text: سهراب سپهری نقاش و شاعر، 15 مهرماه سال 1307 در کاشان متولد شد. خود سهراب میگوید : ... مادرم میداند که من روز چهاردهم مهر به دنیا آمده ام. درست سر ساعت 12. مادرم صدای اذان را میشندیده است... (هنوز در سفرم - صفحه 9) پدر سهراب، اسدالله سپهری، کارمند اداره پست و تلگراف کاشان، اهل ذوق و هنر. وقتی سهراب خردسال بود، پدر به بیماری فلج مبتلا شد. ... کوچک بودم که پدرم بیمار شد و تا پایان زندگی بیمار ماند. پدرم تلگرافچی بود. در طراحی دست داشت. خوش خط بود. تار مینواخت. او مرا به نقاشی عادت داد... (هنوز در سفرم - صفحه 10) درگذشت پدر در سال 1341 مادر سهراب، ماه جبین، اهل شعر و ادب که در خرداد سال 1373 درگذشت. تنها برادر سهراب، منوچهر در سال 1369 درگذشت. خواهران سهراب : همایوندخت، پریدخت و پروانه. محل تولد سهراب باغ بزرگی در محله دروازه عطا بود. سهراب از محل تولدش چنین میگوید : ... خانه، بزرگ بود. باغ بود و همه جور درخت داشت. برای یادگرفتن، وسعت خوبی بود. خانه ما همسایه صحرا بود . تمام رویاهایم به بیابان راه داشت... (هنوز در سفرم - صفحه 10) سال 1312، ورود به دبستان خیام (مدرس) کاشان. ... مدرسه، خوابهای مرا قیچی کرده بود . نماز مرا شکسته بود . مدرسه، عروسک مرا رنجانده بود . روز ورود، یادم نخواهد رفت : مرا از میان بازیهایم ربودند و به کابوس مدرسه بردند . خودم را تنها دیدم و غریب ... از آن پس و هربار دلهره بود که به جای من راهی مدرسه میشد.... (اتاق آبی - صفحه 33) ... در دبستان، ما را برای نماز به مسجد میبردند. روزی در مسجد بسته بود . بقال سر گذر گفت : نماز را روی بام مسجد بخوانید تا چند متر به خدا نزدیکتر باشید. مذهب شوخی سنگینی بود که محیط با من کرد و من سالها مذهبی ماندم. بی آنکه خدایی داشته باشم ... (هنوز در سفرم) سهراب از معلم کلاس اولش چنین میگوید : ... آدمی بی رویا بود. پیدا بود که زنجره را نمیفهمد. در پیش او خیالات من چروک میخورد... خرداد سال 1319 ، پایان دوره شش ساله ابتدایی. ... دبستان را که تمام کردم، تابستان را در کارخانه ریسندگی کاشان کار گرفتم. یکی دو ماه کارگر کارخانه شدم . نمیدانم تابستان چه سالی، ملخ به شهر ما هجوم آورد . زیانها رساند . من مامور مبارزه با ملخ در یکی از آبادیها شدم. راستش، حتی برای کشتن یک ملخ نقشه نکشیدم. اگر محصول را میخوردند، پیدا بود که گرسنه اند. وقتی میان مزارع راه میرفتم، سعی میکردم پا روی ملخها نگذارم.... (هنوز در سفرم) مهرماه همان سال، آغاز تحصیل در دوره متوسطه در دبیرستان پهلوی کاشان. ... در دبیرستان، نقاشی کار جدی تری شد. زنگ نقاشی، نقطه روشنی در تاریکی هفته بود... (هنوز در سفرم - صفحه 12) از دوستان این دوره : محمود فیلسوفی و احمد مدیحی سال 1320، سهراب و خانواده به خانه ای در محله سرپله کاشان نقل مکان کردند. سال 1322، پس از پایان دوره اول متوسطه، به تهران آمد و در دانشسرای مقدماتی شبانه روزی تهران ثبت نام کرد. ... در چنین شهری [کاشان]، ما به آگاهی نمیرسیدیم. اهل سنجش نمیشدیم. در حساسیت خود شناور بودیم. دل میباختیم. شیفته میشدیم و آنچه میاندوختیم، پیروزی تجربه بود. آمدم تهران و رفتم دانشسرای مقدماتی. به شهر بزرگی آمده بودم. اما امکان رشد چندان نبود... (هنوز در سفرم- صفحه 12) سال 1324 دوره دوساله دانشسرای مقدماتی به پایان رسید و سهراب به کاشان بازگشت. ... دوران دگرگونی آغاز میشد. سال 1945 بود. فراغت در کف بود. فرصت تامل به دست آمده بود. زمینه برای تکانهای دلپذیر فراهم میشد... (هنوز در سفرم) آذرماه سال 1325 به پیشنهاد مشفق کاشانی (عباس کی منش متولد 1304) در اداره فرهنگ (آموزش و پرورش) کاشان استخدام شد. ... شعرهای مشفق را خوانده بودم ولی خودش را ندیده بودم. مشفق دست مرا گرفت و به راه نوشتن کشید. الفبای شاعری را او به من آموخت... (هنوز در سفرم) سال 1326 و در سن نوزده سالگی، منظومه ای عاشقانه و لطیف از سهراب، با نام "در کنار چمن یا آرامگاه عشق" در 26 صفحه منتشر شد. ...