text: آیا می خواهید که انگلیسی زبان، پیش فرض شما برای این سایت باشد | محمود ندا هفته گذشته در حالی که ناآرام بود در برابر مدرسه الحسینیه در محله العباسیه قاهره نشسته و یادداشت های ریاضی خود را مرور می کرد تا در مسابقه با زمان بتواند دروس بیشتری را مرور کند. ندا، دانش آموز سال سوم دبیرستان، آزمون های نهایی خود را می داد. آزمون های نهایی دبیرستان در مصر یکی از مهمترین رویدادها در تقویم خانواده های مصری است. آزمون ها 9 ژوئن آغاز و 4 ژوئیه تمام می شود. آزمون های امسال چالش بزرگی برای ندا بود، به دلیل تظاهرات بی شماری که در العباسیه در شش ماه گذشته برگزار شد، وی اخیراً برای درس خواندن و حضور در کلاس ها مشکل داشته است. ندا گفت: «آزمون های دبیرستان امسال طعم دیگری دارند. من مشتاق هستم تا با کسب برتری نمره بالایی بگیرم و در یک کالج مهندسی ثبت نام کنم برای اینکه کشور در این زمان بحرانی نیاز مبرم به [مهندسان] دارد.» در حالی که قرار است انتخابات ریاست جمهوری روز شنبه (16 ژوئن) برگزار شده و یکشنبه به پایان برسد، دانش آموزان آزمون های خود را در یک فضای سیاسی پرتنش برگزار می کنند. براساس حکم دادگاه قانون اساسی که پنجشنبه صادر شد، مجلس خلقی که اخیراً انتخاب شده بود منحل گردید و قرار است شورای عالی نیروهای مسلح قدرت را پس از انتخابات ریاست جمهوری واگذار نماید. محاکمه مسئولان پیشین حکومت مبارک همچنان ادامه دارد و تظاهرات به صورت یک رویداد منظم در شش ماه گذشته درآمده است. عبدالرحمان خلیل، یکی دیگر از دانش آموزان سال سوم، موافق است که تحصیل اخیراً مشکل شده است، او می گوید که وی و همکلاسی هایش در ابتدا به دلیل اوضاع سیاسی احساس یأس می کردند. وی گفت: «اما یأس زیاد پایدار نماند، چرا که بسیاری از ما می دانیم که اصلاحات در کشور انجام خواهد شد و افراد سخت گوش [در مصر جدید] جایی خواهند داشت و کار خوبی خواهند گرفت.» یارا سعید، دانش آموز سال دوم دبیرستان، گفت: «مدرسه من در منطقه زامالک در مرکز قاهره قرار دارد و اغلب وقتی تظاهرات می شود من نمی توانم به مدرسه بروم. این امر در ابتدا موجب اضطراب زیادی شده بود، اما اوضاع پس از آن رو به بهبودی گذاشت.» سعید گفت که همه باید مصر را بازسازی کنند و اشاره کرد که او و همکلاسی هایش در اوج تظاهرات سیاسی در فوریه 2011 بسیار فعال بودند. مسئولین در محل های آزمون به منظور حفاظت از 419,829 دانش آموزی که امسال آزمون می دهند، اقدامات امنیتی شدیدی را به مرحله اجرا گذاشته اند. به گزارش مصری الیوم، وزارتخانه های آموزش و پرورش، کشور، بهداشت و نیروهای مسلح در حال آماده باش هستند و آمبولانس ها در نزدیکی محل های آزمون مستقر شده اند. وزارت آموزش و پرورش برای رسیدگی به نگرانی های دانش آموزان و والدین یک خط ویژه تلفنی اختصاص داده اند. آزمون های دبیرستان در ماه های اخیر موضوع مناظرات مجلس بوده اند، مجلس نظام جدیدی را تصویب کرد که به موجب آن دانش آموزان فقط یک آزمون نهایی برای کسب دیپلم می دهند. این آزمون به جای آنکه در پایان سال های دوم و سوم هر دو برگزار گردد، فقط در پایان سال سوم برگزار می شود . تحصیلات متوسطه در مصر شامل سه سال تحصیلی است، سال اول کلیه دروس مربوط به علوم و ادبیات را پوشش می دهد. در سال های دوم و سوم، دانش آموزان می توانند زمینه مورد تمرکز خود را برگزینند. کمال مغیث، کارشناس آموزش، به الشرفه گفت که برخلاف نظام ساده شده آزمون از سوی مجلس، دو سال آخر تحصیلی به مدت سال ها از سخت ترین سال ها در مصر بوده اند. وی گفت: «من فکر می کنم که این امر بار تحمیلی بر خانواده ها و دانش آموزان را افزایش داد، اما فکر می کنم که دولت و سازمان های مربوطه برگزاری آزمون ها را بدون گرفتاری تضمین خواهند کرد تا اثرات منفی چندانی بر دانش آموزان نداشته باشد.» به گفته دیگر والدین، رویدادهای سال گذشته موجب شده فرزندان آنها از لحاظ سیاسی فعال تر شوند. سعاد عبدالحمید، مادر یک دانش آموز دبیرستانی، گفت: «جای انکار نیست که شرایط امنیتی در کشور بهبود یافته است. بعضی وقت ها من احساس می کنم که دخترم اخبار را بیشتر دنبال می کند و همین امر موجب اضطراب او شده و حواسش از درس خواندن پرت می شود.». عبدالحمید گفت که دختر او پیش از انقلاب به سیاست علاقه ای نداشت. او عادت داشت سریال های تلویزیونی عربی و خارجی را ببیند، اما حالا نشست های مجلس خلق و برنامه های گفت و گوهای سیاسی را دنبال می کند. نادر جرجیس که دخترش در سال سوم دبیرستان است، گفت که نگرانی ها درباره اثر رویدادهای سیاسی بر دانش آموزان بزرگ نمایی شده اند. وی گفت: «من باور دارم که دانش آموزان دبیرستان پسران و دختران این کشور هستند و باید آنچه را که اتفاق می افتد تحمل کنند و برای بهبود آن تلاش نمایند.» جرجیس گفت: «نسل کنونی جوانان در مصر، چه در مدرسه [متوسطه] باشند چه در دانشگاه، تحصیل کرده و آگاه هستند و این حقیقت که آنها کارکرد بهتری از نسل پیشین داشته اند و انقلاب را برای ایجاد یک نظام حکومتی دموکراتیک به راه انداختند، گواه این مطلب است.»


source: fineweb

text: داستان توکیو (فیلم) داستان توکیو (به ژاپنی: 東京物語) عنوان فیلمی ژاپنی به کارگردانی یاسوجیرو اوزو است که سال ۱۹۵۳ ساخته شد. این فیلم در برخی نظرسنجیها جزو بهترین فیلمهای تاریخ سینما انتخاب شده و از آن با عنوان شاهکار اوزو نامبرده شدهاست. داستان[ویرایش] پدر و مادر مسنی تصمیم میگیرند در یک تابستان گرم به توکیو سفر کنند تا فرزندان خود را ملاقات کنند. اما فرزندان آنها به خاطر مشغلههای روزمره توجه چندانی به آنها نمیکنند. در این سفر تنها یکی از عروسهای این پدر و مادر به آنها محبت میکند که از قضا شوهر او یعنی پسر این پدر و مادر سالها پیش مردهاست. مادر پیر در مسیر بازگشت به خانه بیمار میشود و در حالی که فرزندان او در دقایق آخر بر بالینش حاضر شدهاند میمیرد.


text: وقتى صادق در كمال خونسردى رانندگان كاميون را يك به يك مى كشت، فهميدم جنون يعنى چه؟ وقتى كولى سفر سنگ رگ گردنش براى حق و عدالت بيرون مى زد و با عشق و خلوص نيت طناب بسته شده به سنگ آسياب را مى كشيد، فهميدم شعار را مى توان خوب اجرا كرد. وقتى بازپرس امانى خط قرمز شب وصلش با لاله را به مجلس بازجويى و شكنجه تبديل كرد و با بغض از گذشته پر مرارت و محله قديمى اش مى گفت، فهميدم عقده حقارت و تناقض ريشه يافته در يك وظيفه شناسى كور و مستبدانه يعنى چه؟ شمايل سعيد راد در تجمع اين نقش هاى ماندگار و خاطره انگيز، بهانه خوبى براى اين گفت و گو بود. تا آنجايى كه حافظه ام يارى مى كند، شما در محله قديمى سنگلج تهران به دنيا آمده ايد ولى بعداً به منطقه شميران و قلهك نقل مكان كرده ايد. چقدر اين طى طريق و ريشه هاى خانوادگى باعث علاقه غريزى شما به سينما شد؟ از طرفى، با توجه به اوج و فرود و نقاط آسيب پذير سينماى ايران در آن دوران و شكل گيرى جريان موج نو در اواخر دهه چهل، تا چه حد در جريان اين ركود و تحولات بعدى بوديد؟ راستش من علاقه چندانى به سينماى ايران نداشتم... اين به چه عامل يا عواملى مربوط مى شد؟ من خيلى تحت تاثير محيط خانوادگى مان بودم. بعد از مرگ پدرم، همواره عموهايم از من مواظبت مى كردند. پدرتان نظامى بود؟ بله، خلبان نيروى هوايى بود. به دنبال برخى مسائل سياسى از سنگلج به شميران كوچ كرديم و مدتى همراه با فاميل هاى پدرم در قلهك بوديم. بعد رفتيم كوچه فردوسى كه در آخرين ايستگاه تجريش بود و انتهاى آن يك قبرستان بود كه تاسوعا و عاشورا تمام دسته هاى عزادار به آنجا مى آمدند. پشت اين قبرستان، منزل نيما يوشيج و جلال آل آحمد بود و سركوچه مان داريوش رفيعى زندگى مى كرد... پشت باغ منزل ما دبستان نيكى علاء بود كه در آنجا درس مى خواندم و حسين كلانى در آن موقع دونده خوبى بود و در تيم فوتبال محل بازى مى كرد. كلاس اول دبيرستان را در مدرسه شاپور تجريش گذراندم و مرحوم جلال مقدم، معلم انشايمان بود. تا آمديم بفهميم چى به چى است، ما را گذاشتند دبيرستان انديشه كه ماهيت ايتاليايى داشت و وابسته به انديشه دُن بسكو شاخه اى از واتيكان كه در سراسر دنيا شعبه داشت بود. قسمتى از اين مدرسه حالت شبانه روزى داشت و يكى از همكلاسى هايم احمد نجفى بود و فرهاد آئيش نيز در آنجا درس مى خواند. چه فضايى در آنجا حاكم بود؟ از نظر توجه به مسائل علمى و آموزشى، مثل مدرسه هاى البرز و هدف بود و در كنارش به ورزش نيز خيلى بها داده مى شد. زمينه هاى فرهنگى و هنرى چطور؟ يك دسته موزيك داشتيم و هر هفته نيز فيلم مى ديديم كه همگى شان ايتاليايى بودند. فيلم هاى سياه و سفيد نئورئاليستى هم در اين نمايش هاى هفتگى جايى داشت؟ يواش يواش در كلاس ده و يازده با اين نگرش ها و سبك ها آشنا شديم. من تا گرفتن ديپلم، فقط سه فيلم ايرانى ديدم. يكى شب نشينى در جهنم بود، ديگرى گنج قارون و در دورانى كه به صورت حرفه اى بولينگ بازى مى كردم نيز فيلم هاشم خان ساخته محمد زرين دست را ديدم كه اين آخرى برايم خيلى جذاب بود... بعدش در دانشكده كشاورزى كرج مشغول تحصيل شدم و پس از يك سال و نيم آنجا را رها كردم و جذب كار در قسمت تبليغات گروه كل صنعتى بهشهر شدم. در آنجا با شاهين پر، محمدعلى سپانلو، احمدرضا احمدى و جلال مقدم دمخور شدم و آنها را به بولينگ مى بردم. در بولينگ هم بچه هاى سينما مى آمدند .ابتدا قرار بود نقش اصلى فيلم فاتحين صحرا را بهروز وثوقى بازى كند ولى نهايتاً قرعه به نام بيك ايمانوردى افتاد و ما هم با آنها سر فيلمبردارى رفتيم. قرار نبود كه من در اين فيلم بازى كنم و اصلاً در آن موقع به بازيگرى فكر نمى كردم و دوست داشتم خلبان بشوم. حالا نمى دانم به خاطر پدرم بود يا هيجان هايى كه اين كار داشت. در بولينگ هم قهرمان بوديد؟ بله جزء بازيكنان شاخص تيم ايران بودم و استادم كامبيز كيانى بولينگ باز خوب ايرانى بود. با امير نادرى چطور آشنا شديد؟ او عكاس فيلم فاتحين صحرا بود. نمى دانم در سرش چه مى گذشت، و همانجا سر صحنه خيلى از من خوشش آمد. فكر مى كنم فيزيك بدنى و قد و قامت شما و همين حالت راه رفتن و افتادگى يكى از دست هايتان در اثر بازى بولينگ، در اين خوش آمدن نقش داشته است... بله، چون او مى نشست و بازى مرا به دقت تماشا مى كرد. تا آنجا كه مى دانم، خداحافظ رفيق در يك شرايط بد اقتصادى ساخته شد. با توجه به حرف ها و نقل قول هاى مختلف، چه كسانى نقش اصلى را در سرمايه گذارى اين فيلم داشتند؟ بى اغراق مى توان گفت كه خداحافظ رفيق پايه گذار نهضت سينماى ارزان بود و پس از آن فيلم هاى زيادى از اين دست ساخته شد... يك روز جلال و امير نادرى آمدند و گفتند تو بيا يك قسمت از كار را دست بگير من هم سرشوق آمدم و سهم خودم در كار تبليغاتى را فروختم و با آنها همراه شدم. كار با همت و فداكارى و تلاش همه بچه ها خوب پيش مى رفت و فيلم به نيمه رسيده بود كه پولمان ته كشيد... در آن زمان سقف آريانا فيلم را سوراخ كرده بوديم تا صحنه نقب زدن از اتاق محل اقامت سعيد و جلال در هتل پالاس به داخل جواهرفروشى را بگيريم. عباس شباويز مدير آريانافيلم صدايش درآمده بود. در اين وضعيت، باربد طاهرى آمد و قبول كرد فيلم را به پايان برساند. خلاصه همه از عليرضا زرين دست و زكريا هاشمى و جلال تا شهيار قنبرى و اسفنديار منفردزاده و زنده ياد فرهاد بدون چشمداشتى كمك كردند و فيلم به شكل آبرومندانه اى ساخته شد. متاسفانه فيلم در شرايط نامناسبى در ماه رمضان اكران شد. بله، بعد از آن همه مرارت و وقفه، در نهايت يك اكران مرده نصيبش شد... اگر بخواهيم براى سينماى خيابانى در دوران شكل گيرى موج نو تعريف مستقلى قائل شويم، خداحافظ رفيق يكى از نمونه هاى شاخص و قابل استناد اين نوع سينما است. فيلم با آنكه از يكدستى و انسجام كامل برخوردار نيست و حضور پرتحرك دوربين در بعضى صحنه ها تحميلى و آزاردهنده مى شود، ولى يك حس تجربى و نگاه صادقانه در آن موج مى زند. چقدر اين فيلم متكى به يك متن مكتوب از پيش نوشته شده بود و چقدر رخدادها و حوادث و موقعيت ها در سر صحنه شكل گرفت؟ چيزى كه دست نادرى به اسم سناريو ديده مى شد، چند ورق بود ولى جنس بازى ها كاملاً در انطباق با نشانه ها و مولفه هاى اين نوع سينما بود. نادرى به اين جنس بازى اشراف داشت و مى دانست چه كار مى كند و چه مى خواهد. شما آن سكانس پايانى در راه آهن را در نظر بگيريد. آن سياهى لشكرها و آن نجابت كار... الان يك پروداكشن حرفه اى نمى تواند اين صحنه را بچيند. بين آن دو تا واگن ها ما واقعاً يك نور داشتيم و حجم گسترده سينما. شما به آگاهى اشاره كرديد. اين آگاهى ريشه اش چه بود؟ فيلم ديدن زياد، پرسه زنى امير نادرى؟ يك جوان جنوبى كه حالا مى خواهد در پوست انداختن توام با رياضت، خودش را در تهران خفه كند و حاضر است به خاطر كسب تجربه و به دست آوردن عاشقانه هايش به هر چيزى تن بدهد. ممكن است اين معايب و در به درى ها را يك آدم مغرور نتواند تحمل كند ولى امير نادرى ابايى نداشت اين تجزيه و تحليل شما، وصف حال كامل امير نادرى آن دوران است. او اعتماد به نفسش بى نظير بود و همان حس عاشقانه غريزى اش را به ما انتقال مى داد. امير جدا از عكاسى فيلم، با نويسندگان و فيلمسازهاى خوب و خوش فكرى چون ابراهيم گلستان، مسعود كيميايى، ناصر تقوايى و عباس كيارستمى رفت و آمد داشت. پاتوق ما پيتزا پنترى بود كه شب ها بر و بچه هاى روشنفكر به آنجا مى آمدند. امير توى سينما بزرگ شده بود و خودش مى گفت كه در زادگاهش آبادان آپاراتچى و كنترلچى سينما بوده است. او مرتب به سينما مى رفت و بيشتر فيلم هاى خوب خارجى را در لاله زار مى ديد. من آن موقع تحت تاثير فيلم هاى مشعل و كمان، دزد سرخ پوش، آيوانهو، آخرين قطار گان هيل، در بارانداز، غول، ماجراى نيم روز، زنده باد زاپاتا، تيرانداز چپ دست ووراكروز بودم. امير مرا به ديدن فيلم هاى فرانسوى از جمله فيلم هاى ژان پى ير ملويل و كارهايى كه در آن آلن دلون و ژان پل بلموندو بازى داشتند مى برد.او بعدها سر فيلم ساخت ايران در نيويورك ده بار فيلم راننده تاكسى مارتين اسكورسيزى را به من نشان داد. خداحافظ رفيق شباهت هايى به چند فيلم خوب خارجى مثل ريفى فى ژول داسن و جنگل آسفالت جان هيوستن دارد. آيا اين فيلم ها را قبلاً ديده بوديد و خود امير نادرى در طول كار به اين فيلم ها اشاره نكرد؟ من نديده بودم، البته نادرى خداحافظ رفيق را براساس يك ماجراى واقعى ساخت. به دور از هر تعصبى، من اين فيلم او را يك سينماى ناب مى دانم. تركيب آن هيجان، بى پولى، شوق امير نادرى و من، نيرو و خلاقيت هاى بالقوه عليرضا زرين دست، اسفنديار منفردزاده و فرهاد، حس تجربى صادقانه اى است كه شما آن را در جزءجزء خداحافظ رفيق مى بينيد. بله فيزيك و جنس خاص و متفاوت بازى هاى شما و زكريا هاشمى و جلال، شكل راه رفتنتان، هويت داشتن شهر و حضور زنده و ديناميك دوربين ريتم و ضرباهنگ مناسب فيلم و ...