Davacı vekili dava dilekçesinde özetle: Müvekkili şirketin 1968 yılından beri ticaret unvanının asli unsurunun "..." olduğunu ve "..." markasının, 1989 yılından beri müvekkili adına tescilli olduğunu, davacının ... logolu markasının 2000 yılından bu yana TPMK nezdinde tescilli olup 2015 yılından beri ise tanınmış marka olarak tescilli olduğunu, dava konusu ... numaralı "..." , ... numaralı " ..." ... numaralı " ...", ... numaralı " ...", ... numaralı "...'le ...", ... numaralı "...", ... numaralı "..." markalarının müvekkilinin tanınmış "..." markası ile ayırt edilemeyecek kadar benzer olan "..." ibaresini asli unsur olarak içerdiğini, müvekkiline ait "...” markasının logosunun yeşil çerçeveli altıgen şeklini dahi taklit etmeleri nedeni ile benzer olduğunu, müvekkilinin markasının tanınmışlığından kötü niyetli olarak haksız menfaat sağlamak amacıyla hareket ettiklerini dolayısıyla huzurdaki davayı açma zaruretinin hasıl olduğunu, davalıların dava konusu markaları 3. kişilere devretmemeleri için ihtiyati tedbir kararının ivedilikle verilmesi gerektiğini, davalıların markalarını tescil ettirdikleri şekillerden farklı olarak müvekkilinin ambalajlarını renk, şekil, kompozisyon olarak ayniyet derecesinde taklit etmek sureti ile aynı sektörde kullandıklarını, davalıların aynı desen ve renkleri kullanmasının kötü niyetli tescillerini de ortaya koyduğunu, davalıların "..." markasının yüksek düzeydeki tanınmışlığından faydalandıklarını ve faydalanmaya devam etmek için her türlü faaliyette bulunduklarını, tescil kapsamı dışında kalan söz konusu kullanımlarının “..." marka tescilinden kaynaklı haklarına tecavüz etmekte olduğunu, haksız rekabet teşkil ettiğini, davalılardan ...  LTD. ŞTİ'ne  ... tarihinde ... 10. Noterliği aracılığıyla ... yevmiye numaralı ihtarname gönderildiğini ancak ... 'nın söz konusu kullanımları kabul etmeyerek ihtarnamede belirtilen eylemlere son vermeyi reddettiğine dair ... tarihinde ... 37. Noterliği ... yevmiye numaralı cevabi ihtarname ile bildirildiğini,  davalıların haksız menfaat kazanırken müvekkili şirketin kazanç kaybı yaşadığını, bununla birlikte müvekkili şirketin imaj kaybı yaşama tehlikesi ile karşı karşıya olduğunu, davalıların markalarını tescil ettirdiği şekilde kullanmayarak müvekkilinin markasına yaklaşarak kullandıklarını, davalıların tescilsiz olarak kullandıkları ... ibareli logo kullanımının önlenmesi için ihtiyati tedbir kararının verilmesi gerektiğini, ... markasının köklerinin 1968 yılına  beri "..." ana markası altında faaliyet göstermekte olan şirketin 2000 yılından bu yana ... logosunu logosunu kullanmakta olduğunu, şirketin TPMK nezdinde 113 adet "..." esas unsurlu tescilli marka başvurunun olduğunu ve marka tescil başvuru tarihinin 1989 yılına kadar geri gittiğini, Yargıtay içtihatlarına göre bir markayı ilk defa kullanarak ona ayırt edicilik kazandıran kişinin "gerçek hak sahibi" olduğunu, davalının marka kullanımlarının tamamının müvekkili marka tescilleri ve kullanımlarından sonra olduğunu,  "..." ve ... türevi markalar ile hükümsüzlüğü talep edilen markaların gerek fonetik, gerek görsel, gerek konsept, gerek şekil ve hatta oluşum olarak ayırt edilemeyecek derecede benzer olduğunu, kırmızı geri planda yeşil şeritli altıgen şekli içerisine oturulan ... ibaresinin, 2007 yılından bu yana tescilli olan "...  " markasına atıfta bulunduğunu, davalılardan ...  