text: Պարբերական աղյուսակ, հայտնի է նաեւ որպես քիմիական տարրերի պարբերական աղյուսակ, քիմիական տարրերի աղյուսակային արտապատկերը, որտեղ դրանք դասավորված են ըստ ատոմական համարների, էլեկտրոնային կոնֆիգուրացիայի եւ կրկնվող քիմիական հատկությունների։ Աղյուսակի կառուցվածքը հիմնված է պարբերական օրենքի վրա։ Աղյուսակի յոթ տողերը, որոնց անվանում են պարբերություններ, սովորաբար ձախից պարունակում են մետաղներ, աջից՝ ոչ մետաղներ։ Խմբեր կոչվող սյուները պարունակում են իրար նման քիմիական վարքագիծ ունեցող տարրեր։ Վեց խմբերն ունեն իրենց անուններն ու համարները, օրինակ՝ 17 խմբի տարրերը հալոգեններն են, իսկ 18-ը՝ ազնիվ գազերը։ Երեւում են նաեւ չորս պարզ ուղղանկյուն տարածքներ, որտեղ նշված է ատոմային օրբիտալների լրացման կարգը։ Պարբերական աղյուսակի օգնությամբ կարելի է գտնել տարբեր տարրերի հատկությունների փոխադարձ կապը, ինչպես նաեւ կանխորոշել դեռեւս չհայտնաբերված, կամ սինթեզվող տարրերի քիմիական հատկությունները եւ վարքագիծը։ Ռուս քիմիկոս Դմիտրի Մենդելեեւը 1869 թվականին հրապարակեց առաջին ճանաչված պարբերական աղյուսակը, որը մշակվել էր գլխավորապես այն ժամանակ արդեն հայտնի տարրերի պարբերականությունը ցույց տալու համար։ Նա կանխագուշակեց նաեւ մի քանի չհայտնաբերված տարրերի որոշ հատկություններ, որոնք պետք է լրացնեին աղյուսակի դատարկ վանդակները։ Նրա կանխագուշակումների մեծ մասը ճիշտ դուրս եկան։ Նոր տարրերի հայտնագործմանն ու սինթեզին զուգընթաց Մենդելեեւի գաղափարը աստիճանաբար ընդլայնվեց եւ դարձավ լիակատար։ Ժամանակակից պարբերական աղյուսակը ներկայումս ապահովում է քիմիական ռեակցիաների անալիզի համար անհրաժեշտ օգտակար հիմքը եւ շարունակվում է լայնորեն օգտագործվել քիմիայում, միջուկային ֆիզիկայում եւ ուրիշ այլ գիտություններում։ Մեկից մինչեւ 118 կարգաթվերով ատոմները հայտնագործվել կամ սինթեզվել են՝ պարբերական աղյուսակում լրացնելով յոթ ամբողջությամբ լրացված շարքեր։ Առաջին 94 տարրերը հանդիպում են բնության մեջ, չնայած մի քանիսը հանդիպում են միայն աննշան քանակներով, իսկ որոշներն էլ բնության մեջ հայտնագործվել են միայն սինթեզելուց հետո: 95-ից մինչեւ 118 կարգաթիվն ունեցող տարրերը սինթեզվել են միայն լաբորատորիաներում եւ միջուկային ռեակտորներում։ Ներկայումս փորձեր են արվում ավելի մեծ ատոմային զանգված ունեցող տարրեր սինթեզելու ուղղությամբ։ Այդ տարրերով սկսվում է աղյուսակի ութերորդ շարքը։ Սկզբում արվում է տեսական աշխատանք, որպեսզի առաջարկվի հնարավոր թեկնածուն նոր սինթեզի համար։ Բնական տարրերի բազմաթիվ սինթետիկ ռադիոնուկլիդներ եւս արտադրվում են լաբորատորիաներում։ Ակնարկ Յուրաքանչյուր քիմիական տարր ունի կարգաթիվ (Z), որը ցույց է տալիս ատոմի միջուկում պրոտոնների քանակը: Մեծ քանակով տարրեր պրոտոնների միեւնույն քանակի պայմաններում պարունակում են նեյտրոնների տարբեր քանակներ, այդ ատոմներին անվանում են իզոտոպներ։ Օրինակ՝ ածխածինն ունի երեք բնական իզոտոպներ, նրա բոլոր ատոմներն ունեն վեց պրոտոն եւ մեծամասնությունը՝ նաեւ վեց նեյտրոն, բայց մոտավորապես մեկ տոկոսն ունեն յոթ նեյտրոն, իսկ շատ քիչ քանակով հանդիպում են նաեւ ութ նեյտրոնով ածխածնի ատոմներ։ Պարբերական աղյուսակում իզոտոպները երբեք չեն բաժանվում, նրանք խմբավորված են մեկ տարրի անվան տակ։ Կան տարրեր, որոնց իզոտոպներն անկայուն են, եւ աղյուսակում՝ փակագծերի մեջ նշված են ավելի կայուն իզոտոպների զանգվածները։ Ստանդարտ պարբերական աղյուսակում տարրերը դասավորված են ատոմական կարգաթվի՝ ատոմի միջուկում պրոտոնների քանակի աճման կարգով։ Նոր շարքը (պարբերություն) սկսվում է նոր էլեկտրոնային շերտի առաջին էլեկտրոնով։ Սյունակներում (խմբեր) գտնվում են այն տարրերը, որոնց ատոմների կոնկրետ ենթաշերտերը պարունակում են էլեկտրոնների նույն քանակությունը, օրինակ՝ թթվածինը եւ սելենը գտնվում են միեւնույն սյունակում, քանի որ երկուսն էլ արտաքին էլեկտրոնային մակարդակի p ենթաշերտում ունեն չորսական էլեկտրոն։ Սովորաբար համանման քիմիական հատկություններ ունեցող տարրերը գտնվում են պարբերական աղյուսակի միեւնույն խմբերում, չնայած f եւ որոշ դեպքերում նաեւ d տարրերը պարբերություններում, որպես կանոն, ունեն նման հատկություններ։ Այսպիսով, ավելի հեշտությամբ կարելի է կանխորոշել տարրի քիմիական հատկությունները, եթե հայտնի լինի նրան շրջապատող տարրերի հատկությունները։ 2016 թվականից պարբերական աղյուսակը պարունակում է 118 հաստատված տարրեր սկսած թիվ 1-ից (ջրածին), վերջացրած թիվ 118-ով (օգանեսոն)։ 113, 115, 117 եւ 118 կարգաթիվն ունեցող տարրերը ամենավերջին հայտնագործություններն են, որոնք պաշտոնապես հաստատվել են տեսական եւ կիրառական քիմիայի Միջազգային միության (IUPAC) կողմից 2015 թվականի դեկտեմբերին։ Այդ տարրերի համար 2016 թվականի հունիսին առաջարկվել էին նիոնիում (Nh), մոսկովիում (Mc), թենեսին (Ts) եւ օգանեսոն (Og) անվանումները, որը եւ 2016 թվականի նոյեմբերին հրապարակվեց IUPAC-ի կողմից։ Առաջին 94 տարրերը բնության մեջ հանդիպում են, մնացած 24-ը՝ ամերիցիումից մինչեւ օգանեսոն (95–118), ստացվում են միայն լաբորատորիաներում։ Բնության մեջ հանդիպող 94 տարրերից 83-ը հանդիսանում են առաջնային, իսկ 11-ը հանդիպում են միայն առաջնային տարրերի ատոմների ճեղքման արդյունքում։ Էյնշտեյնիումից ավելի ծանր տարրերը երբեք չեն հանդիպել մակրոսկոպիկ քանակներով մաքուր վիճակում, ինչպես նաեւ աստատը (85) եւ ֆրանսիումը (87), որոնք լուսանկարվել են միայն լուսարձակման ժամանակ միկրոսկոպիկ քանակներով (300.000 ատոմ)։ Խմբավորման մեթոդներ Խմբեր Պարբերական աղյուսակում խմբերը կամ ընտանիքներն իրենցից ներկայացնում են ուղղահայաց սյունակներ։ Խմբերը սովորաբար ավելի նշանակալի պարբերականություն ունեն, քան շարքերը (պարբերությունները) եւ բլոկները, ինչպես նկարագրված է ներքեւում։ Ժամանակակից քվանտային մեխանիկայի տեսությունը խմբերի պարբերականությունը բացատրում է այն հանգամանքով, որ միեւնույն խմբում գտնվող տարրերը իրենց արտաքին էլեկտրոնային շերտերում (վալենտային շերտ) սովորաբար ունեն միեւնույն էլեկտրոնային կոնֆիգուրացիան։ Հետեւաբար միեւնույն խմբում գտնվող տարրերը, որպես կանոն, ունեն ընդհանուր քիմիա եւ ատոմի կարգաթվի աճմանը զուգընթաց իրենց հատկություններում ակնհայտորեն ցուցաբերում են ընդհանուր ուղղություն։ Պարբերական աղյուսակի որոշ մասերում, ինչպիսիք են d եւ f բլոկները, հորիզոնական նմանությունները կարող են լինել նույնքան կարեւոր, որքան ուղղահայաց նմանությունները։ Անվանակարգման միջազգային համաձայնագրի համաձայն՝ խմբերը համարակալվել են 1-ից մինչեւ 18, ամենաձախ սյունակից՝ ալկալիական մետաղներից մինչեւ ամենաաջակողմյան սյունակը՝ ազնիվ գազերը։ Նախկինում ընդունված էր խմբերը անվանել հռոմեական թվանշաններով, որոնց կողքին գրվում էր կամ «А»՝ եթե խումբը գտնվում էր s կամ p բլոկում, կամ «В»՝ եթե գտնվում էր d բլոկում։ Օգտագործվող հռոմեական թվանշանները համապատասխանում են ներկայիս անվանակարգման վերջին նիշերին, օրինակ՝ 4-րդ խմբի տարրերը նախկինում IVB խմբի տարրերն էին, իսկ 14-րդ խմբի տարրերը՝ IVA: Եվրոպայում նշանակումները նույնն էին, բացառությամբ այն բանի, որ «А» օգտագործվում էր 1-ից մինչեւ 9 խմբերի համար, իսկ «B»՝ 10-18 խմբերի համար։ Բացի դրանից 8, 9 եւ 10 խմբերը դիտարկվում էին որպես մեկ ամբողջական խումբ (VIII խումբ), որն ունի երեք սյունակ։ 1988 թվականին գործողության մեջ շրջանառվեց IUPAC-ի կողմից հաստատված անվանակարգման նոր համակարգ, քանի որ խմբերի հին անունները արժեզրկվել էին։ Ինչպես երեւում է ներքոբերյալ աղյուսակից, այդ խմբերից մի քանիսն ունեն տրիվիալ (ոչ համակարգային) անուններ, չնայած նրանց մի մասը հազվադեպ է օգտագործվում։ 3-10 խմբերը տրիվիալ անվանումներ չունեն, անվանվում են ուղղակի համարներով, կամ տվյալ խմբի առաջին անդամների անուններով, քանի որ տարրերի նմանությունը ակնհայտ չէ, ուղղահայաց սյունակներում արտահայտված նմանություն չկա, օրինակ՝ սկանդիումի խումբ կամ 3-րդ խումբ։ Նույն խմբում գտնվող տարրերի ատոմները ցուցաբերում են ատոմական շառավղի, իոնացման էներգիայի եւ էլեկտրաբացասականության փոփոխության օրինաչափություններ։ Խմբերում վերից վար տարրերի ատոմների շառավիղները մեծանում են։ Քանի որ կարգաթվի աճման հետ խմբերում աճում է նաեւ էլեկտրոնային շերտերի քանակը, հետեւաբար վալենտային էլեկտրոններն ավելի հեռու են գտնվում միջուկից։ Աղյուսակի վերեւից սկսած ամեն հաջորդ տարր ունի ավելի փոքր իոնացման էներգիա, քանի որ շառավղի մեծացման հետ ավելի հեշտ է ընթանում էլեկտրոն պոկելու գործընթացը՝ միջուկից հեռու լինելու պատճառով։ Նույն կերպ խմբերում՝ վերեւից ներքեւ նկատվում է էլեկտրաբացասականության նվազում, պատճառը նույնն է՝ վալենտային էլեկտրոնների եւ միջուկի միջեւ հեռավորության մեծացումը։ Այս դեպքում կան բացառություններ, օրինակ՝ 11 խմբում կարգաթվի աճին զուգընթաց (դեպի ներքեւ) էլեկտրաբացասականությունը ընդհակառակը՝ աճում է։ Պարբերություններ Մենդելեեւի աղյուսակում պարբերություններն իրենցից ներկայացնում են հորիզոնական շարքեր։ Չնայած խմբերում պարբերականությունն ավելի նշանակալի է, բայց կան հորիզոնական շարքեր, որտեղ պարբերականությունն ավելի նշանակալի է, քան ուղղահայաց խմբերում, օրինակ՝ f բլոկը, որտեղ լանթանիդներն ու ակտինիդները դասավորված են երկու էական նշանակություն ունեցող հորիզոնական շարքերում։ Նույն պարբերության տարրերը ցուցաբերում են ատոմի շառավղի, իոնացման էներգիայի, էլեկտրաբացասականության եւ էլեկտրոնի նկատմամբ խնամակցության ընդհանուր ուղղություն։ Պարբերական աղյուսակում ձախից դեպի աջ սովորաբար ատոմների շառավիղները փոքրանում են։ Դրա պատճառն այն է, որ ամեն հաջորդ տարր ունի մեկով ավելի պրոտոն եւ մեկով ավելի էլեկտրոն, որը հանգեցնում է էլեկտրաստատիկ ուժի մեծացման, արդյունքում էլեկտրոնը պրոտոնի կողմից ձգվում է՝ ավելի մոտ տեղակայվելով միջուկի նկատմամբ։ Այսպիսով՝ պարբերական աղյուսակում ձախից դեպի աջ ընթանալիս ատոմական շառավիղները փոքրանում են, որը հանգեցնում է իոնացման էներգիայի մեծացման։ Ինչքան ավելի սերտորեն է միջուկի եւ էլեկտրոնների կապը, այնքան ավելի շատ էներգիա է հարկավոր տարրից էլեկտրոն պոկելու համար։ Էլեկտրաբացասականությունը նույնպես աճում