، همه به اين كار تشخص مستقلى داده اند. از طرفى، شكل گيرى و دوام يك نوع سينماى خيابانى ريشه دار و منطبق با شرايط اجتماعى دوران خود را در همين فيلم و فيلم هاى ديگرى مى بينيم. شخصيت هاى محورى اين فيلم ها، آدم هاى مطرود و واخورده و فرودستى هستند كه انگار هيچ گريزى از تقدير و سرنوشت محتومشان ندارند. مثلاً شما سه نفر در خداحافظ رفيق با آنكه داراى تحصيلات آكادميك در زمينه بازيگرى نيستند، خيلى خوب توانستيد از عهده نقش هايتان برآييد. اين به شناختى كه نادرى از آن آدم ها داشت برمى گردد. مثلاً من آن جور لباس تا آن موقع نپوشيده بودم. وقتى امير گفت كفش كلارك پايت كن و تى شرت مشكى بپوش و موهايت را كوتاه كن و سبيل بگذار، اين آدم را نقاشى كرد. او حتماً راه رفتن مرا به دقت ديده بود و تشخيص داد كه اين لباس برايم مناسب است و يا نهايتاً تشخيص داد كه بايد كاپشن را دستم بگيرم. حتى گاهى اوقات امير با لجبازى مرا عصبانى مى كرد، يا در حين راه رفتن مى ديديم بيخودى داريم مى خنديم و متوجه نبوديم كه دوربين دارد فيلم مى گيرد و بعد بهترين صحنه ها درمى آمد. نادرى از همان موقعى كه شروع كرد، تاليفش درست بود. او قهرمان يا آرتيست بزن بهادر نمى خواست بلكه آدم هايى را مى خواست كه با همين لختى، در آن فضاى معصومانه و با خشونت آميخته شده، حضور يابند و تن به يك كشمكش ناگزير بدهند. امير نادرى هدف داشت و مى دانست يكى از فيلمسازان موفق ايران مى شود. يادم است اواسط فيلم خداحافظ رفيق، شمه اى از آدمى كه تير به پايش خورده را برايم تعريف كرد... اسم اصلى فيلمنامه تنگنا، حادثه است. با آنكه خداحافظ رفيق از نظر خطوط روايتى قصه و شكل يابى ماجرا از يك هويت مندى كامل اينجايى برخوردار نيست و نمونه هاى مشابهش را در فيلم هاى آمريكايى و فرانسوى ديده ايم، ولى با اين حال آدم ها و مناسبات و كشمكش هاى ميانشان قابل باور است و زمينه انطباقى دارد. در آن مقطع اواخر دهه ۴۰ و اوايل دهه ۵۰ روابط و مناسبات جامعه شهرى به تبع مسائل مختلف اقتصادى، فرهنگى، اجتماعى و سياسى در كانون بحران قرار داشت؛ به گونه اى كه مرز ميان دوستى و دشمنى، عشق و نفرت بسيار ناچيز شده بود. ما اين رفتارشناسى اجتماعى را در خداحافظ رفيق و جنس بازى ها و روابط ميان سه آدم اصلى فيلم مى بينيم و فضاسازى و انتخاب لوكيشن و شكل دكوپاژ و تدوين در خدمت اين روانشناسى فردى و نگاه جامعه شناختى است. بله، اين توازن و هماهنگى به شكلى صورت گرفته كه ديگر براى بار دوم محال است با همين امكانات بتوان به طرف اين سوژه رفت. الان بسيارى از فيلم سازان در كار اولشان از امكانات لازم برخوردارند، اما خداحافظ رفيق اصلاً با تعاريف سينماى آن موقع جور درنمى آمد. ادبياتش چيز ديگرى بود، طورى كه من بدون آنكه متوجه باشم نقش خسرو را بازى كردم. فقط يك صحنه اى بود كه امير به من گفت كراوات بزن! من از كراوات خيلى بدم مى آيد، چون شش سال در مدرسه شبانه روزى مدام كراوات مى زدم. در وهله اول گفتم كراوات نمى زنم، بعد متوجه شدم او چه هدفى دارد. در واقع آدمى با اين ظاهر غلط انداز مى تواند مدير هتل را گول بزند. كسى به امير نادرى نگفت كه اين بدعت گذارى ها و ساختارشكنى ها ممكن است در مورد تماشاچى بدعادت كرده آن زمان جواب ندهد؟ مثلاً يك نمونه بارز كه در فيلم خداحافظ رفيق مى بينيم، همين حركات بيش از حد دوربين روى دست است.متاسفانه شاهد بوديم كه فيلم در اكران عمومى فروش خوبى نداشت. ببينيد، به هرحال تماشاچى آن دوران به چنين نگاه و فضايى عادت نداشت. روى همين اصل، سياستگزاران اصلى سينما دوست نداشتند اين نوع فيلم ها به موفقيت دست يابند. اتفاقاً من معتقدم اگر همين فيلم در شرايط مناسبى اكران مى شد و تبليغات خوبى برايش در نظر گرفته مى شد، مى توانست نقش جريان سازى داشته باشد. پس شما عقيده داريد كه خداحافظ رفيق را بايكوتش كردند؟ دقيقاً، در ايران فيلم كه الان خانه سينما آنجاست، آنونس بسيار خوبى براى فيلم ساخته شد. ولى متاسفانه سينماى كافى و مناسب براى اكران عمومى به آن داده نشد و تبليغات خوبى در نشريات درباره اش صورت نگرفت و ظرف پنج، شش روز از اكران عمومى برداشته شد. حتى تهيه كننده فيلم كه بعداً باز هم از اين نوع فيلم ها ساخت، خودش زياد راغب نبود كه اين كارش فروش كند، چون وابسته به همان جريان غالب و كليشه اى بود. او اين فيلم را به عنوان سوپاپ اطمينان و پز فرهنگى و همگامى با سينماى آوانگارد ساخته بود. در اين شرايط نامساعد و بى رحمانه، خداحافظ رفيق فيلم بسيار جون دار و مخالف تمام قواعد بازى سينماى آن موقع بود. يادم هست كه تيتر روى جلد مجله فردوسى اين بود: سعيد راد آمد و جالب اينكه من در زمان اكران عمومى خداحافظ رفيق شش، هفت فيلم بازى كرده بودم اما چون نادرى تا آن موقع فيلم را به كسى نشان نداده بود، خيلى ها از او مى پرسيدند اين آدم شر كه دست راستش بلندتره و خوب راه مى ره كيه؟ مثلاً عباس پهلوان سردبير هفته نامه فردوسى و هيات تحريريه آن مجله، فيلم را ديده بودند و خوششان آمده بود، يا محمدعلى سپانلو در كافه نادرى به امير نادرى گفته بود كه از بازى من خيلى خوشش آمده... قبل از اينكه به فيلم مهم تان تنگنا بپردازيم در مورد كافر فريدون گله چه نظرى داريد؟ در آنجا هم ما با شخصيت متفاوتى از شما در نقش مهدى كافر روبه رو هستيم كه اطلاق لمپن در مورد اين آدم را منتفى مى سازد. مثلاً توجه كنيم به نقطه اتكاى عاطفى و عاشقانه مهدى كافر به دخترى كه ما اصلاً در طول فيلم، حضور توامشان را در كنار يكديگر نمى بينيم و چقدر مهدى به او نگاه نجيبانه اى دارد يا آن مريد و مراد بازى ها، آن دسته بندى هاى سنتى و يا آسيب پذيرى مهدى كافر در برابر مدرنيسمى كه در پرسوناژ فرخ ساجدى خلاصه شده است. اين به عقيده من، حس غريبى است كه خوب نوشته شده بود با آنكه فيلم اجراى قابل قبولى داشت، ولى فروش خوبى نكرد. قرار نبود به اين نوع سينما بها داده شود. نمى خواهم قضيه را مافيايى كنم ولى در آن موقع حوصله و تحمل اين جوان هاى خوش فكر را نداشتند. مثلاً تهيه كننده فيلم كافر حميد مجتهدى يكى از تهيه كنندگان حرفه اى آن دوران بود ولى خودش از كافر خوشش نمى آمد. كافر فيلمى بود كه هم لوكيشن هاى بزرگ و متعدد داشت، هم افراد زيادى توى آن بازى داشتند. زنده ياد فريدون گله آدم حساسى بود كه خيلى خوب مى نوشت و من مجذوب شخصيتش بودم. او قول بازى در سه فيلم بعدى اش را به من داد، ولى همان جريان غالب نگذاشت اين همكارى ادامه پيدا كند. به هر حال مهدى كافر در سينماى موج نو آن زمان، شمايل متفاوت و جذابى داشت. آن جمله نيچه در ابتداى فيلم و آن شكل خروج شما از زندان و حركت مصممانه تان در فصل عنوان بندى، پيش درآمد مناسبى است براى آشنايى بيننده با ابرمرد مورد نظر فريدون گله و بعد در طول فيلم، جايگاه و ظرفيت هاى واقعى و موقعيت ضربه پذير اين انسان برگزيده را مى بينم. آيا فريدون گله بستر لازم براى همذات پندارى شما با اين نقش را فراهم كرد يا اين مهم را به خودتان محول كرد؟ من مهدى كافر را نمى شناختم. يك روز در خانه فريدون گله بودم و او خيلى باشور و شوق مى خواست شخصيت فيلمش را برايم تعريف كند. مى گفت سعيد چيزى مى خواهم بسازم كه قهرمان جديد باشد. اين را در آنونس فيلم هم گفت: سعيد راد در نوع جديد قهرمان. او مى خواست هيچ وابستگى به فيلم قبلى نباشد و دنبال ابداع بود. بين شخصيت گله و نادرى يك فاصله قاره اى بود. گله در آمريكا تحصيل كرده بود بعد به ايران آمده بود، ولى امير نادرى درست نقطه مقابل او بود. خوب رسيديم به تنگنا كه چه در كارنامه سينمايى امير نادرى، چه در تاريخ سينماى ايران و چه از نظر جنس بازيگرى و محوريت تمام عيار يك ضدقهرمان خاص و در عين حال اينجايى، يك نمونه استثنا و به يادماندنى است. اين شخصيت على خوش دست، چطور شكل گرفت و چه شد كه امير نادرى از آن سه شخصيت محورى فيلم خداحافظ رفيق، روى شما متمركز شد؟ زمانى كه امير نادرى خداحافظ رفيق را مى ساخت، يك جورايى پز مرا به دوستانش مى داد. يادم هست سرصحنه فيلم قيصر در حياط آريانافيلم منتظر امير نادرى بودم و او و آقاى كيميايى داخل اتاق بودند. نادرى مرا صدا كرد و به آقاى كيميايى گفت: اين آرتيست من است. من مثل خود امير رك و پرخاشگر و معترض بودم و زيربار هيچى نمى رفتم و در بولينگ براى خودم موقعيتى داشتم. يادم هست امير مى خواست تنگنا را يك جورى مثل خداحافظ رفيق بنيان بگذارد. اما خستگى و مرارت آن كار، امانش را بريده بود. خب من هم موقعيت اين را پيدا كرده بودم كه بتوانم يك پولى جور كنم و حالا توى بورس بودم. در اين شرايط، على عباسى پيدايش شد و با حسن نيت قبول كرد روى اين كار سرمايه گذارى كند. اين يك حقيقت تلخ و قابل تكرار است كه فيلم هايى مثل تنگنا و خداحافظ رفيق امير نادرى، سه قاپ زكريا هاشمى، رضا موتورى مسعود كيميايى، خواستگار على حاتمى و... در دوران خودشان مهجور مى مانند، ولى در يك دوره تاريخى ديگر ارزش هاى واقعى شان كشف مى شود. مثلاً در حال حاضر يكى از فيلم هاى عمر بسيارى از علاقه مندان سينما در مقاطع سنى مختلف، همين فيلم تنگنا است. اين چيزى نيست كه صرفاً شامل حال ما باشد. در سينماى ديگر كشورهاى دنيا نيز از اين نمونه هاى تاريخى كم نيستند. مثلاً در مورد بعضى فيلم ها و فيلمسازان از جمله جان فورد همواره مى توان به كشفى تازه رسيد. شما الان اگر همين فيلم تنگناى سياه و سفيد را با آن فضاى تلخش به درستى نمايش دهيد، يكى از فيلم هاى پرفروش خواهد شد. سينماى ايران در شرايط فعلى نياز جدى به قدرت پخش دارد. در آن موقع من و امير هر دو مدعى بوديم و كوتاه نمى آمديم. اين باعث مى شد كه حتى اگر مى گفت: سعيد بپر بپرم؛ چون به او تكيه داشتم و اين باور را به من داده بود. من آن موقع، يك طلبه و بازيگر ناشناخته و بدون قالب هاى تكنيكى بودم و سعى مى كردم ويولن خوش دستى باشم كه نوازنده خوب با آن بزند. البته سر اين موضوع هميشه با بهروز وثوقى اختلاف نظر داشتم. او معتقد بود كه بازيگر، ابتدا به ساكن يك چيزهايى در درونش هست كه آن را به نقش محوله اضافه مى كند. من مخالف بودم و مى گفتم كاراكتر را مولف خلق مى كند و بازيگر بايد به عنوان يك عامل ابزارى و اجرايى، با درگيرى حسى با آن نقش، در اختيار كارگردان باشد. واقعاً به اين گفته اعتقاد داريد يا متواضعانه به اين قضيه نگاه مى كنيد؟ صد درصد اعتقاد دارم. در مورد كارگردانى مثل كيميايى كه كولى سفر سنگ يا امانى خط قرمز را نوشته، من تنها مى توانم آن فرمى را كه او از من مى خواهد تقويت و شخصيت اش را درست اجرا كنم. به هرحال يك بازيگر صاحب سبك، از يك سرى ويژگى ها و پوئن هاى مثبت و قابليت هاى بالقوه برخوردار است و با چنين پشتوانه اى كارگردان را براى انتخاب ترغيب مى كند. فرضاً جدا از مسائلى كه شما اشاره كرديد و زمينه ساز انتخاب و استمرار همكاريتان با امير نادرى شد، از فيزيك مناسب برخوردار هستيد. آن افتادگى يكى از شانه هايتان و حالت راه رفتنتان به شكلى با آن قواعد حرفه اى سينماى نوستالژيك ما پهلو مى زند. تصور مى كنم امير نادرى هم در ضمير ناخودآگاهش شما را با بعضى از بازيگرهاى مطرح و خوش فرم آن دوران انطباق مى داد. به هرحال، باز او بوده كه اين را كشف كرده است. همكار عزيزم بهروز وثوقى سينما را مثل من شروع نكرده و خيلى مرارت كشيده است. او ابتدا دوبلور بوده، بعد سياهى لشكرى تا نقش هاى فرعى و منفى را طى كرده و به نقش هاى اصلى تر رسيده است. منكر استعداد بهروز وثوقى نيستم، اما واقعاً اگر كيميايى نبود، او چه وضعيتى داشت؟ آيا فكر نمى كنيد امير نادرى ناخودآگاه تيپ و شمايل پل نيومن و شخصيت او در بيلياردباز رابرت راسن را در شما ديد؟ شايد. اين را به شما علنى نگفت؟ مثلاً در مورد بيلياردباز با هم صحبت نكرديد؟ من در خداحافظ رفيق هم صحنه بيليارد داشتم. شما باور مى كنيد من دو بار بيشتر چوب بيليارد دستم نگرفته ام، زيرا از اين بازى خوشم نمى آيد. اما در سينما يكى از خوش دست ترين بيلياردبازها هستيد، مگر اودار كردن شما در شروع فيلم تنگنا را مى توان فراموش كرد؟ شما حضور حرفه اى مرا مى بينيد. شما به ممارست و انضباط كارى اعتقاد داريد؟ اين چيزى است كه تاليف به من مى دهد. فرضاً اگر امير نادرى مى رفت پشت ويزور مى ديد كتف من بالاتر است، اين را به ياد داشت كه در بيلياردباز كنار پل نيومن، كارگردانى بوده كه با او حرفه اى كار كرده است. امير در همين صحنه شروع فيلم تنگنا در باشگاه بيليارد گفت: خب دوربين اينجا است آقاى الوندى، سعيد شارو بزن! من بلد نبودم اما در اينجا آن زاويه اى كه او تعيين مى كند و آن فرمى كه مى دهد، آن لباسى كه تن ات مى كند و آن بك گراندى كه برايت مى گذارد، اهميت پيدا مى كند. من در فيلم ساخت ايران امير نادرى بوكسور بودم، در صورتى كه در زندگى ام اصلاً بوكس بازى نكرده بودم. رفتم كلاس بابى چاكر مربى محمدعلى كلى كه مربى طراز اول بوكس بود. آن موقع ساعتى ۷۰ دلار كلاس بوكس اش بود و در كنارش ورزش كردم... زمانى كه امير در ساخت ايران دوربين را مى كاشت، مرا بوكسورى كه در تصورش بود مى ديد، حالا سيلوستر استالونه در راكى بود، كرك داگلاس در جنگل مربع بود، نمى دانم. من به شما قول مى دهم اگر ضوابط و روابط دست و پا گير و تحميلى آن زمان نبود، امير نادرى دو فيلم بلند بعدى اش را با من مى ساخت. يعنى افراد ديگرى تصميم گيرنده بودند؟ بله، سر فيلم تنگسير خيلى حرف و حديث ها بود. حتى صادق چوبك هم با او در افتاد. با اين همه تنگسير با امكانات آن موقع، پروداكشن قابل قبول و گروه بازيگرى خوبى داشت و ما در آن بازى هاى فوق العاده اى از بهروز وثوقى، عنايت بخشى و زنده ياد پرويز فنى زاده مى بينيم. آيا مى دانيد اولين كانديد ايفاى نقش ناخدا خورشيد من بودم؟ همين فيلم مورد علاقه شما و خيلى ها - تنگنا- يكى از بهترين Castingهاى سينما را داشت. حتى امير در مورد لوكيشن اين فيلم نيز كوتاه نيامد و بيش از دو هفته وقتش را صرف اين كار كرد. يا خودتان قبلاً به منطقه مفت آباد و خيابان صفا كه يكى از بهترين لوكيشن هاى فيلم به شمار مى آيد، سرى زده بوديد؟ نه، اصلاً تا قبل از فيلمبردارى اين صحنه ها نرفته بودم. امير چون خودش عكاس بود، معمارى، زاويه و نور و جزئيات را مى شناخت. مثلاً آن انتخاب گرام تپاز كه على خوش دست قصد فروش آن را در پشت شهردارى دارد، مى دانيد يعنى چى؟ بله اين نكته اى كه شما مى گوييد كاملاً درست است. وقتى او فيلمبردارى مثل جمشيد الوندى را انتخاب مى كند كه مثل خودش فاقد تحصيلات آكادميك است و به حس و غريزه اتكا دارد، به همان شناخت درست پى مى بريم. فيلمبردارى تنگنا يكى از بهترين سياه و سفيدهاى آن دهه از لحاظ نورپردازى و فضاسازى است. بخش قابل توجهى از فيلم در هواى ابرى، فضاهاى بسته و كم نور مى گذرد كه نياز به نورپردازى دقيق دارد. مثلاً همان فصل عنوان بندى و خيابان هاى خلوت و باران خورده و كوچه پس كوچه هاى لاله زار در يك صبح زود را در نظر بگيريد، حال و هواى اين نماهاى كوتاه متوالى به گونه اى است كه انگار حادثه اى مى خواهد اتفاق بيفتد. به عقيده من هنوز تيتراژ اين فيلم يكى از بهترين و هنرمندانه ترين تيتراژهاى سينماى ايران است. شما درد و خفقان را از همان شروع حس مى كنيد. پس از آنكه در انتهاى فصل عنوان بندى، دوربين از پشت پنجره به داخل باشگاه بيليارد سرك مى كشد، پيامد آن نمايى از شما در نقش على خوش دست در حين زدن شار بيليارد است. معارفه بيننده با على خوش دست از طريق همين نما به شكلى است كه اگر با سينما قرابت و تعلق خاطر و حس عاشقانه اى داشته باشد، حدس مى زند كه او سرنوشت و آخر خط تلخ و ناگوارى دارد. آيا اين شكل راه يابى تماشاگر به داخل محيطى كه نطفه حادثه اى دارد در آن بسته مى شود، از پيش نوشته شده و جزء دكوپاژ بود؟ بداهه سازى در جايى مثل بسته شدن دكمه كت از سوى من و دست كشيدن روى آن يا آنجا كه جلوى در باشگاه چاقو مى زنم و بلافاصله خودم را كنار ديوار مى كشم، شكل گرفت... البته امير از قبلش، يك روحيه اى به من داده بود تا ترس ها و واكنش ها و شجاعت و اندازه على خوش دست را ياد بگيرم. امير جنس خشونت آن آدم ها و روابط ميانشان و نوع نگاه و بغض شان را خوب مى شناخت. اين هست كه مى گويم تاليف، تاثير مستقيم روى بازيگرى مثل من مى گذارد. در شرايطى كه شما به لحاظ پايگاه اجتماعى و طبقاتى تان زياد با افراد فرودست جامعه برخورد نداشتيد، در اين صحنه مى بينيم كه شكل اودار كردن شار و سيگار كشيدن شما و برداشتن آن از گوشه لبتان از قسمت ته سيگار با دو انگشت شست و جانبى و گذاشتن سيگار در كنار لوز سوراخ ميز بيليارد، چقدر با جنس طبقه على خوش دست و رفتار و كمپكس هاى نمايشى شان همخوانى دارد... ببينيد اين خلق مى شد. امير هميشه با آن طنز خاصش مى گفت: زاغول تو خودت نيستى، على خوش دستى. براى همين، طورى سيگار مى كشيدم كه آدمى مثل على خوش دست مى كشيد. در صحنه ديگرى امير از حالت نشستن من لب كرسى ناراضى بود. او درست مى گفت، زيرا به دليل كوتاه بودن ارتفاع لب كرسى، فيزيك من آن طورى نبود كه على خوش دست مى نشيند. امير زاويه را عوض كرد و اين اشكال برطرف شد. كلاً او در تمام مدت فيلمبردارى تنگنا مرا عصبى نگه داشت. شرايطى هم ايجاد مى كرد تا شما عصبى و كلافه شويد و خود را در موقعيت واقعى محيط حس كنيد؟ اگر برايتان بگويم حيرت مى كنيد. در صحنه اى كه من و نورى كسرايى در نقش پروانه به يك خرابه پناه برده ايم، هر دويمان از بوى كثافت و تعفن، عق مى زديم. در همين شروع فيلم تنگنا كه من خيلى روى آن تامل كردم، جنس بازى شما تركيبى است. يعنى تلفيقى از يك خونسردى اوليه كه رفته رفته به يك حق طلبى و برآشفتگى و سپس اضطراب و نگرانى و كنش آنى و هراس، تبديل مى شود. در واقع ما در اين فصل هر چه جلوتر مى رويم، به يك نقطه بحران و حالت انفجارى نزديك مى شويم. اين بحران و آشوب، فراتر از فضا و محيط خودش را در بازى ها بروز مى دهد. ما هر چقدر بخواهيم براى يك سينماى حسى و غريزى تعريف مستقلى قائل باشيم، بخش قابل توجهى از آن برمى گردد به خلاقيت هاى فردى و درونى كه شايد توضيح دادنى هم نباشد... مثلاً وقتى كه على خوش دست از باشگاه بيرون مى آيد در آن حالت تدافعى، شانه و قامتش را به ديوار تكيه مى دهد. در برابر آن تهاجمى كه از ناحيه سه برادر صورت مى گيرد، اين نقطه توقف و ايستايى و اين حالت توامان تهاجم و تدافع در جنس بازى شما و زاويه هوشمندانه دوربين به خوبى انعكاس يافته است. على درحالى كه چاقو به دست گرفته فضا و آدمى را مى خواهد پس بزند. حسن در اين موقعيت به سوى على هجوم مى آورد و بر اثر برخورد شكمش با تيغه چاقو مرگش رقم زده مى شود. ما در يك بازى تركيبى آميزه اى از هراس و اضطراب و نگرانى در چهره على مشاهده مى كنيم. انگار كه مى خواهد از اين مخمصه نجات پيدا كند. اين شيوه بازى در سينماى ايران كمتر اتفاق مى افتد. اگر فرضاً اين كار در پلاتو انجام مى شد، مطمئن باشيد آن اضطراب در نمى آمد. اصلاً خود كوچه ملى باران خورده در ساعت شش صبح، اضطراب داشت. ترس از اينكه صاحب باشگاه بيليارد ديگر راهمان ندهد، نم نم باران و آن غيظى كه از گرسنگى در ما بود، سيگار كشيدن بدون چايى، همه اينها اضطراب و پريشانى را در ما دامن مى زد. نبوغ نادرى در اين بود كه مرا بى رحمانه و خلع سلاح شده در اين فضا و موقعيت قرار مى داد. او اهل اين نبود كه بگويد: سعيد جان اينجا مى آيى؟ اين ترس ات را نمى خواهم، يك كمى كمترش كن. آيا از كوره هم درمى رفت و بدقلقى هاى خودش را داشت؟ شديداً، در تمام طول فيلم فضا عصبى بود. من بر اثر تداوم دويدن و لنگيدن، سه جفت كفش كلارك سوراخ كردم و شست پايم پوست انداخت. طورى شده بود كه بعد از اتمام فيلمبردارى فكر مى كردم بايد همچنان بلنگم. در صحنه كله پزى، يك نماى كوتاه ظريف داريم. على در حين صحبت با صاحب مغازه و طلب پول از او، ناخودآگاه كف دستش را به محل زخم گوشه چشمش مى سايد. مى شد اين قسمت را با كلام بى انقطاع على گرفت ولى همين حركت كوتاه دست، هيئتى باورپذيرتر از على ارائه مى دهد. باخنده - در مورد اين صحنه مى خواهم اقرارى صادقانه بكنم. بر اثر مشاهدات عينى من در آن موقعيت اتفاقى كه آنجا رخ داد، نزديك بود كه بزنم زير خنده. خوب اگر چنين عكس العملى نشان مى دادم، امير پوست مرا قلفتى مى كند! اما من با يك عكس العمل به موقع، هم خودم را كنترل كردم و هم حسى منطبق با شرايط جسمى و روحى على ارائه دادم. يكى از ويژگى هاى بارز فيلم تنگنا، نوع نگاه ها است كه بعضاً گوياتر از هر كلامى است. مثلاً صحنه اى كه مادر على دارد با صداى بلند راجع به نامه عاشقانه اى كه از داخل كيف خواهر على به دست آورده سخن مى گويد، تلاقى نگاه على و خواهرش فراموش نشدنى است. در نگاه شما حس غيرت و تعصبى فروخورده و آميخته با شماتت خود است و در نگاه خواهر على، حسى توام با شرمسارى... شما باور مى كنيد بازيگر نقش خواهر على، بهتر از من در آن صحنه كار كرد؟ ببينيد چقدر او حساب شده خودش را جمع مى كند. امير همان شخصيتى را كه موردنظرش بوده، از او خلق كرده و جلوى دوربين برده است. يك نمونه به يادماندنى در اين فصل خانه، جايى است كه يكى از افرادى كه توى درگيرى بوده و هواى على را دارد، دم در خانه على مى آيد و خبر مردن حسن را مى دهد و از على مى خواهد اگر توى هچل افتاد، اسم او را نياورد. على خوش دست با رفتن او، دستش را روى ديوار آجرى حياط مى كشد و صورت زخمى اش را در سكوت متوجه مادرش كه پشت پنجره ايستاده مى كند. انگار كه او با كانون خانواده و خاطراتش وداع و خالى شدن زير پايش را حس مى كند. نوع كار كردن امير در طول فيلم، خيلى به بازيگر كمك مى كرد. مثلاً او رج نمى زد و به بازيگرش اجازه مى داد كه حس موردنظر را خوب القا كند. نگاه هاى على خوش دست در فصل حضور اوليه اش در تاكسى، يك حس درونى را به بيننده انتقال مى دهد. انگار كه ما نيز از زاويه ديد على خوش دست به آن گذشته خوش و خاطره انگيز و در تعارض با اين موقعيت بحرانى و مخمصه آميز رجعت مى كنيم. ما اين خود نگريستن را در بازى شما در اين صحنه مى بينيم. تداوم اين بازى حسى و درونى را در فصل بعدى كه على به خانه اشرف شهرزاد مى رود شاهديم كه در نقطه مقابل بازى بيرونى شهرزاد قرار دارد و نقطه مكمل يكديگر مى شوند يا در انتهاى فصل نمايشگاه ماشين، از ديد على شاهد رفتن صاحب نمايشگاه آقاجلال به آن سمت خيابان و صحبت با يك مشترى هستيم. در شرايطى كه آقاجلال تلاش مى كند اين مشترى را از دست ندهد، در جلوى قاب دود اسفند يك نفر دوره گرد، صورت اندوهگين على خوش دست را مى پوشاند. همه اين نگاه ها به نوعى ما را به درون منقلب على خوش دست مى برد. رابطه امير نادرى با شما در اين قسمت ها چطور بود؟ آيا با تمهيد خاصى شما را در اين موقعيت ها قرار مى داد؟ او گفت: يك سقوطى در تو ايجاد شده و حالا در اوج استيصال دارى پيش كسى مى روى كه خوشايندت نيست. يا در مورد گرام تپازى كه خيال فروشش را داشتم، گفت: اين تنها ثروت و دلخوشى خواهرت است. من تا آن موقع، شناختى از جنسيت ضعف در يك كاراكتر نداشتم و اصلاً فكر نمى كردم بايد روزى به يك زن التماس كنم تا كارى برايم انجام بدهد. به هر حال اين شيوه بازيگرى تصويرى كه از على خوش دست ارائه مى شود به گونه اى است كه ما او را يك لات بى سروپاى ماشين دزد نمى بينيم. آدمى است كه گاهى اوقات در خلوت خودش يك نقطه و حس عاطفى دارد و تماشاگر به عنوان يك انسان با او مواجه مى شود. او در عين بى هويتى ظاهرى با اين نوع نگاه هاى نافذ و مات و عاطفى اش به نوعى هويتمندى باطنى مى رسد. در واقع، امير نادرى با شخصيت على خوش دست، تصوير كاملاً متفاوتى از ضدقهرمان هاى حاشيه نشين و واخورده سينماى خيابانى آن دوران ارائه مى دهد. دقيقاً همين طور است، براى اينكه امير معتقد بود على خوش دست آدمى است كه سر سفره بزرگ شده، ولى مشكلات و كمپلكس هاى فردى و اجتماعى خودش را داشت. اين طور آدم ها ناخودآگاه شر بار مى آمدند، زير بار زور نمى رفتند و كلاً معلول يك شرايط بد اجتماعى بودند. اگر على لمپن بود، در آن صحنه اى كه يوسف سياه و نوچه هايش قصد تعرض به دختر مورد علاقه او را دارند، آن قدر معترضانه واكنش نشان نمى داد. او در عين ناتوانى و استيصال براى در امان ماندن دختر مورد علاقه اش در آن بيغوله خود را به آب و آتش مى زند زيرا با اخلاق و شرافت فردى بيگانه نيست. اين را هم بگويم كه نادرى به شدت از جماعت لمپن و نامرد بدش مى آمد و بدجورى قهرمانش را جلوى اينها مى انداخت تا نفرتش را نسبت به آنها نشان دهد. نوع گريم كبودى و زخم صورت على خوش دست، در بهتر شدن حالت ميميك چهره اش خيلى موثر بوده است. مطمئن باشيد كه نادرى از همان زمان خلق اين شخصيت به زخم صورتش فكر كرده بود. البته آن موقع مثل الان گريمور و اين چيزها نبود. امير نادرى يك تنه هم مديرتوليد، هم عكاس و هم گريمور بود. نكته جالب اينكه ظاهر و لباس على خوش دست و كلاه مشكى اش و شكل سيگار کشيدنش الگوى عده اى از جوان ها شده بود. او تركيبى از تيپ و شخصيت بود. بله، على خوش دست در آن سيستم اجتماعى، مابه ازا داشت و از وجوه عاطفى خالى نبود و براى افراد خانواده اش دل مى سوزاند. اين بافت دراماتيك و خط تراژيك را بايد مديون همكارى و همفكرى خوب امير نادرى و محمدرضا اصلانى دانست. اين نوع لباس و پوشش يكدست سياه، هم با آن وضعيت تراژيك و اندوهبار على خوش دست انطباق داشت و هم با تيپ شناسى اجتماعى آن دوران پهلو مى زد. همين طور است، يك چيزى را در مورد امير نادرى بگويم. او در ميان بچه هايى كه در پيتزا پنترى مى نشستيم و صحبت مى كرديم، كمتر با كسى مشورت مى كرد مگر اينكه او را در آن تفكر غالب بداند. يكى از ويژگى هاى بصرى تنگنا نوع مواجهه دوربين با راه رفتن ها و دويدن هاى شما در كوچه پس كوچه هاى باريك منطقه مفت آباد و خيابان صفا در ميدان فوزيه سابق است. مثلاً در فيلم طوقى زنده ياد على حاتمى آن تعقيب و گريز بين آسيدمرتضى و مصطفى ناصر ملك مطيعى و بهروز وثوقى در كوچه ها و مناطق سنتى و مذهبى شهر كاشان در يك روايت پردازى كلاسيك و نوستالژيك معنا پيدا مى كند. ولى اينجا دويدن هاى شما انگار زبان، نگاه و گستره اجتماعى مورد نظر امير نادرى را كامل مى كند. اگر اين شكل دويدن را نداشته باشيم، انگار در آن نشانه شناسى اجتماعى كه با بافت طبقاتى على خوش دست و محيط زندگى اش زمينه انطباق دارد، احساس خلأ مى شود. در واقع شما با اين شكل حضور، وابستگى خودتان را به آن محيط، جغرافيا و آدم هايش جار مى زنيد. بله اين يكى شدن لوكيشن و محيط و آدم ها را نشان مى دهد. البته در طول اين دويدن هاى بى امان يك شيشه كلفت توى پايم رفت كه تا مدتى متوجه نبودم و فكر مى كردم حشره اى گزيده است! كلاً ما در آن موقع از جان مايه مى گذاشتيم و با همت و غيرت و شجاعت آميخته مى شد. كدام آدم عاقلى قبول مى كرد از پشت آن ماشين يا از آن ديوار پايين بپرد؟ عنايت بخشى در همين فيلم تنگنا افتاد پايين و پايش در رفت و فيلم مدتى خوابيد تا پاى او خوب شود. شما آنقدر خوب با اين نقش عجين شده ايد كه مثلاً آن راه رفتن تان روى يك پا شبيه به نوعى رقص مرگ شده است. يا همان پريدنتان از پشت آن ماشين در آن لوكيشن و فضاى خيابان آنقدر واقعى و باورپذير است كه ناخودآگاه ما را در يك موقعيت مستندگونه قرار مى دهد. جنس على خوش دست در فيلم تنگنا هر چيزى را مى طلبد، چون خودش توى آن موقعيت بود. او بايد مى پريد و من بايد آن را اجرا مى كردم. ديگر در آن شرايط فقط به اين فكر مى كردم كه يك پايم گلوله خورده و بايد تصنعى و باسمه اى زمين نخورم و اين نما قرار است يك بار گرفته شود. تنها كارى كه كردم دور زانوهايم را از اين كش هاى زخم بستم تا وقتى روى زمين كشيده مى شود آسيب نبيند. یكى از صحنه هاى استثنايى كه باز در سكوت برگزار مى شود حالت نگاه هاى على به برادرش در قسمتى است كه دم در مدرسه اش رفته و بعد به اتفاق هم سوار تاكسى مى شوند و على در انتهاى مسير براى پرداخت كرايه تاكسى پول كم آورده و نگاه دو برادر با هم تلاقى پيدا مى كند... اين غرور تحقير شده يك برادر بزرگتر در برابر برادر كوچكتر خود و آن ابراز شرمسارانه عواطف درونى، با ايجاز چشمگيرى به تصوير درآمده است. خب اين در تداوم همان يكدستى در جنس نگاه ها بود. منتها بخشى از اين زايش و جذابيت بصرى و حس ناب و تاثيرگذار، ريشه در صحبت هاى خارج از فيلمنامه داشت كه ميان من و امير برگزار مى شد. در شروع فصل انتهايى كه على خوش دست به پيشواز مرگ و جان كندن مى رود، حالت نگاه او از لاى در به داخل خانه اشرف به شكلى است كه انگار بيننده از زاويه ديد على خوش دست POV حدس مى زند كه حادثه اى در انتظار او است. حتى آن حالتى كه على از ته گلو و با خس وخس اشرف را صدا مى زند، پيش درآمد مناسبى در مورد واقعه شوم بعدى است. و نكته بارزى كه در اين فصل مى بينيم، انعطاف پذيرى شما است. انگار كه خودتان را كاملاً در اختيار اكبر و رفيق لاشخورش براى آش و لاش شدن قرار داده ايد! على درست در آخر خط و اوج تراژدى، مادرش را صدا مى كند. او تمام شده و خودش به مسلخ گاه آمده است. حتى عشقش پروانه را جا مى گذارد و پروانه نيز حدس زده كه او رفتنى است. در چنين شرايطى، اندازه ها شناخته مى شود و بازى ها درمى آيد. لوكيشن نادرى در اينجا بى نظير بود و همه چيز خوب اجرا شد. چه كسى مى دانست من در آنجا زمين مى خورم؟ اين زمين افتادن را در چند برداشت گرفتيد؟ دو برداشت، دو دفعه را هم خوب زمين خوردم. يك بارش را افتادم زير دوربين جمشيد الوندى و دوتا غلت زدم. درست است كه افكت در آن بالا آوردن ها نقش مهمى دارد، ولى آيا نادرى نقطه ديد نهايى اش را رو نكرد و نگفت كه مى خواهد يك نماى لايى از شهر تهران بگذارد تا اين گونه تداعى شود كه على خوش دست دارد روى شهر بالا مى آورد؟ نه، فقط توضيح داد كه اين عق زدن تو، مال نفرتى است كه از اين جامعه دارى. در كنار اين جنس بازى شما كه در تنگنا شاهد بوديم، در صادق كرده با يك شخصيت عاصى و ويرانگر و كاملاً كنشمند مواجه هستيم. چه شد كه اصلاً ناصر تقوايى به سراغ شما آمد؟ ناصر تقوايى يكى از فيملسازان خوب اين سينما است كه نگاهى مولف و حرفه اى دارد. شما Casting او را در فيلم آرامش در حضور ديگران يا سريال دايى جان ناپلئون ببنيد! تقوايى مرا به خاطر صورت جهنده ام براى نقش صادق كرده در نظر گرفت. او صادق در عكس العمل ها، چه در خشم و چه در مهربانى، سريع جواب مى دهد. تقوايى مى گفت: سعيد با يك خنده كوچولو دنيايش عوض مى شود. او صادق كرده اى را نمى خواست كه من به صورت يك خبر و شخصيت واقعى در نشريات خوانده بودم. مرا از اول تراشيد و خنده را از من گرفت و رفته رفته همان آدم تودار خودش را خلق كرد. درست روى همين نكته مى خواهم تاكيد كنم. در تنگنا على خوش دست در موقعيت كشتن قرار مى گيرد و قرار نيست آدم بكشد. ولى در صادق كرده شما آگاهانه و با اعتمادبه نفس كامل مى خواهيد قصاص كنيد. بله، صادق كرده اصلاً با خودش و ديگران شوخى ندارد. او با نيت و دلايل از پيش تعيين شده اش، مى رود توى امامزاده، سرنماز ظاهر مى شود و... تقوايى شخصيتى درون گرا خلق كرد و برايش فلسفه به وجود آورد. اين فلسفه توى بازى من درآمده است. مثلاً زمانى كه صادق كرده مى رود ماشين را از دوستش مى گيرد، گريه اش مى گيرد و برف پاك كن را مى زند و اشكش را پاك مى كند. او با دركى عميق اقرار مى كند كه ديگر هر كسى را مى بينم دلم به جوش نمى آيد. با توجه به اينكه رل هاى مقابل تان را بازيگران تئاتر عزت الله انتظامى و محمدعلى كشاورز ايفا مى كردند، نگران اين تقابل در گستره نگاه يك بازيگر تئاتر و سينما نبوديد؟ بازيگر تئاتر، بازيگر بيان و كلوزآپ است و بازيگر فرم نيست. به عقيده من، هيچ بازيگر تئاترى نتوانست بازيگر حرفه اى سينما شود. شما هيچ كس را نمى توانستيد پيدا كنيد كه مثل بهروز وثوقى نقش زائر محمد را در فيلم تنگسير امير نادرى بازى كند. فيلمسازى مثل مرحوم على حاتمى نيز اساساً با بازيگر تئاتر و مشخصه ها و ميزانسن هاى تئاترى كار مى كرد. ولى بازيگرانى هم داشتيم مثل زنده ياد پرويز فنى زاده كه خودشان را از سايه تئاتر جدا كردند... فنى زاده يك استثنا بود، او فرم را خوب مى شناخت. اين نبوغ مى خواهد كه تو با يك تكيه كلام، بيننده را در سيزده قسمت يك مجموعه تلويزيونى دايى جان ناپلئون نگه دارى و خسته اش نكنى. يا مثلاً نقش آقاى انتظامى در صادق كرده يكى از بهترين كارهايشان بود. در آن زمان رابطه تان با دوبلورهايى كه به جاى شما صحبت مى كردند چطور بود؟ دوبلورهاى من منوچهر اسماعيلى، چنگيز جليلوند و مرحوم ايرج ناظريان بوده اند و در اكثر فيلم ها صداى شاهد مى گرفتم. آنها هميشه مى گفتند: ما وقتى جاى سعيد صحبت مى كنيم امكان ندارد غير از خودش بتوانيم صحبت كنيم. آيا فكر نمى كنيد كه بخشى از تشخص فعلى سعيد راد و حال و هواى نوستالژيك بعضى از بازى هاى شاخص آن دورانتان مثل تنگنا، خداحافظ رفيق، صبح روز چهارم، صادق كرده، مسلخ، كافر، سفر سنگ و خط قرمز، مديون دوبلورهاى شما است؟ دوبله فن خودش را دارد، كما اينكه هميشه مى گفتند دوبله ايران در دنيا اول است. بچه هاى دوبلور در اتاق دوبلاژ بى نظير بوده اند. اگر فرضاً فيلم تنگنا با صداى خودم بود شايد تاثير بيشترى مى گذاشت. ولى اگر قرار بود من بروم اتاق دوبلاژ جاى خودم صحبت كنم اتفاقى نمى افتاد. اگر بخواهيم براى جريان موج نو تشخصى قائل شويم، بخشى از آن در شمارى از فيلم هاى خيابانى متمركز مى شود كه شما يكى از بازيگران مطرح آنها بوده ايد.ولى متقابلاً شما در آن محدوده زمانى در تعداد قابل توجهى از فيلم هاى تجارى و غيرقابل دفاع بازى كرديد. چرا اين اتفاق افتاد و چه عواملى شما را وادار به اين عمليات انتحارى كرد؟ اين اجتناب ناپذير بود كه من به بدنه سينماى تجارتى وصل شوم. اگر وصل نمى شدم خاطره اى بود و چند تا فيلم... نه تنها من كه خيلى از بازيگران شناخته شده آن دوران نتوانستند اين شرايط را تحمل كنند. بهروز وثوقى هم در اوج كارش رفت فيلم ليلى و مجنون يا ممل آمريكايى و ماه عسل و بت شكن را بازى كرد. تازه ما خودمان را كنترل كرديم، بعضى ها ۵۰ برابر ما از اين فيلم ها بازى مى كردند. شما شاهد بوديد كه يك لهجه رشتى يا اصفهانى، فيلم متفاوت و صاحب سبكى را شكست مى داد. حتى كارگردان ها آمدند تفكرشان را عوض كردند، چون بخش خصوصى آن موقع حمايت نمى شد. يك سازمان گسترش سينمايى نيز به وجود آمده بود كه اصلاً قفل و كليد شخصى داشت و براى خودش صحراى تاتارها و... مى ساخت. اگر اين سينماى موج نو حمايت مى شد و درست جا مى افتاد، نه تنها آن فيلم ها به وجود نمى آمد بلكه تاثير خودش را در سينماى بعد از انقلاب ما نيز مى گذاشت. تماشاگر نسل امروز ما نمى داند چه سينماى نابى پشت سرش بوده است. متاسفانه از سينماى خوب و بالنده حمايت دولتى نمى شود، بخش خصوصى هم بيشتر نگاهى تجارتى دارد و صرفاً به فكر بازگشت سرمايه اش است... عاشق هاى اين بخش نيز همه منزوى و فيد شده اند. من در همان سال هاى خاكستر در طول يك سال در ۱۱ فيلم بازى كردم، يكى از يكى بدتر ولى از همه پرفروش تر. يا بايد مى نشستم مدال يك روز كار كردن با امير نادرى را توى سينه ام مى زدم يا از حذف شدن ناگزير خودم جلوگيرى مى كردم. ولى الان كه من و شما نشستيم داريم از صادق كرده و تنگنا و صبح روز چهارم و خداحافظ رفيق و خط قرمز ياد مى كنيم. شما در عين حال كه به آن ورطه كشيده شديد ولى اين هوشمندى را هم داشتيد كه هرازگاهى پاى اصولتان سفت و سخت بايستيد و در فيلم هاى خوب و غيرمتعارف بازى كنيد. بله، مثلاً من در طول شش ماه كار در فيلم ساخت ايران امير نادرى دينارى پول نگرفتم. از پول خودم رفتم بوكس ياد گرفتم و برگشتم. سنگ كيميايى را خودم كشيدم. متاسفانه نقدها هم بيشتر خاص بودند. اگر نقد پرويز دوايى عزيز در سطح عام كاربرد پيدا مى كرد، مطمئناً در ارتباط بيشتر و فراگيرتر فيلم هايى مثل تنگنا موثر بود. قبل از بازى در فيلم صبح روز چهارم، از نفس افتاده ژان لوك گدار را ديده بوديد و اساساً كامران شيردل در مورد اين فيلم و شيوه بازى ژان پل بلموندو با شما صحبت كرد؟ نه، بيشتر تلاشم اين بود كه نزديك به شخصيت على خوشدست نشوم. البته در مورد كامران شيردل بايد بگويم كه او شناختى از مناسبات سينماى حرفه اى آن دوران نداشت. براى همين هم در سينماى حرفه اى يك بار براى هميشه شد زيرا قواعد بازى را نمى دانست... به قول امير نادرى خيلى نسبت به مسائل نگاه بورژوامنشانه داشت. البته آموخته ها و تكنيكش فوق العاده بود و مى دانست چه كار مى كند. ساخت ايران آخرين همكارى شما با نادرى بود، آيا از بازى در اين فيلم راضى هستيد؟ صد درصد، برخلاف نظر مخالف عده زيادى نسبت به اين فيلم، من نگاه ديگرى دارم. فيلم فضاى بكرى داشت و داستانش فوق العاده بود. زمانى ما درگيرى مان بالا گرفت كه فهميديم هيچ كدام مال آن فضا نيستيم. حالا ممكن بود من بيشتر باشم چون فيزيكى بود و... مثل اين بود كه اسكورسيزى بيايد به سيرگوزن ها و روانشناسى خشونتش بپردازد. Yes و No من و نادرى در حد خريد روزمره كاربرد داشت، اما چه جورى مى خواستيم خيابان پنجم نيويورك را بشناسيم؟ با اين همه امير حاضر نبود كوتاه بيايد. وقتى به ايران برگشتيم او حتى براى دوبله انگليسى فيلمش دوبلر ايرانى چنگيز جليلوند را برد. امير مى خواست پرتاب جهانى داشته باشد اما فكر مى كنم او با همين افق ديد در اروپا راحت تر و بى دغدغه تر بود. پس با اين گفته كنايه آميز موافق نيستيد كه نادرى در ساخت ايران على خوشدست را به خيابان هاى نيويورك كشاند... نه اين جورى نبود، اصلاً فضا طور ديگرى بود. چيزى كه آنجا كمك كرد، باز فيزيك من بود. ورزش كردم، بوكسور شدم... شرايط خوب بود كه فيلم خوبى دربيايد، اما شناخت نبود. فكر نمى كنيد امير نادرى براى تثبيت خودش در يك فضا و موقعيتى كه سنخيتى با هويت و شناسنامه جنوبى اش ندارد، تقلاى بيهوده اى مى كند؟ علت چيست كه او اصرار دارد خودش را همچنان به آن محيط وصل كند و همواره مى خواهد عدم تمايلش به بازگشت را با نگاهى توام با كينه و نفرت توجيه كند؟ چون من سال ها كنار امير نبودم، نمى توانم قضاوت درست كنم... در مورد خود شما مى بينيم يك جا تكليف تان را هم با كار هنرى، هم با كانون خانوادگى كه خودتان رقم زده بوديد، مشخص كرديد. حالا اسمش را مى خواهيم غيرت و هويت مندى ايرانى بگذاريم يا هر چيز ديگر... به هر حال، به ايران برگشتيد و زياد سختى و رياضت كشيديد. حتى يك انزواى ناخواسته و سكوت چندساله را طى كرديد، ولى سعى داشتيد سعيد رادى باشيد كه به همين محيط و جامعه وابسته است. اين تفاوت ها، ريشه در چه دارد؟ ببينيد، من شرايط او را چون ۲۰ سال آن طرف بودم، درك مى كنم. اما يك وضعيتى پيش مى آيد كه تو مى بينى ريشه ات نخشكيده و به خودت مى گويى برو وصل شو بهش. خدا كند آن شرايط را مثل من زود به دست بياورند، چون ديگر وقتى كه مى آيند جان و رمقى ندارند كه وصل شوند. در مورد خود من مى بينيد ريشه ام خشك نشده بوده...احمد رضا درويش كه يكى از فيلمسازان خوب بعد از انقلاب ما است، به سراغم مى آيد. چرا ناصر تقوايى عزيز آمد با من كار كند؟ يا ديگر استادهايم هنوز مى خواهند با من كار كنند؟ اينها همان اخلاقياتى است كه اگر از بين برود، ريشه ها خشكيده مى شود. به هر حال، آنجا بافت و فرم ديگرى دارد... به عقيده من، فيلم هايى كه نادرى در آن طرف ساخته، يك فصل مرثيه نمى شوند. بنابراين سكوى جهانى شدن نادرى، اينجا بود. آنجا اصلاً رنگ ما نيستند... نادرى درگفت وگويى كه اخيراً در مجله فيلم چاپ شد به اين موضوع اشاره كرده بود كه سعيد آمده بود نيويورك در انسرينگ ماشين پيغام گذاشته بود ولى من نمى خواستم جواب بدهم. من نمى دانم، شايد شب گريه كرده بودم. امير! سعيدم ب، گوشى را بردار من نيويوركم كارت دارم. اين براى خود من خيلى سئوال برانگيز است كه امير نادرى كه مى آيد سازدهنى، انتظار و تنگنا را مى سازد و اين قدر خوب به طبقه على خوشدست نزديك مى شود و يا در يك حال و هواى عدالتخواهانه اجتماعى داستان تنگسير را انتخاب مى كند و به تصوير مى كشد، چطور مى تواند آن قدر بى رحمانه به جامعه و ريشه هاى خود و آدم هاى اين سرزمين پشت كند؟ در ميان همين آدم ها كسانى هستند كه هنوز امير نادرى را عاشقانه با فيلم هاى آن دورانش دوست دارند. يك جمله خوبى در فيلم خط قرمز بود، با اين مضمون: توى مبارزه اگر رودربايستى داشته باشى، كار دست خودت مى دى. به عقيده من امير نادرى آنجا دنبال سوئيچى گشت كه هيچ وقت نتوانست پيدا كند. اين را سر ساخت ايران هردويمان متوجه شديم، اما تصميم گيرى با خود افراد است.جايزه هاى امير نادرى براى انتظار و سازدهنى - به قول خودش- دوتا گونى بود. او اگر مانده بود باعث سربلندى صنعت سينماى ايران مى شد. خوشبختانه در گفت وگويى كه اخيراً در مجله فيلم از او چاپ شد، احساس كردم نگاهش خيلى مهربان و عاطفى شده است. در مورد كولى فيلم سفر سنگ گويا جلوتر از شما خيلى ها قرار بود اين نقش را بازى كنند. بله، ولى نهايتاً كيميايى تشخيص داد كه اين نقش را من بازى كنم. در شرايطى كه آن همه فيلم تجارى بازى كرده بودم، كيميايى خواست مرا متفاوت نگاه بكند. من معتقدم كه سينما ابزار هنرمندانه اى است كه در عين حال مى تواند حضور و نقش تعيين كننده اجتماعى داشته باشد. كيميايى براساس زمانه شناسى به موقع خود و شاخك هاى تيزش فيلم سفر سنگ را ساخت. اما همين فيلم باعث شد سعيد رادى كه در مميزى ارزشى اين دوران به دليل بازى در تعدادى از فيلم ها مورد انتقاد واقع مى شود متقابلاً نقطه ذهنى و عاطفى طيف هاى مختلف اين جامعه از يك متعصب مذهبى بگير تا يك روشنفكر آرمانخواه قرار مى گيرد و با شخصيت غربتى يا كولى او ارتباط سمپاتيك برقرار مى كنند. انگار كه حديث زمانه خودش را با اين كولى عدالتخواه و مبارز مى شنود و به آدمى مثل او نياز دارد تا پشت سرش سينه بزند. در حقيقت نقش ما تابع نگاه و اجرا و انتخاب يك مولف است. زمانى در هيئت يك آدم مطرود و بداقبال مثل على خوشدست درمى آيد، زمانى آن غربتى را روى اسب مى سازد و زمانى ديگر با يك پاپيون، نقش امانى را درمى آورد. البته شما آدم بدشانسى هم هستيد، زيرا براى يكى از بهترين بازى ها و نقش هايتان در فيلم خط قرمز امكان نمايش عمومى فراهم نشد. شخصاً معتقدم كه اگر بخواهيم مقوله بازيگرى را در آن استاندارد هاى حرفه اى خودش تعريف كنيم، فيلم خط قرمز بى برو برگرد يكى از بهترين فيلم هاى اين دوران است، چون تعريف متفاوت و خلاقانه اى از بازيگرى ارائه مى دهد. خوشبختانه در اين مورد، هم مولف و رهبر اركسترش هست و هم نوازنده اش. پس بياييم به يك اجراى ديگر فكر كنيم، اما اگر يك ويولنيست خوش دست را به امان خدا رها كنيم، ساز خودش را مى زند. اين بدشانسى اى كه من عنوان مى كنم، از اين جهت هست كه اگر اين فيلم در يك شرايط مناسب اكران عمومى مى شد، اصلاً تعريف كاملاً متفاوتى از سعيد راد اين دوران رقم زده مى شد كه حتى مى توانست جريان ساز باشد. من خودم اين فيلم را خيلى دوست دارم ولى مى گويم دور از دسترس نيست كه كارى از آن قوى تر نيز دوباره عرضه شود زيرا آن تجربه را پشت سر گذاشته ايم. فيلم هايى مثل خط قرمز يا دوئل براى من تجربه هاى فوق العاده اى بودند. اگر اعتمادبه نفس بالا و اين فهم وجود داشته باشد كه سينما منفرد نيست و در جمع شكل مى گيرد، اين تجربه ها را مى توان به صورت كامل تر تكرار كرد. يكى از مسائل مهم جريان فيلمسازى Casting بازيگرى است كه متاسفانه در سينماى ما نگاه خوبى به آن نمى شود. يكى از دلايلى كه ناصر تقوايى ناچار شد زنگى و رومى را متوقف كند، خالى بودن دستش توى Casting بود. بازيگران حرفه اى اش من بودم و هديه تهرانى و قريبيان... مگر چقدر تقوايى تاب تحمل دارد؟ من مى گويم شروع نشود بهتر است تا به اينجاها برسد. خدا نكند اين خستگى و دلسردى به تفكر بدنى سينماى ملى ما كه تاليف است لطمه عاطفى بزند. حالا اين وسواس و دقت عمل در انتخاب، اقتضاى سنتان است؟ نه، من گفتم كه مدعى ام. من مى توانم على خوشدست تنگنا را با همين شرايط سنى بازى كنم و هنوز مى گويم: آقاى كيميايى سنگ را بده بكشم... فكر مى كنم كه هنوز عامل اجرايى خوبى هستم. اين نگاه متعصبانه و توانايى بالقوه شما در سينمايى كه به سنت ستاره سازى به درستى بها دهد، معنا پيدا مى كند. در صورتى كه در طول اين سال ها در سياستگزارى هاى بخش خصوصى و دولتى شاهد بوده ايم كه هر كسى تفسير خودش را از سينما داشته و همواره در مورد سنت ستاره سازى نگاهى كنترل شده و محافظه كارانه اعمال شده است. مثلاً در فيلم خط قرمز شما مى آييد در يك نقطه فاصله گرفته از فيلم سفر سنگ قرار مى گيريد و براساس محوريت شخصيتى كه نقش آن را ايفا مى كنيد بازپرس امانى، امكان بيشترى براى نمايش توانايى ها و قابليت حرفه اى خود داريد. شكل بازيگرى شما از همان سكانس اول و ديالوگ هاى نوشته شده براى اين نقش و نوع ادا كردن آن به گونه اى است كه كاملاً به بيننده القا مى شود اين شخصيت، شكارچى انسان است. خشونت استتار شده بازپرس امانى رفته رفته در اجرا به خشونتى عيان و بيرونى و گسترده تبديل مى شود. شما در همان محدوده سنت ستاره سازى با فهم درستى از نقش خود و هماهنگى با كارگردان، اين شخصيت چند وجهى و در كانون بحران قرار گرفته را به نمايش مى گذاريد. اين بهايى است كه مسعود كيميايى به بازيگرش مى دهد. بازيگر او حتماً بايد در سنت ستاره سازى جاى بگيرد و به خوبى تعريف شود. يك نمونه در همين خط قرمز مثال مى زنم. در اين فيلم با دو شيوه بازجويى از سوى بازپرس امانى روبه رو مى شويم. يك سكانس درخشانى كه امانى از برادر زنش برادر لاله بازجويى مى كند شيوه بازيگرى شما آن عصبيت و خشونت و بد دهنى و تك مضراب هاى كاذب مهربانانه، با آن فضا و موقعيت مكانى و حركت چرخشى استادانه دوربين و نورپردازى تند صحنه همخوانى دارد. البته آن عصبيتى كه از طريق ور رفتن با يقه پيراهن و پاپيونتان نشان مى دهيد و آن بالا آوردن هاى ناشى از درد معده به عنوان يك موتيف در كليت فيلم به كار رفته است اما جنس بازجويى امانى از زن خودش لاله دوگانه است. شما در نقش امانى هم مى خواهيد عاشقانگى را حفظ كنيد و هم مراقب هستيد كه از آن موقعيت و استبداد شغلى نبايست عقب بيفتيد. انگار كه آن مسئول رده بالاى امنيتى دارد زاغ شما را چوب مى زند. اين تغيير و تبديل و منفك كردن خود از يك حس و موقعيت و پرت شدن در حس و حالى ديگر كار دشوارى است. يك جا مى خواهيد عشق تان را به لاله نشان دهيد، دقايقى ديگر احساس مى كنيد فريب خورده ايد و با يك عنصر خائن به جاى همسر سر و كار داريد و در ادامه اين وضعيت پر تلاطم، ناخواسته به گذشته و محله قديمى تان رجعت مى كنيد و بغضتان را با كلامى نوستالژيك مى شكنيد. همه اين ظرافت ها و جزئيات برمى گردد به همان نگاه مولف و رعايت درست قواعد. مثلاً كلنجار رفتن با آن پاپيون وسيله و تمهيد خوبى براى اجرا و نمايش خفقان مى شود، يا آن چوب سيگار كه ديديد خوب به زمين زدم. اصلاً آقاى كيميايى به من نگفت زمين بزن، ديدم موقعش هست... او در مورد امانى به من گفت آدمى را مى خواهد كه زخم معده دارد و آنقدر عصبى است كه خون بالا مى آورد ولى به لحاظ خودخواهى و غرور و اعتبارش حاضر نيست اين مشكل جسمى اش را لو بدهد. خوب در شرايطى كه مولف در برابرت نشسته و سرش هم كلاه نمى رود، تو بايد خصوصيات و زير و بم اين نقش را بدانى تا نمره قبولى بگيرى. خب شما كه اين قدر نگاه متفاوت و حرفه اى به مقوله بازيگرى داريدچگونه مى خواهيد بعد از يك دوران فترت، در سينماى خودمان كه تعاريف ديگرى دارد كار كنيد و به نقش هاى ايده آلتان دست يابيد؟ من در بازگشت دوباره ام به عرصه بازيگرى براى خودم متر و معيارى دارم و فعلاً دارم مقاومت مى كنم و چندين پيشنهاد كار را كه مورد پسندم نبود رد كردم. البته حضور حرفه اى امثال من بستگى به رونق اقتصادى سينما و جذب درست مخاطب دارد. آمار نشان مى دهد كه سينماى ما در يك دوره ۲۰ساله همين جور تماشاگرش را از دست داده است. آيا ظرفيت شهرى با تعداد جمعيت و گستردگى تهران، اين تعداد سينماى ورشكسته است؟ ما به جايى رسيديم كه با نگاه جبرى وضعيت دوره اى سينما را ارزيابى مى كنيم مثلاً تا اطلاع ثانوى مى گوييم اگر فيلم كمدى نباشد كار نمى كند. شما ببينيد سينماى داستانى ما از بين رفته است. سينماى تاليف ما كجا است؟ چرا بايد يك جريان مولف از اين واهمه داشته باشد كه در مقابل جريان غالب طنزهاى سخيف و سطحى، كم بياورد و قافيه را ببازد؟ سينما شخصيت خودش را دارد. ولى الان گويا قرار است مردم فقط به سينما بروند و اين ادا و اصول ها را ببينند و ديالوگ هاى مشمئزكننده را بشنوند و غش غش بخندند و بيايند بيرون. خنديدن هم براى خودش تعريفى دارد. مثلاً يكى از بهترين Castingها را در فيلم مارمولك مى بينيم. هر آدمى سر جاى خودش بود، لوكيشن درست و بازى ها حرفه اى بود. متاسفانه ما الان در اغلب فيلم هايمان Casting حرفه اى نداريم. مشكل اين است كه ما هنوز تكليفمان با سينما روشن نيست كه آيا آن را يك هنرصنعت مى دانيم يا صنعت صرف و بر اين اساس چه برنامه ريزى كارشناسانه اى براى توليدات سالانه خود داريم تا بتواند گونه هاى مختلف سينمايى را جوابگو باشد؟ مثلاً فيلم دوئل كه شما در آن بازى كرديد قرار بوده كه در چارچوب آن قواعد كارشناسانه و از پيش تعيين شده خودش، يك پروداكشن استثنايى و متفاوت با استانداردهاى فيلمسازى ايران داشته باشد. ولى آيا در نمايش عمومى به آن افق ديد آرمانى اش رسيد و جريان ساز شد؟ من مى خواهم بگويم كه سياست هاى سينمايى ما با تداوم ساخت اين گونه فيلم ها و بها دادن به استانداردهاى حرفه اى هم سويى ندارد. بها را خود فيلمساز و تاليفش مى دهد. به هر حال فيلم دوئل در همين شرايط نابسامان نزديك يك ميليارد تومان فروش داشت. اين رقمى كه شما مى گوييد رقم واقعى است؟ شايد هم بيشتر از اين كار كرد... فيلم چهار ماه در اكران عمومى بود. ما ديديم حسادت بالا گرفته است، آنها نمى خواستند باور كنند كه در يك فيلم قواعد حرفه اى رعايت شده است. سينماى ما تعريفش مشخص است و صنعت سينماى ملى ايران در آن مستتر است. براساس اين تعريف، بودجه برايش از بخش دولتى يا فارغ از آن تعيين مى شود. اما در سياستگزارى هاى ما هنوز معلوم نيست كه قرار است سينما صرفاً از طريق بخش خصوصى سرپا باشد يا ما يك سينماى دولتى داريم؟ در اين شرايط پا در هوا و بى ثبات، عامل منتقد و تخطئه كننده فيلم دوئل در دوقدمى اش جا خوش كرده و چه بسا هيچ غرض و مرض و حسادتى هم نداشته باشد. منطق او اين است كه در اين اوضاع نامساعد بهتر است با بودجه فيلم دوئل، پنج شش فيلم كم خرج خوب ساخته شود. اما در شرايطى ايده آل و تثبيت شده، هيچ اشكالى ندارد كه در كنار آن چند فيلم كم خرج، فيلم هايى با استانداردهاى حرفه اى و پروداكشن دوئل ساخته شوند و تحولى در صنعت فيلمسازى ما ايجاد كنند. مشكل ما براى شكل يابى و جهت دهى يك سينماى ناب و تاثيرگذار اين است كه خط مشى و حوزه تصميم گيرى متوليان اين سينما با تعويض شان و آمدن افراد بعدى كاملاً دگرگون مى شود. اصلاً مى آيند يك سليقه ديگرى را اعمال مى كنند، در حالى كه چه اشكالى دارد سياست ها و برنامه ريزى هاى سازنده و درست تجربه شده، استمرار پيدا كند و متاسفانه مى بينيم كه اين آزمون و خطا همچنان ادامه دارد... صنعت سينماى ملى ايران يك تعريفى دارد و يك تاليف... آن تعريف در آن تاليف بايد بگنجد. بايد در مورد رديف بودجه، نگاهى دقيق و كارشناسانه و منطبق با شرايط داشته باشيم، چون بخش خصوصى مى خواهد تجارت خودش را بكند... اصلاً آيا در حال حاضر بخش خصوصى داريم؟ تا زمانى كه بخش خصوصى تعريف واقعى خودش را پيدا نكند، سينماى ما نمى تواند به استانداردهاى حرفه اى خودش دست پيدا كند. آن افرادى هم كه با حسن نيت و اهداف فرهنگى مى خواهند از طريق بخش خصوصى در اين عرصه سرمايه گذارى كنند، در دراز مدت چنان تخريب مى شوند كه عطاى اين كار را به لقايش مى بخشند. در پایان باید گفت که: سعید راد متولد ۱۳۲۳ تهران همسر سابق نوش افرین خواننده. هنرپیشگی را با فیلم الکلی درسال ۱۳۵۰ به کارگردانی محمدعلی جعفری شروع کرده بعدا درفیلمهای طغرل، کافر، قاصدک، اب، فاتحین صحرا، هدف، شرف، صبح روز چهارم، تنگنا، خداحافظ رفیق، گدای اشراف زاده، همراهان، سفرسنگ، دواقای باشخصیت، اقای لربه شهرمیرود، سکوت بزرگ، تیغ افتاب و بعد از سال ۱۳۵۷ در فیلمهایی مانند دادشاه، مرز، عبورازمیدان مین، خط قرمز، فرمان، عقابها، بعد ازمدتی به امریکا رفت سال ۱۳۸۱ دوباره به ایران بازگشت و اولین فیلم خود بعد از بازگشت از امریکا را در سال ۱۳۸۲ بازی کرد که دوئل نام دارد و پر هزینه ترین فیلم تاریخ سینمای ایران میباشد که مضمونی جنگی دارد و سعید راد در این فیلم اولین نقش منفی خود را بازی کرد.


text: این تاپیک یک جورایی تاپیک Technical Help برای امپایر هست و هر مشکلی مربوط به گیر کردن بازی، کرش ها و CTD (Crash to Desktop) های بازی ... من کرس ندارم ولی به دلیل در خواست یکی از بازدید کنندگان این مطلب را مینویسم!!! با تشکر از نظر شما این افتخار ماست که به نظر شما پاسخ بدیم!!! دلیل این کرش اینه که مقداری که ویندوز به امپایر از رم برای استفاده می ده تا 2GB هست و وقتی امپایر به فضای بیشتری در رم احتیاج داشته باشه کرش میکنه. این CTD* هم بیشتر موقعی اتفاق می افته که چند تا جنگ پشت سر هم انجام می دید. همچنین گاهی بعد از یک مدت بازی کردن سرعت بازی کم میشه که اون هم به خاطر همین مشکله. این آموزشی که میگم باعث مقدار فضایی که امپایر می تونه ازش استفاده کنه رو از 2GB به 2.5GB افزایش میده. ولی خب معلومه که میزان رم شما باید از 2 گیگ بیشتر باشه تا این کارو بکنید. 1. آماده کردن ویندوز برای اجازه دادن به هر یوزر برای استفادهء بیشتر از 2 گیگ (این بخش فقط برای ویندوز های 32 بیتی هست و ویندوز های 64 بیت نیازی به انجام این کار ندارند.) XP 32 - فایل boot.ini رو که در درایو ویندوز شما هست (معمولاً درایو C) پیدا کنید. این فایل جزو system files محسوب میشه و حتی اگه show hidden files and folders رو تیک زده باشید باز هم نشون داده نمیشه. بلکه در کنار همون show hidden... یک گزینهء دیگه هست به اسم hide protected operating system files که با برداشتن تیک اون این فایل نشون داده میشه. - روی boot.ini کلیک راست کنید و تیک read only رو بردارید. - فایل boot.ini رو بازی کنید. - در بخش [operating systems] یک خط هست که به این صورت شروع میشه: "multi(0)disk(0)rdisk(0)partition(1)\WINDOWS="Windows XP Professional..." (البته روی سیستم شما ممکنه مقداری با این فرق داشته باشه). کل اون خط رو کپی و در زیرش paste کنید. حالا اگر اشتباهی هم بکنید در دستکاری این فایل دیگه مشکلی برای بالا اومدن ویندوزتون پیش نمیاد. - در انتهای خط جدیدی که با کپی کردن ایجاد کردید، این عبارت رو بنویسید (بدون "" ها) "/3GB /USERVA=2500" - تو همون خط پایین توی یک قسمتش نام و مدل ویندوز رو داخل دو " " نوشته (مثلا "Microsoft Windows XP Professional")، اون رو به "Windows XP 3GB" تغییر بدید. - فایل رو ببندید و save کنید. - روی فایل کلیک راست کنید و اون رو به حالت read-only برگردونید. VISTA 32 - روی استارت کلیک کنید، All programs و سپس Accessories. روی command prompt کلیک راست کنید و روی run as administrator کلیک کنید. - در command prompt این عبارت رو تایپ کنید: bcdedit/set increaseuserva 2500 - مطمئن بشید که پس از این که این عبارت رو تایپ و enter کردید توی همون command prompt پیغامی به شما داده میشه که درخواست شما درست انجام شده باشه. برای این که مطمئن بشید می تونید تایپ کنید: bcdedit که تغییرات انجام شده رو لیست می کنه. - command prompt رو ببندید. این کار تاثیرش رو پس از یک بار ریستارت کردن میگذاره ولی هنوز ریستارت نکنید. 2. آماده کردن exe ـه امپایر برای استفادهء بیش از 2GB - فایل batch زیر رو دانلود کنید و اون رو هر جایی که خواستید extract کنید: http://www.4shared.com/file/93565375/aa63cbf3/3GB_enabler_for_Empire.html - به جایی که امپایر رو نصب کردید برید و فایل exe (اجرا کننده)ء امپایر رو کپی کنید توی فولدری که فایل بالایی رو اونجا extract کردید. حالا exe ای که توی خود فولدر امپایرتون هست (همونی که الان یک کپی ازش گرفتید) رو به یک اسم دیگه تغییر بدید (فرقی نمی کنه به چه اسمی). - به فولدری که فایل دانلودی رو در اون extract کردید برید. - فایل readme.txt در مورد چگونگی کار کردن این فایل توضیح داده. به طور خلاصه بگم که اول باید فایل startme.batch رو باز کنید، سپس از شما میخواد که یک دکمه رو فشار بدید، پس از اون چند انتخاب میاد که شما باید دکمهء A رو بزنید. پس از این که کار تموم شد و برنامه دوباره از شما خواست یک دکمه دلخواه رو فشار بدید، برای این که مطمئن بشید که کار درست انجام شده دکمهء V رو بزنید و اینتر کنید، حالا اگر به بالای صفحه برید باید توی یک خط (تقریبا خط 10 ـم) نوشته باشه "Application can handle large (>2GB) addresses" اگر این نوشته باشه یعنی کار درست انجام شده. - حالا exe ـه دستکاری شده رو به فولدر امپایرتون کپی کنید. 3. یک بار ریستارت کنید تا تغییرات اعمال شده انجام بشن. نحوه برگردوندن تغییرات اگر به هر دلیلی خواستید تغییرات انجام شدتون رو برگردونید، برای exe ـه امپایر که قبلا یک بکاپ گرفته بودید (همون تغییر نام فایل exe ـه اصلی امپایر). اما برای درست کردن ویندوز برای ویندوز XP تنها کافیه که خط آخر در فایل boot.ini رو حذف کنید، برای ویستا هم باید در command prompt تایپ کنید bcdedit /deletevalue increaseuserva و سپس اینتر و ریستارت. حالا همه چیز به حالت اول بر می گرده. 1- اگر مشکلی هم برای کامپیوتر شما پیش اومد مسئولیتش با من نیست. به قول معروف do it at your own risk. اگر هم مشکلی پیش بیاد میشه از توی safe mod براحتی حلش کرد و اصلاً کار مشکلی نیست. 2- نظر های همون صفحهء اول اون تاپیک رو خوندم بعضی ها گفته بودن با این کار ساعت ها بازی کردن ولی این مشکل کرش دیگه براشون پیش نیومده بوده. حتی یکی از کارکنان CA که عضو TWC هست هم خیلی از این فرد تشکر کرده و گفته که اتفاقاً برای پچ بعدی در نظر داشتن این مشکل رو حل کنند. اگر مشکل حل نشد 100% بگید!!


