வாட்டர்லூ போர்

வாட்டர்லூ போர் ("Battle of Waterloo") நெதர்லாந்து ஐக்கிய இராச்சியத்தின் அங்கமாகவிருந்த (தற்போதைய பெல்ஜியம்) வாட்டர்லூ என்ற இடத்தில் சூன் 18, 1815, ஞாயிறன்று நிகழ்ந்த சண்டையாகும். வெல்லிங்டன் பிரபு தலைமையேற்ற ஆங்கிலேயர் படைகளும் வாகிசட் இளவரசர் தலைமையேற்ற பிரசியப் படைகளும் இணைந்து நெப்போலியன் தலைமையேற்ற பிரான்சியப் படைகள் மீது தொடுத்த போராகும். 26 ஆண்டுகளாக நடந்து வந்த பிரெஞ்சுப் புரட்சிப் போருக்கும் நெப்போலியப் போர்களுக்கும் இந்தச் சண்டை மூலம் ஓர் முடிவு எட்டியது. பிரான்ஸ் நாட்டின் பேரரசராகவும், சிறந்த படைத்தலைவராகவும் விளங்கிய நெப்போலியன் இறுதியாகத் தோல்வியற்றார். இத்தோல்வியினால், ஐரோப்பா முழுவதையும் தம் ஆட்சிக்குள் கொண்டுவர வேண்டுமென்ற நெப்போலியனின் பேராசை அழிந்தொழிந்தது.


워털루 전투(; )는 1815년 6월 18일 오늘날의 벨기에 워털루 인근에서 벌어진 전투다. 나폴레옹 보나파르트가 이끄는 프랑스 북부군은 제7차 대프랑스 동맹의 주요 2개국 군대에게 패배를 당했다. 제1대 웰링턴 공작 아서 웰즐리가 이끄는 영국 주축의 연합군과 게프하르트 레베레히트 폰 블뤼허가 이끄는 프로이센군이 2개국 군대였다. 이 전투로 인해 나폴레옹 전쟁은 완전히 종결된다.


Битва під Ватерлоо

Битва під Ватерлоо — вирішальний бій, що відбувся 18 червня 1815 року і став остаточною поразкою Наполеона І. Французька армія під командуванням Наполеона Бонапарта була розбита двома арміями Сьомої коаліції: армією союзників Великої Британії під командуванням герцога Веллінгтона та прусською армією під командуванням Гебгарда Леберехта фон Блюхера. Битва ознаменувала кінець Наполеонівських воєн.


نبرد واترلو ، نبردی بود که در روز یکشنبه ۱۸ ژوئن سال ۱۸۱۵ میلادی، بین قوای فرانسه و قوای ائتلاف هفتم انجام گرفت. علت خوانده شدن نبرد به این نام، این بود که جنگ در دشت واترلو در کشور بلژیک امروزی انجام گرفت.البته بلژیک در آن زمان بخشی از پادشاهی هلند بود.در این جنگ فرانسه دارای یک ارتش به فرماندهی ناپلئون بود که در مقابل دو ارتش ائتلاف هفتم قرار گرفت.یکی از ارتش های ائتلاف به رهبری دوک ولینگتون آرتور ولزلی بود که متشکل از واحد هایی از انگلستان،هلند،هانوور،برانشوایگ و ناسائو بود و ارتش دیگر به فرماندهی گبهارد بلوشر متعلق به پادشاهی پروس بود.این نبرد، آخرین نبرد ناپلئون بناپارت بود که پایان جنگ های ناپلئونی را با خود به همراه داشت.


滑铁卢战役（，，，）是1815年6月18日大英帝國、荷蘭聯合王國、普魯士王國共同對抗法蘭西第一帝國，在布魯塞爾南部的滑鐵盧進行的一次戰役。這是拿破崙戰爭中的最後一次戰役，也是軍事史上最著名的戰役之一。在这場戰役中，大英帝國的威靈頓公爵和普魯士的格布哈德·列博莱希特·馮·布呂歇爾指揮的英普聯軍擊敗了拿破崙指揮的法軍，這場戰役的勝負決定了拿破崙所領導的法蘭西第一帝国的覆滅。後世也經常將重大的失敗代稱為滑鐵盧。


A Batalha de Waterloo foi um confronto militar ocorrido a 18 de Junho de 1815 perto de Waterloo, na atual Bélgica (então parte integrante do Reino Unido dos Países Baixos). Um exército do Primeiro Império Francês, sob o comando do Imperador Napoleão ( homens), foi derrotado pelos exércitos da Sétima Coligação que incluíam uma força britânica liderada pelo Duque de Wellington, e uma força prussiana comandada por Gebhard Leberecht von Blücher ( homens). Este confronto marcou o fim dos Cem Dias e foi a última batalha de Napoleão; a sua derrota terminou com o seu governo como Imperador.


La Batalla de Waterloo fou una decisiva batalla entre les tropes imperials franceses de Napoleó Bonaparte i les forces angloprussianes comandades per Wellington que va tenir lloc el 18 de juny de 1815 a una planura propera a Waterloo al ducat de Brabant, actualment Brabant Való a Bèlgica. Un exèrcit francès, sota el comandament de Napoleó, va ser derrotat pels exèrcits de la Setena Coalició.


Slaget ved Waterloo ble utkjempet 18. juni 1815, nær Waterloo i dagens Belgia, da en del av Det forente kongeriket Nederlandene. En fransk armé under keiser Napoléon I ble beseiret av styrker fra den syvende koalisjonen, bestående av en britisk-alliert armé ledet av feltmarskalk Arthur Wellesley (hertugen av Wellington) og en prøyssisk armé under feltmarskalk Gebhard von Blücher.


Waterloo Muharebesi veya Waterloo Savaşı; 16-18 Haziran 1815 tarihlerinde gerçekleşen, Fransa İmparatoru Napolyon'un mutlak yenilgisiyle sonuçlanan ve Avrupalı güçler arasında 23 yıldır süren silahlı mücadelenin (Fransız Devrim Savaşları ve Napolyon Savaşları) sonunu getiren muharebe. Fransızcada Mont-Saint-Jean Muharebesi olarak da bilinir. Muharebe İngiltere-Prusya ittifakı ile Fransa arasında, Belçika'nın Waterloo kasabası yakınlarında gerçekleşmiştir.


Trận Waterloo là trận chiến diễn ra vào ngày Chủ nhật 18 tháng 6 năm 1815, gần Waterloo, thuộc Bỉ. Quân Pháp dưới sự chỉ huy của Hoàng đế Napoleon Bonaparte đã bị đánh bại bởi hai đội quân của Liên minh thứ bảy, quân Anh- một liên minh bao gồm nhiều đơn vị từ Anh, Hà Lan, Hanover, Brunswick và Nassau, dưới sự chỉ huy của Arthur Wellesley, Công tước thứ nhất của Wellington, và quân Phổ dưới sự chỉ huy của Thống chế Gebhard Leberecht von Blücher. Trận chiến đã đánh dấu sự kết thúc của Những cuộc chiến tranh của Napoleon.


Die Slag by Waterloo was 'n veldslag wat op Sondag, 18 Junie 1815 naby Waterloo in die Verenigde Koninkryk van die Nederlande (hedendaagse België) plaasgevind het. Die Franse magte onder bevel van Napoleon is verslaan deur die leërs van die Sewende Koalisie, 'n kombinasie van 'n Anglo-geallieerde leër onder leiding van Arthur Wellesley, 1ste hertog van Wellington, en 'n Pruisiese leër onder leiding van Gebhard Leberecht von Blücher.


Pertempuran Waterloo merupakan pertempuran besar terakhir maharaja Perancis, Napoleon Bonaparte, yang berlaku pada 18 Jun 1815. Pertempuran ini berlangsung di tempat yang sekarang ialah Belgium, lebih kurang 12 km tenggara Brussel (ibu kota Belgium). Napoleon mempunyai 124,000 tentera and lawannya, pasukan bersekutu mempunyai 200,000 orang. Pasukan bersekutu yang terdiri daripada Great Britain, Belanda dan Prusia berjaya menewaskan Napoleon. Kekalahan di Waterloo mengakhiri pemerintahan Napoleon sebagai Maharaja Perancis dan menandakan berakhirnya era kegemilangan Napoleon.


La bataille de Waterloo ( ) se déroule le , en Belgique, à vingt kilomètres au sud de Bruxelles, dans l'actuelle province du Brabant wallon. Cette bataille a opposé l'armée française dite Armée du Nord, dirigée par l'empereur Napoléon, à l'armée des Alliés, dirigée par le duc de Wellington et composée de Britanniques, d'Allemands (contingents du Hanovre, du Brunswick, du Nassau) et de Néerlandais (unités belges et hollandaises), rejointe par l'armée prussienne commandée par le maréchal Blücher. Elle s'est achevée par la défaite décisive de l'armée française.


Bitka pri Waterloo bola bitka medzi francúzskymi a spojenými britsko-nizozemsko-nemeckými vojskami, ktorá sa odohrala 18. júna 1815 pri Waterloo v dnešnom Belgicku. Porážka Francúzov viedla k definitívnemu odstúpeniu Napoleona a zániku prvého francúzskeho cisárstva.


Bitwa pod Waterloo – starcie zbrojne, do którego doszło 18 czerwca 1815 roku i było ostatnią bitwą Napoleona Bonaparte. Były cesarz Francuzów powrócił niespodziewanie z wygnania na Elbie i objął rządy na okres 100 dni. W krótkim czasie zebrał ponad 100-tysięczną armię, z którą ruszył w kierunku Brukseli, gdzie stały nierozwiązane jeszcze armie VI koalicji: angielska Wellingtona i pruska Blüchera. Po dwóch zwycięskich starciach 16 czerwca pod Quatre Bras i Ligny Napoleon stanął oko w oko z Wellingtonem pod Waterloo. Zwycięska początkowo bitwa po nadejściu armii Blüchera przemieniła się w klęskę, a armia francuska przestała istnieć. Napoleon musiał ponownie abdykować w dniu 22 czerwca.


The Battle of Waterloo was fought on Sunday, 18 June 1815, near Waterloo in Belgium, part of the United Kingdom of the Netherlands at the time. A French army under the command of Napoleon Bonaparte was defeated by two of the armies of the Seventh Coalition, a British-led coalition consisting of units from the United Kingdom, the Netherlands, Hanover, Brunswick, and Nassau, under the command of the Duke of Wellington, referred to by many authors as the Anglo-allied army or Wellington's army, and a Prussian army under the command of Field Marshal von Blücher, referred to also as Blücher's army. The battle marked the end of the Napoleonic Wars. The battle was contemporaneously known as the Battle of Mont Saint-Jean or La Belle Alliance (the beautiful alliance).


La batalla de Waterloo fue un combate que tuvo lugar el 18 de junio de 1815 en las proximidades de Waterloo, una población de la actual Bélgica situada a unos veinte kilómetros al sur de Bruselas, en el que se enfrentó el ejército francés, comandado por el emperador Napoleón Bonaparte, contra las tropas británicas, neerlandesas y alemanas, dirigidas por el duque de Wellington, y el ejército prusiano del mariscal de campo Gebhard von Blücher.


Bitva u Waterloo (současníky nazývaná "bitvou u Belle Alliance" či Napoleonem pojmenovaná "bitvou u Mont-Saint-Jean") se odehrála v odpoledních a podvečerních hodinách neděle 18. června 1815 asi 20 km jižně od belgické metropole Bruselu. Francouzská armáda císaře Napoleona I. zde utrpěla drtivou porážku od části vojsk Sedmé koalice evropských panovníků, reprezentované sbory anglo-batavské armády polního maršála vévody z Wellingtonu a pruským vojskem pod velením polního maršála Blüchera. Pro francouzského panovníka se bitva stala jedním z jeho posledních vystoupení v roli vojevůdce, stratéga a hlavy státu, pro Evropu znamenala ukončení napoleonských válek. Přestože se spojencům podařilo dosáhnout generálního vítězství, průběh tažení hrál spíš v jejich neprospěch. 16. června utrpěli porážky v bitvách u Ligny a Quartre-Bras a byli nuceni se odděleně stahovat k belgické metropoli. Britský maršál však druhého dne ústup zastavil a zaujal výhodné postavení na svahu v krajině kolem Waterloo, kde přes noc vyčkal na útok nepřítele. Po promarněném dopoledni pak Napoleon podnikl opakované útoky na střed jeho pozic, avšak francouzští vojáci byli za oboustranně vysokých ztrát pravidelně obraceni na ústup. Kolem 16:00 hodin se k Britům začaly připojovat první pruské jednotky, které s přibývajícím množstvím, po necelých čtyřech hodinách tlaku na protivníkovo pravé křídlo, obrátily francouzské vojsko na útěk. I když Napoleon ve svých memoárech přičítal vinu za debakl neschopnosti svých maršálů, byla spíš souhrou desítek selhání jak císaře samotného, tak jeho podřízených, ale stejnou měrou i okolností a schopnostmi jeho protivníků.


Slaget ved Waterloo [] fandt sted 18. juni 1815 ved den nu belgiske landsby Waterloo omkring 15 km syd for Bruxelles. I slaget, som blev Napoleon Bonapartes sidste, blev han besejret af en britisk-tysk-nederlandsk hær, ledet af general Arthur Wellesley, hertug af Wellington, og en preussisk hær under marskal Gebhard Leberecht von Blücher. Efter slaget blev Napoleon afsat og sendt i eksil på St. Helena i Sydatlanten, hvor han tilbragte resten af sit liv.


वाटरलू का युद्ध

वाटरलू का युद्ध 18 जून 1815 में लड़ा गया था। नेपोलियन का ये अन्तिम युद्ध था एक तरफ फ्रांस था तो दूसरी तरफ ब्रिटेन, रूस, प्रशा, आस्ट्रिया, हंगरी की सेना थी। युद्ध में हारने के बाद नेपोलियन ने आत्म्सर्पण कर दिया था। मित्र राष्ट्रों ने उसे कैदी के रूप में सेंट हैलेना नामक टापू पर भेज दिया जहाँ 52 वर्षों की आयु में 1821 ई. में उसकी मृत्यु हो गई।


معركة واترلو

معركة واترلو معركة فاصلة وقعت في 18 يونيو عام 1815م في قرية واترلو قرب بروكسل عاصمة بلجيكا، وهي آخر معارك الإمبراطور الفرنسي نابليون بونابرت وهُزِم بها هزيمة كبيرة غير متوقعة لقائد بخبرته، وهذا ما جعل الإنجليز يصفون فيما بعد الشخص الذي يعاني من حظ سيءٍ جدًا بأنه صادف واترلو.


ยุทธการที่วอเตอร์ลู

ยุทธการที่วอเตอร์ลู () เกิดขึ้นเมื่อ 18 มิถุนายน ค.ศ. 1815 ที่หมู่บ้านวอเตอร์ลู ประเทศเบลเยียม (ส่วนหนึ่งของสหราชอาณาจักรเนเธอร์แลนด์) กองทัพฝรั่งเศสภายในบัญชาของจักรพรรดินโปเลียนพ่ายแพ้ต่อสองกองทัพฝ่ายสหสัมพันธมิตร กองทัพแรกคือกองทัพผสมระหว่างบริเตน, เนเธอร์แลนด์, ฮันโนเฟอร์, เบราน์ชไวค์ และนัสเซา ในบัญชาของจอมพลดยุกแห่งเวลลิงตัน กองทัพที่สองคือกองทัพปรัสเซียในบัญชาของจอมพลเก็พฮาร์ท ฟ็อน บลึชเชอร์ ยุทธการครั้งนี้เป็นจุดจบของสงครามนโปเลียนที่ดำเนินมากว่า 12 ปี


Pertempuran Waterloo terjadi pada tanggal 18 Juni 1815 di dekat kota Waterloo sekitar 15 km selatan ibu kota Belgia, Brussels, merupakan pertempuran terakhir Napoleon. Kekalahan dalam perang ini menjadi penutup sejarahnya sebagai Kaisar Prancis. Pertempuran ini juga dicatat dalam sejarah sebagai penutup dari seratus hari sejak larinya Napoleon dari pulau Elba.


A zentai csata, 1697. szeptember 11-én a török hódoltság alatti magyarországi területek visszafoglalásának egyik legjelentősebb és legvéresebb csatája volt, amelyben a szövetséges keresztény sereg Savoyai Jenő herceg vezetésével győzelmet aratott az Elmas Mehmed nagyvezír által vezetett török hadakon, a jelenlevő II. Musztafa szultán seregén.


Битка код Сенте

У току Великог турског рата (1683—1699) у близини Сенте 11. септембра 1697. одиграла се велика битка између аустријске и турске војске. Аустријска војска под командом Еугена Савојског нанела је тежак пораз турској војсци којом је командовао султан Мустафа II.


