Europamesterskabet i håndbold for damer i 1998 var den tredje EM-slutrunde for kvinder, og den blev afholdt i Holland i perioden 11. – 20. december 1998. Kampene blev spillet i Amsterdam og 's-Hertogenbosch.


Az 1994-es női kézilabda-Európa-bajnokság volt az első női kézilabda-Eb. Németország rendezhette 1994. szeptember 17. és szeptember 25. között. A mérkőzéseket öt városban játszották, Waiblingenben, Bonnban, Oldenburgban, Magdeburgban és Berlinben. A győztes csapat a dán lett, a házigazda németeket, és a bronzérmes norvégokat megelőzve.


Europees kampioenschap handbal vrouwen 1994

Het 1ste Europees kampioenschap handbal vrouwen vond plaats van 17 september tot 25 september 1994 in Duitsland. Twaalf landenteams namen deel aan de strijd om de Europese titel.


Европско првенство у рукомету за жене 1994.

1. Европско првенство у рукомету за жене одржано је у Немачкој од 17. до 25. септембра 1994. у организавији Европког рукометног савеза (ЕХФ).


Europamästerskapet i handboll för damer 1994 spelades i Berlin, Bonn, Magdeburg, Oberhausen, Oldenburg och Waiblingen i Tyskland mellan den 17 och 25 september 1994 och var den allra första EM-turneringen som avgjordes för damer.


Handball-Europameisterschaft der Frauen 1994

Die 1. Handball-Europameisterschaft der Frauen fand vom 17. bis zum 25. September 1994 in Deutschland statt. Den Titel gewann die Mannschaft aus Dänemark, Deutschland belegte den zweiten Platz und Österreich wurde Neunter.


Campionatul European de Handbal Feminin din 1994

Prima ediție a Campionatului European de Handbal Feminin s-a desfășurat în Germania în perioada 17 septembrie - 25 septembrie și a fost câștigat de Danemarca care a învins Germania cu scorul de 27-23.


Campionato europeo di pallamano femminile 1994

Il campionato europeo di pallamano femminile 1994 è stata la prima edizione del massimo torneo di pallamano per squadre nazionali femminili, organizzato dalla European Handball Federation (EHF). Il torneo si è disputato dal 14 al 25 settembre 1994 in Germania in sei impianti e le finali si sono disputate a Berlino. Vi hanno preso parte dodici rappresentative nazionali. Il torneo è stato vinto dalla , che in finale ha sconfitto la .


Håndball-EM 1994 for kvinner var det første europamesterskapet i håndball for kvinner, og ble arrangert mellom 17. september og 24. september 1994 i Tyskland. Arenaene var lokalisert i Berlin, Bonn, Waiblingen, Oberhausen, Oldenburg og Magdeburg


Championnat d'Europe féminin de handball 1994

La du Championnat d'Europe féminin de handball s'est déroulée en Allemagne du 17 au .


Majstrovstvá Európy v hádzanej žien 1994 boli 1. Majstrovstvá Európy v hádzanej žien, ktoré organizuje Európska hádzanárska federácia (EHF). Konali sa v šiestich nemeckých mestách: Bonn, Magdeburg, Oldenburg, Waiblingen, Oberhausen a Berlín od 17.25. decembra 1994, za účasti 12 tímov. Víťazom sa stalo Dánsko, ktoré vo finále zvíťazilo nad domácim Nemeckom. Slovensko pri svojej prvej účasti na ME skončilo posledné.


1994 European Women's Handball Championship

The 1994 EHF European Women's Handball Championship was held in Germany from 17–25 September. It was won by Denmark after beating Germany 27–23 in the final match.


Campeonato Europeo de Balonmano Femenino de 1994

El I Campeonato Europeo de Balonmano Femenino se celebró en Alemania entre el 17 y el 25 de septiembre de 1994 bajo la organización de la Federación Europea de Balonmano (EHF) y la Federación Alemana de Balonmano.


Europamesterskabet i håndbold for damer i 1994 var den første EM-slutrunde for kvinder. Den blev afholdt i Tyskland 17. – 25. september 1994. Kampene blev spillet i Waiblingen, Bonn, Oldenburg, Magdeburg og Berlin.


Az 1989-es romániai forradalom a kelet-európai rendszerváltozások között a legvéresebb volt. Az ország diktátorát, Nicolae Ceaușescut és feleségét, Elena Ceaușescut megfosztották hatalmuktól és kivégezték. A romániai forradalom előtt a többi kelet-európai országban békés úton ment végbe a rendszerváltás; Románia volt az egyedüli ország a vasfüggöny mögött, ahol az átmenet erőszakos módon zajlott, és ahol az egykori kommunista vezetők egy részét ki is végezték.


De Roemeense Revolutie was een omwenteling in 1989 die een eind maakte aan 44 jaar communistische heerschappij in Roemenië.


Румунска револуција 1989.

Румунска револуција 1989. била је једнонедељни скуп насилних немира и нереда у Румунији током касних децембарских дана 1989. године. Овом револуцијом збачен је комунистички режим румунског диктатора Николае Чаушескуа, који је заједном са својом женом Еленом осуђен на смрт и погубљен. То је било једина насилна смена комунистичког режима у источној Европи где су погубљени носиоци тог режима.


ルーマニア革命 (1989年)

ルーマニア革命（ルーマニアかくめい、）は、1989年12月、ルーマニア社会主義共和国のニコラエ・チャウシェスク政権が打倒され、現在のルーマニアが樹立された一連の出来事である。反チャウシェスク派によるクーデターと見ることができるためルーマニア政変とも言われる。


Rumänska revolutionen 1989 var en revolution som utgjordes av en veckolång serie våldsamma uppror i Rumänien under december 1989. Nicolae Ceaușescus regering avsattes av upprorsmakarna och Ceaușescu avrättades tillsammans med sin fru Elena. Revolutionen ledde därmed till att Rumäniens kommunistiska enpartistat störtades och demokrati infördes i landet.


Die rumänische Revolution von 1989 war eine Kette von Demonstrationen, Unruhen und blutigen Kämpfen, die vom 16. bis zum 27. Dezember 1989 in Timișoara, Bukarest und anderen rumänischen Städten stattfand. Sie führte zum Sturz und zur Hinrichtung des rumänischen Diktators Nicolae Ceaușescu und seiner Frau Elena Ceaușescu und zum Ende des realsozialistischen Systems in Rumänien.


Румынская рэвалюцыя 1989 года

Румынская рэвалюцыя 1989 года () — антыкамуністычнае паўстанне, якое прывяло да звяржэння ўрада прэзідэнта Сацыялістычнай Рэспублікі Румыніі Нікалае Чаўшэску.


המהפכה הרומנית (1989)

המהפכה הרומנית (ברומנית: Revoluţia Română din 1989) התרחשה בסוף שנת 1989 ובאה לידי ביטוי בסדרה של מחאות והפגנות, שהביאו להחלפת המשטר הקומוניסטי ברומניה והדחתו והוצאתו להורג של השליט הקודם, ניקולאה צ'אושסקו ושל אשתו, אלנה צ'אושסקו.


Ρουμανική Επανάσταση

Η Ρουμανική Επανάσταση (Ρουμανικά: Revoluţia Română) ήταν μια περίοδος βίαιης πολιτικής αναταραχής στη Ρουμανία το Δεκέμβριο του 1989 και μέρος των επαναστάσεων του 1989 που σημειώθηκαν σε αρκετές χώρες. Η Ρουμανική επανάσταση ξεκίνησε στην πόλη της Τιμισοάρα και σύντομα εξαπλώθηκε σε όλη την η χώρα, με αποκορύφωμα την δίκη και την εκτέλεση του επί πολλών ετών κομμουνιστή ηγέτη Νικολάε Τσαουσέσκου, και το τέλος της 42χρονης κομμουνιστικής κυριαρχίας στη Ρουμανία. Ήταν επίσης η τελευταία διάλυση ενός κομμουνιστικού καθεστώτος σε χώρα του Συμφώνου της Βαρσοβίας κατά τη διάρκεια των γεγονότων του 1989, και η μόνη που ανέτρεψε βίαια την κυβέρνηση μιας χώρας και εκτέλεσε τον ηγέτη της.


Revoluția Română din 1989 a constat într-o serie de proteste, lupte de stradă și demonstrații desfășurate în România, între 16 și 25 decembrie 1989, care au dus la căderea dictatorului Nicolae Ceaușescu și la sfârșitul regimului comunist din România. Demonstrațiile din ce în ce mai ample au culminat cu procesul și execuția soților Ceaușescu. Înainte de revoluția română, toate celelalte state est-europene trecuseră în mod pașnic la democrație; România a fost singura țară din blocul estic care a trecut printr-o revoluție violentă și în care conducătorii comuniști au fost executați.


Румынская революция (1989)

Румы́нская револю́ция 1989 го́да () — антикоммунистическое восстание, приведшее к свержению правительства президента Социалистической республики Румынии Николае Чаушеску.


Romanian vallankumous viittaa 16.–25. joulukuuta 1989 kestäneisiin levottomuuksiin ja mellakoihin, jotka johtivat Romanian kommunistisen diktatuurin kukistumiseen. Tapahtumat alkoivat mielenosoituksilla Timișoarassa, levisivät mellakoiksi Bukarestissa ja muualla maassa, kiihtyivät taisteluiksi vallankumouksellisten joukkojen ja kommunistihallinnon kannattajien välillä, ja päättyivät maan presidentti Nicolae Ceaușescun ja hänen vaimonsa Elenan teloitukseen. Vallankumous liittyi Itä-Euroopan kommunistihallintojen kaatumiseen vuoden 1989 aikana, mutta vain Romaniassa vallanvaihdos tapahtui verisesti ja yli 1 100 romanialaista menetti henkensä.


Romunska revolucija 1989, imenovana tudi Božična revolucija, je potekala v Romuniji od 16. do 25. decembra 1989. Z revolucijo je bil nasilno strmoglavljen komunistični režim romunskega diktatorja Nicolaeja Ceaușescuja, ki je bil skupaj z ženo Eleno obsojen na smrt in usmrčen. To je bila edina nasilna sprememba komunističnega režima v Vzhodni Evropi leta 1989, prav tako pa tudi edina, kjer je prišlo do usmrtitve najvišjih predstavnikov režima.


Румънска революция (1989)

Румънската революция от 1989 е борбата срещу комунистическия режим в Румъния между 16 и 22 декември 1989 г. Водач на революцията е Йон Илиеску. Завзета е държавната телевизия и там са изложени исканията на протестиращите.


La Rivoluzione romena del 1989 ("Revoluția Română din 1989"), anche conosciuta semplicemente come Rivoluzione romena ("Revoluția Română"; ) fu una successione di eventi e di proteste che, sul finire del 1989, portarono al crollo, in Romania, del regime comunista guidato del dittatore Nicolae Ceaușescu. Le proteste, sempre più violente, raggiunsero il culmine con il processo e l'esecuzione di Ceaușescu e della moglie Elena.


1989년 루마니아 혁명

1989년 루마니아 혁명()은 1989년 12월 16일부터 1989년 12월 27일까지 루마니아에서 발생한 민중 혁명을 말한다. 루마니아 자유 민주 혁명 또는 루마니아 정변이라고도 불린다.


Румунська революція (1989)

Румунська революція 1989 року () — період насильницьких безладів у Румунії в грудні 1989 року, частина революцій 1989 року, які охопили країни Варшавського договору. Румунська революція розпочалась у місті Тімішоара і згодом поширилась на всю країну, що призвело до відкритого судового процесу та страти комуністичного лідера країни Ніколае Чаушеску та кінця 42-річного комуністичного правління в Румунії. Це було останнє падіння комуністів в країні Варшавського договору під час подій 1989 року та єдине, де насильно повалили уряд та вбили лідера.


انقلاب رومانی

انقلاب رومانی () یک دوره ناآرامی‌های مدنی خشونت‌آمیز در رومانی است که در دسامبر سال ۱۹۸۹ رخ داد و بخشی از انقلاب‌های ۱۹۸۹ محسوب می‌شود که در چندین کشور به وقوع پیوست. انقلاب رومانی در شهر تیمیشوارا آغاز شد و به سرعت به سراسر کشور سرایت کرد و در نهایت به محاکمه و اعدام نیکلای چائوشسکو رهبر کمونیست دیرپای آن کشور منجر شد و به ۴۲ سال حکومت کمونیستی در رومانی پایان داد. این آخرین حذف یک دولت کمونیستی از پیمان ورشو در پی حوادث سال ۱۹۸۹ بود و تنها مورد از این حوادث بود که دولت با خشونت سرنگون و رهبر آن اعدام شد.


1989年罗马尼亚革命（）指1989年发生在罗马尼亚社会主义共和国的共产党政权倒台的政权更迭。是除南斯拉夫内战以外，东欧剧变中唯一以流血形式完成的政权更替。


A Revolução Romena de 1989 foi uma série de tumultos e protestos durante uma semana no final de dezembro de 1989 que culminaram com o derrube do regime comunista de Nicolae Ceaușescu. Os tumultos progressivamente violentos culminaram em um julgamento apressado e na execução de Ceaușescu e de sua esposa Elena. A revolução ocorreu enquanto outras nações do leste europeu faziam uma transição pacífica para a democracia; a Romênia foi o único país do Bloco do Leste a derrubar violentamente o seu regime comunista.


La revolució romanesa de 1989 va ser un seguit de disturbis que van tenir lloc durant el desembre de 1989, per tal de derrocar el govern comunista i autoritari de Nicolae Ceauşescu. Després d'un judici fet per un tribunal militar, Ceauşescu i la seva dona foren executats.


Den rumenske revolusjonen i 1989 besto av en rekke demonstrasjoner fra 16. til 27. desember 1989 i Timișoara, Bukarest og andre steder i Romania. Den førte til at landets diktator Nicolae Ceaușescu ble styrtet, og at han og hans hustru Elena Ceaușescu begge ble henrettet 25. desember.


Romanya Devrimi, Aralık 1989'da Romanya devlet başkanı Nicolae Ceauşescu'nun iktidardan indirilmesi için halk ve Rumen ordusu tarafından gerçekleştirilen devrimdir. Romanya, Doğu Blokundaki sosyalist rejimlerin yıkıldığı sırada iktidarın kanlı bir yöntemle değiştiği tek ülke oldu.


Cuộc Cách mạng România () là một thời kỳ cách mạng bạo động dân sự không ngừng nghỉ nhằm tiêu diệt chủ nghĩa cộng sản của România vào tháng 12 năm 1989 và là một phần của các cuộc cách mạng năm 1989 xảy ra tại một vài các quốc gia thuộc Khối Warszawa. Cách mạng România nổ ra tại thành phố Timișoara và nhanh chóng lan rộng ra toàn quốc, đỉnh điểm là Tòa án xét xử Nicolae và Elena Ceaușescu và sau đó là xử tử nhà lãnh đạo Cộng sản lâu năm Nicolae Ceaușescu, kết thúc 42 năm Cộng sản cầm quyền tại România. Đây cũng là đợt xóa sổ một nước cộng sản nằm trong khối Warszawa trong chuỗi các sự kiện năm 1989, và là lần duy nhất lãnh đạo của một quốc gia cộng sản bị hành quyết.


Revolusi Romania () merupakan suatu tempoh rusuhan awam di Romania pada Disember 1989, di mana tahun ini turut berlakunya revolusi-revolusi lain yang bersifat sama di negara yang berjiranan. Pergolakan ini bermula di Timișoara lalu kemudiannya tersebar ke seluruh negara Romania sehinggalah ia berakhir dengan perbicaraan dan hukuman mati terhadap Setiausaha Am Parti Komunis Romania, Nicolae Ceaușescu, serta isterinya Elena, menamatkan pemerintahan komunis di negara tersebut selama 42 tahun. Ia juga merupakan suatu kejadian menggulingkan pemerintah Komunis yang terakhir dalam sebuah negara Pakatan Warsaw sewaktu peristiwa pada tahun 1989, serta satu-satunya tindakan penggulingan yang bersifat ganas.