է, ինչպես եւ իոնացման էներգիան՝ միջուկի եւ էլեկտրոնների ձգողության մեծացման պատճառով։ Պարբերություններում էլեկտրոնի նկատմամբ խնամակցությունը եւս ցուցաբերում է որոշ պարբերականություն։ Մետաղները, որոնք գտնվում են պարբերական աղյուսակի ձախ մասում, սովորաբար էլեկտրոնի նկատմամբ ունեն ավելի փոքր խնամակցություն, քան աղյուսակի ձախ մասում գտնվող ոչ մետաղները, բացառությամբ ազնիվ գազերի։ Բլոկներ Պարբերական աղյուսակի որոշակի մասերը երբեմն անվանում են բլոկներ։ Ամեն բլոկ անվանվում է ենթաշերտի համապատասխան, որտեղ գտնվում է ենթադրյալ «վերջին» էլեկտրոնը: s բլոկում ներառվում են առաջին երկու խմբերը՝ ալկալիական եւ հողալկալիական մետաղները, ինչպես նաեւ ջրածինը եւ հելիումը։ p բլոկը կազմում են վերջին վեց խմբերը՝ ըստ IUPAC-ի 13-ից մինչեւ 18-րդ խմբերը պարունակում են ոչմետաղներ եւ մետաղանմաններ։ d բլոկը կազմում են 3-րդից մինչեւ 12-րդ խմբերը եւ պարունակում են բոլոր անցումային մետաղները։ f բլոկը, որը հաճախ առանձնացված է լինում պարբերական աղյուսակի ներքեւի մասում, խմբի համար չունի եւ պարունակությունն են լանթանիդներն ու ակտինիդները։ Մետաղներ, մետաղանմաններ, ոչ մետաղներ Ըստ տարրերի ընդհանուր ֆիզիկական եւ քիմիական հատկությունների դրանք կարելի է դասակարգել երեք հիմնական կատեգորիաներով՝ մետաղներ, որպես կանոն՝ մետաղական փայլ ունեցող, բարձր հաղորդականություն ունեցող պինդ նյուեր են, որոնք միմյանց հետ առաջացնում են համաձուլվածքներ, իսկ ոչ մետաղների հետ՝ աղային իոնական միացություններ (բացառություն են կազմում ազնիվ գազերը) ոչ մետաղներ, դրանց մեծ մասը իրենցից ներկայացնում են գունավոր, կամ անգույն մեկուսիչ գազեր։ Ոչմետաղները կարող են քիմիական կապ առաջացնել միմյանց հետ, եւ այդ կապի տեսակը կովալենտային է մետաղանմաններ, մետաղների եւ ոչ մետաղների միջեւ գտնվում են մետաղանմանները, որոնք ունեն միջանկյալ, կամ խառը հատկություններ Մետաղներն ու ոչ մետաղներն այնուհետեւ կարող են դասակարգվել ենթակատեգորիաներում, աղյուսակի շարքերում՝ ձախից աջ ընթանալիս տեղի է ունենում մետաղական հատկությունների անցում ոչ մետաղականին։ Մետաղները կարող են ենթադասվել ալկալիական (ուժեղ ռեակցիոնունակությամբ), հողալկալիական մետաղների (ավելի փոքր ռեակցիոնունակությամբ), լանթանիդների եւ ակտինիդների, անցումային մետաղների, վերջացրած՝ քիմիապես թույլ հետանցումային մետաղներով։ Ոչ մետաղները կարող են ուղղակի բաժանվել. բազմատոմ ոչ մետաղների (լինելով ավելի մոտ մետաղանմաններին՝ ունեն որոշ մետաղական բնույթ), տիպիկ ոչ մետաղական երկատոմ ոչ մետաղների ոչ մետաղական ու համարյա ամբողջությամբ իներտ միատոմ գազերի (ազնիվ գազեր) Մասնագիտացված խմբերն իրենց մեջ ներառում են դժվարահալ եւ ազնիվ մետաղները, որոնք անցումային մետաղների օրինակներ են։ Տարրերի դասակարգումը կատեգորիաներում եւ ենթակատեգորիաներում՝ հիմնվելով միայն նրանց հատկությունների վրա, կատարյալ լինել չի կարող։ Գոյություն ունեն հատկությունների անհամապատասխանություններ դասակարգման սխեմաների մեծամասնության դեպքում է։ Օրինակ՝ բերիլիումը դասակարգվում է որպես հողալկալիական մետաղ, չնայած նա ունի երկդիմի (ամֆոտեր) քիմիական հատկություններ եւ հակված է առաջացնել հիմնականում կովալենտային կապեր։ Այս երկու հատկանիշները քիմիապես թույլ, հետանցումային մետաղների հատկանիշներ են։ Կամ՝ ռադոնը դասակարգվում է որպես ոչմետաղային ազնիվ գազ, բայց ցուցաբերում է մետաղներին բնորոշ որոշ կատիոնային քիմիա։ Հնարավոր են դասակարգման այլ սխեմաներ, որտեղ տարրերը բնութագրվում են ըստ միներալոգիական երեւույթների, կամ բյուրեղային կառուցվածքի։ Այսպիսի դասակարգման փորձեր եղել են 1869 թվականին, երբ Հինրիքսը գրեց, որ պարզ պարբերական շարքերում պետք է տեղադրել այն տարրերը, որոնք ունեն նման հատկություններ՝ մետաղներ, ոչ մետաղներ եւ գազային տարրեր։ Պարբերական օրինաչափություններ Էլեկտրոնների կոնֆիգուրացիա Նեյտրալ ատոմներում միջուկի շուրջը պտտվող էլեկտրոնների դասավորությունը (կոնֆիգուրացիան) եւս ունի կրկնվելու հատկություն, պարբերականություն։ Էլեկտրոնները զբաղեցնում են էլեկտրոնային շերտերը, որոնք պայմանականորեն համարակալված են՝ 1, 2 եւ այլն։ Ամեն շերտ բաղկացած է մեկ կամ մի քանի ենթաշերտերից՝ s, p, d, f եւ g: Ատոմի կարգաթվի աճմանը զուգընթաց էլեկտրոնները աստիճանաբար լրացնում են այդ շերտերն ու ենթաշերտերը՝ քիչ թե շատ համապատասխանելով Մադելունգի, կամ էներգիայի կանոնավորման կանոնին, ինչպես ցուցադրված է դիագրամում։ Այսպիսով նեոնի էլեկտրոնային կոնֆիգուրացիան արտահայտվում է այսպես՝ 1s 2 2s 2 2p 6: Տաս կարգաթվով նեոնի ատոմն ունի համապատասխանաբար տաս էլեկտրոն, որից երկու էլեկտրոնը՝ առաջին եւ ութը՝ երկրորդ շերտում են, որն էլ իր հերթին ունի երկու ենթաշերտ՝ s եւ p, ութ էլեկտրոններից երկուսը գտնվում են s ենթաշերտում, իսկ վեցը՝ p ենթաշերտում։ Ամեն անգամ, երբ սկսում է լրանալ նոր էլեկտրոնային շերտի առաջին էլեկտրոնը, պարբերական աղյուսակում դա համապատասխանում է նոր պարբերության սկզբին, դրանք են՝ ջրածինը եւ ալկալիական մետաղները։ Քանի որ տարրի հատկությունները հիմնականում որոշվում են նրա էլեկտրոնային կոնֆիգուրացիայով, հետեւաբար տարրի հատկությունները եւս ցուցաբերում են պարբերական օրինաչափություն։ Մի քանի տարրերի ատոմային շառավիղների, իոնացման էներգիայի եւ էլեկտրոնի նկատմամբ խնամակցության տվյալները ցուցադրված են ներքեւի դիագրամում։ Հատկությունների պարբերաբար կրկնվելու այդ հատկությունը վաղուց էր նկատվել գիտնականների կողմից, որը հետագայում հանգեցրեց պարբերական օրենքի հայտնագործմանը եւ առաջին պարբերական աղյուսակների ձեւավորմանը։ Ատոմի շառավիղ Ատոմների շառավիղները պարբերական աղյուսակում փոխվում են կանխատեսելիորեն եւ հիմնավորված։ Օրինակ՝ սովորաբար ամեն պարբերության երկայնքով շառավիղները փոքրանում են՝ սկսած ալկալիական մետաղներից մինչեւ ազնիվ գազեր, իսկ խմբերում՝ վերեւից ներքեւ ատոմների շառավիղները մեծանում են։ Ամեն պարբերության վերջում, ազնիվ գազերից հետո նոր պարբերություն սկսվելիս կտրուկ մեծանում է ատոմի շառավիղը։ Ատոմների շառավիղների փոփոխության երեւույթը, ինչպես նաեւ տարրերի քիմիական եւ ֆիզիկական հատկությունները կարող են բացատրվել ատոմում էլեկտրոնային թաղանթների տեսությամբ, որը կարեւոր ապացույցներ է ներկայացրել քվանտային տեսության զարգացման համար։ Լանթանիդների շարքում 4f ենթաշերտի էլեկտրոնները էֆեկտիվորեն չեն էկրանացվում մեծացող միջուկի կողմից։ Լանթանիդներին հաջորդող տարրերի ատոմների շառավիղները ավելի փոքր են, քան կարելի էր սպասել, եւ համարյա հավասար են իրենց վերեւում տեղակայված տարրերի ատոմների շառավիղներին։ Հետեւաբար հաֆնիումն ունի գործնականում նույն ատոմային շառավիղը, հետեւաբար եւ նույն քիմիական հատկությունները, ինչ որ ցիրկոնիումը, իսկ տանտալը նման է նիոբիումին եւ այդպես շարունակ։ Այս երեւույթը հայտնի է որպես լանթանիդային սեղմում, այն նկատելի է մինչեւ պլատին (78-րդ տարր), որից հետո քողարկվում է հարաբերականության էֆեկտով, որը հայտնի է որպես իներտ զույգերի էֆեկտ։ d բլոկի սեղմումը նույն երեւույթն է ինչ որ d եւ p բլոկների միջեւ սեղմումը, ծագում է նույն պատճառներով, բայց ավելի քիչ արտահայտված է, քան սեղմումը լանթանիդների մոտ։ Իոնացման էներգիա Առաջին իոնացման էներգիան դա այն էներգիան է, որն անհրաժեշտ է ատոմից մեկ էլեկտրոն հեռացնելու համար, երկրորդ իոնացման էներգիան դա ատոմից երկրորդ էլեկտրոնը հեռացնելու համար անհրաժեշտ էներգիան է եւ այդպես շարունակ։ Տվյալ ատոմի համար հաջորդական իոնացման էներգիաները աճում են իոնացման աստիճանի մեծացմանը զուգընթաց։ Օրինակ՝ մագնեզիումի համար առաջին իոնացման էներգիան կազմում է 738 կՋ/մոլ, իսկ երկրորդը՝ 1450 կՋ/մոլ։ Միջուկին ավելի մոտ գտնվող օրբիտալների էլեկտրոններն ավելի ուժեղ են ձգվում էլեկտրաստատիկ ուժերով, եւ նրանց հեռացնելու համար ավելի մեծ էներգիա է հարկավոր։ Պարբերական աղյուսակում իոնացման էներգիան աճում է շարքերում ձախից աջ, խմբերում՝ ներքեւից վերեւ։ Հաջորդական մոլային իոնացման էներգիաների մեծ թռիչք է նկատվում ազնիվ գազի էլեկտրոնային կոնֆիգուրացիայից էլեկտրոն պոկելիս, քանի որ այն ունի լրացված էլեկտրոնային շերտ։ Նույնը մագնեզիումի համար՝ առաջին երկու էլեկտրոնների հեռացման համար անհրաժեշտ էներգիան համապատասխանում է օրինաչափությանը, իսկ երրորդ էլեկտրոնի համար անհրաժեշտ է անհամեմատ ավելի մեծ էներգիա 7730 կՋ/մոլ։ Պատճառն այն է, որ Mg2+ իոնի էլեկտրոնային կառուցվածքը նման է նեոն իներտ տարրի կառուցվածքին։ Այդպիսի թռիչքներ տեղի են ունենում երրորդ շարքի ատոմների իոնացման էներգիայի արժեքների մոտ։ Էլեկտրաբացասականություն Էլեկտրաբացասականությունը դա մի ատոմի կողմից այլ այլ ատոմի էլեկտրոնային զույգը դեպի իրեն ձգելու հատկությունն է։ Ատոմի էլեկտրաբացասականության վրա ազդում են ինչպես ատոմի կարգաթիվը, այնպես էլ նրա վալենտային էլեկտրոնների ու միջուկի միջեւ եղած հեռավորությունը։ Ինչքան մեծ է ատոմի էլեկտրաբացասականությունը, այնքան ավելի ուժեղ են ձգվում էլեկտրոնային զույգերը նրա կողմից։ Առաջին անգամ ատոմի այս հատկությունը բացատրվեց Լայնուս Փոլինգի կողմից 1932 թվականին։ Ընդհանուր առմամբ պարբերական աղյուսակի շարքերով ձախից աջ ընթանալիս ատոմների էլեկտրաբացասականությունը մեծանում է, իսկ խմբերով իջնելիս՝ փոքրանում։ Հետեւաբար ֆտորը հանդիսանում է ամենաէլեկտրաբացասական տարրը, իսկ ցեզիումի էլեկտրաբացասականությունն ամենափոքրն է, համենայն դեպս այն տարրերից, որոնց համար կան էական տվյալներ։ Կան որոշ բացառություններ ընդհանուր կանոնից. գալիումն ու գերմանիումն ունեն ավելի մեծ էլեկտրաբացասականություն, քան ալյումինը եւ սիլիցիումը, պատճառը d բլոկի սեղմման երեւույթն է չորրորդ պարբերության անցումային մետաղների առաջին շարքից ամնիջապես հետո տեղակայված տարրերի ատոմների շառավիղները անսովոր փոքր են, քանի որ 3d էլեկտրոններն ավելի ուժգին են ձգվում միջուկի մեծացած լիցքի կողմից, իսկ ատոմի փոքր չափերին համապատասխանում է ավելի մեծ էլեկտրաբացասականություն կապարի անսովոր մեծ էլեկտրաբացասականությունը, հատկապես թալիումի ու բիսմութի համեմատությամբ, հանդիսանում է տվյալների ընտրության վիճելի հարց։ Հաշվարկի