ゼンタの戦い（英：Battle of Zenta, , , またはセンタの戦い：Battle of Senta）は、1697年9月11日に現セルビアに位置するセンタ（ゼンタ）近郊、ティサ川東岸で行われた神聖ローマ帝国・ハンガリー王国からなる神聖同盟軍とオスマン帝国軍との間で戦われた戦闘である。大トルコ戦争の主要な戦闘でありオスマン帝国史における決定的敗北のひとつであり、この戦いの2年後の1699年にカルロヴィッツ条約が結ばれ、オスマン帝国は始めてヨーロッパ人に領土を割譲した。


In der Schlacht bei Zenta errangen kaiserliche Truppen unter dem Oberbefehl von Prinz Eugen von Savoyen bei Zenta an der Theiß am 11. September 1697 einen bedeutenden Sieg über die Osmanen. Dieser Sieg führte schließlich zum Frieden von Karlowitz, der den Großen Türkenkrieg (1683–1699) beendete.


Битва при Зенте

Битва при Зенте — сражение, состоявшееся 11 сентября 1697 года у реки Тисы, в котором австрийская армия под предводительством принца Евгения Савойского одержала победу над турками. Около 50 тысяч австрийцев остановили продвижение турок на север, разбив 80-тысячную турецкую армию. Примерно 25 тысяч турок погибло, в то время как потери австрийцев составили лишь 429 человек убитыми и 1598 человек ранеными. Султан Мустафа II был вынужден наблюдать с другого берега реки уничтожение своего захваченного врасплох войска. Битва при Зенте была поворотным пунктом в борьбе Австрии против турок, а также основой Карловицкого мира 1699 года, после которого баланс сил в Юго-Восточной Европе значительно изменился в ущерб Османской империи. Тем не менее, победа при Зенте не была достаточно использована в военном отношении, так как из-за плохих погодных условий австрийцы воздержались от преследования турок.


Bitka pri Senti (madžarsko "Zentai csata," nemško "Schlacht bei Zenta", srbsko "Битка код Сенте", turško "Zenta Savaşı") je potekala 11. septembra 1697 med habsburško monarhijo in osmansko vojsko. Avstrijci so v bitki uničili turško mostišče na desnem bregu Tise in po avstrijskih navedbah naj bi v bitki padlo okoli 20.000 Turkov.


Битка при Зента

Битката при Зента между християнските сили, предвождани от Евгений Савойски, и османската армия, предвождана лично от султан Мустафа II, се състои на 11 септември 1697 г. на река Тиса. В битката австрийската армия, с численост около 50 000 души спира последното крупно настъпление на османците в Централна Европа, разгромявайки напълно 80 000-та им армия.


La battaglia di Zenta (11 settembre 1697) fu combattuta nell'ambito della guerra ottomano-austriaca 1683 – 1699 cui pose praticamente fine dando origine alla Pace di Carlowitz. I contendenti furono l'esercito imperiale, comandato dal principe Eugenio di Savoia, e quello ottomano, comandato dal sultano Mustafa II.


젠타 전투(Battle of Zenta; 젠토라고도 함.) 또는 센타 전투(Battle of Senta; 센터라고도 함.)는 1697년 9월 11일 현대 세르비아의 센타 지방(세르비아어 키릴 문자: Сента, 독일어와 헝가리어: Zenta)의 바로 남쪽, 티서 강(Tisa)의 동쪽에서 벌어진 전투로 대튀르크 전쟁(Great Turkish War 1683–1699)의 주요한 사건 중 하나이다. 또한 이 전투는 오스만 제국 역사상 가장 결정적인 패배 중 하나이기도 하다.


Битва під Зентою

Би́тва під Зе́нтою, що фактично завершила Війну Священної ліги, відбулася 11 вересня 1697 року на переправі через ріку Тиса. У цій битві цісарська армія під проводом принца Євгена Савойського здобула перемогу над турками. Близько 50 тисяч австрійців зупинили просування турків на північ, розбивши 80-тисячну турецьку армію. Приблизно 25 тисяч турків загинуло або потонуло у Тисі, у той час як втрати австрійців склали лише 400 чоловік убитими і 1200 чоловік пораненими. Султан Мустафа II був змушений спостерігати з іншого берега річки за знищенням свого захопленого зненацька війська.


نبرد زنتا یا نبرد سنتا در ۱۱ سپتامبر ۱۶۹۷ میلادی در جنوب سنتا (بخشی از امپراتوری عثمانی) واقع در صربستان کنونی در ساحل شرقی رود تیسا رخ داد. این نبرد یکی از درگیری‌های اصلی در جنگ بزرگ عثمانی (۱۶۹۹-۱۶۸۳) و یکی از قطعی‌ترین شکست‌های تاریخ عثمانی است. نیروهای امپراتوری هابسبورگ در حمله‌ای غافلگیرانه توانستند ارتش عثمانی را حین عبور از رودخانه نابود کنند. آنان در مقابل چند صد نفر تلفات، ۳۰٬۰۰۰ نفر از عثمانی‌ها را کشته یا زخمی نمودند و تجهیزات آنان را به غنیمت بردند. یکی از نتایج بلافاصل این جنگ، اتمام کنترل عثمانی بر بوسنی بود. از طرفی در دراز مدت، این نبرد مهم‌ترین ضربه هابسبورگ‌ها به عثمانی‌ها برای جلوگیری از ورود آنان به اروپای مرکزی محسوب می‌شود. پایان این نبرد با پیمان کارلویتز همراه شد که به سیطره امپراتوری عثمانی بر بخش بزرگی از اروپای مرکزی خاتمه بخشید.


森塔战役发生于1697年9月11日森塔（今属塞尔维亚，当时属奥斯曼帝国）南部蒂萨河以东，是大土耳其战争的一场主要战役，奥斯曼帝国历史上最具决定性的失败战争之一。1697年，土耳其蘇丹穆斯塔法二世御駕督軍，正準備橫渡蒂薩河，渡河期間遭到歐根親王率領的奧軍奇襲，土耳其精銳損失殆半，森塔战役之后，奥斯曼军队被奥地利军队彻底击败，从此彻底失去匈牙利和贝尔格莱德以北的大片土地，再無能力進犯哈布斯堡帝國核心區域。奥斯曼帝国军事力量严重削弱，国内也出现政治危机，再也没有能力发动战争，只能寻求和谈。


A Batalha de Zenta ou Batalha de Senta, aconteceu em 11 de setembro de 1697 bem ao sul da atual cidade sérvia de Senta (cirílico sérvio: Сента, alemão e húngaro: "Zenta"), na margem leste do rio Tisza, foi um grande confronto na Grande Guerra Turca (1683–1699) e uma das derrotas mais decisivas da história otomana.


Slaget ved Zenta eller "Slaget ved Senta" ble utkjempet den 11. september 1697 like sør for Zenta (serbisk Senta, i dagens Serbia), på østsiden av elven Tisza. Det var et stort slag i Den store tyrkiske krig (1683–1699) og et av de meste avgjørende nederlagene i osmansk historie. I et overraskende angrep utslettet habsburgske keisertyrker den osmanske arméen som var i ferd med å krysse elven. Med et tap på bare noen hundre mann påførte keiserarméen osmanene et tap på rundt 30 000 mann, mens resten ble spredt. Som følge av slaget mistet Det osmanske riket kontroll over Bosnia, men i det lange løp var seieren til habsburgerne ved Zenta et avgjørende steg som presset Det osmanske riket til Freden i Karlowitz (1699). Denne stoppet den osmanske kontrollen over store deler av Sentral-Europa. Etter denne avtalen ble det habsburgske kongedømmet Ungarn gjort større og omfattet landområder som en gang hadde tilhørt det middelalderske Kongedømmet Ungarn. (På 1500-tallet ble kongedømmet Ungarn delt mellom Habsburgmonarkiet (jfr. Kongelige Ungarn), Det osmanske riket (se Osmansk Ungarn) og Det austungerske kongedømmet med senter i Transilvania).


Zenta Muharebesi Osmanlı İmparatorluğu ile Avusturya orduları arasında, 11 Eylül 1697 tarihinde Tisa Irmağı kıyısındaki Zenta’da yapılan ve Osmanlıların yenilgisiyle sonuçlanan muharebedir. Osmanlı-Kutsal İttifak Savaşları'nın son önemli çarpışması olan bu savaşın ardından 1699 yılında Karlofça Antlaşması imzalandı.


Trận Zenta hay Trận Senta, diễn ra vào ngày 11 tháng 9 năm 1697 về phía nam Zenta (tiếng Serbia: Senta; khi ấy là đất thuộc Đế quốc Ottoman; ngày nay ở Serbia), ở bờ đông sông Tisa, là một trận đánh quan trọng trong cuộc Đại chiến Thổ Nhĩ Kỳ (1683 – 1699) và là một trong những thất bại quyết định nhất trong lịch sử Ottoman. Bằng một đợt tập kích quyết liệt, các lực lượng Đế quốc Habsburg dưới sự chỉ huy của Vương công Eugène xứ Savoie đã đập tan quân đội Ottoman vốn đang trong tiến trình vượt sông. Chỉ với cái giá khoảng 2.000 quân tử trận và bị thương, quân đội Habsburg đã gây cho quân Ottoman 30.000 thương vong, buộc Sultan Mustafa II cùng số quân còn lại của Ottoman phải rút chạy và kho báu của quân Ottoman cũng bị thu giữ. Như một hậu quả trực tiếp của trận đánh, Đế quốc Ottoman mất quyền kiểm soát Bosnia, và sau cùng, chiến thắng của quân Habsburg tại Zenta là bước quyết định cuối cùng để buộc Đế quốc Ottoman phải ký kết Hòa ước Karlowitz (1699), chấm dứt sự thống trị của Ottoman trên những phần đất rộng lớn ở Trung Âu.


La bataille de Zenta eut lieu le juste au sud de la ville, en Hongrie, sur la rive orientale de la Tisza. Ce fut une bataille décisive de la cinquième guerre austro-turque ainsi que l'une des pires défaites jamais infligées à l'Empire ottoman. Cette victoire des Habsbourg fut la dernière étape qui força l'Empire ottoman à signer le traité de Karlowitz, en 1699, qui mit fin à la domination turque sur la Hongrie.


Bitka pri Zente (popoludní 11. septembra 1697) bola poslednou veľkou bitkou medzi kresťanskou Európou a Osmanskou ríšou v 17. storočí a predstavuje jednu z najdrvivejších porážok tureckej histórie. Príčinou stretnutia bola snaha tureckého sultána získať späť územia v Uhorsku a Sedmohradsku, ktoré stratil po bitke pri Viedni.


Bitwa pod Zentą – starcie zbrojne, które miało miejsce 11 września 1697 r. Była to największa bitwa w trakcie V wojny austriacko tureckiej (1683–1699).


The Battle of Zenta, also known as the Battle of Senta, was fought on 11 September 1697, near Zenta, Ottoman Empire (modern-day Senta, Serbia), between Ottoman and Holy League armies during the Great Turkish War. The battle was the most decisive engagement of the war, and it saw the Ottomans suffer an overwhelming defeat by an Imperial force half as large sent by Emperor Leopold I.


Bitva u Zenty (odpoledne 11. září 1697, Senta) byla poslední velkou bitvou mezi křesťanskou Evropou a Osmanskou říší v 17. století a představuje jednu z nejdrtivějších porážek turecké historie. Příčinou střetnutí byla snaha tureckého sultána získat zpět území v Uhrách a Sedmihradsku, která ztratil po bitvě u Vídně.


معركة زانطة (بالتركية: Zenta Muharebesi) هي معركة كبرى من معارك الحرب التركية العظمى (1683 ـ 1699) وقعت في 11 سبتمبر 1697 جنوب مدينة زينتا (زانطة) الصربية ـ التي كانت آنذاك جزءًا من الدولة العثمانية ـ على الضفة الشرقية لنهر تيسا. كانت هذه المعركة واحدة من أكبر الهزائم الحاسمة في تاريخ الدولة العثمانية.


Pertempuran Zenta atau Pertempuran Senta adalah sebuah pertempuran besar yang merupakan bagian dari Perang Turki Besar (1683-1699) dan merupakan salah satu kekalahan terbesar Kesultanan Utsmaniyah dalam sejarah. Pertempuran ini meletus pada 11 September 1697 di sebelah selatan kota Zenta (bahasa Serbia: Senta; saat itu merupakan bagian dari Kesultanan Utsmaniyah, kini di Serbia) di sisi timur sungai Tisa. Dalam pertempuran ini, tentara Kekaisaran Habsburg melancarkan serangan mendadak yang berhasil mengusir tentara Utsmaniyah yang sedang menyeberang sungai. Walaupun beberapa ratus tentara gugur, pasukan Habsburg berhasil menewaskan 30.000 tentara Utsmaniyah, mengusir pasukan sisanya, dan merebut harta karun Utsmaniyah. Akibatnya, Kesultanan Utsmaniyah kehilangan kendali atas wilayah Banat, sementara dalam jangka panjang kemenangan Habsburg di Zenta merupakan faktor penting terakhir yang memaksa Kesultanan Utsmaniyah menandatangani Traktat Karlowitz (1699), yang mengakhiri kekuasaan Utsmaniyah di banyak wilayah Eropa Tengah.


A jarmúki (görögösen hieromüaxi) csata 636-ban játszódott le az iszlám-hívő arabok és Hérakleiosz bizánci császár hadserege között. Egyes történészek szerint ez a világtörténelem egyik legjelentősebb ütközete, ami az Arábián kívüli muszlim hódítást és az iszlám gyors elterjedését eredményezte a keresztény Palesztinában, Szíriában és Mezopotámiában.


De Slag bij de Jarmuk (ook geschreven als: Jarmoek, Yarmuk, Yarmuq, Hieromyax en معركة اليرموك) was een veldslag tussen het Arabische Rijk en het Byzantijnse Rijk over een periode van zes dagen in augustus 636. De slag vond plaats bij de Jarmuk, een zijrivier van de Jordaan, en is van historisch belang omdat ze symbool staat voor de eerste golf van islamitische veroveringen buiten het Arabisch schiereiland. Byzantium verloor Syrië aan de Arabieren en


Битка на Јармуку

Битка код Јармука представља главну битку која се одиграла између војски Византијског царства и Рашидунског Калифата. Битка се одвијала кроз серију мањих окршаја који су трајали шест дана и који су се одиграли у августу 636. године, ублизини реке Јармук, дуж данашње сиријско-јорданске границе и сиријско-палестинске границе источно од Галилејског језера. Битка је окончана арапском победом која је за своју последицу имала окончање византијске власти у Сирији. Битка код Јармука сматра се једном од најважнијих битки у војној историји, означила је први велики талас раних муслиманских освајања након смрти посланика Мухамеда, означивши тиме брз продор ислама кроз тадашњи хришћански Левант.


ヤルムークの戦い (、)は、東ローマ帝国とその同盟国のが、正統カリフ勢力のアラブ軍とヨルダン川の支流のヤルムーク川で激突した戦い。この戦いに完勝した正統カリフ勢力によって東ローマ帝国のシリア支配は終わりを告げ、預言者ムハンマドの死後始まったイスラームの「大征服」時代の幕開けとなった。これ以後、キリスト教の影響が強かったレバント地方は急速にイスラーム化が進む。


Die Schlacht am Jarmuk, traditionell datiert auf den 20. August 636, war ein wichtiges Ereignis im Rahmen der damaligen islamischen Expansion. Dabei bereiteten die muslimischen Araber den oströmischen Truppen des Kaisers Herakleios eine entscheidende Niederlage, in deren Folge Ostrom bzw. Byzanz seine Besitzungen in Syrien und Palästina und etwas später auch in Ägypten verlor.


യർമൂക് യുദ്ധം

മുസ്ലിംകൾക്കും റോമാക്കർക്കും ഇടയിൽ നടന്ന നിർണായക യുദ്ധമായിരുന്നു യർമൂക് യുദ്ധം. AD 636 ഓഗസ്റ്റ് മാസം, സിറിയക്കും ജോർദാനും, ഇസ്രയേലിന്റെയും അതിർത്തിയിൽ യർമൂക് നദിയുടെ കരയിൽ വെച്ച് 6 ദിവസം തുടർച്ചയായിട്ടാണ് ഈ യുദ്ധം നടന്നത്. യുദ്ധാവസാനം മുസ്ലിംകുടെ സമ്പൂർണ്ണമായ വിജയത്തിലും ബയ്സന്റിയൻ സാമ്രാജ്യത്തിനെ സിറിയയിൽ നിന്നും തുടച്ചു നീക്കുന്നതിലുമാണ് കലാശിച്ചത്. സൈനിക ചരിത്രത്തില അതിനിർണായക സ്ഥാനമാണ് ഈ യുദ്ധതിനുള്ളത്. മുഹമ്മദ് നബിതിരുമേനിയുടെ വിയോഗത്തിന് ശേഷം ഇസ്ലാമിക മുന്നേറ്റത്തിന്റെ ശക്തമായ വരവറിയിച്ച, ക്രിസ്ത്യൻ പ്രദേശങ്ങളിലേക്കുള്ള വേഗത്തിലുള്ള മുന്നേറ്റമായിരുന്നു ഇത്.