text: عرضه خدمات اینترنت پرسرعت بی سیم (وایمکس) برای نخستین بار در کشور از روز گذشته به طور هم زمان در ۷ شهر تهران، اصفهان، مشهد، اهواز، تبریز، شیراز و کرج آغاز شد. عرضه خدمات وایمکس برای اولین بار در ایران با پهنای باندهایی بین ۶۴ کیلوبیت برثانیه تا ۲ مگابیت برثانیه برای متقاضیان آغاز شده است و متقاضیان می توانند در هر مکانی که باشند تنها از طریق یک مودم وایمکس و با استفاده از رایانه خود به اینترنت پرسرعت بی سیم دسترسی داشته باشند. آرش کریم بیگی مدیرکل روابط عمومی ایرانسل در گفت و گو با خراسان با اشاره به جزئیات و ویژگی های سرویس اینترنت پرسرعت بی سیم گفت:هزینه اندک توسعه و نگه داری، مودم کوچک و قابل حمل، نبود مشکل تداخل امواج، امنیت بالای شبکه، یکپارچگی مودم، ایجاد زیرساخت های لازم برای گسترش شبکه انتقال داده، توسعه ظرفیت تجارت الکترونیک، نیاز نداشتن به کابل کشی و خطوط تلفن از جمله مزایا و برتری های فناوری وایمکس به شمار می رود. عرضه پهنای باندهای مختلف بین ۶۴ کیلوبیت بر ثانیه تا ۲ مگابیت بر ثانیه براساس نوع درخواست کاربر، امکان استفاده از چندین مودم برای یک حساب و پرداخت متمرکز از جمله مزایای این سرویس است. در مرحله بعدی خدمات پیشرفته تلفن اینترنتی (VoIP) نیز به کاربران خانگی و تجاری وایمکس عرضه خواهد شد. هزینه آبونمان ماهانه این سرویس با سرعت ۵۱۲ کیلوبیت بر ثانیه، با ۴ گیگابایت ترافیک رایگان ۳۵۰ هزار ریال و با ترافیک نامحدود یک میلیون و ۲۰۰ هزار ریال خواهد بود. وی ادامه داد: به علاوه هزینه آبونمان ماهیانه این سرویس برای سرعت یک مگابیت بر ثانیه با طرح تعرفه پایه به همراه ۱۰ گیگابایت ترافیک رایگان ۸۰۰ هزار ریال و برای استفاده با ترافیک نامحدود ۲ میلیون ریال است. این تعرفه برای سرعت ۲ مگابیت بر ثانیه با ۲۰ گیگابایت ترافیک رایگان یک میلیون و ۴۰۰ هزار ریال و با ترافیک نامحدود ۳ میلیون و ۶۰۰ هزار ریال است. برای استفاده از این سرویس نیازی به نزدیکی و یا دید مستقیم نسبت به آنتن ارسال کننده نخواهد بود و با بهره گیری از انواع مودم های وایمکس امکان دسترسی به این سرویس چه در فضای باز و چه در داخل ساختمان فراهم خواهد بود. وی تصریح کرد: هزینه آبونمان ماهیانه استفاده از این سرویس با سرعت ۱۲۸ کیلوبیت بر ثانیه با طرح تعرفه پایه به همراه ۳ گیگابایت ترافیک رایگان ۱۵۰ هزار ریال و با ترافیک نامحدود ۴۵۰ هزار ریال است. این تعرفه برای سرعت ۲۵۶ کیلوبیت بر ثانیه به همراه ۳ گیگابایت ترافیک رایگان ۲۹۰ هزار ریال و با ترافیک نامحدود ۸۵۰ هزار ریال است. وی تصریح کرد: به طور کلی در ارائه سرویس اینترنت پرسرعت ۲ مقوله مدنظر قرار می گیرد: ۱) سرعت اینترنت ۲) حجم ترافیکی که در طول ماه رد و بدل می شود و در این سرویس نیز برای آن که این امکان را در سبد خانوار جای بدهیم، این ۲ نوع سرویس را ارائه کردیم. یک سرویس با سرعت ۱۲۸ KBبا ۳ گیگ ترافیک است و سرویس دیگری با ترافیک نامحدود ارائه کرده ایم که برای همه البته با هزینه های متفاوت قابل استفاده باشد. وی اضافه کرد: مودم های وایمکس نیز در قالب ۲ نوع مودم داخلی و مودم فضای باز ارائه می شود که مودم های داخلی به راحتی قابل جا به جایی است و فرد می تواند با جا به جایی این مودم ها از محل کار به منزل و یا هر فضایی که تحت پوشش وایمکس باشد در ۷ شهر یاد شده از این سرویس استفاده کند. مودم فضای باز که باید روی بام نصب شود مناسب شرکت ها و سازمان هایی است که متقاضی استفاده از این سرویس هستند. وی اضافه کرد: برخلاف تصور برخی، اینترنت پرسرعت بی سیم وایمکس روی سیم کارت ارائه نمی شود بلکه این سرویس کاملا مستقل است و برای استفاده از آن متقاضی باید از طریق مودم به این سرویس دست پیدا کند. در ارائه سرویس وایمکس، طرح تعرفه نیز در نظر گرفته شده است. طرح تعرفه در واقع بسته ای است متشکل از سرعتی که مشترک برای اتصال انتخاب می کند و میزان ترافیک ماهانه ای که مایل به استفاده از آن است، به عنوان مثال، مشترکان امکان انتخاب طرح تعرفه ای با سرعت ۱۲۸ کیلوبیت بر ثانیه و ترافیک ماهانه ۳ گیگابایت را خواهند داشت. بنا بر اعلام، کاربران می توانند بر اساس تمایل خود نسبت به نحوه پرداخت، از میان ۲ گزینه اشتراک اعتباری و یا دائمی یکی را انتخاب کنند. هم چنین تمامی کاربران این سرویس، صرف نظر از روش پرداخت انتخابی خود، می توانند در هر زمان به ریز صورت حساب و جزئیات استفاده خود از خدمات دسترسی داشته باشند. کارشناسان مرکز تماس ویژه وایمکس با شماره تلفن ۰۹۳۷۷۰۷۰۰۰۰ برای تماس در تمامی ساعات شبانه روز آماده پاسخ گویی به سوالات متقاضیان سرویس وایمکس هستند. منبع: روزنامه خراسان


text: در مراسمی به مناسبت هفته قوه قضائیه، صادق آملی لاریجانی رئیس این قوه، با هشدار به کسانی که آنها «اشرار و متجاوزین به نوامیس» خواند گفت: «ما در اجرای قانون مجازات اسلامی هیچ ترحمی روا نخواهیم داشت و اقدامات سختگیرانه ما در سال جاری جدیتر میشود». او همچنین بر برخورد جدی با «قضات متخلف»، که با «تخلفاتی هر چند کوچک چهره دستگاه قضایی را مخدوش کنند» تاکید کرد.


text: دو شنبه 27 شهریور 1391 - 14:26:31 مهمانپرست: رسانه های خارجی، سخنان جعفری را تحریف کردند سخنگوي وزارت امور خارجه ايران در گفت و گو با شبكه العالم اظهار داشت: نقل قول برخي از رسانه هاي غربي و عربي از سخنان اخير سردار جعفري فرمانده سپاه، گزينشي، نادرست و با هدف سياسي صورت گرفته است. مهمان پرست افزود: تحريف سخنان مقامات كشورمان و ارتباط دادن برخي از آن سخنان به مسائل جاري منطقه، به صورت گزينشي و نادرست انجام شده و اهداف خاص سياسي را دنبال مي كند و به هيچ وجه اعتباري ندارد. وي تاكيد كرد: ايران به هيچ وجه، در منطقه و به ويژه در سوريه حضور نظامي ندارد.


text: چرا میرحسین موسوی به مراسمهای پدرش نرفت؟ تاریخ انتشار : چهارشنبه ۱۷ فروردين ۱۳۹۰ ساعت ۱۵:۲۲ در حالی رسانه های ضد انقلاب در اخبار متعددی تلاش کردند تا از درگذشت مرحوم میر اسماعیل موسوی بهره برداری کرده و طی خبرسازی دروغین از ممانعت ماموران از حضور میرحسین موسوی در مراسم های مختلف آن مرحوم سخن به میان بیاورند،اخباربدست آمده از واقعیت دیگری حکایت دارد. به گزارش جهان به نقل از جوان آنلاین یک منبع آگاه در این زمینه با بیان این که میرحسین موسوی پیش از فوت مرحوم پدرشان با وی دیدار داشته گفت:پس از فوت پدر ایشان به میرحسین موسوی گفته شده که مانعی برای حضور وی در مراسم های مختلف آن مرحوم وجودنداشته و وی می تواند در این مجالس شرکت کند ولیکن شخص ایشان هر بار از رفتن به این مراسم ها خودداری کرده است. وی همچنین گفت:حتی در نوبت آخر که با میرحسین موسوی این مساله مطرح شده وی روز دوشنبه گذشته را فرصتی مناسب برای شرکت در میان برنامه های خانواده خود ذکر کرده بود که باردیگر شخص وی این برنامه را لغو کرده است. کد مطلب: 161626


text: منتظر سوالاتتون هستم ^ـ^ |7.5 -9.5||9.5 - 11.5||15.5 - 13.5||17.5 - 15.5||19.5 - 17.5| |شنبه||کاراموزی||کاراموزی||روش بیهوشی 1 (304)||روش بیهوشی 1 (304)| |یک شنبه||کاراموزی||کاراموزی||فوریت پزشکی (309)||فوریت پزشکی (309)| |دو شنبه||کاراموزی||کاراموزی| |سه شنبه||بیماری های داخلی و جراحی||بیماری های داخلی و جراحی||تاریخ تحلیلی (برادران) 312| |چهار شنبه||تاریخ تحلیلی (خواهران) 312||مراقبت های ویژه (305)||مراقبت های ویژه (305)| نفهمیدم این دل گرفتگیه عصر جمعه از کجا منشا می گیره؟!! مشکل از دلاس مشکل از جمعه اس ... مشکل از فرداشه... به گمان بسیار باید جمعه مشکل داشته باشه ! اینقد بی انصاف نباشین مگه چقد وقتتونو میگیره!!! وقتی میبینم هیچ نظری نیس اصلا حس پست گذاشتنم میره !! تا کیف پولمو باز می کنم یه چیزی می بینم که هیچ وقت به خاصیتش ؛ به علت آفرینشش ؛ به دلیل بودنش پی نبردم ... نه خدایی علت وجود این کارت دانشجویی که ماها داریم چی میتونه بوده باشه ؟! یا بوده بود ؟! یا بوده هست ؟! حالا کاش روش میزدن دانشگاه علوم پزشکی زاهدان _ تیپ یک تا یه خرده به خودباوری میرسیدیم ^_^ ملت (دانشگا سیستانیا) با کارت دانشجویی شون وارد کتابخونه ودانشگاشون میشن و من اونوفت باید بشینم فکر کنمو وبلاگ پستشو بذارم تا به صورت کلاسی کشف به عمل بیاریم ؟!!!! آنقدر که صدایش به گوش همه برسد و روسیاه شوند همه ی آنهایی که برای غمت شرط بسته بودند . بخند آی آدمک بخند آدمک من بخند در صورت تمايل به دارو كشيدن عدد ١ ، ماسك گرفتن عدد ٢ ، رگ گيري عدد ٣ ، اير وي گذاشتن عدد ٤ ، اينتوبه كردن عدد ٥ ، رفتن به رست عدد ٦ و مشكل با رزيدنت عدد ٧ را وارد كنين در غير اين صورت عدد 0 را وارد كرده تا با اوپراتور ( اتاق رست استاد) وصل شويد و مشكل خود را بيان كنيد میگم مقدس چون واقعا توش ارامش رو احساس میکنی!! مثلای توی ساختمان مخوف چشم حکم امن ترین منطقه ی بیمارستان رو داره و همه ارزو دارن که برن اونجا !!! توی بیمارستان امام علی هم که کحل مناسبی برای اهنگ گوش کردن و بازی با موبایل شده :) ارامش ازین بیشتر؟؟؟ فقط حیف توی خاتم خیلی بهش بها نمیدن ولی اینطور که من میبینم به زودی توی خاتم هم به یه منطقه ی مهم تبدیل میشه دوستم روبروم بریشون وایستاده بود, به من نگاه می کرد!همش می گفت خدایا غلط کردم و کلمه ی شهادتین رو تند تند می خوند!!!!!!!!!! اون یکی دیگه که از خواب بریده بود؛وضو نگرفته قرآن رو برداشته و ازم میبرسه: الان کدوم سوره رو بخونم؟؟؟؟؟ با خودم گفتم خدایا این چی میگه؟!!!! بش میگم برو جای چارچوب وایستا! رفته سطل اشغال رو از گوشه برداشته تا جاشو بگیره. زورش به سطل اشغال طفلی رسید!!! حالا یکی نیس بش بگه چرا رفتی بغل فایل ؟ صب روز بعدش یه عالمه بستنی عروسکی رو با چشای بف کرده می دیدی که از حیاط میومدن بالا تا اتاقاشون بخوابن!!!! سوژه ه خنده بود! چه می کند زلزله ... وجلوی اندوه را با تورنیکه بست ودلهای تنگ را با اکارتور باز کرد وعشق هایمان را در فرمالین فیکس وهر از گاهی دلهایمان را اسکراب کنیم. خیلی جذاب و پر هیجانه!! 1- تاریخ تولدتون و معدل ترم قبلتون: 1/2 / الماس / میمون یا به روایتی 1371/01/15 هجری خورشیدی 19/97 (عکس تصورات همه که فکر میکردن اقای سعیدیان نفر اول هستن ...وحالا حقیقت افشا شد!!!!) سراوان زندگی میکنید یا جالق؟ هیچکدام ؛گزینه ی سه ؛گلشن سیتی!!!!!!!!!! کدوم محله؟کورکان (بولوار معلم) باحالترین سوتی که دادین؟مگه یه هوشبر سوتی هم میده؟!!!! یه آرزو کن: الهی همه ی ارزوهام به من برسن ... دوس داشتی چه کاره بشی؟ یه هنرمند ... هنر تحمل بعضی از اساتید و مردم! واسه مسافرت کجا رو انتخاب می کنی؟