tarafından daha önce TPMK nezdinde yapılan ... numara ile "..." ibaresinin 29. Sınıfta tescil başvurusunun iltibas tehlikesi doğuracağı bahisle reddedildiğini, davaya konu markaların müvekkili şirketin ana faaliyet alanı olan 29. ,35. 41. ve 43. sınıflarda yer alan mal ve hizmetler için tescilli olduğunu, hitap edilen tüketici kitlesinin de aynı olması sebebiyle markalar arasında karıştırılma tehlikesi bulunduğunu, davaya konu marka tescillerinin davacı markasına yanaşma saikiyle kötü niyetli olarak yapıldığını, benzerliğin tesadüfü aşarak taklitten ibaret olduğunu, müvekkilinin markasının Türkiye'de tanınmışlık düzeyinin çok yüksek olduğunu bu nedenle söz konusu markaların hükümsüzlüklerine karar verilmesi gerektiği, " ..." ve "  ..." markalarının tescil tarihinden bu yana tescil edildikleri mal ve hizmetlerde hiç kullanılmamış olduğunu , kullanıldığı iddia edilse dahi beş yıldır ara verilmiş olduğunu, bu nedenlerle ... numaralı " ..." ve ... numaralı " ..." markalarının bir bütün halinde ... tescil numaralı "..." markasının ise "... " dışında tescilli olduğu 29. Sınıftaki ürünler bakımından hükümsüzlüğüne karar verilmesini, davalıların logolarını beyaz bir geri planda ve ek kelime unsurları dahil olmaksızın, müvekkilinin ambalajını taklit etmek suretiyle kullandığını ve bu durumun haksız rekabet teşkil ettiğini  duruşmasız ve tebligatsız olarak  ... numaralı "..." , ... numaralı " ...", ... numaralı " ...", ... numaralı ' ...", ... numaralı "...'le ...	" ... numaralı "...", ... "..." markalarının 3. kişilere devrinin önlenmesi için bu hususunun TPMK'na bildirilmesini, "..." markasının leşçilleri kapsamı dışındaki kullanımlarının durdurulmasını ve ihtiyatı tedbir kararı verilmesini, ... numaralı "..." , ... numaralı " ...", ... numaralı "...", ... numaralı " ..." , ... "...'le ..." " ... numaralı"...", ... numaralı "..." markalarının SMK 6/1-3-4-5-6-9 maddeleri uyarınca hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinine,     hükümsüzlük taleplerinin reddedilmesi halinde ... numaralı " ...'' ve ... numaralı "...", ... tescil numaralı "..." markalarının SMK'nın 9. Maddesi uyarınca 5 yıl süre ile kullanılmaması sebebi ile iptaline, davalılar tarafından gerçekleştirilen tecavüzün her türlü mecradaki kullanımına son verilmesini, haksız rekabet teşkil eden ambalaj ... kullanımı ve ambalaj taklitleri fiillerinin tespiti, men'i, ref'i ve haksız rekabetten doğan maddi durumun ortadan kaldırılmasını, verilecek kararın tirajı en yüksek gazete de 15 gün ara ile yayınlanmasını, zarar tespiti için davalılar tarafından "..." ve türevi markaların kullanılması ile ilgili belgelerin, fişlerin vs. ve tüm ticari defterlerin sunulmasını, yargılama giderleri ile avukatlık ücretinin davalılara yüklenmesini talep ve dava etmiştir.
 Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; müvekkilinin, dava dışı ... Ltd. Şti'nin ortaklarından olduğunu, şirket ile dava dışı ... Bankası A.Ş arasında akdedilen 07/05/2008 tarihli Genel Kredi ve Teminat Sözleşmesini müteselsil kefil sıfatıyla imzaladığını, bu sözleşmeye istinaden şirket adına ... hesabının açıldığını ve şirkete 1.000.000,00 TL tutarında kredi kullandırıldığını, ancak borcun süresinde ödenmemesi nedeniyle hesabın kat edilerek dava dışı asıl borçlu ve müteselsil kefil aleyhine Küçükçekmece ...