קרב הירמוך (בערבית: معركة اليرموك) היה קרב מכריע, שנערך בחודש אוגוסט 636, בין צבאה של האימפריה הביזנטית לבין הכוחות המוסלמיים של צבאות הראשידון, ובו גברו המוסלמים על הביזנטים. שמו נגזר מזירת הקרב - בסמוך לנחל הירמוך, על גבול ממלכת ירדן וסוריה של ימינו. היסטוריונים בני זמננו מגדירים קרב זה כאחד המכריעים בהיסטוריה.


Μάχη του ποταμού Γιαρμούκ

Μάχη που διεξήχθη από τις 15 έως τις 20 Αυγούστου του 636, στο υψίπεδο του ποταμού Ιερομύακα (Γιαρμούκ), ή Ιερμουχθά (κατά τον βυζαντινό ιστορικό Θεοφάνη), παραπόταμου του Ιορδάνη, στη Συρία, ανάμεσα στα Βυζαντινά στρατεύματα του Αυτοκράτορα Ηράκλειου και τα αραβικά στρατεύματα του χαλίφη Ουμάρ ιμπν αλ-Χαττάμπ.


Bătălia de pe Yarmuk a fost o luptă dată între Imperiul Bizantin și Califatul Rashidun în perioada 15–20 august 636, lângă râul Yarmuk în Siria. Lupta s-a terminat cu victoria arabilor care erau în număr mic față de bizantini.


Битва при Ярмуке

Битва при Ярмуке (, , "Иеромукос") — шестидневное сражение между Византией и Арабским исламским халифатом за контроль над Сирией в ходе мусульманского завоевания Сирии и Палестины, завершившееся 20 августа 636 года.


Jarmukin taistelu kuuluu islamilaiseen tarinaperinteeseen, jota kerättiin abbasidien valtakunnassa 800-luvulta alkaen. Se kertoi, miten Arabien valtakunta oli syntynyt 200 vuotta aikaisemmin. Islamilaisen kertomuksen mukaan muslimien valloitussodat Arabian niemimaan ulkopuolelle alkoivat profeetan kuoleman eli vuoden 632 jälkeen. Muslimit voittivat bysanttilaisarmeijan kahdessa suuressa taistelussa, joista ensimmäinen tapahtui Ajnadaynissa Gazan lähellä noin vuonna 634. Siellä arabiarmeija kukisti roomalaisarmeijan surmaten jopa 150 000 Bysantin sotilasta. Seuraava taistelu käytiin Jarmukissa lähellä Golanin kukkuloita suunnilleen kaksi vuotta myöhemmin Bysantin keisarikunnan ja Muhammedin kannattajien välillä. Jarmuk on idästä päin tuleva Jordanin sivujoki, joka yhtyy siihen Genetsaretin järven eteläpuolella. Islamilaiset lähteet antavat taistelulle vaihtelevia vuosilukuja, jotka liikkuvat 3–4 vuoden rajoissa. Eri tarinoissa kalifina oli tällöin joko Abu Bakr (632–634 tai Umar (634–644).


Битка при Ярмук

Битка при Ярмук е битка, състояла се от 15 август до 20 август 636 година между войските на Византия и Арабския халифат за контрол над Сирия.


ইয়ারমুকের যুদ্ধ

ইয়ারমুকের যুদ্ধ ৬৩৬ খ্রিষ্টাব্দে রাশিদুন খিলাফত ও বাইজেন্টাইন সাম্রাজ্যের মধ্যে সংঘটিত হয়। ৬৩৬ খ্রিষ্টাব্দের আগস্টে ইয়ারমুক নদীর তীরে ছয়দিনব্যপী এই যুদ্ধ সংঘটিত হয়। বর্তমানে এই নদী সিরিয়া, জর্ডান ও ইসরায়েলের মধ্য দিয়ে বয়ে গেছে এবং তা গ্যালিলি সাগরের পূর্বে অবস্থিত। এই যুদ্ধে মুসলিমদের বিজয়ের ফলে সিরিয়ায় বাইজেন্টাইন শাসনের অবসান ঘটে। সামরিক ইতিহাসে এই যুদ্ধ অন্যতম ফলাফল নির্ধারণকারী যুদ্ধ হিসেবে গণ্য হয়। মুহাম্মদ (সা) এর মৃত্যুর পর এই যুদ্ধ জয় মুসলিম বিজয়ের প্রথম বৃহৎ বিজয় হিসেবে দেখা হয়। এর ফলে খ্রিষ্টান লেভান্টে ইসলাম দ্রুত বিস্তার লাভ করে।


La battaglia dello Yarmūk (, o del Yarmuk, indicato anche "Hieromyax") fu in realtà una campagna militare articolata lungo sei giorni tra il Califfato dei Rashidun e l'Impero romano d'oriente, nell'agosto del 636, vicino al fiume Yarmūk, lungo quello che oggi è il confine tra Siria e Giordania, a sud-est del Mare di Galilea.


야르무크 전투(, )는 정통 할리파 아랍 무슬림 세력과 비잔티움 제국간에 일어난 대전투이다. 이 전투는 서기 636년 8월에 갈릴리 해 남동쪽 오늘날의 시리아와 요르단 국경 사이 지대를 따라 난 야르무크 강 주변에서 6일간 벌어졌다. 야르무크 전투에서 무슬림은 완승하여 비잔티움 제국은 아나톨리아 남부의 지배권을 영영 잃게 된다. 이 전투는 전쟁사에서 결정적인 전투로 손꼽히며, 무함마드가 죽은 뒤 이슬람이 당시 기독교 세력이 지배하던 레반트로 급속히 진출할 것을 예고하며 무슬림의 정복 역사상 중요한 의의를 갖는다.


Битва при Ярмуці

Битва при Ярмуці — найбільше військове протистояння між Візантією та арабською армією Рашидунського халіфату. Битва складалася з кількох зіткнень, що тривали протягом шести днів в серпні 636 року, поблизу річки Ярмук (сучасні кордони між Сирією та Йорданією та Сирією та Ізраїлем). Результатом битви стала переконлива перемога арабів та, як результат, кінець візантійського панування в Сирії. Битва при Ярмуці вважається однією з найважливіших у військовій історії; вона також стала початком першої хвилі ісламського завоювання після смерті Мухаммеда та знаменувала початок швидкого просування Ісламу на християнський Левант.


نبرد یرموک نبردی است که بعد وفات پیامبر اسلام در ماه اوت سال ۶۳۶ میلادی (۱۵ هجری قمری) بین مسلمین و امپراتوری روم شرقی رخ دادو سپاهیان اسلام طی نبردی شش روزه در نزدیکی رودخانه یرموک در حوالی مرز امروزی سوریه و اردن قاطعانه بر لشکر امپراطوری روم غلبه کرد.


雅尔穆克战役（Battle of Yarmouk），或称雅穆克战役、耶尔穆克战役，是拜占庭帝国军队与正统哈里发国的穆斯林军队进行的一场战役。这场战役于636年8月在太巴列湖以东，今日的叙利亚、以色列、约旦三国边界附近的雅尔穆克河谷附近进行，一共持续了六天。最终穆斯林获得了全面胜利，这也宣告了拜占庭在叙利亚的统治的结束。雅尔穆克战役被认为是军事史上影响深远的战役，它是穆罕默德死后穆斯林征服取得的第一次关键胜利，也开启了黎凡特地区（即今日的叙利亚、巴勒斯坦和约旦）迅速伊斯兰化的进程。


A batalha de Jarmuque (), também citada em como Hieromiax ou Iermucas , foi uma grande batalha entre as tropas árabes do Califado Ortodoxo e os exércitos do Império Bizantino. Envolveu uma série de combates que duraram seis dias, de 15 a , travados perto do rio Jarmuque, a sudeste do mar da Galileia, no que é atualmente a fronteira entre a Síria e a Jordânia e não muito longe das fronteiras do Líbano e Israel.


La batalla del Yarmuk, també coneguda com a batalla de la Jabiya, fou un combat decisiu entre el Primer Califat i l'Imperi Romà d'Orient, lliurat a la vora del riu Yarmuk (prop de la confluència amb el Wadi l-Rukkand) durant sis dies d'agost del 636 (amb les maniobres preliminars va durar un mes). El primer enfrontament fou el 23 de juliol i el darrer dia de lluita fou el 20 d'agost del 636.


Slaget ved Jarmuk (andre stavemåter: Yarmouk, Yarmuk, Yarmuq, eller på gresk, Hieromyax) i august 636, var et slag mellom militære styrker tilhørende det muslimsk-arabiske Rashidun-kalifatet og styrkene til Østromerriket. Slaget besto av flere trefninger, nær Jarmuk-elva (langs nåtidens grense mellom Syria og Jordan) sørøst for Genesaretsjøen. Rashidun-kalifatet seiret, og østromerriket hersket aldri igjen sør for Anatolia.


Yarmuk Muharebesi ya da Yermük Muharebesi (Arapça: معركة اليرموك - okunuşu "Yarmuk", "Yarmuq" ya da "Hieromyax"), Halid bin Velid komutasındaki İslam ordusuyla Bizans İmparatorluğu'nun Yermük'te yaptığı, Arap-Bizans savaşlarının en büyük muharebesidir.


Trận Yarmouk (, còn được viết là "Yarmuk", "Yarmuq", hay trong tiếng Hy Lạp là "Hieromyax", Ἱερομύαξ, hoặc "Iermouchas", Ιερμουχάς) là một trận đánh lớn giữa quân đội Hồi giáo Rashidun với quân đội của Đế quốc Đông La Mã. Trận chiến bao gồm một loạt các cuộc đụng độ kéo dài sáu ngày trong tháng 8 năm 636 ở gần sông Yarmouk, đây là biên giới ngày nay giữa Syria và Jordan, phía đông nam của biển Galilee. Kết quả của trận đánh là một chiến thắng hoàn toàn của người Hồi giáo và chấm dứt vĩnh viễn sự cai trị của Đế quốc Đông La Mã ở phía nam vùng Anatolia. Trận Yarmouk được coi là một trong những trận đánh quyết định nhất trong lịch sử quân sự và nó đánh dấu làn sóng đầu tiên của cuộc chinh phục của người Hồi giáo sau cái chết của nhà tiên tri Muhammad, nó cũng báo hiệu những bước tiến nhanh chóng của người Hồi giáo vào quốc gia vùng cận đông theo Kitô giáo.


Pertempuran Yarmuk (, juga dieja "Yarmouk", "Yarmuq" atau dalam bahasa Greek, "Hieromyax" Ἱερομυαξ ) adalah satu perang utama di antara pasukan tentera Islam Arab Khulafa al-Rasyidin dan tentera Empayar Byzantine-Rom. Pertempuran ini terdiri daripada beberapa siri pertempuran yang berlangsung selama enam hari pada bulan Ogos 636 M, berdekatan dengan Sungai Yarmuk, sepanjang (kini) sempadan Syria dan Jordan, tenggara Laut Galilee. Keputusan dari pertempuran ini adalah kemenangan muktamad Islam dan penamat kekal bagi pemerintahan Byzantine selepas selatan Anatolia. Pertempuran Yarmuk dianggap sebagai salah satu pertempuran penentu di dalam sejarah ketenteraan, dan menandakan gelombang besar pertama penaklukan Islam selepas kewafatan Nabi Muhammad s.a.w. serta kemaraan pantas Islam ke dalam Levant Kristian.


La bataille du Yarmouk (en arabe : معركة اليرموك, grec : , "Ἱερομύαξ" ou "Iermouchas", "Ιερμουχάς") est une bataille majeure entre les forces musulmanes conduites par le califat des Rachidoune et les armées de l’Empire romain d'Orient. La bataille consiste en une série d’engagements qui s’étalent sur une durée de six jours en août 636, près de la rivière Yarmouk qui marque aujourd’hui la frontière entre la Syrie et la Jordanie, au sud-est de la mer de Galilée. La bataille est une grande victoire pour les musulmans qui mettent fin à la domination byzantine en Syrie. Pour certains historiens, la bataille du Yarmouk est l’un des engagements majeurs de l’histoire et marque la première grande vague des conquêtes musulmanes. Elle est notamment à l’origine de l’expansion de l’islam au sein du Levant chrétien.


Bitka pri rieke Jarmúk bol jeden z najvýznamnejších vojenských stretov Byzantskej ríše a moslimského Rašídského (arabského) kalifátu. Bitka sa uskutočnila v auguste roku 636 pri rieke Jarmúk v blízkosti dnešnej sýrsko-jordánsko-izraelskej hranice. Arabské rašídské vojská pod vedením Chálida ibn al-Valída zdrvujúco porazili byzantskú armádu cisára Herakleia, čo viedlo k strate Sýrie, Palestíny a následne aj Egypta, ktoré pripadli do rúk Arabov. Mala za následok rozšíreniu islamu na dané územia.


Bitwa nad rzeką Jarmuk – starcie zbrojne, które miało miejsce 20 sierpnia 636 r. w trakcie wojen bizantyjsko-arabskich.


The Battle of the Yarmuk (also spelled Yarmouk) was a major battle between the army of the Byzantine Empire and the Muslim forces of the Rashidun Caliphate. The battle consisted of a series of engagements that lasted for six days in August 636, near the Yarmouk River, along what are now the borders of Syria–Jordan and Syria–Palestine, southeast of the Sea of Galilee. The result of the battle was a complete Muslim victory that ended Byzantine rule in Syria. The Battle of the Yarmuk is regarded as one of the most decisive battles in military history, and it marked the first great wave of early Muslim conquests after the death of Prophet Muhammad, heralding the rapid advance of Islam into the then-Christian Levant.


La batalla de Yarmuk fue un enfrentamiento militar librado entre los días 15 y 20 de agosto de 636 a orillas del río Yarmuk entre los ejércitos del Imperio bizantino y el Califato ortodoxo.


Bitva u Jarmúkubyl jeden z nejvýznamnějších vojenských střetů Byzantské říše a Rášidského chalifátu. Bitva se uskutečnila v srpnu roku 636 u řeky Jarmúk blízko dnešní syrsko-jordánsko-izraelské hranice. Byzantské vojsko podlehlo muslimským Arabům, které vedl Chálid ibn al-Valíd.


यर्मोक का युद्ध

यर्मोक का युद्ध बीजान्टिन साम्राज्य की सेना और रशीदुन खिलाफत की मुस्लिम अरब सेनाओं के बीच एक बड़ी लड़ाई थी। 6 मार्च,


معركة اليرموك

معركة اليرموك، وقعت عام 15 هـ (636) بين المسلمين والروم (الإمبراطورية البيزنطية)، ويعتبرها بعض المؤرخين من أهم المعارك في تاريخ العالم لأنها كانت بداية أول موجة انتصارات للمسلمين خارج جزيرة العرب، وآذنت لتقدم الإسلام السريع في بلاد الشام. المعركة حدثت بعد وفاة الرسول محمد


Pertempuran Yarmuk (Arab: معركة اليرموك) adalah perang antara Muslim Arab dan Kekaisaran Romawi Timur pada tahun 636. Pertempuran ini, oleh beberapa sejarawan, dipertimbangkan sebagai salah satu pertempuran penting dalam sejarah dunia, karena dia menandakan gelombang besar pertama penaklukan Muslim di luar Arab, dan cepat masuknya Islam ke Palestina, Suriah, dan Mesopotamia yang rakyatnya menganut agama Kristen. Pertempuran ini merupakan salah satu kemenangan Khalid bin Walid yang paling gemilang, dan memperkuat reputasinya sebagai salah satu komandan militer dan kavaleri paling brilian di zaman Pertengahan. Pertempuran ini terjadi pada masa pemerintahan Umar bin Khattab, khalifah Rasyidin kedua.


Konstantinápoly 1453-as elestének fő oka a 15. század első felében Anatóliában egyre nagyobb hatalommá váló Oszmán Birodalom terjeszkedése volt, amely sorban foglalta el a szétesőben lévő Bizánci Birodalom kis-ázsiai területeit, és megjelent Konstantinápoly falai előtt is. XI. Kónsztantinosz bizánci császár az oszmán terjeszkedéstől tartva 1452 decemberében segélykérő levelet írt V. Miklós pápának, azonban a keresztény Európában ekkor fejeződött be a százéves háború, és a német széttagoltság, a Magyar Királyság 1448-as rigómezei veresége lehetetlenné tette egy segítséget jelentő nyugati keresztes hadsereg felállítását. Bizánc az utolsó pillanatokig Hunyadi János felmentő seregeiben reménykedett. Konstantinápoly 9000 védővel és 20 kilométer hosszú erődítményrendszerrel várta II. Mehmed oszmán szultán 70 000 főre tehető hódító hadseregét. Miután Konstantinápoly ostroma 1453. május 29-én befejeződött, a muzulmán törököknek sikerült egy állandó bázist kiépíteniük a keresztény Európában.


