text: ¤ نوشته شده در ساعت ٥:٥٩ ق.ظ توسط علی اکبر کرمانی نژاد یکشنبه ۱٩ فروردین ،۱۳۸٦ چيستانمعما به اسم اسفند عجايب صنعتى ديدم در اين بر يكى بوته بد او بالاش صدپر هر آنكس نام او را زود گويد غلام او شود پور سكندر معما به اسم نمك چيست آن دانه هاى بى بر و پوست كه از او مى خورند دشمن و دوست خواهى آنراشناسى اى دانا او در آبست و آب دشمن اوست معما به اسم شمع آن چيست كه در هوا رود شعله او هم سوختن و گريه بود پيشه او از دور چو استخوان نمايد تن او خواهى كه شود زنده بزن گردن او معما به اسم چراغ لامپا يك عجائب حوض ديدم آب روشن در ميان مار سيمين خفته در آن مرغ زرين در دهان آب قوت مار گردد مار باشد قوت مرغ مار چون بى قوت باشد مرغ مى ماند بجان معما به اسم ذرت كم بها چيزكى بديدم من پيرهن سبز كرده بود به تن از سرش تا بپاى دانه نشان دانه هاى زرين نورافشان باشد افزون بفصل تابستان ميكنندش كباب خرد و كلان نام آن از سه حرف افزون نيست زود پيدا كن و بگو او گه گاه معما به اسم منقل آن چيست كه باشد او بيجان چهار پا دارد و دو گوش عيان گه خوراكش بود ذغال سياه كنج خانه بخوابد او گه گاه ¤ نوشته شده در ساعت ٥:۳٥ ق.ظ توسط علی اکبر کرمانی نژاد جمعه ۱٠ فروردین ،۱۳۸٦ بازیهای نوروزی در زماني نه چندان دور- شايد چند سال پيش – وقتيكه مثل زمان ما ، پول رواج چنداني نداشت ؛ عيدي بزرگترها بيشتر تخممرغ خام يا رنگكرده ، گردو ، بادام و ساير تنقلات بود . با توجه به اينكه مردم سرگرمي چنداني – تلويزيون ، ماهواره ، سينما ، پاركها و مراكز تفريحي خاص – نداشتند ؛ يکی از پرطرفدارترين تفريحات و سرگرمیهاي روزهای نوروز , بازی بومی " تخممرغ بازي " بود که در شرايط سنی مختلف - با جاذبهای خاص - برگزار میشد. در اين روزها – اول تا چهارم الي پنجم فروردين - که معمولاً ایام فراغت به حساب میآید ، اكثر مردها و پسربچهها در ميدانگاه يا چهاركوچهي سر محل جمع ميشدند و با تخممرغهای پخته یا خام به بازی بومی جنگ تخم مرغ میپرداختند. به همین دلیل- آن روزها- در اواخراسفند ماه و اوایل فروردین عرصهي تخم مرغ پخته و رنگ شده و نیز تخم مرغ خام در بازارهای محلی سراسر ايران رواج خوبي داشت . اين بازي خاص يك شهر يا بومي يك محل خاص نبود و در همهي ايران با نامهاي مختلف رواج داشت . بازي به دو گونه اجرا ميشد :: تکی ( تک به تک) و رجی ( چندتایی ) و مثل همهي بازيها ، افراد قهرمان و ماهري داشت كه براي عصبي كردن طرف " چِكُری " ميخواندند و وقتي وارد ميدانگاه ميشدند ، اكثرا خودشان را از داو – بازي – كنار ميكشيدند – مگر كساني كه صاحب ادعا بودند - و او كه از برد دائمي خود مطمئن بود همراه خودش يك سبد براي بردن تخممرغها ميآورد . در این بازی, نوک تیز تخممرغ " سَر " و انتهای پهن آن " تَه " نامیده میشد. بازي به صورت " سر به سر "يا " ته به ته " و گاه با توافق طرفین " سر به ته " و " ته به سر " انجام میگرفت. در شروع بازی یکی از طرفین تخم مرغ خود را در حلقهي تنگ بین شست و انگشت به گونهای که مقدار كمي از نوک تیز آن به طرف بالا باشد ؛ قرار داده و طرف مقابل سر تیز تخممرغ خود را – بعد از چند بار ميزان كردن و آورد و بُرد – خيلي آرام ، اما محكم بر آن ميزد . طوريكه تخممرغ تَرك كوچكي بردارد و ضايع نشود و تخممرغ خودش هم نشكند و تَرك برندارد . هر تخممرغ که میشکست ؛ صاحبش بازنده محسوب شده و باید تخممرغ شكسته را در اختیار حریف قرار ميداد . در ساعات اوليهي روز كه اكثرا گرسنه بودند ؛ همانجا تخممرغ را شكسته و خام ميخوردند . اما كم كم سير شده و تخممرغها را - اگر زياد بودند- در سبد خود ميگذاشتند و يا در كلاه خود جا ميداند و يا به دست كسي از دوستان – كه تخممرغ نداشت – ميسپردند و بعد از اتمام بازي به خانهاي ميرفتند و نيمرو يا خاگينهي جانانهاي ميپختند و نوش جان ميكردند . تخممرغ بازهای حرفهای ، بعضاً ترفندهایی برای برنده شدن به کار میبردند. از جمله یک تخممرغ را با سوزن سوراخ و مایع داخل آن را خالی نموده – طوري كه معلوم نشود - و با پرکردن مواد شیمیایی چسبنده و یا سقز ، استحکام بدنه تخم مرغ را افزایش می دادند. برخی نیز از تخم مرغهای دو زرده که از ضخامت و استحکام بیشتری برخوردار است و در تخممرغ بازي کاربرد بیشتری دارد, استفاده می کردند تا شانس برنده شدن خود را افزایش دهند. وقتي طرفين بازي قَدّ ر بوده و احتمال كلكزدن در آن بسيار ، دو طرف یا نایبانی که همراهداشتند ، تخم مرغهاي یکدیگر را محک میزدند که اصطلاحاً به اين عمل " چشیدن" می گفتند . براي اينكار تخممرغ حريف را گرفته و نوك و ته آن را آهسته به دو دندان پيشين خود ميكوبيدند و –بنا به تجربهاي كه داشتند - از صداي زیر و بم آن ميفهميدند كه دستكاري نشده و سالم است و نيز متوجهی استحکام سَر و ته آن شده و بنا به تشخیص صورت های مختلف بازی سر به سر, سر به ته و... را انتخاب مینمودند . گفتنی است تخم مرغ در باورهای بومی اكثر مناطق ، نشان برکت ، فراوانی ، تداوم نسل و زندگی است و بر همین اساس معتقدند که تخممرغهاي شکسته شده بايد توسط نوعروس یا زن باردار مصرف شود . ** ¤ نوشته شده در ساعت ٩:۱٦ ق.ظ توسط علی اکبر کرمانی نژاد جمعه ۱٠ فروردین ،۱۳۸٦ هفتسين نوروز، آييني زرتشتي نيست و در اوستا نامي از آن برده نشده؛ ولي زرتشتيان به عنوان پارسياني اصيل همواره آن را گرامي داشتهاند. آنها از ديرباز هفتسين را در اتاقي به نام فروردين با ديوارهايي سفيد گذاشته و دور آن را با گل, شيريني و آتش ميآراستند. هر خانواده با دست خود هيزمي را به نيت يك در گذشته خود, به آتش هديه ميكرد. هفتسين زرتشتيان به فروهرها هديه ميشود. عدد هفت در همه فرهنگها و اديان، عدد مقدسي تلقي ميشود. در تمدن ايراني نيز اين عدد در نمودهاي مختلفي ظاهر ميشود. يكي از اين نمادها, سفره هفت سين است. مانند تمام آيينهاي ايراني، هر آنچه از سينهاي اين سفره نمادي معنوي از يك جريان زندگي است و پيام خاصي را به صورت نمادين مطرح ميكند. هفت سين اصيل هر آنچه با سين آغاز ميشود، جزو هفتسين نيست؛ طبق باورهاي باستاني پارسيان، اين سينها بايد حايز شرايط ذيل باشند. 1- پارسي باشد, بدين معني كه از واژههاي اصيل پارسي كه در فرهنگ نامه زبان پهلوي بوده سر چشمه گرفته شده باشد. براي مثال سكه نميتواند جزو هفت سين باشد. چون واژهاي عربي است. 2- گياهي باشد, يعني از گياه باشد و با اين اوصاف سماق نميتواند جزو هفت سين باشد؛ زيرا تركي ايغوري است. و حال هفت سين اصيل؛ سبزه، سيب سرخ، سركه (سركه واژهاي عربي نيست و برگرفته از واژه پهلوي سركك است و از پارسي به زبان تازي راه يافته)، سمنو، سنجد، سير و سپند. معناي نمادين سينها؛ سبزه - نشان سبزي, خرمي, شادي, شادماني, خوش خلقي, تعادل و هماهنگي در زندگي بوده است. رنگ سبز از بعد روانشناسي رنگها, رنگي است كه از برانگيخته شدن فاصله ميگيرد و مانند نوروز پيام آور صلح و دوستي است. سيب سرخ - نمادي از باروري و زايش. سركه - نماد پاكيزگي و گندزدايي از زندگي, درون و افكار آدمي در سال نو. سمنو - نماد فراواني و بركت چه از بعد مادي و چه از بعد معنوي. سنجد - در فرهنگ ايراني نماد خردگرايي و سنجيده عمل كردن است. فرهنگ و تمدن ايراني از ديرباز برپايه خردورزي به وجود آمد و سنجد؛ به ما ميگويد در سال نو بايد از بيخردي و ناداني دوري جست و در پي روشني و آگاهي بود. سير - نماد گندزدايي و دور انداختن پلشتيهاي ظاهري و دروني انساني است. سپند - نماد مثبت انديشي به جهان و نگرشي خيرخواهانه براي ديگران است. دوري از بدبيني و دشمني پنداشتن ديگران. البته سفره هفت سين تنها به سينهاي بيان شده خلاصه نميشود و عناصر نمادين ديگري نيز دارد. كتاب آسماني؛ مسلمانان قرآن, مسيحيان كتاب مقدس و انجيل يهوديان, عهد عتيق و زرتشتيان اوستا را در سفرههاي خود ميگذارند و در هنگام تحويل سال يادي و نيايش كتب آسماني خود را خوانده و از درگاه خداوند براي سال آينده بركت, فيض و سرخوشي را طلب ميكنند. آينه؛ يكي ديگر از اشياي موجود در سفره هفت سين آينه است كه نشان يكرنگي و پاكي است و راستي است آينه به ما ميگويد بايد همان گونه كه آينه حقيقت را همان گونه كه هست، بيان كنيم, راستگو باشيم و خود را همان گونه كه هستيم، نشان دهيم و از تظاهر، تزوير و دو رنگي بپرهيزيم. ماهي سرخ؛ نماد باروري, بركت, سرزندگي است.شمع؛ نماد نور و روشنايي خداوندي و پرهيز از وارد شدن به دنياي تاريك اهريمني است ¤ نوشته شده در ساعت ۱٢:٠٩ ق.ظ توسط علی اکبر کرمانی نژاد پنجشنبه ٩ فروردین ،۱۳۸٦ سدهسوزی در كرمان ا دوره ساساني: فردوسي آنرا به هوشنگ نسبت مي دهد و ابوريحان بيروني و نوروزنامه آنرا از فريدون مي دانند و همچنين رسمي شدن جشن سده به زمان اردشير بابكان منسوب گرديده است، اما در هيچكدام به شيوه برگزاري آن اشاره اي نشده است. بعد از ساسانيان: مورخان و نويسندگاني چون بيروني، بيهقي، گرديزي، مسكويه و ... از شيوه برگزاري جشن سده در دوران غزنويان، سلجوقيان، خوارزمشاهيان، آل زيار و ... تا دوره مغول بسيار نوشته اند. از آيين هاي عامه مردم سندي نداريم اما در حضور شاهان، رسم شعرخواني بود و نيز پرندگان و جانوراني به آتش انداخته مي شدند و گياه خوشبو تبخير مي كردند تا مضرات آن را برطرف كنند. در عصر حاضر: در مازندران، كردستان، لرستان،و سيستان و بلوچستان؛ روستاييان و كشاورزان و چوپانان و چادرنشينان نزديك غروب يكي از روزهاي زمستان (آغاز نيمه يا پايان زمستان) روي پشت بام، دامنه كوه، نزديك زيارتگاه، كنار چراگاه و يا كشتزار آتشي افروخته و بنا بر سنتي كهن پيرامون آن گرد مي آيند بدون آنكه نام جشن سده بر آن نهند. ولي در كرمان جشن سده يا سده سوزي در بين تمامي اقشار مردم كرمان، مسلمان، زرتشتي، كليمي ... رواج دارد كه همه ساله در دهم بهمن ماه برگزار مي شود. در بين چادرنشينان بافت و سيرجان سده سوزي چوپاني برگزار مي شود كه شب دهم بهمن آتش بزرگي بنام آتش جشن سده، با چهل شاخه از درختان هرس شده كه نشان چهل روز “چله بزرگ” است در ميدان ده برمي افروزند و مي خوانند: سده سده دهقاني/ چهل كنده سوزاني/ هنوز گويي زمستاني. چنانكه از كتاب ها و اسناد تاريخي برمي آيد جشن سده جنبه ديني نداشته و تمام داستان هاي مربوط به آن غيرديني است و بيشتر جشني كهن و ملي به شمار مي آيد و وارث حقيقي جشن سده نه فقط زرتشتيان، بلكه همه ايرانيان اند، ميراثي كه به بسياري از كشورهاي همسايه نيز راه يافت. جشن سده واژه سده : بيشتر دانشمندان نام سده را گرفته شده از صد مي دانند. ابوريحان بيروني مي نويسد: “سده گويند يعني صد و آن يادگار اردشير بابكان است و در علت و سبب اين جشن گفته اند كه هرگاه روزها و شب ها را جداگانه بشمارند، ميان آن و پايان سال عدد صد بدست مي آيد و برخي گويند علت اين است كه در اين روز زادگان كيومرث، پدر نخستين، درست صدتن شدند و يكي از خود را بر همه پادشاه گردانيدند” و برخي برآنند كه در اين روز فرزندان مشي و مشيانه به صد رسيدند و نيز آمده : “شمار فرزندان آدم ابوالبشر در اين روز به صد رسيد .” نظر ديگر اينكه سده معروف، صدمين روز زمستان از تقويم كهن است، زمستان در تقويم كهن 150 روزه و تابستان 210 روزه بوده است و برخي گفته اند كه اين تسميه به مناسبت صد روز پيش از به دست آمدن محصول و ارتفاع غلات است. زنده ياد استاد مهرداد بهار معتقد است كه واژه سده از فارسي كهن به معني پيدايش و آشكار شدن آمده و آن را برگزاري مراسمي به مناسبت چهلمين روز تولد خورشيد (يلدا) دانسته و مي نويسد: ... جشن سده سپري شدن چهل روز از زمستان و دقيقا در پايان چله بزرگ قرار دارد. البته به جشني ديگر كه در دهم دي ماه برگزار مي شده و كمابيش مانند جشن سده بوده هم بايد توجه كنيم كه در آن نيز آتش ها مي افروختند. اگر نخستين روز زمستان را پس از شب يلدا – تولد ديگري براي خورشيد بدانيم، مي توان آنرا هماهنگ با جشن گرفتن در دهمين و چهلمين روز تولد، آيين كهن و زنده ايراني دانست. (در همه استان هاي كشور و سرزمين هاي ايراني نشين، دهم و چهلم كودك را جشن مي گيرند) و اين واژه “sada”(اسم مونث) كه به معني پيدايي و آشكار شدن است ، در ايران باستان sadok و در فارسي ميانه sadag بوده و واژه عربي سذق و نوسذق (معرب نوسده) از آن آمده است. پيشينه اسطوره اي پيدايش آيين و جشن سده: از اسطوره هاي جشن سده تنها يكي به پيدايش آتش اشاره دارد. فردوسي مي گويد: هوشنگ پادشاه پيشدادي، كه شيوه كشت و كار، كندن كاريز، كاشتن درخت ... را به او نسبت مي دهند، روزي در دامنه كوه ماري ديد و سنگ برگرفت و به سوي مار انداخت و مار فرار كرد. اما از برخورد سنگها جرقه اي زد و آتش پديدار شد. هم در كتاب “التفهيم” و هم “آثارالباقيه” ابوريحان، از پديد آمدن آتش سخني نيست بلكه آنرا افروختن آتش بر بامها مي داند كه به دستور فريدون انجام گرفت و در نوروزنامه آمده است كه : “آفريدون ... همان روز كه ضحاك بگرفت جشن سده برنهاد و مردمان كه از جور و ستم ضحاك رسته بودند، پسنديدند و از جهت فال نيك، آن روز را جشن كردندي و هر سال تا به امروز، آيين آن پادشاهان نيك عهد را در ايران و دور آن به جاي مي آورند.” این مراسم هر سال در انتهای خیابانی به نام سده و باغی که روبروی زیارتگاه زرتشتیها است . برگزار میگردد . در این روز تعداد زیادی از بزرگان کرمان - توسط انجمن زرتشتيها - دعوت شده كه در داخل زيارتگاه شاهد مراسم هستند و سپس همراه موبدان زرتشتي به باغ وارد شده و شاهد مراسم خواهند بود . علاوه بر اينها ، عده زیادی از مردم علاقهمند به مراسم از پشت نردههاي بلند باغ نظارهگر نيايش موبدان و سوختن کوهی از آتش میشوند . شدت ازدحام آنقدر زياد است كه خيابان كاملا بند ميايد و پليس جهت حفظ نظم در محل مستقر ميشود ----------------------------------- ¤ نوشته شده در ساعت ٩:۳٠ ق.ظ توسط علی اکبر کرمانی نژاد سهشنبه ۱٩ آبان ،۱۳۸۳ مراسم روز بيست هفتم ماه رمضان روز بيست و هفتم ماه رمضان ، بر خلاف همهي روزهاي سخت و بيرنگ ماه ، براي زنها ، روز ديگري است . در اين روز به دليل كشته شدن قاتل امام علي – ابن ملجم – مردم جشن ميگيرند و از آن رخوت تقريبا يك ماهه بيرون ميايند . – اين براي زنها نعمتي است كه ميتوانستند به حمام رفته و دستي به سر ورويشان بكشند . رنگ و وسمه و بند انداختن و كمي سرخاب و سفيدآب و از همه مهمتر بيرون زدن از خانه و ديدن آدمهاي ديگر و ... در اين روز از صبح زود همه مهياي رفتن به مسجد صاحبالزمان [1] مي شدند . اكثر زنها سعي مي كردند لوازم آرايش سردستي خود را كه عبارت از مقداري سرخاب بود و سفيدآب نقره را همراه مي بردند و در انجا با يافتن جاي خلوتي خودشان را خوشگل مي كردند . اين روز روز برآوردن دعا ها هم محسوب مي شد . يكي از اين راهها گدايي هفت فاطمه بود هر كسي حاجتي داشت با مراجعه به هفت زن به نام هاي فاطمه و گردن كج كردن و التماس كردن پيش آنها برای ادای نذرش چيزي از آنها مي خواست و آنها كه ميدانستند در اين روز با چه چيزي مواجه مي شوند از قبل مقداري تكه هاي كوچك پارچه – سرمغراضي – با خودشان داشتند و به هر كدام از اين مراجعه كنندگان تكهاي مي دادند . بعد حاجتخواه به دنبال هفت مرد به نام علي ميگشت و از آنها هم چيزي طلب ميكرد و آنها بنا به وسعشان از يك شاهي – سكهي كم آرزش ان زمان – تا يك قران كف دست اين گدايان حاجت خواه ميگذاشتند .