text: 1.به این فکر میکردم که چرا مدتیست که در خودم هیچ انگیزه ی قدرتمند پیشبرنده ای بر نوشتن نیافته ام، فکر کردنی که از زیادی امتداد داشت کم کم به وسواسی ذهنی در متهم کردن خود تبدیل میشد. در نهایت اما فهمیدم که خشکیدن چشمه ی هر ذوقی، در شرایطی که از زمان ممتدی پر از بیهودگی های اجباری خسته کننده شکل گرفته است هیچ هم عجیب نیست. کار کردن در یک بوتیک جهان سومی به اندازه ی کافی معنای زندگی هر کسی را میدزدد، دیگر از زندگی چه نایی میماند وقتی در دانشگاه چنین جغرافیایی هم باید از پروفسوری عضو هیئت علمی، حرف کشف آثار شق القمر را توسط فضانوردان ناسا بشنوی و با خودت فکر کنی که حالا ببین توانسته اند بفهمند که با چه تف چسبنده ای دو پاره ی چنان ماهی را به هم دوخته اند که بعدها قرار بود حکم نگاتیو عکاسی را هم پیدا کند، یا نه؟ 2.همین یک کارمان مانده بود که خاک مرغوب کشاورزی کشور را که ظاهرن شکلگیری طبیعی اش چند صد سالی طول میکشد بفروشیم. خدا را شکر با تکیه بر توان بالای دانشمندان جوان و مدیران و تئوریسینهای متخصص و دلسوزمان که جایگاه هایشان هیچ ربطی به هیچ رابطه ای ندارد، توانسته ایم این موفقیت حیرت انگیز را به موفقیتها و حیرتهای پیشینمان بیافزاییم. حالا دیگر فقط دموکراسی و ماهواره و توان نظامی و اقتصاد بالنده ی پاینده و تمدن و صلح خاهی و سیاست عاقلانه و مدارا و حرف حساب و دانش و قانون برتر و الگوی زندگی اجتماعی بسامان و قدرت بی خلل و فرج و الی آخر، تنها سوغات ها و دست آوردهای ما برای جهانیان عاطل و باطل و بیکار و پرادعا نیستند و به همه ی اینها فهمیدن بیهودگی کشاورزی در عصر مدرن هم اضافه شده است. به امید خدا نفت هم روزی تمام میشود و آیندگان ما میمانند و زمینی خالی از سیب زمینی و پیاز و انرژی و یک مشت نیروگاه و زلزله و سلاح و شکمهایشان و فحش خاهر و مادر به گذشتگانی که ماییم. 1.بازار عید پدرم را در آورد. هر روز از ساعت نه صبح تا لااقل دوازده شب توی مغازه بودم. روزهایی بود که تمام این مدت را سر پا بودم و حتا برای لحظه ای ننشستم. عذاب جسم و سر و کله زدن با انواع و اقسام آدمیزاده های مشنگ پرادعای عقب مانده از دنیا بر سر تنگی و گشادی و زیبایی و زشتی و گرانی و ارزانی یک مشت لباس و تحمل برخوردهای بی ادبانه و نامحترمانه ی گله ای از موجودات زنده ی تربیت نشده و دیدن شمایل کریه انبوهی نر و ماده که خلاصه ی تمام پیچ و خمهای دنیاهایشان پول و سکس است یک طرف، دغدغه ی درسهای نخانده و مطالعات معلق مانده ی خودم هم یک طرف. این وسط انتخابات هم شده قوز بالای قوز زندگی زار و نزار من. امتحانات دو هفته زودتر شروع میشوند و بار دموکراسی اپیکی که پایان از پیش مشخصش با تعیین اسمش معلومتر شده، بیش از پیش –که همیشه این کراسی دموس در این شکل کج و معوجش باری بر ذهن من بوده است- بر دوشم فشار می آورد. 2.به هر کس که از حرفهایم درباره ی مینا فکر کند که من موجودی دیوانه و گرفتار توهماتی گسترده ام کاملن حق میدهم؛ حتا به خود مینا هم حق میدهم که اگر نوشته هایم را میبیند نظرش را در مورد من یکسره تغییر داده باشد. بامزه اینجاست که خود منی که به طرزی عجیب و باورنکردنی به عشق بدبینم، همچنان با خیال کسی که نمیدانم کجاست و با کیست و میدانم بسیار منطقی است که دیگر هرگز نبینمش ور میروم، آن هم در حالی که در این مدتی که ندیده ام اش بارها به خودم نهیب زده ام که این بازی را تمام کن حامد. ولی چه کنم که همین من هستم که در این مدت دو بار تصور کرده ام که مینا را در خیابان دیده ام و هر دو بار هم با آن که میپنداشتم که دیگر دلایل ساده ی منطقی و واقعی به راه راستم آورده اند، از هم پاشیده ام. خیلی چیزها را میتوان با پول و زور به دست آورد، ولی هیچوقت نمیتوان یقه ی کسی را گرفت که الا و بلا باید چیزی یا کسی را دوست داشته باشی. من مینا را دوست داشتم، اما ممکن نبود جای کسی را بگیرم که او دوستش میداشت. این بسیار حسرتبار بود، ولی واقعیت هم بود. میبینید که این چند جمله ی اخیر، همگی ولی یا امایی در خود داشتند. به نظر من این ویژگی رابطه ی مینا و من بود. من در دوست داشتن آدم بسیار کله شقی هستم و در مورد مینا هم حاضر بودم پیچیدگیهای بازیهای زیادی را بپذیرم، اما نمیتوانستم در جهان واقعی بر کسی که در نهایت گفت کسی دیگر را دوست دارد فشاری بیاورم. من کوتاه آمدم، چون اصرار ورزیدن و ادامه دادن درست نبود، ولی علاقه مندی من به مینا همچنان درونم مانده است. این چیزی است مربوط به خود من، شکل نگاه و اندیشه و احساسم در برابر جهان و چیزهایش و خودم و نسبتی که با جز-خودمها دارم، و مربوط به آنچه در پیش از حالای زندگیم رخ داده است و باعث شده است که حالای من چنین باشد و نه مثلن چنان. همینطور شاید مهمترین دلیل دوام احساس من به مینا این باشد که او برای من کسی بود که خیال میکنم از شر الگوهای تکراری برخوردهای دیگران با من رهاییم میداد. توضیح رابطه ی من و آدمها و فکرهای متقابل ما درباره ی یکدیگر، آنگونه که من شکل بودنشان را تصور میکنم نیاز به فرصتی و حوصله ای گسترده تر از وقت و حوصله ی فعلی من دارد؛ ولی اگر قرار باشد صرفن دیدگاه عمده ی زنان را به خودم آنگونه که تجربه کرده ام بگویم، آن را متمرکز بر ویژگیهای ظاهری ام میبینم. از آنچه به نظرم میرسد که در این سرزمین همیشه افسانه ای در جریان است چنین میفهمم که نزدیک به همه ی زنها به دلیل فقر مالی و اندام کوچک و استخانی ام، مرا یکسره از جهان مردان یا دست کم از جهان مردانی که شایسته ی مهر ورزیدن باشند خارج میدانند. این ادعایی ست که با مراجعه به واقعیت و نشان دادن آنچه در حدود جغرافیای فرهنگ ما ارزش تلقی میشود به راحتی قابل دفاع است. چنین نگاهی از سوی غریبگان نه تنها باعث ناراحتیم نیست، که حتا خودم هم کاملن به آنها حق میدهم که میلی به چنین مردی نداشته باشند. افزون بر این شک ندارم که فراتر از صورت ظاهریم نیز دلایل شایسته تری برای دوست داشته نشدنم پیدا شدنی اند. در این بین آنچه که مینا را برای من چنین دوست داشتنی کرده است این است که او کسی بود که میتوانست بفهمد که در من ویژگیهای مهمتری هم وجود دارد. من به عشق بدبینم چون عاشق کل را میبیند و از اجزا غافل میماند، نگاهی استعاریک دارد و نگاهش از واقعیت فاصله ای وحشتناک دارد؛ مسلم است که مینا هم چیزهایی داشت که برای من پسندیدنی نبودند، ولی به هر حال کسی بود که برکنار از نگاه عاشقانه ای که تصور میکند معشوق چیزی یکسره متقاوت از دیگر چیزها است و نمیفهمد که تفاوت چیزیست که همیشه وجود دارد، دختری بود بسیار متشخص. مینا چیزهایی داشت که حقیقتن کمیابند و تنها یکیشان نگاه مدرنش به جهان بود. اینکه او کسی بود که من فکر میکنم میتوانست دوستم داشته باشد و به نظرم می آید به شکلی دوستم هم داشت، علاقه ام به او را در من همیشگی میکند. از اینکه چنین انسانی را دوست داشته ام به خودم افتخار میکنم و تنها از اینکه در وضعیتی بود که نمیشد با اینکه دختری اهل اندیشیدن بود بیشتر و بهتر و دقیقتر به من بیندیشد غصه ام میگیرد. کاش هر جا باشد بخندد. 3.توضیح: این بند پایانی را برای تولد مینا نوشته بودم. مدتی درگیر بودم که عمومیش کنم یا نه. بعد از دو هفته وقتی که تصمیم گرفته بودم این کار را بکنم پی نوشتش را نوشتم، ولی باز از تصمیمم منصرف شدم. بالاخره حالا توانستم خودم را راضی کنم. امروز روز تولد توست و من که از روزها پیش در این فکر بوده ام که چه طور و با چه کلماتی این روز را به تو تبریک بگویم و هر بار در فکر چه گونگی انجام این کار این فکر هم به ذهنم دویده است که اصلن معنای همه ی این ماجرا به فرض وجود داشتن چیست، حالا درست در لحظه ی انجام کار نمیدانم چه بنویسم؛ و این ندانستن هیچ از نبود حرف نیست که کاملن برعکس به شکلی عجیب و غریب از فراوانی گفتنیهاییست که در من تلنبار است. درست است که تکلیف علاقه ی من به تو معلوم شده است و منطقن نه تنها هیچ امیدی نمی تواند در این موضوع برای من وجود داشته باشد، که حتا پروردن چنان امیدی نیز از طرف من ابلهانه خاهد بود، اما این نیز درست است که من همچنان دوستت دارم و روزی نیست که بی آن که در آن فکری به تو در من باشد شب شود. همین مسئله باعث میشود که من حتا بیش از پیش با تویی که خوب میدانم بسیار محتمل است دیگر هیچ نبینمت حرف داشته باشم؛ حرفهایی که ممکن نیست حتا بتوانی خابش را ببینی که چیستند و چه گونه گفته میشوند. امیدوارم بتوانی با پذیرش اینکه در نگاه من رفتنت از زندگیم حسرتبارترین اتفاق عمرم بوده است این را بفهمی که حتا اگر من دچار یک بیماری روانی جدی هم باشم، فکر کردن مداومم به تو هیچ ربطی به وجود چنان بیماری فرضی ای ندارد. دوست دارم بدانی تو و بودن تو را دوست داشتم و این احساسی است که با وجود رفتن همیشگیت هر روز در من قویتر میشود، صرفن به این دلیل که هر روز دلایل تازه تری در تایید عاقلانه بودن این احساس می یابم. اندیشیدن و همینطور تبریک گفتن به کسی که آدم چنین دوستش دارد و در برابر، او در بند علاقه و در آغوش کسی دیگر است ساده که نیست اتفاقن بسیار هم سخت و عذاب دهنده است. در چنین وضعیتی امکان گفتن حرفها و احساسها و فکرها خود به خود منتفیست، حتا پیش پا افتاده ترین و ابتدایی ترینشان که البته آنها نیز چندان ساده و عاری از پیچیدگی نیستند، مثل توضیح این مسئله که گذشتن اندیشه ی چه گونگی آخرین دیدار و تجربه ی "دیگر ندیدن" تو، حتا اگر لحظه ای کوتاه رخ دهد، روحم را در چه وضعیتی قرار میدهد. به هر حال با وجود ندانستن این مطلب که گفتنش به کاری می آید یا نه، میگویم که من کسی هستم که حوصله ی بیشتر آدمها را ندارم و بودن یا نبودنشان هیچ برایم مهم نیست؛ ولی برای همین منی که چنین کسیم، تو کسی بودی که حتا بعد از خروج هستی جسمانیت از جغرافیای مکانهای زندگی من، در من مانده ای و زنده ای و تخم آرزوی بازگشتنت را در سراسر جانم پراکنده ای. یادم نیست هیچوقت نتوانسته باشم بگویم به جهنم، ولی درباره ی تو نتوانستم. راستش گاهی دلم برای خودم حسابی میسوزد. فعلن که تنها سرنوشت حرفهای من با تو نگفته ماندن است و کاری هم از دستم ساخته نیست جز صبر کردن تا لحظه ی مرگ که ببینم چه در پیش است، تنها میخاهم همین یک حرف را بگویم که باید به جای من میبودی تا بتوانی بفهمی دیدن و از دست دادن کسی مثل تو در زندگی چون من آدمی چه معنا و چه اندازه اینرسی میتواند داشته باشد؛ غیر از این حرف فقط میماند تبریکی ساده به تویی که من برایت یکی هستم از میلیاردها و تنی بیرونی در کارستان جهان، و هدیه ی ساده ی آهنگی به اسم Entre Dos Aguas از Paco De Lucia که در ریتم Rumba است و من در تمام مدتی که میدیدمت و حالا که نمیبینمت به یادت میشنیدمش و میشنوم و برایم تنها یک معنا دارد: مینا. پی نوشت: نوشته ی بالا مربوط است به روز سوم اسفند و تنها دلیل تاخیر عمومی شدنش در اینجا، طوفانهای ذهن من در حدود دو هفته ای است که از آن تاریخ میگذرد. از علاقه مندیهایی که گاهی به زنی پیدا میکنم و خوشبختانه تا امروز همیشه با گذر زمان پخته تر و با استانداردهایم همخانتر شده اند که بگذریم، با اطمینان میتوانم بگویم که تنها کودکان زیر پنج و شش سال و بیش از آنها نوزادانند که از میان اقسام انسانها توانش را دارند که من را مسحور خود کنند. نوزادان تنها کسانیند که هرگز نتوانسته ام در برابر نگاه دایمن پرسشگرشان از بر لب گذاشتن سیگارم که بهتی دقیق و کامل را در چشمانشان مینشاند، احساس شرم نکنم. سالهاست در واکنش به نگاه کودکان به سیگار کشیدنم، یا دورش میاندازم، یا به ترفندی سیگارم را از دیدشان مخفی میکنم و یا کلن از میدان دیدشان خارج میشوم. در کنار این مسئله ی خاص، مورد دیگری هم وجود دارد. بسیار پیش آمده است که دیدن معصومیتهای اخلاق و سادگی و بی واسطگی فهم کودکان از جهان، از تصور اینکه چنین موجوداتی در آینده به ما تبدیل میشوند غمگین شده ام. فکر از هم پاشیدنهای گونه گون اذهان و روانهایی اینچنینی و پناه بردنهای بیخردانه شان به مخدر و هرزگی و بی بنیادی اخلاق و اندیشه، و در نهایت مسخ و دفرم شدنشان به صرف جاندارانی میرا که دورترین و عمده ترین افق تصور شده شان پول و سکسی در حد به کار گیری آلت جنسی است، بارها در من این آرزوی ظاهرن ضد بشری را برانگیخته است که کاش هیچکدام از این کودکان هرگز بزرگ نشوند و در همان پاکی کودکانه بمیرند. من تنها شیوه ی دفاع ممکن از کودکان در برابر چنین آینده ای را، به خصوص در کشوری چون ایران که از سمتی اوضاع آموزش و تربیت عمومی در آن اسفبار است و از سمتی دیگر عوامل به تباهی کشاننده ی هستی انسان در آن به وفورند، در تربیتی متمرکز بر آموزاندن چگونگی اندیشیدن به کودک میدانم. نه تنها پدر و مادر به حکم وظیفه ای که به طور طبیعی و اخلاقی پس از تولیدمثل بر عهده شان قرار میگیرد، بلکه هریک از ما نیز اگر قایل به اهمیتی به فرد و جامعه ی انسانی باشیم موظفیم به کودکان بیاموزیم چگونه بیندیشند؛ در غیر این صورت اصلن عجیب نخاهد بود که روزی انسان عنوان تنها جانوری که خود باعث انقراض خودش شده است را به دست بیاورد. همیشه از ولنتاین بدم آمده است. امسال بیشتر از هر سال. چه بگویم؟ وقتی دیگر حتا خودم هم از حرفهای تکراریم خسته ام و خود این تکرار تبدیل به عضوی از مجموعه ی زجرهای روانم شده است، چه طور میشود انتظار داشت گوشهای بیگانگان چنان پرحوصله باشند که همچنان در شنیدن چنان گفته هایی شکیبا بمانند و شنیدنی شان بدانند؟ نه؛ این کوچه بنبست است. چه بگویم؟ من آدمی دوگانه ام با عقلی بسیار سرد از یک سو و از سویی دیگر با عاشقیهایی که کم رخ میدهند، ولی ویرانگرند. خوب میدانم که هر کس گرفتاریهای خودش را دارد، ولی به هر حال من آرزو میکنم هیچکس در چنین وضعیتی قرار نگیرد که نتواند خوبیهای کسی را فراموش کند. نمیدانم عشق فقط احساس مالکیت است یا چیزی بیشتر هم در خود دارد. واقعن نمیدانم. این را اما میدانم که اگر روزی چراغ جادویی به دستم بیقتد تنها یک آرزو خاهم داشت. میم، همین. چند روز قبل وقتی که داشتم در مغازه ناهارم را میخوردم، چیزی دیدم که اگر بخاهم با لفظی دقیق وضعیتم را از دیدنش در همان لحظه بگویم، فکر نمیکنم کلامی بهتر از بهتزدگی پیدا کنم. راستش توضیح آن احساس برایم خیلی سخت است و به همین دلیل میخاهم سعی کنم تنها آنچه را که دیدم برایتان شرح دهم تا خودتان حدس بزنید احتمالن حالت من چگونه بوده است؛ و برای این کار خاهم کوشید روایتم به شرح منظره محدود مانده و به حسی یا ادراکی که خصوصی من باشد آلوده نشود، تا احیانن در تصویری که در ذهنتان میسازید و احساس و فکر و قضاوتتان دخل و تصرفی نکرده باشم. من بیشتر روزها از حدود ساعت دوی بعد از ظهر دو-سه ساعتی در مغازه تنها هستم. معمولن این بازه ی زمانی با ناهار مختصری شروع میشود، با مطالعه و فکر کردن و نوشتن و خاب ادامه پیدا میکند و در نهایت با پاک کردن شیشه های ویترین و جارو زدن مغازه تمام میشود و بعدش همکارانم می آیند و مشتریهایی که بیشترشان از سر بیکاری و بدون دانستن اینکه چه میخاهند به سراغ ما می آیند. اتفاقی که حرفش را زدم شش یا هفت روز پیش در اولین دقایق زمان تنها بودنم در مغازه رخ داد. من کلن خیلی آهسته غذا میخورم، طوری که به راحتی ممکن است نیم ساعتی را صرف یک ناهار ساده کنم. اغلب وقت غذا خوردن دست از خوردن میکشم و چنان به فکر فرو میروم یا به جایی نگاه میکنم که اصلن یادم میرود در حال غذا خوردن بوده ام. در آن روز کذایی هم طبق معمول داشتم همین کار را میکردم؛ ظرف غذا روی میز بود و من داشتم از ویترین مغازه بیرون را میدیدم و به موضوعی که یادم نیست چه بود فکر میکردم. در همین حین پیرمرد لاغری که سر و وضعش از وضعیت مالی خوبی خبر نمیداد در پیاده رو سبز شد. سیگاری به دست داشت که من با توجه به خبرگی عجیب و غریبم در مسایل مربوط به دود و دم، از همان فاصله فهمیدم که بهمن است. داشت از جلوی ویترین رد میشد که ایستاد و لحظه ای به فکر فرو رفت، بعد شروع کرد با شدت توی سر خودش مشت زدن. همانطور ایستاده وسط پیادهروی خیابان مطهری حدود یک دقیقه ی تمام به سرش مشت کوبید و بعد همانقدر ناگهانی که این کار را شروع کرده بود، تمامش کرد و بلافاصله پکی به سیگارش زد، و در حالی که چهره اش سرشار از آرامشی بی پایان بود راهش را گرفت و رفت. من خشکم زده بود. دیگر کلن ناهارم را فراموش کرده بودم. یکی دو دقیقه ای همانطور مبهوت مانده بودم تا بالاخره تصمیم گرفتم بروم بیرون و سیگاری روشن کنم. اولین پک را به سیگارم که زدم، سی-چهل متر دورتر پیرمرد را دیدم که داشت توی سرش مشت میکوبید. 