Het Beleg van Constantinopel in 1453 door de legers van het Ottomaanse Rijk onder leiding van sultan Mehmet II en de uiteindelijke Val van Constantinopel op de zondag van pinksteren 29 mei 1453 betekende het einde van het Byzantijnse of Oost-Romeinse Rijk. Strategisch was het een belangrijke overwinning voor de Ottomanen: ze konden hun macht uitbreiden in het oostelijke Middellandse Zeegebied en op de Balkan. Politiek betekende de dood van Constantijn XI Paleologus, de laatste keizer van Byzantium, het formele einde van het Byzantijnse Rijk. Historici beschouwen de val van Constantinopel doorgaans als het einde van de middeleeuwen.


Пад Цариграда (1453)

Пад Цариграда (; — освајање Истанбула) је историјски догађај османског освајања Цариграда, главног града Византије (Источног римског царства/Ромејског царства), који се одиграо у уторак, 29. маја 1453. године. Овај догађај је означио пад Византијског царства, иако су се неке земље (Деспотовина Мореја и Трапезунтско царство) одржале још неколико година. Пад Цариграда имао је далекосежне последице, јер су се Османлије коначно утврдили на Балкану и више их ништа није могло спречити у њиховом походу на Европу, који ће се окончати тек под Бечом 1683. године. Велики број учених људи из Византије ће, после пада Цариграда и њеног слома, побећи у западну Европу и допринети појави хуманизма и ренесансе у европској култури.


コンスタンティノープルの陥落

コンスタンティノープルの陥落（コンスタンティノープルのかんらく〈ギリシャ語: Η Άλωση της Κωνσταντινούπολης〉）とは、1453年5月29日、オスマン帝国のメフメト2世によって東ローマ帝国の首都コンスタンティノープル（現在のイスタンブール）が陥落した事件である。この事件により東ローマ帝国は滅亡した。また、「ローマ帝国の滅亡」は476年の西ローマ皇帝の廃止とするのが一般的ではあるが、この東ローマ帝国の滅亡がローマ帝国の滅亡であるとする識者も多い。


Konstantinopels fall är den händelse år 1453, då det bysantinska rikets huvudstad Konstantinopel belägrades och erövrades av Osmanska riket under ledning av sultan Mehmet II. Staden Konstantinopel försvarades av kejsaren Konstantin XI Palaiologos men föll tisdagen den 29 maj 1453. Än idag betraktar många greker tisdagen som veckans otursdag.


Die Eroberung von Konstantinopel im Jahr 1453 (es wird auch vom Fall Konstantinopels gesprochen) durch ein etwa 80.000 Mann starkes Belagerungsheer des osmanischen Sultans Mehmed II. beendete das Byzantinische Reich. Die Verteidigung der Stadt oblag Kaiser Konstantin XI., der 7000 bis 10.000 Soldaten zur Verfügung hatte und aller Wahrscheinlichkeit nach während des letzten Sturms auf die Stadt fiel.


കോൺസ്റ്റാന്റിനോപ്പിളിന്റെ പതനം

കിഴക്കൻ റോമാ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ (ബൈസന്റൈൻ സാമ്രാജ്യം) തലസ്ഥാനമായ കോൺസ്റ്റാന്റിനോപ്പിൾ (ഇന്നത്തെ ഇസ്താംബുൾ) ഓട്ടൊമൻ തുർക്കികൾ 1453ൽ കീഴടക്കിയ സംഭവമാണ് ചരിത്രത്തിൽ കോൺസ്റ്റാന്റ്നോപ്പിളിന്റെ പതനം എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നത്. സുൽത്താൻ മുഹമ്മദ് രണ്ടാമന്റെ നേതൃത്വത്തിലെത്തിയ തുർക്കി സൈന്യം 53 ദിവസത്തെ ഉപരോധത്തിന് ശേഷം മേയ് 29ന് കോൺസ്റ്റാന്റ്നോപ്പിൾ കീഴടക്കി. ഇതോടെ ബൈസാന്റിയൻ സാമ്രാജ്യത്തിന് അന്ത്യം സംഭവിച്ചു. ലോക ചരിത്രത്തെ വഴിതിരിച്ചുവിട്ട സംഭവങ്ങളിൽ ഒന്നാണ് ഈ കീഴടക്കൽ


כיבוש קונסטנטינופול

כיבוש קונסטנטינופול (ביוונית: Ἅλωσις τῆς Κωνσταντινουπόλεως או Άλωση της Κωνσταντινούπολης, "אלוסי טיס קונסטנטינופוליס", בטורקית: İstanbul'un Fethi) על ידי צבא האימפריה העות'מאנית בהנהגת הסולטאן מהמט השני ב-29 במאי 1453, נחשב לאקורד הסיום של האימפריה הביזנטית שהונהגה על ידי אחרון שליטיה, הקיסר קונסטנטינוס האחד עשר.


Άλωση της Κωνσταντινούπολης (1453)

Η Άλωση της Κωνσταντινούπολης υπήρξε το αποτέλεσμα της πολιορκίας της βυζαντινής πρωτεύουσας, της οποίας Αυτοκράτορας ήταν ο Κωνσταντίνος ΙΑ΄ Παλαιολόγος, από τον οθωμανικό στρατό, με επικεφαλής τον σουλτάνο Μωάμεθ Β΄. Η πολιορκία διήρκεσε από τις 6 Απριλίου έως την Τρίτη, 29 Μαΐου 1453 (Ιουλιανό ημερολόγιο). Η άλωση αυτή της Κωνσταντινούπολης, σήμανε και το τέλος της υπερχιλιετούς Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.


Căderea Constantinopolului este numele sub care e cunoscută cucerirea capitalei Imperiului Bizantin de forțele Imperiului Otoman, sub comanda sultanului Mehmed al II-lea (1432-1481). Evenimentul a avut loc în ziua de marți, 29 mai 1453.


Падение Константинополя (1453)

Падение Константинополя в 1453 году (, ; ) — осада столицы Византийской империи Константинополя армией османского султана Мехмеда II, которая началась 6 апреля 1453 года и закончилась 29 мая 1453 года захватом города османской армией. Падение Константинополя ознаменовало уничтожение Восточной Римской империи, также называемой Византийской.


Падане на Константинопол (1453)

Падането на Константинопол (1453) е успешно нападение на османците за превземане на византийската столица Константинопол.


কনস্টান্টিনোপল বিজয়

কনস্টান্টিনোপল বিজয় (, ""; ) ১৪৫৩ খ্রিষ্টাব্দে উসমানীয় সুলতান দ্বিতীয় মুহাম্মদ কর্তৃক শহরটি অধিকারের মাধ্যমে সম্পন্ন হয়। পূর্বে এটি পূর্ব রোমান (বাইজেন্টাইন) সাম্রাজ্যের রাজধানী ছিল। শহর অধিকারের পূর্বে এটি জুলিয়ান ক্যালেন্ডার অনুসারে ১৪৫৩ খ্রিষ্টাব্দের ৬ এপ্রিল থেকে ২৯ মে পর্যন্ত অবরোধের সম্মুখীন হয়। এরপর চূড়ান্তভাবে শহরটি উসমানীয়দের অধিকারে আসে। তারও পুর্বে মহান সেলযুক সুলতান আল্প আরসালান ও শহরটি জয় করেছিলেন কিন্তু এর দখল ধরে রাখতে পারেননি।


L'ultimo assedio di Costantinopoli, detto anche Caduta di Costantinopoli, o Conquista di Costantinopoli, capitale dell'Impero Romano d'Oriente, avvenne nel 1453. I Turchi Ottomani, guidati dal sultano Maometto II, soprannominato "Il Conquistatore", conquistarono la città il 29 maggio 1453, dopo circa due mesi di combattimenti.


கான்சுடன்டினோப்பிளின் வீழ்ச்சி

கான்சுடன்டினோப்பிளின் வீழ்ச்சி ("Fall of Constantinople"; துருக்கிய மொழி: İstanbul'un Fethi; கிரேக்கம் (மொழி): Άλωση της Κωνσταντινούπολης, Alōsē tēs Kōnstantinoupolēs) என்பது கிழக்கு உரோமைப் பேரரசின் தலைநகரான கான்சுடன்டினோப்பிள் ஒட்டோமான் பேரரசால் கைப்பற்றப்பட்ட நிகழ்வாகும். 21 வயது நிரம்பிய ஒட்டோமான் சுல்தான் இரண்டாம் மெகமுத் இந்நகரை முற்றுகையிட்டு கைப்பற்ற ஆணையிட்டான். இந்நகரைக் கிழக்கு உரோமைப் பேரரசு என்றழைக்கப்பட்ட பைசாந்தியத்தின் அரசன் பதினொன்றாம் கான்சுடன்டைன் காத்து நின்றான். இம்முற்றுகை ஏப்பிரல் 6, 1453 முதல் மே 29, 1453 வரை நடந்தது.


콘스탄티노폴리스의 함락

콘스탄티노폴리스의 함락은 1453년 5월 29일 동로마 제국의 수도인 콘스탄티노폴리스가 오스만 제국에게 점령당한 사건을 말한다.


Падіння Константинополя

Оборона Константинополя () — битва, що відбувалася між християнською Візантійською та ісламською Османською імперіями за володіння Константинополем. Почалася 6 квітня з облоги візантійської столиці турками-османами під командуванням султана Мехмеда II Фатіха. Візантійці, яких очолював імператор Костянтин XI, підтримали католицькі держави Венеції, Генуї та Святий Престол. Облога міста тривала 53 дні. 29 травня 1453 року, завдяки артилерії, Османське військо взяло Константинополь штурмом. Його падіння поклало край існуванню Візантійської імперії, перервало 1500-літню греко-римську традицію регіону й завдало великого удару по європейському християнському світу. Османи перенесли свою столицю до Константинополя, який перейменували на Стамбул. Перемога утвердила турецьке панування в східному басейні Середземномор'я та Балканах. У європейській історіографії падіння Константинополя вважається епохальною подією, що завершує добу Середньовіччя. В турецькій традиції називається завоювання Стамбулу ().


فتح قسطنطنیه

فتح قسطنطنیه (به یونانی بیزانسی: Ἅλωσις τῆς Κωνσταντινουπόλεως، به ترکی استانبولی: İstanbul'un Fethi) به تصرف شهر قسطنطنیه توسط ترکان مسلمان عثمانی به رهبری سلطان محمد دوم در روز ۲۹ مه سال ۱۴۵۳ میلادی که منجر به سقوط امپراتوری بیزانس شد، اشاره می‌کند. سلطان محمد دوم پس از این پیروزی «محمد فاتح» نام گرفت.


君士坦丁堡的陷落是奥斯曼帝国於蘇丹穆罕默德二世領導之下對東羅馬帝國首都君士坦丁堡所作的一次征服，發生於1453年5月29日星期二。東羅馬皇帝君士坦丁十一世也在當天戰死。這一事件代表著東羅馬帝國的滅亡，亦代表奥斯曼成功統治地中海東部及巴尔干半岛。君士坦丁堡之名之后仍一直使用。1930年，土耳其共和國官方將君士坦丁堡改名為伊斯坦堡。


Queda de Constantinopla (; ) foi a captura da capital do Império Bizantino pelo exército invasor otomano no domingo de Pentecostes, 29 de maio de 1453. Os atacantes foram comandados pelo sultão Maomé II, o Conquistador, de 21 anos, que derrotou soldados comandados pelo imperador Constantino XI Paleólogo e assumiu o controle da capital imperial, encerrando um cerco militar de 53 dias, iniciado em 6 de abril de 1453. Após conquistar a cidade, o sultão Maomé II transferiu a capital do Estado otomano de Edirne para Constantinopla e estabeleceu sua corte ali.


La caiguda de Constantinoble en mans dels turcs otomans el 29 de maig de 1453 va ser un succés històric que, en la periodització clàssica, marca la fi de l'edat mitjana a Europa i la fi del darrer vestigi de l'Imperi Romà d'Orient i de la cultura clàssica.


İstanbul'un / Kostantiniyye'nin Fethi veya Konstantinopolis'in Düşüşü (), 6 Nisan–29 Mayıs 1453 tarihleri arasında 53 gün süren kuşatmanın sonucunda Osmanlı Padişahı II. Mehmed komutasındaki birliklerin Bizans İmparatorluğu'nun başkenti İstanbul'u ele geçirmesi.


Sự sụp đổ của thành Constantinopolis, kinh đô của Đế quốc Đông La Mã, xảy ra sau một cuộc vây hãm bởi Đế chế Ottoman, dưới sự chỉ huy Sultan Mehmed II của Ottoman lúc mới 21 tuổi, chống lại quân đội bảo vệ được chỉ huy bởi Hoàng đế Constantinos XI Palaiologos. Cuộc bao vây kéo dài từ 6 tháng 4 năm 1453 cho đến 29 tháng 5 năm 1453, khi thành phố bị chinh phục bởi Đế quốc Ottoman.


Kejatuhan Kustantiniyah () atau Pembukaan Kustantiniyah ( "Ḳosṭanṭīnīye Fethi", bentuk moden: , ) merujuk kepada penawanan ibu kota Empayar Byzantine oleh Empayar Uthmaniyyah pada hari Selasa, 29 Mei 1453 (daam takwim Julius). Kejadian ini menandakan berakhirnya Empayar Byzantine yang berusia lebih kurang 1,000 tahun itu yang ketika itu sudah berpecah kepada beberapa kerajaan monarki Greek. Peristiwa ini Konstantinopolis juga mempercepatkan penghijrahan sarjana-sarjana Yunani yang membawa bersama ilmu pengetahuan mereka ke Eropah dan menyemarakkan lagi kebangkitan tamadunan barat dalam suatu zaman Pembaharuan Semula. Selain itu, kejadian ini memainkan peranan penting dalam menstabilkan keadaan politik Empayar Uthmaniyah dan peluasan empayar ini ke Mediterranean Timur dan Balkan. Tarikh ini adalah salah satu tarikh yang dicadangkan untuk menunjukkan berakhirnya Zaman Pertengahan.


La chute de Constantinople ou prise de Constantinople (grec médiéval : "Ἅλωσις τῆς Κωνσταντινουπόλεως", lit. « La prise de Constantinople » ; turc : "Konstantiniyye'nin fethi" (ou "İstanbul'un fethi"), lit. « La conquête de Constantinople (ou d'Istanbul) ») est un siège historique qui aboutit, le , à la prise de la ville par les troupes ottomanes conduites par Mehmed II. Elle marque la disparition de l’Empire romain d'Orient, aussi qualifié d'Empire byzantin, et sa fin définitive en tant qu’entité politique et juridique.


Pád Konštantínopola alebo dobytie Konštantínopola osmanskými Turkami bol vojenský stret prebiehajúci od 2. apríla do 29. mája 1453. Pád Konštantínopola predstavuje definitívny zánik Byzantskej ríše a oficiálny počiatok veľmocenského postavenia Osmanskej ríše v juhovýchodnej Európe. Udalosť býva historikmi považovaná i za jeden z medzníkov medzi stredovekom a novovekom, či za jednu z hlavných príčin hľadania zámorských ciest do Indie.


Upadek Konstantynopola (, ) – we wtorek 29 maja 1453 roku wojska Imperium Osmańskiego zajęły Konstantynopol. Zdobycie miasta oraz śmierć ostatniego cesarza bizantyjskiego Konstantyna XI pociągnęły za sobą ostateczny upadek Cesarstwa wschodniorzymskiego. Zwycięstwo to dało Turkom panowanie nad wschodnim basenem Morza Śródziemnego i otworzyło drogę do podboju Europy powstrzymanego dopiero przez Jana III Sobieskiego pod Wiedniem w roku 1683.


The fall of Constantinople (; ) was the capture of the Byzantine Empire's capital by the Ottoman Empire. The city fell on 29 May 1453, the culmination of a 53-day siege which had begun on 6 April 1453.


La caída de Constantinopla en manos de los turcos otomanos, ocurrida el 29 de mayo de 1453 (de acuerdo con el calendario juliano vigente en esa época), fue un hecho histórico que puso fin al último vestigio del Imperio romano de Oriente y que, en la periodización clásica y según algunos historiadores, marcó también el fin de la Edad Media en Europa.