دل به کف عشق هر آنکس سپرد جان به در از وادی محنت نبرد زندگی افسانه محنت فزاست زندگی یک بی سر و ته ماجراست غیر غم و محنت و اندوه و رنج نیست در این کهنه سرای سپنج... مشفق کاشانی مقدمه کوتاهی در این کتاب نوشته است. سهراب بعدها، هیچگاه از این سروده ها یاد نمیکرد. سال 1327، هنگامی که سهراب در تپه های اطراف قمصر مشغول نقاشی بود، با منصور شیبانی که در آن سالها دانشجوی نقاشی دانشکده هنرهای زیبا بود، آشنا شد. این برخورد، سهراب را دگرگون کرد. ... آنروز، شیبانی چیرها گفت. از هنر حرفها زد. ون گوگ را نشان داد. من در گیجی دلپذیری بودم. هرچه میشنیدم، تازه بود و هرچه میدیدم غرابت داشت. شب که به خانه بر میگشتم، من آدمی دیگر بودم. طعم یک استحاله را تا انتهای خواب در دهان داشتم... (هنوز در سفرم) شهریور ماه همان سال، استعفا از اداره فرهنگ کاشان. مهرماه، به همراه خانواده جهت تحصیل در دانشکده هنرهای زیبا در رشته نقاشی به تهران میاید. در خلال این سالها، سهراب بارها به دیدار نمیا یوشیج میرفت. در سال 1330 مجموعه شعر "مرگ رنگ" منتشر گردید. برخی از اشعار موجود در این مجموعه بعدها با تغییراتی در "هشت کتاب" تجدید چاپ شد. بخشهایی حذف شده از " مرگ رنگ " : ... جهان آسوده خوابیده است، فروبسته است وحشت در به روی هر تکان، هر بانگ چنان که من به روی خویش ... سال 1332، پایان دوره نقاشی دانشکده هنرهای زیبا و دریافت مدرک لیسانس و دریافت مدال درجه اول فرهنگ از شاه. ... در کاخ مرمر شاه از او پرسید : به نظر شما نقاشی های این اتاق خوب است ؟ سهراب جواب داد : خیر قربان و شاه زیر لب گفت : خودم حدس میزدم. ... (مرغ مهاجر صفحه 67) اواخر سال 1332، دومین مجموعه شعر سهراب با عنوان "زندگی خوابها" با طراحی جلد خود او و با کاغذی ارزان قیمت در 63 صفحه منتشر شد. تا سال 1336، چندین شعر سهراب و ترجمه هایی از اشعار شاعران خارجی در نشریات آن زمان به چاپ رسید. در مردادماه 1336 از راه زمینی به پاریس و لندن جهت نام نویسی در مدرسه هنرهای زیبای پاریس در رشته لیتوگرافی سفر میکند. فروردین ماه سال 1337، شرکت در نخستین بی ینال تهران خرداد همان سال شرکت در بی ینال ونیز و پس از دو ماه اقامت در ایتالیا به ایران باز میگردد. در سال 1339، ضمن شرکت در دومین بی ینال تهران، موفق به دریافت جایزه اول هنرهای زیبا گردید. در همین سال، شخصی علاقه مند به نقاشیهای سهراب، همه تابلوهایش را یکجا خرید تا مقدمات سفر سهراب به ژاپن فراهم شود. مرداد این سال، سهراب به توکیو سفر میکند و درآنجا فنون حکاکی روی چوب را میاموزد. سهراب در یادداشتهای سفر ژاپن چنین مینویسد : ... از پدرم نامه ای داشتم. در آن اشاره ای به حال خودش و دیگر پیوندان و آنگاه سخن از زیبایی خانه نو و ایوان پهن آن و روزهای روشن و آفتابی تهران و سرانجام آرزوی پیشرفت من در هنر. و اندوهی چه گران رو کرد : نکند چشم و چراغ خانواده خود شده باشم... در آخرین روزهای اسفند سال 1339 به دهلی سفر میکند. پس از اقامتی دوهفته ای در هند به تهران باز میگردد. در اواخر این سال، سهراب و خانواده اش به خانه ای در خیابان گیشا، خیابان بیست و چهارم نقل مکان میکند. در همین سال در ساخت یک فیلم کوتاه تبلیغاتی انیمیشن، با فروغ فرخزاد همکاری نمود. تیرماه سال 1341، فوت پدر سهراب ... وقتی که پدرم مرد، نوشتم : پاسبانها همه شاعر بودند. حضور فاجعه، آنی دنیا را تلطیف کرده بود. فاجعه آن طرف سکه بود وگرنه من میدانستم و میدانم که پاسبانها شاعر نیستند. در تاریکی آنقدر مانده ام که از روشنی حرف بزنم ... تا سال 1343 تعدادی از آثار نقاشی سهراب در کشورهای ایران، فرانسه، سوئیس، فلسطین و برزیل به نمایش درآمد. فروردین سال 1343، سفر به هند و دیدار از دهلی و کشمیر و در راه بازگشت در پاکستان، بازدید از لاهور و پیشاور و در افغانستان، بازدید از کابل. در آبانماه این سال، پس از بازگشت به ایران طراحی صحنه یک نمایش به کارگردانی خانم خجسته کیا را انجام داد. منظومه "صدای پای آب" در تابستان همین سال در روستای چنار آفریده میشود. تا سال 1348 ضمن سفر به کشورهای آلمان، انگلیس، فرانسه، هلند، ایتالیا و اتریش، آثار نقاشی او در نمایشگاههای متعددی به نمایش درآمد. سال 1349، سفر به آمریکا و اقامت در لانگ آیلند و پس از 7 ماه اقامت در نیویورک، به ایران باز میگردد. سال 1351 برگذاری نمایشگاههای متعدد در پاریس و ایران. تا سال 1357، چندین نمایشگاه از آثار نقاشی سهراب در سوئیس، مصر و یونان برگذار گردید. سال 1358، آغاز ناراحتی جسمی و آشکار شدن علائم سرطان خون. دیماه همان سال جهت درمان به انگلستان سفر میکند و اسفندماه به ایران باز میگردد. سال 1359... اول اردیبهشت... ساعت 6 بعد ازظهر، بیمارستان پارس تهران ... فردای آن روز با همراهی چند تن از اقوام و دوستش محمود فیلسوفی، صحن امامزاده سلطان علی، روستای مشهد اردهال واقع در اطراف کاشان مییزبان ابدی سهراب گردید. آرامگاهش