La révolution roumaine de 1989 fut un coup d'État facilité par une série d'émeutes et de protestations qui se déroulèrent en décembre 1989 et qui aboutit au renversement et à la mort du dictateur communiste Nicolae Ceaușescu et de son épouse, qui sont alors fusillés. Cet événement inaugure le début de la métamorphose du régime communiste en démocratie parlementaire, et de la nomenklatura en une bourgeoisie libérale.


Rumunská revolúcia v roku 1989 bola séria týždeň trvajúcich násilných protestov a nepokojov, ktoré sa uskutočnili koncom decembra 1989 v Rumunskej socialistickej republike. Ich cieľom bolo zvrhnúť vládu Nicolae Ceauşescu, čo sa nakoniec podarilo. Rumunsko bolo jedinou európskou krajinou, ktorá zvrhla svoju komunistickú vládu násilne a popravila jej najvyšších predstaviteľov.


Rewolucja rumuńska – seria chaotycznych walk i protestów pomiędzy 16 i 27 grudnia 1989 roku, w wyniku której obalono reżim komunistyczny Nicolae Ceaușescu. Proces rozgrywał się na dwóch płaszczyznach – ludzie protestowali na ulicach, a w tym samym czasie wojsko, policja i część polityków organizowali naprędce zamach stanu. Zamach zakończył się pokazowym sądem oraz szybką egzekucją dyktatora i jego żony Eleny.


The Romanian Revolution () was a period of violent civil unrest in Romania during December 1989 as a part of the revolutions of 1989 that occurred in several countries around the world. The Romanian Revolution started in the city of Timișoara and soon spread throughout the country, ultimately culminating in the show trial and execution of longtime Communist Party (PCR) General Secretary Nicolae Ceaușescu and his wife Elena, and the end of 42 years of Communist rule in Romania. It was also the last removal of a Marxist-Leninist government in a Warsaw Pact country during the events of 1989, and the only one that violently overthrew a country's leadership and executed its leader.


La Revolución rumana de 1989 () se refiere a una serie de conflictos y enfrentamientos en los últimos días de diciembre de 1989. La conclusión de este episodio de la historia de Rumania supuso el final del Gobierno comunista de Nicolae Ceaușescu. Los actos violentos que ocurrieron en varias localidades rumanas durante aquellos días condujeron al presidente rumano al abandono del poder y a su huida de Bucarest, en compañía de su esposa, Elena Ceaușescu. Capturados en Târgovişte, fueron enjuiciados por un tribunal militar creado "ex profeso" bajo los cargos de genocidio, daños a la economía nacional y abuso del poder para ejecutar acciones militares contra el pueblo rumano. Hallados culpables de todos los cargos, fueron ejecutados el 25 de diciembre de 1989. Rumania fue el único país del bloque del Este donde la transición desde el Estado socialista a uno de mercado implicó la ejecución de los líderes del país.


Rumunská revoluce byl státní převrat v roce 1989 v tehdejší Rumunské socialistické republice.


الثورة الرومانية 1989

الثورة الرومانية (اللغة الرومانية: "Revoluția Română") كانت فترة من أعمال العنف والشغب بدأت في 16 ديسمبر عام 1989 كجزء من ثورات 1989 التي حدثت في بعض البلدان بالاخص البلدان التي كانت جزء من الكتلة الشيوعية. اندلعت الثورة من مدينة تيميشوارا في غرب رومانيا وسرعان ما انتشرت في انحاء البلاد؛ انتهت الثورة بمحاكمة شكلية وإعدام رئيس الحزب الشيوعي الروماني نيكولاي تشاوشيسكو وزوجته إلينا تشاوشيسكو , وبذلك انتهي الحكم الشيوعي في رومانيا بعد حكم دام 42 عام، وكانت ايضا اخر اطاحة بحكومة ماركسية-لينينية في حلف وارسو في اعقاب ثورات 1989, والوحيدة التي أسقطت نظاما شيوعيا واعدمت قائده بالعنف.


การปฏิวัติโรมาเนีย

การปฏิวัติโรมาเนีย (โรมาเนีย: "Revoluția Română") เป็นเหตุการณ์การก่อจลาจลและการประท้วงในโรมาเนีย เดือนธันวาคม ค.ศ. 1989 นี่เป็นเหตุการณ์หนึ่งในการปฏิวัติ ค.ศ. 1989 ที่เกิดขึ้นในประเทศต่างๆของสนธิสัญญาวอร์ซอ การปฏิวัติโรมาเนียเริ่มต้นที่เมืองทีมีโซอาราและหลังจากนั้นได้ขยายวงกว้างไปทั่วประเทศ ในท้ายที่สุดได้ส่งผลให้เกิดการโค่นล้มอำนาจที่รุนแรงและการประหารชีวิตประธานาธิบดีแห่งโรมาเนีย นิโคไล เชาเชสกู ที่ดำรงตำแหน่งมาเป็นระยะเวลานาน และนำไปสู่จุดสิ้นสุดของสาธารณรัฐสังคมนิยมโรมาเนีย เป็นการขับไล่ระบอบคอมมิวนิสต์ครั้งสุดท้ายในกลุ่มประเทศสนธิสัญญาวอร์ซอในระหว่างเหตุการณ์ปีค.ศ. 1989 และเป็นที่เดียวที่ทำการล้มล้างรัฐบาลของประเทศและส่งผลให้เกิดการสูญเสียชีวิตทั้งผู้นำและผู้ชุมนุมประท้วงจำนวนมาก


Revolusi Rumania 1989 adalah suatu kerusuhan yang berlangsung selama seminggu pada akhir Desember 1989 di Rumania yang menumbangkan rezim komunis Nicolae Ceauşescu. Pertikaian dengan kekerasan yang semakin meningkat memuncak dengan pengadilan dan eksekusi terhadap Ceauşescu dan istrinya Elena. Rumania adalah satu-satunya negara anggota Blok Timur yang menumbangkan rezim komunisnya dengan kekerasan serta mengeksekusi pemimpinnya.


Szaddám Huszein volt iraki elnököt 2006. december 30-án, emberiesség elleni bűneiért (elsősorban a Dudzsájban, 1982-ben elkövetett, 148 síita áldozatot követelő megtorlás miatt) végezték ki. A 180 000 kurd halálát okozó népirtás ügye ítélethozatal nélkül zárult. Kivégzésére helyi idő szerint 6.07-kor került sor, éppen napkelte előtt, miközben számos iraki arra emlékezett, hogy Ábrahám ezen a napon ajánlotta fel fiát Istennek. A kivégzésre Bagdad egyik délnyugati kerületében, a szigorúan őrzött Igazság Táborában került sor. Ezt a tábort Szaddám is használta. Az előzetes hírekkel ellentétben egyedül, és nem társaival, Barzan Ibráhim at-Tikritível és Avad Hamed al-Bandarral együtt végezték ki. Az ő kivégzésükre 2007. január 15-én került sor.


サッダーム・フセインの死刑執行

サッダーム・フセインの死刑執行（サッダーム・フセインのしけいしっこう）では、サッダーム・フセインの死刑確定後から執行後の反応までの状況を記述する。


Казнь Саддама Хусейна

Садда́м Хусе́йн Абд аль-Маджи́д ат-Тикри́ти () — иракский государственный и политический деятель, президент Ирака (1979—2003), премьер-министр Ирака (1979—1991 и 1994—2003), генеральный секретарь иракского отделения партии Баас, председатель Совета революционного командования, маршал (1979). В 1980 году он развязал разорительную войну с Ираном, продолжавшуюся до 1988 года. В ходе войны Саддам Хусейн осуществил операцию «Анфаль» против курдов, в ходе которой его армия применила химическое оружие. Свергнут в апреле 2003 года в результате вторжения войск многонациональной коалиции во главе с США и Великобританией и впоследствии повешен по приговору Верховного суда Ирака.


اعدام صدام حسین

صدام حسین رئیس‌جمهور سابق عراق (۸ اردیبهشت ۱۳۱۶–۹ دی ۱۳۸۵) پس از آنکه توسط دادگاه به اتهام جنایت علیه بشریت از جمله کشتار ۱۲۲۴۳ تن از مردم دجیل در سال ۱۳۶۱ مجرم شناخته شد، در ساعت ۶:۰۷ به وقت محلی (۳:۰۷ UTC) در تاریخ ۹ دی ۱۳۸۵ (۳۰ دسامبر ۲۰۰۶) به دار مجازات آویخته شد.


A morte de Saddam Hussein ocorreu em 30 de dezembro de 2006 (primeiro dia do Eid al-Adha). Saddam Hussein foi condenado à morte por enforcamento, depois de ter sido considerado culpado e condenado por crimes contra a humanidade pelo Tribunal Especial Iraquiano pelo assassinato de 148 xiitas iraquianos na cidade de Dujail em 1982, em retaliação a uma tentativa de assassinato contra ele.


Były prezydent Iraku Saddam Husajn został stracony za zbrodnie przeciwko ludzkości. Został skazany na śmierć przez powieszenie w wyniku procesu sądowego, w którym był oskarżony o doprowadzenie do masakry 148 szyitów w wiosce Dudżail w 1982 roku. Przeciwko Saddamowi Husajnowi toczył się także drugi proces, w którym był oskarżony o ludobójstwo dokonane w 1988 na około 180 tys. Kurdach (operacja Al-Anfal), proces miał być kontynuowany w zależności od wyniku pierwszego postępowania.


The execution of former Iraqi President Saddam Hussein took place on 30 December 2006. Saddam Hussein was sentenced to death by hanging, after being convicted of crimes against humanity by the Iraqi Special Tribunal for the Dujail massacre—the killing of 148 Iraqi Shi'ites in the town of Dujail—in 1982, in retaliation for an assassination attempt against him.


إعدام صدام حسين

إعدام صدام حسين نفذ في العراق فجر يوم السبت حكم الإعدام الصادر بحق الرئيس العراقي السابق صدام حسين بعد ادانته بارتكاب جرائم ضد الإنسانية، وانتهت بذلك مرحلة من تاريخ العراق الذي حكمه صدام لنحو ربع قرن قبل أن تتم الإطاحة به إثر غزو العراق الذي قادته القوات الأمريكية عام 2003.


การประหารชีวิตซัดดัม ฮุสเซน

การประหารชีวิตซัดดัม ฮุสเซน มีขึ้นในวันที่ 30 ธันวาคม พ.ศ. 2549 (วันแรกของอีดิลอัดฮา) ซัดดัมถูกตัดสินประหารชีวิตโดยการแขวนคอ หลังพบว่ามีความผิดจริงและถูกพิพากษาฐานก่ออาชญากรรมต่อมนุษยชาติ โดยคณะตุลาการอาญาสูงสุดอิรัก ในการฆาตกรรมชาวอิรักชีอะฮ์ 148 คนในเมืองดูเญล เมื่อ พ.ศ. 2525 เพื่อเป็นการแก้แค้นต่อความพยายามลอบสังหารตัวเขา


A trafalgari csata (1805. október 21.) a napóleoni háborúk legfontosabb tengeri ütközete volt.


De Slag bij Trafalgar (21 oktober 1805) was de belangrijkste zeeslag tijdens de Derde Coalitieoorlog tussen het Verenigd Koninkrijk en het Franse keizerrijk van Napoleon. Deze overwinning van de Britten had gevolgen tot ver in de 20ste eeuw.


Битка код Трафалгара

Битка код Трафалгара је била најзначајнија поморска битка Наполеонових ратова. Одвијала се између британске и француске морнарице 21. октобра 1805. и била је део рата треће коалиције против Наполеона. Британска победа у бици код Трафалгара потврдила је поморску супериорност, коју је Велика Британија успоставила у 18. веку. Британска флота од 27 бродова уништила је здружену француску и шпанску флоту од 33 брода западно од рта Трафалгар у југозападној Шпанији. Рт Трафалгар се налазио између Гибралтара и Кадиза. Французи и Шпанци су изгубили 22 брода, а Британци ниједан. Британски командант адмирал Хорације Нелсон погинуо је при крају битке и постао је највећи британски поморски херој.


トラファルガーの海戦（、）は、1805年10月21日に、スペインのトラファルガー岬の沖で行われた海戦である。ナポレオン戦争における最大の海戦で、イギリスはこの海戦の勝利により、ナポレオン1世の英本土上陸の野望を粉砕した。


Slaget vid Trafalgar var ett sjöslag mellan den brittiska flottan och en förbunden fransk-spansk flotta den 21 oktober 1805 och räknas som det viktigaste sjöslaget under Napoleonkrigen. Den 27 skepp stora brittiska flottan besegrade den sammanslagna spansk-franska flottan bestående av 33 skepp väster om Kap Trafalgar i sydvästra Spanien. Den fransk-spanska flottan miste 22 fartyg medan den brittiska flottan under ledning av viceamiral Lord Nelson inte miste ett enda. Lord Nelson stupade sent under slaget men hade då redan försäkrat sig om platsen som den brittiska flottans största hjälte.


Die Schlacht von Trafalgar am 21. Oktober 1805 war eine Seeschlacht am Kap Trafalgar zwischen den Briten und den miteinander verbündeten Franzosen und Spaniern im Rahmen des Dritten Koalitionskriegs. Mit ihr begann die mehr als ein Jahrhundert dauernde britische Vorherrschaft zur See. Sie trug indirekt zu Napoleons Niederlage auf dem europäischen Festland bei.


ട്രഫാൾഗർ യുദ്ധം

1805 ഒക്ടോബർ 21ന് ബ്രിട്ടിഷ് നാവിക സേനയും നെപ്പോളിയന്റെ ഫ്രഞ്ച് നാവിക സേനയുടെയും സ്പാനിഷ് നാവികസേനയും സഖ്യവും തമ്മിൽ സ്പെയിനിന്റെ തെക്കു പടിഞ്ഞാറേ തീരത്ത് ട്രഫാൾഗർ മുനമ്പിനടുത്ത് നടന്ന ചരിത്ര പ്രസിദ്ധമായ ഒരു യുദ്ധമാണ് ട്രഫാൾഗർ യുദ്ധം. യുദ്ധത്തിൽ ബ്രിട്ടിഷ് നാവിക സേന നിർണ്ണായകമായ വിജയം നേടി. നെപ്പോളിയന്റെ ബ്രിട്ടൻ കീഴടക്കാനുള്ള മോഹങ്ങൾക്ക് തടയിട്ട യുദ്ധമായി ഇതിനെ വിശേഷിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു. ഫ്രഞ്ച് -സ്പാനിഷ് സംയുക്ത സേനയെ അഡ്മിറൽ പൈറെ വില്ലെന്യു ആയിരുന്നു. ബ്രിട്ടിഷ് നേവിയെ നയിച്ചത് പ്രഗൽഭനായ ബ്രിട്ടിഷ് നാവികൻ അഡ്മിറൽ ഹൊറേഷ്യോ നെൽസനാണ്. ബ്രിട്ടിഷ് സൈന്യത്തെ വിജയത്തിലെത്തിച്ചെങ്കിലും ഈ യുദ്ധത്തിൽ അദ്ദേഹം കൊല്ലപ്പെട്ടു.


קרב טרפלגר (באנגלית: Battle of Trafalgar) היה הקרב הימי העיקרי והחשוב ביותר במלחמות הנפוליאוניות, אשר נערך ב-21 באוקטובר 1805 באוקיינוס האטלנטי, ממערב לכף טרפלגר שבדרום-מערב ספרד, צפונית-מערבית למצר גיברלטר.


Ναυμαχία του Τραφάλγκαρ

Η Ναυμαχία του Τραφάλγκαρ (21 Οκτωβρίου 1805) ήταν μία ναυτική συμπλοκή που πραγματοποιήθηκε μεταξύ του βρετανικού Βασιλικού Ναυτικού και του συμμαχικού στόλου του γαλλικού και ισπανικού Ναυτικού, κατά τη διάρκεια του πολέμου του Γ' Συνασπισμού (Αύγουστος-Δεκέμβριος 1805) και των Ναπολεόντειων Πολέμων (1796-1815).


Bătălia de la Trafalgar a avut loc la data de 21 octombrie 1805, în largul Capului Trafalgar, Spania. Aceasta a avut loc între flota Regatului Unit și flota unită franco-spaniolă, rezultatul bătăliei fiind înfrângerea aliaților franco-spanioli, dar și moartea amiralului englez Horatio Nelson.