İcra Müdürlüğü'nün ... E.sayılı dosyasıyla icra takibi yapıldığını ve bu takipte 14.149,79 TL asıl alacak ve yıllık % 99 oranından temerrüt faizi ve faizin % 5' i oranında gider vergisi ve avukatlık ücreti ve icra masraflarıyla birlikte toplam 17.667,13 TL'nin ödenmesinin talep edildiğini, takibin 19/04/2011 tarihinde kesinleştiğini, müvekkili aleyhine haciz işlemlerine başlandığını, bu süreçte bankanın alacağını 05/12/2012 tarihli sözleşme ile ... A.Ş'ye devrettiğini ve bu şirketin ... A.Ş ile birleştiğini ve temlik alan alacaklı tarafından icra dosyasının yenilendiğini ve müvekkilinin 1/4 maliki olduğu taşınmaz üzerine haciz şerhi konulduğunu, haczin kaldırılması taşınmazın satışının önlenmesi için icra dosyasına 109.079,00 TL ödendiğini, bu miktarın 3.090,78 TL' sinin takipten önce, geri kalan 82.482,61 TL'sinin ise takipten sonra işlemiş yıllık % 99 oranından hesaplanan faiz olduğunu, ayrıca % 5' i tutarındaki gider vergisinin de talep edildiğini, ödenen % 5 oranındaki BSMV'nin 4.124,13 TL miktarında bulunduğunu, dolayısıyla uyuşmazık konusu icra takibiyle ilgili toplam 89.797,52 TL faiz ve faizin % 5 'i oranındaki gider vergisi ödemesi yapıldığını ancak yıllık % 99 oranından faiz hesabı yapılmasının doğru olmadığını, faizin değişen oranlardaki ticari temerrüt faizi üzerinden hesaplanması gerektiğini, bu şekilde hesap yapıldığında ödenmesi gereken faizin 10.965,31 TL olup, bu faizin % 5 oranındaki gider vergisinin de 548,26 TL miktarında bulunup toplam faiz ve gider vergisi tutarının 11.513,57.TL olmasına rağmen müvekkilince fazladan 78.283,95 TL ödendiğini belirterek, bu ödemenin 13 Ocak 2017 tarihinden itibaren işleyecek avans faiziyle birlikte tahsiline karar verilmesini talep ve dava  etmiştir. Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; açılan davanın haksız olduğunu, alacağın tahsilini geciktirmek amacıyla ikame edildiğini, davalının temerrüde düştüğünü ve sözleşmenin 45. maddesi gereğince hesabın kat edilerek takip yapıldığını, sözleşmede belirtilen faiz oranlarının geçerli ve bağlayıcı olup, sözleşmeye uygun olarak yıllık % 99 oranında faiz istendiğini belirterek, davanın reddini savunmuştur. İLK DERECE MAHKEMESİNİN KARARININ ÖZETİ: İlk Derece Mahkemesinin 25/12/2017 tarih ve 2017/79 Esas - 2017/1145 Karar sayılı kararı ile; "....Dosyada mevcut bulunan ve mahkememizce itibar edilen bilirkişi raporunda açıklandığı üzere borcun ödendiği 13/01/2017 tarihi itibarıyla, icra dosyası alacaklısının halen davacıdan 1.277,03 TL alacağının bulunduğunun açıklandığı, buna göre icra dosyasında tahsil edilen faiz ve faizin % 5'i oranındaki gider vergisinin fazlaca hesaplanmayıp yıllık % 99 oranına uygun şekilde tespit edilerek davacıdan tahsil edildiği anlaşılmıştır. Davacı taraf, uygulanacak faizin 3095 sayılı yasadaki ticari temerrüt faizi olduğunu ileri sürmektedir. Taraflar arasında akdedilen sözleşmede hangi oranda faiz uygulanacağı açıkça kararlaştırıldığından sözleşme serbestisi ve sözleşmeye bağlılık(Ahde vefa) ilkesi gereğince öncelikle sözleşmedeki faiz oranlarının uygulanması gerektiği takibe konu edilen alacağın genel kredi sözleşmesinden kaynaklanıp tacir niteliğinde bulunan şirkete verilen krediye dayalı olduğu, dolayısıyla alacağın ticari nitelikte bulunduğu, TBK 88. ve 120. maddesindeki sınırlamaların somut olayda uygulama yerinin olmadığı anlaşılmakla, sözleşmeye uygun olarak belirlenen oran üzerinden ve bu orana göre hesaplanan ve ödenen faiz  nedeniyle istirdadı gereken bir miktar bulunmadığından davanın haksız olup reddi gerektiği