و حالا نوبت هفت محمد بود ، و انها هم مثل ديگران چيزي ميپرداختند . زنی كه حاجت داشت ، با پول به دست آمده و پولي كه خودش به آن ميافزود به بازار مي رفت . تكهي پارچهاي ميخريد و تا روز عيد فطر مي بايست پيراهني بدوزد و در آن روز ، بر تن خود يا فرزندش بنمايد تا حاجتش برآورده گردد ./ راه ديگر عريضه – نامه – نوشتن به حضرت صاحبالزمان بود . در بيرون صحن مسجد چاهي بود و سيدي در كنار آن نشسته بود – اين سيد معمولا آخوند بود – زن به او مراجعه مي كرد حاجتش را براي سيد ميگفت . سيد بر تكهي كوچك كاغذ آنچه را كه او مي خواست مي نوشت و از ظرف گلي كه كنارش داشت مقداري بر ميداشت . كاغذ را لوله كرده و در ميان آن جا ميداد و به دست زن مي داد و او با خلوص نيت . گل گلوله شده را به داخل چاه مياندخت و يا به همان سيد وكالت ميداد تا اين عمل را انجام دهد . درحال حاضر چاه مسجد صاحبالزمان به دليل ساخت ساز از ديد پنهان شده است و مردم به مسجد بازار شاه كه كنار بازار است مي روند . البته در سالهاي اول انقلاب سر اين چاه را بسته بودند . اما فعلا با باز كردن درز كوچكي – به اندازه شكاف صندوق هاي پست - در بالاي آن زنها ميتوانند عريضهي خود را در چاه بيندازند [1] مسجدي كنار كوههايي به همين نام ، در خارج از شهر كرمان . محل قبرستان شهر و به دليل ساختن جنگلي مصنوعی در کنارهی آن و سر سبز بودن ، گردشگاه عمومی و اصلی مردم نيز هست ¤ نوشته شده در ساعت ٦:۱٤ ق.ظ توسط علی اکبر کرمانی نژاد چهارشنبه ۱۳ آبان ،۱۳۸۳ بعضی رسم رسومات ماه رمضان طريقهي بيدار كردن مردم براي سحري خوردن 1 - بعضي از مردم كه توانايي آن را داشتند ، از ساعاتي قبل از سحر ، طبل بزرگي بر پشت شتر گذاشته ، خودشان هم سوار مي شدند و با حركت ملايم شتر در كوچه ها ميگشتند و با زدن ضربه هاي محكم و يكنواخت بر طبل مردم را بيدار مي كردند . اين كار تا طلوع آفتاب ادامه داشت . 2 - خانم مويد محسني در كتاب فرهنگ عاميانه سيرجان نوشته اند كه : هنگام سحر عدهاي چراغ دستي (فانوس ) به دست گرفته ، در كوچه ها راه ميرفتند و در منازل را ميزدند و از پشت در باصداي بلند به صاحبخانه ميگفتند رمضوون اومده مهمونش كنين گاو و گوساله به قربونش كنين گاو گوساله نباشه خروس يه ساله به قربونش كنين خروس يه ساله نباشه ماهي پَن (پنج ) ساله به قربونش كنين 3 – همسايهها نيز اين كار را با كوبيدن ضرباتي بر ديوارهاي مشترك ( تيغه هاي نازك ) كه اصطلاحا به آن پيكوفتن ميگفتند و يا با ريختن آب از روي پشت بام در منازل اقدام به بيدار نمودن خفتگان مي كردند . 4- بانگ خروس خروس در شب سه مرتبه مي خواند : مرتبه اول ، نيمه شب . مرتبه دوم ، ساعتي بعد از نيمه شب و مرتبه سوم ، سحر . براي همين بعضي از خانواده ها ، خروس را در گنجينهها يا بخاري هاي ديواري حبس مي كردند تا با صدايش از خواب بيدار شوند در اكثر شهرهاي ايران ، وجود خروس را در خانه خوشيمن مي دانستند . مخصوصا خروس سفيد چلتاج كه نشانه خير و بركت است و هركس صاحب خروس سفيد چل تاج بود ميگفتند پريان و جنيان بد به خانه اش نمي آيند . افسانه اي هم درباره خروس سفيد در بين مردم رايج است كه گويند : در عرش الهي خروس سفيد و بزرگي وجود دارد كه دمادم سحر و اذان صبح چشمانش را بر روي هم مي گذارد ، بالهايش را بر هم ميزند و با صداي بلند اذان ميگويد . صداي اذان آن خروس كه به گوش خروسهاي زميني ميرسد ، همهي خروسها به تقليد از خروس عرش شروع به خواندن مي كنند . مردم را از وقت سحر با خبر مي كنند . مردم دماوند ميگويند : خروس شبهنگام پنج مرتبه ، نيم ساعت به نيم ساعت ميخواند و در اصطلاح به هر نوبت خواندن يك پنجمي گويند . پنجمي اول زنان خانه را از خواب بيدار ميكند تا مشغول پختن سحري شوند . پنجمي دوم ، سماور زغالي را آتش ميزنند . پنجمي سوم همهي اعضا خانواده بيدار مي شوند و سحري ميخورند . پنجمي چهارم ، چاي مي خورند و دهان ميشورند . پنجمي پنجم . از اين لحظه به بعد ديگر حق خوردن ندارند و در همين هنگام صداي اذان بلند ميشود 5 – بعضي از مردم معتقد بودند ، اگر در هنگام خواب با انگشت بر روي زمين ضربه بزنند و بگويند : « اي زمين گناه من به گردنت سحر بيدارم كن » و يا اي زمين گناه مفتش و گمركچي به گردنت ، سحر بيدارم كن » زمين انها را بيدار خواهد كرد . 6- بعضي به نيت اينكه موقع سحر از خواب بيدار شوند ، شب قبل از خواب سوره ياسين و طه را مي خواندند و از خدا مي خواستند كه سحر بيدار شوند 7- زدن نقاره تا سي، چهل سال قبل براي بيدار كردن مردم از صداي نقاره استفاده ميكردند . نقاره دو مرتبه به صدا در مي امد . يك مرتبه قبل سحر براي بيدار شدن و مرتبه دوم چند دقيقه قبل از اذان و هر مرتبه هم نيم ساعت نقاره ميزدند . 8 – بوق حمام حمام هاي قديمي بوقهايي برنجي داشتند كه براي اعلام شروع و پايان كار حمام بوق را به صدا در ميآوردند . در ماه رمضان هم اغلب حمامها سحر و افطار ، با زدن بوق مردم را خبر مي كردند 9- توپ در كردن از زماني كه توپ به ايران آمد يكي از وسايلي كه براي بيدار كردن مردم در سحر و اعلام وقت به كار ميرفت توپ در كردن بود . در اين توپ عوض گلوله ، از كهنه و پارچه استفاده مي كردند و آنقدر سمبه ميزدند تا فشرده شود . بعد فتيله را به باروت توپ وصل ميكردند و آتش ميزدند با انفجار باروت كهنههاي فشرده شده به بيرون پرتاب و باعث ايجاد صدا مي شد 10 - مناجات بسيار از مردم با صداي مناجات هايي كه يكي دوساعت مانده به سحر از گلدسته هاي مسجد و پشتبام خانهها بلند مي شد از خواب بيدار ميشدند . مناجاتها اغلب سورهي والفجر بود و دعاهايي از مفاتيحالجنان ويا مناجات نامه عبدالله انصاري . چند مناجات كه عموميت داشت : شب خيزكه عاشقان به شب راز كنند گرد در بام دوست پرواز كنند ... ياالله هر جا كه دري بود به شب در بندند الا در دوست را كه شب باز كنند ... يا الله ۞۞۞ اي انكه به ملك خويش پاينده تويي در ظلمت شب ، صبح نماينده تويي ... يا الله درهاي اميد به رخم بسته شده بگشا خدايا ، كه گشاينده تويي ... يا الله ۞۞۞ اي ذات تو بر كل ممالك شده فرد سر در خط بندگيت داده زن مرد ... ياالله گر جملهي كائنات كافر گردند بر دامن كبريات ننشيند گرد ... ياالله ۞۞۞ يارب زكرم بر من دل ريش نگر تو محتشمي بر من درويش نگر ... ياالله شايسته درگهت ندارم چيزي بر من منگر بر كرم خويش نگر ... ياالله ۞۞۞ در هر سحري با تو همي گويم راز در حضرت تو همي كنم راز و نياز ... ياالله بي منت بندگانت اي بنده نواز كار من بيچارهي در مانده بساز ... ياالله ادامه دارد ¤ نوشته شده در ساعت ۱۱:٠٩ ب.ظ توسط علی اکبر کرمانی نژاد جمعه ۱ آبان ،۱۳۸۳ گوشههايي از آداب حمام رفتن امروزه روز خانهاي كه حمام نداشته باشد ، خانه نيست . اما تا همين چند سال پيش – كمتر از نيم قرن – فقط تك وتوكي از بزرگان در خانهي خود حمام داشتند كه به آن حمام سرخانه مي گفتند و بقيهي مردم از حمامهاي عمومي كه در هر محله يكي بود و اهالي محل اقلاً هفته اي يک بار به منظور نظافت به حمام مي رفتند. و اين حمامها براي خودشان برنامه خاصي داشتند . مثلا ، مردان قبل از طلوع آفتاب تا ساعت هشت صبح حمام مي گرفتند و از آن ساعت تا ظهر و حتي چند ساعت بعد از ظهر حمام در اختيار زنان بود. امروز هم حمام عمومي در غالب نقاط ايران وجود دارد، منتها فرقش با حمامهاي قديم اين است که در حمامهاي قديم از خزينه استفاده مي شد؛ ولي در حمامهاي عمومي جديد دوشهاي متعدد جاي خزينه را که به هيچ وجه منطبق با اصول بهداشتي نبود گرفته است. در حمامهاي عمومي خزينه دار که امروزه در ايران کمتر وجود دارد سنن و آدابي را از قديم رعايت مي کردند که بعضاً جنبه ضربالمثل پيدا کرده است. يکي از آن آداب اين بود که هر کس وارد حمام مي شد، براي اظهار ادب و تواضع نسبت به افراد بزرگتر که در صحن حمام نشسته، مشغول کيسه کشي و صابون زدن بودند، يک سطل يا طاس بزرگ آب گرم از خزينه حمام بر ميداشت و بر سر آن بزرگتر مي ريخت. البته اين عمل به تعداد افراد بزرگ و قابل احترام که در صحن حمام نشسته بودند تکرار مي شد. و تازه وارد وظيفه خود مي دانست که بر سر يکايک آنان با رعايت تقدم و تأخر آب گرم بريزد. بسا اتفاق مي افتاد که يک يا چند نفر از آن اشخاص مورد احترام در حال کيسه کشيدن و يا صابون زدن بودند و احتياجي نبود که آب گرم به سر و بدن آنها ريخته شود، مع ذالک اين عوامل مانع از اداي احترام نمي شد و کوچکترها به محض ورود به صحن حمام خود را موظف مي دانستند که يک طاس آب گرم بر سر و بدن آنها بريزند و بدن وسيله عرض خلوص و ادب کنند. از آداب ديگر در حمام عمومي خزينه دار قديم اين بود که اگر تازه وارد کسي از آشنايان و بستگان نزديک و بزرگتر از خود را در صحن حمام مي ديد، فوراً به خدمتش مي رفت و به منظور اظهار ادب و احترام او را مشت و مال مي داد يا اينکه ليف صابون را به زور و اصرار از دستش مي گرفت و پشتش را صابون مي زد. سنت ديگر اين بود که هر کس وارد خزينه حمام مي شد به افرادي که شست و شو مي کردند سلام مي کرد و ضمناً در همان پله اول خزينه دو دست را زير آب کرده، کمي از آب خزينه بر مي داشت و به يکايک افراد حاضر از آن آب حمام تعارف مي کرد. براي تازه وارد مهم و مطرح نبود که افراد داخل خزينه از آشنايان هستند يا بيگانه، به همه از آب مفت و مجاني تعارف مي کرد و مخصوصاً نسبت به افراد بيگانه بيشتر اظهار علاقه و محبت مي کرد زيرا آشنا در هر حال آشناست، و دوست و آشنا احتياج به تعارف ندارند. در هر صورت اين رسم از قديمترين ايام يعني از زماني که حمام خزينه به جاي آب چشمه و رودخانه در امر نظافت و پاکيزگي مورد استفاده قرار گرفت، معمول گرديد. بي فايده نيست که اطلاعات زير درباره حمامهاي قديم و آداب حمام رفتن، از نوشته شادروان علي جواهر کلام نقل شود: «در عهد قاجاريه حمام رفتن در فصل زمستان کار دشواري بود و غالب مردم اواخر پاييز حمام مي رفتند و تا شب عيد رنگ حمام را نمي ديدند. اين وضع منحصر به ايران نبود، فرنگيها هم تا پيش از جنگهاي صليبي اصلاً اطلاعي از حمام نداشتند و همين که ايام جنگهاي صليبي به شرق آمدند با حمام آشنا شدند. مع ذالک باز هم تا مدتي بعد از آن حمام نرفتن در فرنگستان مد بود و مشهور است که يکي از ملکه هاي فرانسه هميشه افتخار مي کرد که پنجسال است به حمام نرفته است. حمامهاي قديم معمولاً چند متر از سطح کوچه و بازار پايينتر بود؛ چون اگر غير از اين مي بود آب به خزانه سوار نميشد. سر در حمام شکل ديو و رستم و يا شيطان و مالک دوزخ را نقاشي مي کردند و هنوز هم بنده فلسفه آن را نفهميده ام که نقش شيطان و ديو و رستم، با سر در حمام، چه مناسبت دارد. در هر صورت چندين پله پايين مي رفتيم تا به سر بنه يا رختکن مي رسيديم. "بينه" يک حياط سرپوشيده اي بود که وسط آن حوض بزرگي قرار داشت. اطراف بينه سکوهاي بلندي ديده مي شد که در آنجا رخت مي کندند. استاد حمامي در کنار يکي از آن سکوها يا بالاي يکي از سکوها مي نشست و جعبه دخل را هم بغل دستش مي گذاشت. از سقف بينه چراغ بزرگ گرد سوز و گاهي هم چهلچراغ تا بالاي حوض آويخته بود. دور تا دور سکوهاي رختکن تير مي گذاشتند و به آن تيرها گويهاي شيشه اي رنگارنگ مي آويختند. يک تغار (کاسه بزرگ سفالين) محتوي آلو و آب آلو روي چهارپايه نزديک حوض بود و چندين کاسه کوچک با قاشقهاي چوبي پهلوي تغار مي گذاشتند. در ايام زمستان به جاي آب آلو، لبو و آب لبو را با کمي سرکه توي تغار مي ريختند. علاوه بر استاد حمامي يک نفر به نام "جامه دار" يک نفر به اسم "مشت و مالچي" و يک نفر هم به عنوان "پادو" در سر بينه حضور داشتند و تا مشتري وارد مي شد، پادو کفش مشتري را زير سکو مي گذاشت و يک لنگ خشک روي سکو پهن مي کرد. مشتري که لخت مي شد، پادو يک لنگ ديگر به او مي داد. مشتري آن لنگ دوم را به کمر مي بست. لباسهايش را توي آن لنگ اول مي پيچيد و از سکو پايين مي آمد. از دالان تاريکي مي گذشت، و در صحن حمام را مي گشود و توي حمام مي رفت. در اينجا چند شاه نشين و چند ايوان و چند طاق نما و يک حوض کوچک آب سرد بود و کارگران داخل حمام عبارت بودند از چند دلاک و يک پادو، آبگير و دو سه پادو....» اين نکته جالب هم ناگفته نماند که ايرانيان تا عصر قاجاريه توي خزانه حمام نمي رفتند، زيرا به گفته مورخ معاصر شادوران رحيم زاده صفوي همه حمامهاي ايران، درهايش بسته بود و يک روزنه به نام آخور مي ساختند که به خزانه متصل بود و از آنجا آب برداشته خود را مي شستند. در آن زمان مردم توي خزانه نمي رفتند و درهاي خزانه ها فقط قرن گذشته باز شد و موجب کثافت گرمابه ها گشت. اين مطلب را يكي از دوستان بدون ذكر منبع در اختيارم گذاشت و متاسفانه از مولف يا گردآورنده آن اطلاعي ندارم . اميدوارم جسارت نكرده باشم ¤ نوشته شده در ساعت ٧:۱٧ ق.ظ توسط علی اکبر کرمانی نژاد دوشنبه ٢٠ مهر ،۱۳۸۳ ختنهسيرون يا دَسحلال كنون ختنهسيرون يا دَسحلال كنون ختنه سيرون يكي از جشنهاي بزرگ براي هر خانواده پسردار محسوب ميشد .