Трафальгарское сражение

Трафальга́рское сраже́ние () — историческое морское сражение между британскими и франко-испанскими морскими силами во время Войны третьей коалиции, которая была частью Наполеоновских войн.


Trafalgarin taistelu oli lokakuussa 1805 ranskalais-espanjalaisen laivaston ja Britannian laivaston välillä käyty meritaistelu. Napoleonin sotiin kuuluvassa taistelussa amiraali Pierre-Charles Villeneuven johtama Ranskan laivasto kohtasi vara-amiraali Horatio Nelsonin komentaman Britannian laivaston. Taistelu on maailman historian kuuluisimpia meritaisteluita ja Napoleonin sotien tärkeimpiä taisteluita.


Bitka pri Trafalgarju je bila pomorska bitka med združenim francoskim in španskim ladjevjem ter britanskim ladjevjem v času Napoleonovih vojn. Do bitke je prišlo 21. oktobra 1805 pri rtu Trafalgar, v bližini španskega pristanišča Cadiz, po tem, ko je Napoleon ukazal admiralu Pierreu Villeneuvu, naj za vsako ceno zapusti pristanišče Cádiz. Združeno ladjevje, ki ga je sestavljalo triintrideset ladij, je v bližini rta naletelo na zasedo sedemindvajsetih britanskih ladij pod poveljstvom admirala Horatia Nelsona. Vnela se je srdita bitka, v kateri je združeno ladjevje izgubilo dvaindvajset ladij, Britanci pa niti ene. V bitki je bil admiral Nelson smrtno ranjen, Britancem pa je uspelo zajeti francosko admiralsko ladjo "Bucentaure", skupaj z admiralom Pierrom Villeneuvom. Poraz združenega francosko-španskega ladjevja je Napoleonu prekrižal načrte za izkrcanje njegovih čet v Angliji.


Битка при Трафалгар

Битката при Трафалгар е историческа морска битка, проведена на 21 октомври 1805 г. до нос Трафалгар, в близост до Кадис, Южна Испания. Двете страни на конфликта са кралският военноморски флот на Великобритания и обединената френско – испанска флота. Британският флот се намира под командването на вицеадмирал лорд Хорацио Нелсън. Главнокомандващ обединения флот е французинът адмирал Пиер-Шарл Вилньов, а негов заместник е испанският адмирал Фредерико Гравина. Битката при Трафалгар завършва с победа на британците и с утвърждаването им като първа морска сила.


La battaglia di Trafalgar fu una celebre battaglia navale combattuta durante la guerra della terza coalizione, parte delle guerre napoleoniche.


트라팔가르 해전은 1805년 10월 21일 영국 해군과 프랑스 및 스페인 연합합대가 벌인 전투로, 나폴레옹 전쟁의 제3차 대프랑스 동맹 전쟁의 일부이다.


Трафальгарська битва

Трафальгарська битва (, , ) — морська битва, що відбулася 21 жовтня 1805 року між британськими та франко-іспанським флотами біля мису Трафальгар на Атлантичному узбережжі Іспанії (біля міста Кадіс) під час війни Французької імперії проти 3-ї антифранцузької коаліції.


نبرد ترافالگار

نبرد ترافالگار در تاریخ ۲۱ اکتبر ۱۸۰۵ در محلی در غرب دماغهٔ ترافالگار (ترافالگار مأخوذ از لغت عربی می‌باشد) واقع در جنوب غرب اسپانیا بین ناوگان نیروی دریایی انگلستان با ۲۷ کشتی جنگی بزرگ و نیروی دریایی فرانسه و اسپانیا با ۳۳ کشتی جنگی بزرگ رخ داد که منجر به پیروزی ناوگان بریتانیا به فرماندهی دریاسالار نلسون شد.


-{zh-cn:特拉法尔加海战;zh-hant:特拉法加海戰;}-（法语：Bataille de Trafalgar，英语：Battle of Trafalgar。也译作-{zh-cn:特拉法加海战;zh-hant:特拉法爾加海戰;}-），1803年拿破仑统治的法国与英國为首的第三次反法同盟再次爆发战争，拿破仑计劃进军英国本土，为牵制住强大的英国海军，拿破仑派海军中将维尔纳夫率领的法国和西班牙联合舰队与英国海军周旋。1805年10月21日，双方舰队在西班牙特拉法加角外海面相遇，决战不可避免，战斗持续5小时，由于英軍指揮、戰術及訓練皆勝一籌，法西联合舰队遭受決定性打擊，主帅維爾納夫以及21艘戰舰被俘，但英军主帅霍雷肖·纳尔逊海军中将也在战斗中阵亡。


A Batalha de Trafalgar foi um evento bélico naval que ocorreu entre a França e Espanha contra o Reino Unido, em 21 de outubro de 1805, na era napoleônica, ao largo do cabo de Trafalgar, na costa espanhola. A esquadra franco-espanhola era comandada pelo almirante Villeneuve, enquanto a britânica era comandada pelo almirante Nelson, para muitos, o maior gênio em estratégia naval que já existiu. A França queria invadir o Reino Unido pelo Canal da Mancha, mas antes tinha que se livrar do empecilho que era a marinha britânica. Nelson tinha que evitar isso.


La Batalla de Trafalgar va ser una batalla naval que va tenir lloc el 21 d'octubre de 1805, en el marc de la Tercera Coalició iniciada pel Regne Unit, l'Arxiducat d'Àustria, l'Imperi Rus, el Regne de Nàpols i Suècia per intentar enderrocar Napoleó Bonaparte del tron imperial i dissoldre la influència militar francesa existent a Europa. Va tenir lloc prop del cap Trafalgar (província de Cadis), on es van enfrontar els aliats Primer Imperi francès i Regne d'Espanya (al comandament del vicealmirall francès Pierre-Charles Villeneuve, sota el comandament estava per part espanyola el tinent general de la mar Federico Gravina) contra la Royal Navy al comandament del vicealmirall Horatio Nelson.


Slaget ved Trafalgar ble utkjempet den 21. oktober 1805 og var en del av krigen «den tredje koalisjonen», ledet av Storbritannia, førte mot Frankrike. Det var det viktigste sjøslaget under Napoleonskrigene og det sentrale sjøslaget i det 19. århundre. En flåte på 27 linjeskip fra Royal Navy ødela en fransk-spansk flåte på 33 linjeskip vest for Kapp Trafalgar, sørvest i Spania. Den franske og spanske flåten under den franske viseadmiral Pierre Charles de Villeneuve mistet 22 skip, mens britene ikke hadde skipstap. Britenes tap av sjøfolk og soldater var på 449 døde og 1 241 sårede, mens de fransk-spanske tap var på 4 408 døde og 2 545 sårede. Den britiske sjefen for eskadren, viseadmiral Horatio Nelson døde mot slutten av slaget; han hadde da sikret sin plass som Storbritannias største helt til sjøs.


Trafalgar Muharebesi, 21 Ekim 1805'de İngiliz donanması ile Fransız ve İspanyol donanmaları arasında, İspanya'nın güneyindeki Trafalgar burnunun batısında gerçekleşen deniz muharebesi. Muharebe, İngiliz donanmasının kayıpsız zaferi ile sonuçlanmıştır.


Trận Trafalgar (21 tháng 10 năm 1805) là một trận thủy chiến giữa Hải quân Hoàng gia Anh và Liên quân Pháp - Tây Ban Nha. Là một phần của cuộc chiến tranh Liên minh thứ ba, trong các cuộc chiến tranh của Napoléon (1803-1815). Trận chiến này là chiến thắng quan trọng nhất của Đế quốc Anh trong những cuộc chiến tranh chống Napoléon. Vốn từ Mùa Xuân năm 1805, thủy binh Pháp đã mưu đồ phá sự phong tỏa của nước Anh tại Toulon để kéo đến Tây Ấn. Giờ đây, 27 tàu của Anh được chỉ huy bởi Đô đốc Horatio Nelson đã đánh bại đội tàu của Hải quân Pháp và Hải quân Tây Ban Nha dưới quyền chỉ huy của Đô đốc Pháp Pierre Charles Silvestre de Villeneuve tại bờ biển phía Tây Nam của Tây Ban Nha về phía Tây của mũi Trafalgar. Hạm đội Pháp và Tây Ban Nha mất 21 tàu trong khi ấy chẳng có một tàu nào của Anh bị đánh chìm cả. Cho dù chiến đấu dũng cảm, thủy binh Đồng minh Pháp - Tây Ban Nha đã suy sụp nhuệ khí và bị tổn thất rất nhiều binh lính. Chiến thắng lừng lẫy trong trận thủy chiến ở Trafalgar đã mở ra thời kỳ bá quyền của nước Anh trên biển cả, và mở đường cho cả dân tộc lên đỉnh cao vinh quang dưới triều Nữ hoàng Victoria sau này. Do đó, chiến thắng chói lọi này có ý nghĩa huyền thoại đối với chiều dài lịch sử nước Anh.


ट्रफाल्गरची लढाई

ब्रिटन व फ्रेंच स्पानिश आरमारामध्ये झालेली १८०५ मधील नौदलीय लढाई. होरेशिओ नेल्सनच्या नेतृत्वाखाली ब्रिटिश नौदलाने फ्रांको स्पॅनिश नौदलाचा जबरदस्त पराभव केला.


Die Seeslag van Trafalgar (21 Oktober 1805) was 'n vlootslag tussen die Britse Vloot en die gekombineerde Franse en Spaanse Vloot tydens die oorlog van die Derde Koalisie (Augustus - Desember 1805) van die Napoleontiese Oorloë (1803-1815).


Pertempuran Trafalgar (21 Oktober 1805) merupakan sebuah peperangan laut yang berlaku antara Tentera Laut Diraja British dan armada gabungan Tentera Laut Perancis dan Sepanyol, semasa Perang Campuran Ketiga (Ogos–Disember 1805) Perang Napoleon (1796-1815).


La bataille de Trafalgar oppose le la flotte franco-espagnole sous les ordres du vice-amiral Villeneuve, à la flotte britannique commandée par le "vice admiral" Nelson.


Bitka pri Trafalgare sa odohrala 21. októbra 1805 v oblasti mysu Trafalgar, anglické vojnové loďstvo vedené Horatiom Nelsonom v nej porazilo spojenú španielsko-francúzsku vojnovú flotilu. Týmto víťazstvom, v poslednej veľkej námornej bitke plachetníc v histórii, potvrdila Británia svoju námornú prevahu a stala sa na ďalšie storočie svetovou námornou veľmocou.


Bitwa pod Trafalgarem – bitwa morska stoczona 21 października 1805 roku w czasie wojen napoleońskich. Starcie rozegrało się między flotą angielską a francusko-hiszpańską.


The Battle of Trafalgar (21 October 1805) was a naval engagement between the British Royal Navy and the combined fleets of the French and Spanish Navies during the War of the Third Coalition (August–December 1805) of the Napoleonic Wars (1803–1815).


La batalla de Trafalgar, también conocida como el combate de Trafalgar, fue una batalla naval que tuvo lugar el 21 de octubre de 1805, en el marco de la tercera coalición iniciada por Reino Unido, Austria, Rusia, Nápoles y Suecia para intentar derrocar a Napoleón Bonaparte del trono imperial y disolver la influencia militar francesa existente en Europa. La batalla de Trafalgar se produjo frente a las costas del cabo de Trafalgar, en Los Caños de Meca, localidad del municipio gaditano de Barbate. Dicha batalla naval está considerada como una de las más importantes del siglo XIX, donde se enfrentaron los aliados Francia y España (al mando del vicealmirante francés Pierre Villeneuve, bajo cuyo mando estaba por parte española el teniente general del mar Federico Gravina) contra la armada británica al mando del vicealmirante Horatio Nelson, quien obtuvo la victoria. En la actualidad, la céntrica plaza londinense de Trafalgar Square conmemora dicha victoria.


Bitva u Trafalgaru se odehrála 21. října 1805 u jihozápadního atlantického pobřeží Španělska, asi 20 km jižně od Cádizu. Britské válečné loďstvo, vedené viceadmirálem Horatiem Nelsonem, v ní porazilo spojené francouzsko-španělské válečné loďstvo. Nelson sám byl sice ke konci bitvy zabit, ale Velká Británie tímto vítězstvím v poslední velké námořní bitvě plachetnic v historii potvrdila svou námořní převahu a stala se na další více než jedno století nejsilnější námořní velmocí světa.


Slaget ved Trafalgar var et søslag i den tredje koalitionskrig under Napoleonskrigene.


ट्रफ़ैलगर का युद्ध

ट्रफ़ैलगर का युद्ध (अंग्रेज़ी: Battle of Trafalgar, बैटल ऑफ़ ट्रफ़ैलगर) ब्रिटिश नौसेना का फ़्रांसिसी और स्पेनी मिलीजुली नौसेना के एक आक्रामक बेड़े के साथ २१ अक्टूबर १८०५ में लड़ा गया एक समुद्री युद्ध था। नेपोलियन फ्रांस का सम्राट बनकर ही संतुष्ट नहीं हुआ वह समस्त विश्व को जीतने की योजना बनाने लगा। नेपोलियन की विश्व विजय योजना में बाधा उत्पन्न करने वाला मुख्य देश इंग्लैंड था। अब इंग्लैंड भी फ्रांस को अपना शत्रु मानने लगा था क्योंकि वह जानता था कि फ्रांस ही एक ऐसा राज्य है जो उसे चुनौती दे सकता है। अतः इंग्लैंड के प्रधानमंत्री पिट ने 1805 ईसवी में फ्रांस के विरुद्ध यूरोपीय देशों का एक तृतीय गुट खड़ा कर दिया। इस ग्रुप में इंग्लैंड के साथ रूस और ऑस्ट्रिया था। यह तीसरे गुट के युद्ध सिलसिले की एक जंग थी। इसमें ब्रिटेन की भारी जीत हुई, हालांकि फ़्रांसिसी-स्पेनी हमलावर ३३ जहाज़ लेकर आये थे और ब्रिटेन के पास २७ जहाज़ थे। इस लड़ाई को जीतने का श्रेय ब्रिटेन के नौसेनाध्यक्ष होरेशियो नेलसन के नेतृत्व को दिया जाता है हालाँकि इसमें लगी हुई चोट से वह अपनी जान खो बैठे।इस युद्ध में ब्रिटेन के जलशक्ति सर्वोपरी साबित हुई। ट्रफ़ैलगर का युद्ध फ्रांस के लिए बहुत घातक सिद्ध हुई, जिसके पश्चात नेपोलियन ने सदैव के लिए जल मार्ग से आक्रमण करने की योजना त्याग दी। नेपोलियन ने इस पराजय का बदला स्थल युद्धों में पूरा किया। फ़्रांसिसी-स्पेनी नौसेना की सरदारी फ़्रांसिसी नौसेनाध्यक्ष पियेर-शार्ल विलन्यूव (Pierre-Charles Villeneuve) कर रहे थे। इस मुठभेड़ में फ़्रांसिसी-स्पेनी नौसेना की २२ किश्तियाँ तबाह हो गई लेकिन ब्रिटिश नौसेना की एक भी किश्ती नहीं खोई गई। यह साबित हो गया कि यूरोप का कोई भी अन्य देश ब्रिटेन कि टक्कर की समुद्री शक्ति नहीं रखता था।


معركة طرف الغار

معركة طرف الغار أو الطرف الأغر أو ترفلغار هي معركة بحرية نشبت بين الأسطول الإنجليزي بقيادة الأميرال هوراشيو نيلسون ضد الأسطولين الفرنسي والأسباني المتحالفين تحت قيادة الأميرال الفرنسي بيير شارلز فيلنوف في 21 أكتوبر 1805 قرب رأس طرف الغار في قادس جنوب غرب إسبانيا، وقد سُمِّي ميدان الطرف الأغر في لندن باسم هذه المعركة تخليدًا لانتصار نيلسون.


