Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; müvekkilinin davalı şirketin %15,15 oranında paya sahip ortağı olduğunu, müvekkilinin 2014 yılında davalı şirkete, bir kısım finansal ihtiyaçlarının karşılanması için 13.264.764 USD borç verdiğini (müvekkili adına vekaleten takip edilen hisse satış işlemleri dolayısıyla elde ettiği bedelin bir kısmını yine vekaleten şirkete verdiğini) ve bu alacağın şirket kayıtlarına da bu şekilde işlendiğini, davalı şirketin 31 Aralık 2017 tarihli bilançosunun 31 Aralık 2016 tarihindeki tabloyu gösteren sütununda “Uzun Vadeli Yükümlülükler-Diğer borçlar- İlişkili taraflara diğer borçlar” kaleminde davalı şirketin ortaklara borcunun 318.173.382 TL olarak görüldüğünü, yine 31 Aralık 2017 tarihli bilançoda 31 Aralık 2017 tarihli sütunda ise “Uzun Vadeli Yükümlülükler - Diğer borçlar - İlişkili taraflara diğer borçlar" kaleminde şirketin ortaklara borcunun 486.944 520 TL olarak görüldüğünü, şirketin 31 Aralık 2018 tarihli bilançosunun 31 Aratık 2017 tarihindeki tabloyu gösteren sütununda “II-Uzun Vadeli Borçlar C) Diğer borçlar 1- Ortaklara borçlar” kaleminde şirketin ortaklara borcunun 192.751.966,77 TL olarak görüldüğünü ve yine 31 Aralık 2018 tarihli bilançoda 31 Aralık 2018 tarihli sütunda ise “II-Uzun Vadeli Borçlar C) Diğer borçlar 1- Ortaklara borçlar” kaleminde 188.518.704,53 TL olarak göründüğünü, ek olarak 31 Aralık 2018 tarinli bilançoda 31 Aralık 2018 tarihli sütunda ise "II-Uzun Vadeli Borçlar C) Diğer borçlar 4- Diğer Çeşitli Barçla" kalemi açıldığını ve bu diğer çeşitli borçların 192.350.87,62 TL olarak görüldüğünü; davalı şirketin 28 Haziran 2018 tarihinde gerçekleştirilen Olağanüstü Genel Kurul Toptantısında dava konusu alacağın diğer hissedar alacakları ile birlikte Uzun Vadeli Ortaklara Borçlar hesabı altında takip edilmekte olduğunun belirtildiğini ve bu cihetle alacağın varlığının kabul edildiğini; 31 Mart 2018 tarihinde alınan bir Yönetim Kurulu Kararı ile ortaklar tarafından verilmiş olan ABD Doları cinsinden borçların alış tarihindeki Türk Lirası karşılıkları üzerinden takip edilerek, 2014 ila 2017 yılları arasındaki döviz bazlı takip edilen hesaplardan kur farklarının tenzil edildiğini ve ortakların alacaklarının Türk Lirası bazlı hesaplara intikal ettirildiğini, söz konusu kur farkı düzeltme işleminin şirketin ticari defterlerine kayıt edilmesine karar verildiği, davalı şirkete dava konusu alacağa ilişkin ihtarnameler tebliğ edildiğini ve tutarın yıllık 69 oranındaki faizi ile birlikte ödenmesinin talep edildiğini, Bağımsız Denetçi raporuna ortakların şirketten talep ettikleri alacakların yansıdığının göründüğünü, şirket genel kurulunun 19 Haziran 2019 tarihinde sermaye artırımı yapılması gündemiyle olağanüstü toplantıya çağrılmış olduğunu ve tadil metninde yer alan “nakden yapılan sermaye artışının ortakların şirketten olan alacakları ile karşılanması ile mahsup edilebilir” ibaresi ile davalı şirketin davacıya borcu olduğunun ikrar edildiğini, 17 Temmuz 2019 tarihli olağanüstü genel kurul toplantısında müvekkilinin olumsuz oyuna rağmen sermaye artırım kararının alındığını, müvekkilinin davalı şirketten alacağının varlığı konusunda bir çekişme olmadığını; yapılan arabuluculuk sonrasında bir anlaşmaya varılamadığını, müvekkilinin ABD Doları cinsinden alacağının muaccel olduğunu, davalı şirkete sermayeye eklenmek üzere sermaye avansı gibi değil geri alınmak üzere 2014 yılında borç olarak verildiğini, taraflarca herhangi bir faiz kararlaştırılmadığını ancak TBK'nın Madde 387/2. fıkrası gereğince taraflarca kararlaştırılmamış olsa dahi ticari tüketim ödüncü sözleşmelerinde faiz istenebileceğini, huzurdaki davada akdi faize ilişkin tüm hakların saklı tutulduğunu ve asıl alacağa işlemiş temerrüt faizinin talep edildiğini, huzurdaki uyuşmazlıkta müvekkilinin davalı şirkete verdiği borcun geri ödeme talebinin davalı şirkete ulaştığı 25 Ekim 2018 tarihinden itibaren fiili ödeme gününe kadar İşleyecek Devlet Bankalarının ABD Doları cinsinden açılmış bir yıl vadeli mevduat hesabına ödediği en yüksek faiz oranı ile (temerrüt faizi) ile ödenmesinin talep edildiğini ileri sürerek, dilekçesinde bildirdiği diğer nedenlerle 13.264.764,00 USD asıl alacak ve 720.476,57 USD işlemiş faiz olmak üzere toplam 13.985.240,57 USD alacak ile birlikte asıl alacağın fiili ödeme gününe kadar ABD Doları cinsinden işlemiş faizin fiili ödeme günündeki Türkiye Cumhuriyeti Merkez Bankası döviz efektif satış kuru üzerinden ödenmesini talep ve dava etmiştir.
 Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; 08.05.2016 tarihinde müvekkilinin maliki olduğu, davalıya kasko sigortalı olan ... plakalı servis minibüsünün  park  halinde iken torpido gözünde çıkan yangın sonucunda  kullanılamayacak hale geldiğini,  davacının  başvuruya rağmen zararı karşılamadığını ileri sürerek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla araç bedeli olarak 60.000,00-TL  ve mahrum kalınan kazanç olarak 15.000-TL'nin  (belirsiz alacağın) kaza tarihinden itibaren başlayacak avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir. Davacı vekili 28.03.2019 tarihli dilekçesi ile talebini maddi zarar 85.500,00-TLve mahrum kalınan kazanç 15.000,00-TL olmak üzere  toplam 100.500,00-TL olarak artırmıştır.Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; davanın zaman aşımına uğradığını ve haksız olduğunu belirterek reddini istemiştir.Mahkemece yapılan yargılama sonucunda; Davanın KISMEN KABULÜ ile, Davacının pert total bulunan aracı nedeni ile gerçek zarar miktarı olduğu anlaşılan  85.500,00- TL nin  02/11/2016  tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine, Sigortali aracın sovtajının  davalı-sigortacı teslimi ile  sigortalı aracı alacak kişiye veya sigortacıya  noterlikçe kesin satışının davacı tarafından bedelsiz yapılmasına; Kazanç (gelir)kaybı isteminin REDDİNE, karar verilmiştir.Karara karşı davacı vekili ve  davalı  vekili  tarafından istinaf yasa yoluna başvurulmuştur.İstinaf nedenleri: davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; müvekkilinin aracın kullanılamayacak hale gelmesi nedeniyle mahrum kalınan kazanç talebinin reddedilmesinin hatalı olduğunu, faiz başlangıç tarihinin kaza tarihi olması gerektiğini belirterek kararın kaldırılmasını istemiştir.Davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; zararın teminat dışı olduğunu, hasarın asıl kaynağının alevli yangın değil,  servis aracında  olaydan 22 gün önce gerçekleştirilen ayıplı hizmet olduğunu, bundan dolayı park halindeki aracın elektrik kablolarında kısa devre meydana geldiğini, davacının bu davayı açmadan önce icra takibi yaptığını, takibin itiraz üzerine durduğunu , davacının takipten feragat etmeden bu alacak davasını açtığını, davanın derdestlikten reddi gerektiğini, davanın zaman aşımına uğradığını, hükmedilen zarar miktarının fahiş olduğunu belirterek kararın kaldırılmasını istemiştir.6100 sayılı HMK'nın 355. maddesindeki düzenleme gereğince, İstinaf edenin sıfatına, istinafın kapsam ve nedenleriyle sınırlı olmak kaydıyla yapılan inceleme ve değerlendirme sonucunda; Dava, kasko sigorta sözleşmesinden kaynaklanan  tazminat istemine ilişkindir.Dosyadaki belgelere, kararın dayandığı delillerle, usul ve yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle; TTK 1420 maddesi gereğince davanın 2 yıllık zaman aşımı süresi içinde açılmış olmasına; itfaiye raporu, ekspertiz raporu, fotoğraflar ve  22.11.2018 tarihli bilirkişi raporu hep birlikte değerlendirildiğinde araçtaki yanma olayının aracın sol-A direği bölgesinden geçen elektrik kablolarındaki önceki onarıma bağlı olarak zayıf bağlantının ortaya çıkardığı aşırı ısınma sonucu başladığı,  çevresindeki plastik aksamın tutuşarak ve erimek suretiyle gerçekleştiği anlaşılmış olup, olay öncesi yapıldığı ileri sürülen onarımdaki varsa kusurun davacıya yüklenemeyecek olmasına; poliçede ''yanma'' teminat klozunun bulunması nedeniyle  davalının meydana geldiği zarardan sorumlu olmasına, davacının iş bu davayı açmadan önce icra takibi yapmasının eldeki tazminat davasını açmasına hukuki  engel teşkil etmemesine, ortada derdest bir dava bulunmamasına;  araçta meydana gelen hasara göre araç pert-total olup, aracın hurdasını istemeyen davacı taraf için aracın olay tarihindeki rayiç değerine hükmedilmesinde herhangi bir isabetsizlik bulunmamasına; bu anlamda 22.11.2018 tarihli bilirkişi raporunun hasara ilişkin olarak ekpertiz raporu, poliçe ve hasar gören aracın özellikleri dikkate alınarak hazırlanmış olmasına; poliçede kazanç kaybı klozu bulunmadığından davacının bu talebinin yerel mahkemece reddedilmesinde bir hata bulunmamasına; davacı kaza tarihinden önce davacı şirkete başvurduğundan davalının temerrüt tarihinden itibaren işletilecek faizden sorumlu tutulmasında da bir yanılgı tespit edilememesine göre; davacı vekilinin ve davalı sigorta şirketi vekilinin istinaf başvurularının ayrı ayrı esastan reddine karar verilmesi gerektiği  sonuç ve kanaatine varılmıştır.