در ابتدا با قطعه آجر فیروزه ای رنگ مشخص بود و سپس سنگ نبشته ای از هنرمند معاصر، رضا مافی با قطعه شعری از سهراب جایگزین شد: به سراغ من اگر میایید نرم و آهسته بیایید مبادا که ترک بردارد چینی نازک تنهایی من ... کاشان تنها جایی است که به من آرامش میدهد و میدانم که سرانجام در آنجا ماندگار خواهم شد... و سهراب .... ماندگار شد .... نام شعر : صدای پای آب اهل کاشانم روزگارم بد نیست. تکه نانی دارم ، خرده هوشی، سر سوزن ذوقی. مادری دارم ، بهتر از برگ درخت. دوستانی ، بهتر از آب روان. و خدایی که در این نزدیکی است: لای این شب بوها، پای آن کاج بلند. روی آگاهی آب، روی قانون گیاه. من مسلمانم. قبله ام یک گل سرخ. جانمازم چشمه، مهرم نور. دشت سجاده من. من وضو با تپش پنجره ها می گیرم. در نمازم جریان دارد ماه ، جریان دارد طیف. سنگ از پشت نمازم پیداست: همه ذرات نمازم متبلور شده است. من نمازم را وقتی می خوانم که اذانش را باد ، گفته باد سر گلدسته سرو. من نمازم را پی "تکبیره الاحرام" علف می خوانم، پی "قد قامت" موج. کعبه ام بر لب آب ، کعبه ام زیر اقاقی هاست. کعبه ام مثل نسیم ، می رود باغ به باغ ، می رود شهر به شهر. "حجر الاسود" من روشنی باغچه است. اهل کاشانم. پیشه ام نقاشی است: گاه گاهی قفسی می سازم با رنگ ، می فروشم به شما تا به آواز شقایق که در آن زندانی است دل تنهایی تان تازه شود. چه خیالی ، چه خیالی ، ... می دانم پرده ام بی جان است. خوب می دانم ، حوض نقاشی من بی ماهی است. اهل کاشانم نسبم شاید برسد به گیاهی در هند، به سفالینه ای از خاک "سیلک". نسبم شاید، به زنی فاحشه در شهر بخارا برسد. پدرم پشت دو بار آمدن چلچله ها ، پشت دو برف، پدرم پشت دو خوابیدن در مهتابی ، پدرم پشت زمان ها مرده است. پدرم وقتی مرد. آسمان آبی بود، مادرم بی خبر از خواب پرید، خواهرم زیبا شد. پدرم وقتی مرد ، پاسبان ها همه شاعر بودند. مرد بقال از من پرسید : چند من خربزه می خواهی ؟ من از او پرسیدم : دل خوش سیری چند؟ پدرم نقاشی می کرد. تار هم می ساخت، تار هم می زد. خط خوبی هم داشت. باغ ما در طرف سایه دانایی بود. باغ ما جای گره خوردن احساس و گیاه، باغ ما نقطه برخورد نگاه و قفس و آینه بود. باغ ما شاید ، قوسی از دایره سبز سعادت بود. میوه کال خدا را آن روز ، می جویدم در خواب. آب بی فلسفه می خوردم. توت بی دانش می چیدم. تا اناری ترکی برمیداشت، دست فواره خواهش می شد. تا چلویی می خواند، سینه از ذوق شنیدن می سوخت. گاه تنهایی، صورتش را به پس پنجره می چسبانید. شوق می آمد، دست در گردن حس می انداخت. فکر ،بازی می کرد. زندگی چیزی بود ، مثل یک بارش عید، یک چنار پر سار. زندگی در آن وقت ، صفی از نور و عروسک بود، یک بغل آزادی بود. زندگی در آن وقت ، حوض موسیقی بود. طفل ، پاورچین پاورچین، دور شد کم کم در کوچه سنجاقک ها. بار خود را بستم ، رفتم از شهر خیالات سبک بیرون دلم از غربت سنجاقک پر. من به مهمانی دنیا رفتم: من به دشت اندوه، من به باغ عرفان، من به ایوان چراغانی دانش رفتم. رفتم از پله مذهب بالا. تا ته کوچه شک ، تا هوای خنک استغنا، تا شب خیس محبت رفتم. من به دیدار کسی رفتم در آن سر عشق. رفتم، رفتم تا زن، تا چراغ لذت، تا سکوت خواهش، تا صدای پر تنهایی. چیزهایی دیدم در روی زمین: کودکی دیم، ماه را بو می کرد. قفسی بی در دیدم که در آن، روشنی پرپر می زد. نردبانی که از آن ، عشق می رفت به بام ملکوت. من زنی را دیدم ، نور در هاون می کوفت. ظهر در سفره آنان نان بود ، سبزی بود، دوری شبنم بود، کاسه داغ محبت بود. من گدایی دیدم، در به در می رفت آواز چکاوک می خواست و سپوری که به یک پوسته خربزه می برد نماز. بره ای دیدم ، بادبادک می خورد. من الاغی دیدم، ینجه را می فهمید. در چراگاه " نصیحت" گاوی دیدم سیر. شاعری دیدم هنگام خطاب، به گل سوسن می گفت: "شما" من کتابی دیدم ، واژه هایش همه از جنس بلور. کاغذی دیدم ، از جنس بهار، موزه ای دیدم دور از سبزه، مسجدی دور از آب. سر بالین فقهی نومید، کوزه ای دیدم لبریز سوال. قاطری دیدم بارش "انشا" اشتری دیدم بارش سبد خالی " پند و امثال". عارفی دیدم بارش " تننا ها یا هو". من قطاری دیدم ، روشنایی می برد. من قطاری دیدم ، فقه می برد و چه سنگین می رفت . من قطاری دیدم، که سیاست می برد ( و چه خالی می رفت.) من قطاری دیدم، تخم نیلوفر و آواز قناری می برد. و هواپیمایی، که در آن اوج هزاران پایی خاک از شیشه آن پیدا بود: کاکل پوپک ، خال های پر