بعد از انكه پسر هفت يا هشت ساله ميشد و پاري اوقات بيشتر كه تا چهارده الي پانزده سالگي هم مي رسيد . خانواده قبل از هر كاري روز و ساعت خوش را انتخاب كرده و پس از تهيه ديدن مقدمات و دعوت مهمانها و فاميل در وقت و ساعت معين پسر بچه را كه مي خواستند ختنه كنند به حمام مي بردند و اين حمام دستكمي از حمام دامادي نداشت . حمام را تزئين ميكردند . نوازندگان – لوطيها - بالاي بام حمام و يا در رختكن حمام مينواختند . با شربت و شيريني از مهمانان پذيرايي ميشد . در حمام موهاي پسر را مي تراشيدند و سرش را حنا ميبستند و پس از شستوشو توسط خود حمامي ، به او لباس نو مي پوشاندند . دم در حمام توسط اوستاي حمام برايش آيينه و قران ميگرفتند و بچه و يا پدر بچه پول همراه با شيريني در سيني اوستا ميگذاشتند و پدر بچه پول حمام تمام مهمانها را كه اصطلاحا به انها خيلون ميگفتند را ميپرداخت و با سلام و صلوات و بوي خوش پسر را از حمام بيرون ميبردند . جلوي در منزل ، به عنوان صدقه گوسفندي جلوي پاي بچه ميكشتند و گوشتش را به فقرا مي دادند و به محض ورود مادر و اعظاي خانواده مثل ورود عروس به خانه كلولو – كِل - مي كشيدند و پول و نقل و شكلات بر سرش ميپاشيدند . پس از نهار كه خيلي مفصل بود . پسر بچه را بر روي تختي بالا تر از همه و دور از دسترس مي خواباندند و دلاك ، كه بيشتر اوستاي حمام بود به سروقت بچه مي رفت . ابزار كار دلاك عبارت بود از ني ، تيغ خيلي تيز و مقداري پنبه . از لحظهاي كه دلاك به طرف بچه مي رفت همه ساكت مي شدند و اين سكوت انقدر ترسناك بود كه بچه هر قدر هم شجاع بود و خودش را مهيا كرده بود ، به گريه مي افتاد . دلاك كنار بچه مينشست . پدر بچه شلوار او را در مياورد . دو سه نفر دستهاي پسر را مي گرفتند . دو نفر از دو طرف پاهاي او را از هم باز مي كردند . دلاك حيلي خونسرد و در كمال بيخيالي اول مقداري پنبه را مي سوزاند و كنارش مي گذاشت . بعد يك تكهي ني به اندازه تقريبي پنج سانتيمتر مي بريد و وسط آن را شكاف ميداد و كنار پنبه ها ميگذاشت . تيغش را تيز ميكرد و در آخر وسط پاهاي باز شدهي پسر بچه مينشست . آلت او را به دست مي گرفت . جمعيت كه تا به حال ساكت بود يكدفعه شروع به كل كشيدن مي كنند و لوطيان به نواختن تا صداي گريهي بچه به مادرش نرسد . دلاك پوست الت بچه را به اندازه يك الي دو سانت جلو ميكشيد و ني شكافته شده را مثل گيره بر سر آن مي زد تا پوست بر نگردد و يا بيشتر از حد مقرر نبرد و انگاه با يك ظربه پوست را ميبريد و قبل از بيرون زدن خون پنبههاي سوخته شده را به شكل عمامهاي دور تا دور آلت بچه مي گذاشت و سپس با تكه چوبي به اندازه بيست سانتي متر كه قبلا توسط مادر فراهم شده بود و دور ان را پنبه پيچيده و رويش را با پارچه هاي رنگ و وارنگ تزئين كرده بودند دو پاي بچه را از زانو به هم ميبست تا پاهايش به هم نيايد و زخم دهن باز نكند و منجر به خون ريزي شود و سپس تكهي بريده شده را لاي پنبه ميگذاشت و در كنار پوستهاي خشكيده قبلي مي گذاشت و انها را با افتخار به همه نشان مي داد . اين پوستها را در موقع مرگ دلاك لاي كفنش ميگذاشتند و معتقد بودند در روز قيامت به خاطر همين پوست ها – كه نشانگر مسلمان نمودن ادمها بود – خداوند از تقصير هاي او ميگذرد . تا سه روز روي پاهاي بچه را نمي پوشاندند و بعد از ان پاهاي او را باز ميكردند و دور كمرش لنگ قرمزي مي بستند . رنگ قرمز را بدين جهت انتخاب مي كردند كه آن را دفع كننده جن و آل ميدانستند و اگر بچهاي پس از عمل ختنه دچار خونريزي ميشد و يا بيهوش ميشد و بيحال ميگشت ، ميگفتند " آل زده و يا جن زده شده "و برايش دعا مي گرفتند . از لحطهاي كه بچه ختنه ميشد و در رختخواب ميخوابيد ، بالاي سرش قران و يك شي آهني تيز مثل قيچي يا كارد مي گذاشتند چون معتقد بودند آل از اين اشايا مي ترسد و براي اينكه آل به بچه نزند تا سه روز بالاي سر او شب زنده داري ميكردند و حرفهاي ناخوشآيند نمي زدند چون معتقد بودن " بچه را ترس وَر ميداره "و ناپريزي - ناپرهيزي - ميكند . بعد از ختنه مدعوين و افارد فاميل پول يا چيزي به عنوان "شيريني دسحلال كنون " ميدادند كه اين هديه بستگي به نسبت خويشاوندي و وسع اشخاص داشت و از يك جعبه شيريني يا آبنبات – پِپرمه – گرفته تا پول و گوسفند وفرش و طلا ختم ميشد . در بعضي جاها مثل بم رسم بر اين بود بچه را روي تخت ، صندلي و يا جاي بلندي مي نشاندند . مدعوين تك به تك جلو آمده و هديهي خود را تقديم ميكردند و يكي كه صداي بلندي داشت طرف را معرفي و هديه اش را با صداي بلند اعلام مي كرد و بقيه با صداي بلند مي گفتند " خونهش آبادون " وبه اين عمل فضل ميگفتند – در عروسي ها هم به همين نحو عمل مي كنند . هنوز هم در بم و جيرفت و بافت اين عمل كه به آن فضل جمع كردن ميگويند اجرا مي شود . ( البته اين فضل جمع كردن قواعد و مقررات خاصي دارد كه در آينده به عرضتان ميرسانم ) اگر در خانوادهاي دو بچه را با هم ختنه ميكردند ، براي جلوگيري از حادثه يا چشمزخم گوسفند يا خروسي را همزمان به عنوان سومين خون ميكشتند و صدقه ميكردند و معتقد بودند هر دويي با سه كامل ميشود . مادر بچه پس از ختنه هر شب سه جنس – گندم ، جو و يا برنج – را بالاي سر بچه مي گذاشت و صبح قبل از طلوع دست بچه را روي آنها مي گذاشت و به عنوان صدقه پشت در خانه ميگذاشت . گذاشتن صدقه شه شب متوالي تكرار ميشد . اينگونه صدقات توسط عابرين مستحق جمعآوري ميشدند . از آرد صدقه شده خميري تهيه ميكردند و به سگ ميدادند و معتقد بودند صدقهاي كه به سگ ميدهند زودتر تاثير ميكند . به جشن ختنه سيرون " چولبرون ، و دسحلال كنون " هم ميگويند در بعضي جاها مثل سيرجان به بچهاي كه ختنه مي كردند " دوماد كُچكو " ميگويند كُجكو = كوچك ¤ نوشته شده در ساعت ٥:۱٢ ق.ظ توسط علی اکبر کرمانی نژاد جمعه ۳ مهر ،۱۳۸۳ باور های مردم کرمان 1. اگر ظرف ها در يك خط رديف شود ميگويند " مهمان ميآيد " ./ 2. اگر پايشان به خواب برود مي گويند " وخي ميخيم بريم عارسون گربه " ( پاشو مي خواهيم به عروسي گربه برويم ) و معتقدند پا خوب مي شود ./ 3. اگر جغد بلند و تند صدا كند ميگويند " يه نفر ميميره " 4. اگر چهل روز جمعه – قبل از اذان صبح – در خانه را چارو كنند و آب بپاشند در چهلمين روز خواجهي خضر را خواهند ديد و او هر مراد و مطلبي داشته باشند ، براورده ميكند ./ 5. اگر روز چهارشنبه سوري خانه را جارو كنند ، خانه موريكو مي شود ( مورچه مي زند ) 6. اگر درخت سرو از ديوار خانه بالاتر برود و سر آن را نزنند ، كسي كه درخت را كاشته است ، مي ميرد./ 7. اگر سيسلالنگ نزديك خانه بخواند ، مسافر از سفر بر مي گردد./ 8. اگر پُفتال چايي( برگ چايي ) روي استكان بيايد ، مهمان ميآيد ./ 9. اگر آدم بداخلاقي كام بچه را بردارد ، بچه بداخلاق ميشود ./ 10. اگر شب پنجشنبه ( حدود غروب خورشيد ) حيوان جانداري را از خانه بيرون بدهند ، باعث رفتن خير و بركت از خانه ميشود ./ 11. پيراهن چلفاطمه مراد مي دهد . ( پيراهني كه توسط چهل فاطمه تهيه شده باشد ) ./ 12. حيوان را با افسار نميفروشند ، چه معتقدند كه در غير اينصورت ديگر نمي توانند صاحب همچين حيواني بشوند و يا يافتن آن مشكل و پر درد سر مي شود ./ 13. قيچي را خالي به هم نميزنند و معتقدند دعوا ميشود ./ 14. معتقدند ميوهجاتي كه با الف و نون " ان " شروع مي شوند ميوههاي بهشتي هستند و خوردنشان صواب دارد – انگور و انار و ... – 15. اگر دانه انار به زمين بيفتد ان را برداشته و مي خورند اما دانهي انگور كه به زمين افتاد لگدش ميكنند و بر مامون لعنت ميفرستند ./ 16. خروسي كه هنگام غروب بخواند ، خبر بدي را پيشگويي ميكند ، بايد براي جلوگيري از واقعه ،آن را به سيد ببخشند ./ 17. اگر شب چله هندوانه بخورند تا چلهي ديگر از گزند نيش عقرب در امانند ./ 18. با خوردن اولين گل اناري كه ميبنند از نيش گزندگان درامانند ./ 19. به هر مكان تازه كه ميرسند مي گويند " به حق جاهاي نديد ه "و معتقتدند اگر در همان موقع مرادي داشته باشند مرادشان داده ميشود .براي خوردني تازه هم همينطور ./ 20. اگر دانههاي برنج روي زمين بماند و جمع نشود ، دعوا مي شود ./ ¤ نوشته شده در ساعت ٦:٤٤ ق.ظ توسط علی اکبر کرمانی نژاد دوشنبه ٢۳ شهریور ،۱۳۸۳ دروازه های کرمان كرمان شهر شش دروازه شهر كرمان سابقا داراي شش دروازه و حصاري دور تا دور داشت بيرون حصار به فاصله چهار تا شش متر خندق بود و به فاصله هايي در حدود سيصد متر و بعضي جا پانصد متر برج هائي داشت و در دو طرف هر دروازه يك برج آجري ساخته شده بود بقيه برج ها و حصار از گل رس بود عمق خندق ها در بعضي جاها هشت متر و بعضي جاها شش متر بود و حصار دور تا دور شهر تقريبا ده كيلومتر يك فرسخ و نيم محلي بود شش دروازه فوق هر كدام اسمي مناسب به خود داشت : 1- دروازه رق آباد يا ريگ آباد اين دروازه در جنوب شهر واقع و چون هم مرز اراضي رق آباد بود به اين مناسبت بنام رق آباد خوانده مي شد اين درواززه بر سر راه ماهان ، جوپار ، بم و گلباف ، رابر ، راين و جيرفت و بافت و توابع جنوبي كه در طرف جنوب شرقي كرمان واقع بودند قرار داشت و هر صبح و شام قافله هاي سنگين و مسافريني بي شمار خارج و داخل شهر ميشدند مخصوصا ايام تابستان كه ميوه جات از دهات اطراف به شهر حمل مي شد چنانچه شب مي آمدند كه دروازه بسته بود بيرون دروازه در جايي به نام قليونچي كه تقريبا قهوه خانه هاي امروزي بود ، مي ماندند تا آفتاب بزند و دروازه باز شود و چنانچه اذان صبح مي رسيدند به موقع بود مي توانستند با مختصر بازرسي داخل شوند ( باقيمانده يكي از آنها تا همين چند سال در كوچه اي به همين نام بين خيابان منتظري و 24 آذر وجود داشت كه درخت خشكيدهي ان هنوز هم باقي است )خلاصه ازدحام زيادي توأم با صداي حيوانات به گوش مي رسيد و دروازه بان وظيفه داشت بارهائي كه به شهر حمل ميشد بازرسي نمايد و چنانچه ميوه فاسد يا گوشت مانده مي ديد آن ها را در خندق مي ريخت و صاحب آن را بازداشت ميكرد و همچنين اشخاص مشكوك را به شهر راه نميدادند مگر آنكه معروف و ضامن بدهند سر درب اين دروازه ها ستون هاي دو طرف كه به شكل مناره ساخته شده بود تمام كاشيكاري و اشكالي از پهلوان ها از جمله رستم و سهراب و پهلوان اسد بمي كه پهلواني بنام بود نقش بسته بود و درب آن از چوب محكم ضخيم از چنار يا گردو به ارتفاع چهار متر و پهنا سه متر تا سه متر و نيم ساخته شده بود و گل ميخ هاي آهني به آن نصب و از داخل شب بندي آهني داشت كه با قفلي بسيار بزرگ باز و بسته ميشد دروازه بانها از گروه شش نفري تا هشت نفري و در موقع خطر از گروهي چهل نفري تشكيل مي گرديد و اين عده كشيك داشتند و دو نفر دائما مي بايست بيدار و مواظبت نمايند تا كسي درب را باز ننموده داخل و خارج نشوند و براي استراحت اين گروه در داخل دروازه در دو طرف اطاق هاي متعدد ساخته شده بود . در سال 1314 شمسي به دستور شهرداري كه سابق بلديه ناميده مي شد خراب و خندق هاي اطراف آن را پر نمودند اين دروازه درست مقابل مسجد قائم خيابان احمدي در پنجاه متري روبروي آن مسجد واقع بود كه امروز اثري از آن بجاي نمانده . 2- دروازه مسجد اين دروازه چون نزديك به مسجد جامع كرمان بوده به اين مناسبت به آن دروازه مسجد ميگفتند و درست واقع شده بود در اول بازار ميدان مظفري و يكي از دروازه هاي بود كه جمعيت يادي از آن داخل و خارج مي شد و بيشتر بار و ميوه كه از ماهان و سرآسياب فرسنگي و شهداد كه سابق به آن خبيص مي گفتند و همچنين انگور كه از سيرچ و گلباف كه سابق گوك ناميده ميشد وارد كرمان ميشد راه عبورشان از همين دروازه بوده و نيز زواري كه از راه لوت مي بايست به مشهد مقدس بروند از همين دروازه خارج ميشدند اين دروازه به دستور سلطان محمد مظفر باني مسجد جامع كرمان ساخته شده و در بهترين محل شهر واقع ميشد مانند دروازه رق آباد و سر درب و دو طرف آن كاشي كاري شده بود ولي بجاي اشكال رستم و پهلوان اسد آياتي از قرآن روي كاشي هاي آبي رنگ حك شده بود كه منظره بسيار جالبي داشته دروازه مسجد چون رو به خرابي گذارده بود و در صدد تعمير آن برنيامدند در سال 1296 شمسي چون خطر فرو ريختن داشت آن را خراب و مردم كاشي ها و آجر آن را بردند محل اين دروازه درست در اول بازار مظفري بوده كه در حال حاضر اثري از آن باقي نيست . 3- دروازه ناصريه يكي از بناهاي بزرگ و بسيار عالي كرمان بوده كه بر پنج دروازه ي ديگر كرمان برتري داشته و مجراي آب سعيدي كه در موقع خطر و هجوم دشمن ميبايست خندق ها را پر از آب نمايند در وسط همين دروازه قرار داشته سر در و ستون هاي اين دروازه از كاشي هاي سياه و آبي و بنفش كه اشعاري دل پذير بر آنها نقش داشته ساخته شده بود راه شهداد و كوهپايه و زرند و راور و ناي بند دهات اطراف اين قصبه ها از همين دروازه بوده بعضي از تاريخ هاي كرمان نوشته اند دروازه ناصريه به دستور امير شاهرخ امير تيمور گوركاني ساخته شده است ولي اين روايتي ضعيف است و بعضي عقيده بر آن دارند كه دروازه سلطاني به دستور امير شاهرخ ساخته شده و دروازه ناصريه و برج و خندق اطراف به دستور او تعمير و مرمت شده است خلاصه دروازه ناصريه يكي از دروازه هاي قديمي كرمان بوده و موقع هجوم لشكريان آغامحمد خان قاجار لطفعلي خان زند از همين دروازه خارج و به طرف بم فرار نموده محل دقيق اين دروازه در طرف راست خيابان ناصريه اول خيابان ده متري كه سابق كوچه ي عريضي بود و به نام كوچه مريضخانه معروف است واقع شده بود و امروز اثري از آن باقي نيست و در سال 1308 به دستور بلديه خراب و خيابان ناصريه كه به مناسبت اسم همين دروازه كه در آن قرار داشته احداث و بنام خيابان ناصريه نام گذاري گرديد . 4- دروازه گبري اين دروازه در طرف شمال كرمان واقع و چون متصل به محله گبرخانه بوده بنام دروازه گبري معروف بوده اين دروازه درست مقابل دروازه رق آباد واقع و فاصله بين اين دو درست شش كيلومتر ، يك فرسنگ سابق بوده و ارتفاق اين دروازه قريب سه متر بوده و گويند موقعي كه نادرشاه در سفر دوم به كرمان آمد از همين دروازه با اسب وارد شهر شد و چون دروازه را با قالي و شال زينت داده بودند نادر متوجه كوتاهي دروازه نشد و با اسب كه داخل شد پشت او به چهار چوب گرفت و خراش برداشت ،حكومت شهر خاندان قلي بيگ را مورد عتاب و خطاب قرار داد و آن بيچاره را بطرزي هولناك اعدام نمود كه شرح آن در تاريخ كرمان آمده است . اين دروازه چون بر سر راه خبيص (شهداد) و دهات زرند و راور كوير و دهات گوهپايه واقع شده بود همه روز بارهاي خشكبار و ميوه وهندوانه و خربزه زيادي وارد شهر و دروازه بان هاي آن درآمد خوبي داشتند اين دروازه نيز بسيار قديمي و در همان اوان كه محل گبرخانه را ساخته اند اي دروازه را هم احداث نموده اند . دروازه گبري در وسط خيابان ابوحامد در اول خيابان شمال وجنوبي واقع و در سال 1310 به دستور بلديه وقت خراب و امروز اثري از آن باقي نيست در دو طرف اين دروازه كاشي كاري زيبائي شده بود كه قديمي بودن آن را ميرساند كاشي هاي آن از رنگ سياه و آبي لعاب ديده بود. 5- دروازه سلطاني اين دروازه در حد شمالي ارگ دولتي واقع و محل آن درست در اول كوچه دبيرستان بهمنيار (درب شمالي سازمان آموزش و پرورش استان فعلي ) بوده ، عبور و مرور از اين دروازه كمتر از ساير دروازه ها صورت مي گرفته به لحاظ آن كه در حد جنوب غربي شهر كه ارگ دولتي نيز در همين محل واقع بوده جمعيت كمي زندگاني مينمودند متصل بوده و يكي دو محله از شهر راه عبورشان از اين دروازه بوده و آن دو محله يكي محله كليمي ها و ديگر محله دولت خانه كه شاهرخ زرندي در عصر كريم خان حاكم كرمان بوده ساخته است پاسداران اين دروازه از ساير دروازه ها بيشتر بوده چون متصل به ارگ دولتي بوده .