1.سمفونی شماره ی 3 مندلسون از جمله ی موسیقیهاییست که هروقت میشنومشان وسوسه میشوم در برنامه ی روزانه ام فرصتی را برای سر و سامان دادن به وضعیت سواد موسیقیم مهیا کنم. اگر اهلش هستید بشنویدش. 2.درست است که فیلمهای پورن بسیاری از جزئیات را حذف میکنند، ولی شاید بد نباشد فراموش نکنیم که این کار را در پی شتاب برای رسیدن و نمایش وضعیتی انجام میدهند که پایان و هدف همه ی درامهای پورنوگرافیک است:ادعای داستان پورنوگرافیک این است که میانه ی داستان هر چه باشد، پایانبندی داستان اینترکورس و رسیدن به ارگاسم است. Hard-Core بودن فیلمهای پورن نیز دقیقن در این ویژگیشان نهفته است که مستقیمن به سراغ تعریف کردن قسمتی از داستان میروند که هسته ی مرکزی و سخت آن است. هسته ای که از منظری، با مراقبت در پرهیز از اتخاذ دیدگاهی تقلیلگر که قایل به علت تکین باشد، به هر حال در اکثریت قریب به اتفاق موارد چنان نیرومندتر از سایر اجزای موثر و نیروهای پیشبرنده است که کل داستان در نهایت حول سختی آن شکل میگیرد. شخصن به لحاظ ارزشهای روایی و زیبایی شناختی فیلمها و داستانهای پورن را مشتی آشغال میدانم، چنان که خیلی وقتها داستانهایی را نیز که هیچ ربطی به سکسوالیته ندارند، ولی رویکردهایشان درروایت مثل داستانهای پورن است پورنوگرافیک میخانم (البته حساب داستانهای اروتیک کاملن جداست)؛ ولی دیدن و خاندن همین آشغالها را تمرین خوبی برای حفظ واقع بینی هم میدانم. دوست مهربان من، سلام؛ حقیقتن هیچ نیاز نیست زحمت توضیح دادن این را که نتوانستیده اید منظورتان را درست به من منتقل کنید به جان خودتان بخرید. این فکر واقعی من است. من از خودم میپرسم چرا شما تصمیم میگیرید چنین توضیحی بدهید. به عنوان پاسخی محتمل احساس من این است که احساس شما نسبت به واکنشهای من به نظراتتان این است که من از این نظرات ناراحت میشوم و این احساستان باعث میشود فکر کنید باید برای نرنجانیدن یک انسان قدمی بردارید و با این فکر تصمیم میگیرید توضیح دهید که برای گفتن منظورتان کلمات درستی را انتخاب نکرده اید.اگر حدسم درست باشد –که فکر میکنم هست- باید بگویم اینها همه از مهربانی و انسانیت شماست. وجود چنین دغدغه های اخلاقی در یک انسان، همیشه باعث احترام فراوان من به وی بوده است. اما مسئله ای که هست این است که من به عنوان طرف دیگر این رابطه ی انسانی، اصلن نیازی به ارائه ی اینگونه توضیحات در هیچ رابطه ای نمیبینم؛ دلایلم برای این دیدگاه عمومن دلایلی اند مربوط به نظراتم درباره ی زبان که گفتنشان در این نوشته هیچ ضرورت و ربطی ندارد. چیزی که گفتنش مهم است این است که میخاهم مطمئن باشید که نه تنها من اصلن اهل رنجش و دلخوری و این حرفها نیستم، بلکه بسیار هم خوشحالم که نوشته هایم خاننده ی درست و حسابی و متمدنی مثل شما دارد. وجود چنین خصلتهایی در شما، با توجه به شخصیت دوست مشترکی که داریم، به هیچ وجه برای من باعث تعجب نیست. از حساسیتتان سپاسگزارم، ولی به خاطر سماجت من در فکر کردن خودتان را به چنین زحماتی نیندازید. این ویژگی و فعالیت مورد علاقه ی من است که دایمن به مسئله ای بیندیشم و اینکه گاهی ممکن است درباره ی نظرات دیگران درباره ی خودم فکر کنم فقط قسمتی از این بازی دوست داستنی من است. اما مسئله ی دیگری که مایلم به عنوان یک دوست با شما مطرح کنم این است که فکر میکنم اگر واقعن گاهی میبینید که منظورتان را درست نگفته اید، برایتان بسیار لازم است که راههایی برای انتقال دقیقتر آنچه در ضمیرتان دارید پیدا کنید. ناتوانی در صورتبندی زبانی دقیق اشیا و مفاهیم و روابطشان، به راحتی رابطه ی شخص با جهان را مغشوش و مشوش میکند. روش موثری که من در برابر این مشکل میشناسم مطالعه کردن است، در کنار نخاندن شعر تا وقتی که مشکل حل شده باشد. امیدوارم همیشه شاد و از زندگیتان راضی باشید. 1. سالها پیش نوشته ای از والتر بنیامین خاندم که در آن پس از شرح مختصری درباره ی چگونگی زایش و شکل گیری گونه ی ادبی داستان کوتاه، آن را در قیاس با گونه ای مانند رمان فاقد ویژگی ای موسوم به لایه لایگی دانسته و به این اعتبار داستان کوتاه را شکلی نازل از داستان گویی و برآمده از برخی مقتضیات عصر صنعت، مانند مسئله ی زمان و سرعت چنان که در این دوره مطرح است، دانسته بود. من در بررسی این که آیا نوشته های کوتاه من غم انگیزند یا نه از تذکر این نکته شروع میکنم که به طور کلی با نظر بنیامین موافقم، به اضافه ی این که در نگاه من مسئله از حوزه ی متون داستانی خارج شده و شامل هر متن دیگری نیز میشود. بحث درباره ی علل این توافق کلی - روی کلمه ی کلی تاکید میکنم- ، کاری نیست که حالا قصد انجامش را داشته باشم؛ بلکه فعلن این نظر را برای پیش بردن بحث در ویژگی های نوشته های کوتاه خودم مفروض میگیرم. بنابراین من کسی هستم که به زبانی بسیار کلی به نوشته های کوتاه بدبینم، بدون اینکه فکر کنم میزان کوتاهی و بلندی نوشته ای معیاری برای قضاوت در ارزشمندی آن میتواند باشد. نوشته های کوتاه خوب زیادند، همانطور که نوشته های طولانی بی ارزش نیز فراوانند؛ مسئله صرفن این است که یک نوشته ی جدی بلند دربارهی یک موضوع، از نوشته ای جدی اما کوتاه درباره ی همان موضوع، امکان بررسی و جست وجوی بیشتری را دارد، امکانی که رخ دادنش به هیچ وجه الزامی نیست. با چنین نگاهی، من نوشته های کوتاه خودم را به دو دسته تقسیم میکنم: گروهی که قصدم از نوشتنشان صرفن ایجاد فرصتی برای روانم بوده است تا بگوید چه احساس میکند، از چه رنج و از چه لذت میبرد، امیدش چیست و ناامیدیش چگونه است. اینها نوشته هایی اند که عمومن برایشان ارزش چندانی قایل نیستم و برایم تنها حکم نوعی اعتراف و تخلیه ی روانی دارند، در کنار اینکه تمرینی هستند برای روراست ماندن با خودم و دیدن سستیها و قوتهایی که موظفم خیلی جدی بیندیشم شان و این مهمترین ارزش این دسته از نوشته های کوتاهم در نگاه خودم است؛ به ناچار اینها نوشته هایی هستند که چندان اندیشه ای در تحلیل یا گسترش مفاهیم تماتیک آنها صورت نگرفته و بیشتر به ابتدایی ترین تکنیکهای نگارش خودانگیخته محدودند. دسته ی دیگر اما نوشته هایی اند که به رغم کوتاهی، درون چهارچوب قاب خودشان، منطق درونمان محکم و قابل اعتنایی داشته و میتوان از آنها به عنوان متن و نه صرفن نوشته دفاع کرد. این گروه نوشته هایی هستند که کوتاه بودنشان از نبود اندیشه ی منسجم و موشکافی که روایت را پیش ببرد آب نمیخورد، بلکه صرفن به دلیل کوچکی محدوده ای که راوی به بررسیدنش میپردازد کوتاه مانده اند. این گروه دوم هم البته میتوانند با به کار گرفتن تکنیکهایی در اندیشیدن و روایت، به متونی گسترده تر و احیانن چندآوایی تبدیل شوند، ولی به هر حال درون همان مرزهای تک-صدایی که به آن محدود مانده اند هم متنهایی با ساختمانهایی دقیق و محکمند. بحث در مبانی نظری این حرفها را که بحثی ترمینولوژیک خاهد بود به وقتی دیگر وامیگزارم. حالا فقط میخاهم این را بگویم که با توجه به حرفهای بالا، طبیعتن فضای دسته ی اول نوشته های کوتاه من کاملن تحت تاثیر حال و هوای روانی من در لحظات نگارشند. این یعنی اینکه اگر من اندوهی داشته باشم، در چنین نوشته هایی اندوه گزارش میشود و اگر شاد باشم، شادی. اما اینکه تنها حسی که از این گروه نوشته ها برمی آید غم است یا نه، بحثی خاهد بود که تنها از راه بررسی موردی آنها پیش میرود؛ یعنی باید موتیوها و موتیفهای این نوشته ها را یکی یکی کاوید تا به نتیجه ای درباره ی این مسئله رسید. خود من در مجموع موافقم که عمده ی این قبیل نوشته هایم غم انگیزند، ولی با اینکه همه شان چنینند کاملن مخالفم. 2. به صندلیم تکیه میدهم. پشتی صندلی عقب میرود و من چشمهایم را میبندم، در حالیکه چهره ام رو به در ورودی شیشه ای است. در تاریکی پشت پلکهایم دری شیشه ای باز میشود، من به یاد شعر ریلکه و سنگ قبرش میافتم، آه ای گل سرخ، ای تناقض ناب، ای شوق خاب هیچکس نبودن، در پشت این همه پلک؛ و او وارد میشود و سلام میگوید، در حالیکه من به پشتی عقب رفته ی صندلی تکیه داده ام و چشمهایم را بسته ام. سلامش را که میشنوم چشمهایم را باز میکنم و میگویم: "سلام". ولی دیگر نمیدانم چه بگویم. نمیدانم بگویم بمان یا بگویم برو یا بگویم حالت چه طور است. فقط نگاهش میکنم. به هم نگاه میکنیم. تا اینکه او برمیگردد به سمت در شیشه ای و بازش میکند و در حالیکه من همچنان نگاهش میکنم و میخاهم بگویم که بمان و نمیتوانم، میرود. میرود و من همچنان رفتنش را نگاه میکنم، آنقدر که چنان دور میشود که دیگر خودش دیده نمیشود و فقط تاریکی پشت پلکهایم را میبینم. سیاهی را که میبینم چشمهایم را باز میکنم و تکیه داده به صندلیم که پشتی اش عقب رفته است، در ورودی شیشه ای را روبه رویم میبینم. دیشب خاب مینا را دیدم. داشتم از سمت در کوچک ساختمان ابنسینای دانشگاه شریف میرفتم دانشکدهی ریاضی که برگشتم و دیدمش که دارد میآید، با همان لباسهای معمول، همان چهرهی آرام و غمگین و سرد در زمینهی پوستی سفید و یخی، و همان شکل راه رفتن تند همیشگی. لحظهای حس کردم که مرا و نگاهم را دید و خاست مسیرش را عوض کند، ولی نکرد. قدمهایم را آهسته کردم که برسد. وقتی رسید بیاعتنا به من از سمت چپم گذشت. در بیاعتناییش نوعی اعتنای عذابدهنده بود. اعتنای مینا به من گذشتنش از کنارم بود، طوری که انگار من نیستم یا دقیقتر اینکه انگار بگوید هستی، ولی به دلیلی که خودت میدانی نیستی و درست این است که نباشی. نگاهش کردم. دیدم پیر که نه، شکسته شده. فاصلهی بین ما تا طی شود مینا را برده بود تا آینده و این باعث میشد من در خابم حس کنم مینا را در سالها بعد میبینم، حسی که در خاب هم ترساندم و هم اندوهی به دلم ریخت. موهایش را هایلایت زشتی کردهبود که چین و چروک پوست صورتش را بیشتر به چشم میآورد. نگاه کردم به دست چپش، و این اتفاقی نبود، خودم به میلی مازوخیستی میدان دادم که نگاهم را هدایت کند به انگشتانش تا حلقه را توی دستش ببینم و یاد گذشته و فرصت از دست رفته بیفتم و به سوگش بنشینم. دیدم که حلقهی ازدواجش توی انگشت سبابهاش است و کمی هم گشاد به نظر میآيد. پرسیدم چرا حلقهات را در این انگشت کردهای؟ جواب داد شوهرم گفته چون بچهات بزرگ است- و من در خاب فهمیدم که منظور از بچه یک نوزاد است-، پس حلقه را توی آن انگشت بگذار. لحن بیروحی داشت، ولی در نهایت خوب معلوم بود که چنان لحنی از چگونه اندوهی میآید و چنان اندوهی خوب توانست همهی خاب مرا پر کند. مینا همانطور رفت به سمت دانشکدهی ریاضی، از کنار انتشارات و بعد هم راه باریک قبل از دانشکده که دو سمتش را شمشاد کاشتهاند؛ من اما سر جایم ماندم و گوشم رفت سمت صدای مادرم که میخاست بیدار شوم، در حالیکه میپرسید چرا دارم در خاب گریه میکنم. 1. دوست عزیزم؛ حرفت برایم جالب بود و باعث شد کمی به خودم و وضعیتم نگاه کنم، چنان که انگار غریبهای بخاهد غریبهای را ببیند یا چنان که انگار چیزی از بیرون نگاه کرده شود. البته اعتراف کردنش نه تنها سخت نیست که عاقلانه و حتا شاید بیشتر از این-درشرایطی ویژه- کمی هم اپورتونیستی است که وقتی قرار باشد موضوع فکر کردنت خودت باشی، پذیرفتن بسیاری چیزها که به سادگی دربارهی دیگران پذیرفته میشوند کاری به غایت دشوار میشود. دیدن اینکه کسی آدم را حشرهای در حال دست و پا زدنی مذبوحانه دیدهاست شاید برای هر کسی سخت باشد. منطقیترین، فلسفیترین و منصفترین اذهان-یا اذهانی که لااقل میکوشند این صفتها را در خود داشته باشند- هم احتمالن در برابر چنین نگاهی به خود، اندکی دلخور شده و سعی میکنند در بهترین حالت با تظاهری به سه صفت بالا برای حفظ ظاهر، به هر ترتیبی خود را از شر چنین دیده شدنی در امان بدارند. به زبان سادهتر با تظاهری به انصاف در قضاوت به هر ضرب و زوری دنبال آنتیتز منطقی تز حریف خاهند گشت. دست بر قضا و برخلاف چیزی که در زندگیم فهمیدهام بسیاری در موردم میپندارند و عدهی کمی هم اتفاقن درست مثل شما بر زبان آوردهاندش من هم آدمم. وقتی نگاه شما دوست عزیزم را به زندگی حشرهایم خاندم تا چند روزی هرجور به نگاهتان فکر میکردم- و قسم میخورم که واقعن دوست داشتم منصف باشم-، در پس اندیشیدنم میلی بود به پس زدن نگاهتان. فکر میکنم فهمیدن دلیل وجود چنین میلی برای یک حشره ی واقعی هم چندان سخت نباشد: چیزی در من، شاید من بودن من، نمیپسندید که چونان مگسی دیده و خانده شود. الان که این را مینویسم چند روزی از کلنجار ابتدایی من با نظر شما میگذرد. فکر میکنم در این زمان سپری شده، با فهمیدن اینکه مهمترین مسئله در مواجهه با چنان نظری نفس مقاومت روان در برابر آن نظر به آن شکلیست که توضیحی بسیار کلی از آن ذکر کردم، توانستهام در بررسی نظر شما به مرزهای انصاف نزدیک شوم. حتا باید صادقانه بگویم که فکر میکنم توانستهام نگاهی چنان به بنیاد غرور آدمی نشانه رونده را در خود هضم کرده و منصفانه داوریش کنم. دوست احتمالن نادیده و ناشناختهی من-گرچه از توان شما در زبان انگلیسی در کنار این واقعیت که این وبلاگ خانندگان فراوانی ندارد حدسکی دربارهی شناختنتان دارم- ؛ من به راستی فکر میکنم که "باگ" فهمیدن من و زندگی فعلیم با تکیه بر یک نوشتهی کوتاه چندان فهم قابل اعتنایی نیست. نمیتوانم کتمان کنم که بله، شاید هر کدام از ما گاهی در زندگی به زبونی حشرگانی دست-و-پا-زن میشویم. از طرفی این را مطمئنم که درکشور و سیارهای زندگی میکنم که عمدهی ساکنینشان بسیار بیشتر از من و خیلیهایشان همیشهی عمرشان را دست و پا میزنند، بی آنکه خود بدانند. من حتا بسیار خوشحالم که کسی هستم که به ندرت دچار چنین وضعیتی میشوم. ولی مسئله هیچکدام اینها نیست. مسئله فقط این است که نه میتوان از متنی به چنان کوتاهی