ยุทธนาวีที่ตราฟัลการ์

ยุทธนาวีที่ตราฟัลการ์ (, 21 ตุลาคม ค.ศ. 1805) เป็นการกระทำยุทธนาวีระหว่าง ราชนาวีอังกฤษกับกองเรือผสมของกองทัพเรือฝรั่งเศสร่วมกับกองทัพเรือสเปน ในช่วงสงครามประสานมิตรครั้งที่สาม (สิงหาคม-ธันวาคม 1805) ใน สงครามนโปเลียน (1803–1815)


Pertempuran Trafalgar merupakan pertempuran laut yang sangat penting selama Perang Napoleon. Pada pertempuran ini armada Inggris secara meyakinkan berhasil menghancurkan armada laut Prancis dan Spanyol pada tanggal 21 Oktober 1805. Armada laut Inggris yang berjumlah 27 kapal dalam formasi garis lurus menghancurkan armada Prancis-Spanyol yang berjumlah 33 kapal perang di tanjung Trafalgar, Spanyol selatan. Pihak Prancis-Spanyol kehilangan 22 kapal, sementara Inggris tidak kehilangan satupun kapal perangnya tetapi kehilangan komandan Horatio Nelson yang sudah terkenal kehebatannya selama perang Napoleon, terutama sejak Teluk Aboukir.


A 32. César-díj átadó ünnepségre 2007. február 24-én került sor a párizsi "Châtelet Színházban". Az ünnepségen Claude Brasseur színész elnökölt, a házigazda pedig ismét Valérie Lemercier színész-rendezőnő volt.


Die 32. Verleihung der Césars fand am 24. Februar 2007 im Théâtre du Châtelet in Paris statt. Das Filmjahr 2006 war mit 45 Prozent Marktanteil in Europa und 85 Millionen Kinobesuchern das erfolgreichste seit 23 Jahren für die einheimische Filmindustrie, wie der Filmproduzent Alain Terzian mitteilte. Terzian ist amtierender Präsident der Académie des Arts et Techniques du Cinéma, die die Filmpreise vergibt. Der französische Film lag damit knapp hinter den Hollywood-Produktionen, die auf einen europaweiten Marktanteil von 45,8 Prozent kamen.


La cerimonia di premiazione della 32ª edizione dei Premi César si è svolta il 24 febbraio 2007 al Théâtre du Châtelet di Parigi. È stata presieduta da Claude Brasseur e presentata da Valérie Lemercier. È stata trasmessa da Canal+.


Сезар (кінопремія, 2007)

32-га церемонія вручення нагород премії «Сезар» "Академії мистецтв та технологій кінематографа" за заслуги у царині французького кінематографу за 2006 рік відбулася 24 лютого 2007 року в Театрі Шатле (Париж, Франція). Номінантів було оголошено 26 січня 2007 року.


La des César du cinéma, récompensant les films sortis en 2006, s'est déroulée le au théâtre du Châtelet.


The 32nd César Awards ceremony, presented by the Académie des Arts et Techniques du Cinéma, honoured the best films of 2006 in France and took place on 24 February 2007 at the Théâtre du Châtelet in Paris. The ceremony was chaired by Claude Brasseur and hosted by Valérie Lemercier. "Lady Chatterley" won the award for Best Film.


Die 35. Herren-Boxeuropameisterschaften der Amateure wurden vom 19. Februar bis zum 29. Februar 2004 im kroatischen Pula ausgetragen.


Чемпионат Европы по боксу 2004

Чемпионат Европы по боксу 2004 года прошёл в городе Пула (Хорватия) с 19 по 29 февраля. Это был 35 чемпионат, организованной Европейской ассоциацией любительского бокса (EABA). В чемпионате приняли участие 292 спортсмена из 41 страны.


Campionati europei di pugilato dilettanti 2004

I Campionati europei di pugilato dilettanti maschili 2004 si sono tenuti a Pola, Croazia, dal 19 al 29 febbraio 2004. È stata la 35ª edizione della competizione biennale organizzata dall'EABA. 292 pugili da 41 Paesi hanno partecipato alla competizione, che è servita da qualificazioni ai giochi olimpici di Atene 2004. A partire da questa edizione la categoria dei Pesi superwelter (atleti con peso inferiore a 71 kg) è stata soppressa.


Чемпіонат Європи з боксу 2004

XXXV Чемпіонат Європи з боксу (чоловіків) відбувся 19 — 29 лютого 2004 року в місті Пула в Хорватії.


2004 Avrupa Amatör Boks Şampiyonası 19-29 Şubat tarihleri arasında Pula, Hırvatistan'da gerçekleştirilmiştir. 35nci Avrupa Amatör Boks Şampiyonasını EABA organize etmiş olup, 41 ülkeden 292 boksör katılmıştır. Rus Orta Sıklet Gaydarbek Gaydarbekov, "En İyi boksör ödülü"nü almıştır. Turnuva'da Atina, Yunanistan 2004 Yaz Olimpiyatları için de eleme görevi yapmıştır. Tüm madalya kazananlar Atina Oyunları için bir hak kazanmıştır.


Championnats d'Europe de boxe amateur 2004

La des championnats d'Europe de boxe amateur s'est déroulée à Pula, Croatie, du 19 au .


XXXV Mistrzostwa Europy w Boksie (mężczyzn) odbyły się w dniach 19–29 lutego 2004 w hali sportowej w Puli (Chorwacja). Walczono w jedenastu kategoriach wagowych (zlikwidowano kategorię lekkośrednią). Startowało 292 uczestników z 43 państw, w tym jedenastu reprezentantów Polski.


The men's 2004 European Amateur Boxing Championships were held in Pula, Croatia, from February 19 to February 29. The 35th edition of thi bi-annual competition was organised by the European governing body for amateur boxing, EABA. A total number of 292 fighters from 41 countries competed at these championships. Russia's Gaydarbek Gaydarbekov afterwards received the "Best Fighter Award". The tournament served as a qualification event for the 2004 Summer Olympics in Athens, Greece. All medal winners earned a berth for the Athens Games.


A 3. amatőr ökölvívó-világbajnokságot Münchenben, az NSZK-ban rendezték 1982. május 4–15. között. A szupernehézsúly bevezetésével eggyel nőtt a súlycsoportok száma, így 12 versenyszámban avattak világbajnokot. A küzdelmek egyenes kieséses rendszerben zajlottak, és mindkét elődöntő vesztese bronzérmet kapott.


Die 3. Amateur-Boxweltmeisterschaften der Herren fanden 1982 in München statt.


Чемпионат мира по боксу 1982

Чемпионат мира по боксу 1982 года прошёл с 5 по 15 мая в Мюнхене (ФРГ). Это был 3-й чемпионат мира, организованный Международной ассоциацией любительского бокса (АИБА). В турнире принял участие 271 боксёр из 45 стран.


Vuoden 1982 nyrkkeilyn maailmanmestaruuskilpailut järjestettiin 4. toukokuuta – 15. toukokuuta 1982 Münchenissä, Länsi-Saksassa. Kisoissa oteltiin 12 painoluokassa.


Campionati mondiali di pugilato dilettanti 1982

I Campionati mondiali di pugilato dilettanti del 1982 (AIBA World Boxing Championships) si sono tenuti a Monaco di Baviera, Germania Ovest, dal 4 al 15 maggio. Da questa edizione viene aggiunta la categoria dei Supermassimi (oltre 91 kg).


Championnats du monde de boxe amateur 1982

Les championnats du monde de boxe amateur masculins se sont déroulés du 4 au 15 mai 1982 à Munich, RFA, sous l'égide de l'AIBA (Association Internationale de Boxe Amateur).


Mistrzostwa świata w boksie 1982 odbywały się w dniach 4 - 15 maja 1982 roku w mieście Monachium w RFN.


The Men's 1982 World Amateur Boxing Championships were held in Munich, West Germany from May 4 to 15. The third edition of this competition, held two years before the Summer Olympics in Los Angeles, California, was organised by the world governing body for amateur boxing AIBA.


Campeonato Mundial de Boxeo Aficionado de 1982

El III Campeonato Mundial de Boxeo se realizó en Múnich (R.F.A.) entre el 4 y el 15 de mayo de 1982 bajo la organización de la Asociación Internacional de Boxeo Amateur (AIBA) y la Asociación Alemana de Boxeo Amateur.


A 60. cannes-i filmfesztivált 2007. május 16. és május 27. között rendezték meg Stephen Frears brit filmrendező elnökletével. A megnyitóest házigazdája Diane Kruger német színésznő volt, aki anyanyelvén kívül franciául és angolul is köszöntötte a mintegy 2400 díszvendéget. A rangos filmes eseményt hivatalosan tajvani színésznő és Manoel de Oliveira portugál filmrendező közösen nyitotta meg. A hivatalos versenyprogramban 22 nagyjátékfilm és 11 rövidfilm szerepelt; az Un certain regard szekcióban 19 játékfilm, a Cinéfondation keretében 16, míg versenyen kívül 12 új és 26 filmtörténeti alkotást vetítettek. A párhuzamos rendezvények Kritikusok Hete szekciójában 7 nagyjátékfilmet, 7 rövidfilmet és külön vetítéseken további 11 alkotást mutattak be, a Rendezők Kéthete elnevezésű szekció keretében pedig 23 nagyjátékfilm, 10 kisfilm és külön vetítéseken 3 alkotás vetítésére került sor.


第60回カンヌ国際映画祭

第60回カンヌ国際映画祭（だい60かいカンヌこくさいえいがさい）は、2007年5月16日から5月27日にかけて開催された。


Internationale Filmfestspiele von Cannes 2007

Die 60. Internationalen Filmfestspiele von Cannes fanden vom 16. Mai bis zum 27. Mai 2007 statt. Das Filmfestival wurde mit Wong Kar-wais Wettbewerbsbeitrag "My Blueberry Nights" eröffnet und endete mit Denys Arcands Komödie "L’Âge des ténèbres," die außerhalb des Wettbewerbs gezeigt wurde. Der wichtigste Preis, die Goldene Palme für den besten Spielfilm, ging an Cristian Mungius "4 Monate, 3 Wochen und 2 Tage".


Канскі кінафестываль 2007

60-ы Канскі кінафестываль праходзіў з 16 па 27 мая 2007 года ў горадзе Каны, Францыя. Галоўную ўзнагароду кінафестывалю — Залатую пальмавую галіну — атрымаў фільм «4 месяцы, 3 тыдні і 2 дні» рэжысёра Крысціяна Мунджыў.


Каннский кинофестиваль 2007

Каннский кинофестиваль 2007 года проходил с 16 по 27 мая. Фестиваль проводился в 60-й раз. Отметить это событие было решено созданием фильма «У каждого своё кино», в работе над которым приняли участие 36 кинорежиссёров со всего мира, чья творческая судьба так или иначе связана с Каннским смотром. На заданную тему — зал кинотеатра — каждый приглашённый постановщик снял трёхминутный фильм. Премьера картины «Каждому своё кино» состоялась на пятый день фестиваля (20 мая). Ещё в начале года было названо имя председателя жюри основного конкурса — им стал британский кинорежиссёр Стивен Фрирз. Жюри конкурса дебютов «Золотая камера» возглавил российский режиссёр Павел Лунгин.


La 60ª edizione del Festival di Cannes si è svolta a Cannes dal 16 al 27 maggio 2007.


제60회 칸 영화제는 2007년 5월 16일부터 2007년 5월 27일까지 열린 영화제이다. 프랑스 칸에서 개최되었으며 사회자는 다이앤 크루거이다.


Каннський кінофестиваль 2007

60-ий Каннський кінофестиваль проходив з 16 по 27 травень 2007 року. Головою журі був британський режисер Стівен Фрірз. В основній конкурсній програмі взяли участь 22 фільми з 12 країн. Золоту пальмову гілку отримав отримав фільм «Чотири місяці, три тижні і два дні» румунського кінорежисера Крістіана Мунджіу.


جشنواره فیلم کن ۲۰۰۷

شصتمین دوره جشنواره فیلم کن از تاریخ ۱۶ تا ۲۷ مه ۲۰۰۷ در شهر کن در جنوب فرانسه برگزار شد. استیون فریرز کارگردان بریتانیایی رئیس هیئت داوران بخش مسابقه اصلی این دوره از جشنواره بود. جشنواره با فیلم شب‌های بلوبری من به کارگردانی وونگ کار وای افتتاح شد و با فیلم عصر ظلمت ساخته دنیس آرکند به پایان رسید.


第60屆戛纳電影節於2007年5月16日（法國當地時間）至5月27日舉行。本屆戛纳影展由黛安·克魯格（Diane Kruger）主持，開幕片是香港導演王家衛（前一年的康城影展評審團主席）的《藍莓之夜》，閉幕片是加拿大導演丹尼斯·阿坎德（Denys Arcand）的《黑暗年代》。本屆評審團主席是英國導演斯蒂芬·弗里爾斯（Stephen Frears）。


El 60è Festival Internacional de Cinema de Canes es va dur a terme del 16 al 27 de maig de 2007. El President del jurat fou el director britànic Stephen Frears. Es van seleccionar 22 pel·lícules de 12 països per la Palma d'Or. Els premis foren anunciats el 26 de maig. "4 luni, 3 saptamini si 2 zile", dirigida per Cristian Mungiu va guanyar la Palma d'Or.


60. Cannes Film Festivali 16 - 27 Mayıs 2007 tarihleri arasında gerçekleşti. Jüri Başkanı, İngiliz yönetmen Stephen Frears'dı . On iki ülkeden yirmi iki film Altın Palmiye için yarışmak üzere seçildi. Ödüller 26 Mayıs'ta açıklandı. Cristian Mungiu'nun yönettiği "4 Ay, 3 Hafta ve 2 Gün" Altın Palmiye kazandı.


Die 60ste jaarlikse Cannes-rolprentfees is van 16-27 Mei 2007 gehou. Die Britse regisseur Stephen Frears was die voorsitter van die jurie vir die hoofkompetisie. Die Duitse aktrise en voormalige model Diane Kruger het die opening- en die afsluitingseremonie aangebied. Altesaam 53 rolprente en kortfilms is vir mededinging gekies.


Le Festival de Cannes 2007, du festival, a eu lieu du 16 au 27 mai. La maîtresse de cérémonie fut l'actrice allemande Diane Kruger et le président du jury le réalisateur britannique Stephen Frears. Le festival s'est ouvert par la montée des marches de l'équipe de "My Blueberry Nights" et par un court-métrage de David Lynch d'une durée de deux minutes (un segment du film "Chacun son cinéma") présenté lors de la cérémonie d'ouverture.


60. Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Cannes odbył się w dniach 16-27 maja 2007 roku. Imprezę otworzył pokaz hongkońskiego filmu "Jagodowa miłość" w reżyserii Wonga Kar-waia. W konkursie głównym zaprezentowane zostały 22 filmy pochodzące z 13 różnych krajów.


The 60th Cannes Film Festival ran from 16 to 27 May 2007. The President of the Jury was British director Stephen Frears. Twenty two films from twelve countries were selected to compete for the Palme d'Or. The awards were announced on 26 May. "4 Months, 3 Weeks and 2 Days", directed by Cristian Mungiu won the Palme d'Or.


Festival Internacional de Cine de Cannes de 2007

La 60.ª edición del Festival Internacional de Cine de Cannes tuvo lugar entre el 16 y el 27 de mayo de 2007 en el bulevar de la Croisette, en la ciudad francesa de Cannes. 22 películas de 12 países fueron seleccionados para competir por la Palma de Oro. Los premios fueron anunciados el 26 de mayo. "4 meses, 3 semanas y 2 días", dirigida por Cristian Mungiu ganó la Palma de Oro.


مهرجان كان السينمائي 2007

مهرجان كان السينمائي لعام 2007 هو الدورة الـ60 للمهرجان عقد في 16 إلى 27 مايو من عام 2007، حصل فيلم ""4 أشهر، 3 أسابيع ويومان"" للمخرج الروماني كريستيان مونغيو على السعفة الذهبية.


Festival Film Cannes 2007, keenam belas, berlangsung dari 16 sampai 27 Mei 2007. "My Blueberry Nights" karya Wong Kar-wai membuka festival tersebut, dan "The Age of Ignorance" karya Denys Arcand menutupnya (Wong adalah presiden Juri Festival Film Cannes 2006). Presiden Juri Resmi-nya adalah sutradara Inggris Stephen Frears.