اين دروازه به نام دولت نيز خوانده مي شد سر درب و مناره هاي دو طرف اين دروازه با كاشي هاي سياه و قهوه اي كوچك زينت يافته بود روايت ديگر ميگويند دولت خانه كه به دستور شاهرخ زرندي ساخته شده اين دروازه آن محله بوده است اين دروازه چون رو به خرابي و انهدام نهاده بود پيش از دروازه هاي ديگر كرمان خراب و امروز اثري بجز اسم از آن باقي نيست . 6- دروازه باغ نظر اين دروازه چون جلو باغ نظر كه بعدا به آن باغ ستاد ميگفتند واقع شده بود به اين مناسبت به آن دروازه نظر و بعضي اوقات هم به آن دروازه ارگ ميگفتند اين دروازه درست در محل چهار خيابان فلكه بهداري (بيمارستان باهنر ) قرار داشته از اين دروازه اياب و ذهاب افراد شخصي صورت نمي گرفته و بيشتر روزها بسته و هر موقع حكومت يا مامورين حكومتي مي خواستند وارد و يا خارج شوند دروازه باز و بسته ميشده و نيز حكومت هائي كه معزول مي شدند در بيرون همين دروازه ميدان كوچكي بود با مردم و با مامورين خداحافظي مينمودند .اين دروازه را مي توان يكي از دروازه هاي دولتي و مخصوص به مامورين دولت دانست و هر موقع جشن هاي دولتي رخ مي داد اين دروازه را با قالي و پارچه هاي اطلس و چراغ زينت مي دادند اين دروازه از آجر سفيد و نيمه آجرهاي ضربي ساخته شده بود و كاشي در آن به كار نرفته و گويا بر درب سنگ مرمر سفيدي نصب و اسم و باني و تاريخ اتمام دروازه بر آن سنگ منقوش بوده است اين دروازه تا سال 1296 شمسي پابرجا و در اواسط همين سال به دستور رئيس قشون كرمان سردار نصرت خراب و خندق هاي اطراف آن را پر و مسطح مينمايند و غير از اين دروازه در محل ميدان ارگ فعلي روبروي درب بازار دروازه كوچكي وجود داشت كه به آن هم دروازه ارگ مي گفتند و در طرف چپ اين دروازه اداره نظميه (شهرباني )قرار داشت و تمام ادارات حكومتي در محوطه دروازه ارگ و دروازه نظر قرار داشته كه كه در حال حاضر نيز بيشتر ادارات دولتي از جمله دادگستري و ثبت اسناد و دارائي و شهرباني و بانك ملي و اداره پست و تلگراف و ستاد ارتش در همان اراضي به صورت آبرومندي ساخته شده و استانداري نيز در اول در همين محل قرار داشته . دروازه ارگ در سال 1300 شمسي خراب و خندق هاي اطراف آن را پر و مسطح مي نمايند . ¤ نوشته شده در ساعت ۱٠:٤۳ ق.ظ توسط علی اکبر کرمانی نژاد شنبه ۱٤ شهریور ،۱۳۸۳ اصطلاحات كرموني آفوك âfuk = هيچ به كسي كه هيچ مال و منالي ندارد مي گويند ׃ آفوكم نداره آدرشكو âderešku 1- احساس لرز در موقع سرما يا تب 2-احساس لرزش بدن در موقع تنفر و انرجار ( چندش) آدرشكومون شد = سردم شد . لرزيدم آدريمون âderymon لُخت ، عريان . بي پول بيسرمايه ، گدا و حقير ، سرگردان . بي كس و كار آدور âdur خار ، بوته هاي كوتاه و نوك تيزي كه در فصل بهار گلهاي ريز و قشنگي دارند و در اطراف كرمان زياد مي روييده و هيچ چيز مانع رشد تكثيرشان نمي شود و حتي از زير آسفالت و سيمان هم جوانه مي زدند . آدوري باغين خيلي مشهور بوده است و كشاورزان باغين بعد از رشد كامل بوته آن را از روي خاك مي بريدند و تخم هندوانه ي خيسي را در ميان ساقه مي گذاشتند . اين دانه با گرفتن آب از ساقهي آدور رشد كرده و مي گويند هندوانه شيرين و آبداري هم از آن به عمل مي آمده است ( باغين يكي از روستاهاي نزديك كرمان – 25 كيلومتري جاده سيرجان كرمان ) آ تيرت âtirt آي زكي . لفظي كه دلالت بر تحقير . مسخره كردن مي نمايد . آ تيرك âtirk يا otirt هم مي گويند آراگيرا ârâgerâ آرايش كامل ، كه در قديم لوازم آن هفت قلم بوده و عبارتند از 1 – سرخاب 2- سفيداب 3- رنگ ( وسمه ) 4- سورمه 5- حنا 6- روناس 7 – ختات آبداغو âbdâqu غذاي فقيران بوده است . پيازي را در كمي روغن تف مي داده و زرد چوبه و فلفل و نمك مي ريختند ( اگر داشتند مقداري هم سيب زميني در ان خورد كرده ) و پس از جوشيدن نان در آن تريد كرده و مي خوردند . به آن آبپيتو âbpitu هم مي گفتند . كسانيكه اين همه را نداشتند ، فلفل زيادي در روغن سرخ مي كردند و پعد آب مي ريختند و نمك و پس از جوشاندن با نان مي خوردند كه به اين آب فلفلو âbfelfelo مي گفتند . آب گرَمو âb garmu همان اشكنهي تهراني ها كه وقتي خيلي چرب و پر روغن باشد به آن آبگرمو ميرزايي مي گويند . آب گوشت مُتنجنه âb gušte motanjene آبگوشتي كه علاوه بر نخود و سيب زميني و لوبيا ، مقداري برگهي هلو ، برگهي زردآلو ، آلو ، كمي خرما خشك (خرما خصب ) ، مغز گردو ، ترخون ، گوجهي خشك و شنبليله و مقداري روغن و ادويهي معطر به آن اضافه مي نمايند .به آن آبگوشت امام حسيني هم مي گويند . ¤ نوشته شده در ساعت ٧:۱۸ ق.ظ توسط علی اکبر کرمانی نژاد سهشنبه ٢۳ تیر ،۱۳۸۳ mojo mojo habizeh " موجو موجو هبيزه " در اين بازي هم ، همه دور هم مي نشينند . دستهايشان را ُمشت كرده و عمودي روي هم مي گذارند و بزرگترين آن ها ( اكثرا مادر يا مادر بزرگ ) شروع به خواندن مي كند : « موجو موجو َهبيزه mujo mujo habizeh بابا رفته ببيزه bâbâ rafteh bebizeh [1] آورده مرغ ريزه âvordeh morqeh rizeh مرغش ُكريك[2] نمي شه morqeš korik nemišeh اين طرف جو ِجكيدم in teref ju jekidam [3] اون طرف جو ِجكيدم on teref ju jekidam حَب نباتي ديدم habe nebati didam كُرم كُرم جويدم korom korom jovidam به اين جا كه مي رسند ، همه دستهايشان را پشت سر قايم مي كردند و استاد ( بزرگتر ) مي پرسيد : كو دستات؟ ku dastat ? : كلاغ برد kelâq bord : كو كلاغ؟ ku kelâq ? : روي بون royh boon [4] : كو بون؟ ku bon? : ُتنبيد tonbid [5] : كو َگرد و دولخ[6] اش؟ ku gard o dulxaš? : تو سبو[7] tu sebo! : كو سبو؟ ku sebo? : بار شتر bare šotor ! : كو اشتر؟ ku ošotor? : تو صحرا tu sahrâ ! : چي مي خوره؟ či mixoreh ? : َبلگ ِچِنال balgeh čenâl ! [8] : چي مي شاشه؟ či mišâšeh ? : َعنبر تَر anber tar ! : آقا كجا ؟ âqâ kojâ? : تيرانداز tirandâz ! : غلوم كجا؟ qloom kujâ ? : تير ورچين tir varčin ! : بي بي كجا؟ bibi kujâ ? : صحن حموم sahneh hamom ! : خانم كجا؟ xânom kujâ ? : تو بالا خونه tu bâlâxoneh ! : چكار مي كنه ؟ čeh kâr mikoneh ? : جارو مي كنه jâru mikoneh ! : چي پيدا كرده ؟ či paydâ kerdeh ? : زنگوله! Zangoleh بعد همگي دست مي زنند و با صداي بلند مي خوانند : زنگوله ، آي زنگوله ، بابا گُله . زنگوله آي .... Zangoleh âi zangoleh bâbâ goleh ... و دوباره از اول شروع مي كنند . ¤ نوشته شده در ساعت ٦:٥٠ ق.ظ توسط علی اکبر کرمانی نژاد چهارشنبه ۱٧ تیر ،۱۳۸۳ کرمان آنروزها گذري به حاشيه ي كوير (1) جلال آل احمد شش و نيم صبح از يزد حركت كرديم . به سمت كرمان . شمس و من . دو نفري به 35 تومن . با اتوبوس چه چيز تور ... و ساعت 9 «انار» بوديم . تخم مرغي با لقمه ناني و چاي . پاي فيض آب قناتي بر از ماهي . و نيم به ظهر رفسنجان . و در راه همه جا خشك . و نه خبري از آبادي . گمان مي كردم از طرف «كوه بنان» و «زرند» خواهد رفت . در حاشيه ي كوير . ولي مگر اين يكي حاشيه ي كوير نبود؟ آباديها - تكو توك - هر يك دو سه كومه اي ، و به ندرت نيمه هلال چند طاقي از فراز ديوارها پيدا . و بعد گنبدي - گنبد كه نه - هرم . زمخت و گلي . بر زمين نهاده . عين كلوخي پاي دري كه اگر برش داشتي در آبادي بسته است . و اين يعني كه آب انبار . حلقه حلقه چينه را بر هم نهاده - در دايره هاي بزرگ - و بالا رفته . هر حلقه اي تنگ تر از زيري . تا برسد برأس هرم . و اين علامت شاخص آبادي . يا پرچم افراشته به بي آبي . يكي دوتاشان را ديدم . در فرصت كوتاه يك ايست . هر كدام با دو دهنه ي مقابل هم بر كف زمين . و سوراخي بر سقف . و روزنه هايي بر مدرج چينه ها . و سر مي كشي تو . و چاله ي عظيم آب انبار . كه پر است از سنگ و كلوخ و پيت و قازورات . و چنان هيولايي اكنون سايه افكنده است فقط بر تو هم آب . يا بر حضور كوير . و رفسنجان - يك چهار خيابان و مجسمه اي وسطش و نرده اي دورش و يك توپ فسقلي پايش . و شهر پست و بي درخت و خالي از آجر . و تك و توك مردم . در تعطيل عيد زده ي ايام رمضان . سر به زير و شبكلاه به سر . در جستجوي حفاظي از باد . كه چه گرد و غباري ميكرد! و باغها همه پسته . كه ترك هاي خشكشان را از سر ديوارها به ندرت مي ديدي جنبان . و بشقاب چلو قيمه سر ميز قهوه خانه . و گپي با سيد طلبه اي كه از يزد مي آمد . و انكشف كه دار العباده ي يزد چهار تا مدرسه ي قديمي دارد . با جمعا هشتاد تايي طلبه . مدرسه هاي مصلي ، خان ، شفيعيه ، عبدالرحيم خان . و جيره طلاب بين ماهي 10 تا 20 تومن . از آن چهار تا ما فقط يكي را ديديم . كدام را؟ كه توي بازار بود با سر پوشيده ي درازي به حياط . و كاغذ نويسي كنار بساطش وارفته و ولنگ و واز نشسته ، و مردي اش به كهنه اي قرمز بسته . و دراز . و بيرون از شلوار مانده . و خودش سوخته و تكيده مردي . از آنها كه گوشتشان را ميشود گذاشت روي بافور و كشيد . فقط به نگاه تلكه مان كرد . بي كلام تقاضايي بر لب ، يا دستي به تكدي دراز ... كه جوانكي ريشو ايستاد سر ميز به گدايي . و حرفمان بريد . پوستش عين چرم . و چشمها پر از ترس . و هنوز از وقاحت سؤال چيزي نياموخته . كه چيزي گذاشتيم كف دستش . و «مسافرين سوار شن ... » . و بشقابي دو تومن بابت چلو قيمه . و حركت . سه و نيم بعد از ظهر كرمان بوديم . كولبارها به دوش و از گاراژ پياده // به جستجوي مسافرخانه اي . خيابانها دريده به چاله هاي لوله كشي . و چه خاكي بهوا . از گذر تنها «لندرور»ي كه نفهميديم مال آب بود يا برق يا بهداشت . انگش را داشت . اما تند ميرفت و خاك ميكرد و بيشتر سرعت را نمايش ميداد تا فلان اداره ي پر مدعا را . و ارزاق فروشي ها بسته . و فروشندگان لوازم برق و راديو و خمير دندان و OMO همه باز . اما هيچ خبري از مشتري . و اينك مسافرخانه . كوچه ي درازي ، و بعد در خانه اي ،و بعد دالاني ، و حياط . و اطاقها دور تا دور . و ملافه هاي تخت به رنگ جاي سيلي روي صورت . امشب كيسه هاي خواب را به كار خواهيم برد . كه از ميرزاي توكلي عاريه كرده ايم . گر چه دست و دلمان ميلرزد . اما چاره نيست ... و بعد آبي به سر و صورت . و راه افتاديم توي شهر . در خلوت دم مغرب يك روز تعطيل رمضاني . شهر عبارت است از مجموعه اي نيمه خرابه . و گاهي خانه اي رو به راه . يا دكاني يا اداره اي . و ادارات گل و گشاد ،و با درهاي بسته ، هر كدام انگار كه قلعه اي - كه هر كدام نماينده حكومت - يا كاروانسرايي خالي . و بعد مسجدي . با كاشيكاري فرياد كننده ي سر در . و بعد ميداني و بعد بقعه ي مشتاقيه (2) ايضا خلوت . و درخشش برق بر كاشي ها يادآور ( يا جبران ؟ ) همه خاكها و غبارها و خشكي ها و كاهگل ها . و بعد سوز اول شب . و بعد غمي كه به صورت بغضي در گلو مانده بود . و بعد سوز كه باد شد و تند شد و برگشتيم . سر // راه حمامي بود كه تپيديم تو . و بعد مسافرخانه . با فرياد راديوش ،و بوي پيه سوخته در فضاش . ۀ ناشتايي را خودمان درست كرديم . به ترس از شام ديشب . رمضان هم كه بود و حضرات هنوز در خواب . و هفت و نيم زديم بيرون . لباس پشمي برداشته . اول سراغ پستخانه كه بسته بود . بعد سراغ بازار وكيل كه هنوز باز نشده بود و بوي سايه و نم و قالي و زرد چوبه مي داد . بعد دنبال يك دوچرخه ساز - كه معلوم شد رسمشان نيست دوچرخه كرايه بدهند . ناچار پياده گز كرديم . از نو سراغ مشتاقيه كه روزش خرابتر از شب بود . و خانقاهي بود . و منبر رفتنم براي شمس كه اگر سيم چهارم سه تار را سيم «مشتاق» مي گويند به ابتكار اين باباست كه اينجا خفته . و بعد از اينكه اگر «ميرزاآقاخان» و «شيخ احمد روحي » و «ميرزارضا» - اين انقلابي هاي دوره قاجار - و آخري كه عاقبت تيرش را به هدف نشاند - همه كرماني اند ، آيا به علت آن همه كشتارها از اهالي كرمان نيست؟ و آن چشم در آوردنها و آن آخرين كله منارهاي نمايش دهنده به تاريخ كه آن خواجه ي خدا كرد؟ و اين همه آيا فقط به اين علت كه لطفعلي خاني بود و «زند» بود و اين شهر به او پناه داده بود؟ يا چيزهاي ديگري هم بودند كه تاريخ نويس هامان هنوز خوابند؟ و نكند كه لطفعلي خان ميخواسته به هند بگريزد كه به اين سمت پناه برده بوده ؟و آن حرف و سخن «شيخي» ها و هم از اين كرمان ؟ و اين همه خانقاه كه از كرمان و ماهان داريمشان تا گناباد ؟ ... و بعد آريالاخان محلاتي كه از كرمان رخت به هند كشيد ؟... // و داشتيم مي رفتيم به سمت قلعه ي دختر . (3) كه بر بلندي سمت مشرق شهر سنگيني ميكرد . عين خشت سنگيني بر روي شيشه اي مات . با شيب تند و دامنه ي خاكي . و بعد تك و توكي جرزهاي خشتي - خشت هاي پيش از اسلامي - بر پا . و الباقي كپه هاي خاك بر سر هم نشسته و هدايت كننده به « هر كه آمد عمارتي ... الخ » . و نيز هدايت كننده به اينكه چون اينجا عادت نبوده حرف مخالف را بشنوند ، وقتي دري به تخته ميخورده و مخالف ، معجزه وار به قدرت ميرسيده ، تمام رشته هاي پيشينيان را پنبه ميكرده كه هيچ ، استخوان پدرهاشان را هم از گور در مي آورده و مي سوزانده . و اين جوري است كه اينجا هيچ وقت سنگ روي سنگ بند نيست و به هيچ چيز اعتباري نيست و الخ ... و بعد كوبيديم به سمت «طاق علي » - شمال شرقي شهر . كه از بالاي خرابه ي قلعه ي دختر گمان ميكردي غاري است دستي ، 1اطاقي در سنگ درآورده . و لابد آثار نقوشي بر آن و از اين توهمات . و ده بكوب ... يك ساعت كشيد . خسته و نفس زنان از دامنه رفتيم بالا . و انكشف كه اشكفتي است . ريختگي كوه . و بر پيشانيش به قلم درشت و رنگ سفيد نوشته «ياعلي» . و كف اشكفت پوشيده از چربي و دوده و پيه شمع . و سه چهار تا شمايل كوچك اين بر و آن بر نهاده . لابد به پاسخ گويي به حاجات مردم . كه براي بچه دار شدن مي آيند و توسل و قرباني و غيره ... و پاي اشكفت ، گورستاني . مال خانواده هاي متمكن . و مسجدي كنارش به اسم « صاحب الزمان » . كه يكي از حجره هاش قهوه خانه شده . و قهوه چي روي سنگ قبري مي ايستاد و از پاي كته چاي ميريخت و مي آورد . وقبر متولي بنا زير منبع آهني آب دراز كشيده ، يا اسم و رسم . و زني و مردك افليجي مي پلكيدند . به انتظار روزي . يعني كه جنازه اي . ولي ايام عيد چه كسي حوصله ي مردن دارد ؟ ... و گورستان را باغچه مانند كرده . با خيابان بنديها و سايباني براي پاسبان سر چهار راهش . و بر سر قبرها باغچه اكي به شكل سرو ، در سنگ در آورده . و در آنها زنبق و داودي و شب بو نشانده . اغلب زرد رنگ . و اينها دست پخت فلان فرماندار خدا ترس شهر - بقول قهوه چي - كه « مردم براي زيارت اموات خيلي ميان برهوت نباشند » . و آن طرفتر يك برج سنگي هشت ترك ، و گنبدي بر سرش . گنبد «جبليه » . بي اثر هيچ گوري بر زمين . و كلاهك گنبد ريخته ، به اندازه ي آسيا سنگي . و سه چهار تا از بچه ها مسابقه مي دادند به قلوه سنگ پراني از سوراخ گنبد . كه ما هم شركت كرديم . ارتفاع سوراخ بيست متري مي شد و عمودي سنگ به هوا انداختن ... بار اول بود كه تمرين ميكرديم . با سه تا سنگ دل و روده ام درد گرفت . و بر گلوي گنبد نه كتيبه اي و نه هيچ اثري از پوشش گچ و گل . برگشتن به اولين تاكسي ايست داديم . از زور خستگي دو تا زن عقب نشسته بودند كه رفتند جلو . يعني كه مهمان نوازي ؟ و كركر خنديدند و پياده كه شدند از شمس پرسيدم :- انگار نجيب خونه اي بودند ؟كه راننده گفت :- بله آقا . و شمس پرسيد : - مگه اينجام نجيب خونه داره ؟- كجاست كه نداره ؟ ۀ و بعد از ظهر چرتي ، تا خستگي پاها در رفت و از نو به سگدوي . و اين بار خيابان «سركار آقا » - و از نو « بازار وكيل » . كه بيشتر تعطيل بودند . كبابي ها و نانوايي ها بساط پهن مي كردند براي افطار . اما تظاهر به روزه خواري در معابر فراوان . به سيگار كشيدن يا پالوده خوردن در دكه هاي نيم بابي . و قصابي ها با دو تا لاشه ي بز به چنگك آويزان . و در يك دكان عطاري يك دسته فلوس آويخته بود - هر ساقه اش به بلندي نيم ذرع بيشتر . و بعد رفتيم سراغ گاراژ «ماهان» . و قراري براي فردا صبح كه با سواري برويم . و اگر فراهم نشد با اتوبوس عصر . و اينكه «نشاني مان فلانجا . » و برگشتيم به طرف سينما . سه تاش را داشتند . پاهامان هنوز خسته بود و بايد وقت را ميكشتيم . اولي با چك و چيل «نورمن ويزدام» آن بالا . و براي هفت و نيم بليط داشت . و ما دو ساعت پيش بوديم . يكي ديگر «جري لوئيس» را ميداد با همپالكي اش . كه از خيرشان گذشتيم . و بليط ها يك تومن و دو تومن و سه تومن . انگار كه هر گردي گردوست يا هر سينمايي وسط اسلامبول يا شاهرضاي تهران است . ناچار رفتيم باغ ملي . قدمي كنار مختصر چمنش . و درخت ها جوان . و سيگاري بر نيمكت ، و مدتي به سكوت . به اين مي انديشيدم كه وقتي اين همه كارهاي بديهي نكرده مانده چه لزومي دارد كه تو قلم بزني؟ آيا فقط براي اينكه مي خواهي فرقي قايل باشي ميان خودت و اين دكاندارهاي كرماني كه معلوم نيست دخلشان از كجا ميرسد؟ و همين جور دم دكان نشسته اند و نه سيگاري ميكشند و نه كاري// ميكنند نه مشتري دارند و نه حتي ذكر ميگويند؟ ... و آن وقت اين ذكري كه تو گرفته اي ؟و تازه براي كدام مشتري؟ و مسخره نيست؟ «عمل» را ديگري ميكند و ديگران . و به گمان تو اغلب هم به غلط . و آن وقت حاصل اين نق زدنها ؟ ... كه تاريك شد . و رديف اطاقهاي بالاي باغ با چراغهاي روشن و رفت و آمد مردم . كه رفتيم جلو . انكشف كلوب شطرنج است . خوش و بش و «عجب كلوب قشنگي داريد و ...» نشستيم به بازي . تا ساعت 8 . و گردانندگان باشگاه ، فرهنگي ها و شاگرد مدرسه ها . كه يكي شان - از كلاس 5 دبيرستان - حسابي خوب بازي ميكرد . وقتي ماتمان ميكردند چنان قيافه اي داشتند كه انگار فتح خيبر كرده اند . دور افتادگي و تنهايي ولايت - و حالا دو تا آقا معلم تهراني كه دارند مات ميشوند! و خود خواهي ولايتي كه چه برقي به چشم هاشان مي داد . انگار كه با هر كيشي لقمه اي از آنچه را كه تهران از ايشان قاپيده است از نگ ما در مي آوردند ... دو ساعتي خوش گذشت . چاي هم بهمان دادند. ديگر اينكه يك گربه ي آبستن هست كه شريك سفره ي ماست . يك شكم دارد به اندازه ي خمره . درست به شكل ذوذنقه . طرف سر باريكتر و طرف ته ،پهنتر . و گر نه ميشد مربع كامل . كباب را براحتي ميخورد و نان و پنير را به سختي . بخوش نشيني همه ي گربه هاي كبابي ها . و از زغالداني مي آيد . با رنگ خاكستري چرك . و چشمهاي آبچكان . و ما را بگو كه اين همه تعريف گربه هاي كرمان را شنيده ايم . ديگر اينكه عيد است و تعطيل ؟و قالي بافي ها توي خانه ها ، و مردم از يزديها دير جوش تر . و شهر بد جوري پر از باد و خاك و خل . بايد زودتر زد به چاك . در يزد به هر سوراخي سر ميكرديم خوش آمد گويي بود و لبخند . // اما اينجا ؟ ... ديروز عصر تپيديم تو يكي از پالوده فروشيها . شربت بيدمشك را كه سركشيديم دري بود عقب دكان - حفره مانند - به دارخانه ي قالي . گفتيم سركنيم تو . و «اجازه ميدهيد ؟» كه جوانك صاحب دكان دست گذاشت به اوقات تلخي كه «قدغن است و عورت است » و از اين حرفها ... يا حمامي كه آن شب رفتيم . از در وارد نشده گفتند : «كارگر نداريم ، ها !» و ما از خدا خواسته . صابوني زديم و در آمديم . و زنها . كه عجيب بد دهنند . فحش ها مي دهند كه از مردها نمي شنوي . اينجا بيشتر از يزد زنها توي كوچه اند . آن دو تا كه به مهمان نوازي رفتند جلوي تاكسي و بعد هم سر هر كوچه اي چند تايي از ايشان ايستاده به غيبت ،و بتماشاي خلوت معبر . و بعد هم خدمه ي مسافرخانه كه زن ها هستند . چادر به نوك سرشان آويخته و چه شلخته . از زن يزدي در آن چهار روز ما حتي صدا نشنيديم . شمس ميگفت :« به نظرم همه زنهاي يزدي آبله رو هستند .» ولي اغراق ميكرد . كه چندان زني نديديم . اما در كرمان زن به اجتماع بيشتر وارد است . واين ورود به اجتماع را گويا با فحش دادن اعلام كرده (4) .// و زيبايي شان در زبر و زرنگي شان . و در يك وجب جا چمباتمه نشستنشان . و بعد چنان راه مي افتند كه انگار تيري از چله ي كمان . ۀادامه دارد ¤ نوشته شده در ساعت ٧:۱۱ ق.ظ توسط علی اکبر کرمانی نژاد شنبه ٢۳ خرداد ،۱۳۸۳ ضرب المثل آدم كم گو ؛ كونِِ آدم ’پر گو رِ پاره مي كنه Dem kamgo kon âdem porgo re pâreh likonehâ آدميزاد شير خوم خورده Dmizâd shirk hum khordehâ آدور كه از زمين بيرون مياد سرش تيزه Dor keh az zemin biron miâd sersh tizehâ آدور = خار اينجا به اين معناست كه هر كسي ذاتي دارد و دست خودش نيست . بيشتر براي توجيح به كار ميرود از فرنگی مابی ، فقط واسيدکی شاشيدنشه ياد گرفته Az farangimâbi fghat vâsideki shâshidenesheh yâd gerefteh مي گويند غربي ها ايستاده ادرار مي كنند . اين ضرب المثل را وقتي به كار مي برند كه كسي اداي كاري را ناشيانه در مي اورد و ادعا مي كند و ضرب المثل ديگر معادل همين داريم كه مي كويتد : از مهتري ، جو دُزدي اش را بلده از قاطر پرسيدن : پدرت کيه ، گفت : مادرم ماديونه Az ghater porsidan : pedret kyeh ? goft : mâderm mâdyoneh ! وقتي به كار مي برند كه كسي اصل نسب درستي ندارد و ادعاي اصل نسب داشتن را دارد از قند وعسل شيرين تر ، ترياک مفت Az ghand u asal shirintar teryake moft از گا خودش شيره مي کشه Az ga khodesh shireh mi kesheh براي نشان دادن خست كسي به كار مي برند شيره = ماده اي كه از سوخته ي ترياك به دست مي ايد و نشئگي زيادتري دارد از نو کيسه قرض مکن- وختی که کردی خرج مکن Az no kiseh gharz makon ,akhti kerdi kharj makon نوكيسه = تازه به دوران رسيده از يه سوزن قد کوتا بعضی وختا کارايی به عمل ميا ،که اَز يه نيزه بُلَن وَر نميا Az yeh sozen ghad kotâh bazi vkhtâ kârâi be amal myâ keh az yeh nayzyh bolan var nemyâ از کار کرم خيزد وديزی پر گوشت –اَ ز بی کاری ورم خيزد وسيلی بن گوش Az kâr keram khizad va dizi por goosht – az bi kâri varem khizad va sili boneh gosh از بس پس پسکی رفت از اون ور بون افتاد Az bas paspaseki raft az oon var boon oftd از تفنگ خالي دو نفر مي ترسن Az tofang khâli do nafar mitarsan ¤ نوشته شده در ساعت ۱٢:۳٧ ق.ظ توسط علی اکبر کرمانی نژاد


source: fineweb

text: برمودا دانلود فروش ویژه ساعت Casio Sport EF-550 ساعت مچی کاسیو طرح ادیفایز. فوق العاده شیک و اسپرت. با 6 ماه گارانتی تعویض برای اولین بار در ایران. ساعت Casio Sport EF-550 یکی از جدیدترین مدل های عرضه شده شرکت Casio می باشد. این ساعت دارای روز شمار نیز می باشد و همچنین در بسته بندی اوریجینال با 6 ماه گارانتی تعویض عرضه می شود. از دیگر خصوصیات این ساعت صفحه ضد خش آن می باشد. این ساعت در رنگ بند مشکی با صفحه سفید و مشکی عرضه شده است. روش خرید: برای خرید این محصول پس از کلیک بر روی دکمه زیر و تکمیل فرم سفارش، ابتدا محصول یا محصولات مورد نظرتان را درب منزل یا محل کارتان تحویل و بعدا هزینه را به مامور پست پرداخت نمایید.


text: ،پف زیر چشم که در اثر سن و بعلت نازکی و چین خوردگی پوست ناحیه پلک ایجاد شده، با انجام عمل جراحی بلفاروپلاستی (عمل پلاستیک ناحیه پلک) می توانید آن را تصحیح نمائید. اگر پف زیر چشم گذرا و پس از بیدار شدن از خواب دیده می شود و همچنین در دیگر قسمتهای بدن مانند ناحیه مچ پا نیز ورم می بینید، بد نیست که از لحاظ بیماریهای قلبی و یا کلیوی و یا تیروئیدی بررسی شوید. برای حل این مشکل قبل از خواب از بالش مناسب استفاده کنید . اغلب افراد زیادی هستند که بر روی شکم خود می خوابند و سر خود را داخل بالش فرو می برند . هنگامی که ما به خواب می رویم ،مایعات در بدن به شکل و انتشار جدیدی در بدن پخش می شوند . ممکن است مقداری از این مایعات در اطراف چشم ها جمع شده و موجب پف کردن چشم ها شوند . بنابراین رعایت نکات زیر توصیه می گردد: ۱- اگر حین خوابیدن سرتان را طوری روی بالش بگذارید که بالاتر از سطح بدنتان قرار بگیرد مایعات از اطراف چشمتان دور می شوند . ۲- می توانید از کمپرس یخ به مدت ۱۵ دقیقه استفاده کنید . کمپرس یخ که در مداوای صدمات وارده بر بدن ورزشکاران در حین مسابقات ورزشی به کار می رود ،در رفع ورم و پف چشم ها نیز مفید است . کمپرس یخ موجب انقباض و تنگ شدن رگهای خونی می شود و به این ترتیب تورم به وجود آمده را برطرف می کند . ۳- می توان از ماسک کمپرس یخ یا از یک پارچه تمیز که در آب خیسانده شده باشد استفاده نمود. ۴- اگر چشمانتان حساس است ، می توانید از ترکیب نصف آب و نصف شیر استفاده کنید زیرا شیر در این موارد اثر تسکین دهنده و آرامش بخش دارد . موفق باشید


text: سایتها و وبلاگهای روستای ریکان شهرستان گرمسار - استان سمنان http://rikan.ir/ موقعیت و وسعت روستای ریکان: ریکان از قراء قدیمی گرمسار بوده که در شرق شهرستان گرمسار واقع شده است. این روستا در طول جغرافیایی 52 درجه و 24 دقیقه و عرض جغرافیایی 35 درجه و 12 دقیقه قرار گرفته است. فاصله این روستا از شهرستان گرمسار 6 کیلو متر می باشد. ریکان از اطراف محدود است به:از شمال به کوه سرهروه و چهار قشلاق و قشلاق نفرو از مغرب به قشلاق بزرگ و قاطول و ملیجان ، ازشرق به بلوک یاطری و روستای کردوانو از جنوب به کویر و روستای مندولک . موقعیت این روستا در گذشته و با توجه به راههای ارتباطی قدیم در سر راه شهرهای جنوبی کویر به شمال و شرق کشور همواره پذیرای مسافر بوده است. نشانه این ادعا کاروان قدیمی بوده که خراب شده وبه جای آن قبرستان ساخته شده است. اقوام متفاوتی مثل الیکایی ، ترک ، شیرازی ، کرد ،بختیاری ، لر و ... می باشد که همه مهاجر بوده و از شهر های دور و نزدیک به این روستا آمده اند و یا آورده شده اند. طبق گفته های بزرگان این ده در گذشته ازچند قلعه تشکیل می شده است. که در اطراف قلعه ها نیز خانه های رعیتی و خوش نشینان و طویله که محل نگه داری احشام و اسب بود ساخته می شده است.بافت روستا قبل از سال 1335 چهره خود را عوض کرد. در کنار جاده قدیمی که شهرستان را به روستا های شرق ریکان متصل می کرد واز وسط روستا می گذشت ، اهالی شروع به ساخت خانه های جدید مودند که دیوار آن همچنان از گل که معروف به ((چینه))است میباشد. و ساختمان ها با خشت خام ساخته شده است، که طول شرقی- غربی روستا زیادتر شده است. فعلآ طول شرقی – غربی حدود 2 کیلومتر میباشد که از چهار راه قاطول تا اول زمین کردوان ادامه یافته است. نکته قابل ذکر در مورد روستا این می باشد که ریکان در سال های گذشته یکی از چهار بلوک خوار ((گرمسار )) بوده که روستاهای زیادی را زیر پوشش قرار می داد ویک دهستان بوده ولی هم اکنون تبدیل به یک روستابا جمعیت محدود می باشد و این مساله جای تامل و بررسی دارد. از نظر آب و هوایی ریکان به دلیل این که بسیار نزدیک شهر گرمسار بوده همان اقلیم آب و هوایی بر آن حاکم است.آب این روستا نیز از ((حبله رود ))تامین می شده که اکنون به دلیل کم شدن آب تقریبا باغات روستا خشک شده و از بین رفته است. پیشیه تاریخی:: قریه ریکان مرکز و قراء تابع آن شامل قسمتی از دهات مرکزی گرمسار و تعداد آنها بالغ بر 19 قریه است که عبارتند از: ((اله وردی آباد ))این ده 5/3 کیلومتری جنوب شرقی گرمسار و بوسیله راه فرعی ماشین از طریق شاهبداغ و کوشک اربابی به مرکز شهرستان مربوط می شود و جمعیت آن بالغ بر 197 نفر است. ((جواد آباد فامیلی ))ده کوچکی در 8 کیلومتری جنوب شرقی گرمسار و در 9 کیلومتری جنوب راه شوسه سمنان واقع و جمعیت آن 34 نفر است. ((چهار قشلاق ))چهار قشلاق در 6 کیلومتری شرق گرمسار و 6 کیلومتری جنوب راه شوسه تهران – سمنان واقع است سکنه آن بالغ بر600 نفر می باشد. این ده از قراء بسیار قدیمی و معتبر گرمسار می باشد که در گذشته نیز به صورت خرده مالک اداره می شد وبه وسیله راه مالرو به مرکز شهرستان مربوط می شود وجه تسمیه چهار قشلاق منسوب به چهار ده معروف به قشلاق است که در کنار هم قرار دارند و اسامی آنان به ترتیب عبارتند از : الف)قشلاق محمد ابراهیم ب)قشلاق قوجه آقا ج)قشلاق نفر د)قشلاق نجف علی آقا. ((حاجی آباد))این قریه در 6 کیلومتری شمال شرق شهر گرمسار قرار گرفته است و جمعیت آن 336 نفر است. قریه ای است آباد و باغ های میوه فراوان و سبب آن عبور جویبار های متعدد بسیار مصفا است و چون در کنار جاده شوسه تهران – مشهد واقع شده محل توقف زوار و تفریگاه نام آن به ((آتشگاه ))معروف بوده است و بعدها بنام مالک قریه حاجی میرزا آقای فامیلی به نام حاجی آباد مرسوم گردید.((حصار بالا ))یکی ازدهات بلوک ریکان و در مشرق گرمسار واقع است و جمعیت آن 135 نفر می باشد. ((حصارک ))حصارک در 6 کیلومتری جنوب خاور گرمسار و در 5 کیلومتری جنوب راه شوسه سمنان قرار دارد. ساکنان آن 685 نفرو از طریق کوشک به مرکز شهرستان راه دارد. ((رشمه ))در 8 کیلومتری جنوب شرقی گرمسار واقع و فاصله آن تا جاده شوسه تهران – سمنان قریب 8 کیلومترمی باشد ساکنان این ده از طایفه اصانلو و تعداد آن بالغ بر 474 نفر است رشمه از راه ماشین روی کردوان و ریکان به شهرستان گرمسار مربوط می شود. ((سعد آباد ))این ده در فاصله 10 کیلومتری جنوب شرقی گرمسار واقع و عده ای از ساکنین آن از طایفه اصانلو هستند. جمعیت آن 750 نفراست. مزرعه نصیر آباد جزء این قریه است. ((قاطول ))در 4 کیلومتری مشرق گرمسار و 6 کیلومتری جنوب راه شوسه سمنان واقع وجمعیت آن 990 نفر است. از بناهای تاریخی این ده دو امامزاده قدیمی را می توان نام برد. قاطول را جاده فرعی به راه ماشین روی گرمسار – شه سفید مربوط می سازد. قریه مربوط از چهار ناحیه متصل به هم تشکیل وبه آن قاطولات نیز می گوید که این چهار ناحیه به ترتیب عبارتند از: الف)قاطول علیا یا بال ب)قاطول سفلی یاپایین ج)قاطول کرد محل که محل سکونت کردهای قرارچولو بود د)قاطول امامزاده مرحوم ملا علی اصغر حاکم شرع ((قشلاق نفر ))قشلاق نفر دهی است در 6 کیلومتری مشرق گرمسار و فاصله آن از راه آهن مشهد 2 کیلومتر و از راه شوسه سمنان در شمال آن 4 کیلومتر است. جمعیت این ده 279 نفر و دارای راه مالرو است.