به راحتی چنین حکم بزرگی استخراج کرد- گرچه ممکن است از متنی از این هم کوتاهتر احکامی بسیار بزرگتر بیرون کشید، البته مسلمن به سختی- ، نه آن متن کوتاه خاص اصلن اجازهی چنین برداشتی را میدهد. با وجود اینکه شاید قضاوت کردن نوشتهی خود شرایطی اندکی متفاوت از نوشتهی دیگری دارد، ولی اجازه بدهید من به عنوان یک خانندهی حرفهای دستهای بسیار گسترده از انواع و اقسام متون، این اجازه را به خود بدهم که نوشتهی خودم را به اختصار داوری کنم. لازم میبینیم پیش از هرچیز این نکته را تذکر بدهم که به این دلیل که فکر میکنم احتمالن دلیل عمدهی شکل گرفتن چنان نظری در شما قسمت آخر نوشتهی من بوده است، تنها به قضاوت همان بند آخر نوشته ام مینشینم؛ اگر این فرض من غلط باشد مطمئنن با اعتراض شما به استدلالم، این آمادگی را خاهم داشت که بشنوم ذهن شما کجای دیگری از نوشتهی مرا نشانه گرفته است و آن حدیث دیگری خاهد داشت ویژه ی خودش. ساده ترین روشی که به ذهن هر ابلهی برای پس زدن نظر شما میرسد مطرح کردن مسئله ی ساده ی تفاوت راوی و نویسنده و متهم کردن شما به واقف نبودن به این تفاوت ساده است. به راحتی میتوان به شما گفت که شکلگیری احکامتان در مسیر انیشیدنتان، از لحظه ای که شروع به خاندن متن کردید تا لحظه ای که نظرتان را مطرح کردید، از دستگاه منطقی ای پیروی کرده است که راوی داستان یادداشتهای زیرزمینی را شخص خود داستایووسکی خاهد دانست. خوشبختانه من هنوز آنقدر پست فطرت نشده ام که در برابرتان چنین بازی راحتی راه بیندازم. در عوض من به راحتی میگویم که آنچه نوشته شده بود دقیقن حرف خود من بود. ولی نکته ای که هست این است که از صرف ملولی یک نفر آدمیزاد و ابراز تمایلش به مورفین و لذت و رخوت نشئگی آن نمیشود گفت که آن شخص الزامن اسیر موقعیت است. سرراست بگویم: من تنها چیزی که در متنم میبینم راویای –و در این مورد نویسنده ای- حوصله سررفته و ملول و جویای لذتی است که خود میپسنددش. دیگر اصلن داستان دست و پا زدن و استراحت برای تجدید قوا و برخاستن را نمیفهمم. به این دلیل ساده که متن هیچ دلالتی بر هر شکلی از افتادگی ندارد که اصلن نیازی به واکنش برخاستن، حالا به شکل دست و پا زدنهای کوچک و بیهدف(wiggle&flail) یا هر شکل دیگری باشد. هیچ جای نوشته نشانی از اسارت در وضعیت، بیش از اسارتی که هر موجود به ناچار به صرف هست بودن با آن مواجه است، یعنی هیچ اسارتی بیش از اسارت افکنده بودن در جهان، به زبان ساده تر هیچ نشانی از اسارت همراه با عذاب وجود ندارد که تشبیه حشره را موجه کند. اگر از صرف بی حوصلگی و دست و دل به کار نرفتن نویسنده به چنین تشبیهی رسیده اید باید بگویم این قیدها هیچ دلالتی بر دست و پا بسته بودن در برابر جهان ندارند. اگر هم گرایش به مورفین شما را به آن نگاه رسانده است با کمال احترام باید بگویم که متاسفانه و خوشبختانه هیچ چیز درباره ی مخدرها و به خصوص هروئین نمیدانید. میماند جمله ی پایانی درباره ی نابودی. مسئله این نبود که من تمایلی به خودویرانگری داشته باشم؛ داستان تنها رابطه ی استفاده از مخدر و هم ارز نبودن این شکل لذتجویی با روشهای دیگر و پذیرفته شده تر در ذهن چند عزیز بود که میتوانست زندگی آنها را دچار تشنج کند. آنها به سادگی یک کنش گهگداری دوست داشته شده را نابودی میفهمند و از این ادراک نابود میشوند، بدون اینکه من دچار مشکلی شده باشم. درباره ی واژه ی humor هم بحثی هست که فعلن حوصله اش نیست، عمری باشد بماند برای بعدتر. اگر اعتراضی به برداشت من دارید با جانم خاهم شنیدش، به هر حال من دوست دارم بتوانم کمی هم که شده ولتر باشم. ولی اجازه بدهید آخر از همه این را بگویم که هیچ چیزی بیرون از متن وجود ندارد. توصیه میکنم سعی کنید به هنگام قضاوت خود را تنها به نشانه های متن و دلالتهای همانها محدود کنید. افزایش یا کاهش یک نقطه ی کوچک به یا از یک متن، متنی یکسره متفاوت خاهد ساخت. کل چیزی جز مجموعه ی اجزا و پیوندهایشان نیست. 2. من واقعن نمیدانم میشناسمتان یا نه. ولی اگر همان کسی باشید که حدس زده ام باید بگویم که حسابی غمگینم کرده اید. چرایش هم بماند برای خودم، چون اگر همان آدم باشید خوب میدانم که دلیل اندوهم هیچ اهمیتی برایتان ندارد. بگذریم؛ زندگی پر از این گذشتنهای اجباریست. 3. خوشبختانه ترم بسیار خوبی داشتم. طوری که حالا مشتاقانه منتظر شروع ترم جدیدم. البته در همین روزهای خوش هم اتفاقی افتاد که از آن دسته ماجراهایی بود که انسانها در لحظات تنهاییشان، وقتی برای لحظاتی کوتاه به تمامی از دنیا رها میشوند و همه ی پیوندهایشان با جهان هرروزی گسسته میشود، به آنها فکر میکنند و احتمالن از یادآوریشان حداقل در دلشان شادمانی یا اندوهی مختصر اما به طرز عجیبی عمیق را حس میکنند. در آخرین امتحاناتم چند نفر از استادها آمدند و جویای احوالم شده و برایم آرزوی موفقیت کردند. این برای من بسیار ارزشمند بود و راستش ته دلم خیلی قند آب شد. گرچه فکر میکنم به زودی متوجه خاهند شد که از آن چیزی که فکر میکنند اوضاع بهتری دارم، ولی فعلن همین قدر شناخت و بزرگواری بسیار امیدوارکننده است. بیش از هرچیز خوشحالم که گامهایم درمسیری استوار بوده اند که قصد دارم با طی کردنش چند نفری را متوجه بیرحمانه بودن قضاوتهایشان در مورد خودم و تیشه ای که به ریشه ی عواطفم زدند کنم. شنیدن اینکه من کسی هستم که هیچ گهی نیستم و هیچ گهی نمیشوم از کسانی که مهربانیشان را لازم داشتم و مهربانیم را نثار یکی از اعضای خانواده شان کرده بودم روا نبود. گرچه آنها نه هرگز این خزعبلات را خاهند خاند، نه میشنوند چه بر من میگذرد و خاهد گذشت، و نه اصلن همه ی اینها برایشان کمترین اهمیتی خاهد داشت، ولی لااقل اثبات دورادور بعضی چیزها این حسن را خاهد داشت که زمینه ای فراهم بیاید که بتوان روزی با دوستی چون سهند به گفت و گو نشست که در آن روزهای وحشتناک چه رخ داده بود که من چنان میگفتم و چنان میکردم.همین. 4. این شعر را یک بار از یکی از دوستانم شنیده ام. میگفت از یک پیرمرد گچکار بیسواد گرگانیست. شعریست که خیلی دوستش دارم. مینویسمش برای کسی که قسمت عمده ی این نوشته با فکر اینکه مخاطبش اوست نوشته شد. دانش بیابان را فقط مجنون میداند و من در خط منحنی بیابان لیلی را دیدم که آهو از چشمش آب مینوشید. لیلی! رخت ییلاق آهوست. میدانی؟ هزار سال از سم آهو بر آب میپاشد گذشته است و من هنوز از نرگس چشمانت با علف سخن از آهو میگویم. 5. این هم از عجایب روزگار است که هنوز هم گاهی ممکن است تلویزیون رسمی کشورگل و بلبلی ما از دستش در برود و برنامه ای که به دیده شدن بیرزد پخش کند. چیزی مثل گفت و گوی مسعود فراستی و مانی حقیقی در برنامه ی چند روز پیش هفت. فقط جدن خدا را شکر میکنم که هیچ یک از طرفین بحث آنقدر ساده نبودند که تسلیم پارازیتهای جناب مجری شوند که سوزنش گیر کرده بود که بحث درباره ی فیلم آقای حقیقی نیست. مانده ام این آقا چه دریافتی از لغت "درباره" داشت. خاهرم حرف جالبی میزد. میگفت به جای جیرانی کسی را آورده اند که انگار هیچ ربطی به هنر ندارد. جیرانی گفتم و یاد فرج الله سلحشور و حرفهایش افتادم. وقتی در قرن بیست و یکم در جایی زندگی کنی که در آنجا یک نفر آدم بتواند خیلی شیک و راحت در توجیه روا شمردن کشتن یکی دیگر به دین رسمی کشور ارجاع دهد، فقط میتوانی دو نتیجه بگیری: اول اینکه در آزادترین منطقه ی کیهان نفس میکشی. دوم اینکه در این منطقه ی آزاد در برخورد با حوادث احتمالی فقط میتوانی بگویی پناه بر خدا. پناه بر خدا. 2. در من خصیصه ای عجیب هست که باعث میشود گاهی از شنیدن جوکی بسیار خنده دار به طرزی باورنکردنی غمگین شوم و در برابر، از مواجهه با پدیده ای سرتاسر غمبار خنده ام بگیرد. البته راستش آنقدرها هم احمق نیستم که نفهمم باید بخندم یا بگریم. مسئله بیشتر آنجاست که ذهن من در وضعیت تراژیک مایه ای از خنده هم میبیند و در وضعیت کمیک مایه ای از سوگ. حالا پرسش برای من این است که آیا اساسن هر وضعیت کمیک در بن خود تراژیک هم هست و بالعکس، یا این برداشت صرفن از این واقعیت آب میخورد که ذهن من این وضعیتها را چنین میبیند؟ در تعمیم این پرسش سوالی بنیادیتر هم در برابرمان قرار میگیرد: آیا آنچه ما از واقعیت میفهمیم در واقعیت حضور دارد یا ما آن را در واقعیت قرار میدهیم تا در قدم بعدی همان را از واقعیت برداشت کنیم و به عنوان حقیقت بفهمیمش؟ در این صورت آیا اصلن کل پروسه ی شناخت بیشتر به یک بازی مضحک نمیماند؟ 3. از اولین جمله ها در هر کتاب درست و حسابی یا مزخرفی درباره ی زبان این است که زبان ابزاری برای پیام رسانی است. جالب است که در نگاه من از زبان تنها کاری که برمی آید پیام نارسانی ست. وقتی کسی اینقدر باشدت زبان را امری زاید و مضر در شناخت بداند، دیگر نباید چندان از ساکت بودن مفرطش دچار تحیر شد. اینها را از آنجا گفتم که یاد حرف دوستم افشین افتادم که میگفت کسی را به اندازه ی من ساکت ندیده است، در حالی که مشخص است حرفی درونم هست. 4. بی حوصله شده ام. دست و دلم به هیچ کاری نمیرود. هیچ وقت جهان به چشمم اینچنین ابزورد نیامده بود که این روزها. این هاویه، این هیولای اولا، این خائوس بی معنا که مفاهیم پیشینی عقل معنایی بر آن مینهند برایم چیزی یکسره پادرهوا شده است. موسیقی، کتاب، آدمها، زندگی، کار، پول، عشق،اندیشه، هرچیز و هرچیز و همه چیز برای من بی معنی شده است. اصلن نمیدانم چرا زنده ام. اگر از من بپرسند دلت بیشتر از هر چیز چه میخاهد فقط میگویم دلتنگ هروئینم. اگر پای خانواده ام وسط نبود بی لحظه ای شک دوباره میرفتم سمت بساط قاشق و فندک و دوا و خونبازی. حیف که مطمئنم نابودی من سه نفر بیگناه را هم از هستی ساقط میکند، حیف. 2. داستان برخورد من با کلمه ی شانس داستان عجیبی ست. یک روز به وجودش اعتقاد پیدا می کنم، فردایش نگاهم کاملن برعکس می شود. خدا عاقبت همه را به خیر کند. 3. از موضوعاتی که همیشه برای فکر کردن مورد علاقه ام بوده اند، یکی شان ذهن و پروسه ی شناخت بوده است. اخیرن جدن اعتقاد پیدا کرده ام که مزخرف ترین و ساده لوح ترین حیوان در زمینه ی شناخت انسان است. به نظرم یک گربه یا یک کرگدن جهان را خیلی درست تر و بهتر از یک انسان می شناسد. 4. من در زندگی ام بازی هایی دارم که دیگر به انجام دادنشان عادت کرده ام. یکی از این بازیها این است که گاهی توی کتابفروشی ها کتابهایی را که به نظرم چاپشان فقط کمکی به از بین بردن بیشتر درخت هاست ورق میزنم و میخندم. چند سال پیش توی یکی از این کتابها که معمولن روی پیشخان کتابفروشی می اندازندشان جمله ی جالبی خاندم. نویسنده شق القمر کرده و نوشته بود دوستی رابطه ای ست که بین دو نفر شکل می گیرد. این جمله ی کاملن معمولی را من با تاکید بر روی کلمه ی "بین" خاندم. از آن موقع اعتقاد دارم که رابطه ی بین آدم ها متعلق به هیچ کدام شان نیست، بلکه چیزی ست که در "بین" آنها قرار دارد و نه در جایی دیگر. در واقع رابطه ها بنا بر موضوعاتی که طرفین به اشتراک میگزارند و شکل برخوردی که با مواضع طرف مقابل درباره ی آن موضوعات دارند، اسم های متفاوتی پیدا میکنند. اسم یک رابطه میشود دوستی، یکی دیگر میشود دشمنی، یکی میشود نفرت و دیگری عشق. 5. افلاطون عشق را تنها بیماری ای می داند که بیمار از آن لذت می برد. ابن سینا هم عشق را از اقسام مالیخولیا می داند. با اجازه ی بزرگ ترها من هم عشق را ناتوانی تشخیص یک آدم معمولی از بقیه ی آدم های معمولی می دانم: گونه ای اختلال در سیستم عصبی و هورمونی بدن. اما این به این معنی نیست که دوست داشتن کار چرندی ست. عشق تنها کل را می بیند و از اجزا غافل می ماند. در حالی که می توان دوست داشت و خوب و بد را با هم دید. من بهترین شکل رابطه بین آدمها را شکلی میدانم که در آن بپذیریم که دیگری به حکم انسان بودنش کامل نیست، چیزهایی دارد که ما از آنها خوشمان می آید و چیزهایی ديگر که حتا ممکن است از آنها متنفر باشیم. مهم این است که یاد گرفته باشیم درباره ی این موضوعات گفت و گو کنیم، حتا اگر هیچ وقت درباره ی آنها به تفاهم نرسیم. همگرا صحبت کردن، در کنار رعایت کردن آزادی و کرامت انسانی طرف مقابل است که رابطه را به شکلی مسالمت آمیز پیش می برد. تفاوت همیشه وجود دارد، این مدارا کردن است که ما باید بياموزيمش. مدارا کردن هم چیزی نیست به جز دلیل آوردن، دلیل دیگری را شنیدن و در نهایت توان پذیرش اشتباه و تغییر کردن را داشتن. 6. در زندگي من اين اتفاق رايجي ست كه كسي بخاهد مسايل اساسي زندگيش يا پرسشهايي را كه خودش جوابي برايشان ندارد با من در ميان بگزارد؛ گاهي براي آنكه با من مشورت كرده باشند، گاهي براي آنكه نظرم را بشنوند و احيانن از حرفهايم ايده اي بگيرند كه به كارشان بيايد، گاهي هم صرفن به اين دليل اين كار را ميكنند كه ظاهرن من را شنونده ي خوبي ميدانند. كساني هم هستند كه لطف زيادي دارند و درست يا نادرست متد فكر كردنم را ميپسندند. اينها دلايلي هستند كه از خودشان شنيده ام. در كنار اين دلايل كه دوست ندارم اينجا درباره شان اظهار نظر كنم، مسئله ي ديگري هم وجود دارد كه بارها از زبان اين و آن شنيده ام. يادم مي آيد از وقتي بچه بودم بزرگترها من را به هوش زياد ميشناختند. بگذريم از اين كه خودم به يك معنا خودم را كندذهن ميدانم. به هر حال چه به قول عامه ي مردم باهوش باشم و چه نباشم، خودم فكر ميكنم توانايي عجيبي در فهم اين موضوع دارم كه چه كسي باهوش است و چه كسي نه. به همين دليل بايد به تو "ميم" عزيزم بگويم كه وقتي ميگويم آدم باهوشي هستي، حرفم تنها يك معني دارد و آن هم اين است كه تو باهوشي. يكي از علايم چنين هوش سرشاري اين است كه در مواجهه با آدمها بتواني بفهمي كه در ذهنشان چه ميگذرد و فكرهايشان با آنچه بر زبانشان مي آيد چه نسبتي دارد. خودت بهتر از من ميداني كه اين توانايي را داري و يك بار هم جلوي چشم خود من اين كار را كرده اي. پس لطفن وقتي ميگويم باهوشي حرفم را بپذير. اما مسئله ي بسيار مهمي كه وجود دارد اين است كه باهوش ترين آدمها هم اشتباه ميكنند و متاسفانه ظاهرن در طبيعت قانوني وجود دارد كه باعث ميشود اشتباهات چنين آدمهايي برايشان خيلي گران تمام شود. اينكه من به تو "ميم" دوست داشتنيم در موضوعي كه ميداني چيست اصرار ميكنم، جدا از ميل به گفت و گو به اين مسئله ي خطرناك هم ربط دارد. در رابطه ي ما آدمها با آنچه بيرون از ما قرار ميگيرد، هميشه داشتن استراتژي كاري عاقلانه است. فكر ميكنم هر دوي ما آنقدر عاقل و متمدن باشيم كه بتوانيم درباره ي موضوعي صحبت كنيم و به استراتژي به درد بخوري در برابرش برسيم. هميشه هر كاري به واسطه ي تكنيك انجام ميشود و تكنيك رابطه ي ما با جهان را شكل ميدهد. من و تو بايد بنشينيم و با بررسي تكنيكها به استراتژي برسيم. به تاخير انداختن اين كار فقط پا را روي پدال گاز فشار دادن است. عاقبتش هم بدون ترديد ميشود مثل قطار سياست و اقتصاد آقاي احمدي نژاد و رفقايش كه با افتخار از ترمز نداشتنش حرف ميزدند و امروز همه داريم طعم اين بي ترمزي را در زندگيمان ميچشيم. "ميم" من، دو ساعت عزيزم، باور كن اين دو ساعت نه تنها براي من به اندازه ي زندگيم ارزش دارد، بلكه براي تو هم مهم است. 1. آیا من به راستی دارم باز هم به یک زن فکر میکنم؟ این پرسش نشانگر وجود شکی در ذهن من به امکان چنین رخدادیست. ذهن من حتا تنها با دیدن این که این پرسش را پرسیده است، میداند که چنین میکند؛ ولی از طرفی دیگر می اندیشد که در پس سرش تاریخی از رخدادها و اندیشه ها در برابر زنان دارد که باید دیگر راه را بر زایش دوباره ی جهانی که زن و اندیشه به زن در آن هست، بسته باشد. چرا چنین نیست؟ چرا ذهن به موضوعی می اندیشد که تصور میکند تعلقی به جهانش ندارد؟ به نظر میرسد در اینجا ذهن دچار اشتباه ساده ای شده است. من تصور نمیکنم که ذهنم در فهم این که چنین اندیشه ای دارد راه خطا رفته باشد. خطای ذهن در لحظه ای رخ داده است که با نگاه به تاریخ، بدون در نظر گرفتن امکان دگرگون شدن اجزای وضعیت و پیوندهای بینشان، حکمی جزمی در باب جوهر موضوع صادر کرده است. حکمی که به واسطه ی آن برنهاده است که شکلهای گوناگون وجود چنین موضوعی در جهانش چه گونه میتوانند بود و این که ساختار همه ی این شکلها چه غایاتی را ممکن میکند. چنین ذهنی از رخدادها حکمی در باب جوهر موضوع بیرون کشیده است و از این راه آینده ای را بسته تصور کرده است که اکنون میبیند برایش باز بوده است. ذهن من باید به بررسی دوباره ی نگاهش به مسئله ی استنتاج جوهر از رابطه ی جزء و کل و تاریخ بپردازد. 2. امیدوارم همه چیز خوب پیش برود و امکان توضیح دادن فکرهایم را داشته باشم. دوست ندارم اتفاق بدی بیافتد و سوء تفاهمی درباره ی شخصیتم شکل بگیرد. از طرفی نمیخاهم کسی را برنجانم که دوستش دارم، مدت نسبتن زیادیست که به شکلی جدی به او فکر میکنم، و برایم بسیار محترم است؛ از طرف دیگر هیچ هم حاضر نیستم حرفهایی را نگفته بگزارم که با تمام توانم از موشکافی مسئله بیرون کشیده ام. به هر حال حالا که بعد از سه سال به زنی علاقه مند شده ام احمقانه است پا پس کشیدن. تنها نگرانیم این است که نگاه من برایش چنان غیرمنتظره باشد که راه را بر حرف زدنم ببندد. 3. دیشب خابشو دیدم، امروز که شنبه س خودشو. پس فردا صبح باز هم خودشو میبینم. شنبه، دوشنبه، شنبه، دوشنبه.... یه روز دوشنبه دوبار دیدمش. صبح توی همون جای همیشگی، سر ظهر هم اتفاقی تو خیابون. همه ی اون روز رو خیلی الکی واسه خودم خوشحال بودم. یعنی میزاره حرف بزنم؟ کاش. 4. گاهی به نظرم میرسد که برایم بهتر است به جای این همه خاندن و شنیدن، کمی هم بنویسم. الان هم یکی از همان گاه هاست. به هر حال من هم به عنوان یک حیوان نیازی به صحبت کردن دارم و وقتی که دیگر حتا فرهیخته ترین انسانها هم حاضر نیستند دمی به آنچه فکر میکنم ممکن تر است درست باشد گوش کنند، یا باید به گفتن به اشیا و گیاهان و حیوانات دیگر پناه ببرم، یا خودم را به اکولولیا بسپارم و با صدای بلند خودم را مخاطب حرفهایم کنم، یا در عاقلانه ترین حالت ممکن بنویسم تا بی صدایی که از بیرون شنیده شدنی باشد با خودم حرف زده باشم و حرفهای خودم را شنیده باشم. 5. احساس تنهایی هم میتواند برخاسته از رخنه ی توهمی در اندیشه کردن ذهن به شکل رابطه اش با دیگریهای جهان باشد، هم نتیجه ی جست وجوی دقیق و موشکاف ذهن در این شکل. حالت اول اشتباهیست که میتواند با کمی بی احتیاطی به یک مالیخولیای پر از وسواس تبدیل شود. اما در حالت دوم بسیار پرسیدنیست که چه گونه ارتباطی ممکن است دیگری را به پاسخ نگفتن به صدای ذهن وادارد؟ یک جواب اولیه برای این پرسش میتواند این باشد که ممکن است ذهن و دیگری قادر نباشند به زبانی قراردادی و توافقی اولیه بر سر معنای نشانه ها دست یابند. 6. خدا را شکر؛ دیگر به اندازه ی یک اس.ام.اس هم برایم ارزش و اعتبار نمانده است؛ و این یعنی در داشتن پیش-شرطهای کوچکترین ارتباطها هم شایسته تشخیص داده نمیشوم. چه میشود کرد؟ من که فکر میکنم مرغ زیرک چون به دام افتد تحمل بایدش. برایم بسیار جالب است که در حالی که در دورانی زندگی میکنیم که از چند قرن پیشش خیلی جدی قرار شده برای دیگری دلیل بیاوریم، از دیگری دلیل بخاهیم، و شنوای دلایل یکدیگر باشیم، ما ایرانیها همچنان نه برای دیگری دلیل می آوریم و نه به دلایل، که حتا اصلن به نفس سخن دیگری نیز کوچکترین توجهی می کنیم، حتا اگر خود از وی دلیل خاسته باشیم- که بیشتر وقتها نمی خاهیم-. به زبان ساده ما برای هم تره هم خرد نمی کنیم. 7. من هنوز منتظرم. مانده ام آدمی مثل من با این تاریخ پربار در سرخوردگی از آدمها چه طور ممکن است هنوز اینقدر امیدوار باشد، کسی را دوست داشته باشد، و حاضر باشد برای این دوست داشتن تن به خطر بدهد. به این که هیچوقت آدم ترسویی نبوده ام افتخار می کنم، گرچه فقط وقتهایی خطر می کنم که به زحمتش بیارزد- حتا اگر امید ریاضی از هم پاشیدن اوضاع حسابی بالا باشد-، و من اکثرن خطر نمی کنم؛ چون واقعن خیلی کم پیش می آید چیزی یا کسی غیر از خودم را شایسته ی این ببینم که به خاطرش خطر کنم. حالا بعد از مدتها خطری کرده ام که نتیجه اش را نمیدانم و فقط حدس بدی درباره اش دارم، ولی میدانم که اگر این خطر را نمیکردم ممکن بود هیچ وقت از شر سرزنش کردن خودم خلاص نشوم. خوب میدانم که دوست داشتن من سخت است؛ ولی این را هم میدانم که کمتر کسی میتواند مثل من دوست بدارد و کاری کند که دوستش بدارند. به هر حال من هنوز منتظر پاسخ کسی هستم که صدایش کرده ام تا پاسخم دهد. صدایش کرده ام در تاریخ ناشنوایی و بی مدارایی این کشور. 8. [...] من دوست دارم از تو بگویم را ای جلوه ای از به آرامی من دوست دارم از تو شنیدن را تو لذت نادر شنیدن باش. تو از به شباهت از به زیبایی بر دیده ی تشنه ام تو دیدن باش. -یدالله رویایی 9. من هیچ جذابیتی برای زنها ندارم. باید این مسئله را به عنوان یکی از ویژگیهایم بپذیرم. تا امروز سه بار درگیر علاقه به زنها شده ام. یک بار در بیست سالگی که تجربه ای بود سراسر از سر بی تجربگی. بار دوم بیست و سه سالم بود. در این تجربه ی دوم انگار زمین و زمان دست به دست هم داده بودند تا نابودم کنند؛ داستانی که از اشتباه یکی از کارمندان آموزش دانشگاه شریف شروع شد. آن زمان با دختری به اسم زویا دوست بودم. رابطه ای بود به تمام معنا انسانی. زویا دختری بود بسیار باهوش، با چهره ای بامزه و شیطنتی عجیب که برای من دوست داشتنی ترش میکرد. من هم حامدی بودم که در دانشگاه کوچک شریف به انبوه کتابهای خانده و شیوه ی فکر کردن بسیار دقیقش شناخته میشد. خیلیها میدانستند که من کاملن رک و بی رودربایستی حرف میزنم، در عین اینکه در رعایت کردن اخلاقیاتی که به آن اعتقاد دارم بسیار سختگیرم. به هر حال من و زویا به این ویژگیهای همدیگر علاقه ی زیادی داشتیم و این باعث شده بود به فکر ازدواج بیافتیم. در اولین قدم قرار شد که من به دلیل از کار افتادگی پدرم معافیت سربازیم را بگیرم و دوباره کنکور بدهم، ولی اشتباه ساده ی یکی از کارمندان آموزش دانشگاه در صبح شنبه 13 تیر سال 88 باعث شد با سه ماه اضافه خدمت به دلیل غیبت سرباز بشوم. جالب این بود که همان روز میشد جلوی فاجعه را گرفت، فقط اگر آن خانم کارمند عزیز کمی راستگو بود. خانم کارمند طبق روال معمول همه ی اداره های این کشور اسرار آمیز گفت نامه ی نظام وظیفه ام فردا حاضر و پست میشود، پس همان فردا میتوانستم یک نمونه اش را از او تحویل بگیرم. از بخت بد از همان فردا ظاهرن به دلیل گرد و خاک و آلودگی هوا- و در واقع احتمالن به دلیل نزدیکی 18 تیر- همه ی اداره های تهران یک هفته تعطیل شدند و کار من ماند تا شنبه ی بعد که بیستم بود. شنبه رفتم نامه را بگیرم که فهمیدم بعد از ظهر همان سیزدهم نامه را پست کرده اند، در حالی که تاریخ انصرافم چهار سال قبلتر نوشته شده است. به این ترتیب مشمول غایب محسوب میشدم و معافیت که هیچ، باید سه ماه هم بیشتر خدمت میکردم، در حالی که تازه یک هفته بود کارهای مربوط به انصرافم را انجام داده بودم و دانشگاه به اندازه ی شش سال کامل پول تحصیلم را نقدن گرفته بود تا چند مهر و امضا تحویلم بدهد. قسمت بامزه ی داستان این بود که چنین نامه ای باید حتمن با پست به سازمان نظام وظیفه میرسید، ولی یکی دیگر از کارمندان محترم دانشگاه که ظاهرن نگران بود سهمی در از بین بردن زندگی من نداشته باشد، شخصن اقدام کرده بود و زحمت رساندن نامه ی من را با دوچرخه اش کشیده بود. کلی این در و آن در زدم بلکه دانشگاه نامه ی دیگری به نظام وظیفه بفرستد و قال قضیه را بکند. تنها چیزی که نصیبم شد این بود که بعد از سه ماه جناب آقای دکتر وثوقی وحدت- معاون امور دانشجویی آن زمان دانشگاه- گفتند درست است که ما چنین اشتباهی کرده ایم، ولی برای ما و وجهه ی مدیریتیمان افت دارد که نامه ی دیگری به نظام وظیفه بفرستیم، به همین دلیل مجبوریم تو را قربانی کنیم. هنوز هم گاهی از یادآوری این که آنقدر راحت از کلمه ی قربانی استفاده کرد حیرت میکنم. همه ی این ماجرا که فقط خط سیر اصلیش را گفتم در حالی رخ میداد که قضایای سیاسی آن سال حسابی همه را عصبی کرده بود. از دانشگاه تا نظام وظیفه، هر جا که برای حل مشکلم میرفتم برایشان مهم بود بسیجی هستم یا نه؛ به چهره ام و طرز لباس پوشیدنم که نگاه میکردند نفرت توی چشمهایشان برق میزد. در روزهایی زندگی میکردیم که آدمها یکدیگر را میپاییدند که بفهمند دیگری کدام طرفیست. به هر حال در آن اوضاع و احوال کار به آنجا کشید که زندگی من چنان پر پیچ و خم شد که خانواده ی دومین زن زندگیم و در نهایت خودش، هر چه از دهانشان در آمد از روا و ناروا بار من از اینجا رانده و از آنجا مانده کردند. زویا پذیرفته بود که من بدترین انتخاب ممکن و اشتباه بزرگ زندگیش بوده ام. این بود که روزی به من گفت: "تو هیچی نیستی، هیچی نیستی، هیچی". جمله ای که سه سال است گاهگاهی فکر من را با خودش میبرد که ببینم زویا درست میگفت یا نه. حق داشت یا نه فرقی نمیکرد. من مانده بودم و خودم و خاطره ی دختری که عاشقم بود و در نهایت گفت از من متنفر است. سه سال از آن داستان گذشت تا من بتوانم زنی دیگر را دوست داشته باشم. منی که به همین راحتیها کسی نمیتواند توجهم را جلب کند؛ منی که نفهمیدم هیچ زنی از فهمیدن اینکه من دوستش دارم خوشحال نمیشود؛ منی که یادم رفت این بار هم پاسخ علاقه ی من همان نادیده گرفته شدن همیشگیست؛ منی که فراموش کردم باز هم باید تنها بمانم، حتا اگر این بار کسی که دوستش دارم زنی باشد که فارغ از مسئله ی علاقه و احساس، میشد خیلی چیزها از او یاد گرفت، خیلی چیزها یادش داد، و در کنارش خیلی کارها کرد که برای هر دو نفر مهم باشند. این بار قرار بود من را زنی باهوش و باسواد، کسی که سعی میکرد کارش را درست انجام بدهد، زنی با رد پاهای غمی آرام در چهره ای مهربان، کسی با چشمهایی دقیق و تنها، زنی که وقت راه رفتن به نظر میرسید از چیزی میگریزد- انگار که سختش باشد زیر نگاههای دیگران راه رفتن-، زنی که به چشم من همزمان زیبا و فرهیخته و تنها می آمد، این بار قرار بود من را زنی که به نظرم می آمد شبیه خود من است از خودش براند: زنی که میخاستم تنهاییش را پر کنم و تنهاییم را پر کند. هرگز به اندازه ی این بار سوم عاشقیم، در خودم چنین میل شدیدی به جدی گرفتن دنیای یک آدم دیگر احساس نکرده بودم. بالاخره در زندگیم به کسی برخورده بودم که همیشه آرزویش را داشتم. ولی افسوس که سرنوشت همیشه پیچیده ترین بازیهایش را سر راه من میگذارد. 10. دوستانم خوب میدانند که من از زندگی در رشت راضی نیستم و تنها به خاطر خانواده ام اینجا ماندگار شده ام. در این دو- سه سالی که برگشته ام اینجا هرگز با کسی روبه رو نشدم که اسیر روزمرگی نباشد؛ کسی که تشخصی داشته باشد و تنها سراسیمه ی رسیدن به همان چیزهایی نباشد که همه ی دیگران به دنبال به چنگ آوردنشانند؛ کسی که ربطی به جهان امروز داشته باشد و از قرون وسطا به دنیای بعد از رنسانس پرتاب نشده باشد. غوطه ور در احساس تنهایی در چنین شهری، من زنی را دیدم که روحم را آتش زد. زنی که نه تنها فکر میکردم حرفهایش حتمن ارزش شنیدن دارند، بلکه او را چنان به جهان خودم نزدیک میدیدم که دوست داشتم گوشهای او شنونده ی حرفهای من باشند. خوشحال بودم و با خودم میگفتم که سه سال سکوت و انزوا به پیدا کردن چنین آدم گرانبهایی می ارزیده است. دوستش داشتم. هنوز هم دارم. فقط نمیدانستم حتا حالا هم که من کسی را چنان ارزشمند دیده ام که دوباره در من شوق زندگی را بیدار کرده است داستان گذشته ادامه خاهد داشت؛ به این دلیل ساده که من به چشم او کاملن معمولیم. 11. ما چیز زیادی از هم نمیدانستیم. پس احمق بودم اگر انتظار میداشتم عاشق کسی بشود که نمیشناسدش. خود من هم باید بیشتر میشناختمش. پس تصمیم گرفتم شروع کنم به نشان دادن آن چیزی که بودم و سه سال نشد به آدمهای کوچک شهرم نشانش بدهم. میخاستم از گذشته و فکرها و احساسهایمان بیشتر سر در بیاوریم، به این امید که شاید برایش جذاب شوم. میدانستم چیزهایی دارم که کسی در این شهر لعنتی ازشان خبر ندارد و همه ی شخصیت من هم همان چیزها هستند. میدانستم که دانشجوی ترم یک زبان و ادبیات فارسیم، ولی خیلی از استادهایم اگر قفسه ی کتابهایم را ببینند سکته میکنند. میدانستم که توی مغزم چه میگذرد و از قلب مهربانم هم خبر داشتم. این را هم میدانستم که دوستش دارم و میخاهم حرفهایاش را بشنوم. پس چه اشکالی داشت اگر کمی دنیاهایمان را نشان دیگری میدادیم؟ میخاستم بفهمد چه طور آدمی هستم، از چه گذشته ای می آیم و چشمهایم چه گونه نگاه میکنند. همه ی اینها را میخاستم درباره ی او هم بدانم. با تمام وجودم میخاستم بدانم، چون برایم آدم مهمی بود. دوستش داشتم و میخاستم بیشتر دوستش داشته باشم. پا پیش گذاشتم و با هزار امید و ایده و تصویر درخاست کردم وقتی بدهد برای حرف زدن. من سرم به بهترین عاشقی زندگیم گرم بود، سرنوشت هم کار خودش را میکرد. 12. در یازده بند بالا کمی از احساس و فکرهایی گفتم که در این چند ماه داشتم. اینها فقط پیش زمینه ی حرفهایی بود که تصمیم داشتم رو-در-رو به خودت بگویم و نشد؛ حرفهایی که بیشتر مربوط بود به شکل نگاه من به زندگی و طرحهایی که برای آینده ای داشتم که میخاستم تو هم در آن باشی. میخاستم با گفتنشان نظر تو را هم درباره ی آنها بشنوم تا هم بیشتر همدیگر و دنیاهایمان را بشناسیم و هم مطمئن بشوی که با جوانک بیست وهشت ساله ی خامی روبه رو نیستی که علاقه ای سرسری به کسی پیدا کرده است. لازم میدیدم این تصور را از فکرت بیرون ببرم که چون از تو کوچکتر هستم، پس انتخاب خوبی نخاهم بود. اما در این بند نوشته ام از فکرهایم درباره ی فکرهای تو مینویسم، ضمن اینکه جواب بعضی حرفهایت را که به رد کردن خاسته ی من انجامید خاهم داد: میخاهم لااقل حالا و اینجا این را بفهمی که وقتی میگویم چنین و چنان آدمی هستم لاف نمیزنم؛ میخاهم بفهمی که بلد بودم به تو و زندگیت فکر کنم یا نه و درباره ی کوچک یا بزرگ بودنم قضاوت کنی. یک: گفته بودی من از تو هیچ چیز نمیدانم. این حرف کاملن اشتباه است. شاید هیچکدام از ما از زندگی دیگری چیزی ندانیم؛ ضمن اینکه من فکر میکنم آدمها حتا وقتی قسمتهایی از زندگی یکدیگر را میبینند هم نمیتوانند ادعا کنند درباره ی زندگی آن دیگری زیاد میدانند: من هرگز نمیتوانم زندگی تو را آنطور که خودت میفهمی بفهمم. ولی این باعث نمیشود ما نتوانیم درباره ی دیگران چیزی بدانیم. ندانستن مسائل زندگی یک آدم چیزیست، ندانستن چیزی درباره ی خود آن آدم یک چیز دیگر. من تو را میبینم، طرز حرف زدن تو (لحنت، انتخاب لغتهایت، فرم جمله سازیت، سرعتت، حرکت بدنت وقتی حرف میزنی و ...)