پروانه، عکس غوکی در حوض و عبور مگس از کوچه تنهایی. خواهش روشن یک گنجشک، وقتی از روی چناری به زمین می آید. و بلوغ خورشید. و هم آغوشی زیبای عروسک با صبح. پله هایی که به گلخانه شهوت می رفت. پله هایی که به سردابه الکل می رفت. پله هایی که به قانون فساد گل سرخ و به ادراک ریاضی حیات، پله هایی که به بام اشراق، پله هایی که به سکوی تجلی می رفت. مادرم آن پایین استکان ها را در خاطره شط می شست. شهر پیدا بود: رویش هندسی سیمان ، آهن ، سنگ. سقف بی کفتر صدها اتوبوس. گل فروشی گل هایش را می کرد حراج. در میان دو درخت گل یاس ، شاعری تابی می بست. پسری سنگ به دیوار دبستان می زد. کودکی هسته زردآلو را ، روی سجاده بیرنگ پدر تف می کرد. و بزی از "خزر" نقشه جغرافی ، آب می خورد. بند رختی پیدا بود : سینه بندی بی تاب. چرخ یک گاری در حسرت واماندن اسب، اسب در حسرت خوابیدن گاری چی ، مرد گاری چی در حسرت مرگ. عشق پیدا بود ، موج پیدا بود. برف پیدا بود ، دوستی پیدا بود. کلمه پیدا بود. آب پیدا بود ، عکس اشیا در آب. سایه گاه خنک یاخته ها در تف خون. سمت مرطوب حیات. شرق اندوه نهاد بشری. فصل ول گردی در کوچه زن. بوی تنهایی در کوچه فصل. دست تابستان یک بادبزن پیدا بود. سفر دانه به گل . سفر پیچک این خانه به آن خانه. سفر ماه به حوض. فوران گل حسرت از خاک. ریزش تاک جوان از دیوار. بارش شبنم روی پل خواب. پرش شادی از خندق مرگ. گذر حادثه از پشت کلام. جنگ یک روزنه با خواهش نور. جنگ یک پله با پای بلند خورشید. جنگ تنهایی با یک آواز: جنگ زیبایی گلابی ها با خالی یک زنبیل. جنگ خونین انار و دندان. جنگ "نازی" ها با ساقه ناز. جنگ طوطی و فصاحت با هم. جنگ پیشانی با سردی مهر. حمله کاشی مسجد به سجود. حمله باد به معراج حباب صابون. حمله لشگر پروانه به برنامه " دفع آفات". حمله دسته سنجاقک، به صف کارگر " لوله کشی". حمله هنگ سیاه قلم نی به حروف سربی. حمله واژه به فک شاعر. فتح یک قرن به دست یک شعر. فتح یک باغ به دست یک سار. فتح یک کوچه به دست دو سلام. فتح یک شهر به دست سه چهار اسب سواری چوبی. فتح یک عید به دست دو عروسک ، یک توپ. قتل یک جغجغه روی تشک بعد از ظهر. قتل یک قصه سر کوچه خواب . قتل یک غصه به دستور سرود. قتل یک مهتاب به فرمان نئون. قتل یک بید به دست "دولت". قتل یک شاعر افسرده به دست گل یخ. همه روی زمین پیدا بود: نظم در کوچه یونان می رفت. جغد در "باغ معلق " می خواند. باد در گردنه خیبر ، بافه ای از خس تاریخ به خاور می راند. روی دریاچه آرام "نگین" ، قایقی گل می برد. در بنارس سر هر کرچه چراغی ابدی روشن بود. مردمان را دیدم. شهرها را دیدم. دشت ها را، کوه ها را دیدم. آب را دیدم ، خاک را دیدم. نور و ظلمت را دیدم. و گیاهان را در نور، و گیاهان را در ظلمت دیدم. جانور را در نور ، جانور را در ظلمت دیدم. و بشر را در نور ، و بشر را در ظلمت دیدم. اهل کاشانم، اما شهر من کاشان نیست. شهر من گم شده است. من با تاب ، من با تب خانه ای در طرف دیگر شب ساخته ام. من در این خانه به گم نامی نمناک علف نزدیکم. من صدای نفس باغچه را می شنوم. و صدای ظلمت را ، وقتی از برگی می ریزد. و صدای ، سرفه روشنی از پشت درخت، عطسه آب از هر رخنه سنگ ، چکچک چلچله از سقف بهار. و صدای صاف ، باز و بسته شدن پنجره تنهایی. و صدای پاک ، پوست انداختن مبهم عشق، متراکم شدن ذوق پریدن در بال و ترک خوردن خودداری روح. من صدای قدم خواهش را می شنوم و صدای ، پای قانونی خون را در رگ، ضربان سحر چاه کبوترها، تپش قلب شب آدینه، جریان گل میخک در فکر، شیهه پاک حقیقت از دور. من صدای وزش ماده را می شنوم و صدای ، کفش ایمان را در کوچه شوق. و صدای باران را، روی پلک تر عشق، روی موسیقی غمناک بلوغ، روی آواز انارستان ها. و صدای متلاشی شدن شیشه شادی در شب، پاره پاره شدن کاغذ زیبایی، پر و خالی شدن کاسه غربت از باد. من به آغاز زمین نزدیکم. نبض گل ها را می گیرم. آشنا هستم با ، سرنوشت تر آب، عادت سبز درخت. روح من در جهت تازه اشیا جاری است . روح من کم سال است. روح من گاهی از شوق ، سرفه اش می گیرد. روح من بیکار است: قطره های باران را، درز آجرها را، می شمارد. روح من گاهی ، مثل یک سنگ سر راه حقیقت دارد. من ندیدم دو صنوبر را با هم دشمن. من ندیدن بیدی، سایه اش را بفروشد به زمین. رایگان می بخشد، نارون شاخه خود را به کلاغ. هر کجا برگی هست ، شور من می شکفد. بوته خشخاشی، شست و شو داده مرا در سیلان بودن. مثل بال حشره وزن سحر را می