այլ մեթոդներ, որոնք տարբերվում են Փոլինգի մեթոդից, ցույց են տալիս նորմալ պարբերականություն այս տարրերի էլեկտրաբացասականությունների համար Խնամակցություն էլեկտրոնի նկատմամբ Էլեկտրոնի նկատմամբ խնամակցությունը դա էներգիայի այն քանակն է, որն անջատվում է չեզոք ատոմին էլեկտրոն ավելացնելիս՝ բացասական իոնի առաջացման արդյունքում։ Չնայած էլեկտրոնի նկատմամբ խնամակցությունը փոփոխական մեծություն է, բայց կան որոշ օրինաչափություններ։ Որպես կանոն, ոչ մետաղներն ունեն խնամակցության ավելի մեծ արժեքներ, քան մետաղները։ Քլորն ավելի ուժգնորեն է իրեն լրացուցիչ էլեկտրոն միացնում։ Ազնիվ գազերի խնամակցությունը էլեկտրոնի նկատմամբ վերջնականորեն չափագրված չէ, այդ պատճառով նրանց խնամակցությունը կարող է ունենալ կամ չունենալ չնչին բացասական արժեքներ։ Սովորաբար պարբերություններում ձախից աջ խնամակցությունը էլեկտրոնի նկատմամբ աճում է։ Դա պայմանավորված է ատոմի վալենտային շերտի լրացմամբ։ 17 խմբի ատոմն էլեկտրոն ստանալիս անջատում է ավելի մեծ էներգիա, քան առաջին խմբի ատոմը, քանի որ այն ստանում է ավարտված վալենտային էլեկտրոնային շերտ, որն ավելի ստաբիլ վիճակ է։ Խմբերում՝ վերեւից ներքեւ կարելի է սպասել խնամակցության նվազման միտում։ Լրացուցիչ էլեկտրոնը ավելի հեռու կգտնվի միջուկից, հետեւաբար ավելի թույլ կձգվի միջուկի կողմից եւ ավելի քիչ էներգիա կանջատվի նրա ավելացումից։ Խմբերով ներքեւ իջնելիս տարրերի մոտավորապես մեկ երրորդ մասը ցուցաբերում է ոչ օրինաչափ խնամակցություն, ընդ որում ավելի ծանր տարրերն ունեն խնամակցության ավելի բարձր արժեք, քան նրանց հաջորդող ավելի թեթեւ խմբակիցները։ Մեծ մասամբ դա կապված է d եւ f էլեկտրոնների վատ պաշտպանվածությամբ։ Էլեկտրոնի նկատմամբ խնամակցության հավասարաչափ նվազում նկատվում է միայն առաջին խմբի մոտ։ Մետաղական բնույթ Ինչքան փոքր է տարրի իոնացման էներգիան, էլեկտրաբացասականությունը եւ խնամակցությունը էլեկտրոնի նկատմամբ, այնքան ավելի մետաղական բնույթ ունի այն։ Եվ ընդհակառակը՝ տարրի ոչ մետաղական բնույթն ավելի է ընդգծվում նշված մեծությունների աճման դեպքում։ Ըստ այս երեք մեծությունների պարբերականության մետաղական հատկությունները պարբերություններում (շարքերում) կարգաթվի աճմանը զուգընթաց թուլանում են եւ, որոշ շեղումներով (d եւ f էլեկտրոնների կողմից միջուկի վատ էկրանացման եւ հարաբերականության էֆեկտի հետեւանքով), խմբերում դեպի ներքեւ ընթանալիս՝ աճում։ Այսպիսով մետաղական տարրերի մեծամասնությունը, ինչպիսիք են ցեզիումը եւ ֆրանսիումը, գտնվում են պարբերական աղյուսակի ներքեւի ձախ մասում, իսկ ոչ մետաղական տարրերը, ինչպիսիք են թթվածինը, ֆտորը եւ քլորը, տեղակայված են աղյուսակի վերեւի աջ մասում։ Մետաղական հատկությունների փոփոխությունը հորիզոնական եւ ուղղահայաց կողմերով բացատրում է աստիճանաձեւ բաժանարար գծի ներմուծումը մետաղների եւ ոչ մետաղների միջեւ, որը հանդիպում է որոշ պարբերական աղյուսակներում։ Համարվում է, որ գծին մոտ գտնվող տարրերը մետաղանմաններ են եւ ունեն խառը հատկություններ։ Մենդելեեւը գրել է՝ «հնարավոր չէ... հստակ սահման անցկացնել մետաղների եւ ոչ մետաղների միջեւ, քանի որ գոյություն ունեն շատ միջանկյալ տարրեր»: Մի քանի այլ աղբյուրներ բաժանարար գծի դիրքի վերաբերյալ նշում են որոշակի խառնաշփոթ։ Նրանք ենթադրում են, որ այն կամայական է եւ հիմքեր կան այն մերժելու համար հիմնավորված չլինելու պատճառով։ Բաժանարար գիծը մեկնաբանվում է, որպես վիճահարույց հարց, այն ունի մոտավոր բնույթ։ Դեմինգը եւս նշել է, որ գիծը հնարավոր չէ ճշգրտորեն նկարել։ Կապակցված խմբեր 32 սյունակներով պարբերական աղյուսակի չորս բլոկներում ձախից աջ կան մի շարք կապակցված խմբեր, որոնք տեղակայված են բլոկների միջեւ։ Այդ խմբերը, ինչպես մետաղանմանները, ցուցաբերում են երկու կողմերում գտնվող խմբերի խառը հատկություններ. երրորդ խմբի տարրերից սկանդիումը, իտրիումը, լանթանը եւ ակտինիումը քիմիապես իրենց դրսեւորում են ինչպես հողալկալիական մետաղները, կամ ավելի ընդհանուր՝ ինչպես s բլոկի մետաղները, բայց ցուցաբերում են d բլոկի անցումային մետաղների որոշ ֆիզիկական հատկություններ։ f բլոկի ամենավերջում գտնվող լուտեցիումն ու լոուրենսիումը կարող են կազմել մեկ այլ կապակցված խումբ։ Լուտեցիումի քիմիան նման է լանթանիդներին, բայց ցուցաբերում է լանթանիդներին եւ անցումային մետաղներին բնորոշ խառը ֆիզիկական հատկություններ։ Լոուրենսիումը, որպես լուտեցիումի անալոգ, ենթադրաբար պետք է ունենա նմանատիպ հատկություններ: 11 խմբի մետաղադրամային մետաղները (պղինձ, արծաթ եւ ոսկի), քիմիապես իրենց դրսեւորում են որպես անցումային մետաղներ (մետաղների հիմնական խումբ)։ 12 խմբի ցնդող մետաղները (ցինկ, կադմիում եւ սնդիկ) երբեմն դիտվում են որպես d եւ p բլոկները կապող տարրեր։ Տեսականորեն նրանք d տարրեր են, բայց քիչ հատկություններ ունեն, որոնք բնութագրական են անցումային մետաղներին եւ ավելի շատ նման են 13 խմբում գտնվող p բլոկի հարեւաններին Հարաբերականորեն իներտ ազնիվ գազերը 18 խմբում գտնվում են շատ ավելի ռեակցիոնունակ հալոգենների խմբի (17 խումբ) եւ ալկալիական մետաղների (1 խումբ) միջեւ։ Պատմություն Համակարգման առաջին փորձեր 1789 թվականին Անտուան Լավուազիեն հրապարակեց մի ցուցակ, որը բաղկացած էր 33 քիմիական տարրերից՝ խմբավորված ըստ գազերի, մետաղների եւ ոչ մետաղների։ Հաջորդ հարյուրամյակը քիմիկոսներն անց կացրեցին ավելի ճշգրիտ դասակարգումների փնտրտուքի մեջ։ 1829 թվականին Յոհան Դյոբերայները նկատեց, որ ըստ քիմիական հատկությունների շատ տարրեր կարելի է խմբավորել եռյակներում։ Օրինակ՝ լիթիումը, նատրիումը եւ կալիումը կազմում են եռյակ խումբ որպես փափուկ, ռեակտիվ մետաղներ։ Դյոբերայները նկատեց նաեւ, որ եռյակներում՝ տարրերն ըստ ատոմի զանգվածի աճի դասավորելու դեպքում, մեջտեղի տարրը ցուցաբերում է հարեւան երկու տարրերին նմանվող խառը հատկություններ։ Այդ երեւույթը հայտնի դարձավ որպես «եռյակների կանոն»։ Գերմանացի քիմիկոս Լեոպոլդ Գմելինն աշխատում էր այդ համակարգի վրա եւ 1843 թվականին հաստատեց տասը եռյակ, երեք խոմբ չորսական տարրերով եւ մեկ խումբ՝ բաղկացած հինգ տարրերից։ 1857 թվականին Ժան Բատիստ Դյուման հրապարակեց մի աշխատություն, որտեղ նկարագրվում են փոխհարաբերությունները տարբեր խմբերի մետաղների միջեւ։ Չնայած քիմիկոսները ի վիճակի էին նույնականացնել տարրերի ոչ մեծ խմբերի միջեւ փոխհարաբերությունները, նրանք դեռ պետք է կառուցեին համապարփակ համակարգ, որը պետք է ներառեր բոլոր տարրերը։ 1857 թվականին գերմանացի քիմիկոս Ավգուստ Կեկուլեն նկատեց, որ ածխածինը հաճախ է իրեն միացնում չորս այլ ատոմներ։ Օրինակ՝ մեթանի մոլեկուլը պարունակում է մեկ ատոմ ածխածին եւ չորս ատոմ ջրածին։ Այս ըմբռնումը վերջին հաշվով հայտնի դարձավ որպես վալենտականություն, որտեղ տարբեր ատոմներ կապված են տարբեր քանակի այլ ատոմների հետ։ 1862 թվականին ֆրանսիացի երկրաբան Ալեքսանդր Էմիլ Շանկուրտուան հրապարակեց պարբերական աղյուսակի սկզբնական տարբերակը, որն անվանեց տելուրային պարույր, կամ պտուտակ։ Նա առաջին մարդն էր, որ նկատեց տարրերի պարբերականությունը։ Շանկուրտուան ցույց տվեց, որ գլանի վրա ատոմների զանգվածների աճման կարգով պարուրաձեւ դասավորված տարրերի հատկությունները կրկնվում են՝ նման հատկություններ ունեցող տարրերը հանդիպում են հավասար ժամանակահատվածներ հետո։ Նրա դիագրամում կային մի քանի իոններ եւ միացություններ։ Նրա հոդվածում օգտագործված էին երկրաբանական եւ ոչ թե քիմիական տերմիններ, չկար դիագրամ։ Արդյունքում այդ աշխատանքի վրա քիչ ուշադրություն դարձվեց, ընդհուպ մինչեւ Դմիտրի Մենդելեեւի աշխատանքը: 1864 թվականին գերմանացի քիմիկոս Յուլիուս Լոթար Մեյերը հրապարակեց 28 տարրերից բաղկացած աղյուսակ։ Հասկանալով, որ տարրերի դասավորությունն ըստ ատոմային զանգվածների այդքան էլ չի համապատասխանում քիմիական հատկությունների պարբերականությանը, նա առավելությունը տվեց վալենտականությանը՝ ատոմային զանգվածների փոքր տարբերությունների համեմատ։ Սիլիցիումի (Si) եւ անագի (Sn) միջեւ բացակայող տարրը կանխագուշակվեց վորպես 73 ատոմային զանգված ունեցող եւ 4 վալենտականությամբ տարր։ Միաժամանակ անլիացի քիմիկոս Ուիլյամ Օդլինգը հրապարակեց 57 տարրերով աղյուսակ՝ դասավորված ըստ ատոմային զանգվածների։ Որոշ անհարթություններ եւ ազատ տեղեր ունեցող աղյուսակում նա նկատեց այն, ինչը թվում էր պարբերականություն է բերում տարրերի միջեւ եւ դա համապատասխանում է նրանց սովարական խմբավորումներին։ Օդլինգը հիմնվում էր պարբերական օրենքի գաղափարի վրա, բայց չէր հետեւում դրան։ Հետագայում նա առաջարկեց (1870) տարրերի վալենտային դասակարգում։ Անգլիացի քիմիկոս Ջոն Նյուլենդսը 1863-ից 1866 թվականները թողարկեց մի շարք աշխատություններ, նշելով, որ տարրերն ըստ ատոմային զանգվածների դասավորելու դեպքում բոլոր ֆիզիկական եւ քիմիական հատկությունները կրկնվում են ութ ինտերվալով։ Նա այդպիսի պարբերականությունը համեմատեց երաժշտական օկտավայի հետ։ Այդ, այսպես կոչված «Օկտավայի օրենքը» ծիծաղի արժանացավ Նյուլենդսի ժամանակակիցների կողմից, եւ Քիմիական Ընկերությունը հրաժարվեց հրապարակել նրա աշխատանքը։ Բայց եւ այնպես Նյուլենդսը կարողացավ աղյուսակ կազմել եւ օգտագործել այն, որպեսզի կանխագուշակի պակասող տարրերը, ինչպիսին էր գերմանիումը։ Քիմիական Ընկերությունը ճանաչեց նրա հայտնագործությունը միայն Մենդելեեւին վստահելուց հինգ տարի անց։ 1867 թվականին Ամերիկայում հիմնված դանիական ծագում ունեցող քիմիկոս գիտնական Գյուստավ Հինրիքսը հրապարակեց պարուրաձեւ պարբերական համակարգ, որը հիմնված էր ատոմների սպեկտրների եւ զանգվածների, ինչպես նաեւ քիմիական հատկությունների նմանության վրա։ Այն ճանաչվեց որպես յուրօրինակ եւ խճճված աշխատանք, որը կարող էր խանգարել նրա ընդունմանն ու ճանաչմանը։ Մենդելեեւի աղյուսակ Ռուս քիմիկոս, պրոֆեսոր Դմիտրի Մենդելեեւը եւ գերմանացի քիմիկոս Յուլիուս Լոթեր Մեյերն իրարից անկախ հրապարակեցին իրենց պարբերական աղյուսակը 1869 եւ 1870 թվականներին։ 1869 թվականի մարտի մեկին (հին տոմարով փետրվարի 17) հրապարակած աղյուսակը առաջին տարբերակն էր։ Այն Մեյերի 1864 թվականի հրապարակած աղյուսակի ընդլայնված տարբերակն էր։ Նրանք երկուսն էլ իրենց աղյուսակը կազմել էին տարրերը