսութեան նշանը թող ցուցադրեն դռան մօտ, ծերերի առջեւ։ Աղջկայ հայրը թող ասի ծերերին. «Իմ այս աղջկան կնութեան տուեցի այս մարդուն։ Սա նրան ատելով՝ բամբասում է ու զրպարտում, թէ՝ ՚Քո աղջկան կոյս չգտայ՚։ Ահա իմ աղջկայ կուսութեան նշանները»։ Այն ժամանակ այդ քաղաքի ծերերի առջեւ թող բացեն լաթը։ Այդ քաղաքի ծերերը թող կանչեն ու յանդիմանեն այդ մարդուն։ Նրանից թող գանձեն հարիւր սիկղ, յանձնեն հօրը այն բանի դիմաց, որ նա վարկաբեկել է իսրայէլացի կոյսի անունը։ Նա թող մնայ նրա կինը, եւ տղամարդը երբեք չհամարձակուի լքել նրան։ Իսկ եթէ ճիշտ լինի նրա ասածը՝ աղջկայ կուսութեան ապացոյց չգտնեն, ապա աղջկան թող բերեն իր հօր դուռը, եւ քաղաքի բնակիչները քարկոծելով թող սպանեն նրան, որովհետեւ իսրայէլացիների մէջ անպատիւ գործ է արել՝ պոռնկացել է իր հօր տանը։ Դրանով դուք ձեր միջից վերացրած կը լինէք չարը Երկրորդ Օրենք, 22:13-21 Ռայ, եթե դու գիտես որ դրանք հիմարություններ են, բա էլ խի՞ ես քննարկում, ի՞նչ ես ուզում դրանով ցույց տաս: Կարծում ես, ինչ որ մեկի մոտ ինչ որ բան կփոխե՞ս: Չէ մի չէ:) անվճար աստվածաշնչի դասեր եմ անց կացնում: Անվճար մաթեմատիկա սովորեցրու, ինչու՞ հենց աստվածաշունչ: Արամ, որտեւ մաթեմատիկան խնդալու չի ։) Առաջարկում եմ թեման տեղափոխել «զվարճալի» բաժին, որ հանգիստ խնդանք։ Բայ, մեկ էլ էն արջը որ մի 10 երեխա փռում ա, որտեւ առաքյալի հետեւից բան էին ասել, էդ պահը դիր, էլի, չգտա (Նախաբանով, որ մի 100 հոգու էլ կայծակով էր ժարիտ անում)։ Արամ, էրեկվանից հետեւում եմ վրդովմունքիդ ու ինչ-որ տեղ կարող եմ քեզ հասկանալ։ Բայց դու էլ փորձիր հասկանալ էն մարդկանց վրդովմունքը, ովքեր պարզ տեսնում են կրոնի չարիքները ու ուզում են պայքարել դրա դեմ։ Անկախ նրանից, թե էս աշխարհն ի վերջո ոնց է ստեղծվել , կրոնը ստեղծել են մարդիկ, սուրբ գրքերն էլ հետը։ Ու երբ մարդ ուշադիր կարդում է կրոնական պատգամները եւ նաեւ հետեւում նրան, թե փտած տերտերներն ու այլ կրոնականները ոնց են դրանք խաղարկում եւ խաղարկել կրոնի ողջ պատմության ընթացքում, մարդ տեսնում է, որ դա չարիք է, ուրիշ ոչ մի բան։ Ու ինչքան շատ մարդ դա տեսնի, էնքան լավ։ Եթե դու ունես այլ համոզմունքներ, դրանք արտահայտելն էլ քո անձնական իրավունքն է։ Պետք ա դրան արդյունք լինի Այվ, թե չէ՞: Կամ գոնե պիտի տրամաբանության սահմաններում լինի, ոչ թե եսիմինչ անտրամաբանական պատճառներ բերելով, պատվիրանները քարկոտելը, կամ էլ աստվածաշնչի վրա ծիծաղելը: Արդյունքը, ո՞րն ա: Արդյունքը չգիտեմ, բայց նպատակը մարդկանց ցույց տալն է, թե ինչ չարիք ու տգիտություն է կրոնը։ Ես անձամբ մարդկության համար ավելի վատ ոչինչ չգիտեմ։ Ցույց տալը՞: Հետո ի՞նչ: Ես կյանքում չեմ խոսա, եթե իմանամ իմ խոսացածը, գոնե մի նոր բան չի ավելացնի, կամ չի փոխի: Այվ ջան էս թեման ցույց տալու համար էլ չի, ուղղակի զվարճանալու համար ա: Նայիր թեմային որպես ինֆորմացիայի աղբյուր, ոչ թե քննարկման նյութ :) Յուրաքանչյուր գիտակից մարդ ինքն ա որոշում իրա լավն ու վատը, անկախ էն բանից, թե ինչ ա ասում դրա վերաբերյալ կրոնը ու մնացածը Եթե ես չեմ ընդունում էդ ամեն ինչը, իմ հեչ պետքն էլ չի էդ ծիծաղալու ա, ղժալու թե տժալու, առավել եւս եթե էդի ինչ որ ինֆորմացիայա, որը ես վանում եմ: Արամ, էսօր Հայաստանում հայերի 80%-ը իրան համարում ա քրոստոնյա, իսկ աստվածաշունչը՝ սուրբ գիրքը, բայց կյանքում էդ գիրքը բացած չկան։ Իսկ երբ որ տենց մարդկանց ցույց ես տալիս թե ո՛ր գիրքն են իրանք սրբացնում, նոր սկսում են մտածել էդ մասին, իսկ մտածող մարդկանց քանակի ավելացումից վնաս չկա, օգուտ լիքն ա։ Չես ընդունում մի կարդա, ո՞վ ա ստիպում Հա բայց, հարցը հենց նրանում ա, որ ընդունողն էլ չի կարդալու, ինձ իմաստն ա հետաքրքրում, ո՞րպես ինչ: Տենց մարդկանց սենց բաներ ցույց տալով բան չես փոխի: Եթե իրանք հասել են գիտակցական մակարդակի ու մինչեւ հիմա «դրանով» են զբաղված, ոչ էս թեման ոչ էլ նմանատիպ 100 թեմա, ոչ մի բան չի փոխի: Արտ, քրիստոնեա լինելը եկեղեցի գնալով ու Աստվածաշունչ կարդալով չի ախր, մարդիկ ունեն ինչ որ գաղափար դրա վերաբերյալ, որը նաեւ ինչ որ տեղ "ազգային պիտակ" ա, որից վնաս չկա, ասենք նուն ռուսաստանում շատ տխմար ռուսներ կան, որ հայերին մուսուլման են համարում, ու երբ խաչակնքվում ես կամ ասում ես, որ քրիստոնեա ես զարմանում են, հիմա ազգովի աթեիստ դառնանք կամ ասենք քրիստոնեությանը քլնգենք ու քարոզենք ու ազգովի մտածող դառնանք, դրա լավը, օգուտը որն ա Արտ, իմաստը որն ա? Որ ազգովի հասկանում ու մտածում ենք, թե իշխանությունները աղբակույտ են ու պետք ա դրանցից ազատվել, դա ինչ արդյունք ա տվել Հայաստանի անկախացումից առաջ ու հետո, բացի նրանից որ մեզ հա էն բանից են արել աջից ձախից, ուրիշ ինչ ենք մենք դրանից ստացել, ազատ, անկախ,սոված, մասնատված, դեպի կործանում գնացող մի երկիր, հիմա մի քրիստոնեություն ա մնացել, որ գոնե ինչ-որ բանով պահում ա "ազգայինը" էդ էլ քլնգենք, սաղս դառնանք անհավատ ու եսիմ ինչ ու պրծ? Հով, ես կյանքում չեմ ասել մի հավատացեք աստծոն, ես ասում եմ, ինչքան ուզում եք ձեր համար աստված հորինեք ու հավատացեք, բայց մի հավատացեք էդ գրքին ու էդ տերտերներին։ Սրանց մեջ տարբերությունը շա՜տ մեծ ա։ Քրիստոնյան էն մարդն ա, որ հավատում ա Քրոստոսին, հավատացյալն էն մարդն ա, որ ունի ինչ որ հավատք, թեկուզ իրա հորինած ու քրիստոնեությունից շատ ավելի մաքուր ու անպիղծ։ Տես Լիքը մարդիկ ունեն իրանց բարոյական նորմերն ու դրանք ավելի ադեկվատ են քան թե աստծո պատվիրանները, բայց իրանց որ հարցնես, իրանք քրոտոնյա են, որտեւ տեղյակ չեն թե ինչ անբարոյական բան ա աստվածաշունչը։ Որ շատ տերտերներ անբարեյական են, արդեն կամաց-կամաց տեսնում համոզվում են, մնում ա գրքի մասին էլ իրանց պատմել ։) Պրոպագանդա անում են հավատացյալները, աթեիստները ստիպում են ազատվել դոգմաներից։ Ոչ ծայրահեղական, «դաստիարակությամբ քրիստոնյա» մարդիկ կան, ովքեր իրականում աստվածաշնչից գիտեն միայն այն, ինչ իրենց տալիս են հավատացյալներն ու եկեղեցին: Մենք էլ բացում ենք փակագծերը: Լրիվ նորմալ մարդիկ կան, ովքեր իրենց քրիստոնյա համարելով՝ իրենց մեջ քաջություն չեն գտնում եկեղեցու շատ գործողությունների հակադրվել, ու եկեղեցին իր չարիքը գործում է նրանց լուռ համաձայնությամբ: Իսկ սա ցանկացած մտածող մարդու տալիս է առնվազն կասկածելու հնարավորություն: Հատուկ Աթեիստի պատվերով:) Այնտեղից Եղիսեն բարձրացավ Բեթել, եւ երբ ճանապարհով գնում էր, քաղաքից փոքր տղաներ դուրս եկան, սկսեցին ծաղրել նրան ու ասել. «Գնա՛, ճաղա՛տ։ Գնա՛, ճաղա՛տ»։ Շրջվելով՝ Եղիսեն տեսավ նրանց ու Եհովայի անունով անիծեց։ Այդ պահին անտառից երկու էգ արջ դուրս եկան եւ նրանցից քառասուներկու երեխայի պատառ-պատառ արեցին։ Այնտեղից Եղիսեն Կարմեղոս լեռը գնաց, իսկ հետո վերադարձավ Սամարիա։ 2 Թագավորներ 2:23-25 Եթե յուրաքանչյուր մարդ բավականաչափ գիտակից լիներ ինքն իր համար որոշելու համար, գիտե՞ս աշխարհն ինչքան լավ տեղ կլիներ:) իսկ մեր մեջ նույնիսկ ինչ-որ մեկին կնքելիս (լինի դա երեխա, անչափահաս կամ նույնիսկ զինվոր) կարծիք չեն հարցնում: Անձամբ ես կարծում եմ, որ պետք է արգելել եկեղեցուն անչափահասների կնունքներ անց կացնել: Ծանոթներիցս մեկը պատմում էր, որ ամբողջ զորամասով տարել էին Գանձասար՝ կնքելու: Ինչպես ընտրություններին են ընտրելու տանում: Անձամբ ես կարծում եմ, որ պետք է արգելել եկեղեցուն անչափահասների կնունքներ անց կացնել: Եթե կնունքը լներ նենց բան, որը մարդու վրա անդառնալի փոփոխություններ ա առաջացնում (ասենք` ինչպես թլպատությունը), միգուցե համաձայնեի ասածիդ: Բայց քանի որ տենց չի, ցանկացած արգելք կհամարեմ աննորմալ ու մարդու (տվյալ դեպքում` իրենց երեխային կնքող ծնողների) իրավունքների կոպիտ ոտնահարում: Բայ, ես էլ գիտեի ակումբի միակ ծայրահեղականը ես եմ,այ ախպեր, կնունքի մեջ վատ բան չկա, ինչքան գիտեմ, բոլոր կրոններում էդ գաղափարը կա, կնունքը ոչ նեսեմացնում, որ ստորացնում ու առավելեւս արժանապատվությանն ու ինքնասիրությանը չի կպնում ոչմեկի... Է թող արգելեն, բերեք ով կրոնից խոսա գյուլենք պրծնենք Արտ, քրիստոնեա լինելը եկեղեցի գնալով ու Աստվածաշունչ կարդալով չի ախր, մարդիկ ունեն ինչ որ գաղափար դրա վերաբերյալ, որը նաեւ ինչ որ տեղ "ազգային պիտակ" ա, որից վնաս չկա Եկեղեցի գնալն ասենք թե: Բայց եթե քրիստոնյան, այն էլ քյոյնա հավատացյալը, Աստվածաշունչ չի կարդացել, ի՞նչ գիտի, ինքը քրիստոնեա է, թե՞ բուդդիստ կամ մահմեդական. ընդամեը Քրիստոսի, Մուհամմեդի ու Կրիշնայի անուններո՞վ... Եթե պատմաբանը պատմության դասագրքեր չկարդա, եթե ֆիզիկոսը ֆիզիկայի դասագրքեր չկարդա, ուրեմն դրան ինչպե՞ս կարելի է պատմաբան կամ ֆիզիկոս կոչել... ՈՒրեմն, մեղավո՞ր է արդյոք աթեիստը, եթե թքած ունի այն բանի վրա, թե ինչ է փորձում պնդել տգետ հավատացյալը (նկատի ունեմ՝ Աստվածաշնչի, հավատի հարցում տգետ, - սխալ չհասկանաք), քանզի նրա բոլոր պնդումներն անհիմն են, առավել եւս Ռայի պես աթեիստների առջեւ, ով հենց Աստվածաշնչից մեջբերումներով նման հավատացյալի բերանը կես վայրկյանում կծեփի... Եվ նման պագարայում, ասածդ այդ "անվնաս ազգային պիտակը" Քիբորդ ջան, մեծ հակում ունի դառնալ շատ էլ վտանգավոր թույն...:( Ակումբի Կանոնադրություն (http://www.akumb.am/showthread.php/2437-%C2%AB%D4%B4%D4%B1%D5%90%C2%BB-%D5%A1%D5%AF%D5%B8%D6%82%D5%B4%D5%A2%D5%AB-%D5%B6%D5%B8%D6%80-%D5%AF%D5%A1%D5%B6%D5%B8%D5%B6%D5%A1%D5%A4%D6%80%D5%B8%D6%82%D5%A9%D5%B5%D5%A1%D5%B6-%D6%84%D5%B6%D5%B6%D5%A1%D6%80%D5%AF%D5%B8%D6%82%D5%B4?p=67313&viewfull=1#post67313) 05.11.2013, 04:43 Մոդերատորական. «Դաժան, արյունարբու եւ ծիծաղելի մեջբերումներ Աստվածաշնչից» թեման միացվել է այս թեմային։ Երկու թեմաններն էլ փակվել են ծաղրական եւ վիրավորական համարվող գրառումների առատության պատճառով։ Moonwalker-ի եւ իմ այլ համամոդերակիցների հետ քննարկումների արդյունքում թեման վերաբացվում է։ Շատ եմ խնդրում քննարկել Աստվածշնչից ՄՏՔԵՐ, ոչ թե քննարկումներին մասնակցող ակումբցիներին։ Մենք այստեղ քննարկում ենք մտքեր եւ զերծ ենք մնում միմյանց վիրավորելուց եւ ծաղրելուց։ Նման դեպքերը տուգանվելու են՝ գրառումները խմբագրվելու են եւ ջնջվելու, իսկ ակումբցիները տուգանվելու եւ տուգանումներն անտեսելու դեպքում ՝ արգելափակվելու բաժնից։ Ես գիտեմ որ մենք կարող ենք պարզապես քննարկել եւ գրել կարծիքներ ու ոչ թե վիրավորել։ Վստահ եմ մեր բոլորիս քննարկումներ կատարելու ունակության վրա։ Երբ ես ուսումնասիրում էի Աստվածաշունչը ես ինքս ինձ հանգստացնելու եւ Աստծուն ինքս իմ աչքում արդարացնելու համար գտել էի մի քանի հիմնական պատճառներ, թե ինչու է Աստված նման արարքներ կատարել կամ տվել հավանություն. 1) Աստծու հատկություններ 2) Վստահություն նրա կատարած քայլերի հանդեպ 3) Դարաշրջանը, երբ Աստված վարվել է այդպես։ Այլ կերպ ասած՝ ժամանակի առանձնահատկությունները։ Էս երեք կետերի մեջ կարելի է տեղավորել իմ գտած բոլոր փաստարկները։ 1.Ա Աստված սեր է։ Սա դոգմա է։ Նա ստեղծել է մեզ։ Իր տված օրենքներում պաշտպանվում են անգամ անասունների (կենդանիների) իրավունքները։ Ինքը մեր բարօրության համար զոհել է իր սիրելի որդուն, հետեւաբար կասկած Աստծու սիրո մեջ չկա։ Եթե նման քայլերի է ուրեմն դա եղել է արդարությունից դրդված անհրաժեշտություն։ 1.Բ Աստված պաշտպանում է իրեն նվիրված մարդկանց։ Հին Իսրայելի օրերում իրան նվիրված մարդիկ կազմակերպված էին, որպես Իսրայել ազգ։ Դրանից հետո Աստված մերժեց Իսրայելին իր անհավատարմության պատճառով ու կազմակերպեց քրիստոնեությունը ու պաշտպանեց քրիստոնյաներին։ Այսօր համարյա բոլոր քրիստոնեական ուղղությունները իրենց համարում են Աստծու ընտրյալներ։ Հետեւաբար այդ ամենը ոչ թե պետք է նայել դաժանության տեսանկյունից, այլ պաշտպանության։ 1.Գ Աստված չի ցանկանում անգամ մեղավորի մահը։ Սա աստվածաշնչյան սկզբունք է, որը հիշելը ինձ օգնում էր հասկանալ, որ Աստված սեր է, նա ցանկանում է անգամ ամենամեղավոր մարդու դարձի գալը, հետեւաբար եթե կատարում է նման քայլ ուրեմն ունի հիմքեր։ 2.Ա Համաձայն Աստվածաշնչի մարդ արարածը շատ հեռու է կատարելությունից, խեղաթյուրում է իրականությունը, ի վիճակի չէ տեսնել ողջ պատկերը։ Հետեւաբար անհնար է ամբողջությամբ հասկանալ Աստծու՝ այդպես վարվելու պատճառները, բայց վստահում ես, որ եթե ինքը արել է, ուրեմն ունեցել է անհրաժեշտ հիմքերը։ 2.Բ Հիսուս Քրիստոսը մի առիթով ասաց, որ ով որ ուզում է իր հետեւորդ լինել, պիտի խմի իր արյունը եւ ուտի իր մարմինը։ Այս խոսքերը լսելուց հետո Հիսուսի աշակերտներից շատերը լքեցին իրեն եւ դադարեցին հետեւել իրեն։ Երբ մյուս աշակերտները հարցրեցին, թե ինչու է Հիսուսը նման մտքեր արտահայտում նա բացատրեց, որ դրա նպատակներից մեկը մարդկանց զտելն ա։ Այսինքն, նրանք ովքեր կգայթակղվեն նման խոսքերից, թող փասափուսաները հավաքեն ու գնան։ Ուստի պետք է վստահություն։ Վստահություն, որ իրենց արածը ճիշտ է։ 3.Ա Այդ ժամանակաշրջանում Աստծու ընտրած մարդկանց խումբը կազմում էր մի ազգ՝ Իսրայել ազգ։ Ըստ Աստվածաշնչի Աստված այդ ազգը կազմակերպել էր այն նպատակով, որ այնտեղ ծնվեր Հիսուը։ Այսինքն բարենպաստ հող էր պատրաստել Մեսիայի ծծնդյան համար։ Իսկ Իսրայել ազգը շրջապատված էր դաժան ու թշնամաբար տրամադրված ազգերով։ Կան պատմական տեղեկություններ, որ իրենց շրջապատի ազգերը ունեցել են շատ դաժան սովորություններ։ Օրինակ մարդկանց կտրած գլուխներով խաղեր խաղալ, երեխաներին տան պատերի մեջ կենդանի-կենդանի թաղել։ Հետեւաբար երբ էտ կոնտեքստով նայում ես Աստծու կատարած քայլը դիտվում է որպես անհրաժեշտություն իր ծառաներին պաշտպանելու համար, այլ ոչ թե դաժանություն կամ արյունարբություն։ Ու նման լիքը պատճառներ ես ունեի, որոնք չէի կարող գործածել մարդկանց ապացուցելու կամ համոզելու համար, բայց դրանք որոշ ժամանակ դեղի կամ թմրադեղի պես հանգստացնում էին իմ խիղճը եւ տրամաբանությունը, որ ավել-պակաս հարցեր չտայի՝ մտածելով, որ դա իմ խելքի բանը չի եւ որ ես ինձանից ոչինչ չեմ ներկայացնում Աստծու արարքները քննելու համար։ Ինքը կատարյալ է, սեր է եւ արդար է։ Հետեւաբար բոլոր քայլերը կատարվում են ՄԻՄԱՅՆ այդ հատկություններից դրդված՝ Ավելի ճիշտ ա չափահասների արգելել կնքվելը: Եթե մարդը չափահաս ա դառել, ու կամովին ուզում ա կնքվի, ուրեմն հասարակության համար վտանգավոր ա: :D Ես չգիտեմ թե դու ինչ մեթոդներով ես Աստվածաշունչը համեմատում ֆիզիկայի ու գիտությունների դոկտորի մակարդակի եղելությունների հետ, բայց մի բան հաստատ գիտեմ Աստված ինձ չի ասել կարդա Աստվածաշունչը, որ Ռայը բերանդ ծեփի դու էլ իրան հակահարված տաս կամ Աստվածաշնչից մեջբերումներ անելով իրան ծեփես կամ որ ավելի վատա մարդու ուղեղը էն