((قلعه چک ))قلعه چک در 8 کیلومتری جنوب شرقی گرمسار و 6 کیلومتری جنوب راه شوسه سمنان قرار دارد و دارای راه مالرو است . جمعیت قلعه چک 204 نفر می باشد و مزرعه ((قلعه لشکر )) جزءاین ده می باشد. ((کردوان ))در 7 کیلومتری شرق گرمسار و 6 کیلومتری جنوب راه شوسه سمنان قرار دارد و در کنار جاده ماشین روی گرمسار –شه سفید واقع شده است. سکنه این ده بالغ بر 500 نفر است. از آثار تاریخی آن بنای امامزاده را می توان نام برد که ((سلطان مراد ))نامیده می شود. ((کوشک اربابی ))کوشک اربابی در 3 کیلومتری جنوب شرقی گرمسار واقع و فاصله آن تا جاده شوسه تهران – سمنان 5 کیلومتر می باشد این ده دارای راه مالرو است و از طریق ((کوشک خالصه ))می توان به این ده ماشین برد. سکنه این ده 95 نفر است. از ابنیه مهم آن بنای دو امامزاده ((طاهر و مطهر ))می باشد. ((کوشک خالصه ))کوشک خالصه در 5/2 کیلومتری جنوب شرقی گرمسار و جنوب جاده شوسه سمنان است. ((ملیجان ))این ده در 6 کیلومتری جنوب شرقی گرمسار و فاصله آن تا راه شوسه سمنان در شمال آن 6 کیلومتر است و راه آن از طریق کوشک می باشد. ((مندولک ))مندولک در 5/7 کیلومتری جنوب شرقی گرمسار و فاصله آن تا راه شوسه سمنان 8 کیلومتر است.سکنه آن 806 نفر و راهش جاده ایفرعیماشینرواز طریق ملیجان است و مزرعه(( قندرقه بلوک باش))جزءاین ده می باشد. ((ناسار )) ، (( نه حصار )) ناسار از قراء قدیمی گرمسار و در 3 کیلومتری مشرق مرکز این شهرستان واقع شده است. این ده در 5 کیلومتری جنوب راه شوسه تهران - سمنان واقع و در مورد وجه تسمیه آن چنین عقیده ای بوده که خرابه های شهر قدیمی موسوم به ((خرابه شهر ))است. آثار باقیمانده این شهر به صورت تل بزرگی در شمال شرقی ناسار فعلی دیده می شود. در حفاری که در این تپه به عمل آمده اشیای فراوانی یافت شده و از قراین چنین بر می آید که بنای این محل در حملات این اقوام مهاجم نابود شده و قریه ناسار کنونی در کنار خرابه های این شهر بنا گردیده و بدین ترتیب بنام ((نه حصار ))یا ((حصار نو ))نامیده شده است. به روایت دیگر نام (( ناسار ))در اصل ((نه حصار ))بوده است. جمعیت ((ناسار ))اغلب از افراد الیکایی هستند و تعداد ساکنان این ده 497 نفر می باشد. ((محمود آباد اصانلو ))این ده در فاصله 9 کیلومتری جنوب شرقی گرمسار واقع و مسافت آن تا راه سمنان 8 کیلومتر می باشد. محمودآباد اصانلو خود شامل دو قسمت بنام ((محمود آباد نایب ابراهیم ))و ((محمود آباد اسدی ))که تقریبا یک کیلومتر از هم فاصله دارند. ساکنان محمود آباد از افراد ایل اصانلو و جمعیت آن جمعا بالغ بر 242 نفر می باشد.این ده از طریق رشمه و کردوان به جاده ماشین روی گرمسار – شه سفید مربوط می گردد. در جنوب و مغرب این ده تپه های متعددیوجود دارد. صنیع الدوله می نویسد : ریکان قلعه قدیمی مخروبه دارد ولی دارای سکنه می باشد و خارج قلعه هم خانه و باغ و یخچال و حمام دارد. ریکان 70 خانوار سکنه دارد. رِِِِِِِئیس ریکان ((حاج آقا محمد ))ملقب به ((امین الرعایاء ))و اولاد او بودند. قراء بلوک ریکان 21 قریه است که سه قریه خالص و نیمه خالصه و هجده قریه اربابی است. اما اکنون ریکان دهی کوچک و کاملا قدیمی است و آثار قلعه های قدیمی و برج های عظیم آن هنوز پا برجاست و بر جای خود استوار و منظره یک ده مخروبه را به وجود آورده است. تا زمای که هنوز سیستم ارباب و رعیتی بود آقای ((حسینعلی کردوانی))بلوک باشی روستا بود و اراضی مزروعی عمده و ریش سفیدی ده دست ایشان بود اما هم اکنون روستا دارای شورا می باشد و اعضای شورا امور ده را در دست دارند. وجه تسمیه ریکان: نام قدیم روستا ((ریگزاران ))بوده است. البته نام قدیمی تری نیز برای آن ذکر شده است که حتی ((ناصر خسرو ))نیز در سفرنامه اش از آن اسم برده که معروف به ((بریکا ))بوده است، که این واژه در واقع مخفف شده ((به ریکا ))می باشد که یک کلمه ترکیبی می باشد که قسمت اول آن یعنی (( به ))همان کلمه فارسی بهتر یا برتر می باشد که قسمت دوم آن یعنی ((ریکا ))یک کلمه مازنی به معنای ((پسر ))میباشد که با توجه به ییلاق و قشلاق کردن ایلات بین مازندران و گرمسار و نظام مرد سالارانه قدیمی ایران می تواند فرضیه ای درست باشد. البته ایل ((الیکایی ))در اصل از مراتع نوشهر و چالوس آمده و از سراسر گرمسار و از جمله ریکان ساکن شده اند که صنایع دستی این روستااکثرا کار زنان این قوم می باشند. نام امروز این روستا یعنی همان ((ریکان )) نیز ممکن همان جمع ((ریکا ))یعنی (( پسران )) می باشد. جمعیت ریکان: جمعیت ریکان در سال 1335 بالغ بر 1256 نفر بوده است. اما در سال 1345 به 730 نفر یعنی 146 خانوار تبدیل شده است و در سال 1365 برابر1180 نفر بوده است که این رقم در سالیان اخیر سیل نزولی داشت. همانطوری که مشاهده می شود جمعیت ریکان همانند سایر روستاهای ایران رو به کاهش بوده است که این کاهش زاییده عوامل مختلفی مانند نزدیکی این روستا به مرکز شهرستان و راه ارتباطی خوب و مناسب و آسفالته آن که موجب شده اهالی روستا برای استفاده از امکانات رفاهی و خدماتی شهری در مرکز سکونت اختیار نموده و برای انجام امور زراعی رفت و آمد نمایند ، اصولا مردمان ریکان سخت کوش و آینده نگر هستند ، لذا فعالیت انجام شده در بهسازی محیط نیز نتوانسته در بجای مانند آنان در این محل موثر واقع شود و کوشش اهل محل در ساختن حمام و آب لوله کشی و بنای مسجدی آبرومند و دیگر اقدامات در زمینه عمران و آن آبادی نتوانست دیدگاه های جوانان ریکانی را عوض کند. امروز ما شاهد موفقیت های شایان توجه این مردم در کسب مدارج عالی تحصیلی و مقامات علمی و همچنین پیشرفت در امور اقتصادی و دیگر شئونات اجتماعی و ترقی و تعالی علمی در پاره ای از دهات بلوک ریکان نیز به چشم می خورد جمعیت کنونی روستای ریکان 402 نفر می باشد خاندان های قدیمی و بنیانگذاران ریکان: خاندان احمدی: در روستای ریکان چندیدن خانواده احمدی وجود دارد که تقریبا 4 یا 5 منشا متفاوت دارند که عده ای از احمدی ها لر می باشند عده ای دیگر از تفرش آمده اند ، و دیگران نیز از نواحی دیگرامده اند. در زیر شجره یک شاخه ازاحمدی ه که به صورت ایلی از روستای ((کهنک ))فیروزکوه عازم (( ریکان )) شده اند و در اینجا ساکن شده اند را می اورم . جد این احمدی ها((کربلایی قربانعلی )) بوده که ازکردهای ((جابون ))بودند و بعد از مدتی مهاجرت کرده و ساکن ریکان شده اند. احمدی ها جزء دامدارانی بودند که در این روستا به ییلاق و قشلاق میپرداختند و در زمانی که در ریکان خانه سازی کردند و به کشاورزی نیز مشغول شدند. از فرزندان ((کربلایی قربانعلی ))آقای ((حاج تقی احمدی )) مقیم ریکان شد ، و در این روستا به زاد و ولد پرداخته و هم ا کنون نیز در این روستا ساکن هستند البته عده ای نیز ساکن گرمسار و تهران می باشند. خاندان عسگری طبق گفته های بزرگان این خاندان جد بزرگشان آقای ((عسگر نظام بختیاری ))را از ((بختیار ))به ((نطنز ))تبعید نمودند. بعد از مدتی فرزندو آقای ((کربلائی محمد ))را از نطنز به ریکان تبعید نمودند. اکنون نوه ها و نتیجه های آن مرحوم در ریکان و گرمسار و تهران و برخی شهرهای دیگر ایران ساکن می باشند. این خاندان در این روستا به کشاورزی مشغول بودند و در قلعه عسگری ها که به قلعه ((گل محمد ))معروف بوده ((دنگخانه ))داشتد که همان شالیکوبی می باشد. قلعه عسگری ها تقریبا 120 سال قبل از مصالحی نظیر گل و خشت خام به طرززیبایی ساخته شده بود که تا چندین سال پیش نیز پا برجا بود و به بهانه ساختن فضای سبز این قلعه را خراب نموده اند. در داخل قلعه یک آب انبار وزیرزمین بوده که کوزه های آب را برای خنک ماندن در آنجا قرار می دادند. کف آن نیز فرش می شده و برای خواب استفاده می شد. روبروی قلعه نیز یک کاروانسرا بوده که شترها بارشان را در آنجا پیاده می کردند و مجددا بارگیری می کردند.چند باغ نیز روبروی قلعه بود که در آن محصولاتی نظیر ((بادام، انار، انجیر، سبزی ، بادمجان ، خیار، گوجه، خربزه، انگور، پنبه، جو، ذرت، گندم ))می کاشتند. همچنین در اطرافقلعه زمین هایی بوده که در آن ((شلتوک ))می کاشتند و به خاطر همین (( شلتوک کاری ))پشه و حشره داخل قلعه زیاد بوده و برای از بین بردن این حشرات کاه را آتش می زدند تا با دود آن حشرات از بین بروند. نام ((دنگخانه ))نیز از این رو انتخاب شده که ((شلتوک ها ))راداخل چاله ای می ریختند و چوبی سنگین را از فاصله بالاتر بر روی (( شلتوک ها ))رها می کردند و این چوب در هنگام افتادن صدای ((دنگ ))از آن به گوش می رسید به همین خاطر به آن قسمت دنگخانه می گفتند. البته ((شلتوک کاری ))به ((رزاز دکان ))نیز معروف بوده است.البته همان گونه که گفته شد نژاد عسگری ها در اصل از بختیاری ها بوده که در مورد اصل و نسب بختیاری ها باید گفت: ((که شناخت و ریشه یابی نژاد بختیاری یکی از معماهای لاینحل تاریخ ایران است. به دلیل شباهت رقص این مردم به رقص یونانی ها گفته می شود امکان یونانی بودن شان می باشد و احتمال می رود که قومی از یونان می باشند. فرضیه دیگر هم در رابطه با بختیاری ها، شباهت واژه بختیاری با واژه ((باکتریا ))می باشد و احتمال می رود اینان پیش از آن که از اقوام ایرانی باشند متعلق به اقوام ((باکتریا ))می باشند که بیشتر به اروپایی ها شباهت دارند.اما با پژوهش هایی که در مورد آداب و رسوم بختیاری شده تا کنون هیچ یک از این فرضیه ها به اثبات نرسیده است. دو تن از تاریخ نویسان معتقدند که تشابه گویش های کردی و بختیاری و رابطه نزدیک آنها با زبان فارسی موید آن است که بختیاری ها مدت های طولانی است که در این سرزمین سکونت گزیده اند. ((حسین پژمانی ))یکی از مورخان می نویسد:کلمه بختیاری ازلحاظ لغوی شبیه ((باکتریا))و به تنهایی به معنای خوشبخت می باشدکه ممکن است برخی از روسای طوایف به این نام شهرت داشته اند که احتمالا بعد ها تمام افراد ایل به این نام شناخته شده اند. خود بختیاری ها افسانه هایی دارند که یکی از آنها حکایت از آمدن آنها از ((سوریه ))به ((ایران ))را دارد و برخی نیز بر این باورند که بختیاری ها از نژاد جوانانی هستند که از جور ضحاک به کوهها متواری شدند. بختباری ها در محتوا و تعریف کوچکتر یک ایل کوچ نشین بودند، در جنوب اصفهان و یک قسمت از زاگرس و دشت خوزستان سکونت داشته اند. ))(((از کتاب تاریخ سیاسی، اجتماعی بختیاری )) تالیف ((پروفسور جن. رایف. گارثویت))ترجمه و حواشی ((مهراب میری))) خاندان کردوانی: ((حسینعلی کردوانی ))فرزند غلام در دوران کودکی پدر خود را از دست داد و تحت سرپرستی دایی خود (( کربلایی تقی حسنی ))قرار گرفت.بعدها حکم بلوکباشی از حکومت به این آقای ((حسینعلی کردوانی))می رسد. آقای کردوانی صاحب تعداد زیادی از دهات و مزارع اطراف خودریکان و روستاهای دیگر که در گذشته جزء دهات دهستان ریکان بوده است بوده اند و جزء مالکین بزرگ بوده است ، او مالک بیش از نیمی از روستای (( الله وردی ))نزدیک به ((1))از روستای ((قشلاق نفر))بیش ازیک دانگ از روستای قاطول حدود یک دانگ از روستای محله باغب یش از یک دانگ از شش دانگ روستای قلعه چک و یک دانگ از روستای بزرگ مندولک و آباد کردن بیش از 400 هکتار از اراضی کویری این روستا که به مزرعه قندرقه مشهور است. و چون سالها کد خدای روستای خالصه کردوان بود. در آن ساختمانهای زیادی ساخت و پس از اصلاحات ارضی در دهه 40 املاکی نیز از این روستا به فرزدان او ارث رسیده است. علاوه بر گرمسار آقای کردوانی در فیروزه کوه نیز صاحب زمین بوده است. تمامی املاک معروف به املاک اربابی در روستاهای مذکور متعلق به آقای کردوانی مرحوم بوده است ، هم اکنون به فرزندانش به ارث رسیده است. آقای کردوانی دارای پنج همسر و هجده فرزد بوده است که ده پسر و هشت دختر می باشند در قلعه های ریکان و مندولک سکونت داشتند. قلعه کردوانیها در ریکان جلوی مسجدبوده است،که زمین بلوکباشی بوده استقلعه صاحب بیرونی و اندرونی بوده که آقای کردوانی به همراه همسرانش در آن زندگی می کرده اند که هم اکنون این قلعه نیز مخروبه شده است و فرزندان بلوکباشی در ریکان و گرمسار و تهران و دیگر نقاط ساکن می باشد. آقای کردوانی در دهه دوم سال 1300 مدرسه داراب را تاسیس کرده و به این وسیله دانش آموزان ریکان و روستاهای اطراف نیازی نداشتند که تا کلاس ششم ابتدایی به مرکز گرمسار بروند. همچنین مرحوم کردوانی چهار رشته قنات حفر نمودند برای آبیاری کشت ها که این خدمت ایشان برروی سنگ قبرشان در محوطه ای واقع در شرق آرامگاه حضرت عبدالعظیم در شهر ری نوشته شده است او در سن 63 سالگی بر اثر ناراحتی قلبی در گذشته که در جوار حضرت عبدالعظیم به خاک سپرده شده اند. زبان مردم ریکان: در گذشته بدلیل مهاجر پذیر بودن روستاها و اینکه هر گروهی از یک جای کشور ساکن روستا شده اند در ابتدا هر گروهی با لهجه خود حرف میزد اما به مرور و با همزیستی افراد با یکدیگر همه صاحب یک زبان که همان فارسی بوده می باشند فقط برخی الفاظ به صورت خاصی تلفظ می شوند. البته ایل الیکایی ساکن در روستا با زبان و لهجه خودشان حرف می زند اما با بقیه مردم با زبان فارسی حرف می زنند. دین و مذهب در ریکان: مردم این روستا صد در صد مسلمان و شیعه می باشند و هیچ گونه اقلیتی در این روستا به چشم نمی خورد بلکه همگی مسلمان و ارادت خاصی به امام حسین دارند. محصولات کشاورزی و سبزیهای ریکان: تقریبا از اوایل مهر کشت در این روستا شروع می شود، محصولات رایج در ریکان شامل باقالی،سیر،شیوید،شنبلیله،گشینیز، جعفری، پیازچه، تربچه های نقلی،تره تیزک،خیار درختی،خیار زمینی،گوجه، بادمجان، لوبیا چشم لبلی،شاهدانه،کنجد،فلفل،کرچک،تخمه آفتابگردان،هندوانه،خربزه،طالبی گندم و جو،در باغات انجیر،انار،انگور،آلو و به تازگی زیتون نیز کاشته می شود گاهی اوقات خرما کاشته می شود. زعفران ، خوار شتر ، پنبه و اسفناج صحرایی کشت می کنند.از گذشته دور کار کشاورزی و دامپروری بین مردم رواج داشته و عده ای هم در کنار کار کشاورزی و دامپروری مغازه های سلمانی،خیاطی، خواربار فروشی و .... نیز انجام می داده اند که هم اکنون نیز این گونه می باشد. طبق نشانه های موجود در گذشته های نه چندان دور این روستا بسیار سر سبز و خرم بود و باغات میوه فراوان بسیاری داشت ولی به مرور و با کم شدن آب و خشکسالی ممتد درختان خشک شد و باغات تبدیل به زمین زراعی گردیدند.