դասավորելով շարքերում կամ սյունակներում ատոմային զանգվածի աճման կարգով եւ ամեն նոր շարք, կամ սյունակ նորից էր սկսվում, երբ տարրի բնութագրերը կրկնվում էին։ Մենդելեեւի աղյուսակի ճանաչումն ու ընդունումը հիմնված էր նրա կայացրած երկու որոշումների վրա։ Առաջինը՝ աղյուսակում ազատ տեղեր թողելն էր, երբ թվում էր, որ համապատասխան տարրը դեռ չի հայտնագործվել։ Մենդելեեւը առաջին քիմիկոսը չէր, ով դա արեց, բայց նա առաջինն էր, ով իր պարբերական աղյուսակն օգտագործեց պակասող տարրերի հատկությունները կանխագուշակելու համար, ինչպիսիք էին գալիումն ու գերմանիումը։ Երկրորդ որոշումը կայանում էր նրանում, որ երբեմն անտեսվել էր ատոմային զանգվածներով առաջնորդվելու կարգը եւ հաշվի էր առնվել տարրերի նմանությունը, որպեսզի դրանք ավելի ճիշտ դասակարգվեին քիմիական ընտանիքներում, դրանցից էին տելուրը եւ յոդը։ Մենդելեեւն իր աղյուսակի համար առանցքային մեծություն վերցրեց ատոմային զանգվածը, որն այն ժամանակ որոշվում էր բավական ճշգրտորեն։ 1911 թվականին Էռնեստ Ռեզերֆորդի կողմից ատոմի միջուկի հայտնագործությունից հետո ենթադրվեց, որ միջուկի ամբողջ թվով լիցքի մեծությունը համընկնում է պարբերական աղյուսակում տարրի կարգաթվին։ 1913 թվականին Հենրի Մոզլին ռենտգենյան սպեկտրոսկոպիայի փորձերով հաստատեց այդ ենթադրությունը։ Մոզլին որոշեց յուրաքանչյուր տարրի միջուկի լիցքը եւ ցույց տվեց, որ Մենդելեեւի դասակարգումը փաստացի իրենից ներկայացնում է տարրերի դասավորությունը միջուկի լիցքի աճման կարգով։ Միջուկի լիցքը հավասար է պրոտոնների քանակին եւ որոշում է յուրաքանչյուր տարրի ատոմի կարգաթվի համարը (Z): 1913 թվականի Մոզլին կանխագուշակեց, որ Ալյումինի (Z = 13) եւ ոսկու (Z = 79) միջեւ պակասող տարրերի տվյալները պետք է լինեն՝ Z = 43, 61, 72 եւ 75։ Բոլոր այդ տարրերը հետագայում հայտնաբերվեցին։ Ատոմային համարը հանդիսանում է տարրի բացարձակ որոշիչը եւ փաստացի հիմք է համարվում պարբերական աղյուսակում դասակարգելու համար։ Այլ կերպ ասած, քանի որ ատոմի համարը համընկնում է միջուկում պրոտոնների թվի հետ, ժամանակակից պարբերական համակարգը դասավորում է տարրերը ատոմի համարին եւ զանգվածին համապատասխան՝ ինչպես արել էր Մենդելեեւը։ Պարբերական աղյուսակն օգտագործվում է նոր սինթետիկ տարրերի հատկությունները կանխագուշակելու համար մինչեւ նրանց արտադրությունը եւ ուսումնասիրելը։ Երկրորդ վերսիա եւ հետագա զարգացումներ 1871 թվականին Մենդելեեւն հրապարակեց իր պարբերական աղյուսակի նոր տարբերակը, որտեղ խմբերում գտնվում են նման տարրերը եւ դասավորված են սյունակներում, ոչ թե շարքերում, եւ համարակալված են մեկից մինչեւ ութ թվերով, ինչը համապատասխանում է տարրի օքսիդացման աստիճանին։ Նա տվեց նաեւ նախկինում իր կողմից չնշված բացակայող տարրերի բնութագրերը, որոնք պետք է գոյություն ունենային։ Այդ բաց տեղերը հետագայում լրացվեցին, երբ քիմիկոսներն հայտնագործեցին լրացուցիչ բնական տարրեր։ Հաճախ ասվում է, որ վերջին հայտնագործված բնական տարրը ֆրանսիումն է, որը Մենդելեեւն անվանել էր էկա ցեզիում 1939 թվականին։ 1940 թվականին սինթետիկ ճանապարհով ստացված պլուտոնիումը 1971 թվականին նույնականացվեց որպես հետքային քանակներով տարածված բնական տարր։ Պարբերական աղյուսակի հանրահայտ մակետը, որը հայտնի է որպես ընդհանուր կամ ստանդարտ ձեւ (ցույց է տրված այս հոդվածի տարբեր հատվածներում), վերագրվում է Հորացի Գրովս Դեմինգին։ 1923 թվականին ամերիկացի քիմիկոս Դեմինգը հրապարակեց պարբերական աղյուսակներ՝ կարճ (Մենդելեեւի ոճով) եւ միջին չափի (18 սյունակով)։ Որպես բաժանելու նյութ Merck and Company ընկերությունը 1928 թվականին պատրաստեց Դեմինգի 18 սյունակով միջին աղյուսակը, որը լայնորեն տարածվեց ամերիկայի դպրոցներում։ 1930-ական թվականներին Դեմինգի աղյուսակը հայտնվեց քիմիայի տեղեկատուներում եւ հանրագիտարաններում։ Այն երկար տարիներ տարածվում էր Sargent-Welch գիտական ընկերության կողմից։ Ատոմի մեջ էլեկտրոնների կոնֆիգուրացիայի մասին ժամանակակից քվանտային մեխանիկայի տեսության զարգացման հետ ակնհայտ դարձավ, որ աղյուսակի ամեն մի պարբերության (շարք) համապատասխանում է էլեկտրոնների քվանտային մեկ շերտ։ Ավելի մեծ ատոմներն ունեն ավելի շատ էլեկտրոնային ենթաշերտերը, այդ է պատճառը, որ ավելի ուշ երեւան եկած աղյուսակներում պարբերություններն ավելի երկար են: 1945 թվականին Գլենն Սիբորգն արտահայտեց մի ենթադրություն, համաձայն որի ակտինիդների մոտ լրանում է էլեկտրոննների f ենթաշերտը, ինչպես լանթանիդների մոտ։ Մինչ այդ մտածում էին, որ ակտինիդները ձեւավորում են d բլոկի չորրորդ շարքը։ Սիբորգի կոլեգաները նրան խորհուրդ տվեցին չհրապարակել այդ ռադիկալ առաջարկությունը, որն ավելի շուտ կխորտակեր նրա կարիերան։ Սիբորգը համարում էր, որ ինքը կարիերա չունի, որպեսզի այն կասկածի տակ դնի եւ ամեն դեպքում հրապարակեց աշխատությունը։ Սիբորգի առաջարկությունն ընդունվեց, իսկ հետագայում նա ստացավ 1951 թվականի քիմիայի Նոբելյան մրցանակը՝ ակտինիդային տարրերի սինթեզի մասին իր աշխատանքի համար: Չնայած որոշ տրանսուրանային տարրերի բնության մեջ հանդիպելուն, նրանք բոլորն առաջին անգամ ստացվել են լաբորատորիաներում։ Դրանց արտադրությունը նշանակալիորեն ընդլայնեց պարբերական աղյուսակը։ Առաջինը նեպտունիումն էր, որը սինթեզվեց 1939 թվականին։ Քանի որ տրանսուրանային տարրերից շատերը չափազանց անկայուն են եւ արագ քայքայվում են, նրանց դժվար էր որպես արգասիք հայտնաբերել եւ բնութագրել։ Կային վիճելի հարցեր կապված որոշ տարրերի հայտնագործման հայտերի հետ, որը պահանջում էր անկախ ստուգումներ, որպեսզի որոշվեր կողմերի առավելությունները։ 2010 թվականին ռուս ամերիկյան համագործակցությունը Դուբնայում (Մոսկվայի մարզ, Ռուսաստան) հաստատեց վեց նոր տարրերի հայտնագործությունը, այդ թվում թենեսինը (կարգաթիվը 117), իոնիումը (կարգաթիվը 113), մոսկովիումը (կարգաթիվը 115) եւ օգանեսոնը (կարգաթիվը 118)։ Այս տարրերի անունները պաշտոնական դարձան 2016 թվականի նոյեմբերի 28-ին։ Տարբեր պարբերական աղյուսակներ Երկար, կամ 32 սյունակով աղյուսակ Ժամանակակից պարբերական աղյուսակը երբեմն ընդլայնվում է մինչեւ իր 32 սյունականի ձեւը, վերականգնելով f բլոկի տարրերի իրական դիրքը՝ s եւ d բլոկների միջեւ։ Ի տարբերություն 18 սյունականի ձեւի, այս դասավորությունը չի հանգեցնում ատոմային համարների աճման հերթականության խախտմանը։ Պարբերական աղյուսակում f բլոկի փոխհարաբերությունն այլ բլոկների հետ եւս ավելի ակնառու է դառնում։ Ջենսենը կողմ է արտահայտվում 32 սյունականի աղյուսակին այն հիմնավորումով, որ հակառակ դեպքում ուսանողների մտքում լանթանիդներն ու ակտինիդները տպավորվում են որպես տխուր, անկարեւոր տարրեր, որոնք կարելի է համարել «կարանտինի» մեջ եւ անտեսել։ Չնայած այս առավելություններին, խմբագիրները սովորաբար խուսափում են 32 սյունականի աղյուսակից նրա ուղղանկյունաձեւ չարդարացված չափերի պատճառով (գրքի էջի համեմատ), նաեւ հաշվի առնելով քիմիկոսների հակվածությունը դեպի ժամանակակից ձեւը (Սիբորգի առաջարկած աղյուսակ)։ Տարբեր կառուցվածք ունեցող աղյուսակներ 1869 թվականին Մենդելեեւի աղյուսակի հայտնվելուց հետո 100 տարվա ընթացքում Էդվարդ Գ. Մազուրսը հավաքեց հրապարակված պարբերական աղյուսակների մոտ 700 տարբերակներ։ Բազմաթիվ ողղանկյուն վարիացիաների շարքում ձեւավորվել էին նաեւ այլ ֆորմատի պարբերական աղյուսակներ, օրինակ՝ շրջանաձեւ, խորանարդաձեւ, գլանաձեւ, շենք, պարույր, լեմնիսկատ, ութանկյուն պրիզմա, բուրգ, գունդ կամ եռանկյուն։ Այսպիսի այլընտրանքային աղյուսակները հաճախ մշակվել են, որպեսզի ընդգծվեն տարրերի քիմիական կամ ֆիզիկական հատկությունները, որոնք այդքան էլ ակնհայտ չեն երեւում ավանդական պարբերական աղյուսակներում: Հայտնի այլընտրանքային տարբերակ է հանդիսանում Օտտո Թեոդոր Բենֆեյի ստրուկտուրան (1960)։ Տարրերը դասավորված են անընդհատ պարույրի տեսքով, մեջտեղում՝ ջրածինը, իսկ անցումային մետաղները, լանթանիդները եւ ակտինիդները զբաղեղեցնում են «թերակղզիները»։ Պարբերական աղյուսակների մեծ մասը երկչափ են։ Եռաչափ աղյուսակներ եղել են դեռեւս 1862 թվականին, որոնք նախորդում էին 1869 թվականին հրապարակած Մենդելեեւի երկչափ աղյուսակին։ Ավելի ուշ օրինակներից են Կուրտայնի պարբերական դասակարգումը (1925), Լամինա Ռինգլիի դասակարգումը (1949), Ժիգերի պարբերական պարույրը (1965) եւ Դյուֆորի պարբերական «ծառը» (1996)։ Այնուհետեւ ֆիզիկոսների պարբերական աղյուսակը (Սթոու, 1989) նկարագրվեց որպես քառաչափ համակարգ՝ երեք տարածական եւ մեկ գունային չափերով։ Պարբերական աղյուսակների տարբեր ձեւերը կարելի է դիտարկել որպես քիմիայի եւ ֆիզիկայի հիմքում ընկած համակարգ։ Ընդառաջ գալով դեպի մեր ժամանակները, կարելի է գտնել, օրինակ՝ Ռայներ Քենհեմի անօրգանական քիմիայի «անկարգ» պարբերական աղյուսակը (2002), որտեղ ընդգծվում են օրինաչափությունները եւ տենդենցները, ինչպես նաեւ քիմիական կապերը եւ հատկությունները։ Կա նաեւ Ջանեթի ձախ աստիճանային պարբերական աղյուսակը (1928), որի ստրուկտուրան որը ցույց է տալիս էլեկտրոնային շերտերի լրացման կարգի եւ քվանտային մեխանիկայի կապը։ Նման մոտեցում օգտագործեց Ալպերը, չնայած Էրիկ Շերիի կողմից ենթարկվեց քննադատության քիմիական եւ ֆիզիկական պարբերականությունը անտեսելու համար։ Ընդհանուր, կամ ստանդարտ պարբերական աղյուսակը համարվում է ֆիզիկական վիճակի էմպիրիկ տենդենցների լավագույն արտահայտությունը։ Այն տեղեկություն է տալիս էլեկտրական հատկությունների, ջերմահաղորդականության, ինչպես նաեւ օքսիդացման աստիճանների եւ այլ հատկությունների մասին, որոնք հեշտությամբ որոշվում են ավանդական ճանապարհով քիմիական լաբորատորիաներում։ Ենթադրվում է, որ այս աղյուսակի ճանաչվածությունը արդյունք է այն բանի, որ այն ունի պարզ կառուցվածք եւ հարմար չափ, ինչպես նաեւ ունի ատոմական կարգաթվեր, պարբերական տենդենցներ։ Բաց հարցեր եւ հակասություններ Ջրածնի եւ հելիումի դասավորություն Հիմք ընդունելով էլեկտրոնային կոնֆիգուրացիաները, ջրածինը (էլեկտրոնային կոնֆիգուրացիան 1s1) եւ հելիումը (1s2) պետք է տեղավորվեն 1 եւ 2 խմբերում լիթիումի (1s22s1) եւ բերիլիումի (1s22s2) վերեւի մասում։ Այդպիսի դասավորությունը ջրածնի համար սովորական է, բայց հազվադեպ է օգտագործվում