բանից անես քո հավատքով ու Աստվածաշնչով, ես ունեմ իմ աղոթքը, որ ուղղված ա Աստծուն. ես էդ աղոթքի մեջ համ հավատացյալների համ աթեիստների համար էլ եմ աղոթում, բոլորի համար, անգամ նրանց համար ում իմ գիտակից ու ֆիզիկական զգայարաններով զզվում ու ատում եմ, բայց եղբայր, ես Աստվածաշունչ չեմ կարդացել, մանուկների Աստվածաշունչն եմ կարդացել երբեմն ու վերջ, ես կարիք չունեմ ստեղ մեջբերում անեմ որ Ռայի գրածները ծեփեմ կամ Ռային սծալ հանեմ ու էսքանը հասկանալով ես տգետ քրիստոնեա չեմ եղբայր, իմ համար կա Աստված, իսկ թե Աստվածաշնչում ինչ բառերով ու արարքներով ա հիշատկվում Բարձրյալը, դա առհասարակ կարեւոր չի :) Եթե նույնիսկ համարեմ, որ ասածդ յուրաքանչյուր բառ ճիշտ է՝ չնայած ճիշտ չէ ու դու շատ վիճելի բաներ ես ասում, Քիբ ջան, - բայց եւ այնպես չեմ հասկանում, թե ինչու՞ ես սա ուղղել իմ ասածների դեմ... Որովհետեւ խոսքն այստեղ գնում է ոչ թե կոնկրետ քո Աստծո մասին՝ մի՞թե ես կամ Ռայը կամ յուրաքանչյուր այլ մեկը գոնե մի խոսքով հիշատակել է քո Աստծոն... Եթե վերանայես ընդամենը թեմայի վերնագիրը, կտեսնես, որ այստեղ քո Աստծո մասին ոչ ոք չի խոսում, այստեղ խոսվում է հենց եւ հատկապես Աստվածաշնչի Աստծո մասին, էնպես որ դու հանգիստ կարող ես քեզ վիրավորված չզգալ քո Աստծո համար, - չէ՞ որ դու ինքդ ասացիր, որ քո Աստված Աստվածաշնչի հետ ոչ մի կապ չունի, ընդ որում, անկախ այն բանից, թե ինչպիսին է Աստվածաշնչի Աստված, - դա քեզ մինիմում հետաքրքիր չէ: Ստացվումէ, որ այս պահին ես այն մարդը չեմ, ում հետ դու պետք է վիճես: Առավել եւս ես շատ լավ գիտեմ, որ դու ճիշտ ես ու քո Աստված լրիվ ուրիշ է: Իսկ դու ինքդ... գիտե՞ս այդ: Ինձ մոտ, օրինակ, հենց այդպես է որ կա: Բայց այդ հասկանալու համար ինձ հարկ եղավ առաջին հերթին կարդալ Աստվածաշունչը, որպեսզի ես հասկանամ, արդյո՞ք այնտեղի Աստված իմը չէ... Թե չէ ի՞նչ իմաստ ունի իզուր տեղն Աստված փնտրելու, եթե պատրաստին արդեն կա... Ի՞նչ իմաստ ունի նորից հեծանիվ հորինել: Ես խոսում եմ այն մարդու տեսակետից, ում անհրաժեշտ է Աստված: Շատերին Այն ուղղակի պետք չէ եւ նրանք նույնիսկ ժամանակ չեն ծախսում որոնումների վրա ու շատ էլ լավ յոլա են գնում: Ինձ մոտ այդպես չստացվեց... Երբ ջահել տարիներիս առաջին անգամ առնչվեցի Աստվածաշնչի հետ ու հրաժարվեցի նրանից, - համարեցի, որ գտա այն, ինչ փնտրում եմ, - այսինքն, "գտա", որ աթեիստ եմ: Բայց դրանից հետո ստեղծված ներքին դատարկությունն ինձ շատ շուտ զգալ տվեց, որ ավելի շատ կորցրել եմ, քան "գտել"... Լավ, չերկարացնեմ, էլի շեղվեցի թեմայից... Ու հետո, սիրելիս, վերեւում դու խոսեցիր մի բանի մասին, ինչ հենց ինքդ էլ կոչեցիր "ազգային պիտակ"... Ուզում ես ասել, որ այդ "ազգային պիտակը" ձեւավորվել է քո ինդիվիդուալ Աստծո հիման վրա՞... :o Come one, Քիբ ջան... ;) Եթե ես նույնիսկ համարեմ, որ քո այս գրառումը որեւէ իմաստ ունի, ես դրան կպատասխանեմ, բայց քանի որ չեմ համարում ուստի չեմ էլ պատասխանում: Coca Cola. դե ես էլ անգլերենից էս երկու բառը գիտեի, ասեցի գրեմ գլամուռնի երեւամ էլի, հետ չմնամ անգլերեն տժցնողներից :B Չէի մտածում, թե կնեղենաս: Ցավում եմ: Բոլորովին քեզ նեղացնելու միտում չունեի... Հետո էլ, մի կասկածիր, դու հենց սկզբից էլ գլամուռնի ես: Հակառակ դեպքում նիկդ Ստեղնաշար կլիներ...;) Մենակ թե նորից մի նեղացիր, լա՞վ... Մի բառ էլ գիտեմ, ասեմ ու պրծնեմ. Please...:P Բարեւ ձեզ. Առաջին հայացքից միգուցե այս հարցերը անպատասխան են թվում, բայց երբ Աստվացաշունչը ուշադիր կարդում եք, հենց այտեղից ել գտնում եք բոլոր հարցերի պատասխանները. Ես կփորձեմ բավարարել ձեր հետաքրքրասիրությունը, եթե իհարկե ինձ վստահեցնեք, որ պատասխանները ստանալուց հետո այլեւս այսպիսի թերահավատությամբ չեք մոտենա Աստծուն եւ Նրա արդարությանը. Գրավո՞ր պայմանագիր կնքենք: Մարդու թերահավատ լինելը չլինելը ոչ թե կախված է քո կամ մեկ ուրիշի պատասխաններ տալուց, այլ թե որքանով համոզիչ ու սպառիչ կլինեն այդ պատասխանները: Ես նկատի ունեի, սպարիչ պատասխան լսելուց հետո.. գրավոր պայմանագրի կարիք չկա, պարզապես կան մարդիք, ովքեր հարցը տալիս են, բայց միեւնույն է պատասխանը չեն ցանկանում լսել: Ես պարզապես դա նկատի ունեի Փորձեք, տեսնենք :)) Շնորհակալություն ուշադրության համար :) Նախ, կցանկանաի մեջբերել հենց առաջին հարցադրումը «Ինչե՞ս կարող է սեր ու խաղաղություն հանսիսացող Աստված 10 պատիժները ուղարկել եգիպտոս: Ինչի՞ Աստված չպատժեց հենց փարավոնին, այլ ամենադաժան ձեւով պատժեց անմեղ եգիպացիներին: Զրկեց նրանց բերքից, ծանր հիվանդույթուններ ուղարկեց վրաները, վերջում էլ դաժանաբար սպանեց բոլոր առաջնեկներին, որոնք անմեղ, հենց նոր աշխարհ եկած նորածիններ էին»: ՈՒզում եմ հիշեցնել, որ այդ «սեր ու խաղաղություն հանսիսացող Աստված» նաեւ սուրբ եւ արդար Աստված է. Քանի որ սկզբում նշեցի, որ բոլոր հարցերի պատասխանները կարող ենք գտնել հենց Աստվածաշնչում, դրա համար էլ ուզում եմ հենց այնտեղից ել մեջբերել. Կխնդրեի կարդալ Ելից գրքի, առաջին գլխի, յոթերորդ համարից մինչեւ քսաներկու համարները. Էս եղավ մեջբերե՞լ :))) Իսկ եթե կարդացե՞լ ենք կամ հավես չկա՞ կարդալու: Կխնդրեի կարդալ Ելից գրքի, առաջին գլխի, յոթերորդ համարից մինչեւ քսաներկու համարները. Այսինքն դու կարծում ես, որ քննարկման մասնակիցները չե՞ն կարդացել, թե՞ կարդացել ու չեն հասկացել, թե՞ անուշադիր են կարդացել: Ես չեմ ուզում ձեզ վիրավորել, բայց ճիշտն ասած ձեր պատասխանից ինձ մոտ տպավորություն է ստեղծվում, որ ձեզ համար միեւնույն է դուք կստանաք պատասխանը, թե ոչ. Գիտեք, ես կարծում եմ, որ չեմ կարող ձեզ այնքան լավ բացատրել, որքան Աստվածաշունչը, դրա համար էլ խնդրեցի կարդալ Գիտեք, ես Աստվածաշունչը կարդացել եմ ու ոչ մեկ անգամ ու գիտեմ, որ ամեն մի տողն ամեն մեկն իր ուզած ձեւով մեկնաբանում է: Բայց եկաք ու հանդիսավոր կերպով հայտարարեցիք, որ բոլոր հարցերին կպատասխանեք: Է պատասխանեք, թե չէ Աստվածաշնչի տեղը բոլորս էլ գիտենք: Իսկ այդ դեպքում ինչու հենց դու՛ք չեք պատասխանում տվյալ հարցին, չէ՞ որ ինքներդ ասացիք, որ Աստվածաշնչի տեղը գիտեք. Որովհետեւ սկզբունքորեն կրոնական քննարկումների մեջ չեմ մտնում ;) Իսկ եթե այդ հարցը դուք ինքներդ ձեզ տաք, կարող ե՞ք պատասխանել Սամվել ջան, ասեցիր, պատասխանները կտաս, տուր։ Գուգլի տեղն էլ գիտենք, աստվածաշնչինն էլ։ Ես որ ամեն հարց տվողին ուղարկեմ գուգլի մոտ, գլուխ չեմ գովա, թե եկեք սաղ հարցերիդ պատասխանեմ (չնայած էլի տենց բան չեմ արել :D) Բայց ես ընդամենը ասել եմ, որ կփորձեմ... Ուղակի երբ տեսա հարցադրումը, ինձ նույնպես հետաքրքրեց հարցի պատասխանը ու երբ գտա, մտածեցի, որ կիսվեմ ձեզ հետ, որովհետեւ նկատեցի, որ բուռն քննարկումներ են գնացել տվյալ հարցի շուրջ ու ոնց հասկացա, հստակ պատասխան այդպես էլ չի տրվել: Դուք երեւի մի քիչ սխալ եք ինձ հասկացել Մեռանք սպասելով, բա կիսվի՜: Էղավ լավ :) Նախ, սկսենք նրանից, որ եգիպտացիների կյանքը սովից փրկել էր Հովսեփը՝ ազգությամբ հրեա լինելով. Իսկ հետո, երբ հրեաները սկսեցին շատանալ Եգիպտոսում, մի նոր փարավոն բարձրացավ, ով Հովսեփին չէր ճանաչում. Ու երբ տեսավ հրեաները շատանում են իր երկրում, դրա համար որոշեց, որ իսրայելացիներին պետք է տանջի, որպիսի չշատանան. Ինչ անհիմն պատճառ... Իսկ դրանից հետո երբ տեսավ, որ միեւնույն է, իսրայելացիները