، شکل راه رفتنت، کوچکترین رفتارهایت، همه ی اینها قابل مطالعه و بررسیند. مسلم است که دانستن مسائلی از زندگی تو کمک بزرگی در شناختن تو و جهانت خاهد بود، ولی این تنها منبع موجود نیست. دو: پرسیده بودی که آیا من اصلن به تو و آینده ات فکر کرده بودم؟ جواب این سوال این است که بله، بسیار زیاد، قسمت زیادی ازفکرهای من دقیقن مربوط بود به آینده: آینده ی تو و البته آینده ی خودم. درست است که حتا فکرش را هم نکرده بودم درباره ی آینده ات آن حرفها را بزنی، ولی من به آینده ات فکر کرده بودم. اگر غیر از این بود اصلن سراغت نمیآمدم، چون آن وقت دیگر اسم گرایش من به تو دوست داشتن نبود. سه: من حقیقتن فکر میکنم که تو درباره ی دلیل رد کردن خاسته ی من دروغ گفتی. میخاهم علت این فکرم را بگویم، بدون اینکه ادعا کنم حتمن حرفهایم درستند. شاید راست گفته باشی و فکر من تنها خیالی باشد برآمده از این واقعیت که من میل دارم تو دروغ گفته باشی. ولی من دلایلی هم برای این خیال دارم که میگویمشان، تنها برای اینکه متوجه بشوی حق دارم اینطور فکر کنم. حقیقت را در مورد این مسئله فقط خود تو میدانی، دیگر همه چیز بستگی به انصاف خود تو دارد که با این حرفها چه طور برخورد کنی. من یک فیلم و همراهش نامه ای به تو دادم که خاسته ام برای حرف زدن را در آن برایت شرح داده بودم. از اینکه چهطور یک هفته منتظر تماس گرفتنت بودم و با هر زنگ موبایلم چه حالی پیدا میکردم چیزی نمیگویم. بعد از آن هفت روز جواب تو این بود که فیلم را دیده ای و نامه را خانده ای و متوجه مسئله شده ای، ولی به دلیل مسائلی شخصی برای همیشه از ایران خاهی رفت، پس ما هیچ شانسی نداریم، اما اگر من همچنان میخاهم حرف بزنم کافیست که اطلاع دهم. من به جوابت فکر کردم و دیدم هنوز میخاهم حرف بزنم، چون از نظر من اصلن مشکل بزرگی پیش نیامده بود. خاسته ام را تکرار کردم. این بار پاسخت این بود که منظورم را فهمیده ای، ولی تا یک ماه دیگر ازدواج خاهی کرد و این باعث میشود که ما هیچ شانسی نداشته باشیم! اینجاست که برای من سوالهایی پیش می آید؛ مثلن تو دقیقن کی فهمیدی در فکر من چه میگذرد؟ اگر دفعه ی اولی که جوابم را دادی متوجه منظور من نشده بودی دیگر چه معنی داشت که بگویی به دلیل رفتن همیشگی تو از ایران ما هیچ شانسی نخاهیم داشت؟ منظور تو از شانس چه میتوانست باشد؟ اگر هم همان بار اول منظورم را فهمیده بودی و مسئله ی ازدواج در زندگیت وجود داشت، دیگر چرا گفتی اگر من هنوز تمایل به حرف زدن دارم ok است و کافیست که این را اطلاع بدهم؟ راستش را بخاهی من فکر میکنم که تو دختر خیلی باهوشی هستی. به نظرم میرسد همان وقت که فیلم را دیدی و نامه ام را خاندی فهمیدی ماجرا از چه قرار است (تازه این را با این فرض میگویم که قبلش- مثلن آن لحظه ای که داشتی فیلم را از دستم میگرفتی و من دستم را پس کشیدم- متوجه چیزی نشده بودی). ولی میخاستی خیلی محترمانه شرایطی را به وجود بیاوری که من از خیر گفتن حرفهایم بگذرم و چنین صحبتی بینمان پیش نیاید. به همین دلیل خروج از ایران را بهانه کردی، با این تصور که همه چیز با گفتن این حرف تمام خاهد شد؛ و اضافه کردن اینکه من هنوز میتوانم دنبال خاسته ام باشم برای این بود که پایان ماجرا از طرف من باشد و تو راه گفت وگو را نبسته باشی؛ بلکه این من باشم که به دلیل رفتن همیشگی تو از این کشور خاسته ام را دنبال نکرده باشم. اما وقتی دیدی من دستبردار نیستم ناکهان پای ازدواج را وسط کشیدی که دیگر راهی باقی نماند. من هیچ اصراری ندارم که حرفهای بالا درستند. هنوز هم میگویم که شاید تو راست گفته باشی، گرچه واقعن بعید میدانم اینطور باشد. اینکه بخاهی تنهاییت را حفظ کنی، اینکه در زندگیت چیزهایی برایت مهم باشند که نگران باشی در کنار یک نفر دیگر فرصت رسیدگی به آنها را از دست بدهی، اینکه نتوانی به یک غریبه (آن هم غریبه ای که از خودت سن کمتری دارد) اعتماد کنی که کسی باشد که بشود رویش حساب کرد، من ارزش و اهمیت همه ی اینها را میفهمم. اینها مسائلی هستند که شاید برای من اهمیت خیلی بیشتری دارند تا برای تو. ولی هیچکدام اینها دلیل قانع کننده ای نیستند که فکر کنیم همه ی آدمها مثل هم هستند و تفاوتی ندارد که حرفهایشان را بشنویم یا نه. راحت بگویم: من عیب و ایراد کم ندارم، چه در ظاهرم که سراسر ایراد است و چه در چیزهایی که به آنها باطن آدم میگویند؛ ولی این را مطمئنم که ما دو نفر برای هم گزینه های بسیار مناسبی بودیم. من دوستت داشتم و هنوز هم دوستت دارم، چون در تو چیزهایی دیدم که باعث میشدند آن زنی باشی که بخاهم همیشه در کنارم باشد و هر چه در توان دارم بکنم تا از زندگی با من راضی باشد. اگر حرفهایم را میشنیدی و کمی به من فرصت میدادی دیگر لازم نمیشد من اینقدر روده درازی کنم. آن وقت خودت میدیدی که برخلاف چیزی که تو فکر میکنی سن کمتر من باعث نمیشود که نتوانم تو و دنیای تو را بفهمم. من باید در این سن و سال خیلی احمق باشم که نفهمم کسی را دوست دارم یا تنها یک گرایش غریزی کور به او پیدا کرده ام. همینطور باید خیلی ساده لوح باشم که بدون فکر کردن به دلیل شکل گرفتن یک احساس و عاقلانه بودن یا نبودنش، این اجازه را به آن احساس بدهم که در زندگیم نقشی اساسی پیدا کند. ساده بگویم: من میدانستم دارم چه کاری میکنم، تو هم ضرر نمیکردی اگر دو ساعت وقتت را به من میدادی و پیشاپیش قضاوت نمیکردی. متاسفانه من فکر میکنم که تو فکر کردی من یک کودکم. من از تو کوچکترم و چیزی از زندگیت نمیدانم. اینها واقعیتند. ولی هیچکدامشان به این معنا نبودند که من نمیتوانستم تو را بفهمم و خوشحالت کنم. من حقیقتن فکر کردن به تو را دوست داشتم و مطمئن بودم اگر کمی زمان میداشتم میتوانستم نشانت بدهم که یک مرد بیست و هشت ساله ی معمولی نیستم. شاید اگر جایمان با هم عوض میشد و من فرصت بیشتری برای نشان دادن ویژگیهایم داشتم، تو عاشق من میشدی، بدون اینکه به این واقعیت که از من بزرگتری اعتنا کنی. 13. فکر میکنم باید برای رفتارم در آخرین برخوردمان عذرخاهی کنم. وقتی به سمتت می آمدم، داشتم به سمت آدمی میرفتم که ظاهرن باید فراموشش میکردم، ولی از سی ام آذر که حرف از ازدواجش زد تازه فهمیدم نمیتوانم فراموشش کنم. به سمت کسی میرفتم که هنوز دوستش داشتم، ولی داشتم به سمت آخرین دیدارم با او میرفتم، با یک دنیا حرف نگفته و با آینده ای که شروع نشده تمام شده بود. اینها باعث شدند وقتی به تو رسیدم اصلن نفهمم که چی به چیست. به هر حال متاسفم. 14. میخاهم در زندگیم بمانی، ولی الان فقط میتوانم بگویم اگر راست گفته ای که هیچ، ولی اگر حدس من درست بوده است من هنوز هم روی حرفهایم ایستاده ام، تنها به کمی اعتماد نیاز است. دیگر همه چیز دست توست. هم میتوانی سر حرفت بمانی، هم میتوانی کمی به اینکه شاید حق با من باشد فکر کنی و این فرصت را بدهی که کمی بیشتر همدیگر را بشناسیم. فقط میخاهم این را یادت باشد: Sympathy is what we need my friend, cause there is not enough love to go around... چون کاینات جمله به بوی تو زنده اند ای آفتاب، سایه ز ما برمدار هم چون آب روی لاله و گل،فیض حسن توست ای ابر لطف، بر من خاکی ببار هم حافظ اسیر زلف تو شد، از خدا بترس وز انتصاف آصف جم-اقتدار هم غم چرا می خوری عزیز؟ ای من فدای عصبیت ات هم بشوم غم چه را می خوری اصلن؟ غم چه را آخر که به خورده شدن بیارزد؟ من که می گویم جای این کارها بیا و به عشق فکر کن به عشق و باز هم به عشق؛ که چه گونه روزی ناغافل از در در آمد و از خود به در کرد و رفت رفت رفت. فکرش را که کردی نقطه ای بنه بر انتهای کلام ات درست همان طور که من و دیگر هیچ غم مخور که خوب دیدی که چه جالب با عشق هم هیچ چیز درست نشد که نشد. پسر نازنین من هیچ کس اگر نداند، من می دانم و می خاهم تو هم بدانی که من اگر دارم می نویسم حالا دوباره، فقط به شوق توست و احترام به خاسته و خاطره ات؛ که از تو چه پنهان نوشتن همیشه در نگاه من یکی از مشقت بارترین کارهای بشر بوده است، همان اندازه که چرند و بی وسواس و یلخی و از سر شکم سیری نوشتن از آسان ترین کارهای اش. بر جان ام حیف می آید که در چنین رنج به جان خریدنی که در هر آن اش هزار تنگنای نفس گیر منتظر فرسودن جان و جسم است، حرفی را که گفتن اش لازم ام می نماید ناگفته رها کنم؛ رها کنم که ول بشود و برود و با رفتن اش تو هم ول شده باشی از سمت ذهن منی که گفتن یک پدرخانده مسئولیت پدری را بر دوش اش نشانده است. سهند عزیزترین ام در این بعد مسافت که بیش از گفتن و بازگفتن کاری از دست ام ساخته نیست، امروز خود را در گیر و دار چفت و بست های اخلاقی ام ناچار می بینم از تکرار دیگرباره ی گفته ی مشهور کانت به تو که " در به کار گیری فهم خود دلیر باش." خوب می دانم که تا به حالا بارها یا این جمله با به هر حال ترجمه ای از آن را، هر بار به دلیلی دیگر و مناسبتی دیگر به گوش ات خانده ام؛ تو هم خوب می دانی با تمام دوست داشتن ات، و با وجود احترام به همه ی آزادی قضاوت و انتخاب و زندگی که حق با تو به هستی پا گذاشته ات دانسته ام، هر بار از دیدن عاقلانه اندیشیدن و زیستن ات چه مایه شاد شده ام و از دیدن عکس این ماجرا چه میزان ناراحت و نگران؛ درست و بی حتا کم ترین و کوچک ترین اختلافی چون پدری از دیدن زیر و زبر شدن های هستی دردانه اش. این ها کنار هم می رساند این که باری دیگر اندیشه ای قدیم را در گوش جانت می خانم علتی نو دارد. این بار اما دلیل ام از اندیشه ای نو بر نمی خیزد و حرف ام بر جا و وجه دیگری از محتوای این جمله ی تکراری نشانه نمی رود؛ این بار سبب ساز گفتن گفته ی مکرر ترس است و بس. واهمه ی کاهیدگی جان است از هجوم کوتوله های پراکنده در این سیاره به هستی آن که دلیرانه می اندیشد و خود می اندیشد. این جا همیشه ی تاریخ پر بوده از آدمی زادگانی که درمان نداشته های خود را تنها در کینه ورزی و خارداشت آنان جسته اند که چیزی یا حتا چیزکی برای بالیدن در کف داشته اند؛ و این همه نقشه و توطئه و دام گستردن و به پوزخند طرف شدن، همگی با تکیه به برتری عددی مضحکی که حق ساختن عرف اجتماعی را بهشان می دهد. مبادا این هجمه ها روزی از خردورزی بی طرفانه پشیمان ات کند، روح ات را بیازارد تا از آویختن همیشگی به عقل ات باز بمانی. سهند من در به کارگیری فهم خود دلیر باش. دلیرانه زندگی کن و یاد بگیر چه گونه ببینی و غم نخوری و شاد نشوی. سردی را یاد بگیر و همیشه سرد بمان و فراموش نکن آن کس که به نیاندیشیدن بی پروای ات می کند، تنها چشم به راه روز نابودی توست؛ روزی که وجود فرسوده ات پوزه بند از دهن قهقهه ی کریه اش باز کند. شجاع باش عزیز، زندگی چیزی برای ترساندن ما ندارد. دوست دار تو و چشم به راه همیشگی دیدارت. روزگار غریبی ست نازنین دهان ات را می بویند مبادا حتا نگفته باشی دوست ات دارم. ولی من به جان سارا سرم به کار خودم گرم است وهیچ کار ندارم که چی به چی ست. هوی تو! تو نیز ای مهربان دشنه دار ای مغشوشِ مشوشِ جان- در- عذاب ول کن اسب مرا تو را به جان سارا که دیگر بوییدی دهان مرا. احتیاج است احتیاج است احتیاج جان من مهربان است وهمیشه صد هزار ستاره از زمستان شدن چشم هایم می بارد. سایه ام بی دریغ مال تو ای عاشق و لبانم سرزمین موعودت باد. دهانش را اندازه ی تمساحی که بخاهد گاومیشی را یکباره ببلعد باز میکند و میگوید سلام. جواب که میدهم ازاشتباه درم میآورد و من هم تصحیحش میکنم و میگویم سلام آقای پرزیدنت. فقط جسارتن آن دهن مبارک را کمی ببندید که یک خروار کبوتر سفید با شاخههای زیتون در دهانشان آن بالاها دارند پرواز میکنند؛ همین تازگیها هم یک دهن "مبارک"ی را همین دور و برها... روم به دیوار... بعله. -مرد حسابی من کی گفتم نمیباد؟ چرا حرف تو دهن آدم میذاری؟ -تو بگو نمیباد، چیزای دیگه هم میذارم تو اون دهنت. -به این عادت دارم، شما آقایی کن حرف تو دهنم نذار کفایت میکنه. -حالا بنال ببینم مییاد بالاخره یا نه؟ -حتمن مییاد، مگه میشه نیاد و دنیا کارش پیش بره؟ مگه تا حالا پیش رفته؟ - پس میگی احتمالش هست بیاد؟ -احتمال چیه دیگه؟ چرا شاید؟ نه آقا، شما تف بزن،حتمن مییاد. هر روزم بخوای مییاد،چند بارم مییاد. تا حالا هم نیومده لابد یه چشم انتظار خوب پیدا نشده که درست و حسابی تفمالی بلد باشه. وگرنه اینجا همهی کارا با تف جفت و جور میشه. --دمت گرم داداش. خیالمو راحت کردی. -بله. هنوز نمیدانم حقیقتاً چه کاری از دستم برمی آمد. آدم گاهی در جایی قرار میگیرد که به آن میگویند: بنبست. بنبست بنی است که بسته است و من نمیدانم چه اشتباهی ممکن است کرده باشم وقتی یک سال پیش گفته باشم این بنیست که بسته که بشود کار تمام است. خیلی زور زدم این لعنتی باز بماند. این را با اطمینان میتوانم بگویم. حرف از این که چه دیواری انتهای این کوچه را بست بسیار است و جایش اینجا نیست. خیلی چیزها این وسط معلوم شد و بسیار چیزها آموختم. ذوالفقار را فرود آر بر خواب اين ابريشم كه از اوفليا جز دهاني سرودخوان نمانده است. از: هوشنگ چالنگي ۱- آه این جغرافیای تن توست که این همه ات در خطّ مرز سیاست مدار می کند؟ از: نمی دانم کی. ۲- باداباد باد و مبارک باد این همه برگ که تو راست. از: نمی دانم کی. مرگ از دست دادن گذشته است، نه آینده. - فوئنتس 1. روایت از شهرزاد تا حالا خصلت بنیادین اش را در مقاومت در برابر قدرت زمان با به تاّخیر انداختن اش نشان داده است. هر روایتی به معنای معلّق کردن مرگ است. روایت نمی خواهد گذشته از دست برود: خاطره تنها چیز مهمّی ست که " داریم" اش. 2. در این بین شاید در فاصله ی بین یاد با خاطره، تفاوت کلیشه با رخ داد هم سر بر می آورد. کسی لیست خرید بیست سال پیش اش را به خودی خود خاطره نمی داند. روایت و خاطره درگیر دوگانه ی رخ داد- رخ نداد اند. به خودی خود، تاّکیدی پیشینی بر بی رخ نداد بودن است. با این که شاید داستان با هر روی کردی که روایت داشته باشد، - روایت رخ داد یا روایت یا زبان که به هر حال در آن فروپاشی ای در زمان رخ می دهد- امری تماماٌ ملتفت به گذشته باشد، سکونت کردن در این گذشته احمقانه ترین شکل مواجهه با داستان است. مهم نی ست که "چیزی" که روایت شده است کِی رخ داده- اشاره به این زمان تماماٌ بیرون از ساحت نقد درونمان است-. همه ی دربدری ها در داستان نه صرف بازنمایی، بل که شکل این باز نمایی و انگشت نهادن بر شکافی در این گذشته و در برابر خود قرار دادن اش است. پرسپکتیوی در زبان که ما عادت به خواندن اش نداریم: برای ما هم چنان امر واقع زمینه ای تثبیت شده دارد و برای همیشه در زمان تمام شده است. زبان ما هم چنان منکر شکاف ها ی نامیدن و تنش های درونی خود می شود و گفتن را ساده می نمایاند.قسمت غمناک ماجرا شاید این باشد که اندیشیدن چیزی نه چیزی صرفاٌ جدا از زبان، که دقیقاٌ چیزی غیر از خود زبان نی ست.