հելիումի համար էլեկտրոնային կոնֆիգուրացիայի կոնտեքստից դուրս։ Երբ ազնիվ գազերը (նախկինում՝ իներտ գազեր) հայտնաբերվեցին 1900-ական թվականներին, նրանք հայտնի էին որպես 0 խումբ, որը արտացոլում էր այդ ժամանակ հայտնի տարրերի քիմիական իներտությունը։ Հելիումը տեղադրվեց այդ խմբի վերեւում, քանի որ այն ամենաիներտն էր ամբողջ խմբում։ Քանի որ խումբը փոխեց իր ֆորմալ համարը, շատ հեղինակներ շարունակում էին հելիումը տեղադրել 18 խմբում՝ նեոնի անմիջապես վերեւի մասում։ Այդպիսի դասավորության օրինակ է ներկայիս IUPAC աղյուսակը։ Ջրածնի քիմիական հատկությունները այդքան էլ մոտ չեն առաջին խումբը զբաղեցնող ալկալիական մետաղների հատկություններին։ Այդ պատճառով այն երբեմն գտնվում է այլ տեղում, սովորաբար՝ 17 խմբի վերեւում, հաշվի առնելով խիստ միավալենտությունը եւ ոչ մետաղական հատկությունները, ինչպես նաեւ ֆտորի խիստ միավալենտությունը եւ ոչ մետաղական հատկությունները։ Երբեմն, որպեսզի մատնանշվի, որ ջրածինը ցուցաբերում է միաժամանակ ալկալիական մետաղներին եւ հալոգեններին բնորոշ հատկություններ, այն տեղադրվում է երկու սյունակների վերեւում միաժամանակ։ Մեկ այլ տեղադրություն է 14 խմբի ածխածնի վերեւի մասը։ Այդպիսի դասավորության դեպքում նրա իոնացման պոտենցիալը եւ էլեկտրոնի նկատմամբ խնամակցությունը, էլեկտրաբացասականությունը օրինաչափ են, նույնիսկ եթե ջրածինը չի կարող ցուցաբերել 14 խմբի տարրերին բնորոշ քառավալենտ բնութագիրը։ Եվ վերջապես ջրածինը երբեմն տեղադրում են բոլոր խմբերից առանձին։ Դա հիմնավորվում է նրա ընդհանուր հատկություններով, որը չունի որեւէ խմբի որեւէ տարր։ Առաջին պարբերության մյուս տարրը՝ հելիումը եւս տեղադրում են բոլոր խմբերից առանձին։ Հելիումի եւ մնացած ազնիվ գազերի տարբերությունը կայանում է նրանում (չնայած հելիումի անսովոր իներտությունը շատ մոտ է նեոնին եւ արգոնին), որ իր արտաքին էլեկտրոնային շերտում հելիումն ունի միայն երկու էլեկտրոն, իսկ մնացած ազնիվ գազերը՝ ութական էլեկտրոն (նեոնի էլեկտրոնային կոնֆիգուրացիան՝ [He]2s22p6, արգոնինը՝ [Ne]3s23p6 եւ այդպես շարունակ)։ 6 եւ 7 պարբերությունների 3-րդ խմբի տարրեր Չնայած սկանդիումը եւ իտրիումը հանդիսանում են երրորդ խմբի առաջին երկու տարրերը, հաջորդ երկու տարրերի նմանությունը ամբողջությամբ պարզաբանված չէ։ Սովորաբար դրանք լանթանն ու ակտինիումն են, ավելի հազվադեպ՝ լուտեցիումն ու լոուրենսիումը։ Պարբերական աղյուսակում լանթանիդների տեղադրման հետ կապված դժվարությունները հանգեցրին երկու տարբերակի ստեղծման, թե որտեղից պետք է սկսեն ու որտեղ վերջանան f բլոկի տարրերը: Հաստատվել է, որ այդպիսի հիմնավորումները ապացույց են այն բանի, որ «սխալ է պարբերական աղյուսակը բաժանել ոչ հստակ բաժանված բլոկների»։ Երրորդ տարբերակը ցույց է տալիս իտրիումից ներքեւ գտնվող երկու դիրքերը, որոնք զբաղեցնում են լանթանիդներն ու ակտինիդները։ Քիմիական եւ ֆիզիկական փաստարկներն արվեցին լուտեցիումի եւ լոուրենսիումի օգտին, բայց հեղինակների մեծամասնությունը համոզիչ չեն թվում։ Աշխատող քիմիկոսներից շատերը տեղյակ չեն որեւէ հակասությունների մասին։ 2015 թվականի դեկտեմբերին IUPAC-ի կողմից նախագիծ ստեղծվեց այց հարցի մասին հանձնարարականներ տալու վերաբերյալ։ Լանթան եւ ակտինիում Լանթանը եւ ակտինիումը սովորաբար պատկերվում են ինչպես 3 խմբի մնացած անդամները: Ենթադրվում է, որ այս սխեման հայտնվել է 1940-ականներին՝ էլեկտրոնային կոնֆիգուրացիաների վրա հիմնված պարբերական աղյուսակների ի հայտ գալու հետ մեկտեղ։ Ցեզիումի, բարիումի եւ լանթանի էլեկտրոնային կոնֆիգուրացիաները համապատասխանաբար՝ [Xe]6s1, [Xe]6s2 եւ [Xe]5d16s2: Այսպիսով լանթանն ունի 5d դիֆերենցված էլեկտրոն, ինչը նշանակում է, որ այն պետք է լինի 6 պարբերության 3 խմբի d բլոկի առաջին տարրը։ Այնուհետեւ 3 խմբում նկատվում է էլեկտրոնային կոնֆիգուրացիաների համաձայնեցված հավաքածու՝ սկանդիում [Ar]3d14s2, իտրիում [Kr]4d15s2 եւ լանթան [Xe]5d16s2: 6 Պարբերությունում իտերբիումի համար որոշված էր [Xe]4f135d16s2 էլեկտրոնային կոնֆիգուրացիան, իսկ լուտեցիումի համար՝ [Xe]4f145d16s2, որը լուտեցիումի համար հանգեցրեց 4f դիֆերենցված էլեկտրոնների առկայությանը եւ կայունորեն հաստատեց նրան որպես 6 պարբերության f բլոկի վերջին անդամ։ Ավելի ուշ սպեկտրոսկոպիական հետազոտությունները ցույց տվեցին, որ իտերբիումի էլեկտրոնային կոնֆիգուրացիան իրականում հետեւյալն է՝ [Xe]4f146s2: Դա նշանակում էր, որ իտերբիումը եւ լուտեցիումը (Xe]4f145d16s2 ) երկուսն էլ ունեն 14 f էլեկտրոններ եւ ոչ թե d, այլ f էլեկտրոններն են դիֆերենցվում, արդյունքում լուտեցիումը դառնում է լանթանի ([Xe]5d16s2) խմբի թեկնածու, դիրքը՝ երրորդ խումբ, իտրիումի ներքեւի վադակը։ Լանթանի առավելությունը կայանում է նրանում, որ 5d1 էլեկտրոնն առաջին անգամ է հայտնվում նրա ատոմում, իսկ լուտեցիումի մոտ այն հայտնվում է արդեն երրորդ անգամը՝ երկրորդ անգամը հայտնվելով գադոլինիումի մոտ։ Երրորդ խմբով դեպի ներքեւ իջնելիս սկանդիումի, իտրիումի, լանթանի եւ ակտինիումի մոտ քիմիական հատկությունների, հալման ջերմաստիճանի, էլեկտրաբացասականության եւ իոնական շառավղի ընդհանուր տենդենցները նույնն են, ինչ որ 1 եւ 2 խմբերի համապատասխան տարրերի մոտ։ Այդ տարբերակում f բլոկի առավել տարածված եռավալենտ իոնների f էլեկտրոնների քանակը համընկնում է f բլոկում իրենց դիրքի հետ։ Օրինակ՝ f բլոկի առաջին երեք եռավալենտ տարրերի f էլեկտրոնների քանակը կազմում է՝ Ce 1, Pr 2 եւ Nd 3: լուտեցիում եւ լոուրենսիում Այլ աղյուսակներում լուտեցիումն ու լոուրենսիումը հանդիսանում են 3 խմբի անդամներ: Սկանդիումի, իտրիումի եւ լոուրենսիումի քիմիական բաժանման ավելի վաղ շրջանի մեթոդները հիմնվում էին այն փաստի վրա, որ այդ տարրերը հանդիպում էին այսպես կոչված «իտրիումի խմբի» հետ, իսկ լանթանը եւ ակտինիումը հանդիպում էին «ցերիումի խմբի» հետ միասին։ Համապատասխանաբար 1920-1930 թվականներին որոշ քիմիկների կողմից լուտեցիումը, ոչ թե լանթանը, վերագրվեց 3-րդ խմբին: 1950-1960 թվականներին մի քանի ֆիզիկներ, ելնելով լուտեցիումի որոշ ֆիզիկական հատկություններից, գերադասեցին նրա նմանությունը լանթանի հետ։ Այդ սխեման, որտեղ լանթանը առաջին տարրն է, որոշ հեղինակների կողմից վիճարկվում է, քանի որ լանթանի մոտ բացակայում են f էլեկտրոնները։ Հաստատվել է, որ դա էական խնդիր չէ, հաշվի առնելով պարբերական աղյուսակի այլ անհամապատասխանությունները, օրինակ՝ թորիումը չունի f էլեկտրոններ, բայց f բլոկի անդամ է հանդիսանում։ Ինչ վերաբերում է լոուրենսիումին, ապա նրա ատոմի էլեկտրոնային կոնֆիգուրացիան գազային ֆազում հաստատվել է 2015 թվականին որպես [Rn]5f147s27p1: Այսպիսի կոնֆիգուրացիան իրենից ներկայացնում է պարբերական աղյուսակի մի այլ անոմալիա, անկախ այն բանից թե որտեղ է գտնվում լոուրենսիումը՝ f թե d բլոկներում, քանի որ նրա միակ պոտենցիալ դիրքը p բլոկի՝ նիհոնիումի ([Rn]5f146d107s27p1) համար նախատեսված տեղն է: Քիմիայի տեսանկյունից սկանդիումը, իտրիումը եւ լուտեցիումը (ըստ երեւույթին՝ նաեւ լոուրենսիումը) իրենց դրսեւորում են ինչպես 1, 2 խմբերի եռավալենտ մետաղները։ Մյուս կողմից խմբում դեպի ներքեւ ընթանալիս հալման ջերմաստիճանը, էլեկտրաբացասականությունը եւ իոնական շառավիղը փոփոխվում են այնպես, ինչպես 4-8 խմբերի մոտ։ Այս դեպքում f բլոկի տարրերի գազային ֆազերում f էլեկտրոնների քանակը սովորաբար համընկնում է f բլոկի իրենց դիրքի հետ։ Օրինակ՝ f բլոկի առաջին հինգ տարրերի f էլեկտրոնների քանակը հավասար է՝ La 0, Ce 1, Pr 3, Nd 4 եւ Pm 5: Լանթանիդներ եւ ակտինիդներ Մի քանի հեղինակներ լանթանիդները եւ ակտինիդները դասավորում են երկու դիրքերով՝ իտրիումից ներքեւ, սովորաբար ծանոթագրությունների տեսքով։ Աղյուսակի այս տարբերակը 2005 թվականին ընդգրկվել է Կարմիր Գրքում որպես IUPAC-ի հետ համաձայնեցրած տարբերակ (գոյություն ունեն մի շարք ավելի ուշ ստեղծված տարբերակներ, իսկ վերջին թարմացումը թվագրված է 2018 թվականի դեկտեմբերի 1-ին) եւ 2005 թվականից սկսած քիմիայում հիշատակվում 15 միմյանց նման լանթանիդային տարրեր՝ La–Lu: Դրանք տեղավորված են f բլոկի 15 սյունակներում, ամեն շարքում կարող է լինել միայն 14 տարր: Անցումային մետաղների խմբեր IUPAC-ի կողմից հաստատված բնորոշման համաձայն անցումային մետաղն իրենից ներկայացնում է մի տարր, որի ատոմն ունի էլեկտրոններով չլրացված d ենթամակարդակ, կամ կարող է առաջացնել չլրացված d ենթամակարդակով կատիոններ։ Ըստ այս բնութագրի 3-11 խմբերի բոլոր տարրերը հանդիսանում են անցումային մետաղներ եւ 12 խմբի ցինկը, կադմիումը եւ սնդիկը դուրս են գալիս անցումային մետաղների կատեգորիայից։ Որոշ քիմիկոսներ «d տարրեր» եւ «անցումային մետաղներ» կատեգորիաները համարում են միմյանց փոխարինող բնութագրեր, ներառյալ 3-12 խմբերը։ Այս դեպքում 12 խմբի տարրերը դիտարկվում են որպես անցումային մետաղների հատուկ դեպք, որտեղ d էլեկտրոնները սովորաբար չեն մասնակցում քիմիական կապին։ 2007 թվականին սնդիկի (IV) ֆտորիդի (HgF4) մասին զեկույցը, որտեղ նշվում է, որ սնդիկը ֆտորի հետ կապի համար օգտագործում է իր d էլեկտրոնները, դրդեց որոշ մեկնաբանների ենթադրել, որ սնդիկը կարելի է դիտարկել որպես անցումային մետաղ։ Այլ մեկնաբաններ, ինչպիսիք են Ջենսենը, պնդում էին, որ HgF4 միացությունը կարող է առաջանալ միայն ծայրահեղ պայմաններում, իրոք՝ այդ նյութի գոյությունը ներկայումս վիճելի հարց է։ Որպես այդպիսին, ցանկացած խելամիտ մեկնաբանության դեպքում սնդիկը չի կարող դիտարկվել որպես անցումային մետաղ։ Որոշ քիմիկոսներ 3 խմբի տարրերը եւս հանում են անցումային մետաղների շարքից։ Նրանք հիմնվում են այն բանի վրա, որ այդ խմբի տարրերը չեն առաջացնում որեւէ իոն, որն ունենա մասնակի լրացված d ենթամակարդակ, այդ իսկ պատճառով չեն ցուցաբերում անցումային մետաղներին բնորոշ որեւէ քիմիական հատկություն։ Այս դեպքում միայն 4-11 խմբերն են դիտարկվում որպես անցումային մետաղներ։ Չնայած 3 խմբի տարրերը ցուցաբերում են որոշ քիմիական եւ ֆիզիկական հատկություններ, որոնք բնորոշ են անցումային մետաղներին՝ ատոմում մեկ d էլեկտրոնի առկայության պատճառով։ Անհայտ քիմիական հատկություններով տարրեր Չնայած մինչեւ օգանեսոն եղած բոլոր տարրերը հայտնաբերված են, հասիումից (կարգաթիվը 