نظرت درمورد اون شهر چیه؟ خارج(پاکستان) شهر اسلام اباد . شهریست شیک ... غذای مورد علاقه ات؟همه ی غذاهای مامان خانوم. اگه می خواستی یه جمله توی اسمون ارزوهات بنویسی چی مینوشتی؟ مگه توی اسمون غول چراغ جادو نشسته ؟!! نخیر من محیط زیست رو آلوده نمیکنم ^_^ بچگی تو رو یاد چی میندازه؟ سفالگری مدرن ... حالا خودمونیم ... سفالگری سنتی ... حالا خودمونیم ... خاک بازی ^_^ ذهن خلاق بچه اس خب؛چیکارش میشه کرد؟!! بابایی هستی یا مامانی؟ فامیلم که رییسی هست ؛ یعنی چی؟ نه بابایی نه مامانی منم خانم رییسی دوس داری توی گذشته باشی یا حال یا اینده؟گذشته مو دوس دارم ؛ از حالم لذت می برم و به اینده ام امیدوارم... اگه یه روز بفهمی همه زندگیت یه فیلم بوده چیکار می کنی؟چه حسی بت دست میده؟ با بچه ها میشینمو دوباره تماشا می کنم تا بعد ببینم چه حسی بم دست میده!یه جماعت از بیکاری در میان! حس قشنگ یه مادر و دستای زحمتکش پدر رو ... (حالا خانوم رییسی خودت ادامش بده!) حس قشنگ یه مادر و دستهای زحمتکش پدر و همه ی بهانه های من ... عاشقانه گویم:دوستتان دارم دختر گلتون:خودم ... (باید کجا رو امضا بزنم؟) نظرت درمورد اعتماد بنفس این شخصیت وب تون که ادعا میکنه خواننده اکادمی گوگوش هستن چی میتونه بوده باشه؟لابد توی خودشون استعدادشو دیدن که ادعا میکنن حالا شما به قول ارسطو :" حساس نشو، حساس نشو" اگه خودکارت به اندازه یه جمله جوهر داشت چی می نوشتی؟؟ ای بابا! ما بلوچیم،از یه ذره خوشمون نمیاد! اون خودکار رو می انداختم دور . ولی با خودکار جدیدم یه عالمه چیز می نوشتم^_^ روزای بارونی وغروب افتاب دریا تو رو به یاد چی میندازه؟ روزای بارونی یاد سیلاب های پریشان جالق و غروب افتاب یاد سواحل پهناور کله گان نظرت درمورد استاد کیخایی؟بهترین استادی هستن که تا حالا داشتم بسی خوشحالم از بودنش ... مسیر خوابگا به دانشگا چجوریه؟ مسیر رفتن به دانشگا طولانیو سخت و طاقت فرسا ولی برگشتش قشنگو خاطره ساز.خصوصا اگه همه ی خوابگاهیا با هم باشیم. کدوم داروی تیم بیهوشی رو بیشتر دوس داری؟کتامین توهمای باحالی بت میده.خصوصا اگه توهم ندیدن استاد ک _ _ ا رو بت بده! الگوت توی زندگیت کیه؟ابجیم از من الگو میگیره که من از اون الگو می گیرم پس کلا از هم الگو می گیریم.ولی فک کنم اون از من الگو می گیره ... بهترین اسم دنیا چیه؟مریم ماشین چه مدلی و چه رنگی دوس داری؟تایلندی سفید.2000قرمز هم قشنگه دوس داری خونت چی باشه؟کپر خیلی رؤیاییه ،خشتی گلی با معماریه قدیمی هم عالیه!! نظرت درمورد دستپختت؟هم اتاقیام میگن: بوش کشنده است!!!! بهترین غذایی که درس میکنی؟ همه ی غذاهای من بهترین هستن . شاعر محبوب؟فروغ فرخزاد و شاملو تفریحت توی خوابگاه؟ توشکی(یه ذره) می خوابم ؛ بیدار میشم؛ می بینم که هنوز خسته ام ؛ دوباره توشکی می خوابم! بهترین جمله ایی که تا حالا پشت کامیون خوندی؟تصویرییه نمی تونم بگم باید ببینینش^_^ کلمه های زیر رو دوبله احساسی کن؟ 1.هم اتاقی:شادی اور همه ی لحظات ... وای عاشقه همیم 2.زندگی خوابگاهی:شیرین اما گاهی تلخ ... مزه ی شکلات تلخو داره! 3.اتاق 5 چشم پزشکی: lula gozari توسط انجمن ماهی گلیان. 4.سگای پردیس:موجوداتی که سبب ارتقاء دانشگامون به تیپ یک شدند ... سپاسگذاریم سگهای پردیس^_^ نظرت درمورد امتحان اخیر حاجی چیه ؟باید بگم که: به اهمیت زمان بسی پی بردیم.شش تایی متنبه گشتیمو در مسجد دانشگا ریاضت ها کشیدیمو به خواب گران فرو رفتیم. نامزد دارین؟یعنی نمیدونستی؟پس چرا سوالتو ادامه دادی؟ نسبت فامیلیشون چیه؟بت گفتم آ و شغلشون چیه؟شغل انبیاء بزرگترین آرزوت؟یه چاقوی چپ دست پیدا کنم تا دیگه فکر نکنم که چاقو رو چپه دستم گرفتم!!!! مشکل ترین کار؟شکستن غرور بزرگترین درد؟بی دردی و همیشه شاد بودن سخت ترین کلمه؟سلام و خداحافظ بهترین همراه؟مادر زیباترین روز؟بذار حساب کنم... دیروز و امروز و فردا و تولد خودمو روز مادر و روز معلم و روز پدر و ... خسته شدم دیگه بسه. متولد کدوم ماهی؟الماس دوست داشتنی ترین کس؟اقاجونم ومامانم عاشق ترین کس؟خدا و من راحت ترین دوست؟دمپایی هام بهترین شهر برای زندگی کردن؟جالق و توابعش(از جمله سراوان) بزرگترین راز؟راز نه آواز ؛خب؟ سخت ترین خواسته؟بم بگن:گریه نکن وقتی که بغض کردم رنگ های زیر رو توصیف کن؟ ابی:ارامش و زیادیش افسردگی قرمز:فرش زیر پای حاکمان سبز:زیبایی و بخشندگی نارنجی:خوش شانسی صورتی:سیسمونی نی نی بین شهرهای بلوچستان کجا رو بیشتر دوست داری؟گلشن سیتی بهترین دوستت کیه؟هنوز بش پی نبردم! اکه بخوای نقاشی بکشی ، چی میکشی؟خرسی و چشمان زیبای آهویم. فرض کن هر پدیده یه شخصیتی داره باهاشون چجوری رفتار می کنی؟ باران:باهاش می چرخم طوفان:سعی می کنم باهاش شوخی نکنم تگرگ:می خورمش خورشید:اون بالا نشسته تحویل نمی گیره خب منم تحویل نمی گیرمش. کی عروسی می کنی؟افسانه خانوم و مهدیه جان شما کادوتونو آماده کنین من خبرتون می کنم .خب؟ از بین بچه های کلاس برای هر کدوم از صفتهای زیر1دختر بگین1پسر لوس ترین سوسول ترین شلوغ ترین:راضیه روا مرموزترین ساکت ترین:بابا ظاهرشونه!تو هوشبری دیدی که ساکت باشه؟ بی مزه ترین خوش نمک ترین:هر چی می گردم پیدا نمی کنم! مسخره ترین بزدل ترین درسخون ترین:اقای ملازهی شیرین ترین:بین دخترا که شیرین نداریم.داریم؟نه مردم داریم؟ خانم ترین:خودمون دیگه! اقاترین:تنها متأهل کلاس(شرط اقا بودنه) کاربلدترین:همه هم سطحیم.سی نفرمون دکترای اب مقطر رو به صورت فشرده گرفتیم. مهربون ترین:خودمو همه ی دخترای کلاس جدی ترین:حاج اقا خود شیرین ترین:؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟/ راحت ترین:اقای دکتر راحت بقیه ی صفات منفی ان و من خوشم نمیاد همچین صفاتی رو برای هم کلاسیام به کار ببرم. شعرهای ک میگین از خودتونه؟از کی رو اوردین ب شعر گفتن؟ پ ن پ !از دایی سهراب به امانت میگیرم؛می سرایم شون،دوباره بش پس می دم! از دوران طفولیت(اول دبیرستان) 3زندگی خوابگاهی چجوریه؟ جور خاصی نیس.همه چی ارومه،ما چقد خوشحالیم .همین! بچه های خابگاهی چی؟ از هر کدوم یه خصوصیت خاصشونو بگین؟ 11"تا تکی" هستیم که در مجموعه ای به نام "ما"جمع می شویم.باور کن خصوصیت خاصی ندارن.همینی هستن که می بینی 4تو خوابگاه چکارهایی انجام میدین؟ حوصلتون سر نمیره؟ بسیار عادی زندگی می کنیم.مگه میشه با هم اتاقیای گلم حوصله ام سربره؟ 5کمربند تکواندوتون چ رنگیه میتونین استاد رو ضربه فنی کنین؟ کونگ فو منظورتون بود دیگه؟ مشکی بود از رنگش خوشم نیومد گفتم به من سفیدشو بدن. آره بابا استاد نوچه ام بوده! 6موقع زلزله کجا بودین و ب چی فک میکردین؟ اتاقم.به این فکر می کردم "یعنی میشه کلاس دکتر راحت تشکیل نشه؟؟؟" 7از اینکه تنها دختر نویسنده وبلاگین چ حسی دارین؟ در پوست خود نمی گنجیدم.بعد دیدم که برا پوستم خوب نیست ؛منصرف شدم!!!!!!!!!! موقع زلزله چه حالی داشتین؟خوشحال بودم ... خیلی هیجان داشت... سوار موج سینوسی بودیم!!!! به کی فکر می کردین؟اون موقع به کی میشه فکر کرد؟سؤالایی می پرسین آ به حاج آقا ملک الموت که منتظر ظهور و حضورش بودم! اخیش هلیدن^_^ روزی شاه عباس در اصفهان به خدمت عالم زمانه "شیخ بهائی" رسید پس از سلام و احوالپرسی از شیخ پرسید: در برخورد با افراد اجتماع " اصالت ذاتیِ آنها بهتر است یا تربیت خانوادگی شان؟ شیخ گفت : هر چه نظر حضرت اشرف باشد همان است ولی به نظر من "اصالت" ارجح است. و شاه بر خلاف او گفت : شک نکنید که "تربیت" مهم تر است. بحث میان آن دو بالا گرفت و هیچیک نتوانستند یکدیگر را قانع کنند. بناچار شاه برای اثبات حقانیت خود او را به کاخ دعوت کرد تا حرفش را به کرسی نشاند. فردای آن روز هنگام غروب شیخ به کاخ رسید بعد از تشریفات اولیه وقت شام فرا رسید سفره ای بلند پهن کردند ولی چون چراغ و برقی نبود مهمانخانه سخت تاریک بود در این لحظه پادشاه دستی به کف زد و با اشاره او چهار گربه شمع به دست حاضر شدند و آنجا را روشن کردند. در هنگام شام، شاه دستی پشت شیخ زد و گفت دیدی گفتم "تربیت" از "اصالت" مهم تر است ما این گربه های نااهل را اهل و رام کردیم که این نتیجه اهمیت "تربیت" است. شیخ در عین اینکه هاج و واج مانده بود گفت من فقط به یک شرط حرف شما را می پذیرم و آن اینکه فردا هم گربه ها مثل امروز چنین کنند. شاه که از حرف شیخ سخت تعجب کرده بود گفت: این چه حرفیست فردا مثل امروز و امروز هم مثل دیروز! کار آنها اکتسابی است که با تربیت و ممارست و تمرین یاد انجام می شود ولی شیخ دست بردار نبود که نبود تا جایی که شاه عباس را مجبور کرد تا این کار را فردا تکرار کند. لذا شیخ فکورانه به خانه رفت. او وقتی از کاخ برگشت بی درنگ دست به کار شد چهار جوراب برداشت و چهار موش در آن نهاد. فردا او باز طبق قرار قبلی به کاخ رفت تشریفات همان و سفره همان و گربه های بازیگر همان. شاه که مغرورانه تکرار مراسم دیروز را تاکیدی بر صحت حرفهایش می دید زیر لب برای شیخ رجز می خواند که در این زمان شیخ موشها را رها کرد. در آن هنگام هنگامه ای به پا شد یک گربه به شرق دیگری به غرب آن یکی شمال و این یکی جنوب ... این بار شیخ دستی بر پشت شاه زد و گفت: شهریارا ! یادت باشد اصالت گربه موش گرفتن است گرچه "تربیت" هم بسیار مهم است ولی"اصالت" مهم تر. یادت باشد با "تربیت" می توان گربه اهلی را رام و آرام كرد ولی هرگاه گربه موش را دید به اصل و "اصالت" خود بر می گردد. زیرا خدای تو و یوسف یکیست ...1 من را ببخش همه را ببخش حتی خودت را . همیشه پر نور باش و پر مهر حتی اگر زندگی بی رحم باشد و سخت جدی اش نگیر ؛ نه خودت را و نه زندگی را در پی تغییر بیرون مباش ... بر خویش نگر و پر باری اندیشه نگران قضاوت ها مباش ؛ خود را با خود بسنج بدان تغییر خود راحت تر است در اندیشه و عمل گذشته گذشته ؛ آنچه که شده بهترین بوده در جایگاه خود شیرینی این لحظه حضور در زندگی بی همتا است پر امید باش و خوشبخت هر لحظه را به بهترین تبدیل کن تمامی جهان هستی در توست ... تا به زنـــــان میرسد ؛ نامش میشود مـــَــــــکـــر... و مــَــکر ، تا به مـــــــردان میرسد ؛ نامش میشود...عـــَـقــــــــل...!!![/b] قدرتمندترین مخلوق جهان زیبایی از وجود من آفریده شد من زنم،همان که خدا از آفرینشش احساس غرور می کند سراسر احساس آری من زنی هستم به پاکی یک کودک نوزاد قلبم به وسعت دریا،دستانم به گرمیه خورشید هنگامیکه خدا مرا می آفرید هدیه ای به من داد تا به انسانها نشان دهم هدیه ام مهربانیست. من زنم و مادر می شوم از عشقم از احساسم از جانم گذشت می کنم وبه موجودی دیگر زندگی می بخشم و از این روست که من روزی مادر می شوم من زنم قابل ستایش ترین آفریده خدا....


