The purpose of this quasi-experimental research was to investigate the effect of a reminiscence program on the cognitive function of older adults with mild cognitive impairment. The subjects were older adults in the club of one in Bangkok, Thailand. The purposive sampling then assigned a matched pair group of 20 samples each to an experimental group and a control group. The experimental group participated in the group - implemented reminiscence program once a week for six weeks, while the control group received standard care. Data were collected at the pre - experimental phase, during the four weeks of the experimental period, immediately post - experiment, two weeks after the experiment, and four weeks after the experiment through the Montreal Cognitive Assessment (MoCA). The data were analyzed using Fisher’s exact test, the Wilcoxon signed - rank test, the Mann - Whitney U test, The results showed that the reminiscence program increased cognitive function in older adults with mild cognitive impairment both during and after the program (p < .05). At both the 2 - week and 4 - week follow-up intervals, it was found that the cognitive functions of the older adults were higher than before the program at a statistically significant level (p < .05). When comparing the experimental group with the control group, it was found that the experimental group showed greater cognitive function during the program, immediately post - experiment, and at the 2 - and 4 - week follow-up intervals at a statistically significant level (p < .05).
การวิจัยกึ่งทดลองนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อเปรียบเทียบผลของโปรแกรมระลึกความหลังต่อการทำหน้าที่ด้านการรู้คิดในผู้สูงอายุที่มีภาวะการรู้คิดบกพร่องเล็กน้อย กลุ่มตัวอย่าง คือ ผู้สูงอายุในชมรม ผู้สูงอายุแห่งหนึ่งในกรุงเทพมหานคร คัดเลือกแบบเฉพาะเจาะจงซึ่งมีคุณสมบัติตามเกณฑ์คัดเข้า หลังจากนั้นจับคู่กลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุมให้มีลักษณะใกล้เคียงกัน (matched pair group) กลุ่มละ 20 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ โปรแกรมระลึกความหลัง โดยกลุ่มทดลองได้รับโปรแกรม 6 สัปดาห์ สัปดาห์ละ 1 ครั้ง และกลุ่มควบคุมได้รับการดูแลตามปกติ เก็บรวบรวมข้อมูลโดยใช้แบบประเมิน พุทธิปัญญา (MoCA) วัดผลก่อนได้รับโปรแกรม ระหว่างได้รับโปรแกรม 4 สัปดาห์ หลังสิ้นสุดโปรแกรมทันที ระยะติดตามหลังสิ้นสุดโปรแกรม 2 สัปดาห์ และ 4 สัปดาห์ วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติ Fisher’s Exact test, Wilcoxon Signed Rank test,    Mann - Whitney U test และ Friedman test ผลการวิจัยสรุปดังนี้ โปรแกรมระลึกความหลังส่งผลให้การทำหน้าที่ด้านการรู้คิดของผู้สูงอายุที่มีภาวะการรู้คิดบกพร่องเล็กน้อยเพิ่มขึ้นระหว่างและหลังได้รับโปรแกรมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ.05 และระยะติดตามหลังสิ้นสุดโปรแกรม 2 สัปดาห์ และ 4 สัปดาห์พบว่าการทำ หน้าที่ด้านการรู้คิดของผู้สูงอายุ สูงกว่าก่อนได้รับโปรแกรมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 จากการเปรียบเทียบกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุม พบว่าระหว่างได้รับโปรแกรม หลังสิ้นสุดโปรแกรมทันที ระยะติดตามหลัง สิ้นสุดโปรแกรม 2 สัปดาห์ และ 4 สัปดาห์ กลุ่มทดลองมีคะแนนเฉลี่ยการทำหน้าที่ด้านการรู้คิดของ ผู้สูงอายุสูงกว่ากลุ่มควบคุม อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 สรุป: โปรแกรมระลึกความหลังสามารถเพิ่มการรู้คิดในผู้สูงอายุที่มีภาวะการรู้คิดบกพร่องเล็กน้อยได้