text: دولت تدبیر و امید امیدوارم امید رو به مردم با عمل نشون بدی و این لبخند و شادی امشبشون تا پایان دوران ریاست جمهوریه شما ادامه داشته باشه.و با تمام وجود و تک تک سلولهایم ارزومندم که روزی از انتخابم پشیمون نشم چون الان به انتخابم ایمان دارم دلم میخواد تا اخرشم همینجوری باشه. ما امدیم حماسه را خلق کردیم از اینجا به بعدش با شماست که ملت را بسازید. خدایا شکرت... موفق باشید.


text: برای مشاهده ی جوکها به ادامه مطلب برید ۱.به یارو میگن: بابا تو با این هیکلت میتوانی جای 5 نفر کار کنی. یارو میگه: خُب هدف من خیره میخوام اون 5 نفر از نون خوردن نیافتند. ٠٢ یارو زنگ میزنه به فلسطین میگه: اونجا فلسطینه؟ طرف جواب میده: بله ، یارو داد میزنه میگه: پس شما غلط میکنید میگویید که فلسطین اشغاله. ٣.به یارو میگن: یه شعر تبلیغی برای خمیردندان پونه بساز. یارو هم یه ذره فکر میکنه میگه: خمیر دندان پونه چشمها را نمیسوزونه. ۴.به یارو میگن: دو دوتا چند تا میشه؟ یارو میگه: 4 تا بهش میگن: چه جوری حساب کردی؟ یارو میگه: خُب جمعش کردم شد 4 تا! ۴.یارو با دوست دخترش تو ماشین بودند میرسند به ایست و بازرسی به دوست دخترش میگه پیاده شو بعد از ایست و بازرسی بگو تجریش من هم سوارت میکنم ، بعد از ایست و بازرسی دختره یادش میره بگه تجریش بعد یارو میاد بهش میگه: ونک یارو هم میگه: نه خانم مسیرم نمیخورد. ۵.دو تا خانواده همسایه بودند هر سی ثانیه برق یکی از آنها میرفته ، میرن تحقیق میکنن میبینند از چراغ راهنمایی برق دزدیدند. ۶. از دختره می پرسند: نامزدت چه شکلیه ؟ میگه مثل اسب نجیب . مثل سگ وفادار ، مثل طاووس مغرور ، مثل خروس با غیرت ، مثل شیر قوی ، مثل عقاب تیز بین . دوستش میگه کی میریم باغ وحش نامزدت رو ببینیم!؟!؟ ٧. یارو میره پرچم فروشی میگه: پرچم ایران دارید؟ طرف میره برایش میاره ، یارو نگاهش میکنه میگه: ببخشید رنگ دیگرش را ندارید؟ ٨.یارو میره قهوه خانه یک چایی سفارش میده میخوره باز هم سفارش میده میشه 4 تا باز میشه 10 میشه 15 تا دیگه یارو قهوه چی شاکی میشه بابا اینقدر چایی خوردی خسته نشدی؟ یارو میگه: آره خوب شد گفتی برو یه چایی بیار خستگیم در بره. ٩. یارو میره کنکور بده یه سکه میبرد می انداخته بالا شانسی سوالها را جواب میداده بعد یه ساعت مسئول اونجا میبینه یارو بد جور عرق کرده و زیر لب فحش میده. بهش میگه: چی شده؟ یارو میگه: سوالها را جواب دادم دارم چک میکنم بیشتر سوالات اشتباه است. ١٠.یارو اسم بچش را میگذارد اس ام اس. بهش میگن: چرا اینو انتخاب کردی؟ یارو میگه: از پیام که باکلاس تره. ١١. یارو مادر زنش را میبرد دکتر میگه: آقا سم خورده مسموم شده. دکتره میگه: خب چرا بدنش کبوده؟ یارو میگه: آخه به زبون خوش که نمیخورد. ١٢. به یارو میگن: چگونه میتوان به آزادی رسید؟ یارو میگه: راههای متفاوتی برای رسیدن به آزادی وجود دارد که هر کدام به نوبه ی خود هزینه ی متفاوت دارند؟ بهش میگن: خب یه مثال؟ یارو میگه: از شوش 400 تومان از رسالت 600 از هفت تیر 300 و .... ١٣.یارو چاق بود جلو رفیقاش میره رو ترازو میخواست ضایع نشه ، شکمش میده تو ! ١۴.برق 3 فاز یارو را میگیره ، یارو میگه: جرات داری تک فاز تک فاز بیاید جلو؟ ١۵.به یارو میگن: جواب خون شهدا را کی باید بده؟ یارو میگه: خب معلومه آزمایشگاه. ١۶.به یارو میگن: اینجا چی کار میکنی؟ یارو میگه: پس کجا چی کار کنم؟ ١٧.به یارو میگن: دخترتو به کی دادی؟ یارو میگه: غریبه نیست ، دامادمه ! ١٨. یارو سرشو بدون آب شامپو میزده میخواست بشوره. بهش میگن: چرا آب نمیزنی؟ یارو میگه: آخه رو شامپو نوشته بود برای موهای خشک ! ١٩.به یارو میگن: بیا این عرقو بخور. یارو میخوره و بعد 10 دقیقه میگردش. بهش میگن: آب بود که خوردی. یارو میگه: دیگه دیر گفتید منو گرفته ٢٠.یه روز یه یارو میره خونه رفیقش .وقتی میخواد بلند بشه بره رفیقش میگه: حالا که ظهره نهار رو بخور بعد برو. یارو میگه: باشه . نهار رو میخوره بلند میشه که بره رفیقش میگه: آخه با معده پر کجا میری ؟ یه چرت بزن بعد برو. یارو میگه: باشه .یه چرت میزنه بعد بلند میشه که بره رفیقش میگه: بشین یه دست تخته بزنیم بعد برو. میگه: باشه. یه دست تخته میزنه بعد بلند میشه بره رفیقش میگه: الان که شب شده شام رو بخور بعد برو. یارو میگه: باشه. شام رو میخوره بعد بلند میشه بره رفیقش میگه: این موقع شب کجا میخوای بری ؟ بخواب صبح برو. یارو میگه: باشه. میخوابد صبح بلند میشه بره رفیقش میگه: صبحانه چی؟ یارو میگه: نه دیگه مرسی زن و بچه تو ماشین منتظرند. ٢١.یارو میره جبه بعد از 2 روز برمیگرده. بهش میگن: چی شد اینقدر زود برگشتی؟ یارو میگه: بابا اونجا به قصد جون تفنگ بازی میکنند. ٢٢.یارو میاد خونشون میفهمه بوی گاز میاد به زن و بچش میگه: کسی برق و روشن نکنه یهو جرقه میزنه و خونه منفجر میشه. من خودم کبریت دارم میرم شیر گاز و میبندم. (اینهم برای کسانی که جوک را متوجه نشدند: جمله ای که یارو میگه را ویرایش میکنم یارو میگه: اگر چراغ را روشن کنید ممکنه جرقه بزنه و آن موقع خونه منفجر میشه. امیدوارم متوجه شده باشید) ۲۳.صرف فعل نشستن به گویش ترکی: ۲۴.تست کنکور هنر: ۲۵.پیرزنه تو اوتوبوس هی می گفته نی نای نا نای نی نای نای، همه هم دست میزدن براش. بعد یهو دست می کنه تو کیفش دندوناشو در میاره میگه نیاوران نیگه دار! ۲۶.ترکه با خدا قهر می کنه، صبح که از خونش میاد بیرون میگه: به امید بعضی ها! ۲۷.از ترکه میپرسن میگن نظرت درباره پیام بازرگانی چیه ؟ میگه خیلی جالبه تازه بینش فیلم هم نشون میدن ۳۰.ترکه میپرسن : " ربنا آتنا فی الدنیا حسن و فی الاخره حسن و قنا عذاب النار " ینی چی ؟!میگه ینی " این دنیا خوبه حسن ولی آخرت خیلی خطرناکه حسن ۳۱.ترکه میره کلانتری و میگه: قربان، زنم گم شده! افسره میگه: مشخصاتش رو بگو. طرف میگه: یعنی چی؟ افسره میگه: مثلا زن من 60 کیلو، قد بلند، موهاش طلایی. طرف میگه: زن من رو ولش کن، بریم زن تو رو پیدا کنیم ۳۳.ترکه می ره کتابخونه، داد می زنه یه ساندویچ بدین با سس اضافه. ۳۴.چرخه زندگی مردها: ۳۵.مجردها بیشتر از متاهل ها درباره زنها اطلاع دارند، چون اگر نداشتند آنها هم تا حالا ازدواج کرده بودند! (این هم تلافی بالایی) ۳۶. به ترکه می گن بچه کجائی ؟ میگه : بچه تهرون . . . می گن : کجای تهرون . . . می گه : کیلومتر 700 ، جاده تهران - اردبیل ۲۷.ازرائیل میره سراغ قزوینیه بهش میگه وصیت کردی؟ میگه آره زیره فرشه مو بنیشم تونم بنیشی اونم بنیشه ما که بنیشیم شمام که بنیشید دیه جا نی اونا بنیشن! اولین هنری که پس از دیدن چهره آرایش کرده دختران امروزی به ذهن شما متبادر میشود چیست؟ الف: مینیاتور. ب: صافکاری، بتونه کاری و نقاشی اتومبیل!!!! ج: آسفالت کوچه بغلی!!!! د: من به ناموس مردم نگاه نمیکنم ۲۸.ترکه خواب می بینه که روز قیامت شده. می گن هر کسی یه آدم خوب همراه خودش بیاره می ره بهشت. اولی یه شهید میاره، می ره بهشت. دومی یه جانباز میاره، می ره بهشت. حیف نون یه فرغون خالی دستش می گیره میاد. ازش می پرسن این چیه؟ می گه برید کنار، توش مفقود الاثر خوابیده!! ۲۹.به حیف نون گفتن واسه زلزله بم چه کمکى کردى؟ گفت: متاسفانه من دستم خالی بود، ایشالا زلزله بعدی! ۳۲.هویجه با مامانش میره بیرون وسط راه به مامانش میگه مامان آبهویج دارم آقاهه بهش می گه: آقا! اینجا کتابخونه هست. حیف نون می گه: ببخشید... بعد یواش در گوش آقاهه می گه: یه ساندویچ بدین با سس اضافه! بچگی: م.ذ: مامان ذلیل جوانی: د.ذ: دوست دختر ذلیل میان سالی: ز.ذ: زن ذلیل پیری: ب.ذ: بچه ذلیل مرگ: ذ.م: ذلیل مرده! (کامران:از جامعه مردها معضرت میخام) ۲۸.خدا خیرت بده، شنیدم می ری بهزیستی برای اونایی که انگشت ندارن دست تو دماغشون می کنی! یارو میگه: اگر چراغ را روشن کنید ممکنه جرقه بزنه و آن موقع خونه منفجر میشه. امیدوارم متوجه شده باشید) ۲۳.صرف فعل نشستن به گویش ترکی: ۲۴.تست کنکور هنر: ۲۵.پیرزنه تو اوتوبوس هی می گفته نی نای نا نای نی نای نای، همه هم دست میزدن براش. بعد یهو دست می کنه تو کیفش دندوناشو در میاره میگه نیاوران نیگه دار! ۲۶.ترکه با خدا قهر می کنه، صبح که از خونش میاد بیرون میگه: به امید بعضی ها! ۲۷.از ترکه میپرسن میگن نظرت درباره پیام بازرگانی چیه ؟ میگه خیلی جالبه تازه بینش فیلم هم نشون میدن ۳۰.ترکه میپرسن : " ربنا آتنا فی الدنیا حسن و فی الاخره حسن و قنا عذاب النار " ینی چی ؟!میگه ینی " این دنیا خوبه حسن ولی آخرت خیلی خطرناکه حسن ۳۱.ترکه میره کلانتری و میگه: قربان، زنم گم شده! افسره میگه: مشخصاتش رو بگو. طرف میگه: یعنی چی؟ افسره میگه: مثلا زن من 60 کیلو، قد بلند، موهاش طلایی. طرف میگه: زن من رو ولش کن، بریم زن تو رو پیدا کنیم ۳۳.ترکه می ره کتابخونه، داد می زنه یه ساندویچ بدین با سس اضافه. ۳۴.چرخه زندگی مردها: ۳۵.مجردها بیشتر از متاهل ها درباره زنها اطلاع دارند، چون اگر نداشتند آنها هم تا حالا ازدواج کرده بودند! (این هم تلافی بالایی) ۳۶. به ترکه می گن بچه کجائی ؟ میگه : بچه تهرون . . . می گن : کجای تهرون . . . می گه : کیلومتر 700 ، جاده تهران - اردبیل ۲۷.ازرائیل میره سراغ قزوینیه بهش میگه وصیت کردی؟ میگه آره زیره فرشه ۲۹.قابل توجه آقایان: با توجه به در نظر گرفتن قیمت جدید سکه دیه از مهریه ارزانتر است.. حالا تصمیم با شماست ۳۰.لوتی ترین اس ام اس سال: زنگ در خونتم هر کس تو رو بخواد باید منو بزنه ۳۱.یه روز زمان جنگ موشکی زدند بغل حمام زنانه زنها لخت از حمام فرار کردن روز بعد جوانها شعار دادند:جنگ جنگ تا پیروزی - صدام بزن جا دیروزی. ۳۲. غضنفر با دوستش با لگد می زدن تو شکم همدیگه. یکی از اونجا رد می شده می گه شما دو تا دردتون نمی گیره ؟ غضنفر می گه نه پوتین پامونه! ۳۳.به ترکه میگن شغلت چیه ؟ میگه یه اطلاعاتی هیچوقت خودشو لو نمیده! ۳۴.بسیجی میخواست عروسک بخره به صاحب مغازه میگه ببخشید آقا قیمت این خواهرمون چنده؟ ۳۵.سن خودتو ضرب در 777 کن بعد دوباره در عدد 13 ضرب کن عدد جالبی بدست می آید! ۳۶.عشق یعنی: چون خورشید، تابیدن بر شب های دوست...؛ و چون برف، ذوب شدن بر غم های دوست ۳۷.یارو فیلسوف میشه میگه : اگرخدا روبروی ما باشد و ما را به راه راست هدایت کند انسان باز هم گمراه میشود ،چون سمت راست خدا سمت چپ ما میشود!!!! ۳۸.یه ترکه مست میکنه میگه ولم کنید میخوام شورت ننمو در بیارم... میگن چرا شورت ننتو ؟؟؟ میگه اخه کشش کمرمو اذیت میکنه...... ۳۹.ترکه یه نصفه قرص خواب میخوره تا صبح یه چشمی میخوابه!!! ۴۰.به ترکه میگن چرا جورابات یه لنگش آبی یکی قرمز ؟ میگه والا نمیدونم بدبختی اینه که یه جفت دیگه هم تو خونه دارم همین طوری ۴۱.به ترکه می گن می دونی چرا روی خیابون ولی عصر این اسمو گذاشتن؟ می گه:چون صبح و ظهر هیچ خبری نیست ولی عصرررررر بیا ببین چه خبره ۴۲.می دونی چرا همه جوک ها با یه روز شروع می شه؟چون شبا مورد منکراتی داره !!! ۴۳.اصفهونیا رو از چهار تا چیز میشه شناخت: - همشون زیرشلواری آبی راه راه دارن – هر قلوپ نوشابه که میخورن به شیشه نگاه میکنن ببینن تا کجاش رفته - جلوی در وامیستن و به جای اینکه بگن بفرمایین تو، میگن حالا چرا نمیان تو؟ - بستنی لیوانی که میخورن حتما درش رو میلیسن ۴۴.تو شیراز مادر رو از دختر نمیشه تشخیص داد تو اصفهان گدا رو از پولدر تو تهران دخترو از پسر!! ۴۵.به علت تورم فزاینده ی امسال ، نام امسال به " فشار ملی و تحمل اجباری " تغییر کرد ! ( خواهشن ما رو وارد سیاست نکنید) ۴۶.هر کدوم از ما چون فرشتگانی با 1 بال هستیم ، تنها زمانی قادر به پرواز خواهیم بود که در آغوش هم باشیم . . . ۴۷.میلاد منجى، پیام عدالت، نگین امامت، مونس محمد، ... ... اینا رو دیشب تو پارتى گرفتن، ببین از فامیلاتون نیستن؟ ۴۸.ترکه صد هزارتا صلوات نذر می کنه میره ورزشگاه آزادی میگه جمیعاْ صلوات ۴۹.غضنفر تو جاده داشته رانندگی می کرده ، یهو میبینه یه کامیون داره از روبروش میاد،میزنه رو ترمز میبینه ترمزش نمی گیره. رفیقشو صدا می کنه می گه : اصغر اصغر پاشو تصادفو ببین. ۵۰.قضنفره میره در خونه دوستش و هر چی در میزنه کسی درو باز نمیکنه با خودش میگه فکر کنم در خرابه بهتره زنگ بزنم ۵۱.ترکه میره نماز جمعه هی شعار برعلیه امریکا میدن جو میگیرتش میره میکروفن رو میگیره میگه : خواهرا بیزحمت هفته دیگه نیاین میخوایم فحش ناموس بدیم ۵۲.زندگی رو از شیشه ی جلو نگاه کن ، نه از آیینه ی عقب . . . ۵۳.خواب ناز بودم شبی.... دیدیم کسی در میزند.... در را گشودم روی او ...دیدم غم است در می زند... ای دوستان بی وفا...از غم بیاموزید وفا..غم با آن همه بیگانگی..... هر شب به من سر می زند ۵۴.صرف فعل نشستن به گویش ترکی: مو بنیشم تونم بنیشی اونم بنیشه ما که بنیشیم شمام که بنیشید دیه جا نی اونا بنیشن! ۵۵. اون دنیا خدا نمی پرسه مدل ماشینت چیه؟ می پرسه چند تا پیاده رو سوار کردی؟ قابل توجه خانم هایی که نمی دونن نیت پسرها الهیه! ۵۶.یه روز غضنفر میفته دنبال دختره با سنگ میزنه توو سرش . بهش میگه خوب مختو زدم ها !!! ۵۵۷.هر وقت کسی رو دیدی احساس کردی میخواد بغلت کنه و فقط تو می بینیش... زبونت بند اومده... صدایی نمی شنوی... زمان نمی گذره... مطمئن باش عزرائیله ۵۸.عربه بچش تو اتوبوس به دنیا میاد اسمشو میذاره ابدوالواحد ۵۹.یارو خونه ش توی بینهایت بوده ,شبا از صدای برخورد خطوط موازی خوابش نمی برده !! ۶۰.زن حیف نون بهش می گه شوهر همسایه، هر روز صبح که می خواد از خونه بره بیرون زنش رو بوس می کنه، تو چرا این کار رو نمی کنی؟ حیف نون می گه: آخه من که زن همسایه رو خوب نمی شناسم! ۶۱.اصفهانی ها وقتی مهمان براشون میاد این طوری تعارف می کنند: لطفا این میوه ها را هم ملاحظه بفرمایید!