108) ներքեւ գտնվող տարրերից միայն կոպեռնիցիումը (112), նիոնիումը (113) եւ ֆլերովիումը (114) ունեն հայտնի քիմիական հատկություններ, եւ ներկայումս միայն կոպեռնիցիումի համար կան բավարար ապացույցներ այն դասակարգելու համար։ Մյուս տարրերը կարող են իրենց դրսեւորել ոչ այնպես, ինչպես դա կանխատեսվել էր բեւեռացման եւ հարաբերականության էֆեկտներով, օրինակ՝ կանխատեսվել էր, որ ֆլերովիումը կարող է ցուցաբերել որոշ հատկություններ, որոնք հատուկ են ազնիվ գազերին, նույնիսկ, եթե այն տեղակայված է ածխածնի խմբում։ Ներկայիս փորձնական տվյալների պայմաններում դեռեւս բաց է մնում այն հարցը, թե արդյոք ֆլերովիումն իրեն դրսեւորում է ավելի շատ որպես մետաղ, թե՝ ազնիվ գազ։ Պարբերական աղյուսակի հետագա ընդլայնումներ Ներկայիս պարբերական աղյուսակը կշարունակվի արդյոք լրանալ նոր տարրերով, ինչպես 8 պարբերությունը, կամ կկիրառվեն արդյոք հետագա շտկումներ՝ դեռ պարզ չէ։ Սիբորգը սպասում էր, որ ութերորդ պարբերությունը ճշգրտորեն կլրանա հաստատված կարգին համապատասխան, այսինքն կունենա 2 տարրերից բաղկացած s բլոկ (119 եւ 120 ), հաջորդ 18 տարրերի համար նոր՝ g բլոկ եւ 30 լրացուցիչ տարրեր, որոնք շարունակում են ընթացիկ f, d եւ p բլոկները, պարբերությունն ավարտվելու է 168 համարի տարրով, որը լինելու է ազնիվ գազ։ Վերջերս այնպիսի ֆիզիկոսներ, ինչպիսիք են Պեկա Պյուկյոն, ենթադրեցին, որ այդ լրացուցիչ տարրերը չեն ենթարկվում Մադելունգի կանոնին, որը կանխատեսում է էլեկտրոնների դասավորությունը էլեկտրոնային շերտերում, եւ այդպիսով ձեւավորում է պարբերական աղյուսակը։ Ներկայումս գոյություն ունեն մի քանի մրցակից տեսական մոդելներ մինչեւ 172 ատոմային կարգաթիվ ունեցող տարրերի դասավորության համար։ Դրանք բոլորը կանխատեսում են ոչ թե 168, այլ 172 կարգաթվով ազնիվ գազ, որը կլինի հաջորդը օգանեսոնից հետո։ Սա կարելի է համարել մտահայեցողական տեսակետ, քանի որ 123 տարրից հետո գալիք տարրերի համար լիարժեք հաշվարկներ դեռեւս չկան։ Հնարավոր ամենաբարձր կարգաթիվ ունեցող տարր Հնարավոր տարրերի քանակը հայտնի չէ։ 1911 թվականի Էլիոտ Ադամսը ենթադրություն է արել, որը հիմնված էր պարբերական աղյուսակի հորիզոնական շարքերում տարրերի դասավորության վրա եւ կայանում էր նրանում, որ մոտավորապես 256 ատոմային զանգված ունեցող (այն համապատասխանում է 99 եւ 100 կարգաթիվն ունեցող տարրերին) տարրեր գոյություն չունեն։ Ավելի ուշ տրված գնահատականներում նշվում էր, պարբերական աղյուսակը կարող է ավարտվել կայունության «կղզյակից» անմիջապես հետո, որը սպասվում է, որ պետք է լինի 126 տարրի շուրջը։ Այլ կանխատեսոմներում պարբերական աղյուսակի վերջը պետք է լինի 128 համարի տարրը ըստ Ջոն Էմսլիի, 137 համարը ըստ Ռիչարդ ֆեյնմանի, 146 համարը ըստ Յոգենդրա Գամբհիրի եւ 155 համարը ըստ Ալբերտ Խազանի: Բորի մոդել Ըստ Բորի մոդելի 137-ից մեծ կարգաթվով տարրի ատոմները դժվարությամբ կգոյատեւեն, քանի որ այդպիսի ատոմի համար անհրաժեշտ կլինի, որպեսզի 1s էլեկտրոնը շարժվի ավելի արագ, քան լույսի արագությունն է՝ c: Հետեւաբար Բորի մոդելը ճիշտ չի լինի կիրառել այդպիսի ատոմների համար։ Դիրակի հավասարում Դիրակի հավասարումը խնդիրներ ունի 137-ից ավելի շատ պրոտոններով տարրերի դեպքում։ Այս տարրերի համար Դիրակի հիմնական վիճակի ալիքային ֆունկցիան հանդիսանում է տատանողական, այլ ոչ թե կապված, եւ դրական ու բացասական սպեկտրների միջեւ չկա էներգիայի խզում, ինչպես Քլեյնի պարադոքսում։ Ավելի ճշգրիտ հաշվարկները, որոնք հաշվի են առնում միջուկի վերջնական չափերի ազդեցությունը, ցույց են տալիս, որ սկզբում կապի էներգիան աճում է մինչեւ 173 պրոտոն ունեցող տարրերի համար։ Ավելի ծանր տարրերի համար, եթե ներքին 1s օրբիտալը լրացված չէ, միջուկի էլեկտրական դաշտը կհանի էլեկտրոնը վակուումից, որը կհանգեցնի պոզիտրոնի սպոնտան ճառագայթման։ Դա տեղի չի ունենա, եթե ամենաներքին շերտը լրացված է էլեկտրոններով, այնպես որ պարտադիր չէ, որ 173 կարգաթվով տարրը լինի պարբերական աղյուսակի վերջը։ Օպտիմալ ձեւ Պարբերական աղյուսակի բազմաթիվ տարբերակներ հարց են առաջացնում այն մասին, թե գոյություն ունի արդյոք պարբերական աղյուսակի վերջնական տարբերակ։ Համարվում է, որ այդ հարցի պատասխանը կախված է այն բանից, թե տարրերի մոտ նկատվող քիմիական պարբերականության հիմքում ընկած ճշմարտությունը արդյոք արդյունավետորեն ներկառուցվում է տիեզերական ամբողջության մեջ, կամ էլ յուրաքանչյուր պարբերականություն հանդիսանում է մարդկային սուբյեկտիվ մեկնաբանության, համոզմունքների եւ կանխակալության արդյունք։ Քիմիական պարբերականության օբյեկտիվ հիմքը թույլ կտար լուծել ջրածնի եւ հելիումի տեղադրությունը 3 խմբի կազմում։ Համարվում է, որ այդպիսի հիմնավոր ճշմարտությունը, եթե այն գոյություն ունի, դեռեւս հայտնագործված չէ։ Դրա բացակայության պարագայում պարբերական աղյուսակի տարբերակները կարող են դիտարկվել որպես քիմիական պարբերականության թեմայի շուրջ վարիացիաներ, որոնցից յուրաքանչյուրը հետազոտում եւ ընդգծում է տարբեր ասպեկտները, հատկությունները, հեռանկարները եւ տարրերի միջեւ փոխադարձ կապերը: Քիմիական տարրերի պարբերական համակարգ Այլ Պարբերական աղյուսակի 150 ամյակի առթիվ Միավորված Ազգերի Կազմակերպությունը 2019 թվականը հայտարարել է Պարբերական աղյուսակի Միջազգային տարի, նշելով որ այդ գյուտը «գիտության մեջ ամենանշանակալի նվաճումներից մեկն է»։ Տես նաեւ Քիմիական տարրերի ցանկ Ստանդարտ մոդել Նշումներ Ծանոթագրություններ Բիբլիոգրաֆիա Գրականություն Արտաքին հղումներ The periodic table - The Feynman Lectures on Physics Periodic Table featured topic page on Science History Institute Digital Collections featuring select visual representations of the periodic table of the elements, with an emphasis on alternative layouts including circular, cylindrical, pyramidal, spiral, and triangular forms. IUPAC Periodic Table of the Elements Dynamic periodic table, with interactive layouts Eric Scerri, leading philosopher of science specializing in the history and philosophy of the periodic table The INTERNET Database of Periodic Tables Periodic table of endangered elements Periodic table of samples Periodic table of videos WebElements 3D Periodic Table Պարբերական աղյուսակ Քիմիական տարրեր Դմիտրի Մենդելեեւ Ռուսական հայտնագործություններ Դասակարգիչներ


source: wikipedia

text: Սոցիոնիկա, Կարլ Գուստավ Յունգի դասակարգման տարբեր հոգեբանական տեսակների մարդկանց միջեւ հոգեբանական համադրելիության տեսություն։ Սոցիոնիկան ստեղծել է լիտվացի սոցիոլոգ Աուշրա Աուգուստինավիչյուտեն։ Ինտերնետ հասցեներ Socionics: pros and cons Հոգեբանություն


text: Մարտի 12, տարվա 71-րդ (նահանջ տարիներին 72-րդ) օրն է։ Տարվա ավարտին մնում է 294 օր։ Դեպքեր 1229՝ Խաչակիրները գրավում են Երուսաղեմը 1519՝ իսպանացի կոնկիստադոր Էռնան Կորտեսը իր խմբով մտնում է ներկա Մեքսիկայի տարածք 1913՝ Ավստրալիայի մայրաքաղաքը դառնում է Կանբեռան։ 1918՝ Թուրքական բանակը գրավում է Կարինը։ Մոսկվան 215 տարվա ընդմիջումից հետո կրկին դառնում է Ռուսաստանի մայրաքաղաք 1968՝ Մավրիկիոսը ձեռք բերում է անկախություն, իսկ 1992 թ. նույն օրը դառնում է հանրապետություն 1969՝ Փոլ Մաքքարթնին ամուսնանում է Լինդա Իսթմենի հետ 1999՝ Հյուսիսատլանտյան դաշինքին անդամակցում են Լեհաստանը, Հունգարիան եւ Չեխիան 2005՝ Կարոլոս Պապուլիասը դառնում է Հունաստանի նախագահ Ծնունդներ 1685 - Ջորջ Բերկլի, իռլանդացի փիլիսոփա (մ. 1753 թ.) 1710 - Թոմաս Արն անգլիացի կոմպոզիտոր (մ. 1778 թ.) 1824 - Գուստավ Ռոբերտ Կիրխհոֆ, գերմանացի ֆիզիկոս (մ. 1887 թ.) 1863 - Վլադիմիր Վերնադսկի, ռուս գիտնական (մ. 1945 թ.) 1900 - Վաղարշակ Արզումանյան, հայ կրկեսի հիմնադիր 1917 - Վարդան Հասրաթյան, հայ ինժեներ-շինարար 1928 - Էդուարդ Օլբի ամերիկացի դրամատուրգ 1938 - Վլադիմիր Մսրյան, թատրոնի եւ կինոյի հայ դերասան (մահ. 2010 թ.) 1942 - Ռատկո Մլադիչ, սերբ գեներալ 1944 - Բորիս Խաչատուրով, օդաչու-հրամանատար 1946 - Լայզա Մինելլի ամերիկացի դերասանուհի, երգչուհի 1987 - Թեյմուր Ռաջաբով ադրբեջանցի շախմատիստ Մահեր 604 - Հռոմի Պապ Գրիգոր I, կաթոլիկ եկեղեցու սուրբ (ծն. 540)։ 1905 - Ռոմանոս Սետեֆճյան, հայ դերասան, դրամատուրգ 1925 - Սուն Յաթ-Սեն, չին քաղաքական գործիչ (ծն.1866) 1946 - Ֆերենց Սալաշի (Սալոսյան), հունգարացի քաղաքական գործիչ (ծն.1897) 1982 - Ալեքսանդր Արաքսմանյան, հայ արձակագիր (ծն.1911) 2001 - Վասիլի Աբաեւ, օս լեզվաբան, օսագետ, իրանագետ (ծ.1900) 2002 - Սպիրոս Կիպրիանու, Կիպրոսի 2-րդ նախագահը (ծն.1932) 2015 - Մանուել Սարգսյանց, սոցիոլոգ, քաղաքագետ, պատմաբան 2018 - Օլեգ Տաբակով, ռուս դերասան Տոներ Գաբոն՝ Անկախության օր, Հանրապետության օր Չինաստան՝ Ծառ տնկելու օր