source: fineweb

text: در Earp’s Ranchهیچ چیز همون طوری که به نظر می رسه نیست. به Earp سابق کمک کنید تا همه ی حیوانات رو نجات بده. اما مواظب باش! یه چیزی داخل Ranch در حال رشد است. عجله کنید و وقت رو تلف نکنید و همه را از زمین های پر از مانع رد کنید و به طویله ی Earp ببرید. - دارای 90 مرحله برای تست کردن مهارتتان - در هر حال از بازی لذت ببرید! - دارای گرافیکی جالب که برای همه مناسب است - دارای ساعت ها بازی تصاویری از این بازی : مترجم : محسن لطیفی مهم : بعد از وارد کردن ایمیل ، لطفا ایمیل خود را چک کنید و بر روی لینک فعال سازی کلیک نمایید در غیر اینصورت ایمیل شما حذف خواهد شد . هر زمان که تمایل به دریافت ایمیل نداشته باشید می توانید در چند ثانیه عضویت خود را لغو نمایید. نسخه ی فعلی : 1.0.1 // نسخه ی اندروید مورد نیاز : 2.1 به بالا // دسته بندی :بازی اندروید


text: کشتیرانی جمهوری اسلامی ایران در سال 1346 تاسیس و فعالیت حمل و نقل دریایی خود را در سال 1347 با بکارگیری دو فروند کشتی کوچک به ظرفیتهای 1000 و 1550 تن Dwt در حوزه خلیج فارس و چهار فروند کشتی اقیانوس پیما با مجموع ظرفیت 40338 تن Dwt آغاز نمود. در حال حاضر گروه هلدینگ کشتیرانی جمهوری اسلامی ایران با بیش از 45 سال فعالیت درخشان حمل و نقل دریایی در سطح جهان و با دارا بودن شبکه ای مطمئن و ارائه خدمات حمل و نقل متنوع، سریع و فراتر از انتظارات مشتریان، به عنوان یک «شریک جهانی» شایسته برای صاحبان کالا و مشتریان خود شناخته می شود.


text: خبرگزاری پانا: مدیرآموزش و پرورش میان جلگه از كسب رتبه دوم استانی این منطقه در طرح نجات آب خبر داد. به گزارش سرویس آموزش و پرورش پانا، محمد رضا امینی در همایشی كه همزمان با روز ملی آب در مركز استان برگزارشد افزود: منطقه میان جلگه رتبه دوم استانی را در طرح نجات آب به خود اختصاص داد. وی تصریح كرد: اداره آموزش و پرورش منطقه میان جلگه دراجرای طرح نجات آب كشاورزی به عنوان اداره برتر معرفی و تقدیر شده است. امینی گفت: این طرح با مشاركت 300 هزار دانش آموز پایه های ششم ابتدایی و دوم و سوم راهنمایی و با هدف مصرف بهینه آب برگزار شد. وی افزود: دانش آموزان میان جلگه با تهیه و ارسال آثاری در قالب روزنامه دیواری ، عكس ، نقاشی ، مصاحبه و ... توانستند 18 رتبه برتر استانی را به خود اختصاص دهند.


text: یارانه نقدی مرحله ششم در هفته آینده به حساب سرپرستان خانوار واریز میشود. به گزارش مهر، براساس مصوبه ستاد هدفمندی یارانهها، قرار است که یارانه مردادماه تا چهارشنبه هفته آینده 12 مردادماه پرداخت شود. مبلغ یارانه نقدی هر نفر بدون تغییر نسبت به ماههای گذشته، 45 هزار و 500 تومان برای هر نفر است. از این مبلغ 40 هزار و 500 تومان مربوط به یارانه انرژی و پنج هزار تومان مربوط به یارانه نان است. براساس آمارهای به ثبت رسیده در سایت مرکز آمار ایران، متقاضیان دریافت یارانه نقدی به بیش از 74 میلیون نفر رسیده است. در همین حال، براساس اطلاعاتی که در سامانه وزارت رفاه و تامین اجتماعی به ثبت رسیده است، حدود 72.5 میلیون نفر یارانه نقدی میگیرند. از زمان ثبت اطلاعات در مرکز آمار ایران تا ثبت آن در سایت رفاهی برای دریافت یارانه مدتی طول می کشد و اختلاف آمار به این دلیل است. آخرین برآوردها نشان میدهد که در حال حاضر جمعیت ایران از مرز 75 میلیون و 300 هزار نفر گذشته است. پنجشنبه، 6 مرداد 1390 6:51:49 PM


text: وزیر خارجه کشورمان در مطلبی در صفحه فیس بوکش به مطلب امروز کیهان اشاره کرد. مطلب محمد جواد ظریف در صفحه فیس بوکش را در ادامه می خوانیم: دوستان سلام شب شما بخیر. ساعت 9 و نیم شب است و تازه از بیمارستان و مطب پزشک برگشته ام و توانسته ام قدری بنشینم تا این مطلب را برای شما بنویسم. امروز صبح، بعد از دیدن تیتر یک روزنامه، کمردرد و پادرد شدیدی گرفتم. حتی نمی توانستم راه بروم یا بنشینم. فکر کردم دیسک کمر و سیاتیک گرفته ام. فقط توانستم دو ملاقات خارجی را انجام دهم. بقیه برنامه ها را لغو کردم. جلساتم با بعضی از معاونین وزارت خارجه را در حالت استراحت انجام دادم. وقتی 4-5 ساعت استراحت مشکل را حل نکرد، ساعت 5 بعدازظهر دفترم در وزارت امور خارجه را ترک کردم و به بیمارستان رفتم. خدا را شکر ام آر آی نشان داد که مشکل من بیشتر عصبی و اسپازم عضلانی است و با ورزش درست می شود. از برادر و دوست عزیزم دکتر سید رضا رضوی، پزشک بزرگوار و عارفی که بیش از 90 دقیقه با محبت فراوان تلاش کرد که درد مرا آرام کند بی نهایت سپاسگزارم. به هر حال، روز تلخی بود ولی برای من بسیار آموزنده. یاد گرفتم که هرچه می خواهم بگویم علنی و عمومی بگویم و گرنه بازار سوءاستفاده بسیار داغ است. باعث تاسف است که یک و نیم ساعت بحث جدی، صمیمانه و خصوصی با نمایندگان محترم مجلس شورای اسلامی، که صراحتا توافق شده بود محرمانه و غیرقابل نقل خواهد ماند، در چندجمله خلاصه شد که هیچ ارتباطی با بحث مفصل من نداشت و به مطبوعات درز داده شد. بدتر از آن افرادی که خود را قاضی صداقت بنده دانسته و با تیتر کوچک صداقت مرا می ستایند، با بزرگترین تیتر ممکن جمله ای را از من به عنوان نقل قول مستقیم از بنده منتشر کردند که با آنچه گفته بودم مطابقت نداشت. جالب آنجاست که کسانی که ادعای ولایتمداری دارند جلوتر از رهبری حرکت می کنند و هیچ از خود نمی پرسند که اگر ایشان مصلحت می دیدند خودشان مصادیق را روشن می فرمودند. به هرحال سخنگوی وزارت امور خارجه مطلب را تکذیب کرد، ولی من درس مهمی را آموختم. ذوستان عزیزی که مطالب جلسه محرمانه را بدون توجه به محتوای مطلب به سلیقه خود به بیرون منعکس کردند، منبعد تنها توقع اظهارنظر رسمی در جلسات علنی از بنده داشته باشند. چند بیت از مولانا برای حسن ختام تو مکن تهدیدم از کشتن که من تشنه زارم به خون خویشتن آزمودم مرگ من در زندگی است چون رهم زین زندگی پایندگی است شبتان بخیر. شاد و سربلند باشید


text: ۱۰۰pics | JPG | 1600×1200-2560×1600 | 140 MB مطالب مربوط به موضوع : عكس زمينه این مجموعه شامل تصاویر میکس شده میباشد که شما حتما از دیدن آنها لذت خواهید برد. تمامی این تصاویر با کیفیت HD میباشند.بیشتر بخوانید این پکیج ؛ مجموعه ای ارزشمند ازجدیدترین آموزش های فتوشاپ CS6 ارایه شده از شرکت کلبی و Video2Brain میباشد که شامل نکات و قابلیت های جدید ، آموزش اصول و پایه ای فتوشاپ و آموزش تکنیک های حرفه ای گرافیکی میباشد . اگر میخواهید فتوشاپ را مثل یک حرفه ای یادبگیرید و از امکانات آن نهایت بهره را ببرید این پکیج میتواند شما را به خواسته تان بسیار نزدیک کند. این پکیج بطور خلاصه شامل: آموزش های پایه ای و اصلی فتوشاپ ، بررسی امکانات و قابلیت های جدید فتوشاپ، ویرایش فیلم در فتوشاپ ، آموزش تکنیک HDR ، امکانات سه بعدی فتوشاپ ، طراحی پوستر، آموزشهای مرتبط با Bridge، اکشن ها ، کار با قلمو ها و براش ها ، بهینه سازی تصاویر و... میباشد . مزایای استفاده از این پکیج : اصول کامل فتوشاپ به همراه تمام قابلیت ها و امکانات جدید فتوشاپ را یکجا یادبگیرید. فیلم های خانگی که توسط دوربین های فیلم بردای خانگی تهیه کرده اید را خودتان ویرایش و تدوین کنید . همانند یک عکاس حرفه ای ، عکس های HDR خیره کننده بسازید . تمام امکانات موجود جهت طراحی های حرفه ای تصاویر را یکجا بیاموزید . نحوه بهینه سازی تصاویر برای چاپ را بیاموزید و به تصاویر خود جلوه های حرفه ای و هنری دهید و .... قیمت : ۱۲۰۰۰ تومان تعداد: DVD 5 پشتیبانی و مشاوره خرید : ۳۰۲۲ ۷۶۸ ۰۹۱۹ پجموعه پیش رو یکی از کامل ترین و برترین مجموعه های آموزشی در زمینه فتوشاپ می باشد که ویژگی های خاص این مجموعه آن را از سایر مجموعه های مشابه متمایز نموده، از جمله این ویژگی ها قرار گیری هفت دوره آموزشی Adobe Photoshop CS4 ارائه شده توسط برترین اساتید جهان، به همراه مجموعه ای از نکات و ترفند های کار با فتوشاپ در قالب 101 پروژه آموزشی توسط آقای Mark Monciardini مدرس مجموعه Photoshop Top Secret، همچنین مجموعه ی بی نظیر و نفیس Photoshop Top Secret با زبان و محیط 100% فارسی (با کمترین دستکاری)، در قالب 6 دی وی دی است، که در بسته بندی اختصاصی تقدیم شما می گردد. چگونه در فتوشاپ کمربند مشکی بگیریم؟! مجموعه ی نفیس Photoshop Top Secret همان گونه که از نامش می توان حدس زد مجموعه ای کم نظیر، حرفه ای و محرمانه است که دریچه ای از اسرار و ترفند های ناشناخته فتوشاپ را پیش روی کاربران قرار می دهد. اکثر کاربران نرم افزار فتوشاپ همیشه دنبال آموزش ها و در واقع یادگیری نکات جدید و ترفندهایی از این نرم افزار در جهت ارتقاء سطح کار و توانائی های خود بوده اند که این امر باعث بوجود آمدن هزاران سایت آموزشی در این زمینه، کتب مختلف آموزش ترفند ها، نکته ها و نیز دوره های آموزشی با هزینه های بالا تحت عناوینی مانند جلوه های ویژه فتوشاپ و ... شده است. این مجموعه گرانبها که شامل بیش از 18 گیگابایت فیلم آموزش است در بردارنده ی آموزش های فوق العاده کاربردی و حرفه ای در زمینه های مختلفی، مانند آموزش ترکیب تصاویر، ساخت پوستر های سینمایی و تبلیغاتی، آموزش های حرفه ای روتوش تصاویر، ایجاد جلوهای ویژه، ساخت افکت های هیجان انگیز و رویایی، کار با متون، گرافیک وب و Digital Painting و موارد دیگری است. که در ادامه تصاویر آنها، به همراه توضیحات اجمالی از هر آموزش قرار داده شده است. "کمربند مشکی" در نرم افزار Adobe Photoshop را از آن خود کنید !قیمت : 10000 تومان تعداد: DVD 5 پروژه های آموزشی این مجموعه ی نفیس عبارتند از: :: پروژه های DVD 1 Movie Poster Design I : در این پروژه شما با هنر مونتاژ تصاویر افراد که یکی از بارزترین کارها در ساخت پوستر فیلم های سینمایی می باشد آشنا می شوید. Movie Poster Design II : دراین آموزش شما مشاهده می کنید که چگونه با تصاویری بسیار ساده و فقط با اعمال افکت ها و ترکیب تصاویر با یکدیگر پوستر فیلم بسیار حرفه ایی طراحی می شود. Movie Poster Credits : دراین پروژه شما با نحوه درست نمودن یک بلوک اعتباری یا همان Credit Block واقعی جهت پوستر فیلم های خود آشنا می شوید. Dark Faces : در این پروژه شما با خلق تصویر ترسناک آشنا می شوید که کاربرد این افکت در شکل های دیگر در مجلات و تصاویر تبلیغاتی زیاد می باشد. ادامه مطلب را بخوانید »


text: «با چاپلوس رفاقت مكن كه او با چربزبانی تو را اغفال میكند، كار ناروای خود را در نظرت زیبا مینماید و دوست دارد كه تو نیز مانند وی باشی». «با دوست مورد علاقهات به مدارا و با حفظ جهات مصلحت اظهاردوستی كن. شاید روزی دشمنت شود و به مخالفت برخیزد و نیز در اظهار بیمهری نسبت به كسی كه مورد خشمت قرار گرفته مدارا كن چه ممكن است روزی تیرگی از میان برود و مورد علاقه و محبت واقع شود». «كسی كه رفیق احمق دارد همواره در رنج و ناراحتی است». «كسی كه روزی برای فضیلتی كه در تو نیست به دروغ مدحت گوید سزاوار است روز دیگر برای صفت بدی كه از آن منزّهی مذمتت گوید». |+ نوشته شده در دوشنبه 19 بهمن1388ساعت 11:48 توسط مدير اسفستان


text: آخر صف (به انگلیسی: The Last in Line) عنوان دومین آلبوم استودیویی گروه هوی متالآمریکاییدیو است. آلبوم آخر صف در ۱۳ ژوئیه ۱۹۸۴ یک سال پس از انتشار اولین آلبوم گروه، شناگر مقدس، منتشر شد و خیلی زود در ۱۲ سپتامبر همان سال برنده جایزه گلد شد. آخرین حمله اولین آلبوم گروه دیو است که جایزه پلاتینیوم را در سوم فوریه ۱۹۸۷ از آن خود کرد.[۱] این آلبوم اولین آلبومی است که کلاود اشنل، نوازنده کیبورد، در آن ایفای نقش کرده است.