دانم. مثل یک گلدان ، می دهم گوش به موسیقی روییدن. مثل زنبیل پر از میوه تب تند رسیدن دارم. مثل یک میکده در مرز کسالت هستم. مثل یک ساختمان لب دریا نگرانم به کشش های بلند ابدی. تا بخواهی خورشید ، تا بخواهی پیوند، تا بخواهی تکثیر. من به سیبی خوشنودم و به بوییدن یک بوته بابونه. من به یک آینه، یک بستگی پاک قناعت دارم. من نمی خندم اگر بادکنک می ترکد. و نمی خندم اگر فلسفه ای ، ماه را نصف کند. من صدای پر بلدرچین را ، می شناسم، رنگ های شکم هوبره را ، اثر پای بز کوهی را. خوب می دانم ریواس کجا می روید، سار کی می آید، کبک کی می خواند، باز کی می میرد، ماه در خواب بیابان چیست ، مرگ در ساقه خواهش و تمشک لذت ، زیر دندان هم آغوشی. زندگی رسم خوشایندی است. زندگی بال و پری دارد با وسعت مرگ، پرشی دارد اندازه عشق. زندگی چیزی نیست ، که لب طاقچه عادت از یاد من و تو برود. زندگی جذبه دستی است که می چیند. زندگی نوبر انجیر سیاه ، که در دهان گس تابستان است. زندگی ، بعد درخت است به چشم حشره. زندگی تجربه شب پره در تاریکی است. زندگی حس غریبی است که یک مرغ مهاجر دارد. زندگی سوت قطاری است که در خواب پلی می پیچد. زندگی دیدن یک باغچه از شیشه مسدود هواپیماست. خبر رفتن موشک به فضا، لمس تنهایی "ماه"، فکر بوییدن گل در کره ای دیگر. زندگی شستن یک بشقاب است. زندگی یافتن سکه دهشاهی در جوی خیابان است. زندگی "مجذور" آینه است. زندگی گل به "توان" ابدیت، زندگی "ضرب" زمین در ضربان دل ما، زندگی "هندسه" ساده و یکسان نفسهاست. هر کجا هستم ، باشم، آسمان مال من است. پنجره، فکر ، هوا ، عشق ، زمین مال من است. چه اهمیت دارد گاه اگر می رویند قارچهای غربت؟ من نمی دانم که چرا می گویند: اسب حیوان نجیبی است ، کبوتر زیباست. و چرا در قفس هیچکسی کرکس نیست. گل شبدر چه کم از لاله قرمز دارد. چشم ها را باید شست، جور دیگر باید دید. واژه ها را باید شست . واژه باید خود باد، واژه باید خود باران باشد. چترها را باید بست. زیر باران باید رفت. فکر را، خاطره را، زیر باران باید برد. با همه مردم شهر ، زیر باران باید رفت. دوست را، زیر باران باید دید. عشق را، زیر باران باید جست. زیر باران باید با زن خوابید. زیر باران باید بازی کرد. زیر باید باید چیز نوشت، حرف زد، نیلوفر کاشت زندگی تر شدن پی در پی ، زندگی آب تنی کردن در حوضچه "اکنون"است. رخت ها را بکنیم: آب در یک قدمی است. روشنی را بچشیم. شب یک دهکده را وزن کنیم، خواب یک آهو را. گرمی لانه لکلک را ادراک کنیم. روی قانون چمن پا نگذاریم. در موستان گره ذایقه را باز کنیم. و دهان را بگشاییم اگر ماه در آمد. و نگوییم که شب چیز بدی است. و نگوییم که شب تاب ندارد خبر از بینش باغ. و بیاریم سبد ببریم این همه سرخ ، این همه سبز. صبح ها نان و پنیرک بخوریم. و بکاریم نهالی سر هر پیچ کلام. و بپاشیم میان دو هجا تخم سکوت. و نخوانیم کتابی که در آن باد نمی آید و کتابی که در آن پوست شبنم تر نیست و کتابی که در آن یاخته ها بی بعدند. و نخواهیم مگس از سر انگشت طبیعت بپرد. و نخواهیم پلنگ از در خلقت برود بیرون. و بدانیم اگر کرم نبود ، زندگی چیزی کم داشت. و اگر خنج نبود ، لطمه میخورد به قانون درخت. و اگر مرگ نبود دست ما در پی چیزی می گشت. و بدانیم اگر نور نبود ، منطق زنده پرواز دگرگون می شد. و بدانیم که پیش از مرجان خلائی بود در اندیشه دریاها. و نپرسیم کجاییم، بو کنیم اطلسی تازه بیمارستان را. و نپرسیم که فواره اقبال کجاست. و نپرسیم چرا قلب حقیقت آبی است. و نپرسیم پدرهای پدرها چه نسیمی، چه شبی داشته اند. پشت سر نیست فضایی زنده. پشت سر مرغ نمی خواند. پشت سر باد نمی آید. پشت سر پنجره سبز صنوبر بسته است. پشت سر روی همه فرفره ها خاک نشسته است. پشت سر خستگی تاریخ است. پشت سر خاطره موج به ساحل صدف سر دسکون می ریزد. لب دریا برویم، تور در آب بیندازیم و بگیریم طراوت را از آب. ریگی از روی زمین برداریم وزن بودن را احساس کنیم. بد نگوییم به مهتاب اگر تب داریم (دیده ام گاهی در تب ، ماه می آید پایین، می رسد دست به سقف ملکوت. دیده ام، سهره بهتر می خواند. گاه زخمی که به پا داشته ام زیر و بم های زمین را به من آموخته است. گاه در بستر بیماری من، حجم گل چند برابر شده است. و فزون تر شده است ، قطر نارنج ، شعاع فانوس.) و نترسیم از مرگ (مرگ پایان کبوتر نیست. مرگ وارونه یک زنجره نیست. مرگ در ذهن اقاقی جاری است. مرگ در آب و هوای خوش اندیشه نشیمن دارد. مرگ در ذات شب