text: شهدا پندار ما این است که شهدا رفته اند و ما مانده ایم اما حقیقت این است که شهدا ماندند و زمان ما را با خود برده است نام : شاهرخ ضرغام نام پدر : صدرالدین تاریخ تولد : ۱۳۲۸ محل تولد : تهران تاریخ شهادت : هفدهم آذرماه 1359 محل شهادت : آبادان اینها مشخصات شناسنامه ای اوست. کسی که در سی و یک سال عمر خود زندگی عجیبی را رقم زد. از همان دوران کودکی با آن جثه درشت و قوی خود، نشان داد که خلق و خوی پهلوانان را دارد . شاهرخ هیچگاه زیر بار حرف زور و ناحق نمی رفت. دشمن ظالم و یار مظلوم بود. دوازده سالگی طعم تلخ یتیمی را چشید. از آن پس با سختی روزگار را سپری کرد . در جوانی به سراغ کشتی رفت. سنگین وزن کشتی می گرفت. چه خوب پله های ترقی را یکی پس از دیگری طی می کرد. قهرمان جوانان، نایب قهرمان بزرگسالان، دعوت به اردوی تیم ملی کشتی فرنگی. همراهی تیم المپیک ایران و... اما اینها همه ماجرا نبود. قدرت بدنی، شجاعت، نبود راهنما، رفقای نا اهل و ... همه دست به دست هم داد. انسانی بوجود آمد که کسی جلودارش نبود هرشب کاباره، دعوا، چاقوکشی و ... پدر نداشت. از کسی هم حساب نمی برد. مادر پیرش هم کاری نمی توانست بکند الا دعا! اشک می ریخت و برای فرزندش دعا می کرد. خدایا پسرم را ببخش، عاقبت به خیرش کن. خدایا پسرم را از سربازان امام زمان(عج) قرار بده . دیگران به او می خندیدند. اما او می دانست که سلاح مومن دعاست. کاری نمی توانست بکند الا دعا. همیشه می گفت: خدایا فرزندم را به تو سپردم. خدایا همه چیز به دست توست. هدایت به وسیله توست. پسرم را نجات بده! ٭٭٭ زندگی شاهرخ در غفلت و گمراهی ادامه داشت. تا اینكه دعاهای مادر پیرش اثر كرد. مسیحا نفسی آمد و از انفاس خوش او مسیر زندگی شاهرخ تغییر كرد . بهمن ۵۷ بود. شب و روز می گفت: فقط امام، فقط خمینی (ره) وقتی در تلویزیون صحبت های حضرت امام پخش می شد، با احترام می نشست. اشك می ریخت و با دل و جان گوش می كرد. می گفت: عظمت را اگر خدا بدهد، می شود خمینی، با یك عبا و عمامه آمد. اما عظمت پوشالی شاه را از بین بُرد. همیشه می گفت: هرچه امام بگوید همان است. حرف امام برای او فصل الخطاب بود. برای همین روی سینه اش خالكوبی كرده بود كه: فدایت شوم خمینی. ولایت فقیه را به زبان عامیانه برای رفقایش توضیح می داد. از همان دوستان قبل از انقلاب، یارانی برای انقلاب پرورش داد. وقتی حضرت امام فرمود: به یاری پاسداران در كردستان بروید. دیگر سر از پا نمی شناخت. حماسه های اورا در سنندج، سقز، شاه نشین و بعدها در گنبد و لاهیجان وخوزستان و... هنوز در خاطره ها باقی است. شاهرخ از جمله كسانی است كه پیر جماران در رسایشان فرمود: اینان ره صد ساله را یك شبه طی كردند. من دست و بازوی شما پیشگامان رهائی را می بوسم و از خداوند می خواهم مرا با بسیجیانم محشور گرداند. وقتی از گذشته زندگی خودش حرف می زد داستان حُر را بازگو می كرد خودش را حُر نهضت امام می دانست. می گفت: حُر قبل از همه به میدان كربلا رفت و به شهادت رسید، من هم باید جزء اولین ها باشم. در همان روز های اول جنگ از همه جلوتر پا به عرصه گذاشت. آنقدر دلاورانه جنگید که دشمنان برای سرش جایزه تعیین کردند. آنقدر شجاعانه رفت تا كسی به گرد پایش نرسد. رفت و رفت. آنقدر رفت تا با ملائك همراه شد . شاهرخ پروازی داشت تا بی نهایت. در هفدهم آذر پنجاه و نه دشتهای شمال آبادان این پرواز را ثبت كرد. پروازی با جسم و جان. كسی دیگر او را ندید ؛ حتی پیكرش پیدا نشد. می گویند مفقود الاثر، اما نه، او از خدا خواسته بود همه گذشته اش را پاک کند. همه را، هیچ چیزی از او نماند. نه اسم، نه شهرت، نه مزار و نه هیچ چیز دیگر. خدا هم دعایش را مستجاب کرد. اما یاد او زنده است. نه فقط در دل دوستان، بلکه در قلوب تمام ایرانیان. او سرباز ولایت بود. مرید امام بود. مرد میدان عمل بود و اینها تا ابد زنده اند. هرگز نمیرد آنکه دلش زنده شد به عشق ثبت است برجریده عالم دوام ما مادر شهید شاهرخ ضرغام : (خانم عبدالهی (مادر شاهرخ) که در مردادماه 1388 به شاهرخ پیوست. شادی روحش صلوات) شاهرخ در بیمارستان دروازه شمیران به دنیا آمد. از آن زمان تولدش هم خیلی درشت اندام و سنگین وزن بود. تا سوم راهنمایی بیشتر درس نخواند. از مدرسه اخراجش كردند به خاطر اینكه شاهرخ نسبت به تبعیض معلم میان دانشآموزان مرفه و كم بضاعت اعتراض كرده بود. عصر یکی از روزهای تابستان بود. زنگ خانه به صدا در آمد. آن زمان ما در حوالی چهارراه کوکا کولا در خیابان پرستار می نشستیم. پسر همسایه بود ، گفت: از کلانتری زنگ زدند. مثل اینکه شاهرخ دوباره بازداشت شده سند خانه ما همیشه سر طاقچه آماده بود. تقریباً ماهی یکبار برای سند گذاشتن به کلانتری محل می رفتم. مسئول كلانتری هم از دست او به ستوه آمده بود ، سند را برداشتم. چادرم را سر کردم و با پسر همسایه راه افتادم. در راه پسر همسایه می گفت: خیلی از گنده لاتهای محل، از آقا شاهرخ حساب می برن، روی خیلی از اونها رو کم کرده. حتی یکدفعه توی دعوا چهار نفر رو با هم زده. بعد ادامه داد: شاهرخ الان برای خودش کلی نُوچه داره. حتی خیلی از مامورای کلانتری ازش حساب می برن . دیگر خسته شده بودم. با خودم گفتم: شاهرخ دیگه الان هفده سالشه. اما اینطور اذیت می کنه، وای به حال وقتی که بزرگتر بشه. چند بار می خواستم بعد از نماز نفرینش کنم. اما دلم برایش سوخت. یاد یتیمی و سختی هائی که کشیده بود افتادم. بعد هم به جای نفرین دعایش کردم ، وارد کلانتری شدم. با کارهای پسرم، همه من را می شناختند. مامور جلوی در گفت: برو اتاق افسر نگهبان درب اتاق باز بود. افسر نگهبان پشت میز بود. شاهرخ هم با یقه باز و موهای به هم ریخته مقابل او روی صندلی نشسته بود. پاهایش را هم روی میز انداخته بود. تا وارد شدم داد زدم و گفتم: مادر خجالت بکش پاهات رو جمع کن ؛ بعد رفتم جلوی میز افسر و سند را گذاشتم و گفتم: من شرمنده ام، بفرمائید با عصبانیت به شاهرخ نگاه کردم و بعد از چند لحظه گفتم: دوباره چیکار کردی؟ شاهرخ گفت: با رفیقا سر چهار راه کوکا وایساده بودیم. چند تا پیرمرد با گاری هاشون داشتند میوه می فروختند، یکدفعه یه پاسبون اومد و بار میوه پیرمردها رو ریخت توی جوب، اما من هیچی نگفتیم بعد هم اون پاسبون به پیرمردا فحش ناموس داد من هم نتونستم تحمل کنم و رفتم جلو همینطور تو چشماش نگاه می کردم. ساکت شد. فهمیده بود چقدر ناراحتم ، سرش را انداخت پائین . افسر نگهبان گفت: این دفعه احتیاجی به سند نیست. ما تحقیق کردیم و فهمیدیم مامور ما مقصر بوده. بعد مكثی كرد و ادامه داد: به خدا دیگه از دست پسر شما خسته شدم. دارم توصیه می کنم، مواظب این بچه باشید. اینطور ادامه بده سرش می ره بالای دار .! شب بعد از نماز سرم را گذاشتم روی مهر و بلند بلند گریه می کردم. بعد هم گفتم: خدایا از دست من کاری بر نمی یاد، خودت راه درست رو نشونش بده. خدایا پسرم رو به تو سپردم، عاقبت به خیرش کن. ورزش بدنش بسیار قوی بود. هر روز هم مشغول تمرین بود. در اولین حضور در مسابقات کشتی فرنگی به قهرمانی جوانان تهران در یکصد کیلو دست یافت. سال پنجاه در مسابقات قهرمانی کشور در فوق سنگین جوانان بسیار خوش درخشید و تمامی حریفان را یکی پس از دیگری از پیش رو برداشت. بیشتر مسابقه ها را با ضربه فنی به پیروزی می رسید. قدرت بدنی، قد بلند، دستان کشیده و استفاده صحیح از فنون باعث شد که به مقام قهرمانی دست پیدا کند. در مسابقات کشتی آزاد هم شرکت کرد و توانست نایب قهرمانی تهران را کسب کند. سالهای اول دهه پنجاه، مسابقات کشتی جدیدی به نام "سامبو" برگزار شد. از مدتها قبل، قوانین مسابقات ابلاغ شده بود. در آن مسابقات درخشش شاهرخ خیره کننده بود. جوان تهرانی قهرمان سنگین وزن مسابقات شد. سال پنجاه و پنج آخرین سال حضور او در مسابقات کشتی بود. در آن سال به همراه آقای سلیمانی برای سنگین وزن، به اردوی تیم ملی دعوت شدند. روایت دوستان در پس هیکل درشت و ظاهر خشنی که شاهرخ داشت، باطنی متفاوت وجود داشت که او را از بسیاری از همردیفانش جدا می ساخت . هیچگاه ندیدم که در محرم و صفر لب به نجاستهای کاباره بزند. ماه رمضان را همیشه روزه می گرفت و نماز می خواند. به سادات بسیار احترام می گذاشت . یکی از دوستانش می گفت: پدر و مادرش بسیار انسانهای باایمانی بودند پدرش به لقمه حلال بسیار اهمیت می داد. مادرش هم بسیار انسان مقیدی بود .اینها بی تاثیر در اخلاق و رفتار شاهرخ نبود. قلبی بسیار رئوف و مهربان داشت. هر چه پول داشت خرج دیگران میکرد. هر جائی که می رفتیم، هزینه همه را او می پرداخت. هیچ فقیری را دست خالی رد نمی کرد فراموش نمی کنم یکبار زمستان بسیار سردی بود. با هم در حال بازگشت به خانه بودیم. پیرمرد درشت اندامی مشغول گدائی بود و از سرما می لرزید . شاهرخ فوری کاپشن گران قیمت خودش را در آورد و به مرد فقیر داد. بعد هم دسته ای اسکناس از جیبش برداشت و به آن مرد داد و حرکت کرد . پیرمرد که از خوشحالی نمی دانست چه بگوید، مرتب می گفت: جَوون، خدا عاقبت به خیرت کنه . شاهرخ قبل از انقلاب- یادگارهائی از دوران جهالت(به گفته خودش) غیرت و جوانمردی صبح یکی از روزها با هم به کاباره پل کارون رفتیم. به محض ورود، نگاه شاهرخ به گارسون جدیدی افتاد که سر به زیر، پشت قسمت فروش قرار گرفته بود. با تعجب گفت: این کیه، تا حالا اینجا ندیده بودمش؟! در ظاهر زن بسیار با حیائی بود. اما مجبور شده بود بدون حجاب به این کار مشغول شود. شاهرخ جلوی میز رفت و گفت: همشیره، تا حالان دیدهب ودمت، تازه اومدی اینجا؟! زن، خیلی آهسته گفت: بله، من از امروز اومدم. شاهرخ دوباره با تعجب پرسید: تو اصلاً قیافه ات به اینجور کارها و اینجور جاها نمی خوره، اسمت چیه؟ قبلاً چیکاره بودی؟ زن در حالی که سرش را بالا نمی گرفت گفت: مهین هستم، شوهرم چند وقته که مُرده، مجبور شدم که برای اجاره خانه و خرجی خودم و پسرم بیام اینجا! شاهرخ، حسابی به رگ غیرتش برخورده بود، دندان هایش را به هم فشار می داد، رگ گردنش زده بود بیرون، بعد دستش را مشت کرد و محکم کوبید روی میز و با عصبانیت گفت: ای لعنت بر این مملکت کوفتی!! بعد بلند گفت: همشیره راه بیفت بریم، شاهرخ همینطور که از در بیرون می رفت رو کرد به ناصرجهود و گفت: زود بر میگردم! مهین هم رفت اتاق پشتی و چادرش را سرش کرد و با حجاب کامل رفت بیرون. بعد هم سوار ماشین شاهرخ شد و حرکت کردند. مدتی از این ماجرا گذشت. من هم شاهرخ را ندیدم، تا اینکه یک روز در باشگاه پولاد همدیگر را دیدیم. بعد از سلام و علیک، بی مقدمه پرسیدم: راستی قضیه اون مهین خانم تو چی شد؟! اول درست جواب نمی داد، اما وقتی اصرار کردم گفت: دلم خیلی براشون سوخت، اون خانم یه پسر ده ساله