text: سلام من خیلی وقته پولامو پس انداز کردم و حالا که میخوام دیجیتال پینتینگ یاد بگیرم میخوام یه تبلت بخرم. چیزی که برام مهمه، داشتن صفحه نمایش Multi-touch و نسبتا بزرگه. توانایی تشخیض بیش از 500 نوع فشار و توانایی پردازش گرافیکی خیلی بالا و همچنین قابلیت اجرای نرم افزار هایی مثل PS , ILLS ,Corel draw و... خیلی خیلی خیلی مهمه. ویژگی های دیگه مثل دوربین و اینترنت و سیم کارت و.... به هیچ وجه مهم نیست. قیمتش مهم نیست. اگه میدونین که تا چند ماه اینده چیزی که میخوام به بازار میاد لطفا اونو هم ذکر کنین ( با یه قیمت پیشبینی شده). پیشاپیش از تمام عزیزان و اساتیدی که این موضوع رو می خونن و به من کمک می کنن فوق العاده ممنونم. نکته: منظورم تبلت های مخصوص دیجیتال پینت نیست! مارک های wacom که برای طرح اولیه هستن مورد سوال من نیست. برای بخش رنگ آمیزی و افکت گذاری بهد از اون میخوام.


text: اولین سوال سوالی از جنس ریاضی و ترکیبیات ولی زیستی و بسیار جالب: یکی از فرآیندهای مربوط به پروتئین ها دناتوره (Denature) شدن آن هاست.طی این فرآیند ساختمان طبیعی سه بعدی پروتئینی (Native) از بین می رود و دیگر پروتئین قادر به انجام عملش نخواهد بود. برخی پروتئین ها می توانند بعد از برداشتن عامل دناتوره کننده دوباره به حالت طبیعی برگردند که به این فرآیند رناتوراسیون می گویند. در یک پروتئین فرضی که توانایی رناتوراسیون را داراست از مرکاپتواتانل برای احیا و شکستن پیوندهای دی سولفیدی استفاده شده و پروتئین را به حالت دناتوره در آورده است. اگر در این پروتئین تنها 10 ریشه سیستئین برای ایجاد پیوندهای دی سولفید موجود باشند و پروتئین اولیه دارای 5 پیوند دی سولفیدی بوده است چقدر احتمال دارد تا در فرآیند رناتوراسیون، 5 پیوند اولیه دی سولفیدی دوباره به طور صحیح تشکیل شوند؟ (توجه داشته باشید که تمامی ریشه های سیستئین در پیوندهای دی سولفید شرکت می کنند و پیوند های دی سولفید خودبخود دوباره تشکیل می شوند)


text: بخش اول رفتار حرکتی، شاید برای اکثر مردم این یک واژه نامفهوم و جدید باشد. با اینکه از زمان تشکیل نطفه حرکت پیوسته با انسان است. منظور از رفتار حرکتی چیست؟ چرا بررسی رفتار انسانی اهمیت دارد؟ حال در این میان لزوم بررسی و توجه به رفتار ناشی از حرکت و شاید حرکت ناشی از رفتار چیست؟ سعی بر آن است تصویری روشن و واضح از مفهوم واقعی و مورد قبول رفتار حرکتی ارائه شود تا در حد توان پاسخ گوی برخی از سوالات شما باشد. رفتار حرکتی را می توان به سه بخش عمده زیر تقسیم نمود: 1- یادگیری حرکتی 2- رشد وتکامل حرکتی 3- کنترل حرکتی که هر یک دارای تعاریف و کاربرد های متنوعی هستند که به تفصیل بدان ها پرداخته خواهد شد. مقدمه حرکت،یکی از مهمترین جنبه های زندگی هر انسان است.بدون شک زندگی هر انسان با حرکت مفهوم به خود می گیرد. واژه حرکت به تغییر قابل مشاهده در موقعیت هر یک از اعضای بدن اشاره می کند.حرکت،عمل تکامل یافته فرآیندهای حرکتی بنیادی است. تفاوت های فردی که منشاء آن در وراثت و محیط خلاصه می شوند عامل بسیار مهمی در توانایی های بلقوه فرد محسوب می شود.همه انسان ها دارای توانایی های حرکتی ویژه ای هستند که شدت و ضعف آن بین افراد متفاوت است.با این وجود شرایط محیطی یکسانی برای همه افراد محیا نیست،پس نمی توان انتظار داشت که همگان از رویدادهای رشد و نمو خود بصورت یکسان بهره مند شوند. با نگاه تحلیلی به عوامل محیطی (تجربه،یادگیری،طبیعت و عوامل بیرونی) ،فرد (وراثت،بیولوژی،طبیعت و عوامل درونی) و نیز تکلیف(عوامل جسمانی و مکانیکی) به روابط علی و معلولی موجود در رشد حرکتی پی می بریم. دیدگاه های مختلفی برای فرآیند رشد در طول عمر ارائه شده است.با مرور اجمالی این نظریه ها گاه با تناقص های رشدی مواجه می شویم.برای مثال موضوع عمومیت فرآیند رشد در مقابل تفاوت های فردی (تلن و اولریخ ،1991) که امروزه توسط بیشتر دانشمندان ،نظریه توانایی حرکتی عمومی که زمانی پذیرفته بود رد شده است.این باور قدیمی که فرد می تواند یک توانایی را در موقعیت حرکتی خاص دارا باشد یا نه،توسط مفهوم (جدید) دیگری جایگزین شده است و آن این است که هر فرد توانایی های خاصی در هر زمینه ی اجرایی دارد.عوامل متعددی مثل توانایی های حرکتی و اجراهای فیزیکی از طرق پیچیده ای بر رشد ادراکی و عاطفی فرد تاثیر می گذارند.در عوض،هرکدام از آنها از نیاز های بسیار متنوع بیولوژیک و محیطی و یا مربوط به تکالیف خاص تاثیر می پذیرند. دوران کودکی یکی از مهمترین مراحل رشدی هر انسانی می باشد که در آن زیر بنای مراحل بعدی هر فرد شکل می گیرد. با عنایت به مراحل رشد،تفاوت های فردی و نیز ماهیت مهارت حرکتی ،لزوم توجه به دوران کودکی به شدت احساس می شود. سرعت و میزان رشد به طور فردی مشخص می شود(تجربه)و شدیدا تحت تاثیر نیاز های اجرایی تکلیف قرار می گیرد. بنابراین تدوین و برنامه ریزی صحیح در دوران کودکی می تواند نقش عمده ای در پالایش و ترکیب مهارت های حرکتی پیشرفته داشته باشد و لازمه ی آن توجه به تمامی جنبه های رشدی فرد است.


text: پرتال آکاایرانسایت سایت سلامتو تندرستی بخش مقالات سلامتقسمت تغذیه سالم زندگی سالم- خواص عسل چیست اسم من ((عسل )) است ! هم دوا هستم ، هم غذا ، اکسیر طول عمر را در من جستجو کنید . هیچ نوع میکربى در من اثر ندارد....زیرا دشمن سرسخت آنها هستم . شفابخش زخمهاى دهان بوده سستى اندام و عضلات را از بین مى برم . پادزهر خوبى براى سموم مختلف هستم . دوست کبد م و سنگهاى کلیه و مثانه را خرد مى کنم . و خلاصه هزاران خاصیت دیگر که کمتر کسى از آن مطلع است ! مرا به فارسى انگبین ، و برادر ارجمندم را که خوراک ملکه کندو بوده ، و داراى اکسیر جوانى و طول عمر است ، شاه انگبین گویند - شهد - نوش - نوشابه - هم به من گفته اند. من از زمانهاى خیلى دور، یعنى قبل از پیدایش انسان در کندوهاى طبیعى ، در لابلاى صخره ها و شکاف درختان جنگلى وجود داشتم ، من از نیکنوش گلها و برگها و دمبرگها که بوسیله زنبور عسل کشیده مى شود درست مى شوم زنبور عسل تمدنى بسیار قدیمى دارد و قوانین کندو از زمانى اجرا مى شد که انسان آشنا به مقررات انتظامى و حقوقى نبود، مصریان و ایرانیان عهد باستان ، تقریبا چهارهزار سال پیش به اصول کندودارى و پرورش زنبور عسل همت گماردند، سقراط مرا اکسیر طول عمر مى دانست . من تنها ماده قندى بودم که قبل از قند، کام انسان را شیرین کرده و ارزش غذایى خود را در طول تاریخ حفظ نموده ام . در مقابر فراعنه ى مصر، کوزه هایى پر از عسل سالیان دراز باقى مانده ، و هنوز با گذشت چهل قرن فاسد نشده ، و مقدارى از منافع خود را حفظ کرده است و این خود از عجایب ذاتى من است که با وجود شیرینى ، ترش نمى شوم ، کپک نمى زنم و تغییر ماهیت نمى دهم . در قرآن مجید سوره ى مبارکه ى ((نحل )) در شاءن من نازل شده و این افتخارى بس بزرگ براى من است . عده اى مرا هم دوا و هم غذا دانسته اند. من این تعریف را قبول ندارم ، زیرا دوا معمولا به آن دسته از گیاهان اطلاق مى شود که با بدن انسان بیگانه بوده و پس از تاءثیر، زیان فراوانى به دنبال مى آورد و با توجه به اینکه در عصر حاضر، بعضى از داروها بیفایده و خطرناک مى باشند کمال بى انصافى است اگر کسى مرا دوا بخواند، من با بدن انسان آشنا و یکى از غذاهاى اصلى شما هستم که بدون تشریفات و به آسانى هضم شده ، جذب یاخته هاى عضلات شما مى گردم . بهترین تعریفى که تاکنون از من شده ، و سزاوار آن مى باشم شفا است که بنا بر مندرجات قرآن مجید، در من وجود شفا موهبتى است که ایزد توانا آنرا در نیکنوش گیاهان به ودیعت نهاده و براى آنکه اندیشمندان پى به عظمت دستگاه آفرینش برند، به زنبور عسل دستور داده است که آن را از شیره گلها و برگها گرفته ، و مرا که حاوى نیکنوشهاى گوناگون به رنگهاى مختلف هستم بسازد. اسرار ساختمان من با وجود پیشرفت هاى علمى هنوز بر زیست شناسان و دانشمندان دیگر کشف نشده ، و فقط مى دانند که زنبور عسل پس از مکیدن شیره گیاهان آنرا به کیسه ى عسل که در شکم است برده و پس از چند عمل شیمیایى ناشناخته و محرمانه ، آنرا به مایعى خوشبو و خوش طعم ، مقوى ، نشاطآور، و نیکو خصال تبدیل کرده و در خانه هاى مومین که قبلا ساخته شده است ، ذخیره مى نماید. براى تهیه یک کیلو از این شهد گوارا زنبور ناگزیر است دو میلیون دفعه روى گلها بنشیند و براى شما انگبین تهیه نماید که هم غذا باشد و هم شفا، حال اگر زنبور بجاى مکیدن شیره گلها از قند سفید استفاده کند، فرآورده او را نمى توان عسل نامید و به همین جهت است که در قوانین کشورهاى مترقى ، عسل به شهدى اطلاق مى شود که آنرا زنبور عسل پس از تغذیه از گیاهان مختلف ساخته باشد. هنر من تنها شفاى بیماران نیست ، بلکه اکسیر طول عمر نیز در شاه انگبین قرار دارد، و از این رو مشاهده مى فرمایید که عمر ملکه زنبور عسل که تنها از شاه انگبین تغذیه مى کند، چهار تا پنج سال مى باشد. در صورتى که عمر زنبورهاى کارگر تابستانى شش تا هشت هفته و عمر کارگر زمستانى که از اضافات شاه انگبین بهره مند مى شوند، شش تا هشت ماه است . حال ببینید دو زنبور که یکى از انگبین و دیگرى با شاه انگبین تغذیه مى کند، چقدر تفاوت طول عمر دارند. این که گفته شد خدا شفا را در نیکنوش ما قرار داده است ، تنها یک ادعا نیست ، بلکه متکى به دلایل علمى و تجربى زیر مى باشد، نخستین تجربه اى که آزمایش آن با وسایل علمى امروزى بسیار آسان است ، این است که شما مى توانید مقدارى میکرب خطرناک را با من مخلوط کنید و ببینید با این که من یک ماده ى غذایى کامل هستم و بایستى محیط خوبى براى پرورش میکربها و قارچها باشم ، نه تنها این موجودات در روى من رشد نمى نمایند، بلکه به زودى از بین رفته و اجساد آنها نیز به تدریج محو و نابود خواهد شد. این تجزبه کوچک و بسیار آسان از آن جهت شایان توجه است که من فاقد مواد سمى هستم و با این حال ، خاصیت میکرب کشى و ضد عفونى کننده ى من از قوى ترین زهرها زیادتر و از همه آنتى بیوتیک ها وسیع تر است . ممکن است بعضى بپرسند که من با کدام اسلحه به جنگ این موجودات خطرناک مى روم ، و چگونه این جانوران موذى را از بین مى برم . سؤ الى است بسیار بجا و منطقى . من داراى چندین نوع آنتى بیوتیک خوراکى و بى ضرر با طیفى وسیع که انسان نسبت به آنها حساسیت ندارد بوده و نیز داراى تشعشعات رادیواکتیو، و از همه مهمتر داراى مقدارى دیاستاز و عوامل زنده هستم که مى توانند این میکربها را خورده و از بین ببرند و حتى قادرند هر ماده ى خارجى را که با عسل مخلوط شود از خود برانند و روى همین اصل است که عسل مخلوط و تقلبى به آسانى شناخته شده و حتى اگر قند هم به آنها بزنند، به صورت شکرک درآمده متقلبین را رسوا مى نماید. این عوامل زنده که در عسل هر چه تازه تر باشد بیشتر است هنرهاى بسیار دارند که دانستن بعضى از آنها خالى از لطف نیست . اولین کار این دسته تجزیه ى قند چغندر به قندهاى انگور و توت است و با این که ابتدا من داراى مقدارى از نوع قند چغندر هستم معذلک پس از چندى فاقد آن شده ، و تمام قندهاى من ، تجزیه شد به قند توت تبدیل میشود عوامل زنده مى توانند مواد نشاسته اى و چربى را نیز تجزیه و تبدیل نمایند و روى همین اصل است که قوى ترین میکربها و قارچها در برابر آنها یاراى مقاومت ندارند. اگر شما عسل تازه را روى پینه هاى دست و پا و زبرى هاى روى زانو و آرنج بمالید، آنها را از بین خواهد برد و با همین حربه است که من مى توانم سنگرهاى میکرب هاى کهنه و مزمن را خراب کرده و به داخل آنها نفوذ نمایم . یکى دیگر از خواص شفابخشى من آن است که هر دارویى با من مخلوط شود و یا همراه من مصرف گردد خاصیت بهى بخشى آنرا چند برابر مى نمایم ، و روى همین اصل مسلم بود که پزشکان و داروسازان قدیم بیشتر داروها را همراه من تجویز و تهیه مى کردند. من با داشتن قند فراوان سرکه نمى شوم و قندهاى من با شیرینى فراوانى که دارند، به دندان هاى شما صدمه نمى زنند، بلکه مى توانند آنها را سفید و لثه ها را محکم سازند. خاصیت ضد عفونى کننده من ، اگر تاکنون بر شما ثابت نشده است مى توانید یک کاسه عسل و یک کاسه شربت قند را کنار هم بگذارید. پس از چندى خواهید دید که پشه و مگس در روى کاسه شربت جمع شده ، ولى جراءت نزدیکى به عسل را ندارند. شما مى توانید از خاصیت ضد عفونى کننده من براى کلیه امراض جلدى به صورت خالص و یا مخلوط با مواد گیاهى دیگر استفاده کنید - مضمضه با شربت من براى زخم هاى دهان و غرغره با آن جهت اورام گلو بسیار سودمند است . بهترین خمیر دندان را مى توانید از ترکیب من با مواد دیگر درست نمایید و مالیدن خالص من به لثه و دندان نیز نافع است و سبب روییدن گوشت نو مى شود. من معده و عروق را باز مى کنم لیزابه هاى بلغمى را جذب و از عمق بدن بیرون مى آورم . براى سستى اندام و عضلات و استسقاء و ورم طحال مفید مى باشم . بادشکن بوده براى معالجه قولنج روده تجویز شده ام ، پادزهر سموم ، مخصوصا مسمومیت غذایى هستم و دوست کبد و شکننده سنگهاى کلیه و مثانه مى باشم . من به علت طعم شیرین ، خاطرخواه زیاد دارم و ناسازگارى غذا را از بین برده ، غذاهاى ناگوار را گوارا مى سازم . چون زود جذب یاخته ها مى شوم ، هر دارویى که همراه من خورده شود به سرعت اثر نیکنوش را خواهد بخشید. من حاوى تمام ویتامین ها و تمام عناصر معدنى مورد نیاز بدن انسان هستم و کمبودهاى غذایى را جبران مى نمایم ، با داشتن قند زیاد، آن گونه که سایر قندها براى مبتلایان ب مرض قند ضرر دارند زیان بخش نیستم . ترشحات غدد داخلى و بزاق را تعدیل مى کنم و براى معالجه سختى عمل بلع و خشکى گلو و درمان سرفه زیاد توصیه و تجویز شده ام . مبتلایان به مرض کم خوابى و بى خوابى مى توانند از من استفاده کنند. قبل از خواب چند قاشق مرباخورى از شهد گواراى من میل نمایند. براى رفع دل درد و یبوست و کم اشتهایى مى توانید از من استفاده کنید. خوردن من جریان خون را آسان مى کند و کندى آنرا از بین مى برد و گرفتگى مویرگها را باز مى نماید و از سکته قلبى جلوگیرى مى نماید. براى زخم معده و امعاء مفید است و ترشى معدى را از بین مى برد و اشتها به غذا را زیاد مى کند. در دوران پیرى براى حفظ سلامتى انسان ، غذایى مناسبتر از من نیست . به اشخاص سالخورده بگویید که تا مى توانند از خوردن قند سفید که بى جان و مرده است خوددارى کرده و از شهد من که زنده و فعال است تناول نمایند. در صنعت داروسازى از وجود من براى شیرین کردن داروها بجاى قند استفاده مى کنند تا بیماران شما شفاى عاجل پیدا نمایند. مرا همراه خمیر دندان کنید تا کرم خوردگى را از بین ببرم . در حب ها - در شیافها و پمادها از من داخل کنید تا اثر معجزه آساى آنرا ببینید. در شهرهاى جنوبى فرانسه ، شربت مرا با مخمر آبجو مخلوط کرده و مى نوشند. عمل آنها چندان خوب نیست . زیرا مخمر آبجو قادر نیست با من رشد نماید. خوردن من همراه با کندر جهت پاک کردن سینه و قصبة الریه و استسقا و بند آمدن ادرار و شکستن بادهاى سرفه و دفع سموم مخلوط با آب مقطر یا باران جهت زیاد شدن ادرار و خورد شدن سنگهاى کلیه و مثانه و رفع تشنگى بسیار نافع است . سرمه من به تنهایى یا مخلوط با آب پیاز جهت شفاف شدن چشم و رفع خارش پلک و جلوگیرى از آبریزش چشم مفید است . این خواص و هزاران منافع دیگر موقعى در من جمع است که تقلبى و ساختگى نبوده ، بوسیله زنبور عسل از نیکنوش گلها تهیه شده باشم . سکنجبینى که با من تهیه شود، بهترین مشروبات بوده ، و صفرابرى اعلا مى باشد. شربتها و مرباها و مارمالادها و شیرینى ها را با من درست کنید تا از زندگانى لذت ببرید. از نوع وحشى من هنوز در بعضى از کوههاى ایران خصوصا بلوچستان و کردستان پیدا مى شود و بسیار لذت بخش مى باشد. بهترین نوع محصول من ، محصول بهاره است که از گلهاى معطر بهارى بهره مند گردیده است . پرده اى از موم که زنبور عسل روى من مى کشد، بهترین نشانه ى اصلیت من است . اگر این پرده را به عنوان ماسک زیبایى به روى صورت خود بکشید و پس از چندى آنرا با آب پاک کنید، و با آب نیم گرم بشویید، چین و چروک و گوشت هاى اضافى و پست و بلندیهاى کوچک را از بین مى برد و به لطافت پوست شما کمک مى کند. به مبتلایان به جوش غرور توصیه کنید که همه روزه کمى عسل به صورت خود بمالند و آنقدر با دست مالش دهند تا از بین رود و بدون شستن آثار آن دیده نشود. اگر چند روز مرتبا به این کار ادامه دهند، جوش از بین رفته و آثار آن نیز محو مى گردد. ممکن است بعضى از زنبورها به گل خرزهره و چند گل سمى دیگر عادت کنند، و محصولى سمى تهیه نمایند. این کار به ندرت اتفاق افتاده و قابل جلوگیرى است . نیکنوش یک کلمه فارسى است و فرنگى ها به آن نکتار گویند. منبع : زبان خوراکیها غیاث الدین جزایری مروری برگذشته - 1 - استخدام شرکت نفت - 2 - استخدام وزارت نیرو - 3 - استخدام شرکت مخابرات - 4 - استخدام نهادکتابخانه های کشور - 5 - استخدام نهاد ریاست جمهوری - 6 - استخدام صندوق توسعه ملی - 7 - استخدام بانک صادرات - 8 - استخدام بانک ملت - 9 - استخدام بانک اقتصاد نوین - 10 - استخدام شرکت گاز - 11 - استخدام استانداری - 12 - استخدام شهرداری - 13 - استخدام خبرگزاری جمهوری اسلامی ایران - 14 - استخدام سازمان امورمالیاتی کشور - 15 - استخدام آموزش پرورش - 16 - استخدام کانون وکلای دادگستری - 17 - استخدام وزارت بهداشت - 18 - استخدام بانک مهر - 19 - استخدام نیروی انتظامی - 20 - استخدام آستان قدس رضوی - 21 - آگهی استخدام شرکت تولیدکننده تجهیزات ساختمانی - 22 - دعوت به همکاری بیمه سامان ( بدون نیاز به سرمایه) در سراسر کشور - 23 - استخدام کاردان و کارشناس در صنایع رباتیک آراد در کل کشور