Pád Konstantinopole do rukou Osmanských Turků, v nějž vyústilo obležení z roku 1453 (trvalo od 2. dubna do 29. května), představuje definitivní zánik Byzantské říše a okamžik, kdy se Osmanská říše stala v Evropě velmocí ovládající Balkán a východní Středomoří. Bitva byla poměrně jednostrannou záležitostí.


"Konstantinopels fald" henviser til byens fald til det Osmanniske Rige tirsdag 29. maj 1453, ofte betragtet som afslutningen på Middelalderen.


कुस्तुन्तुनिया का पतन

२९ मई १४५५ को उस्मानी साम्राज्य की आक्रमणकारी सेनाओं द्वारा बाज़न्तीनी साम्राज्य की राजधानी क़ुस्तुंतुनिया पर अधिकार कर लेने की घटना क़ुस्तुंतुनिया विजय (अंग्रेजी: Fall of Constantinople, यूनानी: Άλωση της Κωνσταντινούπολης, Alōsē tēs Kōnstantinoupolēs; तुर्की: İstanbul'un Fethi ) कहलाती है। यह एक अति महत्वपूर्ण घटना थी। उस्मानी सेना का सेनापति २१ वर्षीय सुल्तान महमद द्वितीय था। यह विजय ७ सप्ताह की घेराबन्दी के बाद मिली थी।


فتح القسطنطينية

فَتحُ القُسطَنطينِيَّة أو سُقُوطُ القُسطَنطينِيَّة أو غزوُ القُسطَنطينِيَّة (باليونانيَّة: ؛ وبالتُركيَّة المُعاصرة: İstanbul'un Fethi؛ وبالتُركيَّة العُثمانيَّة: استانبول فتحی أو قسطنطينيہ فتحی)، هو الاسمُ الذي يُطلق على أحد أبرز الأحداث في التاريخ، وهو سُقوط مدينة القسطنطينيَّة عاصمة الإمبراطوريَّة البيزنطيَّة (أو الرومانيَّة الشرقيَّة، أو الروم) في يد المُسلمين مُمثلين بالدولة العُثمانيَّة، بعد حصارٍ دام عدَّة أسابيع، قاده السُلطان الشّاب ذو الأحد وعشرين (21) ربيعًا، مُحمَّد الثاني بن مُراد العُثماني، ضدَّ حلفٍ مُكوَّن من البيزنطيين والبنادقة والجنويين بقيادة قيصر الروم الإمبراطور قسطنطين پاليولوگ الحادي عشر. دام الحصار من يوم الجُمعة 26 ربيع الأوَّل حتّى يوم الثُلاثاء 21 جمادى الأولى سنة 857هـ وفق التقويم الهجري، المُوافق فيه 5 نيسان (أبريل) حتّى 29 أيَّار (مايو) سنة 1453م وفق التقويم اليولياني، حينما انهارت دفاعات الروم ووقعت المدينة لُقمةً سائغة بيد العُثمانيين.


การเสียกรุงคอนสแตนติโนเปิล

การเสียกรุงคอนสแตนติโนเปิล () เกิดขึ้นหลังจากที่คอนสแตนติโนเปิลถูกล้อมและยึดเมืองได้โดยสุลต่านเมห์เมดที่ 2 แห่งจักรวรรดิออตโตมันจากจักรวรรดิไบแซนไทน์ที่นำโดยจักรพรรดิคอนสแตนตินที่ 11 การล้อมเริ่มตั้งแต่พฤหัสบดีที่ 2 เมษายน ค.ศ. 1453 และสิ้นสุดลงเมื่อวันอังคารที่ 29 พฤษภาคมของปีเดียวกัน (ตามปฏิทินจูเลียน) การเสียกรุงคอนสแตนติโนเปิลเท่ากับเป็นการสิ้นสุดอำนาจของจักรวรรดิไบแซนไทน์ที่รุ่งเรืองมากว่าพันหนึ่งร้อยปี ที่ขณะนั้นก็เริ่มแตกแยกกันปกครองโดยราชวงศ์กรีกหลายราชวงศ์


Kejatuhan Konstantinopel (bahasa Yunani Kuno: Ἅλωσις τῆς Κωνσταντινουπόλεως; bahasa Turki: "İstanbul'un Fethi") adalah peristiwa jatuhnya ibu kota Romawi Timur, Konstantinopel ke tangan Kesultanan Utsmaniyah yang dipimpin oleh Mehmed II Sang Penakluk pada tanggal 29 Mei 1453 (Kalender Julian), merupakan peristiwa penting yang merupakan salah satu penanda berakhirnya Abad Pertengahan. Pergantian kekuasaan dari Kekaisaran Romawi Timur kepada Kesultanan Utsmaniyah ini menyebabkan jalur perdagangan antara Eropa dan Asia Barat di Laut Tengah terputus. Persediaan rempah-rempah untuk dunia Kristen yang dulunya bisa didapatkan di Konstantinopel tidak tersedia lagi karena konflik antar agama Kristen dan Islam. Para pedagang terpaksa mencari jalur lain ke sumber rempah-rempah dan hal tersebut membawa bangsa Eropa ke India dan kepulauan Nusantara.


Az 1964-es alaszkai földrengés (más néven nagypénteki földrengés vagy nagy alaszkai földrengés) 1964. március 27-én helyi idő szerint 17 óra 36 perckor kezdődött, és 3-5 percig tartott. 9,2-es erősségével a valaha mért második vagy harmadik legnagyobb földmozgás volt. (A 2004-es indiai-óceáni földrengés erősségét 9,1 és 9,3 közé teszik.) Epicentruma a csendes-óceáni és az észak-amerikai tektonikus lemezek törésvonala mentén, a dél-alaszkai Prince William-öböl északi részébe futó College-fjordnál volt. A földrengés során 15, a nyomában keletkező, a Csendes-óceánon és helyi öblökön végigvonuló szökőárakban 113 (más forrás szerint 122) személy halt meg. Az anyagi kárt 350-500 millió dollárra becsülik.


De aardbeving van Alaska in 1964 vond plaats op 27 maart 1964.


アラスカ地震（Great Alaskan Earthquake、アラスカ大地震）は、1964年3月27日にアメリカ合衆国アラスカ州で発生した地震。聖金曜日に発生したことから、聖金曜日地震（The Good Friday Earthquake）とも呼ばれている。


Långfredagsskalvet i Alaska, även kallad Den stora jordbävningen i Alaska, skedde fredagen den 27 mars 1964 klockan 17:36:14 Alaska Standard Time. Den är med sina 9,2 på Richterskalan den tredje kraftigaste jordbävningen som registrerats efter jordbävningen i Chile 1960 (9,5) och Jordbävningen i Indiska Oceanen 2004 (9,3). Epicentrum låg strax utanför kusten i Prince William Sound i närheten av Anchorage. Jordbävningen orsakade omfattande materiella skador men antalet dödsoffer, 131 personer, var lågt för en jordbävning av den storleken.


Das Karfreitagsbeben, auch "Großes Alaska-Beben" genannt, war das bisher stärkste einzelne Erdbeben in der Geschichte der USA. Nach dem Erdbeben von Valdivia 1960 ist es das Megathrust-Erdbeben mit der zweithöchsten Magnitude seit Beginn der ab etwa 1950 durchgeführten regelmäßigen Aufzeichnung von Erdbeben.


Σεισμός της Μεγάλης Παρασκευής

Ο Σεισμός της Μεγάλης Παρασκευής ("αγγλ." Good Friday earthquake), επίσης γνωστός ως ο Μεγάλος σεισμός της Αλάσκας, σημειώθηκε στις 5:36 μ.μ. ώρα Αλάσκας τη Μεγάλη Παρασκευή, 27 Μαρτίου 1964. Σε όλη την κεντρική-νότια Αλάσκα, ρωγμές στο έδαφος, γκρεμισμένα κτίρια και τσουνάμι που προέκυψαν από το σεισμό προκάλεσαν 139 θανάτους.


Великое Аляскинское землетрясение

Великое Аляскинское землетрясение — сильнейшее землетрясение в истории США и второе, после Вальдивского, в истории наблюдений, его магнитуда составила 8,4 по шкале Рихтера или 9,2 по шкале Канамори с эпицентром в Колледж-фьорде, в северной части Аляскинского залива, в 120 километрах от Анкориджа. Очаг землетрясения располагался на глубине более 20 километров и был приурочен к границе погружения Тихоокеанской плиты под Североамериканскую.


Il terremoto dell'Alaska del 1964 fu un evento sismico di magnitudo 9,2 che colpì lo stato americano dell'Alaska il 27 marzo 1964.


1964년 알래스카 지진

1964년 알래스카 지진 또는 알래스카 대지진은 1964년 3월 27일 금요일 오후 5시 36분 시작했다. 남중부의 알래스카를 가로지르며 땅을 갈라 틈을 만들었으며, 건물이 무너지고, 조수 파도가 약 131명을 곧장 죽음으로 몰아넣었다. 이 알래스카 지진은 굿 프라이데이 지진이라고도 불린다. 지진이 기독교인들이 예수가 십자가에 못박힌 사건을 기념하는 성 금요일(Good Friday)에 일어났기 때문이다. 그리고 수많은 사상자를 불렀다.


Великий Аляскинський землетрус

Вели́кий Аля́скинський землетру́с або землетру́с у Страсну́ п'я́тницю () — найсильніший землетрус у США та другий за потужністю за всю історію спостережень (після Великого чилійського землетрусу).


耶稣受难日地震（又称為安克雷奇地震、阿拉斯加大地震）发生在1964年3月27日星期五，當天正好是耶稣受难日，這是美国和北美洲历史上最大的地震。截至到2006年，它仍然是有紀錄以來世界第三大地震。芮氏地震規模約8.5，而矩震級為9.2。震央位于在美国阿拉斯加中南部威廉王子湾的海域（北緯61.40度，西经147.73度，约25公里深），距離到学院峡湾约10公里，距離到瓦尔迪兹约90公里，距離到安克雷奇约120公里。這場地震持续了约4分钟（240秒），最後导致了139人的罹難。这场强烈的地震也讓得阿拉斯加的一部分发生了地震液化，造成了很大的财产损失并且也引發了山泥傾瀉。


O Sismo do Alasca de 1964, também conhecido como Grande Terremoto do Alasca, ocorreu no dia 27 de março daquele ano. Por todo o centro-sul do Alasca, nos Estados Unidos, fissuras surgiram no solo, estruturas entraram em colapso e tsunamis resultantes do terremoto causaram cerca de 139 mortes.


El Terratrèmol d'Alaska de 1964, també conegut com a Gran Terratrèmol d'Alaska ("Great Alaskan Earthquake") i Terratrèmol de Divendres Sant ("Good Friday Earthquake"), va ser un gran terratrèmol que va començar a les 17h 36', hora d'Alaska, del Divendres Sant 27 de març de 1964. Per tot el sud i centre d'Alaska es van produir enormes esquerdes a terra, moltes infraestructures es van col·lapsar, i es produïren diversos tsunamis que van provocar la mort de 139 persones.


Langfredagsjordskjelvet i Alaska ("Good Friday Earthquake" eller "Great Alaska Earthquake") fant sted den 27. mars 1964, og var det kraftigste jordskjelvet i USA i historisk tid. Det hadde en styrke på 9.2, og tok livet av 131 mennesker. De fleste som døde, druknet som følge av flodbølgen jordskjelvet skapte. Episenteret var i Prince William-sundet.


Động đất Alaska 1964, cũng gọi là Đại động đất Alaska, Động đất cảng vận chuyển và Động đất Thứ sáu Tuần Thánh, là trận siêu động đất bắt đầu vào 5:36 P.M. AST vào ngày thứ sáu Tuần Thánh, 27 tháng 3 năm 1964. Toàn bộ vùng trung-nam Alaska bị ảnh hưởng bởi mặt đất bị nứt, công trình sụp đổ và sóng thần xuất hiện khiến 143 người thiệt mạng.


Die Goeie Vrydag-aardbewing, ook bekend as die "Great Alaska Earthquake" van 27 Maart 1964 was die enkele sterkste aardbewing in die Verenigde State se geskiedenis. Die episentrum van die aardbewing was in Prince William Sound in Suid-Sentraal-Alaska. Die aardbewing het 9.2 op die Richterskaal gemeet.


Le séisme de 1964 en Alaska ("Good Friday Earthquake" en anglais) est un des plus puissants séismes enregistrés sur Terre avec une (entre 9.1 et 9.3) sur l'échelle de Richter. Il a frappé la région d'Anchorage, en Alaska, le vendredi (Vendredi saint, "Good Friday" en anglais) à , heure locale.


Trzęsienie ziemi na Alasce, 1964, zwane też trzęsieniem wielkopiątkowym ("Good Friday Earthquake") lub wielkim trzęsieniem alaskim ("Great Alaska Earthquake") – trzęsienie ziemi o magnitudzie 9,2, które nawiedziło południową Alaskę 27 marca 1964. Epicentrum tego drugiego najsilniejszego w historii wstrząsu sejsmicznego znajdowało się w Zatoce Księcia Williama. Trzęsienie oraz wywołane przez nie tsunami zabiło 131 osób (inne źródła podają 125 osób). Straty materialne oszacowane zostały wówczas na około 300 mln dolarów.


The 1964 Alaskan earthquake, also known as the Great Alaskan earthquake and Good Friday earthquake, occurred at 5:36 PM AKST on Good Friday, March 27. Across south-central Alaska, ground fissures, collapsing structures, and tsunamis resulting from the earthquake caused about 131 deaths.


El terremoto de Alaska de 1964, también llamado el Gran Terremoto de Alaska o Terremoto de Viernes Santo, fue un sismo ocurrido el 27 de marzo de 1964 a las 17:36 hora local (28 de marzo de 1964 a las 3:36 UTC). Su epicentro se localizó a 10 km al este del fiordo College, es decir, a 90 km al oeste de Valdez y a 120 km al este de Anchorage. Tuvo una magnitud de 9,2 "M"W y una duración de unos 4 minutos. Es considerado el terremoto más poderoso registrado en Norteamérica, y el en la historia de la humanidad. Generó el segundo tsunami más devastador de la historia; la altura de ola máxima registrada fue de 67 metros en la ensenada de Valdez.


زلزال ألاسكا العظيم 1964

زلزال ألاسكا العظيم في عام 1964 وفي تمام الساعة 5:36 صباحاً استيقظ سكان ولاية ألاسكا علي زلزال هو الأعنف في تاريخ الولاية وعرف هذا الزلزال بإسم زلزال ألاسكا العظيم وزلزال جمعة الآلام. ووقع الزلزال في 27 مارس في يوم جمعة الآلام. وضرب الزلزال وسط جنوب ولاية ألاسكا ، إذ بدأت الارض بالتصدع مما أدي إلي انهيار الهياكل العملاقة، بالإضافة إلى، تشكل أمواج تسونامي عاتية ناجمة عن قوة الزلزال والتي تسببت في وفاة حوالي 139 شخص. واستمر الزلزال لمدة 4 دقائق و38 ثانية ويعتبر أكبر هزة أرضية تم تسجيلها في تاريخ الولايات المتحدة، وثالث أقوى زلزال تم قياسة في تاريخ أمريكا الشمالية. حيث بلغت قوة هذا الزلزال حوالي 9.2 علي مقياس درجة العزم مما تجعله ثالث أقوي زلزال في التاريخ المسجل. وقد أدت قوة الزلزال إلي تسيل التربة في المنطقة. وتسببت الشقوق الأرضية الناجمة عن الزلزال بانهيار الكثير من المنشآت العامة في العديد من المناطق وإلحاق الكثير من الدمار في الممتلكات والعديد من الإنزلاقات الأرضية. وتعتبر مدينة أنكوريج (ألاسكا) أكثر المدن تضرراً حيث انهارت العديد من المنازل التي لم تخضع لهندسة زلازل ، المباني والبنية التحتية (والتي تشمل: الطرق ، الأرصفة ، خطوت المياة، الصرف الصحي ، أنظمة الكهرباء وغيرها من الأشياء التي صنعها الإنسان، خاصةً تلك المناطق القابعة على طوال الزراع المائي كنك (knik) وعلي بعد 20ميل في الجنوب الغربي في المناطق القريبة من مدينة كودياك (ألاسكا) ارتفعت الأرض بشكلٍ دائم بنسبة 30 قدم (وحدة قياس) " 9.1 متر "، وفي الجنوب الشرقي من مدينة أنكوريج (ألاسكا) وبالتحديد في المناطق القابعة عند مقدمة الزراع المائي (Turnagain) بالقرب من مدينتي (Girdwood) و( Portage) انخفضت الأرض بنسبة 8 اقدام (وحدة قياس) " 2.4 متر "، وتتطلب إعادة الإعمار وسد الفجوة التي أحدثها المد والجزر علي الطريق السريع سيوارد. وقد عاني سكان ميناء فالديز (ألاسكا) في مضيق الأمير ويليام من انهيار أرضي ضخم تحت الماء، والذي أسفر عن وفاة 30 شخص من مدينة فالديز (ألاسكا) وداخل سفينة كانت راسية في الميناء وقت وقوع الزلزال . وبلغ ارتفاع موجة تسونامي إلي 27 قدم (وحدة قياس) " 8.2 متر " في قرية شينجا (Chenega) مما أسفر عن وفاة 23 شخص من اصل 68 يعيشون ففي هذه القرية، أما الناجين فمنهم من ركض للهروب من جحيم الموجه ومنهم من تسلق مناطق عالية حتي لا تغمرهم المياة تاركين ورائهم الدمار الذي لحق بممتلكاتهم وزويهم. وبالكاد يمكننا حصر الأماكن الأكثر تضرراً بموجات تسونامي والتي شملت: مدينةويتير (ألاسكا) ، سيوارد (ألاسكا) ، كودياك (ألاسكا) والعديد من المناطق الأخري في الولاية، ولم تكتفي الموجة بذلك بل امتدت حتي ألحقت الدمار والخراب بكولومبيا البريطانية ، ولاية أوريغون وكاليفورنيا. ولم ينتهي دور هذه الموجة المدمرة عند هذا الحد وحسب، بل امتد الدمار إلي ما هو أبعد من أمريكا الشمالية فقد ألحقت الدمار بجزيرة هاواي واليابان وليس هذا وحسب، بل ذكرت تقارير أن الحركة الأرضية وصل تأثيرها إلي جميع بقاع الأرض.