به اسم رضا داشت. صاحب خونه به خاطر اجاره، اثاث ها رو بیرون ریخته بود. من هم یه خونه کوچیک تو خیابون نیرو هوائی براشون اجاره کردم. به مهین خانم هم گفتم: تو خونه بمون و بچه ات رو تربیت کن، من اجاره و خرجی شما رو می دم!! وصیتنامه شهید سوخته در عشق خدا، محمد تورجی زاده- خدایا همیشه نگران بودم که عاملی باشم برای ریخته شدن اشک چشم امام عزیز پایگاه صالحات- امام خمینی: اینجانب هر وقت با این عزیزان معظم برخورد می كنم یا وصیت نامه انسان ساز شهیدی را می بینم احساس حقارت و زبونی می كنم. اینان سند ایمان و تعهدشان را به اسلام در دست دارند و قبور شهدا و اجساد و ابدان معلولان‚ زبان گویائی است كه به عظمت روح جاوید آنان شهادت می دهد نام: محمد تورجی زاده تولد : ۲۳ تیر ماه ۱۳۴۳ فرزند: حسن شهادت: ۵ اردیبهشت ۱۳۶۶ محل شهادت: بانه _ منطقه عملیاتی کربلای ۱۰ علی تورجی (برادر شهید) : از مشهد که برگشت حال و روزش تغییر کرد نشاط عجیبی داشت، از بیشتر دوستان و آشنایان خداحافظی کرد و از همه حلالیت طلبید. قرار بود فردا با دوستانش عازم جبهه شود، همان روز رفتیم به گلستان شهدا، سر قبر شهید سید رحمان هاشمی. دیگر گریه نمیکرد. دو تن دیگر از دوستانش در کنار رحمان آرمیده بودند، به مزار آنها خیره شد؛ گویی چیزهایی میدید که ما از آنها بی خبر بودیم. رفت سراغ مسئول گلستان شهدا، از او خواست در کنار سید رحمان کسی را دفن نکند. ایشان هم گفت : من نمیتوانم قبر را نگه دارم؛ شاید فردا یک شهید آوردند و گفتند میخواهیم اینجا دفن کنیم. محمد نگاهی به صورت پیرمرد انداخت و گفت : شما فقط یک ماه اینجا را برای من نگهدار. همانطور هم شد و محمد در کنار سید رحمان دفن شد. مصاحبه با شهید : در نوار مصاحبه به عنوان آخرین سوال از محمد پرسیدند : اگر پیامی برای مردم دارید بفرمایید. محمد گفت: آخرین پیام من این است که قدر امام و ولایت فقیه را بدانید. خداوند میگوید : اگر شکر نعمت کردید نعمت را افزون میکنم، اگر هم کفران نعمت کنید از شما میگیرم. شکرگزاری از خدا فقط دعا به امام نیست بلکه اطاعت از فرمانهای اوست. قدر امام را بدانید، مواظب باشید دل امام به درد نیاید و خدای ناکرده از ما به امام زمان شکایت نکند. ما بر اساس نیازی که به اسلام داریم باید تلاش کنیم، اسلام به ما هیچ نیازی ندارد. خداوند در قرآن میفرماید : اگر شما امت، اسلام را یاری نکردید، شما را برمیدارم و امت دیگری را قرار میدهم که اسلام را یاری کنند. مسئله دیگر حمایت از شخصیتهای مملکتی است که پشت سر ولایت قرار دارند. مثل آیت الله خامنهای و مشکینی و... کلام آیت الله جوادی آملی در خصوص شهید تورجی زاده: به نقل از شهید سید محمد حسین نواب (روحانی وارستهای که در سال ۷۳ در منطقه بوسنی به شهادت رسید) تعریفش را از برادرم که همرزم او بود زیاد شنیده بودم، یکبار یکی از نوارهایش را گوش دادم؛ حالت عجیبی داشت. از آنچه فکر میکردم زیباتر بود؛ نوایی ملکوتی داشت؛ بعد از آن همیشه در حجره به همراه دیگر طلبهها نوارهایش را گوش میکردیم. بسیاری از دوستان مجذوب صدای او بودند، دعای کمیل و توسل او مسیر زندگی خیلی از افراد را عوض کرد. شب بود که به همراه چند نفر از دوستان دور هم نشسته بودیم، دعای توسل شهید تورجی زاده در حال پخش بود، هر کس در حال خودش بود، صدای در آمد بلند شدم و در را باز کردم، در نهایت تعجب دیدم استاد گرامی ما حضرت آیت الله جوادی آملی پشت در است؛ با خوشحالی گفتم بفرمایید. ایشان هم در نهایت ادب قبول کردند و وارد شدند، البته قبلاً هم به حجرهها و طلبههایشان سر میزدند. سریع ضبط را خاموش کردیم، استاد در گوشهای از اتاق نشستند، بعد گفتند : اگر مشکلی نیست ضبط را روشن کنید. صدای سوزناک و نوای ملکوتی او در حال پخش بود. استاد پرسیدند: اسم ایشان چیست؟ گفتم : محمد رضا تورجی زاده. استاد پس از کمی مکث فرمودند : ایشان (در عشق خدا) سوخته است. گفتم : ایشان شهید شده. فرمانده گردان یا زهرا (سلام الله علیها) هم بوده. استاد ادامه داد: ایشان قبل از شهادت سوخته بوده. مصاحبه با شهید محمود اسدی (از فرماندهان گمنام و بی مزار گردان یا زهرا) : بعد از شهادت محمد تا چند روز در اردوگاه فقط نوارهای مداحی و مناجاتهای محمد را پخش میکردند، بیشتر مناجاتها و مداحیهای محمد در مورد امام زمان بود؛ خیلی ناراحت بودم تا اینکه یک شب محمد را در خواب دیدم، خوشحال بود و بانشاط، لباس فرم سپاه بر تنش بود، چهرهاش خیلی نورانیتر شده بود؛ یاد مداحیهای او افتادم. پرسیدم : محمد، این همه در دنیا از آقا خواندی، توانستی او را ببینی؟ محمد در حالی که میخندید گفت : من حتی آقا امام زمان را در آغوش گرفتم. وصیتنامه شهید محمد تورجی زاده محمد قبل از آخرین سفر وصیتنامهاش را آماده کرد، محل آن را هم گفت و رفت. الحمدالله ربالعالمین، شهادت میدهم که معبودی جز الله نیست و برای رشد انسانها پیامبرانی فرستاده که نبی اکرم محمد ابن عبدالله خاتم آنان است. او نیز برای استمرار راه صحیح این امت و عدم انحراف از مبانی عالیه اسلام حضرت علی (علیه السلام) را به عنوان ولی و وصی بعد از خود معرفی نمود. شهادت میدهم قیامت حق است و میزانی برای سنجش اعمال وجود دارد. بهشت و دوزخ حق است و اجر و جزایی در پی اعمال است. امشب که قلم بر کاغذ میرانم، انشا الله هدفی جز رضای دوست و انجام وظیفه ندارم؛ در راه وظایفی که بر عهدهام گذاشته شده از ایثار جان و ... هیچ دریغی ندارم. زمانی که قدم اول را در این راه برداشتم به نیت لقای خدا و شهادت بود، امروز بعد از گذشت این مدت راغبتر شدهام که این دنیا محلی نیست که دلی هوای ماندن در آن را بنماید. خدایا شاهدی که لباس مقدس سپاه را به این عشق و نیت به تن کردم که برای من کفنی باشد آغشته به خون. خدایا همیشه نگران بودم که عاملی باشم برای ریخته شدن اشک چشم امام عزیز. اگر در این مدت بر این نعمت بزرگ شکری درخور نکردم و یا از اوامرش تمردی نمودم بر من ببخش. خدایا معیار سنجش اعمال خلوص است. من میدانم اخلاصم کم است، اما اگر مخلص نیستم امیدوارم. اگر گناه و معصیت کورم کرده، بینای رحمتم. با لطف و کرم خود مرا دریاب که با لیاقت فرسنگها راه است. هم رزمانم، سخنی با شما دارم. همیشه گفتهام : بسیجیها، سپاهیها ... این لباسی که بر تن کردهاید خلعتی است از جانب فرزند حضرت زهرا (سلام الله علیها) پس لیاقت خود را به اثبات برسانید. نظم در امور را سرلوحه خود قرار دهید. روز به روز بر معنویت و صفای روح خود بیفزایید، نماز شب را وظیفه خود بدانید، حافظی بر حدود الهی باشید، در اعمال خود دقت کنید که جبهه حرم خداست؛ در این حرم باید از ناپاکیها به دور بود. عزیزانم، امام را همچون خورشیدی در بر بگیرید، به دورش بچرخید، از مدارش خارج نشوید که نابودیتان حتمی است. پدر و مادرم سخن با شما بسی مشكل است میدانم این داغ با توجه به علاقهای كه به من داشتهاید بسیار سخت است. پدرم مبادا كمر خم كنید. مادرم مبادا صدای گریهی شما را كسی بشنود. پدر و مادرم همانطور كه قبلاً مقاوم بودید در این فراز از زندگیتان نیز صبر كنید وبا صبرتان دشمن را به ستوه آورید، دوست دارم جنازهام ملبس به لباس سپاه بوده و به دست شما در قبر گذارده شود؛ مرا از كودكی خود از محبان حسین (ع) و زهرا (س) تربیت كردید. از طعن دشمنان نهراسید. نهایت و اوج محبت فانی شدن در راه معشوق است و من فانی فی الله هستم. همه باید برویم كه انالله و اناالیه راجعون. فقط نحوهی رفتن مهم است وبا چه توشهای رفتن. برادر و خواهرانم : در زندگی خود، جز رضای حق را در نظر نگیرید، هرچه میکنید و هر چه میگویید با رضای او بسنجید؛ به خاطر یک شهید خود را میراث خوار انقلاب ندانید. اگر نتوانستم حق فرزندی و برادری را برای شما ادا کنم حلالم کنید. من همه را بخشیدم، اگر غیبت و تهمت و ... بوده بخشیدم؛ امیدوارم شما هم مرا عفو نمایید. ببخشیدم تا خدا هم مرا ببخشد. اگر جنازهای از من آوردند دوست دارم روی سنگ قبرم بنویسید : یا زهرا (علیها السلام). از طرف من از همه فامیل حلالیت بطلبید. خدایا سختی جان کندن را بر ما آسان فرما. در آخرین لحظات چشمان ما را به جمال یوسف زهرا (علیهاالسلام) منور فرما. خدایا کلام آخر ما را یا مهدی و یا زهرا قرار بده. خدایا در قبر مونسم باش که چراغ و فرش و مونسی به همراه ندارم. خدایا ما را از سلک شهیدان واقعی که در جوار خودت در عرش الهی در کنار مولا حسین (علیه السلام) هستند قرار بده. والسلام _ محمد رضا تورجی زاده شعری از شهید محمد تورجی زاده : هیهات، مصیبتی است تنها ماندن هنگام رحیل همرهان جا ماندن سخت است زمان هجرت هم قفسان مبهوت قفس شدن ز ره واماندن در چون و چرای حسرت هستی تا چند تاچند اسیر خودسریها ماندن در حسرت پر کشیدن از دام وجود ماندیم و نبود در خور ما ماندن مشتاق رحیل و بال و پر سوختهایم سخت است در این سرا خدایا ماندن منبع: کتاب "یا زهرا- زندگی نامه شهید محمد تورجی زاده " انتشارات گروه فرهنگی شهید ابراهیم هادی ابراهیم دراول اردیبهشت سال 36 در محله شهید سعیدی حوالی میدان خراسان دیده به هستی گشود. او چهارمین فرزند خانواده بشمار می رفت. با این حال پدرش مشهدی محمد حسین به او علاقه خاصی داشت. او نیزمنزلت پدر خویش رابدرستی شناخته بود. پدری که باشغل بقالی توانسته بود فرزندانش را یه یهترین نحو تربیت نماید. ابراهیم نوجوان بود که طعم تلخ یتیمی را چشید. از آنجا بود که همچون مردان بزرگ زندگی را پیش برد. دوران دبستان را به مدرسه طالقانی رفت ودبیرستان را نیز در مدارس ابوریحان وکریم خان. سال 55 توانست به دریافت دیپلم ادبی نائل شود. از همان سال های پایانی دبیرستان مطالعات غیر درسی را نیز شروع کرد. حضوردرهیئت جوانان وحدت اسلامی وهمراهی وشاگردی استادی نظیر علامه محمد تقی جعفری بسیاردر رشد شخصیتی ابراهیم موثر بود. در دوران پیروزی انقلاب شجاعت های بسیاری از خود نشان داد. او همزمان با تحصیل علم به کار در بازار تهران مشغول بود. پس از انقلاب در سازمان تربیت بدنی و بعد از آن به آموزش پرورش منتقل شد. ابراهیم همچون معلمی فداکار به تربیت فرزندان این مرز وبوم مشغول شد. اهل ورزش بود. با ورزش پهلوانی یعنی ورزش باستانی شروع کرد. در والیبال وکشتی بی نظیر بود. هرگز در هیچ میدانی پا پس نکشید ومردانه می ایستاد. مردانگی اورا می توان در ارتفاعات سر به فلک کشیده بازی درازو گیلان غرب تا دشت های سوزان جنوب مشاهده کرد. حماسه های او در این مناطق هنوز در اذهان یاران قدیمی جنگ تداعی می کند. دروالفجر مقدماتی پنج روز به همراه بچه های گردان کمیل وحنظله در کانالهای فکه مقاومت کردند اما تسلیم نشدند. سرانجام در 22 بهمن سال 61 بعد از فرستادن بچه های باقی مانده به عقب، تنهای تنها با خدا همراه شد. دیگر کسی او راندید. او همیشه از خدا می خواست گمنام بماند. چرا که گمنامی صفت یاران خداست. خدا هم دعایش را مستجاب کرد. ابراهیم سالهاست که گمنام وغریب در فکه مانده تا خورشیدی باشد برای راهیان نور. برگرفته از وبلاگhttp://shahidebrahimehadi.blogfa.com/ آقا در بین صحبت هایش فرمود: «تصویر شهیدی در اطاق من هست که بسیار زیباست و خیلی به آن علاقه دارم.» وقتی پرسیدم متعلق به کدام شهید است؟ ایشان فرمود که نامش را نمی دانم. سپس به آقا میثم – فرزندش - گفت که برود و آن عکس را بیاورد. دقایقی بعد که صحبت ها درباره عظمت شهدا گل انداخته بود، آقا گفت: «حتما باید شما اون عکس رو ببینید.» سپس رو به میثم کرد و مجددا گفت: «شما برو اون عکس شهید رو از اطاق من بیار.» که آقا میثم رفت و سرانجام عکس را آورد. کارت پستال کوچکی بود از شهیدی با بادگیر آبی، که بر زمین تفتیده شلمچه آرام گرفته بود. آن عکس را قبلا دیده بودم. عکسی بود که «موسسه میثاق» منتشر و پخش کرده بود. زیر آن هم نام شهید را نزده بودند. عکس را که آورد، آقا با احترام و ادب خاصی آن را به دست گرفت و رو به ما نشان داد. همان طور که آن را جلوی چشم ما گرفته بود، فرمود: «شما به چهره این شهید نگاه کنید، چقدر معصوم و زیباست ... الله اکبر ... من این را در اطاق خودم گذاشته ام و به آن خیلی علاقه دارم.» ناگهان یاد کلامی از دوست عزیزم «حسین بهزاد» افتادم. چندی قبل از آن، حسین همان عکس را نشانم داد و نکته بسیار مهمی را تذکر داد. آن شهید جوان با سربند خود لوله اسلحه اش را بسته بود و ... به آقا گفتم: «آقا، یک نکته مهمی در این عکس هست که مظلومیت او را بیشتر می رساند.» آقا نگاه عمیقی به عکس انداخت و با تعجب پرسید که آن نکته چیست؟ که حرف حسین بهزاد را گفتم: « این بسیجی، با سربند خود لوله اسلحه اش را بسته که گرد و خاک وارد لوله اسلحه نشود. یعنی این شهید هنوز به خط و صحنه درگیری نرسیده و با اسلحه اش هنوز تیر شلیک نکرده است.» با این حرف، آقا عکس را جلوتر برد و در حالی که نگاهش را به آن عزیز دوخته بود، با حسرت و با حالتی زیبا فرمود: « الله اکبر ... عجب ... سبحان الله ... سبحان الله » چند هفته پیش سایت لاله ها برای اولین بار این شهید ناشناس را در فضای مجازی معرفی کرد،برای اولین بار خبرگزاری گیلان نیوز بدون ذکر منبع، عینا مطلب سایت لاله ها را در سایت خود قرار داد(ناراحتی از این بابت نیست) امروز باخبر شدیم بسیاری از خبرگزاری های زیر مطلب شهید هادی ثنایی مقدم را در سایت و روزنامه خود قرار دادند. منبع:وبلاگ شهیدان زنده اند گفت: " توی عملیات خیبر، که دستم قطع شده بود ؛ بهم الهام شد: حسین می خوای شهید بشی یا نه؟ " حس می کردم هر جوابی بدم همون می شه. یاد بچه ها افتادم ، یاد عملیات . فکر کردم وقتش نیست حالا. .. گفتم : "نه. چشم باز کردم دیدم یکی داره زخممو میبنده." منبع:وبلاگ شهیدان زنده اند انجام احكام و دستورات الهى، نیازمند قدرت، جدّیّت، عشق و تصمیم است و با شوخى و تشریفات، سازگارى ندارد. دیندارى، با ضعف و مسامحه و سازشكارى سازگار نیست. وَ إِذا قِیلَ لَهُمْ آمِنُوا بِما أَنْزَلَ اللَّهُ قالُوا نُۆْمِنُ بِما أُنْزِلَ عَلَیْنا وَ یَكْفُرُونَ بِما وَراءَهُ وَ هُوَ الْحَقُّ مُصَدِّقاً لِما مَعَهُمْ قُلْ فَلِمَ تَقْتُلُونَ أَنْبِیاءَ اللَّهِ مِنْ قَبْلُ إِنْ كُنْتُمْ مُۆْمِنِینَ (بقره 91)و هنگامى كه به آنها گفته شود به آنچه خداوند نازل كرده ایمان آورید، گویند: ما تنها به چیزى ایمان مىآوریم كه بر (پیامبر) خودمان نازل شده باشد و به غیر آن كافر مىشوند، در حالى كه آن (قرآن) حقّ است و آنچه را (از تورات) با ایشان است، تصدیق مىكند. بگو: اگر (به آیاتى كه بر خودتان نازل شده) مۆمن بودید پس چرا پیامبران خدا را پیش از این به قتل مىرساندید؟! در تفسیر آیات قبل گفته بودیم كه یهود با آن همه زحمات و مشكلاتى كه در راه رسیدن به" پیامبر موعود تورات" متحمل شدند به خاطر حسد، یا به خاطر اینكه این پیامبر از بنى اسرائیل نیست، و منافع شخصى آنها را به خطر مىاندازد از اطاعت و ایمان به او سرباز زدند. در تعقیب آن آیات در آیه مورد بحث به جنبه تعصبات نژادى یهود كه در تمام دنیا به آن معروفند اشاره می كنیم. اگر به راستى آنها به تورات ایمان داشتند، توراتى كه قتل نفس را گناه بزرگى مىشمرد نمىبایست پیامبران بزرگ خدا را به قتل برسانند. از این گذشته اصولا این سخن كه ما تنها به دستوراتى ایمان مىآوریم كه بر ما نازل شده باشد، انحراف روشنى از اصول توحید و مبارزه با شرک است، این یک نوع خود خواهى و خود پرستى است، چه در شكل شخصى باشد یا در شكل نژادى. توحید آمده است كه این گونه خوهاى زشت را از وجود انسان ریشه كن سازد، تا انسانها دستورات خدا را فقط به خاطر اینكه از ناحیه خدا است بپذیرند. به عبارت دیگر اگر پذیرش دستورات الهى مشروط به این باشد كه بر خود ما نازل گردد این در حقیقت شرك است نه ایمان، كفر است نه اسلام، و قبول چنین دستوراتى هرگز دلیل ایمان نخواهد بود.