دهکده از صبح سخن می گوید. مرگ با خوشه انگور می آید به دهان. مرگ در حنجره سرخ - گلو می خواند. مرگ مسئول قشنگی پر شاپرک است. مرگ گاهی ریحان می چیند. مرگ گاهی ودکا می نوشد. گاه در سایه است به ما می نگرد. و همه می دانیم ریه های لذت ، پر اکسیژن مرگ است.) در نبندیم به روی سخن زنده تقدیر که از پشت چپر های صدا می شنویم. پرده را برداریم : بگذاریم که احساس هوایی بخورد. بگذاریم بلوغ ، زیر هر بوته که می خواهد بیتوته کند. بگذاریم غریزه پی بازی برود. کفش ها را بکند، و به دنبال فصول از سر گل ها بپرد. بگذاریم که تنهایی آواز بخواند. چیز بنویسد. به خیابان برود. ساده باشیم. ساده باشیم چه در باجه یک بانک چه در زیر درخت. کار ما نیست شناسایی "راز" گل سرخ ، کار ما شاید این است که در "افسون" گل سرخ شناور باشیم. پشت دانایی اردو بزنیم. دست در جذبه یک برگ بشوییم و سر خوان برویم. صبح ها وقتی خورشید ، در می آید متولد بشویم. هیجان ها را پرواز دهیم. روی ادراک فضا ، رنگ ، صدا ، پنجره گل نم بزنیم. آسمان را بنشانیم میان دو هجای "هستی". ریه را از ابدیت پر و خالی بکنیم. بار دانش را از دوش پرستو به زمین بگذاریم. نام را باز ستانیم از ابر، از چنار، از پشه، از تابستان. روی پای تر باران به بلندی محبت برویم. در به روی بشر و نور و گیاه و حشره باز کنیم. کار ما شاید این است که میان گل نیلوفر و قرن پی آواز حقیقت بدویم. کاشان، قریه چنار، تابستان 1343 بر گرفته از سایت رسمی سهراب سپهری کلمات کلیدی :


source: fineweb

text: یکی از نکاتی که همیشه برای رعایت یک رژیم غذایی سالم توصیه میشود، کمترین استفاده از چربیها و روغنهای حیوانی است؛ چراکه این دسته از مواد غذایی به دلیل داشتن میزان بالایی از اسیدهای چرب اشباع شده به مرور زمان موجب انسداد عروق میشوند و زمینه ابتلا به بیماریهای قلبی عروقی را فراهم میآورند، در حالی که روغنهای گیاهی چنین خصیصهای ندارند.یکی از بهترین روغنهای گیاهی، روغن کانولاست. این روغن با 7 درصد اسیدهای چرب اشباع کمترین مقدار در بین روغنهای موجود را دارد. روغن کانولا با 11 درصد اسید چرب امگا 3 در میان سایر روغنها رتبه ممتازی دارد. این روغن حاوی 21 درصد اسید چرب امگا 6 است که نسبت آن با امگا 3 در این روغن ایدهآل است.روغن کانولا حاوی 61 درصد اسید اولئیک است که نقش حفاظتی آن در بیماریهای قلبی عروقی اثبات شده است. در روغن کانولا میزان اسید اروسیک و گلیکوزینولات که برای سلامت انسان مضر شناخته شده، حداقل است. روغن کانولا تا 60 سال پیش اصلا خوراکی نبود. در حقیقت کانولا، گیاهی از خانواده چلیپاییان است که ابتدا در ایران کشت میشده و 700 سال پیش برای تولید روغن چراغ به لهستان برده شده است. پس از آن سال 1845 به فرانسه رفته و کلزا نام گرفته است. در آن زمان این روغن به عنوان وسیلهای چربکننده برای تعداد فزاینده موتورهای بخار در کشتیهای نیروی دریایی و ترابری استفاده میشد. سال 1945 این گیاه به کانادا رفت و روی آن دستکاری ژنتیکی صورت گرفت که آن را به روغن خوراکی تبدیل کرد. 10 خاصیت روغن کانولا 1- روغن خوراکی کانولا سرشار از ویتامین E است و میتوان گفت این روغن مخلوطی متعادل و ایدهآل از اسیدهای چرب است. 2- اسید اولئیک 60 درصد اسیدهای روغن کانولا را تشکیل میدهد و در کاهش خطر ابتلا به بیماریهای قلبی عروقی تقریبا به اندازه اسید لینولئیک موثر است. 3- اسید لینولئیک نیز به عنوان اسید چرب ضروری شناخته شده است و 20 درصد اسیدهای چرب روغن کانولا را تشکیل میدهد. 4- روغن کانولا منبع بسیار خوبی برای ویتامینهای محلول در چربی بویژه ویتامینE است. 5- این روغن در درمان دردهای آرتروز مفید است و کلسترول ندارد. 6- نقطه جوش آن 220 درجه سانتیگراد است که تا 200 درجه سانتیگراد حرارت، هیچ گونه پراکسیدی تولید و سوخته نمیشود. 7- کانولا حاوی امگا 3 یعنی چربی معجزهآسایی است که در ماهی نیز وجود دارد. 8- یک لیتر از این روغن 5 برابر روغن معمولی مصرف میشود یعنی 5 بار مصرف مجدد، مشکلی برای بدن ایجاد نمیکند و تغییر رنگ و بو نخواهد داشت. 9- مقاومت کانولا در برابر نور بسیار زیاد است و تغییر پراکسیدی آن در مقایسه با روغنهای دیگر تقریبا صفر است. 10- روغن کانولا با دارا بودن 11 درصد آلفالینولنیک اسید دارای بیشترین میزان این اسید چرب مفید در میان سایر روغنهاست. این روغن به علت داشتن لینولئیک بالا باعث رشد غشای مغز کودکان زیر 2 سال میشود و رشد مطلوب را ایجاد میکند.


