This quasi-experimental study aimed to determine the effectiveness of a cognitive-behavioral therapy program in conjunction with social support on the social functioning and mental health of patients with comorbid amphetamine dependence and psychotic disorders. The seventy-five samples had comorbid amphetamine dependence and psychotic disorders undergoing rehabilitation at a treatment center in Pathum Thani Province, Thailand. The samples were randomized evenly into experimental and control groups. Thirty-eight samples in the experimental group received eleven sessions of the cognitive and behavioral therapy program in conjunction with social support and standard care. The thirty-seven samples in the control group received standard care. Data were collected before and a week after the trial, using questionnaires that evaluated the patients’ social function and mental health (DASS-21). Personal information forms were used to collect the data. The participant’s social functioning and mental health status scores were measured using questionnaires that evaluated the patients’ social function and mental health (DASS-21) before and after the cognitive and behavioral therapy program in conjunction with social support. Descriptive statistics were used to represent the personal information about the participants; a dependent t-test was used to compare the mean of the social functioning and mental health status scores before and after the intervention in each group; and MANOVA was used to examine the mean differences social functioning and mental health status scores between the experimental and control groups. The results showed that after the trial, the mean scores for the social functioning of the experimental group were statistically higher than before the trial and for those of the control group (p<.001). Additionally, the mean scores for mental health related to the depression, anxiety, and stress of the experimental group were significantly lower than before the trial and for those of the control group (p< .001).
การวิจัยกึ่งทดลองนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาผลของโปรแกรมการบำบัดความคิดและพฤติกรรมร่วมกับการสนับสนุน ทางสังคมต่อการทำาหน้าที่ทางสังคมและภาวะสุขภาพจิต กลุ่มตัวอย่างเป็นผู้ป่วยติดสารเสพติดแอมเฟตามีนที่มีโรคจิตเป็นโรคร่วม ระยะฟื้นฟูสมรรถภาพ ของสถานบำบัดสารเสพติดแห่งหนึ่ง ในจังหวัดปทุมธานี 75 คน กลุ่มทดลอง 38 คน และกลุ่มควบคุม 37 คน กลุ่มควบคุมได้รับการดูแลตามปกติ ส่วนกลุ่มทดลองได้รับโปรแกรมการบำบัดความคิดและพฤติกรรมร่วมกับการสนับสนุน ทางสังคม จำนวน 11 กิจกรรม ร่วมกับการดูแลตามปกติ วัดผลก่อนและหลังการทดลองสิ้นสุด 1 สัปดาห์ โดยแบบประเมินการทำ หน้าที่ทางสังคมและแบบประเมินภาวะสุขภาพจิต วิเคราะห์ข้อมูลส่วนบุคคลของกลุ่มตัวอย่างโดยใช้สถิติพรรณนาแจกแจงความถี่ ร้อยละ และเปรียบเทียบค่าเฉลี่ยคะแนนของการทำหน้าที่ทางสังคมและภาวะสุขภาพจิต ระหว่างก่อนการทดลองและหลังการ ทดลองด้วยสถิติทีชนิดที่ไม่เป็นอิสระต่อกัน และเปรียบเทียบค่าเฉลี่ยคะแนนการทำหน้าที่ทางสังคมและภาวะสุขภาพจิต ระหว่าง กลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุม ด้วยสถิติวิเคราะห์แปรปรวนพหุคูณ ผลการศึกษาพบว่า ภายหลังได้รับโปรแกรมการบำบัดความคิดและพฤติกรรมร่วมกับการสนับสนุนทางสังคม กลุ่มทดลอง มีค่าเฉลี่ยคะแนนการทำหน้าที่ทางสังคมสูงขึ้นกว่าก่อนการทดลอง และสูงกว่ากลุ่มควบคุม (p < .001) นอกจากนี้ยังมีค่าเฉลี่ย คะแนนภาวะสุขภาพจิต ในด้านภาวะซึมเศร้า ภาวะวิตกกังวล และภาวะเครียด ต่ำกว่าก่อนการทดลอง และต่ำกว่ากลุ่มควบคุม (p < .001)