A tizenöt éves – vagy más néven hosszú – háború (1591/1593 – 1606) a dunai Habsburg Birodalom és az Oszmán Birodalom összecsapása volt a Magyar Királyság területén. A Habsburgokkal szövetségben harcolt az Erdélyi, a Havasalföldi, a Moldvai fejedelemség, a Német-római Birodalom és a pápai állam támogatásával. A háborúhoz több európai állam és török uralom alatt élő nép, így a szerbek és bolgárok is csatlakoztak, akik közül sokat hajdúk közé szerveztek. A harcban közvetve érintve volt a Szafavida Perzsia is, amely Ázsiából kötötte le a török erők egy részét. A kezdeti keresztény sikerek után az erőviszonyok kiegyenlítődtek, így 1606-ban az eredeti állapothoz képest lényegében kevés változtatással kötöttek békét.


De Vijftienjarige Oorlog (ook wel de "Lange Oorlog") was een oorlog tussen enerzijds het Ottomaanse Rijk en anderzijds de Habsburgse monarchie en de staten Wallachije, Transsylvanië en Moldavië. De oorlog wordt ook soms "Dertienjarige Oorlog" genoemd omdat de eerste twee jaren worden meegerekend in de Honderdjarige Kroatisch-Ottomaanse Oorlog.


Дуги рат (1593/1591-1606) је вођен између Аустрије и Османског царства. Започели су га Турци, нападом на Аустрију. Срби су, искористивши овај сукоб, подигли Банатски устанак против Турака у Банату 1594. године. Устанак је вођен у околини Вршца. За време устанка, Срби су носили заставе са ликом Светог Саве. Угушивши устанак, турски заповедник војске Коџа Синан-паша је наредио да се мошти Светога Саве пренесу у Београд и спале. Савине мошти су спаљене 1595. године на Врачару, а на том месту је подигнут Храм Светог Саве.


Der Lange Türkenkrieg war ein von 1593 bis 1606 währender Krieg zwischen dem Osmanischen Reich und mehreren christlichen Staaten, insbesondere der Habsburgermonarchie.


Трынаццацігадовая вайна ў Венгрыі

Трынаццацігадовая вайна ў Венгрыі (таксама «Пятнаццацігадовая вайна» — у залежнасці ад таго, які год лічыць пачаткам) — адна са шматлікіх войнаў паміж Габсбургскай манархіяй і Асманскай імперыяй.


המלחמה הארוכה (1593–1606)

המלחמה הארוכה (או המלחמה הארוכה בטורקים, בגרמנית: Der Lange Türkenkrieg, בתרגום לרומנית: Războiul cel Lung), הידועה גם כמלחמת שלוש-עשרה השנה, מלחמת חמש-עשרה השנה של הונגריה 1591-1606, (בהונגרית: Tizenöt éves háború) או המלחמה האוסטרית-עות'מאנית השלישית (בטורקית: 1593-1606 Osmanlı-Avusturya Savaşı) התנהלה בשנים 1591 או 1593–1606 והייתה מלחמת גבולות בין האימפריה ההבסבורגית המיוצגת על ידי הארכידוכסות האוסטרית ("אוסטריה") ובנות בריתה ובין האימפריה העות'מאנית כשזירות הקרב היו הבלקן, הונגריה, טרנסילבניה והנסיכויות הרומניות.


Războiul cel Lung (de asemenea numit Războiul de treisprezece ani sau de cincisprezece ani) a avut loc în perioada 1591 sau 1593 - 1606 și a fost un conflict de frontieră între monarhia habsburgică și Imperiul Otoman care a avut loc în Balcani, Ungaria și Țara Românească.


Тринадцатилетняя война в Венгрии

Тринадцатилетняя война в Венгрии (в историографии также называемая «Долгой войной» или «Пятнадцатилетней войной» — в зависимости от того, какой год считать началом в череде конфликтов) — одна из многочисленных войн между Габсбургской монархией и Османской империей.


Dolga turška vojna (nemško Langer Türkenkrieg, turško 1593-1606 Osmanlı-Avusturya Savaşı) ali trinajstletna vojna je bila vojna med Habsburško monarhijo in Osmanskim cesarstvom za oblast v Vlaški, Transilvaniji in Moldaviji. Končala se je z neodločenim izidom.


Дългата война

Дългата война (1591/1593 – 1606), известна още и като Тринадесетгодишната война или Петнадесетгодишната война, се води в пограничните османско-хабсбургски владения и територии в Централна Европа, както и в Трансилвания, Молдова и Влашко.


La Lunga Guerra o Guerra dei Tredici Anni d'Ungheria (29 luglio, 1593 – 1604/11 novembre, 1606) segnò il riaccendersi della contesa tra gli Asburgo e i Turchi dopo la tregua raggiunta tra i contendenti alla scomparsa del sultano Solimano il Magnifico (regno 1522-1566). Il nome mette il conflitto in chiaro collegamento con la Piccola Guerra, combattuta tra Solimano e l'allora imperatore Ferdinando I.


장기전 (오스만 전쟁)

장기전(長期戰, Long War) 혹은 15년 전쟁(十五年 戰爭, 1591년 또는 1593년 - 1604년 또는 1606년)은 모하치 전투 이후 합스부르크 군주국과 오스만 제국 사이에서 벌어진 수많은 전쟁 중 하나이다. 1591년부터 계속된 소규모 접전 이후, 1593년 7월 29일, 시난 파샤(Sinan Pasha, 1506-1596)가 이끄는 오스만군은 합스부르크 군주국을 상대로 군사 전역을 시작했다. 오스만은 죄르(Győr; )와 코마롬(Komarom; )을 점령했다.


A Grande Guerra ou Guerra dos Treze Anos (29 de julho de 1593 - 11 de novembro de 1606) foi uma das várias guerras entre a Monarquia de Habsburgo e o Império Otomano que ocorreram após a Batalha de Mohács.


La Llarga guerra turca o la Guerra dels Tretze anys va ser una guerra indecisa entre la monarquia dels Habsburg i l'Imperi Otomà, principalment sobre els principats de Valàquia, Transsilvània i Moldàvia.Es va dur a terme des del 1593 fins al 1606, però a Europa es coneix de vegades la Guerra dels Quinze Anys, incorporant la campanya turca de 1591-92 que va capturar Bihać.


1593-1606 Osmanlı-Avusturya Savaşı, Osmanlı Devleti ile Kutsal Roma İmparatorluğu arasında sınır çatışmalarının artması ve Bosna Beylerbeyi Telli Hasan Paşa'nın 1593 yılında Kulpa'da ağır yenilgiye uğraması sonucunda başlayan savaş.


La Longue Guerre (parfois appelée guerre de Treize Ans ou guerre de Quinze Ans) se déroula de 1591 ou 1593 à 1604 ou 1606. C'est l'un des nombreux conflits qui opposèrent les Habsbourg aux Ottomans après la bataille de Mohács qui mena au partage de la Hongrie entre la Hongrie royale qui devient possession des Habsbourg, la Hongrie ottomane au centre et au sud du pays, et la principauté de Transylvanie que l'historiographie hongroise appelle Royaume de Hongrie orientale et qui, comme les principautés danubiennes, devient tributaire de l'Empire ottoman.


III wojna austriacko-turecka (1593-1606) – wojna pomiędzy cesarzem Rudolfem II jako królem Węgier a imperium osmańskim; jeden z serii konfliktów o panowanie na Węgrzech pomiędzy Habsburgami a Turkami.


The Long Turkish War or Thirteen Years' War was an indecisive land war between the Habsburg Monarchy and the Ottoman Empire, primarily over the Principalities of Wallachia, Transylvania, and Moldavia. It was waged from 1593 to 1606 but in Europe it is sometimes called the Fifteen Years War, reckoning from the 1591–92 Turkish campaign that captured Bihać.


La Guerra Larga o la Guerra de los Trece Años fue una guerra entre la Monarquía de los Habsburgo y el Imperio Otomano, principalmente se desarrolló en los Principados de Valaquia, Transilvania y Moldavia. Se libró entre 1593 y 1606, pero en Europa a veces se la llama Guerra de los Quince Años, según la campaña turca de 1591-92 que capturó Bihać.


Dlouhá turecká válka, zvaná též třetí turecká válka, třináctiletá válka nebo patnáctiletá válka, byl ozbrojený konflikt mezi osmanskou říší a habsburskou monarchií na území Uher a Balkánu v letech 1593 až 1606; název patnáctiletá válka se používá, pokud se do ní zahrnuje i předchozí turecké tažení v letech 1591–1592, které dobylo Bihać. Válka skončila v zásadě nerozhodně mírem v Žitavské Toroni 11. listopadu 1606, který vydržel dalších 60 let.


الحرب الطويلة

كانت الحرب التركية الطويلة أو حرب الثلاثة عشر عامًا حربًا برية غير حاسمة بين ملكية هابسبورغ والإمبراطورية العثمانية، وكان سببها الرئيسي الصراع على إمارات وفالاشيا وترانسيلفانيا ومولدافيا. استمرت الحرب من عام 1593 إلى 1606، ولكن في أوروبا يطلق عليها أحيانًا حرب الخمسة عشر عامًا، إذ يحتسونها من الحملة التركية 1591-1592 التي بسطت سيطرتها على بيخاتش. وانتهت بتوقيع معاهدة زيتفاتوروك.


Perang Turki Panjang atau Perang Tiga Belas Tahun adalah konflik perbatasan yang panjang yang berlangsung antara Monarki Habsburg melawan Kesultanan Utsmaniyah yang memperebutkan wilayah Hongaria, Wallachia, Moldavia, Transilvania dan Balkan. Perang ini berlangsung dari tahun 1593 hingga 1606, tetapi di Eropa kadang disebut Perang Lima Belas Tahun karena juga mempertimbangkan kampanye militer Turki pada tahun 1591-1592 yang berhasil merebut kota Bihać.


A Challenger-katasztrófa volt az első olyan amerikai űrkatasztrófa, amely repülés közben következett be. 1986. január 28-án az STS–51–L küldetés keretében indított Challenger űrrepülőgép 73 másodperccel az indítás után megsemmisült. A fedélzetén tartózkodó hét űrhajós, Greg Jarvis, Christa McAuliffe, Ronald Ervin McNair, Ellison Shoji Onizuka, Judith Arlene Resnik, Michael John Smith és Francis Richard Scobee meghalt. Ez lett volna a Challenger űrrepülőgép tizedik űrrepülése.


Катастрофа спејс-шатла Чаленџер

Катастрофа свемирског шатла Чаленџер се догодила 28. јануара 1986. када је спејс-шатл Чаленџер (на мисији STS-51-L) експлодирао након 73 секунде лета, што је довело до смрти свих седам чланова посаде. Шатл се распао изнад Атлантског океана источно од обале Флориде у 11:38 (16:38 по гриничком времену). Распад целог шатла је почео пошто је кружна гумена заптивка на десној ракети-носачу на чврсто гориво отказала након полетања. Отказивање заптивке је изазвало рупу на споју ракете-носача коју је заптивала, што је омогућило врелом гасу под притиском да исцури и оштети оближњи држач ракете и спољашњи резервоар за гориво. Ово је довело до одвајања десне ракете-носача и пуцања спољашњег резервоара. Аеродинамичке силе су тренутно разбиле шатл.


チャレンジャー号爆発事故

チャレンジャー号爆発事故（チャレンジャーごうばくはつじこ）は、1986年1月28日、アメリカ合衆国のスペースシャトルチャレンジャー号が打ち上げから73秒後に分解し、7名の乗組員が全員死亡した事故である。同オービタは北米東部標準時午前11時39分（16:39UTC、1月29日1:39JST）にアメリカ合衆国フロリダ州中部沖の大西洋上で空中分解した。この打ち上げはチャレンジャーにとって10回目であり、ミッション名はSTS-51-Lであったが、打ち上げ直後の事故のためほとんどの予定が遂行されずに終わった。


ചലഞ്ചർ ദുരന്തം


אסון מעבורת החלל צ'לנג'ר

אסון מעבורת החלל צ'לנג'ר היה אסון משמעותי בתולדות נאס"א. ב-28 בינואר 1986 במהלך משימה STS-51-L, התפוצצה באוויר מעבורת החלל צ'לנג'ר 73 שניות אחרי שהמריאה ממרכז החלל קנדי, פלורידה. האסון הביא למותם של שבעה אסטרונאוטים.


Τραγωδία του Τσάλεντζερ

Η τραγωδία του Τσάλεντζερ συνέβη στις 28 Ιανουαρίου 1986, όταν το διαστημικό λεωφορείο Τσάλεντζερ διαλύθηκε 73 δευτερόλεπτα μετά την εκτόξευσή του, με συνέπεια το θάνατο του επταμελούς πληρώματός του, ενώ στην αποστολή συμπεριλαμβανόταν για πρώτη φορά ένας πολίτης, η δασκάλα Κρίστα Μακόλιφ. Η καταστροφή του διαστημόπλοιου έγινε πάνω από το Ακρωτήριο Κανάβεραλ της Φλόριντα, ενώ προκλήθηκε από αποκόλληση σε δακτύλιο σφραγίσματος (O-ring) στη δεξιά δεξαμενή.


Dezastrul navetei spațiale Challenger a avut loc la 28 ianuarie 1986, când naveta spațială Challenger s-a dezmembrat la 73 de secunde după lansare, ceea ce s-a soldat cu moartea celor șapte membri ai echipajului. Naveta s-a dezintegrat deasupra Oceanului Atlantic, în dreptul coastei Floridei, la ora 16:39 UTC, 11:39 ora locală.


Катастрофа шаттла «Челленджер»

Катастрофа шаттла «Челленджер» произошла 28 января 1986 года, когда космический шаттл в самом начале миссии STS-51L разрушился в результате взрыва внешнего топливного бака на 73-й секунде полёта, что привело к гибели всех 7 членов экипажа. Катастрофа произошла в 11:39 EST (16:39 UTC) над Атлантическим океаном близ побережья центральной части полуострова Флорида, США.


Nesreča raketoplana Challenger je ena najhujših nesreč v zgodovini vesoljskih poletov. Raketoplan Challenger je razpadel 73 sekund po izstrelitvi, 28. januarja 1986. V nesreči, do katere je prišlo zaradi tehničnih pomankljivosti ter mrzlega vremena ob izstrelitvi, je umrlo vseh sedem članov posadke.


স্পেস শাটল চ্যালেঞ্জার দুর্ঘটনা

স্পেস শাটল "চ্যালেঞ্জার" দুর্ঘটনা হচ্ছে একটি মহাকাশযান সংশ্লিষ্ট দুর্ঘটনা, যা সংঘটিত হয় ১৯৮৬ সালের ২৮ জানুয়ারি। সেদিন উড্ডয়নের ৭৩ সেকেন্ড পর যান্ত্রিক সমস্যার কারণে স্পেস শাটল চ্যালেঞ্জার ভেঙে টুকরো হয়ে যায়, এবং এর আরোহী সাত জন মহাকাশচারী মারা যান। এর ধ্বংসাবশেষ পতিত হয় আটলান্টিক মহাসাগরে, যুক্তরাষ্ট্রের ফ্লোরিডা উপকূলের কাছে। দুর্ঘটনটি ঘটার সময় ছিলো উত্তর আমেরিকার পূর্বাঞ্চলীয় আঞ্চলিক সময় সকাল ১১টা ৩৯ মিনিট, বিকাল ৪টা ৩৯ মিনিট (ইউটিসি)।


Il disastro dello Space Shuttle Challenger avvenne la mattina del 28 gennaio 1986 alle ore 11:39 EST, quando lo Space Shuttle "Challenger" fu distrutto dopo 73 secondi di volo (all'inizio della missione STS-51-L, la 25ª missione del programma STS e il 10º volo del Challenger), causando la morte di tutte le 7 persone a bordo (6 astronauti e un'insegnante).