text: این بار نیز تأثیر قیام مردم مصر را در تهران به نظاره نشسته ایم. میرحسین موسوی و مهدی کروبی، از رهبران جنبش سبز ایران طی نامه ای به وزارت کشور، خواستار مجوز برگزاری راهپیمایی در همراهی مردم مصر و تونس در تاریخ 25 بهمن ماه شده اند. واکنش های مختلف از گروه ها و افراد گوناگون در نوع خود شایان توجه است: 1- حاکمیت ایران: گرچه وزارت کشور تا کنون درخواست این دو تن را بی پاسخ گذاشته و به نظر نمی رسد با آن موافقت نماید، اما برخی اشخاص، از جمله غلامحسین محسنی اژه ای، دادستان کل کشور، به آن واکنش نشان داده اند. پیش بینی می شود در تریبون های نماز جمعه 22 بهمن نیز واکنش های تندی به این درخواست مشاهده شود. آن چه حائز اهمیت است، تداوم هراس حاکمیت ایران از پیکر جنبشی است که خود ادعا می کنند مدت هاست که مرده است. واکنش های اینچنینی از سوی سردمداران کشور که چندان نیز دور از انتظار نبود، تأییدی بر کسانی است که کماکان جنبش سبز را پویا و در میان مردم، زنده می دانند. 2- طرفداران جنبش سبز: گرچه جنبش سبز، جنبشی رنگارنگ و متکثر است، اما به عقیده نگارنده، مجموعه این جنبش در آزمونی سخت قرار گرفته اند. در این باره دو احتمال موجود است. احتمال اول این که در اقدامی دور از انتظار، وزارت کشور با برگزاری راهپیمایی موافقت کند. در این صورت بر تک تک اعضای جنبش سبز است که در این راهپیمایی شرکت کنند، چرا که حضور کمرنگ مردم در راهپیمایی که مجوز آن تأیید شده است، ضربه جبران ناپذیری به این جنبش وارد خواهد نمود. احتمال دوم این که وزارت کشور با برگزاری راهپیمایی مخالفت نموده و یا سکوت کند. در این صورت بر رهبران جنبش سبز است که از حضور جسته گریخته طرفداران خود در خیابان ها جلوگیری نمایند. زیرا شاهد تحلیل نیروهای جنبش بدون حصول هدف مطلوب خواهیم بود. علی رغم استقبال گسترده مردم در فضای مجازی، جنبش سبز باید خویشتندار باشد و شعور را فدای شور خود نکند. گرچه تدبیر لازم در رهبران آن مشهود است، ولی بیم آن هست، که این جنبش از سوی برخی اعضای خود مورد آسیب قرار گیرد. افراط و بی تدبیری، به اندازه تفریط و ناامیدی، برای این جنبش، سمی و مهلک است. زبان فرعون در گلوی تهران! تحولات مصر آن قدر به سرعت اتفاق می افتد که نگاشتن تحلیلی در این زمینه با بروز اتفاقات جدید، به تحلیلی سوخته و قدیمی تبدیل می گردد. اما این بار آخرین تحولات مصر را در دانشگاه تهران و نماز جمعه ای که اخیرا شعار تریبونش به طرز مضحکی از "نماز جمعه از بزرگترین عنایات حق تعالی بر جمهوری اسلامی ایران است" به "ولایت فقیه همان ولایت رسول الله است" تغییر یافته است، رصد می کنیم! آیت الله خامنه ای در اقدامی عجیب بخش عمده ای از خطبه های نماز جمعه را به زبان عربی و خطاب به مردم مصری که شاید پخش زنده آن را تماشا کنند(!)، قرائت می کند و در آن مصر را به الگوپذیری از شکل گیری جمهوری اسلامی در ایران فرا می خواند. جالب ترین و البته اولین واکنش از جایی بروز می کند که حکومت ایران حتی فکرش را هم نمی کرد. اخوان المسلمین! گروهی که امید حکومت ایران برای نفوذ در تحولات مصر است، اما با پاسخی صریح این امید را نا امید کرد. "انقلاب مصر انقلاب همه مردم مصر است، نه انقلاب اسلامی." این بخشی از تشت آب سردی بود که اخوان المسلمین بر پیکر توهمات ولی امر مسلمین جهان(!) ریخت. اما این از زیرکی اخوان المسلمین است. چرا که اگر اخوان المسلمین پاسخی جز این می داد، با توجه به کارنامه جمهوری اسلامی به خصوص در دو سال اخیر، بخش عمده ای از جمعیت میدان تحریر، اگر به خانه هایشان باز نمی گشتند لا اقل از اخوان المسلمین و هر آن چه پسوند و یا پیشوند اسلام و مسلم بر آن است روی بر می گرداندند. برای درک بهتر موضوع فرض کنید 32 سال پیش، طالبان از بروز انقلاب اسلامی در ایران ابراز خوشنودی و حمایت می نمود و حکومت آینده ایران را به الگوپذیری از حکومت افغانستان دعوت می کرد. پر واضح است که قطعا واکنش ها در ایران بی شباهت به واکنش امروز اخوان المسلمین نمی بود! اما مردم مصر باید هوشیار باشند. در کنار تمام آسیب هایی که تحولات مصر را تهدید می کند، اخوان المسلمین می تواند به خوبی نقش سامری زمان را پس از عبور مصریان از خروش نیل، بازی کند. با سلام خدمت رهبر معظم انقلاب، حضرت آیت الله العظمی خامنه ای. نمی دانم به یاد دارید یا نه. چند وقت پیش نامه ای خطاب به مراجع ذی ربط جهت آزادی جنابعالی نوشتم که مع الاسف کارگر نیفتاد. چند ماهی است که منتظر مانده ام و مطلبی در وبلاگم ننهاده ام، شاید فرجی شود ولی نشد! ما که امیدمان از زمینیان نا امید شد، امیدوارم خداوند از آسمان معجزه ای فرو فرستد و حاجت دل ما بدهد. اکنون که صدای ما به گوش دشمنان شما نرسید، بر آن شدم به کوری چشمشان گوشه ای از خدمات آن بزرگوار به ملت آزادیخواه ایران را بازگو کنم، باشد که در آتش حسد و کینه شان بسوزند. 1. اثبات آنچه باور نمی کردند: آقاجان یادمان هست اول انقلاب، زمان بحث های داغ پیش و پس از تصویب قانون اساسی را. چه بسیار رنج کشیدند و خون دل خوردند آنهایی که قانون اساسی را دچار مشکلات عمده ای چون تمرکز قدرت می دانستند و حرفشان توی گوش کسی نمی رفت. دانشجویان پیرو خط امام و به اصطلاح انقلابی ها، آنها را لیبرال، آمریکایی و ضد انقلاب می خواندند. امروز اما همان دانشجوهای گذشته لب به سخن می گشایند که این ما بودیم که اشتباه می کردیم و فلانی در خشت خام چیزی را می دید که ما در آینه نمی دیدیم! آقاجان این اتفاقات ضمن تداعی آیه "ان الارض یرثها عبادی الصالحون" برای من یادآور این شعر زیبای شفیعی کدکنی است: گه ملحد و گه دهری و کافر باشد گه دشمن خلق و فتنه پرور باشد باید بچشد عذاب تنهایی را مردی که ز عصر خود فراتر باشد 2. ایجاد وحدت در میان آزادیخواهان ایران: آقا جان به راستی که شما محور وحدت در میان نیروهای آزادیخواه ایران هستید، همان گونه که دور از جانتان محمد رضا شاه پهلوی محور وحدت و به نوعی رهبر انقلابیون ایران شد! وجود شما موجبات گردآوری مردم و سیاسیون بر سر خواسته های مشترک را فراهم آورد. به طوری که از اپوزیسیون های تندرو تا اصولگرایان میانه رو، بهانه ای برای کار مشترک دارند. 