շատանում են, մանկաբարձներին ասեց, որ բոլոր տղա երեխաներին՝ որոնք պետք է ծնվեին, բոլորին սպանեին. Երբ տեսավ դա էլ չի օգնում, արդեն ինքը գործի անցավ ու բոլոր ծնված տղա երեխաներին գետը գցեց. Իսկ հիմա պատկերացրեք, թե այդ ընթացքում իսրայելացիները ինչքան աղոթք բարձրացաց կլինեին առ Աստված. Ու էսքանից հետո, ոնց կարող է ինչ որ մեկը ասել, թե Աստվաց անարդար է վերաբերվել, քանի որ նրանք (ոչ միայն փարավոնը, այլ նաեւ ամբողջ եգիպտացի ազգը) նախ՝ ուրանանալով այն փաստը, որ հենց հրեաներն են փրկել իրենց ամբողջ ժողովրդի կյանքը, հետո էլ անհիմն պատճառներով անմեղ ժողովրդին սկսում են տանջել, այնուհետեւ սպանել այդքան անմեղ մանուկների. Հիմք կա՞ ենթադրելու, որ բոլոր եգիպտացիները կողմ էին իրենց փարավոնի արածներին, թե՞ անվերապահորեն ընդունում ենք, որ դա այդպես էր։ Շնորհակալ եմ հարցի համար. Քիչ առաջ տվյալ հատվածը ավելի ուշադիր կարդացի, ես գտա այս համարը (Ելից 12 գլուխ 33 համար), որտեղ ասվում է. «Եվ եգիպտացիները ստիպում էին ժողովրդին, որ շտապ այդ երկրից դուրս ուղարկեն նրանց, որովհետեւ ասում էին. «Բոլորս կմեռնենք»: Այսինքն տեսնում ենք, որ նույնիսկ այսքան հրաշքներ տեսնելուց հետո ժողովուրդը այդպես էլ չհավատաց Աստծուն եւ հենց իրե՛նք էին իսրայելացիներին վռնում: Նաեւ ոչ մի տեղ չեք տեսնում, որ ժողովուրդը տրտնջար փարավորնի դեմ, այլ՝ ընդհակարակը, երբ նա հրաման ուղարկեց հետեւել Իսրայելին, տեսնում ենք, որ գրված է. «Եվ եգիպտացիները նրանց հետապնդեցին» (Ելից 14:9): ինչպես երեւում է հիմք կա ենթադրելու, որ եգիպտացիները կողմ էին փարավոնի արածներին: Այսօր՝ երբ մտածում էի այս թեմայի շուրջ, ակամայից սկսեցի համեմատականներ տանել մեր եւ իսրայելացինրի միջեւ: Ինչպես եգիպտացիները՝ իսրայելացիներին, այնպես էլ թուրքերը՝ մեզ, անհիմն պատճառներով պարզապես սկսեցին սպանել: Բայց եթե եգիպտացիները բավարարվեցին պարզապես մեկ անգամ նորածինների սպանությամբ, ապա թուրքերը՝ պարբերաբար, անխղճաբար վերացրեցին մի ամբողջ ազգի՝ առանց խտրականությունների: Նաեւ հիշեցի Աստվածաշնչի այն հատվածը, որտեղ Աստված՝ այրվող մորենու միջից երեւաց Մովսեսին եւ ասաց, թե իր եղբայրների աղաղակը Իրեն հասավ: Այսինքն մենք պետք է սկսենք ավելի շատ աղաղակել Աստծուն՝ մեր երկրի համար, եւ Աստված՝ ինչպես պաշտպանեց իսրայելացիների իրավունքները, այպես էլ մեր իրավունքները կարող է պաշտպանել: Ես իրոք հավատում եմ այս խոսքերին: Իսկ եգիպտացիների առաջնեկները անմեղ չէի՞ն, նրանք ինչու՞ սպանվեցին աստծու կողմից։ Ուղղակի ի տարբերություն եգիպտացիների, թուրքերին ինչ-որ եսիմինչ վատ բան չի եղել։ Դա ինչի՞ց ա, արդյո՞ք իրոք հրեաներն են Աստծու ընտրյալ ազգը։ Եթե այո, ես, որպես ոչ հրեա, ինչո՞ւ պիտի հույս դնեմ նենց աստծու վրա, ով նման խտրական վերաբերմունք ունի իրա ստեղծած մարդկանց հանդեպ` ըստ ազգության։ Չի էղել՝ մի օր կլինի։ :D Հաա՜աա՜աա։ Բայց ախր ինձ մի քիչ ավելի արդար ա թվում, որ չարիք գործած մարդիկ հենց իրենք պատժվեն, ոչ թե իրենց ծոռան երեխեն։ Վերջինս շատ-շատ կարա լվացված ուղեղ ունենա, ինֆորմացիային լրիվ չտիրապետի, դրա համար հերքի, որ իրա պապու հերը եսիմինչեր ա արել։ Ինձ հետաքրքիր ա, Աստված նախընտրում ա ոչ թե չարագործին պատժել, այլ իրա սերունդների՞ն։ Ու նաեւ հետաքրքիր ա, Աստված մարդուն որպես անհատ չի՞ վերաբերում, պարտադիր ինչ անի, պիտի ազգովի անի՞։ Ռամշ ջան, հենց դրա համար էլ գոյություն ունի դժողքը ;) թե ինչ տանջանքների են այնտեղ ենթարկվում Թալեաթն ու իր մտերիմները՝ դժվար է պարզել, բայց որ իրենց արժանի պատիժը կրում են՝ դա կասկածից վեր է))) Դե գոնե յութուբում մի հատ չենլ բացեր Աստված ու էդ Թալեաթի վիդեոներից գցեր, սաղ աշխարհը նայեր։ Կարող ա դրանից հետո հայերը սկսեին թուրքերի շատ ուժեղ խղճալ, էլ չատեին, թուրքերն էլ վռազ դառնային հայերի ախպերը` վախենալով իրանց դժոխային ապագայից։ Չնայած ի՞նչ եմ ասում, յութուբում ինչ կեղծ ինֆո ասես կա, ոչ մեկ չէր հավատա։ Ավելի լավ ա սաղին հավաքեր մի տեղ, երկինքը դարձներ մեծ էկրան, վրան ցույց տար։ Ինչքան հարց միանգամից կլուծվեր, չէ՞։ Քանի որ՝ ինչպես հասկացա, այս հարցը շատերին է մտատանջում (որոշ իմաստով ինձ էլ էր մտատանջում), դրա համար որոշեցի՝ ավելի խորը ուսումնասիրելուց հետո միայն, պատասխանել ձեր հարցին: Երեկ երկար ժամանակ ուսումնասիրում էի ֆորումում հնչած տեսակետները, մտքերը եւ շատերը հասցրեցի աչքի տակ անցկացնել: Ինչեւիցե, նկատեցի, որ մեծամասնությունը՝ ովքեր թերահավատությամբ էին մոտենում որոշները՝ Աստծուն, որոշները Աստվածաշնչին, հիմնականում դժգոհում էին <Հին Կտակարանյան> Աստծուց, Ով կարծես թե աչքի է ընկնում իր դաժանությամբ: Հարց՝ ինչու՞ այդ նույն Աստվածը Նոր կտակարանում մարդկանց ներկայանում էր որպես բարի, սիրալիր եւ ներողամիտ Աստված, իսկ Հին Կտակարանում՝ <չար, դաժան եւ աններողամիտ>: Չգիտեմ ինչքանով կկարողանամ փոխել ձեր՝ Աստծո եւ Իր Խոսքի հանդեպ դրսեւորած թերահավատությունը՝ վստահության, բայց Աստծո օրհնությամբ կփորձեմ: Երբ Ադամը Աստծո առջեւ մեղանչեց՝ անհնազանդություն գործելով, ակամայից նրա ամբողջ էությունը դարձավ մեղավոր (ինչպես եւ Աստված զգուշացրել էր): Այնուհետեւ, այդ մեղավոր բնությունը տարածվեց իր սերունդների վրա, որից հետո նաեւ ամբողջ մարդկության վրա: Այսինքն երկրի վրա այլեւս ԱՆՄԵՂ մարդ չկար: Բայց միեւնույն է, Աստված շարունակեց սիրել մարդուն այնպես, ինպես սիրում էր նրան՝ դեռ չմեղանչած ժամանակ: Դրա վառ ապացույցը այն է, որ Նա Իր որդուն՝ Հիսուսին, մեզ համար զոհեց, որպեսզի ներվի մեր մեղքերը (որպիսի կարողանար մեզ արդարացնել): Բայց մինչ Հիսուսը չէր զոհվել մեր մեղքերի համար, մարդիկ դեռ ամբողջությամբ մեղքի մեջ էին: Իսկ Աստված, բացի Սեր լինելուց, ունի եւս մեկ հիանալի հատկություն՝ Արդարությունը: Նա՝ լինելով Արդար, չէր կարող հանդուրժել ոչ մի անարդարություն, դրա համար էլ Հին կտակարանում տեսնում ենք, որ Աստված՝ առանց խնայելու, պատժում է բոլոր օրինազանցներին եւ անհնազանդներին: Աստված ինքն էլ շատ կցանկանար ոչ ոքի չպատժել, ոչ ոքի չսպանել, քանի որ հենց Ինքն է ասում, որ չի ցանկանում նույնիսկ ամբարիշտի մահը: Բայց եթե Աստված որոշեր ներել մարդուն, պետք է ինչ որ բավարար հիմք լիներ, ըստ որի Նա կներեր նրան: Եվ ինչպես տեսնում ենք՝ ցավոք սրտի, չկար այդ արդարացումը, այդ պատճառով Աստված <ստիպված էր> պատժել մարդուն՝ յուրաքանչյուր սխալ արարքի համար, քանի որ հակառակ դեպքում այսօր ես եւ դու կարող եինք Նրան մեղադրել անարդարության մեջ: Ինչեւիցե. քանի որ չկար արդարացում, իսկ Աստված ասում է, որ մեղքի վարձքը մահ է, փաստորեն մարդը կանգնած էր ոչնչացման եզրին: Եվ քանզի Աստված՝ սիրելով մարդուն, չէր կարող նման բան թույլ տալ, դրա համար նրան տվեց <զոհ> ասվածը, որի միջոցով կարողանում էր մարդ՝ որոշ իմաստով, արդարանալ Աստծո առջեւ: Այժմ, երբ կար զոհը, Աստված կարող էր մարդու հանդեպ ավելի ներողամիտ լինել: Բայց կենդանու արյունը ի զորու չէր ջնջելու մարդու ամբողջ մեղքերը: Իսկ քանի որ միայն Իսրայել ազգն էր ընդունում Աստծուն եւ միայն նա էր զոհ մատուցում, դրա համար Աստված միայն նրանց հանդեպ էր <կարողանում> ներողամիտ լինել, բայց հեթանոսների հարցը ավելի տխուր էր... Եվ քանի որ դա երկար չեր կարող շարունակվել, դրա համար Աստված ուղարկեց Իր որդուն՝ Հիսուսին, որպիսի Նա՝ Իր արյունով, հավիտյան մաքրի ԱՄԲՈՂՋ աշխարհի մեղքը: Իսկ արդեն Հիսուսի հարությունից հետո տեսնում ենք կարծես թե <մեկ ուրիշ Աստծո>, Ով ներում է մարդկանց հանցանքները եւ ավելի քիչ է պատժում մարդկանց: Իրականում Աստված հենց այսպիսին է, պարզապես մեր մեղքերը թույլ չէին տալիս Աստծուն՝ լինելու այնպիսին, ինչպիսին իրականում կա: Դե իրականում եգիպտացիները իրենց պատիժը կրեցին ամենաքիչը ութսուն տարի անց (այնպես չի որ Աստված նրանց միանգամից պատժեց), բայց հաշվի առնելով, որ լրանում է մեր եղեռնի հարյուրմեկերորդ տարելիցը, ինչ որ տեղ տվյալ փաստը կարելի է անտեսել: Բայց միգուցե արժի հաշվի առնել այն փաստը, որ ի տարբերություն հրեաների, ես եւ դու հիմա հանգիստ մեր տներում նստած ենք եւ անում ենք այն, ինչ մենք ենք ուզում, այլ ոչ թե այն, ինչ մտրակով հրամայում են մեզ: Բայց միեւնույն է, այդ համեմատականները այդքան էլ նշանակություն չունեն (չարժի դրանց վրա կենտրոնանալ): Իսկ ինչ վերաբերվում է ազգերի մեջ խտրականություն դնելուն, ուզում եմ ձեզ վստահեցնել, որ Աստված ամենեւին էլ խտրականություն չի դնում, պարզապես ինչպես Աստծո Խոսքն է ասում. <Ամեն բանի ժամանակը կա>: Թե երբ Աստված վերջնական լուծում կտա այդ հարցին, մենք չգիտենք, բայց դա հենց մեզանից է կախված: Այնպես որ, մեզ միայն մնում է ազգովի աղոթել եւ հավատալ, որ Աստված կլուծի տվյալ հարցը: Որքան ջերմեռանդ աղոթենք եւ որքան շատ հավատանք, այնքան շուտ Աստված կլուծի այն խնդիրները, որոնց համար Իրեն խնդրում ենք :) Իսկ ինչ վերաբերվում է անձամբ ոճրագործների պատժին, չէ՞ որ նրանք սկանվեցին հայ վրիժառուների կողմից: Նաեւ մեկ բան էլ եմ ուզում ասել կապված այս թեմայի հետ: Աշխարհում շատ շատ մարդիք են եղել (կան), ովքեր ցանկացել են ապացուցել, որ Աստվածաշունչը ամենեւին էլ միակ եւ ճշմարիտ գիրքը չէ, այլ՝ պարզապես մարդկանց կողմից գրված հերթական բրոշյուր եւ այնտեղ գրվածները ամենեւին էլ բացարձակ ճշմարտություններ չեն, այլ ընդհամենը ծիծաղելի եւ անհավանական պատմությունների ամբողջություն: Մարդիք, ովքեր կազմել են հսկայական աշխատություններ՝ ընդեմ Աստվածաշնչի, որոնց վրա աշխատել են անգամ տարիներ՝ այդ ընթացքում վատնելով գրեթե ամբողջ ժամանակը: Եվ գիտե՞ք արդյունքում ինչ է տեղի ունեցել. հենց այդ մարդիք են դարձել ճշմարիտ հավատացյալներ եւ փոխել շատ ու շատ մարդկանց, ովքեր մտածում էին այնպես, ինչպես նրանք՝ ժամանակին: Այսինքն՝ որքան խորացել են սխալ կամ թերություն գտնելու համար, այնքան ավելի են համոզվել, որ այն բացարձակ ճշմարտություն է: Եվ ես բոլորիս կոչ եմ անում՝ չհետեւել այդ մարդկանց, եւ անվերապահորեն ընդունել Աստվածաշունչը՝ որպես միակ եւ ճշմարիտ Աստծո Խոսք: Մեկ բան էլ. եթե իրականում Աստվածաշունչը սխալ լիներ, ապա հավատացած եղեք, որ այն շուտվանից արդեն «ջրի երես դուրս եկած» կլիներ: Անգամ հենց Ինքը՝ Աստված կլիներ բոլոր այն մարդկանց կողքին, ովքեր կցանկանային «ճշմարտությունը բացահայտել»: Բայց աստվածաշնչում չի ասվում, որ առաջնեկներին իրենց մեղավոր բնույթ ունենալու համար ա սպանել, այլ հստակ ասվում ա, որ փարավոնի իրեն չենթարկվելու համար ա սպանել։ Այսինքն՝ ուրիշի կոնկրետ մեղքի համար են պատժվել, ու եթե փարավոնը իսրայելացիներին բաց թողներ, աստված առաջնեկներին չէր սպանի։ Սամվել ջան, դու անկեղծ հավատու՞մ ես, որ նենց փաստարկված, կուռ, ինֆորմատիվ, համակարգված, համոզիչ, մեկնիչ, անբեկանելի, ճշմարտանման, փարատիչ, գոտեպնդիչ մեկնաբանություններ գրեցիր, որ թերահավատները դարձի կգան։ Քանի որ արդեն վերեւում նշեցի, որ յուրաքանչյուր սխալ արարք պետք է պատժվեր (այս դեմքում եգիպտացիների կողմից իսրայելացիների տղա երեխաներին սպանելը համարվում է որպես սխալ արարք), այդ պատճառով Աստված տույլ տվեց, որ նրանց առաջնեկները նույնպես սպանվեն: Ամեն ինչ արդար է: Չէ՞ որ իսրայելացիների երեխաները նույնպես անմեղ էին: Մի՞թե եգիպտացիները արժանի չէին, որ իրենցից նույնպես անմեղ արյուն թափվեր: Բացի այդ, այս պարագայում Աստծուն չհնազանդվելը կարող է դիտվել որպես ավելի մեծ հանցանք, քան պարզապես անմեղ արյուն թափելը: Ու եթե անգամ դա էլ չլիներ, Աստված իրավասություն ուներ նաեւ նրանց հիմնահատակ կործանելու, քանի որ Աստված մարդուն ստեղծել է, որպեսզի Իրեն երկրպագի, իսկ այն, ինչը իր նպատակին չի ծառայում, ոչնչացման ենթակա է: Բայց քանի որ Աստված նույնիսկ նրանց էր սիրում, «բավարարվեց» տաս պատուհասներով: Իսկ թե այդ դեպքում ինչու Աստված ծովը փակեց հենց եգիպտացիների վրա, այս հարցի պատասխանը նույնպես ակնհայտ է. քանի որ նրանք ինքները ընտրեցին մահը: Իսկ եթե հիշում եք, երբ նրանք հասան իսրայելացիներին, Աստված նրանց չոչնչացրեց (չնայած դրա իրավասությունը նույնպես ուներ, քանի որ նրանք չպետք է հետապնդեին իսրայելացին՝ այն դեպքում, երբ նրանց արդեն ազատ էին արձակել, որը նույնպես դիտվում է որպես Աստծո առաջ անհնազանդություն), այլ հնարավորություն տվեց երկար ժամանակ (մինչ երկու միլիոն մարդ կհասցներ անցնել հսկայական ծովը) մտածելու եւ ետ կանգնելու իրենց սխալ արարքից: Բայց նորից եմ կրկնում. նրանք իրնքները ընտրեցին մահը: Սամվել ջան, դու երեխաներ ունե՞ս... Հիմա որ քո Աստված քեզ թույլ տա՝ նորածին թուրք երեխեքի կսպանե՞ս։ Ես հասկացա, թե դուք ինչ նկատի ունեք եւ որպիսի իմ միտքն էլ ձեզ համար ավելի հասկանալի լինի, կցանկանամ մի օրինակ բերել: Ես՝ նախանձից դրդված, սպանում եմ մի թուրք նորածնի, բայց ինչ ինչ պատճառներով չեմ ստանում ինձ հասանելիք պատիժը: Այնուհետեւ մեկ տարի հետո ամուսնանում, ունենում եմ իմ առաջնեկին: Երբ նա փոքր ինչ մեծանում է, ես նրա հետ դուրս եմ գալիս զբոսնելու: Բաց թողնելով ձեռքը՝ որպիսի կարողանա փոքր ինչ մենակ քայլել սովորել, հանկարծ վազելով գնում է փողոցի կողմը եւ ընկնելով ավտոմեքենայի տակ՝ մահանում: Իսկ այժմ ուզում եմ ձեր կարծիքը հարցնել. կարող ե՞մ ես արդյոք տվյալ պարագայում մեղադրել Աստծուն՝ իմ որդու կորստի համար: Իրականում իմ Աստված ինձ ասում է. «Սիրիր քո թշնամիներին»: Ազնվորեն ասած, եթե ես լինեի քո տեղում (նկարագրածդ պարագային) կմեղադրեի ինքս ինձ` առաջին հերթին: Ի՞նչ կապ ունի Աստված, եթե դու անուշադիր ես: Բայց իմ հարցն այդ մասին չէր, Սամվել ջան... Լրիվ հակառակը: Եթե ես սպանեի քո զավակին, ուրեմն արդարությունը վերականգնելու համար, դու` իմ զավակի՞ն պետք է սպանեիր: Ակն ընդ ակա՞ն... Ինձանից հետո Ջոնը համարյա նույն հարցն ավելի կոնկրետ տվեց: Կեղտի մեջ ենք էլի... Իրանք մեզ սպանեն, մենք իրանց սիրենք։ Ինչ լավ ա ինքը բոլորիս Աստվածը չի... Նախ շնորհակալ եմ անկեղծ պատասխանի համար: Բայց ախր եգիպտացիների առաջնեկներին Աստված իր հրեշտակին է ուղարկել, որպեսզի սպանի, ոչ թե իսրայելացիներին կարգադրել: Բացի այդ, իրոք, արդարությունը իրենից ենթադրում է «ակն ընդ ական», ինչպես եւ բոլոր դատական համակարգերում: Բայց մի՞թե դատավորին կարելի է մեղադրել դատավճռ կայացնելու մեջ: Իսկ մեր Աստված՝ լինելով արդար եւ ճշմարիտ դատավոր, մեզ պատվիրում է, որ Իրեն թողնենք վրեժխնդրությունը: Հուսով եմ այս անգամ կարողացա պատասխանել ձեր հարցին: Բայց ախր եգիպտացիների առաջնեկներին Աստված իր հրեշտակին է ուղարկել, որպեսզի սպանի, ոչ թե իսրայելացիներին կարգադրել: Իսկ մի ուրիշ տեղ` լավ էլ կարգադրում է, ոչինչ... Նույնիսկ լեն-բոլ անեծքներ ու արհավիրքներ է խոստանում