عشق و علاقهى مُفرِط، خطرناك است. اگر دل انسان از علاقه به چیزى پرشود، حاضر نمىشود حقایق را بپذیرد. «أُشْرِبُوا فِی قُلُوبِهِمُ الْعِجْلَ» (چنان كه گفتهاند: «حبّ الشیء یعمى و یصمّ» دوستدارى چیزى، انسان را كور و كر مىكند. یعنى انسان دیگر حاضر نیست عیبهاى آن را ببیند و یا بشنود) جالب اینكه در آیه فوق مىگوید:" هنگامى كه به آنها گفته شود به آنچه خدا نازل كرده ایمان بیاورید ..." كه در این عبارت نه محمد (صلی الله علیه و آله) مطرح است و نه موسى (علیه السلام) و یا عیسى (علیه السلام) بلكه صرفا" ما انزل اللَّه" است. قرآن براى روشنتر ساختن دروغ و كذب آنها، در آیه بعد (92)، سند دیگرى را بر ضد آنها افشا مىكند و مىگوید:" موسى آن همه معجزات و دلائل روشن را براى شما آورد، ولى شما بعد از آن گوساله را انتخاب كردید و با این كار ظالم و ستمگر بودید"! (وَ لَقَدْ جاءَكُمْ مُوسى بِالْبَیِّناتِ ثُمَّ اتَّخَذْتُمُ الْعِجْلَ مِنْ بَعْدِهِ وَ أَنْتُمْ ظالِمُونَ). اگر شما راست مىگوئید و به پیامبر خودتان ایمان دارید پس این گوساله پرستى بعد از آن همه دلائل روشن توحیدى چه بود؟ این چه ایمانى است كه به محض غیبت موسى و رفتنش به كوه طور از دل هاى شما پرواز مىكند و كفر جاى آن، و گوساله جاى توحید را مىگیرد؟ آرى شما با این كارتان هم به خود ستم كردید و هم به جامعه خود و نسل هاى آیندهتان. و در آیه بعد (93) سند دیگرى بر بطلان این ادعاى آنها ذكر كرده مساله پیمان كوه طور را به میان مىكشد و مىگوید: وَ إِذْ أَخَذْنا مِیثاقَكُمْ وَ رَفَعْنا فَوْقَكُمُ الطُّورَ خُذُوا ما آتَیْناكُمْ بِقُوَّةٍ وَ اسْمَعُوا قالُوا سَمِعْنا وَ عَصَیْنا وَ أُشْرِبُوا فِی قُلُوبِهِمُ الْعِجْلَ بِكُفْرِهِمْ قُلْ بِئْسَما یَأْمُرُكُمْ بِهِ إِیمانُكُمْ إِنْ كُنْتُمْ مُۆْمِنِینَ (بقره 93) و (یاد كنید) آن گاه كه از شما پیمان گرفتیم و كوه طور را بر فراز شما بالا بردیم (و گفتیم دستوراتى كه به شما دادهایم، محكم بگیرید و گوش دهید (و عمل كنید. امّا آنان) گفتند: شنیدیم و نافرمانى كردیم، و به سبب كفرشان به (پرستش) گوساله دلباختند. بگو اگر ادّعاى ایمان دارید، (بدانید كه) ایمانتان شما را به بد چیزى فرمان مىدهد. آرى شرک و دنیا پرستى كه نمونه آن عشق به گوساله طلایى سامرى بود در تار و پود قلبشان نفوذ كرد، و در سراسر وجودشان ریشه دواند، و به همین دلیل خدا را فراموش كردند. شگفتا! این چگونه ایمانى است كه هم با كشتن پیامبران خدا مىسازد و هم گوسالهپرستى را اجازه مىدهد، و هم میثاقهاى محكم الهى را به دست فراموشى مىسپرد؟! نكاتی از این آیه: 1- تفسیر جمله" قالُوا سَمِعْنا وَ عَصَیْنا" جمله" قالُوا سَمِعْنا وَ عَصَیْنا" (ما شنیدیم و معصیت كردیم) به این معنى نیست كه آنها این سخن را به زبان جارى كردند، بلكه ظاهرا منظور این است كه آنها با عمل خود این واقعیت را نشان دادند، و این یك نوع كنایه زیبا است كه در سخنان روزمره نیز دیده مىشود. 2- تفسیر جمله" وَ أُشْرِبُوا فِی قُلُوبِهِمُ الْعِجْلَ" جمله" وَ أُشْرِبُوا فِی قُلُوبِهِمُ الْعِجْلَ" نیز كنایه جالبى را منعكس مىكند كه بیانگر حال قوم یهود است. توضیح اینكه: كلمه" اشراب" همانگونه كه از" مفردات راغب" بر مىآید دو معنى دارد: اگر از باب" اشربت البعیر" باشد یعنى ریسمان را به گردن شتر بستم بنابراین معنى جمله بالا این مىشود كه ریسمانى محكم از علاقه و محبت قلب آنها را با گوساله ارتباط داده بود. و اگر از ماده" اشراب" به معنى آبیارى كردن یا دیگرى را آب دادن باشد و در این صورت كلمه" حب" در تقدیر خواهد بود و معنى جمله رویهم رفته چنین است: بنى اسرائیل قلوب خود را با محبت گوساله سامرى آبیارى كردند. این جزو عادات عرب است كه هرگاه علاقهاى سخت و یا كینه زیادى نسبت به چیزى را بخواهند برسانند تعبیرى همانند تعبیر بالا مىآورند. ضمنا از تعبیر فوق نكته دیگرى نیز استفاده مىشود و آن اینكه نباید از این كارهاى نادرست بنى اسرائیل تعجب كرد، زیرا این اعمال محصول سرزمین قلب آنها است كه با آب شرك آبیارى شده، و چنین سرزمینى كه با چنان آبى آبیارى شود محصولى جز خیانت و قتل پیامبران و گناه و ظلم نخواهد داشت. پیامهای آیه 91: 1ـ پیامبر اسلام (صلی الله علیه و آله) ، مأمور دعوت همهى امّتها به اسلام بوده است. «قِیلَ لَهُمْ» 2ـ یكى از دلایل كفر كفّار، نژادپرستى و تعصّبات قومى است. «نُۆْمِنُ بِما أُنْزِلَ عَلَیْنا وَ یَكْفُرُونَ بِما وَراءَهُ» 3ـ ملاك ایمان، حقّانیّت آیین است نه نژاد. «وَ هُوَ الْحَقُّ» 4ـ قرآن، سراسر حقّ است. «أَنْزَلَ اللَّهُ» ، «وَ هُوَ الْحَقُّ» 5ـ چون یهودیان زمان پیامبر(صلی الله علیه وآله) به رفتار نیاكان خود راضى بودند، خداوند نسبت قتل انبیا را به آنان داده است. «فَلِمَ تَقْتُلُونَ» جمله" قالُوا سَمِعْنا وَ عَصَیْنا" (ما شنیدیم و معصیت كردیم) به این معنى نیست كه آنها این سخن را به زبان جارى كردند، بلكه ظاهرا منظور این است كه آنها با عمل خود این واقعیت را نشان دادند، و این یك نوع كنایه زیبا است كه در سخنان روزمره نیز دیده مىشود 6ـ دروغگو، رسواست. «فَلِمَ تَقْتُلُونَ» ،«إِنْ كُنْتُمْ مُۆْمِنِینَ» (اگر به انبیایى كه از بنى اسرائیل است ایمان آوردهاید، پس آن همه پیامبران همانند حضرت یحیى و زكریا را كه از بنى اسرائیل بودند، چرا شهید كردید؟! آرى، رفتار شما، نشانهى ایمان نداشتن شماست.) پیام های آیه 92 : 1ـ ذكر سوابق، زمینه را براى قضاوت درست فراهم مىكند. «اتَّخَذْتُمُ الْعِجْلَ» 2ـ بازگشت به شرك و جاهلیّت، ظلمى به خود و نسلهاى بعد است. «أَنْتُمْ ظالِمُونَ» پیامهای آیه 93: 1ـ میثاق گرفتن، یكى از عوامل و انگیزههاى عمل است. «أَخَذْنا مِیثاقَكُمْ» 2ـ حفظ دستآوردهاى انقلاب الهى، هر چند به قیمت تهدید باشد، لازم است.