A finn polgárháború az első világháború okozta nemzeti és társadalmi zűrzavar része volt Finnországban. A háborút 1918. január 27. és 1918. május 15. között vívták a „vörösök” (punaiset), akiket a finn népi küldöttség vezetett (és a finn szociáldemokraták ellenőrzése alatt álltak), valamint a „fehérek” (valkoiset), akiket a vaasai szenátus vezetett (és a finn szenátust képviselték amelyet polgári pártok alkottak). A vörösök a bolsevik Oroszország, míg a fehérek a Német Birodalom és svéd önkéntesek katonai támogatását élvezték.


De Finse Burgeroorlog was een burgeroorlog in Finland die duurde van 27 januari tot 15 mei 1918. De partijen waren de socialistische Finnen (de Rode Garde) en de conservatieve Finnen (de Witte Garde). De Roden kregen steun van het bolsjewistische Rusland terwijl de Witten steun ontvingen van het Duitse Keizerrijk en Zweedse vrijwilligers.


Фински грађански рат

Фински грађански рат (, ) био је рат између финских пробољшевичких присталица, тзв. Црвених (фин. "punaiset", шве. "röda", Социјалдемократска партија Финске коју је водило Народно заступништво Финске), и владиних антисоцијалиста Белих (фин. "valkoiset", шве. "vita"), којима је заповедао барон Манерхајм.


フィンランド内戦（フィンランドないせん、）は、フィンランドで1918年に発生した、右派と左派による内戦である。帝政ドイツの支援を受けた白衛軍がヘルシンキを陥落させ、東方問題の前線であるサンクトペテルブルクの英仏資本を牽制した。


Finska inbördeskriget ("även frihetskrig, medborgarkrig, revolution") var en väpnad konflikt i det nyligen självständiga Finland, som pågick från den 27 januari till den 15 maj 1918, mellan den "röda" sidan och den "vita" sidan. Den "röda" utgjordes av de "röda" socialdemokraterna och den "vita" av den konservativt ledda finländska senaten. De röda erhöll visst stöd från den nyinrättade bolsjevikiska regimen i Ryssland, medan de vita fick stöd från Tyskland och i begränsad utsträckning av Sverige. Kriget slutade med seger för den vita sidan.


Als Finnischer Bürgerkrieg wird eine bewaffnete Auseinandersetzung bezeichnet, die das erst am 6. Dezember 1917 unabhängig gewordene Finnland im Wesentlichen vom 27. Januar bis zum 5. Mai 1918 erschütterte. Im Hintergrund des Bürgerkrieges standen aufgestaute gesellschaftliche Gegensätze, aber auch die Auswirkungen der revolutionären Ereignisse in Russland, zu welchem Finnland bislang als autonomes Großfürstentum gehört hatte. Die Abdankung des russischen Zaren und finnischen Großfürsten infolge der Februarrevolution 1917 stürzte Finnland in eine Verfassungskrise, in welcher die öffentliche Ordnung zunehmend zerfiel. Eine durch den Ersten Weltkrieg bedingte Lebensmittelkrise bewirkte im Zusammenspiel mit der Propaganda der russischen Bolschewiki eine Radikalisierung und Militarisierung der Arbeiterbewegung.


מלחמת האזרחים הפינית

מלחמת האזרחים הפינית (בפינית: Suomen sisällissota) הייתה מלחמת אזרחים שהתרחשה בפינלנד בתחילת המאה ה-20 מייד לאחר הכרזת העצמאות של פינלנד. צדדי הסכסוך היו "לבנים" (אנשי ימין) ו"אדומים" (אנשי שמאל). כ-37,000 פינים נהרגו במהלך המלחמה.


Φινλανδικός Εμφύλιος Πόλεμος

Ο Φινλανδικός Εμφύλιος Πόλεμος (27 Ιανουαρίου – 15 Μαΐου 1918) αφορούσε την αρχηγία και τον έλεγχο της Φινλανδίας κατά τη μετάβαση της από Μεγάλο Δουκάτο της Ρωσικής Αυτοκρατορίας σε ανεξάρτητο κράτος. Η αντιπαράθεση σχημάτιζε μέρος της εθνικής, πολιτικής, και κοινωνικής αναταραχής που ήταν συνέπεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου (Ανατολικό Μέτωπο) στην Ευρώπη. Ο πόλεμος ξέσπασε μεταξύ των "Κόκκινων", που τους οδηγούσε το Κόμμα των Σοσιαλδημοκρατών και των "Λευκών", που τους οδηγούσαν μη σοσιαλιστές, η συντηρητική Σύγκλητος της Φινλανδίας. Η παραστρατιωτική οργάνωση "Κόκκινοι Φρουροί", που αποτελείτο από βιομηχανικούς εργάτες και αγρότες, έλεγχε τις πόλεις και τα βιομηχανικά κέντρα της Νότιας Φινλανδίας. Η παραστρατιωτική οργάνωση Λευκοί Φρουροί, που αποτελείτο από χωρικούς και φατρίες αστών της μεσαίας και ανώτερης τάξης, έλεγχε την αγροτική κεντρική και βόρεια Φινλανδία.


Războiul Civil Finlandez (–) a avut ca obiectiv preluarea controlului asupra Finlandei în timpul tranziției sale de la statutul de Mare Ducat în cadrul Imperiului Rus la cel de stat independent. Conflictul a făcut parte din agitația națională, politică și socială produsă de Primul Război Mondial (Frontul de Est) în Europa. Părțile implicate în conflict au fost "roșiii", conduși de Partidul Social-Democrat și "albii", conduși de Senatul nesocialist, dominat de conservatori. Gruparea paramilitară Gărzile Roșii, formată din muncitori din industrie și agricultură, controla orașele și centrele industriale din Finlanda de sud. Gruparea paramilitară Garda Albă, formată din țărani și facțiuni ale claselor de mijloc și superioară, controlau zonele rurale din centrul și nordul Finlandei.


Гражданская война в Финляндии

Гражда́нская война́ в Финля́ндии () была частью национального и социального брожения, вызванного Первой мировой войной в Европе. Финская гражданская война была одним из многих национальных и социальных конфликтов в послевоенной Европе, она шла с 27 января по 15 мая 1918 года между «красными» (), радикальными левыми, возглавляемыми Советом народных уполномоченных Финляндии; и «белыми» (), буржуазно-демократическими силами финского Сената. Красных поддержала Российская Советская Республика, тогда как белые получали военную помощь от Германской империи и, неофициально, от Швеции (, военный контингент и силы флота на Аландских островах).


Suomen sisällissota käytiin Suomen senaatin eli hallituksen ja sitä vastaan kapinoineen Suomen kansanvaltuuskunnan johtamien joukkojen välillä 27. tammikuuta – 15. toukokuuta 1918. Senaatin asevoimina olivat valkoiset joukot ja kansanvaltuuskunnan joukkoina Suomen Punainen Kaarti eli punaiset. Saksan keisarikunnan armeija tuki valkoisia valtaamalla Helsingin, Lahden ja muita eteläsuomalaisia kaupunkeja. Neuvosto-Venäjä tuki punaisia lahjoittamalla näille aseita.


La guerra civile finlandese ("sisällissota" in finlandese) è stata una guerra combattuta dal 27 gennaio al 16 maggio 1918 tra i finlandesi "rossi" ("punaiset"), costituiti da comunisti e socialdemocratici, e i "bianchi" ("valkoiset"), forze guidate dal Senato conservatore, succeduto al Senato di unità nazionale, che cercava di mantenere lo "status quo".


핀란드 내전()은 핀란드 대공국이 러시아 제국에서 독립하면서 신생 핀란드를 누가 주도할 것이냐를 둘러싸고 벌어진 내전이다. 핀란드 내전은 제1차 세계 대전(동부 전선)으로 인해 발생한 민족적, 정치적, 사회적 혼란의 일부였다. 내전 주체는 핀란드 사회민주당이 이끄는 적군과 반사회주의적 핀란드 원로원이 이끄는 백군이다. 적군을 지지하는 준군사조직 적위대는 산업 노동자 및 전원 노동자로 이루어졌으며 핀란드 남부의 주요 도시와 산업 중심지들을 장악했다. 백군을 지지하는 준군사조직 백위대는 농민과 중상류 계급으로 이루어져 핀란드 중부와 북부의 전원 지대를 장악했다.


Громадянська війна у Фінляндії

Громадянська війна у Фінляндії — внутрішній збройний конфлікт у Фінляндії в першій половині 1918 року із залученням зовнішніх сил.


جنگ داخلی فنلاند

جنگ داخلی فنلاند بخشی از آشفتگی ملی، سیاسی و اجتماعی ناشی از جنگ جهانی اول (۱۹۱۴-۱۹۱۸) در اروپا بود.


芬蘭內戰（，）发生于1918年1月27至1918年5月15日，是芬蘭獨立後左派與右派政府發生的戰爭，最後以政府軍獲勝告終。


A Guerra Civil Finlandesa fez parte de um tumulto nacional e social causado pela Primeira Guerra Mundial (1914-1918) na Europa. A guerra foi travada na Finlândia de 27 de janeiro a 15 de maio de 1918, entre as forças dos social-democratas chamados "Vermelhos" "(punaiset)", apoiadas pela União Soviética, e as forças do senado conservador não-socialista, comumente chamado de "Brancos" "(valkoiset)", apoiados militarmente pelo Império Alemão e voluntários da Suécia.


La Guerra Civil finlandesa va ser part del caos social i nacionalista ocasionat a Europa a la darreria de la Primera Guerra Mundial. Va tenir lloc a Finlàndia, des del 27 de gener fins al 15 de maig de 1918. D'un costat es trobaven les forces socialdemòcrates, dirigides per la delegació popular de Finlàndia, comunament coneguts com a «rojos» ("punaiset"). D'altra banda es trobaven les forces del senat, controlades pels conservadors que a la tardor anterior, que pretenien mantenir l'statu quo (retenir la independència i la monarquia constitucional sense parlamentarisme). Eren popularment coneguts com a «blancs» ("valkoiset"). Els roigs van rebre l'ajuda de la Rússia Bolxevic, mentre els blancs van ser recolzats militarment per l'II Imperi Alemany.


Den finske borgerkrigen var en borgerkrig i Finland som ble utkjempet fra 27. januar til 15. mai 1918 mellom styrker fra Finlands sosialdemokratiske parti, organiserte i den såkalte "Finske sosialistiske arbeiderrepublikk", kalt «De røde», på den ene siden og styrker lojale til det konservative og borgerlige finske senatet (regjeringen), kalt «De hvite». «De røde» fikk støtte fra det revolusjonære, bolsjevikiske styret i den russiske sovjetrepublikk, mens «de hvite» fikk støtte fra Tyskland, fra finske veteraner som hadde tjenestegjort på tysk side i første verdenskrig, og fra svenske frivillige.


Fin İç Savaşı (Fince: "Suomen sisällissota", "Kansalaissota"), sürmekte olan I. Dünya Savaşı sırasında bağlı bulunduğu Rus İmparatorluğunda Çarlık rejiminin devrilmesinin ardından yaşanan Ekim Devrimi sonrasında bağımsızlığını kazanan Finlandiya'da 27 Ocak-15 Mayıs 1918 tarihleri arasında yaşanan iç savaştır. Solcularla sağcılar arasında yaşanan iç savaş sırasında sosyalistler "Kızıllar" (Fince: "punaiset") olarak, karşı taraftaki anti-sosyalistler ise "Beyazlar" (Fince: "valkoiset") olarak adlandırılmıştır. Kızıllar Sovyetler Birliği, Beyazlar ise Alman İmparatorluğu tarafından askeri ve ekonomik olarak desteklenmişlerdir.


La guerre civile finlandaise ( – ) se déroule lors de la période de transition pendant laquelle le grand-duché de Finlande, composante de l'Empire de Russie, devient un État indépendant. Le conflit s'intègre dans un moment de déstabilisation nationale, politique et sociale causé par la Première Guerre mondiale. La guerre oppose les Rouges sociaux-démocrates et les Blancs commandés par le sénat conservateur. Les Rouges, comprenant des ouvriers et des travailleurs agricoles, contrôlent les villes et les centres industriels du sud de la Finlande alors que les Blancs, composés de paysans et de membres de la classe moyenne et de la bourgeoisie, contrôlent le centre et le nord rural du pays.


Wojna domowa w Finlandii (fiń. "Suomen sisällissota") – wewnętrzny konflikt zbrojny w dopiero co powstałym Królestwie Finlandii w pierwszej połowie 1918 roku pomiędzy siłami Czerwonych ("punaiset"), wspieranych przez radziecką Rosję a siłami Białych ("valkoiset"), wspieranych przez Niemcy.


The Finnish Civil War was a civil war in Finland in 1918 fought for the leadership and control of the country between White Finland and Finnish Socialist Workers' Republic (Red Finland) during the country's transition from a Grand Duchy of the Russian Empire to an independent state. The clashes took place in the context of the national, political, and social turmoil caused by World War I (Eastern Front) in Europe. The war was fought between the "Reds", led by a section of the Social Democratic Party, and the "Whites", conducted by the conservative-based Senate and the German Imperial Army. The paramilitary Red Guards, were composed of industrial and agrarian workers. They controlled the cities and industrial centers of southern Finland. The paramilitary White Guards, consisted of land owners and those in the middle and upper-classes. They controlled rural central and northern Finland, and were led by General C. G. E. Mannerheim.


La guerra civil finlandesa o guerra civil finesa (del 27 de enero al 15 de mayo de 1918) fue parte del caos social y nacionalista ocasionado en Europa en las postrimerías de la Primera Guerra Mundial. De un lado se encontraban las fuerzas bolcheviques dirigidas por la delegación popular de Finlandia, comúnmente conocidos como «rojos» ("punaiset"). Del otro lado se encontraban las fuerzas del senado, controladas desde el otoño anterior por los conservadores —quienes pretendían mantener el "statu quo"; es decir, conservar la independencia y la monarquía constitucional sin parlamentarismo—, popularmente conocidos como «blancos» ("valkoiset"). Los rojos recibieron la ayuda de la Rusia bolchevique, mientras que los blancos fueron apoyados militarmente por el Segundo Imperio alemán.


Finská občanská válka byla součást národních a společenských nepokojů, způsobených první světovou válkou (1914–1918) v Evropě. Válka ve Finsku probíhala od 27. ledna do 15. května 1918 mezi jednotkami finských sociálních demokratů, běžně označovaní jako "rudí" "(punaiset)", a konzervativci, vedenými finským senátem, běžné nazývaní "bílí" "(valkoiset)". Rudým se dostávalo podpory z bolševického Ruska, zatímco bílým z Německého císařství.


Den finske borgerkrig (; ) var en af de nationale, politiske og sociale omvæltninger, som blev forårsaget af 1. verdenskrig (1914–1918) i Europa. Borgerkrigen drejede sig om kontrol og ledelse af Storhertugdømmet Finland da det opnåede sin uafhængighed af Rusland efter oktoberrevolutionen i Petrograd. Krigen blev udkæmpet fra 27. januar til 15. maj 1918 mellem styrker fra Finlands Socialdemokratiske Parti under ledelse af Finske Folks Delegation, kaldet "De røde" (, ) og styrker fra de ikke-socialistiske konservativt-anførte Finske senat, kaldet "De hvide" (, ). De røde var hovedsagelig finsktalende arbejdere og fik støtte fra den den Føderative russiske Sovjetrepublik. De havde deres base i industribyerne mod syd. De hvide bestod overvejende af landmænd og svensktalende fra middel- og overklassen, og de fik militær støtte fra det Tyske kejserrige. De hvide vandt krigen, hvor omkring 37.000 mennesker døde ud af en befolkning på 3 millioner.


الحرب الأهلية الفنلندية

الحرب الأهلية الفنلندية (بالفنلندية Suomen sisällissota) جزء من الفوضى الوطنية والاجتماعية التي سببتها الحرب العالمية الأولى (1914-1918) في أوروبا. دارت رحى الحرب بفنلندا في الفترة من 27 يناير حتى 15 مايو من عام 1918 بين قوات الديمقراطيين الاشتراكيين بقيادة وفد شعب فنلندا والمعروفة باسم "الحـُمر" (punaiset)، وقوات المحافظين المناوئة للاشتراكيين ذوي الأغلبية في مجلس الشيوخ والمعروفة باسم" البيض " (valkoiset). ساندت جمهورية روسيا السوفياتية الحـُمر، في حين تلقى البيض مساعدات عسكرية من الإمبراطورية الألمانية.