text: Դեպքեր Հունվար Հունվար – 1918 գրիպի համաճարակ. «Իսպանական գրիպը» առաջին անգամ հետազոտվեց Հասկել շրջանում (Կանզաս)։ Հունվարի 4 – Ֆինլանդիայի անկախության հռչակագիրը ճանաչեցին Ռուսաստանը, Շվեդիան, Գերմանիան եւ Ֆրանսիան։ Հունվարի 8 – Վուդրո Վիլսոնը ներկայացրեց 14 կետերը։ Փետրվարի 10 - Թիֆլիսում բացվում է անդրկովկասի սեյմը։ Մարտ 3 - Ստորագրվեց Բրեստի պայմանագիրը։ Մարտ 12 - Թուրքական բանակը գրավում է Կարինը։ Ապրիլի 22 - Անդրկովկասյան սեյմը Անդրկովկասը հայտարարում է անկախ։ Ապրիլի 25 - Թուրքական բանակը գրավում է Կարսը։ Մայիսի 15 - Թուրքական բանակը գրավում է Ալեքսանդրապոլը։ Մայիսի 22 -ից մայիսի 26 - Սարդարապատի ճակատամարտը։ Մայիսի 25 - մայիսի 28 - Ղարաքիլիսայի հերոսամարտը։ Մայիսի 26 - մայիսի 28 - ցրվում է անդրկովկասյան սեյմը։ Մայիսի 28 - Հայաստանի անկախացումը Հունիսի 4 - Բաթումի պայմանագրի կնքումը։ Սեպտեմբերի 20 - Բաքվի 26 կոմիսարների գնդակահարությունը։ Հոկտեմբերի 30 - Մուդրոսի զինադադարի կնքումը Նոյեմբերի 11 - Հեղափոխությունը Գերմանիայում եւ Անտանտի հետ զինադադարի կնքումը։ Առաջին համաշխարհային պատերազմի ավարտը։ Դեկտեմբերի 9 - դեկտեմբերի 31 - հայ-վրացական զինված ընդհարում։ Կովկասյան Թաթարները կամ Թուրքերը հիմնեցին Ադրբեջանական Հանրապետությունը Ծնունդներ Փետրվարի 27 - Ժիրայր Չուլոյան, հայ նկարիչ, ոսկերիչ-արծաթագործ Հուլիսի 14 - Ինգմար Բերգման, կինոյի եւ թատրոնի շվեդ նշանավոր ռեժիսոր, սցենարիստ, պրոդյուսեր, գրող, դերասան։ Ճանաչված է որպես հեղինակային կինոյի մեծագույն ռեժիսորներից մեկը Սեպտեմբերի 18 - Լեւոն Ազարյան, արվեստաբան, արվեստագիտության թեկնածու (1959) Նոյեմբերի 9 - Սպիրո Ագնյու, հույն քաղաքական գործիչ Դեկտեմբերի 1 - Արտավազդ Մխիթարյան, հայ խորհրդային մեխանիկ Մեիր Վիլներ, Իսրայելի կոմունիստական եւ բանվորական շարժման գործիչ Փետրվարի 2 - Իզրայիլ Գոլդշտեյն, խորհրդային կինոռեժիսոր, օպերատոր եւ սցենարիստ Մարտի 20 - Հրանտ Ստեփանյան, խորհրդային վաստակավոր նկարիչ Հունիսի 15 - Թըրք Վեն Լեյք, հայազգի ամերիկացի կոմպոզիտոր, գործիքավորող եւ ջազային կիթառիստ Սեպտեմբերի 12 - Ղազարոս Ավագյան, լեյտենանտ Բենիկ Մազմանյան, հայ նկարիչ։ Սեդա Հայկազի Ղարագյոզյան, հայ գեղանկարիչ Հունվարի 8 - Հովհաննես Զարդարյան, նկարիչ Փետրվարի 18 - Արմենուհի Սրապյան, բանասեր, բնագրագետ Սեպտեմբերի 17 - Աշոտ Աբրահամյան (լեզվաբան), հայ լեզվաբան, պրոֆեսոր (1964), ՀԽՍՀ ԳԱ թղթակից անդամ, գիտության վաստակավոր գործիչ (1965)։ Դեկտեմբերի 11 - Ալեքսանդր Սոլժենիցին, ռուս արձակագիր, հրապարակախոս, հասարակական գործիչ, Նոբելյան մրցանակի դափնեկիր (վ. 2008)։ Դեկտեմբերի 30 - Գիորգի Մելիքիշվիլի, խոշոր վրացի պատմաբան, Վրաստանի գիտությունների ակադեմիայի ակադեմիկոս, հայտնի է դարձել Ուրարտուի պատմությանը վերաբերվող հետազոտությունների համար Մահեր Սեպտեմբեր 20 - Ստեփան Շահումյան, հայ քաղաքական գործիչ, հեղափոխական (ծ. 1878) Նոյեմբեր 9 - Գիյոմ Ապոլիներ, ֆրանսիացի բանաստեղծ (ծ.1880) Դեկտեմբեր 2 - Էդմոն Ռոստան, ֆրանսիացի պոետ, դրամատուրգ (ծ. 1868) 1918 Տարեթվեր


text: Էրզրում կամ Կարին (), քաղաք Արեւմտյան Հայաստանում, պատմական Բարձր Հայք նահանգի Կարինի գավառում, իսկ հետագայում Օսմանյան կայսրության Էրզրումի նահանգի Էրզրումի գավառում։ Այժմ Թուրքիայի Հանրապետության Էրզրումի մարզի վարչական կենտրոնն է։ Անվանում Քաղաքն ունեցել է հետեւյալ անվանումները. Անաստասուպոլիս, Առզըռում, Առզռում, Արգիրոն, Արդուրում, Արզ, Արզան, Արզան ար-Ռում, Արզան էր Ռում, Արզարում, Արզերում, Արզը Ռում, Արզն ար ռում, Արզնե էլ-Ռում, Արծն Հոռոմոց, Արզն Ռում, Արզրում, Արտը Ռում, Բարանդիս, Կարիկալա, Գալիգուլա, Գարանիգիս, Գարանիտիդե, Էրեզ Էրում, Էրզեն Էլ-Ռում, Էրզենէրում, Էրզեն Էրում, Էրզենիռում, Էրզերում, էրզ էր-Ռում, Էրզին էրում, էրզիռում, էրզիրում, էրզյուրյում, էրզրում, էրզունիրում, էրզուրում, Թեոդոպոլիս, Թեոդոսիպոլ, Թեոդոսիոպոլիս, Թեոդոսիպոլիս, Թեոդոսիուպոլիս, Թեոդոսոպոլիս, Թեոդոսպոլիս, Թեոդոսուպոլ, Թեոդոսուպոլիս, Թեոդուպոլիս, Թվուլուս, Կալիկալա, Կալիքալա, Կարախպոլիս, Կարանա, Կարանատիդե, Կարանիտիդե, Կարանիտիս, Կարեն, Կարենտիս, Կարինի, Կարինիտես, Կարինիտիս, Կարնային քաղաք, Կարնա քաղաքի, Կարնո քաղաք, Կարնու քալաքի, Կարնու քաղաք, Կարունս քաղաք, Կարուց քաղաք, Քալիքալա, Քարին քաղաք)։ Աշխարհագրական դիրք Քաղաք Մեծ Հայքի Բարձր Հայք աշխարհի Կարնո գավառում, Կարնո սարահարթում, Եփրատ գետի ձախ կողմում, Այծպտկունք լեռան հյուսիսարեւմտյան լանջերին, ծովի մակերեւույթից շուրջ 2000 մ բարձրության վրա։ Քաղաքից հարավ երեւում են Հավատամք լեռան բլրաշարերը։ Արեւելքում ձգվում է Դավաբոյնի լեռնաշղթան, իսկ հյուսիսում եւ արեւմուտքում քաղաքին մոտ տարածվում է Կարնո դաշտը։ Ունի զով ու առողջարար կլիմա, առատ եւ սառնորակ խմելու ջուր։ Ձմեռն այստեղ երկարատեւ ու խստաշունչ է, ամառը՝ զով, կարճատեւ։ Պատմություն Կարինը Հայկական լեռնաշխարհի հնագույն բնակավայրերից է։ Նրա հիմնադրումը վերագրում են մ.թ.ա. 2 - րդ հազարամյակի 2-րդ կեսին ապրած հայոց (Հայկական) թագավոր Կարաննիին, որից էլ առաջացել է «Կարին» անունը։ Քաղաքի անվան ծագումնաբանությունը կապվում է նաեւ Կարինիտես անձնանվան կամ նույնանուն ցեղանվան հետ։ Կարնո մասին պատմական հավաստի տեղեկությունները պահպանվել են հունահռոմեական (1-ին դ) եւ հետագայի հայ պատմիչների գործերում։ Երվանդունի, Արտաշիսյան եւ Արշակունի թագավորական հարստությունների ժամանակ (6-րդ դ մ.թ.ա, 5-րդ դ մ.թ.), Կարինը Կարնո գավառի կենտրոնն էր։ Նրա դերն ու նշանակությունը առանձնապես սկսում է մեծանալ 387 թ Հայասաանի առաջին բաժանումից հետո, որպես բյուզանդական մասի սահմանային կարեւորագույն բերդաքաղաք։ Բյուզանդիայի Թեոդոս II կայսեր (408 - 450 թթ) հանձնարարությամբ, Անատոլ զորավարը, 431 թ Կարինում կառուցում է նոր ամրություններ եւ կայսեր անունով քաղաքը կոչում Թեոդոսուպոլիս։ Քաղաքի ամրություններն ու պաշտպանական կառռւյցները ընդարձակվում, վերակառուցվում են նաեւ Անաստաս I - ի (491-518 թթ.) եւ հատկապես՝ Հուստինիանոս I - ի (527-565 թթ) ժամանակ։ 7 - 9-րդ դդ Կարինը մերթ բյուզանդական, մերթ արաբական մասում էր գտնվում։ Այդ շրջանում Կարինը Կալիկալա եւ այլ անուններով շատ հաճախ հիշատակվում է նաեւ արաբական աղբյուրներում։ 885 թ Հայաստանում Բագրատունիների թագավորության հաստատումից հետո Կարինը նույնպես մտավ հայկական պետության կազմի մեջ։ 949 թ, սակայն, բյուզանդացիները այն նորից խլեցին հայերից, 1049 թ, երբ սելջուկ-թուրքերը հիմնահատակ կործանեցին Արծն քաղաքը, նրա կենդանի մնացած բնակիչները եկան ու հաստատվեցին Կարինում եւ այն իրենց հայրենի քաղաքի անունով կոչեցին նաեւ Արծն, որից եւ առաջացան Կարինի թուրք-արաբական Արզն Ռում (այսինքն՝ բյուզանդացիների Արծն), Արզրում, Էրզրում անունները։ Սելջուկ-թուրքերին կարճ ժամանակով այստեղից վռնդեցին Զաքարյաններր, իսկ 1242 թ քաղաքն անցավ մոնղոլ-թաթարների իշխանության տակ։ 15-րդ դարում Կարինին հաջորդաբար տիրում են կարակոյունլու եւ աղկոյունլու վաչկատուն ցեղերը, իսկ 1514 - ին այն գրավում է օսմանյան սուլթան Սելիմ I - ը։ 19 - 20-րդ դդ ռուսական զորքերը երեք անգամ ազատագրել են քաղաքը թուրքերից եւ երեք անգամ էլ՝ վերադարձրել։ 1829 թ Ադրիանապոլսի հաշտության պայմանագրով, երբ Կարինը վերադարձվեց թուրքերին, ռուսական զորքերի հետ քաղաքից հեռացան ավելի քան 20000 հայեր, որոնք բնակություն հաստատեցին Ախալցխայի, Ախալքալաքի, Լոռիի, Փամբակի շրջաններում։ Կարնեցիներն իրենց նոր բնակավայրերից մի քանիսը վերանվանեցին Կարինի գավառի գյուղերի անուններով։ 1877 - 78 թթ ռուս-թուրքական պատերազմից հետո, սեպտեմբերի 7-ին, երբ քաղաքը կրկին թողնվեց, այնտեղից Անդրկովկաս գաղթեց 2000 ընտանիք։ Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ Կարինի հայ բնակչության զգալի մասը զոհ գնաց թուրքական յաթաղանին։ 1918 թ փետրվարի 26-ին քաղաքը նորից է անցնում թուրքերի ձեռքը։ Կարինը մշտապես եղել է Հայաստանի կարեւոր կենտրոններից մեկը, Կարնո աշխարհի վարչաքաղաքական, Հուստինիանոս 1 - ինի վերակազմած Առաջին Հայք պրովինցիայի, հետագայում էրզրումի էմիրության, իսկ թուրքական տիրապետության ողջ ընթացքում Արեւմտյան Հայաստանի ամենաընդարձակ Էրզրումի նահանգի (վիլայեթի) կենտրոնը։ Կարինը նախ եւ առաջ հայտնի է եղել իբրեւ բերդաքաղաք։ Թեեւ հին հայկական եւ վաղ միջնադարյան պաշտպանական կառույցներից այստեղ քիչ բան է պահպանվել, սակայն ուշ ժամանակներում թուրքերի կառուցած բերդն ու քաղաքամերձ ամրությունները (Մեջիդիե, Նիխախ, Սեւիշլի) կանգուն էին մինչեւ առաջին Համաշխարհային պատերազմը եւ պահպանում էին իրենց ռազմաստրատեգիական նշանակությունը։ Քաղաքի միջնաբերդր գտնվում է կենտրոնում, երեք բլուրների վրա շրջապատված կրկնակի պարիսպներով։ Այն ուներ նաեւ խրամ, որը անհրաժեշտության դեպքում, լցվում էր Մուրտառ գետակի ջրերով։ Այստեղ կային գաղտնի գետնուղիներ, զինանոցներ, պահեստներ ու զորանոցներ։ Միջնաբերդից բացի, քաղաքը նույնպես ուներ շրջապարիսպներ, որոնց վերահսկում էին 72 աշտարակները։ Պարսպաշարի համալիրի մեջ մտնում էին Ախալցխայի (կամ Վրացական), Երզնկայի, Թավրիզի եւ Խարբերդի քաղաքային 4 գլխավոր դարպասները։ Բնակչություն Օտարների երկարատեւ տիրապետությունը զգալիորեն փոխել է Կարինի բնակչության ազգային պատկերն ի վնաս հայերի։ 1829 թ. Կարինն ուներ շուրջ 130000 բնակիչ, որից հայեր 30000, 1909-ին՝ 60000 բնակիչ, որից հայեր՝ 15000 (2500 ընտանիք)։ Հայերը հիմնականում բնակվում էին քաղաքի հյուսիսային ու հյուսիսարեւմտյան թաղամասերում։ Այստեղ էին գտնվում նաեւ ԱՄՆ-ի, Անգլիայի, Ֆրանսիայի, ու Ռուսաստանի հյուպատոսությունները։ Տնտեսություն Որպես առեւտրական գլխավոր մայրուղիների հանգուցակետում գտնվող ք, Կարինը պատմական բոլոր ժամանակներում Էլ ունեցել Է տնտեսական կարեւորագույն նշանակություն։ Առեւտրական սերտ կապեր ուներ Կոստանդնուպոլսի, Տրապիզոնի, Թավրիզի, Երեւանի, Թիֆլիսի հետ։ 1856 - 71 թթ կառուցված Տրապիզոն-Բաբերդ-Կարին մոտ 300 կմ երկար խճուղին է՛լ ավելի աշխուժացրեց կապը արտաքին աշխարհի հետ։ Սրանից հետո ավարտվեց նաեւ Կարին-Հասանկալա ճանապարհի կառուցումը։ 1915 թ. Կարինը երկաթուղային հաղորդակցություն ուներ Սարիղամիշի հետ։ Այդ ճանապարհներով էին քաղաք բերվում մետաքս, բամբակյա նուրբ գործվածքներ, համեմունք, ապակեղեն, դեղորայք, բուսական յուղ, սուրճ, արդուզարդի առարկաներ եւ այլ ապրանքներ։ Ներքին ու արտաքին առեւտրով եւ արհեստագործությամբ հիմնականում զբաղվում էին հայերը։ 20-րդ դ սկզբներին քաղաքն ուներ մի քանի շուկա, 12 հրապարակ, 32 քարավանատուն ու իջեւան, 18 բաղնիք, 150 պանդոկ, 180 հացի փուռ։ 1909 թ. ավելի քան 3000 արհեստանոցների, խանութների ու առեւտրական կրպակների համարյա կեսը պատկանում էր հայերին։ Կ - ի հայ արհեստավորները հռչակված էին հատկապես ոսկերչության, դերձակության, դարբնության, զինագործության, որմնադրության, կաշեգործության, մուշտակագործության, պղնձազործության մեջ։ Կարնեցի կանանց ձեռքով գործված գունագեղ ու նրբաճաշակ գորգերն ու արհեստագործական մյուս ապրանքները մեծ հռչակ ունեին Հայաստանի ու դրսի շուկաներում։ 1870 - ական թթ Կարինում կար ապուխտի (բաստուրմա) եւ մսի սուջուխի 4 տնայնագործական ձեռնարկություն, որոնք պատկանում էին հայերին։ Այդ Ժամանակ քաղաքում տարեկան մորթվում էր 5000 միայն խոշոր եղջերավոր անասուն։ 19 - րդ դ կեսերին Կարինում գործում էին նաեւ 6 կաշեգործական, մի քանի օղեթորման, ներկարարական եւ այլ ձեռնարկություններ։ Քաղաքի մոտակայքում արղյունահանվում Էր կերակրի աղ։ 1880-ական թթ իտալացի կոմս Քոնտ դը Բիրզանին Կ - ում հիմնեց ծխախոտի մշակման