சாலஞ்சர் விண்ணோட விபத்து

சாலஞ்சர் விண்ணோட விபத்து (Space Shuttle Challenger disaster) ஜனவரி 28, 1986-ல் நிகழ்ந்த மோசமான விண்கல விபத்து. சாலஞ்சர் விண்ணோடத்தீநேர்வு பொறியியலில் பல பாதுகாப்பு வழிமுறைகளை மேம்படுத்தியது.


챌린저 우주왕복선 폭발 사고

챌린저 우주왕복선 폭발사고( - 宇宙往復船爆發事故, )는 1986년 1월 28일에 미국의 챌린저 우주왕복선이 발사 73초 후 고체 연료 추진기의 이상으로 폭발해 7명의 대원이 희생된 사고이다. 챌린저호는 열번째 임무인 STS-51-L을 위해 발사된 직후였다. 이 사고로 탑승하고 있던 승무원 7명 전원이 사망하는 인명피해와 4,865억원의 금전적 손실을 입었다.


Катастрофа шатла «Челленджер»

Катастрóфа шáтла «Чéлленджер» — відбулася 28 січня 1986 року, о 11:39 EST (16:39 UTC) над Атлантичним океаном поблизу узбіччя центральної частини півостріва Флорида, США. На початку космічної місії STS-51-L, на 73-й секунді польоту Шатл «Челенджер» було зруйновано через низку обставин, яка призвела до пошкодження паливного бака та подальшої детонації палива. Це призвело до загибелі усіх семи членів екіпажу.


انفجار فضاپیمای چلنجر

واقعهٔ انفجار شاتل فضایی چلنجر در تاریخ ۲۸ ژانویه ۱۹۸۶ رخ داد. زمانی که شاتل فضایی چلنجر در (ماموریت اس‌تی‌اس-۵۱-ال) در ۷۳ ثانیه بعد از پرواز خود منفجر و تبدیل به چند تکه شد، که منجر به مرگ تمام هفت خدمه شد. این فضاپیما در طول اقیانوس اطلس، و در سواحل فلوریدا مرکزی دچار نقص فنی و انفجار شد. محفظهٔ خدمه و بسیاری از قطعات دیگر فضاپیما در پس از یک جستجوی طولانی و عملیات بازیابی از کف اقیانوس جمع‌آوری شد.


挑战者号航天飞机灾难（Space Shuttle Challenger disaster）发生于美国东部时间1986年1月28日上午11时39分（世界標準時間16时39分）在美国佛罗里达州卡纳维拉尔角肯尼迪航天中心上空剛起飛73秒的挑戰者號太空梭发生解體，機上7名機組人員喪命。解體後的殘骸掉落在美國佛罗里达州中部的大西洋沿海處。


Accident del transbordador espacial Challenger

L'accident del transbordador espacial "Challenger" fou un accident mortal del programa espacial dels Estats Units que es produí el 28 de gener del 1986, quan el transbordador espacial "Challenger" (OV-099) es desintegrà 73 segons després d'enlairar-se, amb la posterior mort dels set membres de la tripulació. Els tripulants eren cinc astronautes de la NASA, un especialista de càrrega i una mestra d'escola. La missió, designada STS-51-L, era el desè vol de l'orbitador "Challenger".


Challenger Uzay Mekiği kazası, 28 Ocak 1986 tarihinde mekiğin kalkışından 73 saniye sonra patlamasıyla oluşan kazadır. Kazada 7 astronot ölmüştür. Patlama yakıtın sızması yüzünden olmuştur.


Die ramp van die ruimtependeltuig Challenger het op 28 Januarie 1986 plaasgevind. Die NASA-ruimtependeltuig het 73 sekondes na lansering vanaf Kaap Canaveral ontplof op die tuig se tiende sending. Al sewe bemanningslede het gesterf.


Bencana bolak-balik angkasa lepas "Challenger" berlaku pada 28 Januari 1986, apabila pengorbit bolak-balik angkasa lepas NASA "Challenger" (OV-099) (misi STS-51-L) telah musnah dalam masa 73 saat semasa penerbangan, yang membawa kepada kematian tujuh anak kapal, termasuk lima angkasawan Pentadbiran Aeronautik dan Angkasa Kebangsaan (NASA) dan dua pakar muatan. Kapal angkasa terbabit musnah di Lautan Atlantik, di luar pantai Cape Canaveral, Florida, di 11:39 EST (16:39 UTC). Penyepaian kenderaan bermula selepas suatu meterai gelang O dalam penggalak roket pepejal kanan (SRB) gagal di lepas landas. Gelang O tidak direka untuk terbang di bawah keadaan luar biasa sejuk seperti dalam pelancaran ini. Kegagalannya menyebabkan pelanggaran pada sendi SRB dimeterai, yang membolehkan gas pembakaran bertekanan dari dalam motor roket yang kukuh untuk mencapai luar dan meninggalkan kesan kepada SRB bersebelahan padang belakang perkakasan lampiran bersama dan tangki bahan api luaran. Ini membawa kepada pemisahan lampiran bersama bidang belakang yang SRB kanan dan kegagalan struktur tangki luaran. Daya aerodinamik menghancurkan pengorbit.


Accident de la navette spatiale Challenger

L’accident de la navette spatiale américaine "Challenger" est un accident astronautique qui eut lieu le et qui se traduisit par la désintégration de la navette spatiale de la NASA "Challenger", après son décollage, et la mort des sept astronautes de l'équipage de la mission STS-51-L, deux femmes et cinq hommes : Christa McAuliffe, Judith Resnik, Gregory Jarvis, Ronald McNair, Ellison Onizuka, Francis Scobee et Michael Smith.


Katastrofa promu Challenger, do której doszło w Stanach Zjednoczonych, nad stanem Floryda, o godzinie 16:39 UTC w dniu 28 stycznia 1986. Zespół wahadłowca „Challenger” rozpadł się na skutek uszkodzenia pierścienia uszczelniającego w silniku prawej dodatkowej rakiety na paliwo stałe (SRB), które powstało w pierwszej sekundzie lotu. Uszkodzenie uszczelki spowodowało wydostanie się w 45. sekundzie jęzora ognia o powiększającej się długości, padającego na zbiornik zewnętrzny promu kosmicznego (ET) oraz mocowanie rakiety SRB do ET. W ciągu parunastu sekund ogień wypalił dziurę w zbiorniku i spowodował oderwanie się dolnego mocowania prawej rakiety SRB. Wywołało to dezintegrację zespołu wahadłowca w wyniku sił oporu aerodynamicznego. Niemal natychmiast potem zniszczeniu uległ zbiornik zewnętrzny. Prom później wpadł do Atlantyku. Na pokładzie promu zginęła cała siedmioosobowa załoga misji STS-51-L.


Accidente del transbordador espacial Challenger

El accidente del transbordador espacial Challenger se produjo el martes 28 de enero de 1986 a las 16:39:13 UTC, cuando el transbordador espacial Challenger (misión STS-51-L) se desintegró 73 segundos tras el lanzamiento, provocando la muerte de los siete miembros de la tripulación —Francis "Dick" Scobee, Michael J. Smith, Ronald McNair, Ellison Onizuka, Gregory Jarvis, Judith Resnik y Christa McAuliffe. La nave se desintegró sobre el océano Atlántico, frente a la costa del centro de Florida (Estados Unidos) a las 11:38 EST (16:38 UTC). Ha sido calificado como el accidente más grave en la conquista del espacio.


تحطم مكوك الفضاء تشالنجر

تحطم مكوك الفضاء تشالنجر حادثة وقعت في 28 يناير 1986، عندما اطلقت ناسا مكوك تشالنجر في رحلة الفضاء رقم STS-51-L، إنفجر المكوك بعد اطلاقة ب73 ثانية، مما أدى إلى مقتل جميع أفراد طاقم المكوك السبعة وتدمر المكوك فوق المحيط الأطلسي قبالة ساحل كيب كانفرال في ولاية فلوريدا جنوب شرق الولايات المتحدة، في الساعة 11:39 بتوقيت الولايات المتحدة 16:39 بالتوقيت العالمي، بدأ تحطم المكوك عند تفكك الدوائر المطاطية المربوطة بالمكوك في الجو وتشققها نتيجة درجات الجو المنخفضة الحرارة مع سرعة اندفاع المكوك وأثرت على خزان الوقود الخارجي.


ภัยพิบัติกระสวยอวกาศแชลเลนเจอร์

ภัยพิบัติกระสวยอวกาศแชลเลนเจอร์เกิดเมื่อวันที่ 28 มกราคม ค.ศ. 1986 โดยกระสวยอวกาศส่วนโคจร"แชลเลนเจอร์" (โอวี-099) (ภารกิจเอสทีเอส-51-แอล) ของนาซา แตกเป็นเสี่ยง ๆ 73 วินาทีหลังออกบิน ทำให้สมาชิกลูกเรือทั้งเจ็ดคนเสียชีวิต เป็นนักบินอวกาศของนาซาห้าคนและผู้ชำนาญพิเศษน้ำหนักบรรทุก (Payload Specialist) สองคน ยานอวกาศนั้นแตกทลายเหนือมหาสมุทรแอตแลนติก นอกชายฝั่งแหลมคะแนเวอรัล รัฐฟลอริดา เมื่อเวลา 11.39 เวลามาตรฐานตะวันออก (16:39 UTC) การแตกทลายของยานเริ่มหลังผนึกโอริงในเครื่องเร่งความเร็วจรวด (solid rocket booster, SRB) ด้านขวาหลุดออกเมื่อปล่อยจรวด ความล้มเหลวของโอริงทำให้มีรอยแตกตามข้อของ SRB ที่มันผนึกไว้ ทำให้แก๊สเผาไหม้แรงดันสูงจากในมอเตอร์จรวดแข็งรั่วออกมาภายนอกและมีผลต่อฮาร์ดแวร์ยึดข้อสนามท้ายเครื่อง SRB และถังเชื้อเพลิงภายนอกติดกัน ทำให้มีการแยกการยึดข้อสนามท้ายจรวดของ SRB ด้านขวามือและการล้มเหลวทางโครงสร้างของถังภายนอก แรงทางอากาศพลศาสตร์พังส่วนโคจรนั้น


Bencana Pesawat Ulang Alik Challenger terjadi pada Selasa, 28 Januari 1986, ketika Space Shuttle Challenger meledak 73 detik setelah diluncurkan, menyebabkan kematian tujuh awak astronaut.pesawat hancur di atas Samudera Atlantik, lepas pantai pusat Florida pada 11:38 EST (16:38 UTC). Disintegrasi seluruh pesawat mulai setelah segel cincin-O di kanan solid rocket booster (SRB) gagal dilepas. Satu dari dua roket pendorong miring dan menggores badan pesawat seketika timbul percikan api disusul meledaknya pesawat.


A magyar labdarúgó-válogatott 1953. november 25-i mérkőzése

6 : 3 volt az eredménye annak a legendás labdarúgó-mérkőzésnek, amelyet a magyar futballválogatott vívott 1953-ban a londoni Wembley Stadionban az angol labdarúgócsapattal, és amelyen a magyarok legyőzték a kontinentális európai csapat ellen hazai pályán 90 éve veretlen Angliát.


Футбольный матч Англия — Венгрия (1953)

Футбольный матч Англия — Венгрия был сыгран между сборными командами Венгрии и Англии 25 ноября 1953 года. В то время сборная Венгрии была, фактически, первой сборной мира (победа сборной на Олимпийских играх и серия из двадцати четырёх игр без поражений), англичане же — родоначальниками футбола, которые всегда поддерживали хороший уровень игры. Венгры выиграли в матче со счётом 6:3. Англии было наглядно продемонстрировано, что в технике и в тактике они серьёзно уступают венграм. Поражение сборной Англии привело к пересмотру устаревшей системы обучения и тактики, англичане приняли континентальную практику на международном и клубном уровне.


Inghilterra-Ungheria 3-6 è stata una partita amichevole di calcio, disputata a Wembley il 25 novembre 1953, tra le Nazionali di e , allora campione olimpica e imbattuta da 24 incontri. L'incontro è anche conosciuto come "Match of the Century" (dall'inglese: "partita del secolo").


Футбольний матч Англія — Угорщина (1953)

Футбольний матч між збірними Угорщини і Англії відбувся 25 листопада 1953 року на «Вемблі» (Лондон).


Match of the Century (pt: "Jogo do Século") é como ficou conhecida a partida amistosa de futebol entre Os Mágicos Magiares, campeães olímpicos em 1952, e a pátria-mãe do futebol, que estava invicta em Wembley, e não perdia um jogo em casa para uma seleção não-britânica desde 1901.


Match de football Angleterre — Hongrie (1953)

Le match Angleterre — Hongrie du est un match amical de football entre l'Angleterre et la Hongrie, se déroulant au stade de Wembley, à Londres.


Mecz piłkarski Anglia – Węgry (1953) – 25 listopada 1953 roku rozegrano towarzyski mecz piłkarski pomiędzy Anglią a Węgrami. Reprezentacja Węgier była wówczas mistrzem olimpijskim i kontynuowała serię 24 meczów bez porażki. Węgry wygrały mecz 6:3. Anglia okazała się technicznie i taktycznie gorsza od Węgrów. Na jaw wyszedł przestarzały system szkolenia oraz taktyka stosowana przez zespół Anglii, przez co reprezentacja i kluby angielskie przyjęły kontynentalne praktyki.


Match of the Century (1953 England v Hungary football match)

On 25 November 1953, an international football match was played between Hungary—then the world's number one ranked team, the Olympic champions and on a run of 24 unbeaten games, and England, that became known as the Match of the Century. Hungary won 6–3 and the result led to a review of the training and tactics used by the England team, and the subsequent adoption of continental practices at an international and club level in the English game.


A kubai rakétaválság a Szovjetunió és az Amerikai Egyesült Államok közti külpolitikai konfliktus volt, amely a Kubába telepített szovjet atomrakéták miatt alakult ki.


De Cubacrisis, in Cuba zelf bekend als de Oktobercrisis (Spaans: "Crisis de octubre") en in de Sovjet-Unie en Rusland als de Caribische crisis (Russisch: Карибский кризис), was de toestand van een dreigende atoomoorlog tussen de Verenigde Staten en de Sovjet-Unie in oktober 1962, als gevolg van het uit de hand lopen van hun conflict over Cuba. Het eiland was na een zevenjarige guerrillastrijd in 1959 communistisch geworden onder Fidel Castro, en had zich na de mislukte invasie in de Varkensbaai tot de Sovjet-Unie gewend om militaire bijstand.


Кубанска ракетна криза

Кубанска ракетна криза (; или само Кубанска криза, ), такође позната и као Октобарска криза (), Карипска криза () или Ракетна криза (), је један од критичних момената Хладног рата, који је свет довео на ивицу нуклеарног уништења.


は、1962年10月から11月にかけて、旧ソ連がキューバに核ミサイル基地を建設していることが発覚、アメリカ合衆国がカリブ海でキューバの海上封鎖を実施し、米ソ間の緊張が高まり、核戦争寸前まで達した一連の出来事のこと。


Kubakrisen var en 13 dagar lång konfrontation i oktober 1962 mellan USA och Sovjetunionen över sovjetiska ballistiska robotar utplacerade på Kuba. Efter upptäckten av dessa missiler etablerade USA en militär blockad mot Kuba som ledde till flera incidenter som var nära att utlösa ett tredje världskrig. Krisen löstes slutligen genom en överenskommelse där Sovjetunionen offentligt drog tillbaka sina kärnvapen medan USA i hemlighet avvecklade sina atomrobotar i Turkiet. Den Heta linjen mellan Washington och Moskva etablerades och ett avtal om att minska kärnvapenproven undertecknades.