สงครามกลางเมืองฟินแลนด์

สงครามกลางเมืองฟินแลนด์ เป็นสงครามกลางเมืองในฟินแลนด์ในปี ค.ศ. 1918 เป็นการสู้รบเพื่อการเป็นผู้นำและควบคุมฟินแลนด์ในช่วงที่ประเทศกำลังเปลี่ยนแปลงจากราชรัฐของจักรวรรดิรัสเซียมาเป็นรัฐเอกราช การปะทะกันเกิดขึ้นในบริบทของเหตุระส่ำระสายของประเทศ การเมือง และสังคมที่สาเหตุมาจากสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง(แนวรบด้านตะวันออก)ในยุโรป สงครามครั้งนี้เป็นการสู้รบระหว่างฝ่ายแดง ภายใต้การนำโดยส่วนหนึ่งของพรรคสังคมประชาธิปไตย และฝ่ายขาว ที่ถูกดำเนินการโดยวุฒิสภาที่มาจากฝ่ายอนุรักษ์นิยมและกองทัพจักรวรรดิเยอรมัน กองกำลังกึ่งทหาร เรดการ์ดประกอบไปด้วยคนงานจากโรงงานอุตสาหกรรมและเกษตรกรรม ได้เข้าควบคุมเมืองและศูนย์กลางเขตอุตสาหกรรมของฟินแลนด์ทางตอนใต้ กองกำลังกึ่งทหาร ไวท์การ์ดประกอบไปด้วยเกษตรกรพร้อมกับชนชั้นทางสังคมคือชนชั้นกลางและชนชั้นสูงที่ควบคุมชนบทภาคกลางและทางเหนือของฟินแลนด์


Perang Saudara Finlandia (27 Januari – 15 Mei 1918) adalah perang saudara yang memperebutkan kepemimpinan Finlandia pada masa transisi dari periode keharyapatihan di bawah kendali Rusia menjadi negara merdeka. Konflik ini merupakan bagian dari kekacauan nasional, politik dan sosial yang diakibatkan oleh Perang Dunia I di Front Timur Eropa. Perang ini berlangsung antara kaum merah yang dipimpin oleh Partai Demokratik Sosial melawan kaum putih yang dipimpin oleh Senat yang non-sosialis dan konservatif. Kelompok paramiliter Garda Merah yang terdiri dari pekerja industri dan agrarian menguasai kota-kota dan pusat industri di Finlandia selatan. Kelompok paramiliter Garda Putih yang terdiri dari para petani dan faksi kelas menengah dan atas menguasai wilayah pedesaan di Finlandia utara dan tengah.


A kaliforniai aranyláz (1848–1855) 1848. január 24-én kezdődött, amikor egy colomai fűrészmalom (Sutter's Mill) mellett aranyat találtak. A felfedezés gyorsan terjedő híre mintegy 300 ezer embert vonzott Kaliforniába az Amerikai Egyesült Államok más területeiről, valamint Latin-amerikai, európai és ázsiai országokból és Ausztráliából.


De Californische goldrush was de grootschalige, stormachtige migratie van mensen vanuit de hele wereld naar Californië, die ontstond nadat daar op 24 januari 1848 goud was gevonden en aanhield tot 1856.


カリフォルニア・ゴールドラッシュ

カリフォルニア・ゴールドラッシュ（、1848年-1855年）は、カリフォルニア州（当時はまだ州になっていない）コロマのサッターズミルでジェームズ・ウィルソン・マーシャルが金を発見した1848年1月24日に始まった。金発見の報せはたちまち広がり、アメリカの全国や海外からおよそ30万人もの男、女、子供がカリフォルニアに集まることとなった。この30万人の中で約15万人は海路から、残りの15万人は陸路を伝って到着した。


Guldrushen i Kalifornien (1848–1855) inleddes den 24 januari 1848, då man upptäckte guld vid Sutter's Mill i Coloma. Sedan Samuel Brannan skrivit om händelsen spred sig ryktet snabbt, vilket ledde till att omkring 300 000 människor från och utanför USA begav sig till Kalifornien.


Während des kalifornischen Goldrauschs von 1848 bis 1854 suchten Tausende ihr Glück als Goldgräber in Kalifornien. Aus dem kalifornischen Goldrausch leitet sich auch der offizielle Beiname Kaliforniens "Golden State" ab.


കാലിഫോർണിയ ഗോൾഡ് റഷ്

കാലിഫോർണിയയിലെ കൊളോമയിലെ സട്ടേർസ് മില്ലിൽ ജെയിസ് ഡബ്ല്യൂ. മാർഷൽ 1848 ജനുവരി 24 ന് സ്വർണ്ണ ശേഖരം കണ്ടുപിടിച്ചതോടെയാണ് കാലിഫോർണിയ ഗോൾഡ് റഷ് എന്ന പ്രതിഭാസം (1848 – 1855) ആരംഭിച്ചത്. സ്വർണ്ണം കണ്ടുപിടിച്ച വാർത്ത കാട്ടുതീ പോലെ പടരുകയും അമേരിക്കൻ ഐക്യനാടുകളുടെ മറ്റു പ്രദേശങ്ങളിൽനിന്നും വിദേശങ്ങളിൽനിന്നുപോലും ഏകദേശം 300,000 ത്തിലധികം ആളുകൾ ഈ പ്രദേശത്തേയ്ക്കു തള്ളിക്കയറുന്നതിനു പ്രചോദനമാകുകയും ചെയ്തു. പെട്ടെന്നുണ്ടായ കുടിയേറ്റങ്ങളും സ്വർണ്ണത്തിൽ നിന്നുള്ള ധനവും അമേരിക്കൻ സമ്പദ്‍വ്യവസ്ഥയ്ക്ക് പുത്തനുണർ‌വ്വുനൽകി. ഇത് ‘കോംപ്രമൈസ് ഓഫ് 1850’ (മെക്സിക്കൻ-അമേരിക്കൻ യുദ്ധത്തിൽ ലഭ്യമായ പ്രദേശങ്ങൾക്കായി 1850 സെപ്റ്റംബറിൽ യു.എസ് കോൺഗ്രസിൽ പാസാക്കി വിജയിപ്പിച്ച അഞ്ച് പ്രത്യേക ബില്ലുകളുടെ ഒരു പാക്കേജ്) എന്നറിയപ്പെടുന്ന പാക്കേജ് പ്രകാരം, ഒരു യു.എസ്. പ്രദേശമല്ലാതെ നിലനിൽക്കുകയും നേരിട്ട് സംസ്ഥാന പദവിയിലേയ്ക്കു എത്തിച്ചേരുകയും ചെയ്ത ആദ്യ സംസ്ഥാനമായി കാലിഫോർണിയ മാറി.


הבהלה לזהב (קליפורניה)

הבהלה לזהב בקליפורניה (1848–1855) הייתה בהלה לזהב שהחלה ב-24 בינואר 1848, כאשר נמצא זהב על ידי ג'יימס ו' מרשל בסאטרס מיל בקולומה, קליפורניה. הראשונים ששמעו את המידע על מציאת הזהב היו תושבי אורגון, הוואי ואמריקה הלטינית, והם היו הראשונים שהחלו לזרום למדינה בסוף 1848. בסך הכל, השמועות על הזהב הביאו כ-300,000 איש לקליפורניה מרחבי ארצות הברית ומחוצה לה. כמחציתם הגיעו דרך הים, והשאר הגיעו דרך היבשה, דרך נתיב קליפורניה ונתיב נהר חילה.


Goana după aur din California (în ; 1848 – 1855) a început în ianuarie 1848, când s-a descoperit aur la Ferma lui Sutter din localitatea . După ce s-a răspândit vestea, aproximativ  de oameni au venit în California din restul Statelor Unite și de peste hotare.


Калифорнийская золотая лихорадка

Калифорнийская золотая лихорадка — неорганизованная массовая добыча золота в Калифорнии в 1848—1855 годах. Началась золотая лихорадка 24 января 1848 года, когда Джеймс В. Маршалл () обнаружил золото вблизи лесопилки Саттера (), которой владел калифорнийский предприниматель Джон Саттер, на реке Американ-Ривер. Как только новость об обнаружении распространилась, около 300 тысяч человек прибыли в Калифорнию из других штатов США и из-за рубежа.


Kalifornian kultaryntäys oli vuosien 1848–1855 välillä Kaliforniassa Yhdysvalloissa tapahtunut kultaryntäys. Ensimmäinen kultalöydön teki James W. Marshall tammikuussa 1848. Kun uutinen löydöstä myöhemmin levisi, noin 300 000 ihmistä Yhdysvalloista ja muualta maailmasta tuli etsimään kultaa Kalifornian joista ja kukkuloista. Kullankaivajia kutsuttiin nimityksellä "49ers" heidän tulovuotensa 1849 mukaan.


Калифорнийска златна треска

Калифорнийската златна треска е период от историята на САЩ, характеризиращ се с истерия за търсене на злато в Северна Калифорния.


La corsa all'oro californiana, o febbre dell'oro californiana, fu un periodo della storia americana segnata dall'interesse mondiale per l'oro della Sierra Nevada, nella regione centrale della California.


கலிபோர்னியா தங்க வேட்டை

கலிபோர்னியா தங்க வேட்டை (California Gold Rush) (1848-1855), கலிபோர்னியாவின் கொலமாவில் இருந்த சட்டரின் மர ஆலையில் யேம்சு டபிள்யூ மார்சல் என்பவரால் தங்கம் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட 1858 சனவரி 24 இல் தொடங்கியது. தங்கம் கிடைத்தது பற்றிய செய்தியால் ஐக்கிய அமெரிக்காவின் பிற பகுதிகளில் இருந்தும், வெளிநாடுகளிலிருந்தும் 300,000 மக்கள் வரை கலிபோர்னியாவில் குவிந்தனர். சடுதியான மக்கள் உள்வரவும் தங்கத்தின் வருகையும் அமெரிக்கப் பொருளாதாரத்துக்குப் புதுவலுவைக் கொடுத்தது. அத்துடன், பிரதேசத் தகுதிக்குச் செல்லாமல் நேரடியாகவே 1850 இல் மாநிலத் தகுதியைப் பெற்ற மிகச் சில அமெரிக்க மாநிலங்களில் ஒன்றாகக் கலிபோர்னியா ஆனது. இந்தத் தங்க வேட்டை, கலிபோர்னியாவின் தாயக மக்களில் பெரும் தாக்கத்தை உண்டாக்கியது. இது நோயாலும், இன அழிப்பாலும், பட்டினியாலும் அவர்களின் வேகமான மக்கள்தொகை வீழ்ச்சிக்கு வழிகோலியது. தங்க வேட்டை முடிவடைந்த போது, கலிபோர்னியா ஐதாக மக்கள் வாழ்ந்த முன்னாள் மெக்சிக்கப் பகுதி என்னும் நிலையில் இருந்து, 1856 இல் புதிய குடியரசுக் கட்சியின் முதல் சனாதிபதி வேட்பாளரின் சொந்த மாநிலம் என்ற தகுதிக்கு உயர்ந்துவிட்டது.


캘리포니아 골드 러시(California Gold Rush, 1848년 ~ 1855년)는 당시 캘리포니아 준주 콜로마의 슈터 밀에서 제임스 W. 마셜이 1848년 1월 24일 금을 발견함으로 촉발된 사건이다. 황금을 발견했다는 소식은 이내 확산되어 미국의 각지, 그리고 해외에서 남녀노소를 비롯한 약 30만 명의 인구가 캘리포니아에 유입되었다.


Каліфорнійська золота лихоманка

Каліфорнійська золота лихоманка — неорганізоване масове видобування золота в Каліфорнії у 1848–1855 роках. Почалася в січні 1848 року, коли було виявлено золото на березі Америкен-Рівер на лісопильні Саттера. Як тільки новина про відкриття розповсюдилася, близько 300 тис. шукачів прибули до Каліфорнії з інших штатів США і з-за кордону.


تب طلا در کالیفرنیا

تب طلا در کالیفرنیا (۱۸۵۵–۱۸۴۸) به آرامی از ۲۴ ژانویه ۱۸۴۸ با پیدا شدن طلا توسط جیمز دبلیو. مارشال در ساترز میل در کولوما، کالیفرنیا آغاز شد.


加利福尼亚州淘金潮（），是1848年1月24日開始的一個淘金潮，當時是由在加利福尼亞州科洛馬的發現黃金。一开始消息傳播得较慢，主要是当地人开始淘金，但到1849年消息傳開後，大約30萬人從美國其他地方和海外各地來到加利福尼亞州。许多淘金者是唱着《哦，苏珊娜》这首流行一时的歌曲直奔加利福尼亚的。


A Corrida do ouro na Califórnia (1848–1855) começou em , quando foi encontrado ouro em Sutter's Mill. Quando as notícias da descoberta se espalharam, cerca de pessoas, oriundas do restante dos Estados Unidos e do exterior, acorreram à Califórnia.


La febre de l'or de Califòrnia va ser un fenomen social ocorregut al Far West, als Estats Units, entre 1848 i 1855; caracteritzat per la gran quantitat d'immigrants que van arribar a la rodalia de San Francisco (Califòrnia) a la recerca d'aquest metall. Aquest fenomen va començar prop del poble de Coloma, quan es va descobrir or al paratge de Sutter's Mill. Quan la notícia del descobriment es va escampar, al voltant de tres-centes mil persones van emigrar a Califòrnia des de la resta dels Estats Units i d'altres països.


Gullfeberen i California begynte ved et gullfunn den 24. januar 1848, i det området som siden ble kjent som California. Nyheten spredde seg og over 300 000 mennesker kom fra andre deler av USA og andre deler av verden for å grave etter gull.


Kaliforniya Altına Hücum (1848–1855) dönemi 24 Ocak 1848'de James W. Marshall'ın Coloma, Kaliforniya'daki Sutter's Mill'de altın bulması ile başladı. Keşif haberi 300.000 insanı ABD'nin ve etrafının çeşitli yerlerinden Kaliforniya'ya getirdi. Bu 300.000 kişinin yarısı kara yolu ile gelirken yarısı ise deniz yoluyla ulaşımını sağladı. Kaliforniya o dönemde göçmenler için şiddetli ve tehlikeli bir yer haline geldi.


Cơn sốt vàng California (tiếng Anh: California Gold Rush) 1848–1855 bắt đầu tháng 1 năm 1848, khi James W. Marshall phát hiện vàng ở Sutter's Mill, Coloma, California. Thông tin về việc tìm vàng đầu tiên từ những người ở Oregon, Sandwich Islands (Hawaii), và Mỹ Latin, họ là những người đầu tiên đổ xô đến bang Calofornia vào cuối năm 1848. Khi tin này lan ra, khoảng 300.000 người đã đến California từ khắp nơi trên nước Mỹ và từ nước ngoài. Trong số đó, khoảng phân nửa là đến bằng đường biển và phân nửa từ đồng bằng California Trail và đường thủy sông Gila.


Kerubut Emas California (1848–1855) bermula pada 24 Januari apabila emas telah dijumpai oleh James W. Marshall dekat Kilang Sutter di Coloma, California, Amerika Syarikat. Pada keseluruhannya, berita mengenai emas tersebut telah membawa lebih kurang 300,000 orang ke California dari seluruh Amerika Syarikat dan luar negara. Dianggarkan mereka yang tiba itu sebahagiannya datang melalui jalan laut manakala sebahagian lagi melalui jalan darat dari timur, di Rintisan California dan Rintisan Sungai Gila.


La ruée vers l’or en Californie est une période d'environ huit ans (1848-1856) qui commence en par suite de la découverte d'or à Sutter's Mill, une scierie appartenant au Suisse Johann August Sutter, près de Coloma, à l'est de Sacramento, dans l'actuel État de Californie (États-Unis). La nouvelle se répand rapidement et attire en Californie plus de , américains et étrangers.