3. تبدیل نمودن ساده لوحان خوش خیال به واقعگرایان: آقا جان به یاد داریم زمانی که ملتی بوی امید را در بهار 1368 از لابلای سخنان شیوا و شخصیت شجاع و زندان رفته و شکنجه دیده رهبر جدیدشان حس می کردند. اما هرچه گذشت امیدشان ناامید شد. تا همین اواخر بودند کسانی که می گفتند اشکال از اطرافیان است، اما به لطف خدا با اشارات زیرکانه ای که این اواخر در اعترافاتتان مبذول فرمودید به همه نشان دادید که قفل این قلب، ببخشید این زندان، به این راحتی ها بازشدنی نیست! گرچه بعد از آن هم عده ای چون من با نامه ها و خواسته هایی آخرین اقبالشان را نیز آزمودند ولی افسوس که نشد. شاید در آینده بشود که زیاد هم فرقی نمی کند! 4. تبدیل نمودن استادان دانشگاه به چریک های جسور: آقا جان یکی از مشکلات نیروهای آزادیخواه، آسیب پذیر بودن آنها در برابر زندان و شکنجه بود. تا آنجا که یک سیلی کافی بود برای اعتراف به هزار کار نکرده! به لطف شما اساتید سوسول(!) دانشگاه و فعالان تیتیش مامانی(!!) جامعه مدنی با گذر از سختی های پانزده ماه گذشته به چریک های جوانمردی تبدیل شده اند که سلول های اهریمنی انفرادی از دعای اهوراییشان بیمناکند. مهمتر این که جوانانی را به زندان فرستادند که برای نسل های بعد، مبارزانی آبدیده و محکم باشند. نمی دانم خبر دارید یا نه! محض اطلاع بگویم هفده نفرشان چندی پیش بیش از دو هفته اعتصاب غذا کردند که همه را مجبور به واکنش و همراهی کرد. آقا جان سر خوانندگان از جمله شما را درد نیاورم. به لطف شما امروز "همه چی آرومه، من چه قدر خوشحالم". بوی امید را این بار نه در نشستن شما بر اریکه قدرت که پس از بیش از بیست سال در گذارمان به دموکراسی حس می کنیم. در غیابتان قرار گذاشتیم همه با هم رهبر باشیم تا کسی نتواند در زندان محبوسمان کند. در غیابتان رسا تی وی را تأسیس کردیم که قرار است رسانه همه ایرانیان باشد و برای آزادی شما هم تلاش کند. جایتان خالی چندی پیش عبدالله نوری افطاری می داد، همه بودند ولی شما نیامدید ببینید نمی ترسیم و ما همه با هم هستیم! آقاجان خیلی خوبی، خیلی دوستت داریم، خیلی در حق این ملت لطف کردی. آقا جان می خواهم از دور ببوسمت و در کلام آخر بگویم: "عدو شود سبب خیر اگر خدا خواهد" ببخشید اشتباه شد! می خواستم بگویم: آقا جون متشکریم... سید علی خامنه ای مشهورترین و مظلوم ترین زندانی جنبش سبز می باشد که بیش از بیست سال است که در زندان به سر می برد. متأسفانه از آنجا که وی در جایی به نام بیت رهبری بازداشت شده و این نام در میان زندان های کشور به ثبت نرسیده است، سازمان زندان های جمهوری اسلامی هیچ نظارتی بر آن ندارد و نهادهای داخلی و خارجی حقوق بشری نیز از آن بی اطلاعند. گفته می شود مسئولین بازداشتگاه مذکور با شکنجه های شدید روانی نظیر غلو و پاچه خواری و فیلترینگ خبری و خبرسازی وی را به توهم شدید مبتلا نموده اند. در طول این مدت اجازه ملاقات مگر برای افراد خاص و تحت تدابیر شدید امنیتی و محدودیت های فراوان صادر نمی شود. گفته می شود شدت بیماری او گاه به حدی می رسد که روز را شب و شب را روز می پندارد! تا کنون بارها به بهانه ها و مناسبت های مختلف پس از بازجویی و خبرسازی شدید، از وی بر ضد تمام صحبت ها و روش ها و وعده های پیش از بازداشتش اعتراف گیری شده، در رسانه های جمعی از جمله صدا و سیما پخش گشته است که فاقد هر گونه حجیت شرعی و قانونی است. یاد آور می شود این اولین باری نیست که شخصی تحت عناوین دهان پر کنی چون حاکم و شاه و رهبر توسط عده ای که خود را فدائیان شاه، ذوب در ولایت و چیزهایی از این قبیل می نامند این گونه مورد بی رحمی قرار می گیرد. جنبش سبز ایران از نهادهای ذی ربط خواهشمند است در آستانه سال نو نسبت به آزادی وی اقدام عاجل نموده، موجبات آزادی سایر زندانیان سیاسی و نیز بهبود اوضاع بحرانی پس از انتخابات را فراهم آورند. اینجانب سفر همیشگی مادر مهربان برادر و استاد بزرگوارم، جناب آقای مهدی معتمدی مهر به دیار باقی را خدمت ایشان و خانواده محترمشان تسلیت عرض می نمایم. امید است که با استعانت از صبر و صلاه، از توفیقات خداوند در آزمون های الهی بهره مند گردند.


text: جانوران شب کار بیشتر در شب فعالیت دارند نه روز. این جانوران در طول روز، اغلب در تونل یا لانه می خوابند. بسیاری از جانوران مثل جانوران بیابانی شب ها فعالیت می کنند تا از گرمای بی اندازه زیاد روز فرار کنند. تطابق ویژه جانورانی که شب ها فعالیت می کنند، طوری تطبیق پیدا کرده اند به آنها کمک می کند تا در تاریکی زنده بمانند. بسیاری از جانوران شب کار مثل جغدها، گربه ها و لمورها چشمان ویژه ای دارند که در تاریکی خیلی خوب می بیند. بعضی از جانوران شب کار مثل خفاش ها توانایی جهت یابی از طریق انعکاس صدا دارند. آنها صدای بلندی را خارج می کنند که به اشیا برخور کرده و سپس به خود حیوان برمی گردد و اطلاعاتی درباره شکل، فاصله و ساختار شیء به آنها می دهد. بقیه جانوران شب کار (مثل خرگوش ها) شنوایی خوبی دارند.