kabul edilmiş ve aşağıdaki hüküm kurulmuştur. " gerekçeleri ile; " Davanın  REDDİNE, ... " karar verilmiş ve verilen karara karşı, davacı vekili tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuştur. İLERİ SÜRÜLEN İSTİNAF SEBEPLERİ: Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle;  Takip dayanağı Genel Kredi Sözleşmesi'nin 45. maddesinde, temerrüt faizinin, Banka tarafından temerrüt tarihinde geçerli kredi faizi oranlarından en yükseğini % 50 oranında arttırmak suretiyle belirleneceğinin öngörüldüğünü, bunun bir genel işlem şartı olduğunu, temerrüt faizi oranının tek taraflı ve keyfi bir şekilde banka tarafından belirlenebilir nitelikte olup, temerrüt faiz oranının herhangi bir anda ne kadar olacağını davacının bilmesi ve öngörmesinin, buna göre tedbir almasının mümkün olmadığını, Tarafların tacir olduğu göz önüne alındığında, olaya Borçlar Kanunu'nun öncelikli olarak TTK hükümlerinin uygulanması gerektiğini, buna göre tacir olan tarafların, faiz oranını serbestçe kararlaştırabilecekleri konusunda bir uyuşmazlık bulunmadığını, ancak bunun, taraflardan biri aleyhinde sınırsız şekilde kullanılabilecek bir serbesti olmadığını, bu serbestinin TTK'nın 55. maddesi ile sınırlandırıldığını, TTK' nın 55. maddesinin (f) bendinde: "f) Dürüstlük kuralına aykırı işlem şartları kullanmak. Özellikle yanıltıcı bir şekilde diğer taraf aleyhine: Doğrudan veya yorum yoluyla uygulanacak kanuni düzenlemeden önemli ölçüde ayrılan ve Sözleşmenin niteliğine önemli ölçüde aykırı haklar ve borçlar dağılımını öngören, önceden yazılmış genel işlem şartlarını kullananlar dürüstlüğe aykırı davranmış olur. " hükmünün yer aldığını, Genel Kredi Sözleşmesi ve Taahhütnamesi ve buna bağlı müteselsil kefalet sözleşmesinin, banka tarafından hiç bir zaman müzakere edilmesine olanak tanınmayan, önceden basılı olan, diğer tarafça değiştirilmesinin talep edilmesi dahi mümkün olmayan genel işlem şartı niteliğinde bir sözleşme olduğunu, bu nedenle öncelikle yukarıda anılan yasa hükmü çerçevesinde değerlendirilmesi gerektiğini, Genel Kredi Sözleşmesi ve Taahhütnamesinde, temerrüt faizi oranının belirlenmemiş olduğunu, sadece bankanın temerrüt tarihinde uygulamada olan en yüksek kredi faizinin %50 fazlası olacağı şeklinde belirtilmiş olduğunu, bunun faiz oranının ne olacağını önceden gizlemeye, karşı tarafı yanıltmaya yönelik bir genel işlem şartı olduğunu, bankanın faiz oranını dilediği zaman dilediği gibi kendi içinde belirlediğini, bunu borçluya bildirmesinin dahi söz konusu olmadığını, Eğer sözleşmede temerrüt faizi oranı kararlaştırılmamış olsaydı, doğrudan uygulanacak kanuni düzenlemenin, 3095 sayılı kanuni faiz ve temerrüt faizine ilişkin kanundaki düzenleme olacağını, bu kanun gereğince temerrüt süresi boyunca uygulanan ticari temerrüt faizlerinin en az  % 9,75 ile en fazla % 17,75 oranları arasında değişmiş olduğunu, davalı tarafından talep edilen ve müvekkili tarafından ödenmiş bulunan faiz oranının ise % 99 olduğunu, bunun TTK'nın 55. maddesin (f) fıkrasının 1. paragrafında sözü edilen "Doğrudan veya yorum yoluyla uygulanacak kanuni düzenlemeden önemli ölçüde ayrılan" bir genel işlem şartı olduğunun ortada olduğunu, mahkemece TTK 55 hükmüne göre bir değerlendirme yapılmadığını, olayda uygulanması gereken TTK hükmünün uygulamadığını belirterek, İlk Derece Mahkemesi kararının ortadan kaldırılmasına ve davanın kabulüne karar verilmesini talep etmiştir. 