Kalifornijska gorączka złota – krótkotrwały okres gorączki złota na zachodnim wybrzeżu USA w połowie XIX wieku.


The California Gold Rush (1848–1855) was a gold rush that began on January 24, 1848, when gold was found by James W. Marshall at Sutter's Mill in Coloma, California. The news of gold brought approximately 300,000 people to California from the rest of the United States and abroad. The sudden influx of gold into the money supply reinvigorated the American economy, and the sudden population increase allowed California to go rapidly to statehood, in the Compromise of 1850. The Gold Rush had severe effects on Native Californians and accelerated the Native American population's decline from disease, starvation and the California genocide.


La fiebre del oro de California (en inglés: "California gold rush") fue un fenómeno social ocurrido en Estados Unidos entre 1848 y 1855, caracterizado por la gran cantidad de inmigrantes que llegaron a las cercanías de San Francisco (California) en busca de dicho metal. Este fenómeno comenzó cerca del pueblo de Coloma, cuando se descubrió oro en Sutter's Mill. Cuando la noticia del descubrimiento se esparció, alrededor de trescientas mil personas emigraron a California desde el resto de los Estados Unidos y de otros países.


Kalifornská zlatá horečka (1848–1855) začala 24. ledna 1848 v Coloma (Kalifornie), když bylo Jamesem Marshallem při stavbě Sutterovy pily objeveno zlato. Zpráva o objevu se brzy rozšířila, výsledkem bylo 300 000 mužů, žen a dětí, kteří přišli do Kalifornie ze zbytku Spojených států a zahraničí. United States Geological Survey odhaduje, že během prvních pěti let zlaté horečky bylo vytěženo až 370 tun zlata. Cena tohoto množství zlata by dnes činila přibližně 16 miliard dolarů. Do dneška se na území Kalifornie podle odhadů vytěžilo okolo 3700 tun zlata.


Guldfeberen i Californien (1848–1855) begyndte den 24. januar 1848, da James W. Marshall fandt guld ved Sutter's Mill, i Coloma, Californien. Nyheden om fundet fik omkring 300.000 mennesker til at tage til Californien fra resten af USA og fra udlandet. Af de 300.000 ankom ca. halvdelen ad søvejen og resten kom gående.


حمى ذهب كاليفورنيا

بدأت حمى الذهب في كاليفورنيا في 24 يناير 1848 مع اكتشاف جيمس مارشال الذهب في بعض مجاري الأنهار في كاليفورنيا. احتفظ جيمس بالأمر سرا لحين تواتيه الفرصة ويستثمر في مجال البحث عن الذهب إلا أنه سرعان ما انتشر الخبر في الصحافة وأدى لحدوث فورة هجرة إلى كاليفورنيا، حيث أن الآلاف استقلوا القطار والعربات والسفن وحتى ساروا على الاقدام من قارتي أمريكا والعالم القديم طمعا في الحصول على ثروة سريعة. في البداية اغتنى الكثير من المنقبين، إلا أنه لم يلبث الأمر حتى سادت الصراعات وأعمال السطو وأصبح من الصعوبة الحصول على الذهب بسبب احتكار الشركات الكبيرة فضلا عن تضائل كميات الذهب.


การตื่นทองที่แคลิฟอร์เนีย

การตื่นทองที่แคลิฟอร์เนีย () เริ่มขึ้นเมื่อวันที่ 24 มกราคม 1848 เมื่อทองคำถูกค้นพบโดยเจมส์ ดับเบิลยู. มาร์แชลล์ ที่โรงเลื่อยชัตเตอร์ในโคโลมา แคลิฟอร์เนีย บุคคลกลุ่มแรกที่ทราบข้อมูลยืนยันการตื่นทอง คือ ประชาชนในโอเรกอน หมู่เกาะแซนด์วิช (ฮาวาย) และละตินอเมริกา ผู้ที่เป็นกลุ่มแรกที่เริ่มแห่กันเข้ามาในแคลิฟอร์เนียในปลายปี 1848 ข่าวทองคำดึงดูดประชาชนราว 300,000 คนมายังแคลิฟอร์เนีย จากทั่วสหรัฐอเมริกาและต่างประเทศ ในจำนวนนี้ ประมาณครึ่งหนึ่งมาทางทะเล และอีกครึ่งมาทางบกจากทิศตะวันออกตามเส้นทางแคลิฟอร์เนียและเส้นทางแม่น้ำฮีลา


Demam Emas California () terjadi ketika sejumlah orang pergi ke pegunungan di California untuk menemukan emas, yang bermula ketika James Wilson Marshall menemukan emas saat membangun sebuah tempat penggergajian untuk John Sutter pada tahun 1848. Ratusan ribu orang pergi ke California. Namun, beberapa orang tetap di rumah dan membuka toko pemasok yang membekali mereka semua dengan peralatan tambang.


A berlini kongresszus egy 1878-ban (június 13. és július 13. között), a nagyhatalmak (Oroszország, Nagy-Britannia, Franciaország, az Osztrák–Magyar Monarchia, Olaszország és Németország), valamint az Oszmán Birodalom és a balkáni népek (görögök, szerbek, románok, montenegróiak és albánok) között lezajló konferencia elnevezése, amelynek célja az orosz–török háború után a balkáni térség országainak meghatározása volt. A kongresszus a berlini szerződés aláírásával ért véget, amely a San Stefanó-i békeszerződést írta felül.


Tijdens het Congres van Berlijn in 1878 werd onder leiding van de Duitse rijkskanselier Otto von Bismarck de Oosterse kwestie opgelost.


Берлински конгрес

Берлински конгрес, одржан од 13. јуна до 13. јула 1878. године у Берлину под председништвом Ота фон Бизмарка, je био састанак представника шест великих сила у Европи (Русија, Велика Британија, Француска, Аустроугарска, Италија и Немачка), Османског царства и четири балканске државе (Грчка, Србија, Румунија и Црна Гора) .


ベルリン会議 (1878年)

ベルリン会議（ベルリンかいぎ）は、露土戦争の結果起こった国際紛争解決のために、ドイツの宰相ビスマルクが1878年6月13日 - 7月13日に主催した国際会議。イギリス、フランス、ドイツ、オーストリア、ロシア、イタリア、オスマン帝国の7か国が参加し、バルカン半島の新独立国の領域が決定された。


Berlinkongressen, en på Österrikes förslag och efter tyska regeringens inbjudan i Berlin 13 juni - 13 juli 1878 hållen sammankomst. Här deltog representanter för de sex dåvarande stormakterna och Osmanska riket, för att ordna förhållandena i Östeuropa på ett för några makter (särskilt Storbritannien och Österrike) mera tillfredsställande sätt än vad som skett i den mellan Ryssland och Osmanska riket 3 mars samma år slutna freden i San Stefano.


Der Berliner Kongress war eine Versammlung von Vertretern der europäischen Großmächte Deutsches Reich, Österreich-Ungarn, Frankreich, Vereinigtes Königreich, Italien und Russland sowie des Osmanischen Reiches, auf der die Balkankrise beendet und eine neue Friedensordnung für Südosteuropa ausgehandelt wurde. Der in Berlin stattfindende Kongress begann am 13. Juni 1878 und endete am 13. Juli 1878 mit der Unterzeichnung des Berliner Vertrages.


Берлінскі кангрэс

Берлінскі кангрэс (13 чэрвеня — 13 ліпеня 1878) — міжнародны кангрэс, скліканы для перагляду ўмоў Сан-Стэфанскага мірнага пагаднення, якое завяршыла руска-турэцкую вайну 1877-1878 гадоў.


קונגרס ברלין

קונגרס ברלין היה כינוס של מספר מעצמות שנערך בברלין בין 13 ביוני עד 13 ביולי 1878. בקונגרס השתתפו האימפריה הרוסית, הקיסרות הגרמנית, בריטניה, צרפת, האימפריה העות'מאנית, ממלכת איטליה והאימפריה האוסטרו-הונגרית. אושררה בו מחדש, כתוצאה מלחץ רוסי, עצמאותן של סרביה, בולגריה, מונטנגרו ורומניה מהאימפריה העות'מאנית. הקונגרס כונס על ידי יריביה של רוסיה על מנת לפתוח מחדש את חוזה סן סטפנו שסיים את המלחמה העות'מאנית-רוסית (1877–1878). הקונגרס טיפל בכמה מהנושאים הבוערים הקשורים במצב בחצי האי הבלקני.


Συνέδριο του Βερολίνου

Το Συνέδριο του Βερολίνου υπήρξε ένα σπουδαίο ιστορικό διεθνές πολιτικό συνέδριο, κορυφής όπως θα λεγόταν σήμερα, που συνήλθε στο Βερολίνο και ήταν διάρκειας ενός μηνός (13 Ιουνίου - 13 Ιουλίου 1878 - ν.ημερ.). Το συνέδριο αυτό συγκλήθηκε υπό την προεδρία του καγκελάριου Βίσμαρκ και τη συμμετοχή πληρεξούσιων της Αγγλίας, Αυστροουγγαρίας, Γαλλίας, Ιταλίας, Οθωμανικής και Ρωσικής Αυτοκρατορίας και τεσσάρων βαλκανικών κρατών (Ελλάδα, Σερβία, Ρουμανία και Μαυροβούνιο), με στόχο τον καθορισμό των συνόρων των κρατών της Βαλκανικής Χερσονήσου μετά το Ρωσοτουρκικό Πόλεμο του 1877-78.


Congresul de la Berlin (13 iunie – 13 iulie 1878, Berlin, Imperiul German) a fost o întâlnire a principalelor puteri europene ale vremii și reprezentanți ai Imperiului Otoman. Congresul s-a desfășurat în urma conflictului dintre Imperiul Țarist și cel Otoman (1877-1878) și a avut drept scop principal reorganizarea Țărilor Balcanice. Cancelarul Otto von Bismarck a fost cel care a încercat să echilibreze balanța între interesele divergente avute în zonă de Imperiul Britanic, Imperiul Austro-Ungar și Imperiul Rus.


Берлинский конгресс

Берли́нский конгресс 1878 года (1 (13) июня — 1 (13) сентября) — международный конгресс, созванный для пересмотра условий Сан-Стефанского мирного договора 1878 года, завершившего Русско-турецкую войну 1877—1878 годов. Завершился подписанием Берлинского трактата. Заседания конгресса проходили первый месяц в здании рейхсканцелярии, а в дальнейшем в гостинице «Кайзерхоф».


Berliinin kongressi 13. kesäkuuta – 13. heinäkuuta 1878 oli Euroopan suurvaltojen huippukokous, joka päätti Balkanin kansojen ja valtioiden kohtalosta Venäjän keisarikunnan ja Osmanien valtakunnan välisen sodan (1877–1878) jälkeen. Kongressia johti Saksan keisarikunnan kansleri Otto von Bismarck ja myös Britannian pääministerillä Benjamin Disraelilla oli siellä keskeinen rooli.


Berlinski kongres je bil sestanek predstavnikov takratnih velesil - Nemčije, Avstro-Ogrske, Francije, Združenega kraljestva, Italije, Rusije - in Osmanskega cesarstva junija in julija 1878 v Berlinu.


Берлински конгрес

Берлинският конгрес (13 юни – 13 юли 1878) е европейски дипломатически форум, проведен в министерската сграда Развил в Берлин след като Русия печели Руско-турската война (1877 – 1878). Целта му е разпределяне на териториите, които преди това са били част от Османската империя и организиране на държавите на Балканите. Представени са тогавашните Велики сили: (Великобритания, Австро-Унгария, Русия, Франция, Германия, Италия), четири балкански държави и Османската империя. Европейските дипломати целят намаляване на руското влияние на Балканите и преразглеждане на Санстефанския мирен договор, сключен три месеца по-рано, който е в противовес с подписаното между Русия и Австро-Унгария Райхщадско споразумение. В заключение се подписва Берлинският договор, който предопределя подялбата на България и нейното разпокъсване. Други разглеждани въпроси са статутът на Цариград, проливите Босфор и Дарданели, Румъния, Сърбия, Черна гора; териториална подялба на османски владения и др.


Il Congresso di Berlino si svolse dal 13 giugno al 13 luglio 1878 nella capitale tedesca. Fu promosso dall'Austria e accettato dalle altre potenze europee per rettificare il trattato di Pace di Santo Stefano, con il quale la Russia, dopo aver sconfitto la Turchia nella Guerra del 1877-1878, aveva accresciuto il suo potere nei Balcani. Oltre alla Russia, alla Turchia, all'Austria e alla Germania, al Congresso di Berlino parteciparono la Gran Bretagna, la Francia e l'Italia. Le decisioni prese costituirono il Trattato di Berlino.


베를린 회의(, )는 러시아-튀르크 전쟁 이후 체결된 산스테파노 조약을 개정하기 위해 1878년 6월 13일부터 7월 13일까지 베를린에서 개최된 회의로, 유럽 열강들은 이를 통해 발칸 반도에서 러시아의 영향력이 지나치게 확장되는 것을 방지하고자 하였다.


Берлінський конгрес

Берлінський конгрес — міжнародний конгрес, відбувся 1 (13 червня) — 1 (13 липня) 1878 р., скликаний для перегляду умов Сан-Стефанського мирного договору 1878, що підсумував Російсько-турецьку війну 1877—1878 рр.


کنگره برلین (۱۳ ژوئن – ۱۳ ژوئیه ۱۸۷۸) اجلاسی متشکل از رهبران قدرت‌های اروپایی و امپراتوری عثمانی در برلین سال ۱۸۷۸ بود. این کنگره به دنبال جنگ روسیه و عثمانی (۱۸۷۷-۱۸۷۸) تشکیل شد و هدف اصلی آن، سازماندهی کشورهای بالکان بود.


柏林会议（）是指1878年6月13日-1878年7月13日在德国柏林举行的会议。与会国包括当时欧洲强国（俄罗斯、英国、法国、奥匈帝国、意大利王國和德国）、巴尔干半岛各国（希腊王国、塞尔维亚公国、罗马尼亚联合公国和黑山公国）和奥斯曼帝国。这次会议旨在确定俄土战争后巴尔干半岛各国的领土。最终，会议以柏林条约的签订而结束。


O Congresso de Berlim (13 de junho - 13 de julho de 1878) foi uma reunião de líderes das grandes potências europeias e o Império Otomano em Berlim, em 1878. Na sequência da Guerra russo-turca de 1877–1878, o objetivo da reunião foi reorganizar os países dos Balcãs. Otto von Bismarck, que conduziu o Congresso, se comprometeu a equilibrar os diferentes interesses da Grã-Bretanha, Rússia e Áustria-Hungria. Como consequência, no entanto, as diferenças entre a Rússia e a Áustria-Hungria foi intensificada, tal como as questões de nacionalidade dos Balcãs.


El Congrés de Berlín de 1878 fou una assemblea diplomàtica dels representants de diversos estats europeus sota la presidència d'Otto von Bismarck, Canceller d'Alemanya amb el propòsit de reorganitzar la zona dels Balcans després de la Guerra Russo-Turca de 1877–1878. També pretenia copsar els interessos d'Anglaterra, Rússia i Àustria-Hongria en la zona. Van haver-hi representants del Regne Unit, Àustria-Hongria, França, Alemanya, Itàlia, Rússia i l'Imperi Otomà. Delegats de Grècia, Romania, Sèrbia i Montenegro van assistir a les sessions que tractaven sobre els seus estats, però no eren integrants del congrés. El tractat resultant fou signat el 23 de juliol, i modificà el Tractat de San Stefano amb el qual el Regne Unit i Àustria-Hongria no eren conformes.


Berlin-kongressen i 1878 ble holdt på initiativ av Otto von Bismarck i Berlin, hvor representanter for stormaktene Tyskland, Østerrike-Ungarn, Frankrike, Italia, Storbritannia, Russland og Det osmanske riket var til stede.