text: تماشا: تعطیلی تهران در تاریخ 5 تا 10 شهریور به دلیل برگزاری اجلاس سران جنبش غیرمتعهدها می تواند روی برنامه ریزی لیگ برتر تاثیر زیادی بگذارد. ظاهرا در این تاریخ کلیه مدارس و مراکز دولتی تعطیل هستند و اگر قرار باشد لیگ برتر هم امنیتی تعطیل شود، بازی های هفته هفتم به شدت تحت تاثیر قرار می گیرد. بازی های هفته هفتم لیگ برتر قرار است در تاریخ هفتم و هشتم شهریور ماه برگزار شود. با توجه به تعطیلی تهران در این تاریخ حالا همه منتظر هستنتد که ببینند آیا بازی های این هفته که در تهران برگزار می شود، تعطیل می شود یا نه. مهمترین بازی این هفته که در تهران برگزار می شود، استقلال - پیکان است و به احتمال زیاد به دلیل مسائل امنیتی این بازی برگزار نخواهد شد اما به جز این بازی، نفت تهران هم در هفته هفتم باید از راه آهن پذیرایی کند و با وجود اینکه این بازی تماشاگر زیادی ندارد، ممکن است این بازی هم لغو شود. اگر این دو بازی برگزار نشود، می تواندبرنامه ریزی لیگ برتر را با تغییراتی اساسی روبرو کند. زیرا تنها یک روز بعد از این هفته اردوی تیم ملی در تاریخ 9 شهریور شروع خواهد شدو تا تاریخ 20 شهریور ماه هم ادامه خواهد داشت. تیم ملی باید 21 شهریور ماه در سومین بازی خود به مصاف لبنان برود. لیگ برتر بعد از یک وقفه 14 روزه از تاریخ 24 شهریور ماه از سر گرفته می شود و بنابراین امکان برگزاری دو بازی عقب افتاده وجود ندارد. با توجه به اینکه لیگ برتر به صورت فشرده برگزار می شود به نظر می رسد امکان برگزاری بازی های عقب افتاده تا نیم فصل وجود نداشته باشد و با توجه به اینکه در این تاریخ هم قرار است تیم ملی در بازی های غرب آسیا شرکت کند، به نظر نمی رسد امکان برگزاری این بازی در تاریخ تعطیلات نیم فصل وجود داشته باشد. جالب است که هیچ کدام از مدیران لیگ برتری، روز گذشته اطلاعی از تعطیلی لیگ نداشتند و نمی دانستند که در صورت تعطیلی لیگ، بازی هایی که در هفته هفتم لیگ در تهران است برگزار می شود یا نه؟


text: دوست وکیل جوانی دارم که برای پیگیری پروندههای موکلاناش (متهمان و مجرمان عادی) به دادگاه انقلاب رفت و آمد دارد و با قضات آنجا هم آشنا است. در رفت و آمدهایاش همیشه با زندانیان سیاسی مواجه میشود و مسائلی را به چشم میبیند. امروز بعد از چند ماه با هم صحبتی داشتیم، یکی از مواردی را که به چشم دیده بود، برایام تعریف کرد که در زیر به نقل از او میآورم: «حدود سه ماه پیش در شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب برای پیگیری پروندهی یکی از موکلانام بودم و با قاضی«صلواتی» صحبت میکردم. دو مامور پسر جوانی را از زندان اوین آوردند که حال و روز خوبی نداشت. پسر جوان نیامده شروع کرد به التماس به قاضی صلواتی که تو را به خدا برایام هر حکمی میخواهید صادر کنید که دیگر در انفرادی نمانم، آنجا با من “همه کاری میکنند”. قاضی صلواتی سوال کرد که یعنی چه کاری و پسر جوان گفت: یعنی تجاوز، به من مدام تجاوز میکنند، التماس میکنم من را از دستشان خلاص کنید. قاضی هم گوش میداد و چند سوال در مورد اینکه چه کسانی هستند، پرسید. به مامورها هم گفت برش گردانید و زندان و به پسر هم گفت پیگیری میکنم. بعد از اینکه پسر جوان را بردند، قاضی صلواتی که چهرهی بهتزدهی من را دیده بود، گفت ما خودمان هم میدانیم در زندان این اتفاقها میافتد، اما کاری نمیتوانیم بکنیم، همانطور که برای حکمها و بازداشتها کاری نمیتوانیم بکنیم، همهی اینها “دستور” است.» در این چند ماه گذشته بسیار از این مسائل شنیده بودم، چند نفری هم از زندانیهای آزاد شده این مسائل را برایام تعریف کرده بودند، با وجود اینکه میدانستم این مسائل در زندان اتفاق میافتد، اما همیشه به آنها با دیدهی شک نگاه میکردم که مسائل مطرح شده خالی از غلو و دستکاری کردن، بازگو نشده است. تا به حال این مساله هم با این درجه اعتبار و نزدیکی برایام مطرح نشده بود. اما چند نکته: آن پسر کیست و چند نفر دیگر اینگونه هستند؟ چه بلایی سر آنها میآید؟ به هر حال اینها شاهدان عینی هستند و آزاد شدنشان میتواند بسیار دردسرزا باشد. احتمال این نیست که این زندانیان به خاطر عدم بیان این مسائل و به خاطر گمنامیشان با خطرهای جدی روبهرو شوند؟ این که قاضی صلواتی و به احتمال زیاد دیگر قضات با وجود اطلاع از این موارد، اقدامی نمیکنند و میگویند دستور بوده، چیزی از گناه آنان کم نمیکند. مگر میشود چشم بر روی چنین جنایتی بست و گفت که «دستور» است و ما کاری نمیتوانیم بکنیم؟ چهگونه باید از این افراد حمایت کرد؟ چه راهکاری برای دفاع و حمایت از آنان وجود دارد؟ اصلن چهگونه میشود از این افراد کسب خبر کرد؟ عدم وجود نهادهای مستقل که «ابزار نظارت» در اختیار داشته باشند، بزرگترین معضل ممکن در این گونه موارد است. نگاه کنیم به گزارش کمیته پیگیری مجلس در هفتهی گذشته که بسیار ساده زندان اوین را بدون هیچ مشکلی اعلام کرد و مسالهی «تجاوز» را «دروغ و کذب» اعلام کرد. گناه اینان که چنین مسائلی را «لاپوشانی»میکنند کمتر از آن کسانی که تجاوز میکنند نیست. حتا مسئولان قضایی مجلس و غیره شاهدان عینی معرفی شده را انکار کردند و هیچگاه توضیح مشخصی در مورد آنان ندادند. با طرح یک سناریو مثل سعیده پورآقایی و با استناد به همین دروغی که از جانب خودشان مطرح شده بود، تمامی موارد دیگر را انکار کردند. با این شکل حتا در صورت پیدا کردن و معرفی کردن این اشخاص آنان از قبول چنین مواردی پرهیز کرده و طبق معمول «تکذیب» میکنند و میدانیم که تکذیب کردن چنین موضوعاتی، نه تنها مشکل را حل نمیکند که زمینه را برای ادامهی اینگونه جنایتها فراهم میکند. آن کسانی که به قوهی قضاییه دستور میدهند چه کسانی هستند؟ قضات در ایران چهگونه استقلال خود را تا به این حد از دست دادهاند؟ قضاتی تا حدود زیادی طبق قانون قدرت دارند، با چه تهدیداتی روبهرو هستند که نمیتوانند مستقل عمل کرده و با چنین جنایتهای بیبدیلی برخورد کنند؟ چه باید کرد برای این زندانیان؟ نمیدانم، با هزاران مشکل روبهرو هستیم، از همین ابتدا در نظر بگیریم، چهگونه باید ثابت کرد که همین مطلب و همین نقل قولی که از دوست وکیلام اینجا بیان کردم، صحت دارد؟ در یکی از دادگاههایام در شعبهی ۱۳ دادگاه انقلاب وقتی به قاضی سادات میگفتم که سه ماه تمام شکنجه شدهام، دو تن از بازجویانام که در دادگاه بودند، گفتند دروغ است، چنین مسائلی به هیچ وجه نبوده است. قاضی سادات پرسید چهگونه میتوانی ثابت کنی که شکنجه میشدی؟ گفتم در یک اتاق بازجویی بودیم حتا چشمانام را با چشمبند بسته بودند، من بودم و این آقایان و دوستان دیگرشان، من چهگونه باید ثابت کنم که آنجا شکنجه میشدم؟ فقط من بودم و اینان در جایی که من هیچ کاری نمیتوانستم بکنم و همه چیز در اختیار آنان بود. گفتم جناب قاضی من الان باید از کجا آن خونی را که سه ماه پیش در اثر یک ساعت کتک خوردن از دهانام بیرون آمده بود را نشانتان بدهم؟ آن خون را از کجا باید بیاورم برای سند؟ در همین رابطه مدیار


text: جاذبه هاي طبيعي اصفهان کوه ها و غارهاي اصفهان غار فريدون در 18 كيلومتري باختري پيكان در كوههاي آن منطقه غاري وجود دارد كه مردم به آن غار فريدون ميگويند و روزگاري فريدون پيشدادي از دست ضحاك بيدادگر در كوهها پنهان بوده و چندگاهي نيز در اين غار زندگي ميكرده است. در درون غار تونلي به دست مردمان باستان كنده شده كه با ابزارهاي امروزي نيز كندن آن دشوار است رفت و آمد به درون اين غار بدون طناب و ابزار كوهنوردي دشوار است و كساني كه ميخواهند از غار بازديد كنند بايستي وسايل و ابزار كوهنوردي به همراه داشته باشند. غار يخ اين غار در ارتفاع 3850 متري كوه دنا مابين دو قلة معروف به نامهاي قدوس و بيژن واقع شده است و يكي از غارهاي ديدني ايران است اين غار به وسيله كوهنوردان فارس در مرداد 1346 كشف گرديده است. درون غار ستوني از يخ به ارتفاع 80 متر و قطر 14 متر ديده شده است و در انتهاي غار درياچه زيبايي مملو از قطعات يخ شناور مشاهده گرديده كه بسيار جالب است. بازديد از اين غار احتياج به وسايل فني دارد و بدون طناب ورود به اين غار غير ممكن است. غار شاه قنداب اين غار در 45 كيلومتري آباده و 35 كيلومتري رامشه در كوههاي باختري آن قرار دارد. و يكي از غارهاي جالب و ديدني ميباشد به ويژه آن كه در انتهاي آب سه ستون بسيار زيبا كه از استالاكميت تشكيل شده چندين برابر به زيبايي اين غار ميافزايد. درون غار حوضچه هاي آب فراواني ديده ميشود. طول غار در حدود 67 متر است و اين غاري است كه پايان آن تاريك و ناپيداست. غار چاه وزمه ( كلهرود ) اين غار در نزديكي آبادي كلهرود در 30 كيلومتري شهر مورچه خوت اصفهان در ميان دره كم عمق در ارتفاع كوتاهي از سطح رودخانه جاي دارد. غار از يك دهليز اصلي تقريباً به طول 100 متر كه به تالار عظيمي به طول 120 متر و عرض 50 متر ميرسد، تشكيل شده است . يك شاخه باريك و ساده در انتهاي غار قرار دارد كه بايد خزيده به درون آن رفت، اين شعبه تالار و دهليز اصلي رويهم رفته به 3000 متر ميرسد كه تا قبل از كشف انتهاي غار قوري قلعه در اورامانات پاوه طولانيترين غار شناخته شده ايران به شمار ميرفت. غار پلنگ اين غار در 12 كيلومتري كمه از بخش سميرم و در جنوب شهرضا واقع است. طول غار 95 متر است و در انتهاي آن پلنگ عظيم الجثه هايي ديده ميشود. غار افغان اين غار در كوير سياه كوه واقع شده است. غار نياسر يك نمونه جالب از غارهاي دست كن ايران كه در نوع خود منحصر به فرد است. غار نياسر كاشان است اين غار را شايد به خاطر وجود آتشكده ساساني نياسر در نزديكي آن ساخته شده است و مربوط به دوره ساساني ميباشد. موقعيت غار نياسر: قريه خوش منظر و بزرگ نياسر در 30 كيلومتري شمال غربي كاشان در پاية كوه نسبتاً مرتفعي ميباشد غار در دل كوه رسوبي كم ارتفاعي به نام تالار در بريدگي تندي نزديك به قله قرار گرفته است. دهانة غار به عرض 5/3 متر و ارتفاع 5/2 متر روبه شمال قراردارد. ابتداي غار تالار طبيعي كوچكي به طول 8 متر و عرض 3 متر است كه دهانه خارجي به آن پيوسته است و در انتهاي آن به ارتفاع تقريباً يك متر از سطح زمين حفره كوچك دريچه مانندي است به ابعاد 50 × 50 سانتيمتر كه در سنگ كنده شده و در واقع مدخل داخلي غار محسوب مي شود و پس از عبور از دهانه، تونل سنگي باريكي آغاز ميشود كه بايد به حالت نشسته از آن عبور كرد و به فاصله كمي، اين تونل به چاه سنگي مكعب مستطيل شكلي بر ميخورد كه عمود و به طور منظم در سنگ حفر شده و در طرفين داراي پاگيرهاي مرتبي است. عمق اين چاه زياد نيست و پس از عبور از آن مجدداً به چاه ديگري نظير اولي ميرسد كه عمق آن در حدود 6 متر است و انتهاي چاه به راهرو باريكي منتهي ميشود كه از جانب راست آن چند راه فرعي با چند چاه كم عمق قرار دارد و در سمت چپ آن چاهي به عمق 6 متر واقع است كه به دو شاخه منشعب ميشود. يكي از آنها راه باريك و دشواري است كه به خارج از غار راه دارد. اين خروجي با ارتفاع چند متر، محاذي دهانه غار مشرف به پرتگاه عميقي سر در ميآورد كه به يك سري راهروها و اتاقهاي تو در تو راه داشته است. قسمت بزرگي از اين بخش در اثر عوارض طبيعي شكسته و فرو ريخته و اينك بقايا و آثار آنها اغلب به حالت معلق در بدنه ديواره به چشم مي خورد و حتي بعضي از بالكونهاي بزرگ با پيشبندهاي ضخيم و محكم سنگ و گچي هنوز پابرجاست و قرنها جلگه شرقي نياسر را تا كاشان زير چشم دارد. عميقترين قسمت غار نياسر چاهي است به عمق 10 متر كه با استادي و مهارت عجيبي در دل سنگ حفر شده است. غار نياسر داراي سه انتهاي، سطحي، عمقي و زيرزميني است كه هر كدام از نظر موقعيت داراي ارزش خاصي است. كوه صفه و چشمه هاي آن دنباله ارتفاعات شاه كوه لنجان در جنوب اصفهان به دو رشته كوه كم ارتفاع صفه و باباسعيد متصل ميشود كه جهت آنها از جنوب به شرق است، ارتفاع كوه صفه در جنوب شهر اصفهان به 2400 متر ميرسد اين رشته كوه با تضاريس زيادي كه دارد و به علت نزديكي آن به شهر بر زيبايي موقعيت طبيعي اصفهان افزوده است در كوه صفه چشمه هاي آب طبيعي واقع شده كه از قديم شهرت داشته و تفرجگاه مردم كوهنورد و جوانهاي علاقه مند به ورزش و راهپيمايي بوده است. از آن جمله چشمه درويش كه به شكل حوض طبيعي و مسقف در پايه كوه واقع شده و آب از آن خارج نمي شود. در حدود 200 متر بعد از آن با راه صعب العبور چشمه گل زرد واقع شده كه غير از اشخاص كوهنورد كسي نميتواند به آنجا برود متجاوز از 1000 متر در مغرب چشمه درويش، قسمت صفه مانندي واقع شده كه به همين جهت اين كوه را كوه صفه مي نامند. اين قسمت را مسطح كرده اند و بر روي آن عمارتي به اصطلاح چهارطاقي بنا كرده اند كوه در اين قسمت مانند ديوار صافي است و سايه مياندازد. در مغرب اين صفه چشمه ديگري به نام چشمه نقط واقع شده كه به صورت سنگابي است و از بالاي كوه آب در آن قطره قطره ميچكد و حيوانات كوهي و كوهنوردان از آب آن كه بسيار خنك است مياشامند. آثار باقيمانده قلعه ديو ( قرارگاه اسماعيليان طرفداران حسن صباح ) بر فراز كوه صفه ديده مي شود. هم چنين آثار برجهاي ديدباني انفرادي از پايين به بالاي كوه يكي در كنار چشمه پا چنار و ديگري در كمرگاه و زير ديواره گل زرد هنوز باقي است كه از آنجا رفت و آمدها به سوي قلعه ديو زير نظر داشته اند. براي صعود به قله صفه چهار طرف راه وجود دارد. ولي بهترين و مناسبترين راه براي همگان از طريق چشمة خاجيك به نزديك گردنه بادو سپس به سمت راست گردنه بادكه پشت كوه صفه به حساب مي آيد. يران كوه ( شاهكوه قديم ) رشته ايران كوه حدود 18 كيلومتر در جهت شمال غرب به جنوب شرق كشيده شده و قله آن به ارتفاع 2369 متر در جنوب جاده شهرضا خودنمايي ميكند. بهترين مسير براي صعود به قله اين كوه در طريق چشمه لاتاريك و سپس از زير يال غربي و مدت سه ساعت زمان ميطلبد. آب چشمه لاتاريك خنك ترين و گواراترين آب منطقه مي باشد. كوه قلعه بزي اين كوه در غرب اصفهان و در منطقه لنجان واقع شده و از فراز اين كوه ميتوان كليه راهها و روستاهاي منطقه لنجان را كنترل و زير نظر داشت و اين كوه يكي از مراكز و استحكامات پيروان حسن صباح بوده است و در آن به فعاليتهاي سياسي مي پرداخته اند. كوه كلاه قاضي بلندترين قله كوههاي نزديك به اصفهان قله كلاه قاضي به ارتفاع 2534 متر واقع در جنوب شرقي و در كيلومتر 30 جاده شهرضا ميباشد كه از چهاردور و بر اصفهان به خوبي نمايان است. قله كلاه قاضي در ميان دره هاي تو در تو و مثل كله قندي بزرگ و منفرد كه در ته دريا قرار گرفته باشد يعني اينكه براي صعود به قله آن بايد دره ها و كوه و كمرها را طي كرد و پايين رفت تا به دامنه كله قند رسيد آنگاه از روي يال كوتاه دامنه بالا رفته و به كلاه بزرگ كه قلعه مخروبه هايي هم بر فراز آن به چشم مي خورد صعود كرد و مسير صعود از گردنه لاشتر و از راه شرقي تخت صنمبر حدود 3 ساعت زمان مي خواهد. آشنايي با كوههاي قمصر قمصر در دامان كوههاي مرتفع مركزي ايران قرار گرفته است. كوههاي مهم اطراف قمصر عبارتند از : كوه اشك ـ كوه سم ـ كوه اسبي ـ كوه ميدان و كوه قيله كه به طور چتر مانند قمصر را در ميان گرفته اند. قناتهاي مقدم و جزاوند از زيركوه ميدان بلندترين كوه منطقه به طرف قمصر روان است و چشمه هاي دائمي ديگر به نام چشمه پرآب، چشمة كارين با قناتهاي متعدد كليه روستاهاي سرسبز و زيباي آن منطقه مثل بن رود، جزاوند، غزآن، مازگان و فرفهان آب و غذا مي دهند. قمصر داراي آب و هواي لطيف بوده و مركز پرورش گل محمدي براي ساختن عطر گلاب مي باشد و تاريخ گلابگيري همه ساله از پانزدهم خرداد الي پانزدهم تير است. فاصله اصفهان تا شهر كاشان 200 كيلومتر و از كاشان به قمصر 35 كيلومتر است. زيارتگاه شاهسواران از ديگر جاهاي ديدني كوهستاني در مسير جاده قمصر به قهرود است كه بر فراز قله كوه شاهسواران با وسعت زياد ساخته شده است. دره قمصر از جاهاي ديدني جالب در استان اصفهان است. درخت كهنسال چنار مسجد جامع قمصر مشهور ميباشد. قطر اين چنار به 15 متر ميرسد. منبع: تبيان اصفهان تهيه و تنظيم: زهره حضرتي


text: ذوالحدین جعلی مغالطه ذوالحدین جعلی یا معمای غلط مغالطهای است که در آن شخص تنها حالتهای ممکن را آنهایی بداند که خود بیان کردهاست درحالیکه حالتهای دیگری هم متصور باشند.[۱]. ذوالحدین جعلی از لحاظ شکل مانند قیاس ذوالحدین است، با این تفاوت که یکی از شرایط قیاس در آن رعایت نشدهاست؛ یا واقعاً رابطه شرطی بین مقدم و تالی نیست یا قضیه شرطیه منفصله منحصر به آن دو حالت نیست. به عبارت دیگر، در این مغالطه ادعا میشود که این عوامل دارای این نتایج است و چون او ناگزیر به برگزیدن یکی از عوامل میباشد، باید یکی از نتایج را بپذیرد؛ در حالی که او ناگزیر به برگزیدن یکی از عوامل نیستیم و یا آن عوامل لزوماً آن نتایج را نمیدهد. - مثالی معروف در این مغالطه، سخن مادریاست در یونان باستان به فرزندش: - پسرم! وارد جهان سیاست نشو؛ زیرا اگر راست بگویی، مردم از تو منزجر میشوند و اگر دروغ بگویی، خدایان از تو رویگردان. تو چارهای نداری جز این که راست بگویی یا دروغ بگویی؛ پس یا مردم از تو منزجر میشوند و یا خدایان از تو رویگردان. منطقدانان برای برخورد با این مغالطه چندین راه پیشنهاد کردهاند: - گرفتن دو شاخ: یعنی تقسیمبندی را بپذیرد؛ اما نتایج را رد کند و در مثال بالا بگوید: چنین نیست که مردم به جهت راستگویی از من منزجر شوند؛ بلکه احترامم بیشتر می شود. - عبور از میان شاخها: یعنی نشان دهد که راههای انتخابی، بیش از موارد تعیینشده است؛ برای نمونه در مثال بالا بگوید: میتوانم در جهان سیاست به کاری بپردازم که نیازی به سخنوری نداشته باشد. - زیر و رو کردن مغالطه: در این صورت جواب، مغالطه از راه مغالطه خواهد بود؛ و با همان مقدمات به نتیجه عکس خواهد رسید. مغالطهای که در جواب ذوالحدین جعلی میآید، باید حتماً ذوالحدین جعلی باشد؛ در داستان بالا نیز پسر در پاسخ مادر گفت: - مادرم! من وارد جهان سیاست میشوم؛ زیرا اگر دروغ بگویم، مردم از من خشنود میشوند و اگر راست بگویم، رضایت خدایان را به دست آوردهام؛ من چارهای ندارم جز این که یا راست بگویم یا دروغ، پس یا مورد خشنودی مردم میباشد یا مورد رضایت خدایان. نمونههای دیگر [ویرایش] - «کارشناس: من فکر نمیکنم تو این مسابقه تیم فوتبال یوونتوس برنده بشه. - مجری: پس فکر میکنید تیم یوونتوس با چه نتیجهای میبازه؟» منابع [ویرایش] - سیدعلیاصغر خندان. مغالطات. سوم، چاپ سوم، تهران: بوستان کتاب انتشارات دفتر تبلیغات اسلامی، ۱۳۸۰، ۱۶۳.