կարգադրությունը չկատարելու համար: Բացի այդ, իրոք, արդարությունը իրենից ենթադրում է «ակն ընդ ական», ինչպես եւ բոլոր դատական համակարգերում: Իսկ մի՞թե Հիսուս այդ կոդեքսը չուզեց փոխել... Բայց մի՞թե դատավորին կարելի է մեղադրել դատավճռ կայացնելու մեջ: Իսկ մեր Աստված՝ լինելով արդար եւ ճշմարիտ դատավոր, մեզ պատվիրում է, որ Իրեն թողնենք վրեժխնդրությունը: Մենք այստեղ խոսում ենք ոչ թե դատավորի, այլ ծնողի մասին: Ընդ որում, եթե ընդունենք, որ Աստված` ծնողն է ամբողջ մարդկության, այլ ոչ միայն Իսրաելի զավակների, - անբարոյականությունից բացի, ի՞նչ անուն կարելի է տալ այդ ամենին... Ինչո՞վ է տարբերվում այդ Աստված` հունական դիցաբանության Քրոնոսից, ով իր զավակներին սաղ-սաղ կուլ տվեց... Հենա թող Քրոնոսը մնար, էլ ինչու՞ Եհովային բերեցինք, մեյդան գցեցինք::think Հուսով եմ այս անգամ կարողացա պատասխանել ձեր հարցին: Կներես, Սամվել ջան, բայց ոչ այնքան...:8 Սամվել ջան, ինչպես տեսնում եմ, եթե այսպես շարունակվի, ապա հարկ կլինի, որ միասին սերտենք ամբողջ Հին Կտակարանը: Գիտես, նախքան Աստծուն մեղադրելը այն ժամանակվա մարդկանց հանդեպ ցուցաբերած վերաբերմունքի համար, ճիշտ կլինի հաշվի առնել մեր եւ այն ժամանկվա մարդկանց միջեւ եղած առհելի տարբերությունը: ես վստահ եմ, որ եթե այն ժամանվա մարդիկ հնարավորություն ունենային կողքից դիտել Աստծո՝ մեր հանդեպ ունեցած վերաբերմունքը, ապա նրանք նույնպես իրենց դժգոհությունը կհայտն էին Աստծուց: Արդյունքում մենք գոհ ենք Աստծո՝ մեր հանդեպ ունեցած վերաբերմունքից, ինչպես եւ իրենք՝ իրենց հանդեպ ունեցած վերաբերմունքից եւ նույն ժամանակ դժգոհ՝ իրենց հանդեպ ցուցաբերած վերաբերմունքից, եւ նմանապես նրանք՝ մեր հանդեպ ունեցած վերաբերմունքից (եթե իհարկե դրա հնարավորությունը ունենային): Այսպիսով դուրս է գալիս, որ Աստված յուրաքանչյուր ժամանակ (քանի որ մարդիք ժամանակի ընդացքում փոխվում են) մարդկանց յուրովի է մոտիկանում, որը տարբեր ժամանակներում տարբեր ձեւերի կարող է ընդունվել (ինչպես հիմա բոլորս դրա ականատեսներն ենք)՝ այդ թվում նաեւ անհասկանալի: Իսկ քեզ տարօրինակ չի թվո՞ւմ, որ տարբեր ժամանակներում փոխարեն մարդիկ նմանվեն աստծուն, աստված ա նմանվում մարդկանց։ Զի մարդն ստեղծեց Աստծուն իր պատկերով եւ նմանությամբ ;) Սամվել ջան... Դեմ չեմ իհարկե, որ ինձ այսպես կոչես, Սամվել ջան: Բայց վախենում եմ, որ գրառումներում շփոթություն կծագի ուրիշների համար::) Այնպես որ, առաջարկում եմ ինձ համար ուղղակի Սամ տարբերակն այստեղ, ինչպես բոլորն են ասում, իսկ դու կլինես Սամվելը, - եթե դեմ չես: Իսկ նամակագրության մեջ կարող եմ մնալ Սամվել: Լա՞վ... Ինչպես տեսնում եմ, եթե այսպես շարունակվի, ապա հարկ կլինի, որ միասին սերտենք ամբողջ Հին Կտակարանը:Գիտես, նախքան Աստծուն մեղադրելը այն ժամանակվա մարդկանց հանդեպ ցուցաբերած վերաբերմունքի համար, ճիշտ կլինի հաշվի առնել մեր եւ այն ժամանկվա մարդկանց միջեւ եղած առհելի տարբերությունը: ես վստահ եմ, որ եթե այն ժամանվա մարդիկ հնարավորություն ունենային կողքից դիտել Աստծո՝ մեր հանդեպ ունեցած վերաբերմունքը, ապա նրանք նույնպես իրենց դժգոհությունը կհայտն էին Աստծուց: Արդյունքում մենք գոհ ենք Աստծո՝ մեր հանդեպ ունեցած վերաբերմունքից, ինչպես եւ իրենք՝ իրենց հանդեպ ունեցած վերաբերմունքից եւ նույն ժամանակ դժգոհ՝ իրենց հանդեպ ցուցաբերած վերաբերմունքից, եւ նմանապես նրանք՝ մեր հանդեպ ունեցած վերաբերմունքից (եթե իհարկե դրա հնարավորությունը ունենային): Այսպիսով դուրս է գալիս, որ Աստված յուրաքանչյուր ժամանակ (քանի որ մարդիք ժամանակի ընդացքում փոխվում են) մարդկանց յուրովի է մոտիկանում, որը տարբեր ժամանակներում տարբեր ձեւերի կարող է ընդունվել (ինչպես հիմա բոլորս դրա ականատեսներն ենք)՝ այդ թվում նաեւ անհասկանալի: Սկզբունքորեն, այս թեման բացողը հավանաբար հենց այդ էլ նկատի է ունեցել` միասին "վերասերտել" Հին Կտակարանը: Առավել եւս, որ այն գրվել է "այն ժամանակվա մարդկանց" ժամանակաշրջանում, իսկ, ինչպես ինքդ ես ասում, մեր եւ նրանց միջեւ սարերի, չէ, հազարամյակների տարբերություն կա: Կասկածում եմ, որ մենք այսօր կարողանայինք ապրել նրանց փիլիսոփայությամբ եւ բարքերով, համաձայն չե՞ս... Բնականաբար ստացվում է նաեւ, որ քիչ թե շատ նորմալ (այսօրվա չափանիշներով նկատի ունեմ) մտածողության կամ տրամաբանության դեպքում, անկարող ենք նաեւ նրանց Աստծոն ընդունել: Չէ, ես հասկանում եմ իհարկե, եղբայրս, որ Աստված միշտ էլ մեկն է եւ անփոփոխ, թե հազար կամ տաս հազար կամ միլիոն տարի առաջ կամ հետո: Սրանից ելնելով, կարելի է ասել, որ այստեղ մենք խոսում ենք ոչ թե տիեզերական Աստծո, այլ ընդամենը... կրոնական Աստծո մասին: Հինկտակարանային կամ Աստվածաշնչյան Աստծո մասին, այլ ոչ թե Իրական Աստծո: Իսկ "կրոնական Աստված", կներես, բայց այսօրվա մարդուն այլեւս ձեռք չի տալիս, - ցավալի է, բայց փաստ: Քանզի նա ծնվել է ամենաքիչը երկու հազար տարի առաջ, ունի երկու հազար տարի առաջ ապրած մարդկանց տրամաբանությունը, որը համեմատած մեր այսօրվա տրամաբանության հետ` ուղղակի մանկական տրամաբանություն է: Եվ այդ մանկական տրամաբանությամբ Աստված, ինչ խոսք, որ մեզ հետ ոտք գցել չի կարող... Բայց եթե ավելի նրբանկատ լինենք, Աստված ոչ թե մարդկանց է նմանվում, այլ՝ նրանց յուրովի է մոտիկանում: Կամ. Աստված այնպիսին է, ինչպիսին դու ես ցանկանում նրան տեսնել: Պատճառը. Նրա` քեզ տված ամենակարեւոր նվերը, - Կամքի Ազատություն: Ամեն ինչ տեղի է ունենում Քո կամոք: Նույնիսկ, երբ Նա չկա, - դա էլ է Քո կամքով: Ուզում եմ քո հարցերին ընդհանուր պատասխանեմ, եթե դեմ չես: Նախ, ուզում եմ ասել, որ մեր եւ ձեր(նրանց) Աստված իրականում գոյություն չունի, ինչպես եւ տիեզերական եւ կրոնական Աստված, այդպես էլ հինկտակարանյան եւ իրական Աստված: Աստված մեկ է, ինչպես եւ դու ինքդ վերեւում նշեցիր, պարզապես նրա վերաբերմունքն է տարբեր ԻՐ ՈՐԴԻՆԵՐԻ եւ ԻՐ ԾԱՌԱՆԵՐԻ հանդեպ: Անցած պատասխանիդ մեջ դու մի այսպիսի արտահայտություն էիր արել. «Մենք այստեղ խոսում ենք ոչ թե դատավորի, այլ ծնողի մասին: Ընդ որում, եթե ընդունենք, որ Աստված` ծնողն է ամբողջ մարդկության, այլ ոչ միայն Իսրաելի զավակների, - անբարոյականությունից բացի, ի՞նչ անուն կարելի է տալ այդ ամենին...»: Ուզում եմ քեզ հիշեցնել, Սամ ջան, որ Աստված այն ժամանակվա մարդկանց ամենեւին էլ որդիական իրավունք չէր տվել, այլ ընդունում էր նրանց ինչպես ծառայի: Իսկ քանի որ ընդունում էր որպես ծառա, տրամաբանական է, որ վերաբերվում էր ինչպես ծառայի: Եկեք հաշվի առնենք, որ Աստված էր նրանց ստեղծել եւ Նա դրա իրավունքը ամբողջությամբ ուներ: Իսկ Աստված՝ թեկույզ եւ պարտավոր չէ ոչ ոքի առաջ պատասխան տալ Իր արածների համար, բայց եւ այնպես, նրան (մարդուն) շատ սիրելով, եթե անգամ դատաստան է տեսնում նրանց հետ, ապա միայն ԱՐԴԱՐ: Իսկ Հիսուսը՝ աշխարհ գալով եւ մեզ համար զոհվելով, մեզ արժանացնում է իր եղբայրները, այսինքն՝ ԱՍՏԾՈ ՈՐԴԻՆԵՐ լինելու: Նա պարտավոր չէր դա անելու, բայց Նա այդ շնորհեց ինձ եւ քեզ՝ իր անսահման սիրո պատճառով: Այն սիրո, որը Նա ցույց է տալիս ինձ եւ քեզ: Եվ հենց այդ պատճառով Աստված մեր՝ ԻՐ ՈՐԴԻՆԵՐԻ հանդեպ ավելի ներողամիտ եւ սիրալիր է գտնվում, քան «Հին Կտակարանյան» մարդկանց՝ այսինքն ԻՐ ԾԱՌԱՆԵՐԻ հանդեպ: Իսկ երբ ասում էի, թե «մեր եւ նրանց մեջ առհելի տարբերություն