Berlin Kongresi (13 Haziran - 13 Temmuz 1878), dönemin Avrupa'daki altı büyük gücünün (Rusya, İngiltere, Fransa, Avusturya-Macaristan, İtalya ve Almanya), Osmanlı İmparatorluğu ve dört Balkan devletinin (Yunanistan, Sırbistan, Romanya ve Karadağ) temsilcilerinin bir araya geldiği bir toplantıdır. 93 Harbi sonrası Balkan Yarımadası'ndaki devletlerin topraklarını belirlemeyi amaçlayan ve Rusya ile Osmanlı İmparatorluğu arasında üç ay önce imzalanan Ayastefanos Antlaşması'nın yerini alan Berlin Antlaşması'nın imzalanmasıyla sona erdi.


Hội nghị Berlin (13 tháng 6 - 13 tháng 7 năm 1878) là cuộc họp của đại diện sáu cường quốc lúc đó ở châu Âu (Nga, Anh, Pháp, Áo-Hung, Ý và Đức), Đế chế Ottoman và bốn quốc gia Balkan (Hy Lạp, Serbia, Romania và Montenegro). Mục đích của hội nghị là nhằm mục đích xác định lãnh thổ của các quốc gia trên Bán đảo Balkan sau Chiến tranh Nga-Thổ Nhĩ Kỳ 1877, và kết thúc bằng việc ký kết Hiệp ước Berlin, thay thế cho Hiệp ước San Stefano sơ bộ, đã được ký kết ba tháng trước đó giữa Nga và Đế quốc Ottoman.


Le congrès des Nations, ou congrès de Berlin,est une conférence diplomatique tenue à Berlin, du 13 juin au , par les représentants des puissances européennes, à la suite des efforts de Benjamin Disraeli pour réviser le traité de San Stefano.


Berlínsky kongres (13. jún 1878 - 13. júl 1878) bol stretnutím predstaviteľov vtedajších európskych mocností - Anglicko (Bejamin Disraeli), Nemecko (Otto von Bismarck), Rakúsko-Uhorsko (Július Andráši), Taliansko, Rusko (Alexandr Michajlovič Gorčakov) - a Osmanskej ríše. Podnetom pre tento kongres bola reorganizácia usporiadania Balkánskeho polostrova po rusko-tureckej vojne (1877- 1878).


Kongres berliński – konferencja zorganizowana przez główne mocarstwa europejskie w Berlinie, w dniach od 13 czerwca do 13 lipca 1878.


The Congress of Berlin (13 June – 13 July 1878) was a diplomatic conference to reorganise the states in the Balkan Peninsula after the Russo-Turkish War of 1877–78, which had been won by Russia against the Ottoman Empire. Represented at the meeting were Europe's then six great powers: Russia, Great Britain, France, Austria-Hungary, Italy and Germany; the Ottomans; and four Balkan states: Greece, Serbia, Romania and Montenegro. The congress concluded with the signing of the Treaty of Berlin, replacing the preliminary Treaty of San Stefano that had been signed three months earlier.


El Congreso de Berlín de 1878 fue una asamblea diplomática que se produjo en Berlín, del 13 de junio al 13 de julio de 1878 por los representantes de las potencias europeas, tras los esfuerzos del británico Benjamin Disraeli para revisar el tratado de San Stefano que había resultado de la guerra ruso-turca de 1877–1878 y que ponía en peligro el Imperio Otomano, lo cual entraba en contradicción con los intereses del Reino Unido. Fue organizada bajo la presidencia de Otto von Bismarck, Canciller de Alemania, país anfitrión del congreso.


Berlínský kongres byl mezinárodním setkáním svolaným k vyřešení Velké východní krize z let 1877–1878.


Berlinerkongressen var et møde, der blev holdt med Europas førende magter og det Osmanniske Rige i Berlin fra 13. juni til 13. juli 1878. Der var repræsentanter til stede fra stormagterne Tyskland, Østrig-Ungarn, Frankrig, Italien, Storbritannien, Rusland og det Osmanniske Rige. Formålet var et ordne forholdene i Østeuropa på en for nogle magter mere tilfredsstillende måde (særlig Storbritannien og Østrig-Ungarn), end fredsaftalen mellem Rusland og Det Osmanniske Rige fra samme år (Freden i San Stefano).


बर्लिन कांग्रेस

बर्लिन कांग्रेस (13 जून – 13 जुलाई 1878) बर्लिन में सम्पन्न एक सम्मेलन था जिसमें उस समय की महाशक्तियाँ (रूस, ग्रेट ब्रिटेन, फ्रांस, आस्ट्रिया-हंगरी, इटली तथा जर्मनी), चार बाल्कन राज्य (ग्रीस, सर्बिया, रोमानिया, मान्टीनिग्रो) और उस्मानी साम्राज्य ने भाग लिया था। इसका उद्देश्य 1877-78 के रूस-तुर्की युद्ध के बाद बाल्कन प्रायद्वीप के राज्यों की सीमायें तय करना था। इस सम्मेलन के परिणामस्वरूप बर्लिन की संधि पर हस्ताक्षर हुए जिसने रूस और उस्मानी साम्राज्य में मात्र तीन माह पूर्व सम्पन्न सान स्टिफानों की संधि का स्थान ग्रहण किया।


اجتماع برلين

كان اجتماع برلين (13 يونيو- 13 يوليو 1878) اجتماعًا لممثّلي القوى العظمى الست في ذلك الوقت (روسيا وبريطانيا العظمى وفرنسا والإمبراطورية النمساوية المجرية وإيطاليا وألمانيا) والإمبراطورية العثمانية وأربع دول بلقان (اليونان وصربيا ورومانيا والجبل الأسود). هدفَ المؤتمر إلى رسم حدود أراضي الدول في شبه جزيرة البلقان في أعقاب الحرب الروسية التركية بين عامي 1877 و1878 وانتهت بتوقيع معاهدة برلين التي حلّت محلّ معاهدة سان ستيفانو الأولية والتي جرى توقيعها قبل ثلاثة أشهر بين روسيا والإمبراطورية العثمانية.


การประชุมใหญ่เบอร์ลิน

การประชุมใหญ่เบอร์ลิน (13 มิถุนายน – 13 กรกฎาคม ค.ศ. 1878) เป็นการประชุมของผู้แทนหกมหาอำนาจในเวลานั้น (รัสเซีย บริเตนใหญ่ ฝรั่งเศส ออสเตรีย-ฮังการี อิตาลีและเยอรมนี) จักรวรรดิออตโตมันและสี่รัฐบอลข่าน (กรีซ เซอร์เบีย โรมาเนียและมอนเตเนโกร) มีเป้าหมายเพื่อตัดสินดินแดนของรัฐในคาบสมุทรบอลข่านหลังสงครามรัสเซีย-ตุรกี ค.ศ. 1877–78 และสิ้นสุดลงด้วยการลงนามสนธิสัญญาเบอร์ลิน ให้แทนที่สนธิสัญญาซานสเตฟาโนซึ่งลงนามเมื่อสามเดือนก่อนระหว่างรัสเซียและจักรวรรดิออตโตมัน


Kongres Berlin adalah pertemuan diplomatik antara negara-negara besar di Eropa yang diselenggarakan di Berlin pada Juni-Juli 1878 yang mengakhiri Krisis Timur Besar. Kongres ini dihadiri oleh perwakilan dari Jerman, Prancis, Italia, Austria-Hungaria, Rusia, Turki dan Inggris. Tujuan dari diselenggarakannya kongres ini adalah untuk merevisi perjanjian San Stefano yang ditandatangani oleh Rusia dan Turki.


Az öbölháború 1991. január 16. és 1991. február 28. között, a Perzsa-öbölben zajló fegyveres konfliktus, melynek során az ENSZ koalíció felszabadította az Irak által megszállt Kuvaitot.


De Golfoorlog van 1990-1991 (Arabisch: حرب الخليج الثانية / Perzisch: جنگ خلیج پارس) was een conflict van augustus 1990 tot en met februari 1991, waarbij Irak aanvankelijk zijn buurland Koeweit binnentrok en bezette. Later werden de Iraakse troepen door een internationale coalitie, geleid door de Verenigde Staten én met een mandaat van de Verenigde Naties, door middel van een korte oorlog weer uit Koeweit verdreven.


Заливски рат

Заливски рат је био сукоб између Ирака и коалиционих снага 35 држава под мандатом Уједињених нација и вођством Сједињених Држава, са циљем да се протерају ирачке снаге које су окупирале Кувајт.


湾岸戦争（わんがんせんそう、、）は、1990年8月2日のイラクによるクウェート侵攻をきっかけに、国際連合が多国籍軍（連合軍）の派遣を決定し、1991年1月17日にイラクを空爆して始まった戦争である。


Kuwaitkriget, eller Gulfkriget var ett fullskaligt krig mellan Irak och allierade trupper, ledda av USA, under 1990-talets början. Det amerikanska kodnamnet var "Operation Ökenstorm" (Operation Desert Storm), det brittiska bidraget hade kodnamnet "Operation Granby", det franska bidraget hade kodnamnet "Opération Daguet" och det italienska bidraget hade kodnamnet "Locusta".


Der Zweite Golfkrieg (auch "Erster Irakkrieg" genannt, , )(جنگ دوم خلیج فارس) begann mit der Eroberung Kuwaits durch den Irak am 2. August 1990. Am 28. August wurde Kuwait durch den Irak annektiert. Ab dem 16. Januar 1991 begann eine Koalition, angeführt von den USA und legitimiert durch die Resolution 678 des UN-Sicherheitsrates, mit Kampfhandlungen zur Befreiung Kuwaits.


Вайна ў Персідскім заліве

Вайна ў Персідскім заліве (2 жніўня 1990 — 28 лютага 1991) — вайна паміж шматнацыянальнымі сіламі на чале з ЗША і Іракам за вызваленне і аднаўленне незалежнасці Кувейта. Канфлікт вядомы нябачаным раней у гісторыі размахам ужывання авіяўдараў, і, па меркаванні шматлікіх спецыялістаў, абазначыў новую эпоху ў ваенным мастацтве. Адзін з найболей вядомых ваенных канфліктаў другой паловы XX стагоддзя.


സുന്നി-ഷിയാ വിഭാഗിയതയുടെ ആധാരത്തിൽ 1980ൽ ഇറാഖ് ഇറാനെ ആക്രമിച്ചതുമുതൽ ഇറാക്കിന്റെ കഷ്ടകാലം ആരംഭിച്ചു എന്നുതന്നെ പറയാം. ഇസ്രയേൽ പലസ്തീൻ പ്രശ്നത്തിൽ പാലസ്തീനിനെ അനുകൂലിച്ചിരുന്ന ഇറാക്ക് പലസ്തീനിലും സിറിയയിലും മറ്റും രൂപംകൊണ്ട പല അറബിക്/പലസ്തീനി തീവ്രവാദി സംഘടനകൾക്കും രഹസ്യ പിന്തുണയും സഹായങ്ങളും നൽകിയിരുന്നു. ഇതിനാൽ ഇറാഖ് ഇതിനോടകം തന്നെ ലോകരാജ്യങ്ങൾക്കിടയിൽ തീവ്രവാദികളെ ആശയപരമായും സാമ്പത്തികമായും സഹായിക്കുന്നു എന്ന പേരിൽ കുപ്രസിദ്ധി നേടിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. 1983ൽ ഇറാനുമായി വെടിനിർത്തൽ കരാർ ഒപ്പിട്ടപ്പോഴേക്കും ഇറാഖ് ഒരു വൻ കടക്കെണിയിൽ അകപ്പെട്ടുകഴിഞ്ഞിരുന്നു. കൂടാതെ ഒരു ആഭ്യന്തിരകലാപം ഏതുനിമിഷവും പൊട്ടിപ്പുറപ്പെട്ടേക്കാം എന്നാ നിലയിലുള്ള ഒരു അസന്തുലിതാവസ്ഥ ഇറാഖിലാകമാനം നിലനിന്നിരുന്നു. ഇറാഖ് അധികവും കടം വാങ്ങിയിരുന്നത് സൗദിയയോടും കുവൈറ്റിനോടുമാണ്. സാമ്പത്തിക അടിത്തറ ആകെ തകർന്ന ഇറാഖ് തങ്ങളുടെ കടം എഴുതിത്തള്ളി കടക്കെണിയിൽ നിന്നും മോചിപ്പിക്കണം എന്ന് സൗദിയോടും കുവൈറ്റിനോടും ആവശ്യപ്പെട്ടു. എന്നാൽ അവർ ആ ആവശ്യം ചെവിക്കൊണ്ടില്ല.


מלחמת המפרץ, הידועה גם כמלחמת המפרץ הראשונה, כמבצע סופת מדבר, או כאם כל המלחמות בפי נשיא עיראק באותה תקופה, סדאם חוסיין, היא מלחמה שהתנהלה מ-2 באוגוסט 1990 ועד 28 בפברואר 1991 (מבצע סופה במדבר החל ב-17 בינואר 1991), ובמהלכה הוקמה, באישור האומות המאוחדות, קואליציה בראשות ארצות הברית בת 34 מדינות, שמטרתה הייתה שחרור כווית הכבושה.


Πόλεμος του Κόλπου

Ο Πόλεμος του Κόλπου (2 Αυγούστου 1990 - 28 Φεβρουαρίου 1991) ήταν πολεμική σύρραξη μεταξύ διεθνούς συμμαχίας από τουλάχιστον 31 κράτη υπό την καθοδήγηση των Η.Π.Α. και την εξουσιοδότηση του Ο.Η.Ε. κατά του Ιράκ, για την απελευθέρωση του Κουβέιτ.


La 2 august 1990, sub pretextul că deține drepturi istorice asupra Kuweitului, Irakul, condus de Saddam Husein, a invadat acest emirat și l-a anexat. ONU a condamnat agresiunea și a instituit un embargo commercial împotriva Irakului și, față de refuzul Bagdadului de a-și retrage trupele, a declanșat la 3 ianuarie 1991, o operațiune militară (Operațiunea ""Furtună în deșert""), grosul forțelor aeriene fiind asigurat de SUA. În urma acestei acțiuni, Kuweitul a fost eliberat (27 februarie), dar Irakul a rămas sub un regim de sancțiuni și de control al ONU, existând indicii că autoritățile de la Bagdad fabrică în secret arme bacteriologice și chimice. Refuzul guvernului irakian de a coopera cu echipele de control a determinat acțiunea de pedepsire americano-engleză (bombardamentele aeriene), din decembrie 1998 (Operațiunea ""Vulpea deșertului"").


Война в Персидском заливе

Война в Персидском заливе (), также известная как Война в заливе (), в арабском мире называется как Вторая война в Персидском заливе () или Война за освобождение Кувейта () — вооружённый конфликт между Многонациональными силами (МНС) и Ираком за освобождение и восстановление независимости Кувейта в период с 2 августа 1990 года по 28 февраля 1991 года. Конфликт известен невиданным до того времени размахом применения авиации (не с точки зрения количества самолётов, а по влиянию на ход боевых действий), «умного» и высокоточного оружия, что, по мнению многих специалистов, знаменовало начало новой эпохи в военном искусстве (также, благодаря самому широкому освещению процесса боевых действий в СМИ, получила название «телевизионной войны»). В коалиции приняли участие почти все бывшие союзники СССР по соцлагерю, и сам Советский Союз, уже находившийся на грани распада, впервые поддержал США.


Persianlahden sota eli operaatio Desert Storm () oli sota, joka käytiin Irakin ja yhdysvaltalaisen kenraali Norman Schwarzkopfin johtaman monikansallisen liittouman välillä vuonna 1991.


Zalivska vojna () je bila vojna med Irakom in koalicijo 30 držav OZN, ki jih je vodila ZDA; vojna se je začela 17. januarja 1991 s sprožitvijo operacije Puščavski vihar (ang: Operation Desert Storm).


Война в Персийския залив (1990 – 1991)

Войната в Персийския залив е конфликт между Ирак и обединените (коалиционни) сили на 34 държави, водени от САЩ. Войната започва с иракската инвазия в Кувейт през август 1990 г. Резултатът от войната е убедителната победа на коалиционните сили, които изтласкват иракските сили от Кувейт на цената на минимални жертви. Главните битки по земя и въздух се водят на територията на Ирак, Кувейт и съседна Саудитска Арабия. Войната не обхваща други страни, въпреки че иракски ракети засягат израелски градове.