«رَفَعْنا فَوْقَكُمُ» 3ـ انجام احكام و دستورات الهى، نیازمند قدرت، جدّیّت، عشق و تصمیم است و با شوخى و تشریفات، سازگارى ندارد. دیندارى، با ضعف و مسامحه و سازشكارى سازگار نیست. «خُذُوا ما آتَیْناكُمْ بِقُوَّةٍ» 4ـ عشق و علاقهى مُفرِط، خطرناك است. اگر دل انسان از علاقه به چیزى پرشود، حاضر نمىشود حقایق را بپذیرد. «أُشْرِبُوا فِی قُلُوبِهِمُ الْعِجْلَ» (چنان كه گفتهاند: «حبّ الشیء یعمى و یصمّ» دوستدارى چیزى، انسان را كور و كر مىكند. یعنى انسان دیگر حاضر نیست عیبهاى آن را ببیند و یا بشنود) 5ـ رفتار، بهترین بیانگر افكار و عقاید انسان است. «بِئْسَما یَأْمُرُكُمْ بِهِ إِیمانُكُمْ» یادگاری یك شهید پرسیدم چیزی نمیخواهید؟ درد ندارید؟ اما هیچ عكسالعملی نشان نداد. در چهرهاش دقیق شدم و دیدم كه او در انتظار اتاق عمل شهید شده است... خاطراتی از حمیرا خانبیگی، جملات بالا بخشی از خاطرات حمیرا خانبیگی از امدادگران دوران دفاع مقدس است. وی در ادامه این خاطره میگوید: راهروی پشت در اتاق عمل پر از مجروحانی بود كه منتظر خالی شدن اتاق عمل بودند و هر كدام از آنها تركش یا گلوله در قسمتهای حساس بودنشان وجود داشت. میخواستم به اتاق عمل بروم به همین خاطر باید از كنار آنها میگذشتم. بعضی از مجروحان آرام خوابیده بودند و بعضی دیگر از درد ناله میزدند و به خود میپیچیدند. یكی از آنها كه ساق پایش به شدت مجروح شده بود، از درد به خود میپیچید و تنها كاری كه میشد برای او انجام بدهم این بود كه یك «مسكن» به او بزنم كه این كار را كردم. در كنار او رزمندهای قدبلند با سر و روی خاكآلود، آرام خوابیده بود. نزدیك او رفتم و دیدم تبسم میكند. حالش را پرسیدم، فقط نگاهم میكرد. پرسیدم چیزی نمیخواهید؟ درد ندارید؟ اما هیچ عكسالعملی نشان نداد. در چهرهاش دقیق شدم و دیدم كه او در انتظار اتاق عمل شهید شده است. حالم دگرگون شد اما چارهای نداشتم و باید به اتاق عمل میرفتم. وارد اتاق عمل شدم. در یكی از اتاقها مجروحی روی تخت آماده عمل بود. تركش به پیشانیاش خورده بود. عكسش را روی «نگاتوسكوپ» گذاشتم. تركش به اندازه یك بادام در عمق بافت نرم مغر او نشسته بود. جراح او را عمل كرد و پس از عمل، چهره نورانی و آرام او را دیدم. بیاختیار به طرفش رفتم و تركشی را كه دكتر جراح از داخل مغز او بیرون آورده بود برداشتم و در یك گاز پیچیدم و به عنوان یادگار پیش خودم نگه داشتم. مجروح را به تختش منتقل كردیم. چند ساعت گذشت و من همچنان در اتاق عمل بودم. دلم میخواست از آن مجروح خبری بگیریم، اما مقدور نبود چون تعداد مجروحانی كه نیاز به عمل داشتند، زیاد بودند. دستم را شستم تا به اتاق عمل بروم. در همین هنگام یكی از پرستاران بخش برای گرفتن وسیلهای به اتاق عمل آمد. حال آن برادر مجروح را از او پرسیدم. پرستار با نارحتی میگفت: یك ساعت پس از انتقال به بخش شهید شد. - حضرت علی(ع) در پاسخ فرمودند : علم بهتر است؛ زیرا علم میراث انبیاست و مال و ثروت میراث قارون و فرعون و هامان و شداد. مرد که پاسخ سؤال خود را گرفته بود، سکوت کرد. در همین هنگام مرد دیگری وارد مسجد شد و همانطور که ایستاده بود بلافاصله پرسید: - اباالحسن! سؤالی دارم، میتوانم بپرسم؟ امام در پاسخ آن مرد گفتند: بپرس! مرد که آخر جمعیت ایستاده بود پرسید: علم بهتر است یا ثروت؟ - علی فرمود: علم بهتر است؛ زیرا علم تو را حفظ میکند، ولی مال و ثروت را تو مجبوری حفظ کنی. نفر دوم که از پاسخ سؤالش قانع شده بود، همانجا که ایستاده بود نشست. در همین حال سومین نفر وارد شد، او نیز همان سؤال را تکرار کرد ... و امام در پاسخش فرمود: علم بهتر است؛ زیرا برای شخص عالم ، دوستان بسیاری است، ولی برای ثروتمند دشمنان بسیار ! هنوز سخن امام به پایان نرسیده بود که چهارمین نفر وارد مسجد شد. او در حالی که کنار دوستانش مینشست، عصای خود را جلو گذاشت و پرسید: - یا علی! علم بهتر است یا ثروت؟ حضرت علی در پاسخ به آن مرد فرمودند: علم بهتر است؛ زیرا اگر از مال انفاق کنی کم میشود؛ ولی اگر از علم انفاق کنی و آن را به دیگران بیاموزی بر آن افزوده میشود. نوبت پنجمین نفر بود. او که مدتی قبل وارد مسجد شده بود و کنار ستون مسجد منتظر ایستاده بود، با تمام شدن سخن امام همان سؤال را تکرار کرد. حضرت علی در پاسخ به او فرمودند: علم بهتر است؛ زیرا مردم شخص پولدار و ثروتمند را بخیل میدانند، ولی از عالم و دانشمند به بزرگی و عظمت یاد میکنند. با ورود ششمین نفر سرها به عقب برگشت، مردم با تعجب او را نگاه کردند. یکی از میان جمعیت گفت: حتماً این هم میخواهد بداند که علم بهتر است یا ثروت! کسانی که صدایش را شنیده بودند، پوزخندی زدند. مرد، آخر جمعیت کنار دوستانش نشست و با صدای بلندی شروع به سخن کرد: یا علی! علم بهتر است یا ثروت؟ امام نگاهی به جمعیت کرد و گفت: علم بهتر است؛ زیرا ممکن است مال را دزد ببرد، اما ترس و وحشتی از دستبرد به علم وجود ندارد. مرد ساکت شد. همهمهای در میان مردم افتاد؛ چه خبر است امروز! چرا همه یک سؤال را میپرسند؟ نگاه متعجب مردم گاهی به حضرت علی و گاهی به تازهواردها دوخته میشد. در همین هنگام هفتمین نفر که کمی پیش از تمام شدن سخنان حضرت علی وارد مسجد شده بود و در میان جمعیت نشسته بود، پرسید: - یا اباالحسن! علم بهتر است یا ثروت؟ امام فرمودند: علم بهتر است؛ زیرا مال به مرور زمان کهنه میشود، اما علم هرچه زمان بر آن بگذرد، پوسیده نخواهد شد. در همین هنگام هشتمین نفر وارد شد و سؤال دوستانش را پرسید که امام در پاسخش فرمود: علم بهتر است؛ برای اینکه مال و ثروت فقط هنگام مرگ با صاحبش میماند، ولی علم، هم در این دنیا و هم پس از مرگ همراه انسان است. سکوت، مجلس را فراگرفته بود، کسی چیزی نمیگفت. همه از پاسخهای امام شگفتزده شده بودند که ... نهمین نفر هم وارد مسجد شد و در میان بهت و حیرت مردم پرسید: یا علی! علم بهتر است یا ثروت؟ امام در حالی که تبسمی بر لب داشت، فرمود: علم بهتر است؛ زیرا مال و ثروت انسان را سنگدل میکند، اما علم موجب نورانی شدن قلب انسان میشود. نگاههای متعجب و سرگردان مردم به در دوخته شده بود، انگار که انتظار دهمین نفر را میکشیدند. در همین حال مردی که دست کودکی در دستش بود، وارد مسجد شد. او در آخر مجلس نشست و مشتی خرما در دامن کودک ریخت و به روبهرو چشم دوخت. مردم که فکر نمیکردند دیگر کسی چیزی بپرسد، سرهایشان را برگرداندند، که در این هنگام مرد پرسید: - یا اباالحسن! علم بهتر است یا ثروت؟ نگاههای متعجب مردم به عقب برگشت. با شنیدن صدای علی مردم به خود آمدند: علم بهتر است؛ زیرا ثروتمندان تکبر دارند، تا آنجا که گاه ادعای خدایی میکنند، اما صاحبان علم همواره فروتن و متواضعاند. فریاد هیاهو و شادی و تحسین مردم مجلس را پر کرده بود. سؤال کنندگان، آرام و بیصدا از میان جمعیت برخاستند. هنگامیکه آنان مسجد را ترک میکردند، صدای امام را شنیدند که میگفت: اگر تمام مردم دنیا همین یک سؤال را از من میپرسیدند، به هر کدام پاسخ متفاوتی میدادم. =-=-=-=-= منبع : کشکول بحرانی، ج1، ص27. به نقل از امام علی بن ابی طالب، ص142 By Ashoora.ir & Night Skin


source: fineweb

text: ابراهیم خدایی در گفتگو با خبرنگار افزود: نتایج کنکور کارشناسی ارشد 88 اوایل هفته آینده بر روی سایت سازمان سنجش به نشانی www.sanjesh.org قرار می گیرد و مجازین به انتخاب رشته می توانند از روز سه شنبه 5 خرداد ماه تا یک شنبه 10 خرداد ماه نسبت به انتخاب رشته اقدام کنند. وی تعداد مجازین به انتخاب رشته در این آزمون را 195 هزار نفر عنوان کرد و گفت: کل ظرفیتهایی که به سازمان سنجش اعلام شده 39 هزار و 581 نفر است که این تعداد بدون احتساب ظرفیت ممتازین، استعدادهای درخشان و دبیری است. معاون سازمان سنجش آموزش کشور به مهر گفت: پیش بینی می شود با احتساب سهمیه استعدادهای درخشان، ممتازین و دبیران میزان پذیرشی که توسط سازمان سنجش اعلام می شود به 44 هزار نفر برسد. وی اضافه کرد: با احتساب پذیرش استعدادهای درخشانی که توسط دانشگاهها صورت می گیرد این تعداد به حدود 50 هزار نفر می رسد.


text: از آنجا که مخاطبان این سایت عموما ایرانیان در سراسر دنیا در نظر گرفته شده اند ما به توضیح تمامی روش های ابتدایی برای تهیه پاستا می پردازیم هر چند که ممکن است برای بعضی افراد بدیهی به نظر برسد. تهیه پاستا به روش ایتالیایی بسیار ساده و سریع است و فقط کافی است که چند نکته کلیدی و روش ابتدایی که در ادامه به توضیح آن می پردازیم مورد توجه قرار بگیرد. اولین لازمه برای پخت انواع پاستا و لازانیا جوشاندن آب به همراه مقدار کافی نمک می باشد. مقدار نمک لازم بسته به مقدار آب و مزاج شما می تواند بین یک تا چند قاشق غذاخوری باشد که می بایست حتما هنگامی که آب سرد است به آن اضافه شود. برای جوشاندن آب باید در نظر داشت که هر چه مقدار آب بیشتر باشد پاستای بهتری خواهیم داشت. معمولا زمان لازم برای پخت پاستا بصورت دقیق بر روی بسته ذکر شده است، هر چند که ایتالیایی ها بدلیل آنکه پاستا را معمولا بصورت زنده و بدون دم کردن می خورند بدون توجه به زمان پیشنهاد شده بر روی بسته ۲ تا ۳ دقیقه زودتر اقدام به آب کش کردن پاستا می کنند. نکته قابل توجه در پخت پاستا به روش ایتالیایی چنان است که معمولا آنها پاستا لذیذ را پاستایی می دانند که سفت و سخت باشد و همیشه از خوردن پاستاهای نرم که در کشورهای دیگر طبخ می شود شکایت دارند. ولی آنچه مهم است در مدت زمان پخت پاستا می توان براساس سلیقه های مختلف زمان های بیشتری در نظر گرفته که بالطبع مورد پسند هم قرار خواهد گرفت. هنگام آب کش کردن پاستا باید در نظر داشت که اگر پاستا فضای کافی در هنگام پخت داشته باشد به هیچ وجه به یکدیگر نخواهند چسبید.


text: آي دي ياهو خود رو هميشه آنلاين نگاه داريد ! براي اينكه شما بتونيد ID خود را براي همبشه (در هنگام وصل نبودن به اينترنت ) روشن نگاه داريد بايد كارهاي زير را انجام دهيد : 1) با ياهو مسنجر آنلاين شويد . 2) به قسمت Messenger برويد . 3) گزينه Preferences را انتخاب نماييد. 4) در جدول باز شده از ليست سمت چپ گزينه Connection را انتخاب نماييد . 5) در اين قسمت گزينه را از No proxies به Firewall With No proxies تغيير دهيد.و بعد Apply و Ok كنيد. 6) و در هنگام خارج شدن از مسنجر در كنار ساعت ويندوز ياهو مسنجر را Exit كنيد . با همين كار ساده شما مي توانيد هميشه خود را Online نگه داريد. بخش ترفند های مفید كامپيوتر و اينترنت وب سایت محبوب فارسی زبانان محشر