կա», ես հենց սա նկատի ունեի: Իսկ ինչ վերաբերվում է «Քանզի նա ծնվել է ամենաքիչը երկու հազար տարի առաջ, ունի երկու հազար տարի առաջ ապրած մարդկանց տրամաբանությունը» արտահայտությանը, ապա ես կցանկանայի առաջին հերթին հիշեցնել, որ Հիսուսը երկու հազար տարի առաջ ապրած մարդկանց տրամաբանությունը ամենեւին էլ չուներ, հակառակ դեպքում Նրա ասածները եւ արածները նրանց համար տարորինակ եւ անընդունելի չէր լինի: Իսկ ինչ վերաբերվում է նրան, որ «որը (Հիսուսի տրամաբանությունը) համեմատած մեր այսօրվա տրամաբանության հետ` ուղղակի մանկական տրամաբանություն է: Եվ այդ մանկական տրամաբանությամբ Աստված, ինչ խոսք, որ մեզ հետ ոտք գցել չի կարող...», ես պարզապես քեզ կխնդրեի ընդերցել Աստվածաշնչյան այս հատվածը՝ Ա կորնթացիս 2:6-16 համարները: Հասկացիր Սամ ջան, ես շատ եմ ուզում, որ դու Աստծուն այդպիսի թերահավատությամբ չմոտենաս, իսկ այս համարները ոչ թե փորձես ընդունել որպես ինձնից քեզ հանդիմանություն, այլ պարզապես Աստծո խոսք՝ ուղղված քեզ, քանի որ Աստծո յուրաքանչյուր խոսք ուղղված է հենց ՔԵԶ, ինչպես նաեւ ինձ եւ մյուսներին: Երբ կարդաս այս հավատքով, այս համարները քեզ շաատ բան կսովորեցնեն Աստծո մասին: Ուզում եմ քո հարցերին ընդհանուր պատասխանեմ, եթե դեմ չես: Շնորհակալ եմ շատ, Սամվել ջան: Հասկանում եմ, որ քեզ պես հավատացյալ մարդուն շատ էր դժվար այսպիսի հանդարտությամբ մոտենալ հարցին... Այնուամենայնիվ, ներիր, խնդրում եմ, քեզ պատճառած վրդովմունքի համար... Բայց քո թաքցրած վրդովմունքի պատճառն ավելի շատ երեւի ինձ չհասկանալն ու ասածս սխալ մեկնաբանելն է, եւ այդ պատճառով ուզում եմ որոշ պարզություն մտցնել: Մեր եւ ձեր(նրանց)... ինչպես եւ տիեզերական եւ կրոնական... այդպես էլ հինկտակարանյան եւ իրական Աստված իրականում գոյություն չունի: Աստված մեկ է: Շատ ճիշտ ես, Աստված մեկ է: Բայց այնքան ժամանակ միայն, քանի դեռ մենք` բազմաթիվներս, մեզ ներս չենք խցկում հարցի մեջ, ամեն մեկս մեր դատողություններով Աստծո մասին: Եվ այդ ժամանակ արդեն Աստված սկսում է բազմապատկվել անգամներ շարունակ. ինձ համար` մի Աստված, քեզ համար` մեկ ուրիշ Աստված, Վաչոյի համար` մեկ ուրիշ Աստված, իսկ աթեիստ Համոյի համար էլ, պատկերացրու` Չաստված: Պատճա՞ռը... Կրկնեմ նորից. Կամքի Ազատություն, Աստծո գերագույն նվերը մեզ, որը, տալով մեկ անգամ, այլեւս հետ վերցնել Նա չի կարող... Եվ այդ պատճառով է, որ ամենքս սարքել ենք մեր սեփական Աստծոն, գուրգուրում են մեր Աստծոն, իսկ Իրականի մասին մոռացել ենք վաղուց... Բայց Իրականության մեջ, ինչ խոսք, որ Աստված մեկն է միայն, եւ այդ հարցում ես լրիվ համաձայն եմ քեզ հետ: Աստված մեկ է, պարզապես նրա վերաբերմունքն է տարբեր ԻՐ ՈՐԴԻՆԵՐԻ եւ ԻՐ ԾԱՌԱՆԵՐԻ հանդեպ: Այ, այստեղ է, որ սկսվում է ամենահետաքրքիրը... Բայց սկզբից եկ համաձայնվենք, որ խոսքն այստեղ արդեն ոչ թե ասածս Իրական Աստծո մասին է, քանզի Իրական Աստծո համար "որդիներ ու ծառաներ" գոյություն չունեին դեռ, - Նա բոլորին ստեղծել էր "Իր կերպ եւ նմանությամբ", ճի՞շտ է... Այստեղ խոսքը գնում է տարբեր մարդկանց հորինած աստվածներից մեկի մասին ընդամենը, որոնք էին, օրինակ. Բրահման, Բուդդան, Հալդին, Հայան, Ամոնը, Զեւսը, Յահվեն, Յեհովան, Ալլահը եւ այլն եւ այլն: Եվ այստեղ դու խոսում ես Եհովայի մասին, նույնիսկ ոչ Յահվեյի: Դու սրանց էլ մի խառնիր իրար, ինչպես սխալմամբ ընդունված է անել, - Յահվեն շատ էլ բարի աստված է եղել: (Իմիջիայլոց, շատ հետաքրքիր է, երբ "յահվե" բառը վերջից ես կարդում...) Այդ Յեհովան էր, որ վերցրեց, կոպիտ ասած, պարսիկ Աբրամին, վերանվանեց նրան Աբրահամ ու նրանից նոր ազգ ստեղծեց: Ընդ որում ասեմ, որ կա կարծիք, որ այստեղ տառերի միտումնավոր տեղափոխություն է տեղի ունեցալ վերոհիշյալ ազգի կողմից, այսինքն, Յեհովան իրականում Աբրամին վերանվանել է Աբրահմա, իսկ հերաներն այն սարքել են Աբրահամ, քանի որ Աբրահմա անունն ինքն արդեն շատ լավ ցույց է տալիս այդ անունը կրողի իսկական էությունը: Պարզաբանեմ: Այդ անվան մեջ շատ լավ նկատելի է նրա "Բրահմա" արմատը, որը ոչ թե Բրահմա աստծո անունն է, ով արական սեռի ստեղծողն էր հնդկական աստվածների մեջ, այլ այն Բրահման, որը Տիեզերքի անդեմ, անճանաչելի եւ բարձրագույն Սկզբունքն է: Քանի որ բոլորս էլ գիտենք, որ "ա" տառը բառասկզբում շատ հաճախ օգտագործվում է ժխտական իմաստով, դժվար չէր լինի եզրակացնել, որ Ա-Բրահմա` նշանակում է Անտի-Բրահմա կամ Առանց-Բրահմա: Կամ էլ, հայերեն ասած` Անտի-Սկզբունք կամ Առանց-Սկզբունք... Այսինքն, դաժան ու բարոյականությունից անտեղյակ Յեհովան Ա-Բրահմայից ստեղծում է իր համար թե որպես որդի եւ թե որպես ծառա հանդիսացող մի ազգ, որպեսզի ձեռնածի նրաց ու իր կայֆը բռնի այդ խեղճերի վրա... ...Ցավալի է, Սամվել ջան, բայց իրոք, շատ ավելի բարոյական աստվածներ մեր ընտրության շրջանակներից դուրս մնացին... Ուզում եմ քեզ հիշեցնել, Սամ ջան, որ Աստված այն ժամանակվա մարդկանց ամենեւին էլ որդիական իրավունք չէր տվել, այլ ընդունում էր նրանց ինչպես ծառայի: Իսկ քանի որ ընդունում էր որպես ծառա, տրամաբանական է, որ վերաբերվում էր ինչպես ծառայի: Նախ, դա ընդամենը հրեաների` ալամ աշխարհի վզին փաթաթած վարկածն է: Եվ երկրորդ, ես տրամաբանական ոչինչ Աստծո նման վերաբերմունքի մեջ չեմ տեսնում... Եկեք հաշվի առնենք, որ Աստված էր նրանց ստեղծել եւ Նա դրա իրավունքը ամբողջությամբ ուներ: Եթե դու երեխա ես ստեղծում, դու վերապահու՞մ ես քեզ այդ նույն իրավունքները, արդար կամ անարդար: Չէ՞ որ դու էլ ստեղծված ես Աստծո կերպ եւ նմանությամբ... Իսկ Հիսուսը՝ աշխարհ գալով եւ մեզ համար զոհվելով, մեզ արժանացնում է իր եղբայրները, այսինքն՝ ԱՍՏԾՈ ՈՐԴԻՆԵՐ լինելու: Նա պարտավոր չէր դա անելու, բայց Նա այդ շնորհեց ինձ եւ քեզ՝ իր անսահման սիրո պատճառով: Այն սիրո, որը Նա ցույց է տալիս ինձ եւ քեզ: Այստեղ ճիշտ ես մի հարցում: Հիսուս իրոք որ ցույց տվեց, որ մեր կյանքում ամենակարեւոր բանը` սերն է մեկմեկու հանդեպ: Բայց նա ոչ մի կապ չունի մեր` Աստծո որդիներ լինելու հետ, քանզի մենք առանց Հիսուսի էլ, արդեն իսկ Աստծո որդիներ էինք... Եվ հետո, Հիսուսի ծնվելու-խաչ բարձրանալու-համբարձվելու մեջ ամենակարեւորը ոչ թե նրա տանջանքներն էին, որ մենք դրոշ ենք դարձրել մեզ համար, այլ ավելի կարեւոր մի բան. նա ցույց տվեց, որ կյանքը կարելի է շարունակել, ընդ որում, նույնիսկ սեփական մարմնի մեջ: Իսկ ինչ վերաբերվում է «Քանզի նա ծնվել է ամենաքիչը երկու հազար տարի առաջ, ունի երկու հազար տարի առաջ ապրած մարդկանց տրամաբանությունը» արտահայտությանը, ապա ես կցանկանայի առաջին հերթին հիշեցնել, որ Հիսուսը երկու հազար տարի առաջ ապրած մարդկանց տրամաբանությունը ամենեւին էլ չուներ, հակառակ դեպքում Նրա ասածները եւ արածները նրանց համար տարորինակ եւ անընդունելի չէր լինի: Իսկ ինչ վերաբերվում է նրան, որ «որը (Հիսուսի տրամաբանությունը) համեմատած մեր այսօրվա տրամաբանության հետ` ուղղակի մանկական տրամաբանություն է: Եվ այդ մանկական տրամաբանությամբ Աստված, ինչ խոսք, որ մեզ հետ ոտք գցել չի կարող...», ես պարզապես քեզ կխնդրեի ընդերցել Աստվածաշնչյան այս հատվածը՝ Ա կորնթացիս 2:6-16 համարները: Ասածս եւ ոչ մի բառը Հիսուսի մասին չի եղել, Սամվել ջան: Խոսքս աստվածաշնչյան Աստծո մասին էր, ով հրեաների համար կար արդեն, իհարկե, հազարամյակներ առաջ էլ, բայց