Die Kubakrise (in der Sowjetunion und im Sprachgebrauch der DDR auch als „Karibische Krise“, auf Kuba als „Oktoberkrise“ bezeichnet) im Oktober 1962 war eine Konfrontation zwischen den Vereinigten Staaten von Amerika und der UdSSR, die sich aus der Stationierung US-amerikanischer Jupiter-Mittelstreckenraketen auf einem NATO-Stützpunkt in der Türkei und die daraufhin beschlossene Stationierung sowjetischer Mittelstreckenraketen auf Kuba entwickelte. Während des Schiffstransports nach Kuba drohte die amerikanische Regierung unter Präsident John F. Kennedy, sie werde nötigenfalls Atomwaffen einsetzen, um die Stationierung auf Kuba zu verhindern. Die eigentliche Krise dauerte 13 Tage. Ihr folgte eine Neuordnung der internationalen Beziehungen. Mit der Kubakrise erreichte der Kalte Krieg eine neue Dimension. Beide Supermächte kamen während dieser Krise einer direkten militärischen Konfrontation am nächsten. Erstmals wurden die ungeheuren Gefahren eines möglichen Atomkrieges einer breiten Öffentlichkeit bewusst.


Карыбскі крызіс

Карыбскі крызіс — надзвычай напружанае супрацьстаянне паміж Савецкім Саюзам і Злучанымі Штатамі адносна размяшчэння Савецкім Саюзам ядзерных ракет на Кубе ў кастрычніку 1962. Кубінцы называюць яго «Кастрычніцкім крызісам» (ісп.: Crisis de Octubre), у ЗША распаўсюджана назва «Кубінскі ракетны крызіс» (англ.: Cuban missile crisis).


ക്യൂബൻ മിസൈൽ പ്രതിസന്ധി

1962 ഒക്ടോബറിൽ, സോവിയറ്റ് യൂണിയൻ, ക്യൂബ എന്നിവർ ഒരു വശത്തും അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകൾ മറുവശത്തുമായി 13 ദിവസം നേർക്കുനേർ യുദ്ധസജ്ജരായി നിന്ന സംഘർഷാവസ്ഥയാണ് ക്യൂബൻ മിസൈൽ പ്രതിസന്ധി എന്നറിയപ്പെടുന്നത്. ക്യൂബയിൽ ഇത് ഒക്ടോബർ സംഘർഷം എന്നും അറിയപ്പെടുന്നു. അമേരിക്കൻ, സോവിയറ്റ് ചേരികൾ തമ്മിലുള്ള ശീതസമരത്തിലെ മുഖ്യസംഘർഷങ്ങളിലൊന്നായിരുന്നു മിസൈൽ പ്രതിസന്ധി. ശീതസമരം എന്നത്തെക്കാളുമധികമായി ഒരു ആണവയുദ്ധത്തിന്റെ അടുത്തെത്തിയത് ഈ അവസരത്തിലാണ്. ഉറപ്പായ പരസ്പരവിനാശത്തിന്റെ ഭീക്ഷണി ഒരു രാഷ്ട്രാന്തര സന്ധിക്കു പ്രേരണയാകുന്നതായി രേഖപ്പെടുത്തപ്പെട്ടിട്ടുള്ള ആദ്യസന്ദർഭവും ഇതാണ്.


משבר הטילים בקובה

משבר הטילים בקובה, ידוע גם כמשבר אוקטובר (בספרדית: Crisis de octubre)," המשבר הקריבי (רוסית: Карибский кризис"), או בהלת הטילים, היה עימות בן 13 ימים (16–28 באוקטובר 1962) בין ארצות הברית לבין ברית המועצות בסוגיית הצבתם של טילים בליסטיים סובייטיים בעלי ראש נפץ גרעיני בקובה. הנחה מקובלת היא כי מעולם לא הייתה "המלחמה הקרה" קרובה להפוך למלחמה של ממש כמו במהלך משבר זה.


Κρίση των πυραύλων της Κούβας

Η Κρίση των πυραύλων της Κούβας ("Cuban Missile Crisis") ήταν μία αντιπαράθεση διάρκειας 13 ημερών που συνέβη τον Οκτώβριο του 1962 μεταξύ των Η.Π.Α. και της Σοβιετικής Ένωσης λόγω των σοβιετικών βαλλιστικών πυραύλων που αναπτύχθηκαν στην Κούβα.


Criza rachetelor cubaneze (, ) a fost o confruntare între Uniunea Sovietică și Statele Unite în legătură cu rachetele nucleare sovietice din Cuba.


Карибский кризис

Кари́бский кризис — исторический термин, определяющий чрезвычайно напряжённое политическое, дипломатическое и военное противостояние между Советским Союзом и Соединёнными Штатами в октябре 1962 года, которое было вызвано тайной переброской и размещением на Кубе военных частей и подразделений Вооружённых Сил СССР, техники и вооружения, включая ядерное оружие. Кризис мог привести к глобальной ядерной войне. Кубинцы называют его «Октябрьским кризисом» (), в США распространено название «Кубинский ракетный кризис» ().


Kuuban kriisi oli maailman kahden supervallan, Yhdysvaltain ja Neuvostoliiton, välille kehittynyt suurvaltapoliittinen kriisi, jonka tulenarin vaihe oli 16. − 28. lokakuuta 1962. Kuuban kriisin taustalla olivat USA:n Turkkiin sijoittamat keskimatkan ydinohjukset ja tähän vastauksena alkanut Neuvostoliiton ydinohjusten sijoittaminen Kuubaan. Kriisi oli lähellä aloittaa avoimen sodan, joka olisi saattanut laajeta ydinsodaksi ja kolmanneksi maailmansodaksi.


Kubanska kriza (tudi Karibska kriza; rusko Карибский кризис) je naziv za politični spor med Sovjetsko zvezo in ZDA leta 1962. Začela se je, ko je ameriško vodstvo izvedelo, da na Kubi skrivaj nameščajo sovjetske rakete z jedrskimi konicami, ki bi lahko dosegle Združene države Amerike. Predsednik Kennedy je poslal okrepitve v ameriško pomorsko oporišče Guantanamo in 22. oktobra 1962 od sovjetskega partijskega voditelja Nikite Hruščova in kubanskega predsednika Fidela Castra zahteval, da naj prenehajo z nameščanjem raket ter odstranijo raketna oporišča. Sovjeti so sestrelili ameriško vojaško letalo, ki je preletavalo kubansko ozemlje in njihova oporišča.


Карибска криза

Карибската криза е най-острата международна криза по време на Студената война, възникнала в отношенията между СССР и САЩ във връзка с построяването на съветски установки за изстрелване на балистични ракети в Куба.


La crisi dei missili di Cuba, meno nota come crisi di ottobre () o crisi dei Caraibi (), fu un confronto tra gli Stati Uniti d'America e l'Unione Sovietica in merito al dispiegamento di missili balistici sovietici a Cuba in risposta a quelli statunitensi schierati in Turchia, Italia e Gran Bretagna, in vicinanza della frontiera con l'URSS. L'episodio, avvenuto durante la presidenza di John Fitzgerald Kennedy è stato considerato uno dei momenti più critici della Guerra fredda in cui si è arrivati più vicino a una guerra nucleare.


கியூபா ஏவுகணை நெருக்கடி

கியூபா ஏவுகணை நெருக்கடி ("Cuban Missile Crisis", அக்டோபர் நெருக்கடி என கியூபாவிலும், கரீபிய நெருக்கடி () என சோவியத் ஒன்றியத்திலும் அறியப்படுவது) எனப்படும் பதிமூன்று நாட்கள் ஆனது சோவியத் ஒன்றியமும், கியூபாவும் சேர்ந்த அணிக்கும், ஐக்கிய அமெரிக்காவுக்கும் இடையே அக்டோபர் 1962ல் பனிப்போரின் போது நிகழ்ந்த மோதல் ஆகும். ஆகஸ்ட் 1962ல் கியூப ஆட்சியை வீழ்த்த ஐக்கிய அமெரிக்கா செய்த பன்றிகள் விரிகுடா படையெடுப்பு, மங்கூஸ் செயற்பாடு போன்ற வெற்றியடையாத செயற்பாடுகளுக்கு பிறகு கியூப அரசாங்கமும் சோவியத் ஒன்றிய அரசாங்கமும் சேர்ந்து இரகசியமாக ஏவுகணைத் தளங்களை அமைக்க ஆரம்பித்தன. இந்த தளங்களில் பல நடுத்தர மற்றும் இடைப்பட்ட தரத்தில் உள்ள அணு ஏவுகணைகள் (MRBMs and IRBMs) அமெரிக்க கண்டம் முழுவதையும் தாக்கும் வகையில் நிலைநிறுத்தப்பட்டன. இந்த செயல் ஆனது 1958ல் ஐக்கிய அமெரிக்காவில் உருவாக்கப்பட்ட 100க்கும் மேற்பட்ட அணு ஆயுதங்கள் ஐக்கிய ராச்சியத்திலும், 1961ல் இத்தாலி மற்றும் துருக்கியிலும் மாஸ்கோ வரை தாக்கும் வகையில் நிலைநிறுத்தப்பட்ட பிறகே ஆரம்பிக்கப்பட்டது. பாதுகாப்பு உளவுத்துறை அக்டோபர் 14, 1962ல் ஐக்கிய அமெரிக்க வான் படையின் லாக்ஹெட் யு-2 விமானம் கியூபாவில் சோவியத் ஒன்றிய ஏவுகணைத் தளங்கள் கட்டுமானத்தில் இருப்பதை படமெடுத்தது.


쿠바 미사일 위기는 1962년 10월 14일, 미국 측의 첩보기 록히드 U-2에 의해 쿠바에서 건설중이던 소련의 SS-4 준중거리 탄도 미사일(MRBM) 기지의 사진과, 건설현장으로 부품을 운반하던 선박의 사진이 촬영되면서 시작된 미국과 소련과의 대립을 뜻한다. 2015년 1월 24일에는 이 사건을 다룬 결정판으로 평가받은 마이클 돕스의 저서 《0시 1분 전》이 대한민국에 출간되었다.


Карибська криза

Кари́бська кри́за — надзвичайно напружене протистояння між СРСР і США внаслідок таємного розміщення Радянським Союзом ядерних ракет на Кубі у жовтні 1962. Вперше в історії людства обидві наддержави наблизилися до прямого військового протистояння і безпосередньої загрози початку ядерної війни.


بحران موشکی کوبا

بحران موشکی کوبا که همچنین با عناوین بحران اکتبر ۱۹۶۲، بحران کارائیب یا هراس موشکی شناخته می‌شود یک تقابل ۱۳ روزه میان ایالات متحده و اتحاد جماهیر شوروی بود که در پی استقرار موشک‌های بالستیک میان‌برد شوروی در خاک کوبا آغاز شد. از این بحران اغلب به عنوان واقعه‌ای یاد می‌شود که به طور بالقوه‌ای می‌توانست جنگ سرد را به یک جنگ هسته‌ای تمام عیار تبدیل کند.


古巴导弹危机（），又称古巴危機、加勒比海导弹危机或加勒比海危机（），是1962年冷战时期在美国、苏联與古巴之间爆发的长达1个月零4天的严重政治、军事危机。事件爆发的原因是苏联为应对美国在意大利和土耳其部署弹道导弹的举措，在古巴部署了类似的弹道导弹，进一步导致对抗升级为一场世界危机。尽管这场危机持续时间很短，但其仍是美国国家安全史和核战争准备史中的一次重要事件，亦通常被认为是冷战升级为全面核战争的一次。


Crise dos mísseis de Cuba, também conhecido como a Crise de Outubro (), Crise do Caribe () foi um confronto de 13 dias (16–28 outubro de 1962) entre os Estados Unidos e a União Soviética relacionado com a implantação de mísseis balísticos soviéticos em Cuba. Além de ter sido televisionada em todo o mundo, foi o mais próximo que se chegou ao início de uma guerra nuclear em grande escala durante a Guerra Fria.


La crisi dels míssils de Cuba fou un incident internacional de la Guerra Freda que enfrontà diplomàticament la Unió Soviètica i els Estats Units entre els dies 16 d'octubre i el 20 de novembre de 1962, i que va representar un dels moments de major tensió entre ambdues potències nuclears degut a la instal·lació de plataformes de llançament de míssils balístics soviètics en territori Cubà, cosa que hagués permès a l'URSS disposar d'armament per a atacar el territori continental dels EUA amb armes nuclears.


Küba Füze Krizi, ABD’nin Türkiye ve İtalya'ya, SSCB’nin ise Küba’ya nükleer başlıklı füze yerleştirmesi ile başlayan; Ekim 1962’de dönemin iki süper gücünü karşı karşıya getiren ve dünyayı nükleer savaş tehdidi altında bırakan bunalımdır.


Khủng hoảng tên lửa Cuba (tiếng Anh: "Cuban Missile Crisis" hay còn được biết với tên gọi "Khủng hoảng tháng 10" tại Cuba) là cuộc đối đầu giữa Liên Xô – Cuba với Hoa Kỳ vào tháng 10 năm 1962 trong thời Chiến tranh Lạnh. Tháng 9 năm 1962, Chính phủ Cuba và Liên Xô bắt đầu bí mật xây dựng các căn cứ trên đất Cuba để khai triển một số tên lửa đạn đạo hạt nhân tầm trung có khả năng đánh trúng đa số các mục tiêu trên Hoa Kỳ lục địa. Hành động này xảy ra sau sự kiện Hoa Kỳ triển khai tên lửa Thor IRBM trên đất Vương quốc Anh vào năm 1958 và tên lửa Jupiter IRBM trên đất Ý và Thổ Nhĩ Kỳ năm 1961; tổng cộng có hơn 100 tên lửa do Hoa Kỳ chế tạo có khả năng đánh trúng Mát-xcơ-va bằng đầu đạn hạt nhân. Ngày 14 tháng 10 năm 1962, phi cơ do thám U-2 của Hoa Kỳ chụp được những bằng chứng không ảnh cho thấy các căn cứ tên lửa của Liên Xô đang được xây dựng tại Cuba.


Krisis Peluru Berpandu Cuba adalah merupakan satu konfrontasi di antara Amerika Syarikat, Kesatuan Soviet, dan Cuba semasa Perang Dingin. Di Rusia, ia dikenali sebagai "Krisis Caribbean," (, "Karibskiy krizis") sementara di Cuba pula ia dipanggil "Krisis Oktober". Krisis ini setaraf dengan krisis Pengepungan Berlin sebagai salah satu konfrontasi besar semasa Perang Dingin, dan dianggap hampir-hampir mencetus perang nuklear.


La crise des missiles de Cuba est une suite d'événements survenus du au et qui ont opposé les États-Unis et l'Union soviétique au sujet des missiles nucléaires soviétiques pointés en direction du territoire des États-Unis depuis l'île de Cuba. Cette crise a mené les deux blocs au bord de la guerre nucléaire.


Kubánska raketová kríza (iné názvy Kubánska kríza, Karibská kríza) je jedna z podstatných kapitol studenej vojny. Išlo o medzinárodný konflikt medzi Sovietskym zväzom a USA v roku 1962 týkajúci sa rozmiestnenia jadrových rakiet na Kube. Rakety boli na Kubu umiestnené za účelom ochrany Kuby pred prípadnými útokmi zo strany USA a zároveň bola ich prítomnosť odôvodnená Sovietskym zväzom ako protiopatrenie za umiestnenie amerických rakiet vo Veľkej Británii, Taliansku a hlavne v Turecku. Kríza začala 16. októbra 1962 odhalením raketových základní na ostrove americkým prieskumom a skončila o 12 dní neskôr 28. októbra 1962 oznámením Sovietskej strany o rozobratí raketových základní. Kubánska kríza je považovaná za moment, keď sa studená vojna dostala najbližšie k vyústeniu do jadrovej vojny.


Kryzys kubański, kryzys karaibski – kryzys polityczny między dwoma supermocarstwami dysponującymi bronią atomową – ZSRR i USA, który miał miejsce między 16 a 28 października 1962 na Kubie, w okresie zimnej wojny. Był spowodowany tajnym rozmieszczeniem przez ZSRR na Kubie pocisków balistycznych średniego zasięgu, bezpośrednio zagrażających terytorium USA. Wcześniej, tj. na przełomie lat 1959–1960 USA rozmieściły rakietowe pociski balistyczne na terytorium Wielkiej Brytanii, Włoch i Turcji, w pobliżu ZSRR. Był to największy kryzys w historii powojennego świata.


The Cuban Missile Crisis, also known as the October Crisis of 1962 (), the Caribbean Crisis (), or the Missile Scare, was a 1 month, 4 day (16 October – 20 November 1962) confrontation between the United States and the Soviet Union which escalated into an international crisis when American deployments of missiles in Italy and Turkey were matched by Soviet deployments of similar ballistic missiles in Cuba. Despite the short time frame, the Cuban Missile Crisis remains a defining moment in U.S. national security and nuclear war preparation. The confrontation is often considered the closest the Cold War came to escalating into a full-scale nuclear war.


La crisis de los misiles de Cuba es como se denomina el conflicto entre los Estados Unidos, la Unión Soviética y Cuba en octubre de 1962, generado a raíz del descubrimiento por parte de Estados Unidos de bases de misiles nucleares de alcance medio de origen soviético en la isla cubana.