ձեռնարկություն, որի հումքի մի մասը բերվում Էր Տրապիզոնից։ Առաջին համաշխարհային պատերազմի նախօրյակին գերմանացի կապիտալիստները իրավունք էին ստացել Կարինի շրջակայքում նավթի պաշարներ որոնելու։ Կարինի հայերը մինչեւ 1880-ական թթ համեմատաբար ապրում էին տնտեսապես ապահով պայմաններում։ Նրանք աչքի Էին ընկնում ջերմ հայրենասիրությամբ, ընտանեկան հարաբերությունների ավանդապահությամբ։ Կարինը 19-րդ դարում եւ 20-րդ դարի սկզբներին սովորական ասիական քաղաք էր, սակայն ուներ համեմատաբար լայն սալահատակված փողոցներ, հրապարակներ։ Մեկ-երկու հարկանի քարաշեն ու կավաշեն տները զուրկ էին ամենատարրական կոմունալ հարմարություններից, որի պատճառով էլ հաճախ բռնկվում էին համաճարակներ։ Քաղաքում մեծ ավերածություններ են եղել 728, 1659, 1791, 1843, 1850 - 52, 1861, 1901-02 թթ. երկրաշարժերի ժամանակ։ 1861 թ. երկրաշարժից զոհվել է 3000 մարդ։ Կարինը ջրառատ քաղաք է, այնտեղ բխում են շուրջ 500 հորդառատ ու սառնորակ աղբյուրներ։ Աղբյուրներ կային փողոցներում, հրապարակներում եւ նույնիսկ մասնավոր տների բակերում։ Ջրի մի մասն էլ քաղաք էր բերվում խողովակաշարով Այծպտկունք լեռան լանջերից։ Կլիմայի խստության պատճառով քաղաքում եւ շրջակայքի բանջարանոցներում մշակում էին միայն կարտոֆիլ, կաղամբ, գազար եւ կանաչիների մի քանի տեսակներ։ Կարինը հայ մշակույթի ու լուսավորության խոշոր կենտրոն էր։ Նրա ամենահին կրթական հաստատությունը Կենտրոնական մայր վարժարանն էր, որը հիմնադրել էր Կարապետ արքեպիսկոպոս Բագրատունին 1811 թ։ Հետագայում այդ կրթարանը վերանվանվեց Արծնյան եռամյա երկսեռ վարժարան։ 1909 թ այն ուներ 334 աշակերտ, 9 ուսուցիչ։ 19 - րդ դ վերջերին ու 20-րդ դ սկզբներին Կարինում գործում էին նաեւ Աղաբալյան, Արծնյան (երկրորդ), Գալֆայան, Հռիփսիմյան, Մսրյան, Մսրյան հնգամյա եւ Տեր–Ազարյան դպրոցները։ Կրթական գործում իր առանձնահատուկ տեղն ուներ Սանասարյան իննամյա արական վարժարանը (1881 - 1916 թթ)։ Մասնավոր դպրոցներում սովորողների հետ միասին, 1909 թ. Կարնո հայ աշակերտների թիվը անցնում էր 2800 - ից։ 1878 թ Կարինում հիմնվել էր թատերական միություն։ Մշակութային ընկերություններից հայտնի էին՝ ուսումնասիրաց, Անձնվեր, Վարդանանց, Ընկերասիրաց, Սիսական, Կրթական, Ազքատասիրաց եւ այլն։ Այդ ժամանակ Կարինում կար նաեւ 3 մանկապարտեզ։ Մինչեւ առաջին Համաշխարհային պատերազմը Կ - ում լույս էին տեսնում «Հառաջ», «Սիրտ», «Ալիքտ, «Երկիր», «Լույս» պարբերականներրը։ 1870-ական թթ ք-ում լույս էր տեսնում նաեւ «Էնվարե շարգիե» 4 էջանոց թերթը, որի 2 էջը տպվում էր հայերեն, երկուսը թուրքերեն։ 1878 թ Բեռլինի կոնգրեսից հետո Թուրքիայում Աբդուլ Համիդի սկսած հայահալած քաղաքականությունը պայքարի կոչեց նաեւ Կարինի հայությանը։ 1881 թ. Խ. Կետեկցյանի, Հ. Աստուրյանի, Բ. Նավասարդյանի, Կ. Նշկյանի ջանքերով այստեղ ստեղծվեց «Պաշտպան հայրենյաց» խմբակը, որը հետապնդում էր ազգային-ազատագրական նպատակներ։ 1890-ական թթ. կեսերին Արեւմտյան Հայաստանում եւ Թուրքիայի հայաբնակ շրջաններում սկսված հայկական կոտորածների ալիքները հասան նաեւ Կարին։ Այստեղ կոտորածն սկսվեց 1895 թ հոկտեմբերի 18-ին։ Մի քանի օրվա ընթացքում ավերվեցին, հրկիզվեցին ու կողոպտվեցին հայերի տները, արհեստանոցներն ու խանութները։ Դաժանորեն սպանված հայերի թիվը 1000 մարդուց ավելի էր։ Գերվեցին կամ առեւանգվեցին հարյուրավոր կանայք ու երեխաներ։ Ճարտարապետական հուշարձաններ Կարնո պատմական հուշարձանները գրեթե չեն պահպանվել։ Այն, ինչ մնացել է, համեմատաբար ուշ ժամանակների կառույցներ են։ Դրանցից նշանավորը ս. Աստվածածին եկեղեցին է։ Այն կառուցվել է 1840 թ, 7-րդ դ հին շինության տեղում։ Հնում այս եկեղեցու մոտ էր գտնվում Քառասուն Մարտիրոսվածների վանքը։ Ս. Աստվածածինը Բարձր Հայքի ամենագեղեցիկ ու ամենախոշոր շինություններից է։ Այն կառուցված է, կարմրավուն, սրբատաշ ավազաքարով, որի գմբեթը հենվում է քարե ամբողջական կտորներից տաշված 20 սյուների վրա։ Շենքն ունի երեք մուտք։ Սրա մոտ գտնվում Էր չափերով ավելի փոքր եւս մեկ եկեղեցի՝ ս. Աստվածածին անունով, որտեղ Եզր կաթողիկոսի գլխավորությամբ (629-641 թթ) 629 թ տեղի է ունեցել եկեղեցական ժողով։ Հայոց եկեղեցիներում մինչեւ 1915 ք պահվում էին 13-18-րդ դդ տասնյակ հայերեն ձեռագրեր ու տպագիր գրականություն։ Կարինը հայոց թեմական առաջնորդի նստավայրն էր։ Քաղաքում գործում էին նաեւ հայ կաթոլիկների 2 եկեղեցիները, որոնցից մեկը կառուցվել է, 18-րդ դ՝ Աբրահամ ամիրա Ալավերդյանի միջոցներով։ Ս. Աստվածածին եկեղեցիների մոտ էր գտնվում բարեկարգ ու պարսպապատ hայոց գերեզմանատունը, որտեղ պահպանվում էին 11 - 12-րդ դդ տապանաքարեր։ Կարնո ուխտատեղիներից է ս. Նշանը։ Ք - ի քիչ թե շատ հետաքրքրություն ներկայացնող մուսուլմանական ճարտարապետական շինություններն են Չինլի մինարեն, Հախճապակյա մինարեն, Ուլու ջամի մզկիթը եւ այլն։ Սրանք, որպես կանոն, կամ վերափոխված քրիստոնեական շենքեր են, կամ կառուցված են ավերված ու քանդված հայկական եկեղեցիների տեղում։ Կարինը միջնադարյան հայ գրչության նշանավոր կենտրոն էր։ Մեզ են հասել այստեղ գրված մի քանի ձեռագրեր։ Կարինում են ծնվել աշխարհագիր Հակոբ Կարնեցին (17 - րդ դ), Եղիա Կարնեցին, "Պաշտպան հայրենյաց" խմբակի ղեկավար Խ. Կետեկցյանը, գրող Առանձարը (Մեխակ Գույումջյան, 1876 - 1913 թթ), մշակութային գործիչ Շավարշ Գարագաշը (1893 - 1952 թթ), գրիչ ու մանկավարժ Հովհաննես Կարնեցին (18-19-րդ դդ), սովետահայ նկարիչ Ա. Ալեքսանյանը (1910 - 1942 թթ) եւ շատ ուրիշներ։ Արեւմտյան Հայաստանի մյուս վայրերի հայերի նման ողբերգական եղավ նաեւ կարնեցիների ճակատագիրը։ Երիտթուրքերը հայերի զանգվածային ջարդն այստեղ իրականացրեցին 1915 թ հունիսի 14 - 15-ին եւ հուլիսի 26-ին։ Կենդանի մնացածների փոքրաթիվ խմբերը խուսափելով կոտորածից, մի կերպ փախան զանազան կողմեր։ Թուրքական տվյալներով 1860 - ական թթ ք-ի շուրջ 90000 ազգաբնակչության մեջ հայերի թիվը կազմում էր 250 - 300 մարդ։ Հայտնի կարնեցիներ Հերակլիոս Ավագ (6-րդ դար - 610), հայազգի բյուզանդական հրամանատար, Բյուզանդիայի Հերակլիոս Ա կայսեր հայրը (610–641)։ Ֆրեր (13-րդ դար), հայ ճարտարապետ։ Հակոբ Կարնեցի (1618-1673), հայ պատմիչ-ժամանակագիր, աշխարհագրագետ։ Խաչատուր Էրզրումցի (1666-1740), հայ հանրագիտակ, փիլիսոփա, եկեղեցական գործիչ։ Հովհաննես Կարնեցի (մոտ 1750-1820), հայ տաղասաց, մանկավարժ։ Ղունկիանոս Կարնեցի (1781-1847), հայ բանաստեղծ, աշուղ։ Սիմոն Ճուլարտյան (1811-1884), հայ բանահավաք, բանասեր, Մխիթարյան միաբանության անդամ։ Հակոբ Կարենյան (1812-1872), հայ բանասեր, մանկավարժ, թատերագիր, թարգմանիչ։ Համբարձում Էնֆիաճյան (1824-1896), հայ հրատարակիչ, գրավաճառ։ Սայիդ փաշա (1830-1914), թուրք քաղաքական գործիչ։ Ինաի (19-րդ դար), հայ աշուղ։ Գրիգոր Կյոզեյան (?-1912), հայ ազգային-ազատագրական շարժման գործիչ։ Մկրտիչ Ալպերթյան (?-1915), հայ բժիշկ։ Խաչատուր Կերեքցյան (1847-1891), հայ ազգային-ազատագրական շարժման գործիչ։ Ավետիս Վեմյան (1847-1895), հայ ազգային-ազատագրական շարժման գործիչ։ Էդվին Բլիս (1848-1919), ամերիկացի միսիոներ, խմբագիր։ Արշակ Գավաֆյան (1858-1916), հայ ազգային ազատագրական շարժման գործիչ, ֆիդայի։ Հակոբ Տիրոյան (1863-1933), հայ բնագետ, մանկավարժ, բանասեր, գրող։ Արսեն Շապանյան (1864-1949), ֆրանսահայ նկարիչ։ Արամ Արամյան (1870-1899), հայ ազգային-ազատագրական շարժման գործիչ։ Վարդգես Սերենգյուլյան (1871-1915), հայ ուսուցիչ, մտավորական եւ հեղափոխական գործիչ, Օսմանյան խորհրդարանի անդամ, ազգային երեսփոխան։ Արմեն Գարո (1872-1923), հայ պետական գործիչ, ՀՅԴ առաջնորդներից, «Նեմեսիս» գործողության կազմակերպիչներից։ Արամ Չարըգ (1874-1947), հայ բանաստեղծ, մանկավարժ, թարգմանիչ։ Եղիշե Փափանյան (1875-1915), հայ դեղագործ, բժիշկ։ Խաչիկ Փաստրմաճյան (1877-1915), հայ բժիշկ։ Հերան Շաբան (1887-1939), ֆրանսահայ նկարիչ։ Տիրան Երկանյան (1891-1963), հայ ճարտարապետ, ՀԽՍՀ վաստակավոր շինարար (1962)։ Գուրգեն Յանիկյան (1895-1984), հայ գրող եւ ճարտարագետ, հայկական նորագույն շրջանի ազատագրական գործիչ։ Վահրամ Արիստակեսյան (1899-1978), հայ պարուսույց-բալետմայստեր, բժիշկ, ՀԽՍՀ արվեստի վաստակավոր գործիչ (1958)։ Արամ Երկանյան (1900-1934), հայ ազգային-ազատագրական շարժման գործիչ, ֆիդայի, ՀՅԴ անդամ։ Արմենակ Արծրունի (1901-1963), եգիպտահայ նշանավոր լուսանկարիչ։ Արա Գարագաշյան (1902-1969), խորհրդային հայ բժիշկ-գիտնական, բժշկական գիտությունների դոկտոր (1959), պրոֆեսոր (1961)։ Սողոմոն Վարդանյան (1903-1970), հայ ճարտարապետ, ճարտարապետության պատմաբան, ճարտարապետության թեկնածու։ Գրիգոր Վարժապետյան (1906-1960), հայ դիրիժոր, ՀԽՍՀ վաստակավոր արտիստ (1945)։ Լյուսի Միրիգյան (1906-2021), ամերիկահայ երկարակյաց։ Սարգիս Ալեքսանյան (1910-1942), հայ նկարիչ։ Հռիփսիմե Սինանյան (1911), առողջապահության խորհրդահայ աշխատող, բժիշկ-թերապեւտ, Սոցիալիստական աշխատանքի հերոս (1969), ՀԽՍՀ վաստակավոր բժիշկ (1963)։ Անդրանիկ Կյուրեղյան (1914-1996), հայ մանկավարժ, ՀԽՍՀ վաստակավոր մանկավարժ (1953)։ Ֆեթուլլահ Գյուլեն (1941), թուրք գրող, նախկին իմամ եւ քարոզիչ, իսլամական հասարակական գործիչ։ Պատկերասրահ Քաղաքն այսօր՝ Քաղաքը նախկինում՝ Ծանոթագրություններ Աղբյուրներ «Հայաստանի եւ հարակից շրջանների տեղանունների բառարան» (5 հատորով), 1986-2001 թթ., Երեւանի Համալսարանի հրատարակչություն Տես նաեւ Արեւմտահայաստանի եւ Արեւմտահայութեան Հարցերու Ուսումնասիրութեան Կեդրոն Կարին գավառի բնակավայրեր Արեւմտյան Հայաստանի քաղաքներ Հայոց ցեղասպանության բնաջնջման կենտրոններ Թուրքիայի հռոմեական քաղաքներ Թուրքիայի քաղաքներ Բյուզանդիայի քաղաքներ Կարին Կարինի մարզի բնակավայրեր


text: Էրզրում բառը կարող է ունենալ հետեւյալ կիրառումները. Էրզրում քաղաք - Կարին (Էրզրում) քաղաքը Թուրքիայում Էրզրումի մարզ - ժամանակակից Թուրքիայի մարզից (իլերից) մեկը Էրզրումի վիլայեթ - Օսմանյան կայսրության հայկական յոթ վիլայեթներից մեկը (Արեւմտյան Հայաստանում) Էրզրումի գավառ - վարչական միավոր (կազա) Օսմանյան կայսրության Էրզրումի վիլայեթում Էրզրումի դաշտ - դաշտավայր Բարձր Հայքում. տես՝ Կարնո դաշտ Էրզրումի գործողություն 1916 - ռազմական օպերացիա Կովկասյան ռազմաճակատում (1916)