մեր`քրիստոնյաների համար ծնվեց Աստվածաշնչի հետ միաժամանակ... Դրա համար էլ ես կոչեցի նրան երկհազարամյա Աստված... Իսկ նրա սփռած ահն ու սարսափն այն ժամանակվա մարդկանց վրա, այսօրվա մեր տրամաբանության համար ուղղակի մանկական թոթովանք է: Իսկ թե որքանով եմ գնահատում Հիսուսին ու նրա ամբողջ փիլիսոփայությունը, թող քեզ ասի գոնե Թովմասի Ավետարանի իմ, գերագույն հաճույքով կատարած թարգմանությունը: Ես թերահավատություն չունեմ Աստծո հանդեպ, եղբայրս: Իմ իմացած Աստված շատ ավելի մեծ է յուրաքանչյուր կրոնի Աստոց, քանզի Նա համախմբում է բոլոր կրոնները եւ համարում է, որ ոչ թե կրոններն են սխալ, այլ դրանք մեկնաբանողները: Կամ, կարելի է ասել, որ Նա նաեւ չի ընդունում եւ ոչ մի կրոն, այդ դեպքում եւս չես սխալվի. Նա չի ընդունում որեւէ կրոն, եթե այն չի ծառայում գոնե մեկ մարդու շահերին այս մոլորակի վրա: Նույնիսկ ասա, որ այդ դեպքում իմ Աստվաած աթիստ է: Դրան էլ եմ համաձայն: Որովհետեւ... Ժամանակին մի բան էի գրել դրա վերաբերյալ: Գնամ-բերեմ հատուկ քեզ համար եւ սրանով ավարտեմ... կրոն չունի. կարիք չունի հավատալու, Թե Աստված՝ կա: Իմ Աստվածը՝ համայն Սեր է. Սիրում է Իր ներկա... Եվ՝ անխտիր: Ես պարզապես քեզ կխնդրեի ընդերցել Աստվածաշնչյան այս հատվածը՝ Ա կորնթացիս 2:6-16 համարները... իսկ այս համարները ոչ թե փորձես ընդունել որպես ինձնից քեզ հանդիմանություն, այլ պարզապես Աստծո խոսք՝ ուղղված քեզ, քանի որ Աստծո յուրաքանչյուր խոսք ուղղված է հենց ՔԵԶ: Երբ կարդաս այս հավատքով, այս համարները քեզ շաատ բան կսովորեցնեն Աստծո մասին: Վերընթերցեցի հավատքով: Բայց սկզբում սխալվեցի եւ վերընթերցեցի Ա-ի փոխարեն` Բ կորնթացիս 2:6-16 համարները: Եվ կուզենայի այս երկուսից համախմբել այն տեղերը, որոնք առավել գրավեցին ուշադրությունս: Ա կորնթացիս. "Հոգին քննում է ամեն ինչ, նաեւ Աստծո խորությունները... Ուրեմն մենք ոչ թե այս աշխարհի հոգին առանք, այլ Աստծո Հոգին, որ Աստծոց է... եւ ինչ որ հայտնում ենք, ոչ թե... մարդկային ուսուցումով է, այլ` Հոգու վարդապետությամբ... Իսկ հոգեւոր մարդը քննում է ամեն ինչ, եւ ինքը ոչ ոքից չի քննվում... Բայց մենք ունենք Հիսուսի մտածումը": Ուզում եմ խոստովանել քեզ, որ ես ինձ հոգեւոր մարդ եմ համարում: Ինչպես նաեւ յուրաքանեւյուր լրջորեն մտածող մարդու նույնպես, ես հոգեւոր եմ համարում: Եվ ուրեմն, ամենն, ինչ ասում եմ, իմ եւ Աստծո (ինչ նույնն է) հոգով եմ ասում: "Բայց մենք ունենք Հիսուսի մտածումը": Լրիվ հասկանում եմ ասվածի միտքը, եւ այդ մասին չէ, որ ուզում եմ հարցնել քեզ: Բայց մի բան ասա, խնդրում եմ: Եթե Հիսուս այսօր` այսօր, - ցանկանար մեզ մի բան ասել, համոզվա՞ծ ես, որ նա կրոնների մասին, կամ Աստծո մասին, չէր ասի մոտավորապես այն, ինչ ես եմ ասում... Բ կորնթացիս. "Արդարեւ, կենդանի Աստծո տաճար եք դուք, ինչպես ասաց Աստված. "Պիտի բնակվեմ նրանց մեջ, եւ պիտի ընթանամ նրանց միջով"": Ի՜նչ գեղեցիկ խոսքեր են... Բայց իրո՞ք մենք ունենք այն, ինչ ունենք մեր մեջ... Կրկին ողջույն բոլորին: Նախ, ուզում եմ ներողություն խնդրել այսքան երկար բացակայության համար: Ուղղակի ես հասկացա, որ այն, ինչ անում եմ, այդքան էլ ճիշտ եւ արդյունավետ չէ՝ օգնելու հասկանալ Աստծուն: Բայց հիմա, սկսել եմ ավելի լավ հասկանալ Աստծուն եւ նաեւ հասկացել եմ, որ իրականում շատ սխալ բաներ եմ ասել, որոնց համար նույնպես ուզում եմ ներողություն խնդրել բոլորիցդ: Բայց հիմա, առաջարկում եմ քննարկումները տեղափոխել այլ հարթակ, որտեղ ոչ թե պարզապես հարց ու պատասխանի նման կանցկացնեն քննարկումները, այլ յուրաքանչյուրս կասենք, թե այս թեմայով ինչն է մեզ առավել անհանգստացնում, իսկ մյուսներս կփորձենք օգնել նրան. եթե դեմ չեք: Ինձ դուր է գալիս առաջարկդ, Սամվել ջան... Եվ ուրեմն փորձեմ արտահայտվել այս հաշվով: Կարծում եմ, որ Աստծոն հասկանալու համար, առաջին հերթին պետք է կարողանալ առանձնացնել նրան կրոնից: Վերջիվերջո, մի՞թե Աստված է հնարել այդ կրոն կոչեցյալը... Ինձ համար, օրինակ, Աստված, ինչպես վերեւում ասացի` համայն Սեր է: Իսկ կրոնը... կրոնը հարյուր տոկոսանոց քաղաքականություն է, ընդ որում, հավանաբար, ամենախորամանկ, նենգ, դաժան ու անմարդկային քաղաքականությունը... Եվ ուրեմն, եկ հարցին նայենք այս տեսակետից. Ասենք թե դու` կոմունիստ ես, կամ սոցիալիստ ես, կամ պացիֆիստ ես, կամ անարխիստ ես, կամ... ինչ -իստ ուզում ես եղիր: Ու մեկ էլ դու, այդ ինչ-որ-իստըդ, հանկարծ վերցնում ու սիրահարվում ես ու որոշում ես ամուսնանալ-կազմել ընտանիք, երեխաներ եւ այլն: Դու ինչ է, քո սիրոն քո "ինչ-որ-իստական" դիրքերի՞ց ես նայելու... Պարտադի՞ր է քեզ համար, որ ընտանիքդ կուսակցական լինի: Ամեն անգամ, երբ հանդիպման գնաս քո սիրած աղջկա հետ, այդ պետք է պարտիական ժողո՞վ լինի: Կարծում եմ, որ ոչ: Համոզված եմ, որ մեծ ուրախությամբ կթքես քո "ինչ-որ-իզմի" վրա եւ միայնակ կմնաս քո սիրո հետ: Իսկ ինչու՞, Սեր-Աստծո հետ լինելու/առանձնանալու համար, անպայման կրոն է հարկավոր: Սամ, շատ լավ հարց տվեցիր (թեկուզ սկզբից այդքան էլ լավ չհասկացա): Փորձեմ պատասխանել. քանի որ վստահ եմ, որ Աստվածաշունչը կարդացել ես, ապա կարծում եմ, որ կհիշես այդ դրվագը, երբ Հիսուսը միայնակ նստած էր ջրհորի մոտ, եւ երբ մի սամարացի կին եկավ, Հիսուսը սկսեց նրա հետ զրուցել: Ուզում եմ մի հատված մեջբերել նրանց խոսակցությունից. «Կինը Նրան ասաց. «.. Մեր հարյերը այս լեռան վրա երկրպագություն արեցին, իսկ դուք ասում եք, թե Երուսաղեմն էայն տեղը, ուր պետք է երկրպագություն անել»: Հիսուսը նրան ասաց. «.. Բայց ժամանակը գալիս է, եւ հիմա է, երբ ճշմարիտ երկրպագողները հոգով եւ ճշմարտությամբ պետք է պաշտեն Հորը, որովհետեւ Հայրը այսպիսիններին է փնտրում՝ Իրեն պաշտելու: Աստված հոգի է, եւ Նրան պաշտողները պետք է հոգով եւ ճշմարտությամբ պաշտեն»: Այսինքն Աստծուն չի հետաքրքրում, թե դու որտեղից Նրան կաղոթես, թլպատված կլինես, թե ոչ, կարեւորը դու սիրես քո Տեր Աստծուն քո ամբողջ սրտով, քո ամբողջ հոգով եւ քո ամբողջ մտքով: Հավատացյալները հաճախ են ասում, որ աստվածաշնչում գրված մարգարեությունները բոլորը կատարվել են (դրանք որ հատ-հատ ուսումնասիրում ես, տեսնում ես, որ ոչ մի կոնկրետ գրված խոսք իր կատարման ապացույցը չունի): Էս պնդումը հերքող օրինակ բերեմ՝ Մաթեոս 16:27.«Ճշմարիտ եմ ասում ձեզ, որ այստեղ գտնուողների մէջ կան ոմանք, որոնք մահը չեն ճաշակի, մինչեւ որ չտեսնեն մարդու Որդուն՝ եկած իր արքայութեամբ»։ .... 24:33 Նոյնպէս եւ դուք՝ երբ այս բոլորը տեսնէք, իմացէ՛ք, թէ մօտ է Նա, դռների առաջ։ 34Ճշմարիտ եմ ասում ձեզ, որ այս սերունդը չպիտի անցնի, մինչեւ որ այս ամէնը կատարուի։ »: Էս համարները ցույց են տալիս, որ, ըստ Հիսուսի, աշխարհի վախճանը պիտի գար, մինչեւ իր ժամանակ կենդանի եղած մարդկանց մեռնելը։ (10:23 խոսքում էլ ասվում ա, որ իր հետեւորդները, դեռ ամբողջ Իսրայելին վկայություն չտված, մարդու որդին կգա): Իր աշակերտներն էլ էին նույն կարծիքին՝ 1 Թեսաղոնիկեցիներ 4:15-17.«....որովհետեւ Տէրն ինքը, ազդարարութեան նշանով, հրեշտակապետի ձայնով եւ Աստծու շեփորով պիտի իջնի երկնքից, եւ Քրիստոսով մեռածները առաջինը յարութիւն պիտի առնեն. ապա եւ մենք, որ կենդանի մնացած պիտի լինենք, նրանց հետ միասին պիտի յափշտակուենք-տարուենք ամպերի վրայից Տիրոջ առաջ օդում եւ այդպէս մշտապէս Տիրոջ հետ պիտի լինենք։ »։