text: چگونه دانشجوی نمونه شوید!!! - مشروط شوید. مشروطی را برای دانشجو ساخته اند نه رئیس دانشگاه و اساتید. هیچکدام همه واحد های خود را پاس نکنید. از حد مجاز مشروطی و ترم های مجاز حضور در دانشگاه نهایت استفاده را ببرید. مطمئن باشید بیرون از دانشگاه هیچ خبری جز رفتن به سربازی و بعد از آن بیکاری وجود ندارد. حداقل وقتی که در دانشگاه حضور دارید به عنوان یک دانشجو شناخته می شوید نه یک بیکار. - تا دوران تحصیلتان تمام نشده در دانشگاه عاشق شوید و ازدواج کنید. چون اگر دانشگاهتان تمام شود هیچکس حاضر نیست با یک آدم آس و پاس بیکار ازدواج کند. - جزوه های خود را مرتب و منظم بنویسید. شاید فرجی شد و کسی برای گرفتن جزوه به شما مراجعه کرد و بختتان باز شد وگرنه بعد از تمام شدن دانشگاه بخت ازدواج را از دست خواهید داد. - یکی از راه های گرفتن نمره درس خواندن است. برای گرفتن نمره راه های دیگری هم وجود دارد. یکی از ساده ترین این راه ها پاچه خواری است. اکثر دانشجویان و به خصوص شاگرد اول ها نمره خود را از این طریق به دست می آورند. راه دیگر گرفتن نمره، جنس مخالف بودن است که در این روش نیازی نیست شما کار خاصی انجام دهید. نمره خود به خود برای شما منظور می شود.تهدید استاد به پنچر کردن ماشینش، مظلوم نمایی و بهانه مریضی و فوت اقوام درجه یک و دو و پیدا کردن آشنا و استفاده از بند پ روش های دیگر گرفتن نمره است که در مواقع لزوم توصیه می شود. - در فعالیت های فوق برنامه شرکت کنید. شما با درس خواندن فوقش یک لیسانسه بیکار می شوید. اما با شرکت در برنامه های فوق برنامه استعداد های هنری و غیر هنری خود را کشف و استعداد های هنری خود را خنثی و استعداد های غیر هنری خود را ضبط و بعد از فارغ التحصیل شدن به کار می بندید. - با گرفتن پایین ترین مدرک، دانشگاه را رها کنید. هرگز از یک سوراخ دوبار گزیده نشوید. ادامه تحصیل در مقطع کارشناسی ارشد و دکتری یک اشتباه بزرگ است هر وقت تحصیل را رها کنید و به کار اصلی خانوادگیتان برگردید، سود کرده اید. با ادامه تحصیل شما یک فوق لیسانس و یا دکتر بیکار خواهید شد که دیگر نمی توانید سرتان را پیش در و همسایه بلند کنید. پس تا دیر نشده به فکر یک کار نان و آب دار باشید. http://radiologytums.blogfa.com .: Weblog Themes By Pichak :.


text: سؤال 1: سخن گفتن در اثناء اذان و اقامه چه صورت دارد؟ پاسخ: سخن نگفتن در اثناء اذان و اقامه مستحب است. سؤال2: هنگامی که وقت اذان به افق شهر از رادیو یا تلویزیون اعلام میشود، میتوان نماز خواند یا باید صبر کرد تا اذان رادیو یا مسجد تمام شود؟ پاسخ: ملاکِ شروعِ به نماز، داخل شدن وقت است. پس اگر از اذان رادیو و تلویزیون یا مسجد اطمینان به دخول وقت پیدا شود، میتوان پیش از تمام شدن اذان، نماز را خواند؛ هر چند مقداری تأخیر برای رعایت احتیاط، خصوصاً در اذان صبح، مطلوب است. سؤال3: هنگام صبح اگر شک کنیم که آفتاب طلوع کرده یا نه، باید نماز را به نیت ادا بخوانیم یا قضا؟ پاسخ: میتوانید به نیّت ادا بخوانید و میتوانید به قصد مافیالذمه بجا آورید، به این معنی که اگر قضا شده باشد، قضا و اگر آفتاب طلوع نکرده، ادا باشد. سؤال4: اگر بعد از نماز شک کنیم وضو داشتهایم یا نه، نماز چه حکمی دارد؟ پاسخ: نماز صحیح است و به شک در وضو بعد از نماز اعتنا نکنید. سؤال5: فرو بردن ریزههای غذا که در بین دندانها است، در حال نماز چه صورت دارد؟ پاسخ: اشکال ندارد. سؤال6: اگر دستمال یا چیز نجس دیگری همراه نمازگزار باشد، چه حکمی دارد؟ پاسخ: بودن اشیایی مانند دستمال کوچک، کلید، چاقو و پول نجس به همراه نماز گزار، در صورتی که نجاست آن به بدن و لباس سرایت نکند، اشکال ندارد. سؤال7: استفاده از زنجیر، انگشتر و حلقه نامزدی طلا برای مردان چه صورت دارد؟ پاسخ:زینت به طلا برای مرد در هر حال حرام است و نماز با آن باطل است. سؤال8:اگر با لباسی که مقداری خون دارد نماز بخواند، حکمش چیست؟ پاسخ:اگر مقدار خون، کمتر از درهم ]تقریباً به اندازه سکه دو ریالی[ باشد، نماز صحیح است؛ جز خونهای سه گانه خانمها و خون کافر و سگ و خوک، که حتّی با کمتر از درهم آن هم نمیتوان نماز خواند. سؤال9:اگر لباس کسی که مشغول نماز است خونی باشد، واجب است به او اطلاع دهیم؟ پاسخ:تذکر دادن لازم نیست و نماز او با عدم اطلاع صحیح است. ولی اگر نمازگزار حکم شرعی بطلان نماز با خون بیشتر از درهم را نمیداند،از باب ارشاد جاهل لازم است حکم شرعی مسأله برای او بیان شود. سؤال10:نماز خواندن با مانتو و روسری چه صورت دارد؟ پاسخ:اگر شرایط لباس نمازگزار در آن رعایت شود و مقداری از صورت که شستن آن در وضو واجب نیست و زیر چانه و دستها از مچ به بالا و موی سر کاملا پوشیده باشد، اشکال ندارد؛ هر چند نماز با چادر برای رعایت پوشش در نماز آسانتر و بهتر است. سؤال11: آیا نماز خواندن روی تخت جایز است؟ پاسخ: اگر هنگام نماز، تخت، حرکت زیادی نداشته باشد و بدن روی آن آرام گیرد، نماز صحیح است. سؤال12در نماز جمعه از روزنامهای که اسم خدا در آن نوشته شده است به عنوان زیر انداز استفاده میکنیم، اشکال دارد؟ پاسخ: نشستن و ایستادن روی چیزی که اسم خدا در آن نوشته شده است، حرام است و نباید روی آن نماز خواند. سؤال13: اگر کسی به این مسأله توجه نداشته که بسم الله الرحمن الرحیم را در نماز باید به قصد همان سورهای که میخواهد بخواند بگوید، معمولا اول بسم الله را میگفته و سپس سوره را در ذهن تعیین میکرده است، آیا باید نمازهایی که تاکنون خوانده قضا کند؟ پاسخ: در مورد سؤال، نمازهایی که قبلا خوانده قضا ندارد؛ ولی باید در نمازهای بعد رعایت کند و بسم الله... را به قصد همان سورهای که میخواهد بخواند، تلاوت کند. سؤال14: اگر اشتباهاً سوره را قبل از حمد بخوانیم، سجده سهو واجب میشود؟ پاسخ: خیر، سجده سهو واجب نمیشود، البته باید پس از قرائت حمد، مجدداً سوره کاملی خوانده شود. سؤال15: در نماز بجای سوره قل هو اللّه احد میتوانیم یک سوره دیگر از قرآن بخوانیم اما چهار سوره است که خواندن هر یک از آنها به تنهایی کافی نیست بلکه باید با سوره دیگری خوانده شود. آن چهار سوره کدامند و چگونه باید خوانده شوند؟ پاسخ: در نماز بجای قل هو الله احد... خواندن هر یک از چهار سوره «انشراح»، «والضحی»، «فیل» و «ایلاف» به تنهائی کفایت نمیکند، بلکه دو سوره والضحی و المنشرح، و هم چنین دو سوره فیل و ایلاف در نماز، هر کدام یک سوره حساب میشوند. سؤال16: در رکوع نماز باید دستها روی زانو باشد یا اگر بالاتر از زانو هم گذاشته شود، اشکال ندارد؟ پاسخ: اگر به مقداری که بتواند دست را بر زانو بگذارد خم شود کافی است، و دست گذاشتن بر روی زانو در حال رکوع واجب نیست. و اگر بدن در حال ذکر رکوع، آرامش داشته باشد، میتوان دستها را رها کرد؛ اما مستحب است مردها کف دستها را روی استخوان زانو بگذارند و خانمها بالای زانو قرار دهند. سؤال17: کسی که با سرعت به سجده میرود اگر سرش بیش از یک بار به مهر بخورد حکمش چیست؟ پاسخ: در مواردی که سر بدون اختیار از محل سجده برمیگردد و دوباره بدون اختیار به محل سجده میرسد، یک سجده محسوب میشود و نماز صحیح است؛ اما اگر میتواند بعد از برگشتن سر از محل سجده از فرود دوباره آن به مُهر جلوگیری کند؛ باید از برگشتن سر به سجده خودداری کند و آن رایک سجده به حساب آورد (حتّی اگر ذکرسجده را نگفته باشد) و بعد از نشستن، دوباره به سجده برود و آن را سجده دوم خودحساب کند. سؤال18: اگر در حال خواندن نماز، بچهای مهر را بردارد، چه باید کرد؟ پاسخ: اگر چیزی که سجده بر آن صحیح است در دسترس او باشد، باید برهمان سجده کند؛ و گر نه ـ اگر وقت وسعت دارد ـ نماز را بشکند و دوباره با چیزی که میتوان بر آن سجده کرد، نماز بخواند. امّا اگر وقت تنگ است و نماز قضا میشود، باید به لباس خود سجده کند؛ و اگر آن هم ممکن نبود، به پشت دست سجده کند. سؤال19: اگر هنگام گذاشتن پیشانی روی مهر نماز، قسمتی از موی سر یا چادر بین پیشانی و مُهر حائل شود، وظیفه چیست؟ پاسخ: باید به طوری که پیشانی از روی مهر بلند نشود و سجده زیاد نگردد، مو یا چادر را کنار بزنند و بعد از استقرار پیشانی روی مهر، ذکر سجده را بگویند. البتّه اگر پیشانی به مقداری که در سجده لازم است، روی مهر باشد، کنار زدن چادر یا مو از پیشانی لازم نیست. سؤال20: آیا برای انجام سجده واجب قرآن، رعایت حجاب برای خانمها لازم است یا خیر؟ پاسخ: در سجده واجب قرآن، اگر مواضع هفتگانه سجود بر زمین باشد و پیشانی بر مُهر یا چیزی که سجده بر آن صحیح است قرار گیرد، کافی است و رعایت حجاب و روبه قبله بودن و وضو داشتن لازم نیست. سؤال21: اگر کسی آیه سجده را از ذهن بگذراند ولی بر زبان نیاورد، مثلاً از روی قرآن نگاه کند، آیا سجده بر او واجب میشود؟ پاسخ: صرف خطور در ذهن موجب وجوب سجده نمیشود. سؤال22: آیا در سجدههای مستحب هم، باید شرایط سجده واجب رعایت شود؟ پاسخ: در سجدههای مستحب، مثل سجده شکر، رعایت شرایط سجده واجب لازم نیست. سؤال23: آیا قنوت را میتوان به زبان فارسی خواند؟ پاسخ: دعا به غیر عربی در قنوت اشکال ندارد. سؤال24: آیا ترک قنوت اشکالی دارد؟ پاسخ: قنوت مستحب است وترک آن سهواً یاعمداً مبطل نماز نیست. سؤال25: ایا چرخاندن انگشتر و نگاه به نگین در حال قنوت استحباب دارد؟ پاسخ: انگشتر عقیق به دست کردن برای نماز و نیز نگاه کردن به کف دست در قنوت استحباب دارد؛ (بحار، ج 85، ص195) ولی برای استحباب چرخانیدن انگشتر و نگاه به آن دلیلی نیافتیم. سؤال26: آیا فقط در سجده آخر نماز میتوانیم «یا ولیالعافیه...» را بگوییم؟ پاسخ: دعای مذکور و هر دعای دیگر را میتوانید در تمام سجدهها بخوانید و مخصوص سجده آخر نماز نیست؛ بلکه خواندن دعا در حال ایستادن و نشستن و رکوع هم جایز است. سؤال27: کسی که در رکعت سوم یادش آمد تشهد را فراموش کرده، چه وظیفهای دارد؟ پاسخ: اگر قبل از رفتن به رکوع یادش بیاید که تشهد را نخوانده، باید بنشیند و تشهد را انجام دهد و دوباره رکعت سوم را بخواند؛ و اگر در رکوع یا بعد از آن متوجه شد که تشهد را نخوانده است، پس از تمام شدن نماز، قضای تشهد فراموش شده را بجای آورد. و بعد از آن دو سجده سهو، انجام دهد. در صورت اول نیز، انجام دو سجده سهو، بنابر احتیاط، واجب است. سؤال28: اگر شخصی ندانسته تسبیحات اربعه را بیشتر از سه مرتبه بخواند، آیا نمازش باطل میشود؟ پاسخ: نمازش صحیح است. سؤال29: کسی که بجای تسبیحات اربعه، حمد شروع کرده چه کند؟ پاسخ: اگر سهواً حمد را شروع کرده است، باید آن را رها کند و دوباره با توجّه، حمد تنها یا تسبیحات را بخواند؛ ولی اگر در رکوع یادش آمد، نمازش صحیح است. سؤال30: اگر در بین نماز ظهر شک کند که نیت نماز ظهر کرده یا عصر، چه باید بکند؟ پاسخ: باید به نیت ظهر، نماز را تمام کند، و صحیح است. سؤال31: اگر هنگام قرائت تسبیحات اربعه نماز چهار رکعتی شک کند سه رکعت خوانده یا چهار رکعت تکلیف چیست؟ پاسخ: شک سه و چهار در هر جای نماز که پیش آید ـ اگر بعد از تأمل، ظّن به یک طرف پیدا نشود ـ باید بنا را بر چهار بگذارند و نماز را تمام کنند و بعد از نماز، یک رکعت نماز احتیاط ایستاده یا دو رکعت نشسته بجای آورند؛ و نماز صحیح است. سؤال32: کسانی که در نماز حواسپرتی دارند و شک میکنند، وظیفهشان چیست؟ پاسخ: با حواس پرتی معمولی، نماز باطل نمیشود؛ گرچه از ارزش آن کاسته میشود و برای حضور قلب در نماز، انتخاب زمان و مکان مناسب، نماز اول وقت و در محل خلوت و نیز شرکت در نماز جماعت توصیه شده است. توجه کافی به مقدمات نماز و دقت در آن، همانند وضوی شاداب گرفتن و گفتن اذان و اقامه و مستحبات دیگر، بجای آوردن نافلهها، توجّه به مفاهیم نماز و خود را در محضر خدا دیدن، در پیدایش حضور قلب و پیشگیری از عارضه حواس پرتی و شک، مؤثر است. سؤال33: اگر در نماز حواسمان نباشد، آیا میتوانیم نماز را به هم زده، دوباره شروع کنیم؟ پاسخ: برهم زدن نمازِ واجب و از سرگرفتن آن جایز نیست. مگر آنکه حواس شما بقدری پرت شود که متوجه نماز نباشید ونفهمیداصلا چه کارمی کنید. سؤال34: در بین نماز عصر یقین کردم نماز ظهر را نخواندهام، آیا لازم است نماز را تمام کنم یا میتوانم نماز را باطل نمایم و نماز ظهر را شروع کنم؟ پاسخ: در این مورد لازم است نیت خود را به نماز ظهر برگردانید و نماز را تمام کنید و همچنین است که اگر در بین نماز عشا متوجه شدید نماز مغرب را نخواندهاید و وقت عدول به نماز مغرب نگذشته است ـ یعنی وارد رکوع رکعت چهارم نشدهاید ـ لازم است با نیت نماز مغرب، نماز را به پایان برسانید. سؤال35: قصد خواندن نماز ظهر داشتیم، اشتباهاً نماز عصر را نیت کردیم، حکم آن چیست؟ پاسخ: اگر قصد خواندن نماز ظهر داشتید و اشتباهاً گفتید نماز عصر میخوانم، یعنی اشتباه در تطبیق کردهاید و بعد متوجه شدید، نماز شما به عنوان ظهر صحیح است؛ اما اگر واقعاً قصد نماز عصر کردید و در بین نماز متوجه شدید ـ چنان چه نماز ظهر را نخوانده باشید ـ نیت را به نماز ظهر برگردانید و نماز را به عنوان ظهر تمام کنید. سؤال36: آیا نماز احتیاط را باید بلافاصله پس از سلام نماز بخوانیم؟ پاسخ: بلی، واجب است نماز احتیاط را بلافاصله بعد از سلام نماز و بدون انجام کارهای منافی نماز مانند روی برگرداندن از قبله، بجای آورد. منبع: پایگاه معظم له