Davacı vekilinin dava dilekçesinde özetle, tarafların 5846 sayılı FSEK çerçevesinde kurulmuş müzik eseri sahipleri meslek birlikleri olduğunu, üyelerine ait eserlerinin kullanım izni ve lisansını vermekte, yurt içi ve yurt dışında üyeleri adına toplu hak takibi yaptıklarını, müvekkili meslek birliğinin takip ve tahsile yetkili olduğu repertuvarın yurt dışında kullanımından doğan teliflerin ödenmesi için yurt dışı meslek birlikleri yetkili kılındığını, bu anlaşmalı olunan meslek birliklerince takip edilen haklar içinde o ülkelerde "..." adı altında yayın yapan tv ve radyo kanalların lisanslanmasından doğan telif bedellerinin de olduğunu, tarafların üyesi olduğu ... (... Konfederasyonu) tarafından, yurt dışında yeniden iletim yapan radyo ve televizyon kanallarının telif bedellerinin dağıtımı ile ilgili bir örnek uygulama hazırladığını ve meslek birliklerine gönderildiğini, uygulama ile dağıtımın daha hızlı ve daha az maliyetli olması amacı ile yurt dışı yeniden iletim bedellerinin ülke bazında tek bir meslek birliğine gönderilmesi ve ödeme yapılan meslek birliği tarafından yurt içinde hak sahiplerine dağıtılması gerektiğinin tavsiye edildiğini, ... (...) tarafından toplanan yeniden iletim yapan kanalların telif bedellerinin Türkiye'deki tüm hak sahiplerine dağıtılmak üzere ...'a ödendiğini, noter kanalıyla davalıya ihtarname gönderilerek telif bedellerinin hak sahiplerine ödenmesi gerektiğinin bildirildiğini, cevabi ihtarnamede talep edilen telif bedellerinin müvekkiline ödenmesi ile ilgili olarak ön koşul getirdiğinin bildirildiğini, yeniden iletim yapan kanallardan toplanan telif bedellerinin davalının kendi uhdesinde olduğunun ihtarname ile ikrar edildiğini, ancak davalının telif bedellerini müvekkilinin payı ödenmeksizin üyelerine dağıttığını, davalının ihtarnameye verdiği cevabın aksine gerçeğe aykırı beyanda bulunarak tahsil ettiği davaya konu bedelleri dağıtmış olmakla hukuka, mevzuata ve uluslararası kurallara aykırı hareket ettiğini, davalının  davaya konu telif bedellerini elinde bulundurmasının hukuka aykırı olduğunu iddia ederek, ... tarafından son on yıl içerisinde davalıya ödenen ve yeniden iletim yapan kanallardan toplanan telif bedellerinin tespitine, davalıya ödenen telif bedellerinde müvekkili meslek birliğinin payının tespitine, fazlaya ilişkin haklarının saklı kalması kaydıyla şimdilik, 1.000 CHF (İsviçre Frangı=6.117,90 TL) bedelin ... tarafından davalıya ödeme yapıldığı tarihten itibaren tamamının davalıdan tahsiline kadar geçecek sürede işlemiş ve işleyecek devlet bankalarının İsviçre Frangı ile açılmış bir yıllık mevduat hesabına ödediği en yüksek faiz oranı ile davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.
Her iki tarafın da
ticari işletmesiyle ilgili hususlardan doğan hukuk davaları ve çekişmesiz yargı
işleri ile tarafların tacir olup olmadıklarına bakılmaksızın;
Bu Kanunda,
Türk Medenî Kanununun, rehin karşılığında ödünç verme
işi ile uğraşanlar hakkındaki 962 ilâ 969 uncu maddelerinde,
11/1/2011 tarihli ve 6098 sayılı
Türk Borçlar Kanununun malvarlığının veya işletmenin devralınması ile işletmelerin
birleşmesi ve şekil değiştirmesi hakkındaki 202 ve 203, rekabet yasağına ilişkin
444 ve 447, yayın sözleşmesine dair 487 ilâ 501, kredi mektubu ve kredi emrini düzenleyen
515 ilâ 519, komisyon sözleşmesine ilişkin 532 ilâ 545, ticari temsilciler, ticari
vekiller ve diğer tacir yardımcıları için öngörülmüş bulunan 547 ilâ 554, havale
hakkındaki 555 ilâ 560, saklama sözleşmelerini düzenleyen 561 ilâ 580 inci maddelerinde,
Fikrî mülkiyet hukukuna dair mevzuatta,
Borsa, sergi, panayır ve pazarlar ile antrepo ve ticarete
özgü diğer yerlere ilişkin özel hükümlerde,
Bankalara, diğer kredi kuruluşlarına, finansal kurumlara
ve ödünç para verme işlerine ilişkin düzenlemelerde, 
öngörülen hususlardan doğan hukuk davaları ve çekişmesiz
yargı işleri ticari dava ve ticari nitelikte çekişmesiz yargı işi sayılır. Ancak,
herhangi bir ticari işletmeyi ilgilendirmeyen havale, vedia ve fikir ve sanat eserlerine
ilişkin haklardan doğan davalar bundan istisnadır.[3]Ticari
davalarda da deliller ile bunların sunulması 12/1/2011 tarihli ve 6100 sayılı
Hukuk Muhakemeleri Kanunu hükümlerine tabidir; miktar veya değeri bir
milyon Türk lirasını geçmeyen ticari davalarda basit yargılama usulü
uygulanır.  Bu fıkrada
belirtilen parasal sınır, 6100 sayılı Kanunun ek 1 inci maddesinin birinci
fıkrasına göre artırılır.[4][5]