text: - مجموعه: بیماری ها و راه درمان هرچند که بیمار شدن ربطی به روز، ماه و فصل خاصی ندارد، اما برخی بیماریها در فصلهای خاصی از سال شیوع بیشتری دارند. پاییز هم از این موضوع مستثنی نیست و این فصل زیبا هم بیماریهای خاص خودش را دارد. سرماخوردگی، سینوزیت، آنفلوآنزا و عفونتهای ویروسی از بیماریهای شایع در فصل پاییز هستند. در همین رابطه پزشکان با اشاره به شیوع بیماریهای ویروسی در فصل پاییز هشدار میدهند که این بیماریها به شدت واگیردار بوده و بیشتر در میان دانشآموزان که نکات بهداشتی را رعایت نمیکنند، دیده میشود. علائم سرماخوردگی به دو صورت تنفسی و گوارشی بروز میکند و گاهی اوقات هم سیستم تنفسی و هم گوارشی را با هم درگیر میکند. دلدرد، اسهال و استفراغ از علائم گوارشی و سرفه، تنگینفس و تب و لرز از علائم تنفسی این بیماری ویروسی است. جالب است بدانید این بیماری به شدت واگیردار است و از طریق هوا، آب و غذا به فرد دیگری منتقل میشود. البته جای نگرانی نیست چراکه این بیماری ویروسی خطرناک نیست و با استراحت کافی در منزل و خوردن غذاهای گرم مانند انواع سوپهای مقوی بهبود مییابد. البته در مواردی که شدت بیماری زیاد باشد، نیاز به معاینه پزشک و درمان دارویی است. آنفلوآنزا نیز نوع دیگری از عفونتهای تنفسی است که با تب و دردهای عضلانی شدید همراه است و به آن سرماخوردگی حاد عفونی هم گفته میشود. آنفلوآنزا با تب و لرز شدید همراه است و از یک سرماخوردگی ساده به سرماخوردگی شدید تبدیل میشود. معمولا در ماههای آبان و آذر احتمال ابتلای فرد به آنفلوآنزا بسیار زیاد است البته اگر فکر میکنید که هوای سرد باعث میشود بیشتر در معرض سرماخوردگی یا آنفلوآنزا قرار بگیرید، در اشتباه هستید. بر اساس تحقیقات انجام شده واقعیت این است که گرچه سرماخوردگی و آنفلوآنزا در فصل زمستان شیوع بیشتری دارند، اما این امر بیشتر ناشی از محبوسشدن در فضاهای بسته است. ویروسها در هوای خشک، گرم و محیطهای بسته که هوا به خوبی در آن جریان ندارد، بیشتر پخش میشوند و احتمال تماس مستقیم با میکروبها بیشتر است. به علاوه سیستمهای گرماده، مخاط را که دفاع طبیعی بدن در مقابل ویروسهاست، خشک میکند. برخی نیز به اشتباه معتقدند که موی خیس و قرار گرفتن در معرض هوای سرد بعد از حمام سبب بروز سرماخوردگی میشود، اما واقعیت این است که هر چند چاییدن در صورتی که احساس ضعف هم میکنید، ممکن است مقاومت بدن شما را کم کند، اما فقط در صورتی مبتلا به این بیماری میشوید که با ویروس سرماخوردگی یا آنفلوآنزا تماس پیدا کنید. در حقیقت اگر بیمار هستید کمی هوای تازه میتواند شما را سر حال بیاورد. باور اشتباه دیگر این است که تب خفیف را باید با آسپیرین یا استامینوفن درمان کرد. تب خفیف، روش بدن برای مقابله با ویروسهاست. به علاوه تب خفیف به گردش پادتنها در سراسر بدن کمک میکند. به گفته پژوهشگران، عامل سرماخوردگی یا آنفلوآنزا به سیستم ایمنی بدن حمله میکند و به این ترتیب برای برخورداری از دستگاه ایمنی قویتر به ویژه در فصل زمستان، باید روزانه آنتیاکسیدانهای حاوی ویتامینهای A ، C و E مصرف شود. داشتن یک رژیم غذایی سالم و متنوع، خواب کافی، کنترل استرس و انجام ورزش، بدن را در مقابل بیماریها مقاوم میکند. آلرژی پاییزی آلرژی افراد نسبت به گرده گیاهان در فصل پاییز تشدید میشود، اما بروز بیماریهای آسم و آلرژی در این فصل نگرانکننده نیست و در اکثر موارد، با اتمام فصل، کاملا بهبود پیدا میکنند. آبریزش و خارش بینی، عطسه و در حالت شدید، تنگی نفس از مهمترین علایم بروز آلرژی در این فصل است دکتر علیرضا ملکوتی، عضو انجمن گوش، حلق و بینی ایران در این باره میگوید: «مصرف خودسرانه و بیرویه داروی آنتیهیستامین هنگام آلرژی پاییزی، باعث مقاومت دارویی میشود. آلرژی پاییزی اگر منحصر به ایجاد علائم در بینی و سینوس باشد، باید بیمار به متخصص گوش، گلو و بینی مراجعه کند. پزشک با علائمی که از بیمار میگیرد، معمولا از داروهای استنشاقی موضعی (مثل اسپری بینی) استفاده میکند. درمان آلرژی پاییزی به کمک داروهای استنشاقی کوتاهمدت است و حدود سه هفته طول میکشد. اگر علائم فرد مبتلا کاهش یافت، میتواند با توجه به توصیه پزشک استفاده از آن را قطع کند. اینکه گفته میشود داروهای استنشاقی نباید به علت داشتن کورتون مصرف شوند، درست است، اما مصرف آنها در زمان کوتاه و مقطعی و البته با تجویز پزشک، عارضهای در پی ندارد. در واقع آلرژی یک بیماری روشن و خاموش است، یعنی گاهی اوقات علائم آن روشن است و گاهی اوقات خاموش، که در هنگام روشنشدن آن، مصرف داروهای استنشاقی و برخی آنتیهیستامینها به مقدار محدود میتواند این علائم را کاهش دهد. البته توصیه میشود آنتیهیستامینهای جدید مصرف شوند، چراکه خوابآلودگی آنها کمتر است و توصیه میشود افراد، هنگام عصر آن را مصرف کنند تا اگر خواب آلودگی هم دارد، در شب ظاهر شود.» افسردگی پاییزی یا افسردگی فصلی با آغاز فصل پاییز و کوتاه طول روزها و کاهش تابش نور خورشید، برخی افراد غمگین و افسرده میشوند. افراد مبتلا به این اختلال روحی تمایل پیدا میکنند که بیشتر بخوابند و پرخوری کنند. آنها ممکن است احساس خستگی مفرط داشته باشند و از طرفی هم قادر نیستند برنامه منظم خود را انجام دهند. در واقع کاهش نور خورشید منجر به افزایش ترشح هورمون ملاتونین میشود که این امر نیز احساس خوابآلودگی و خستگی را در افراد مبتلا افزایش میدهد. وقتی فصل بهار میرسد، این علائم به تدریج از بین میروند. پزشکان معتقدند این اختلال، یک مشکل واقعی است و نیاز به تشخیص و درمان دارد. برخی افراد به لحاظ ژنتیکی مستعد ابتلا به این اختلال هستند که البته در زنان به مراتب بیشتر از مردان است و به نظر میرسد که از سالهای نوجوانی آغاز میشود. دکتر صادقی، روانپزشک و عضو هیات علمی دانشگاه علوم پزشکی تهران درباره میگوید: «بیشتر افراد مبتلا به افسردگی فصلی اذعان دارند که در نیمه دوم سال و گاهی در روزهای ابری بدخلق شده و خسته و خوابآلود هستند، پرخوری میکنند و چاق میشوند و توانایی فعالیت آنها کم میشود. در حالی که در نیمه اول سال این گونه نیست و این فرآیند هر سال برای آنها تکرار میشود. درمان این بیماری شامل نوردرمانی و تجویز دارو برای اصلاح اختلال ترشحات مغزی است، یعنی در محیط خانه یا کار بیماران باید یک منبع نور با شدت خاص قرار بگیرد که فضای اتاق را مانند یک روز آفتابی، روشن کند. البته گاهی اوقات رواندرمانی هم صورت میگیرد و اگر امکان عملی وجود داشته باشد بهتر است بیمار به مناطق گرم و آفتابی مثل جنوب کشور خودمان مهاجرت کند.» منبع:isna.ir مطالب مرتبط - سلامت


text: دارو دادن به کودک نحوه صحیح دادن دارو به کودکان اگر کودکی دارید که بیمار است و به دارو نیاز دارید آگاهی از نحوه صحیح دارو دادن به او برای شما حائز اهمیت است . داروهای OTC این داروها را بدون احتیاج به نسخه پزشک می توان تهیه کرد و معمولاً در قفسه داروخانه ها ، سوپرمارکتها و حتی دیگر فروشگاهها وجود دارند . بر روی جعبه یا شیشه این داروها اطلاعاتی برای مصرف کنندگان نوشته شده از قبیل : میزان مصرف دارو ترکیبات دارو دفعات مصرف دارو هشدارها و احتیاطهای لازم در مورد مصرف دارو * اگر دارو برای کودکان مناسب است ولی در مورد استفاده در کودکان زیر ۱۲ سال مطلبی ذکر نشده باید حتماً از پزشک یا داروساز در این زمینه سئوال کرد . * اگر دارویی حاوی الکل باشد نظیر بعضی از شربتهای سرفه و سرماخوردگی شاید بخواهید در مورد دادن دارو به کودک از پزشک سئوال کنید . * قبل از خرید دارو به این نکته توجه کنید که شیشه یا جعبه دارو بازنشده باشد در غیراینصورت آن را عوض کنید . *** توجه داشته باشید اگر کودک شما دچار سرماخوردگی ،آنفلوانزا یا آبله مرغان باشد از دادن آسپیرین یا داروهای مشابه آن ( سالیسیلاتها ) خودداری کنید ، مگر با نظر پزشک . * استفاده از آسپیرین در این کودکان عارضه نادر ولی مرگباری را تحت عنوان سندرم Reye موجب می شود . ** به جای استفاده از آسپیرین یا دیگر سالیسیلاتها از استامینوفن استفاده کنید . وقتی پزشک نسخه می دهد : قبل از خروج از مطب پزشک هر سئوالی راجع به دارو دارید از او بپرسید از جمله : فرم دارو چیست و برای چه خوبست ؟ آیا با دیگر داروهایی که فرزندم میخورد تداخل ندارد ؟ تعداد دفعات مصرف دارو چگونه است ؟ تا چه مدت باید دارو را به کودک داد ؟ اگر مصرف دارو را در یک نوبت فراموش کردم چه باید بکنم ؟ اثرات دارو چه موقع شروع می شود ؟ اثرات سوء جانبی مصرف دارو چه هستند ؟ اگر از هر کدام از اثرات جانبی دارو در فرزندم بروز کند چه کنم ؟ آیا به محض بهبودی کودکم میتوانم دارو را قطع کنم ؟ آیا می توانم داروی مشابه این دارو را که ارزانتر است تهیه کنم ؟ وقتی دارو را تهیه کردید : وقتی دارو را خریدید آن از لحاظ شکل ، رنگ و ... با نسخه دکتر مقایسه کنید و اگر نمی توانید از داروساز بپرسید . در اغلب موارد طبق دستور پزشک ، داروساز اطلاعاتی را راجع دارو بصورت برچسب به دارو زده و در اختیار شما قرار میدهد . هر سئوالی راجع به دارو داشتید از داروساز بپرسید و اگر باز هم متوجه نشدید با پزشکتان تماس بگیرید . اندازه گیری مقدار دارو داروهای مایع معمولاً با یک کاپ ، قاشق یا سرنگی جهت کمک به اندازه گیری بهتر آنها عرضه می شوند . اندازه گیری داروها با وسایل کمکی ذکر شده خیلی بهتر و دقیق تر از اندازه گیری با قاشق های در آشپزخانه است و بین آن دو تفاوت زیادی است . اعدادی که در کناره وسایل اندازه گیری داروها نوشته شده بسیار ریز و کوچکند لذا با دقت به آنها نگاه کنید . در بچه هایی که می توانند براحتی از فنجان استفاده کنند باید دارو را داخل کاپ ریخت . در آنها که می توانند از کاپ استفاده کنند ولی احتمالاً دارو را می ریزند بهتر است با قاشق به آنها دارو داد . در آنها که نمی توانند دارو را با فنجان ( کاپ ) بخورند از قطره چکان یا سرنگ استفاده کنید .