Background : Cerebrovascular accident or stroke is a major leading cause of death and long-term disability worldwide. Upper extremity function impairment after stroke is main problem which effects ability to perform activities of daily life as well as the patient’s quality of life. An appropriate and effective upper extremity rehabilitation program, therefore, is very crucial.
Objective : The study was designed to determine the effectiveness of mirror therapy (MT) combined with Occupational Therapy (OT) on upper extremity rehabilitation in stroke.
Method : Fifty-six post-stroke survivors were assigned to either control group (n=28), or an experimental group (n=28). Twelve intervention sessions were provided for both groups, forty minutes of OT program for control group, and twenty minutes of OT program plus twenty minutes of MT program for experimental group. The recorded measurements consisted of 1) the Fugl Meyer subscores for upper extremity 2) Modified Jebsen Taylor Test of hand function 3) sensation assessment and 4) muscle tone assessment. All participants were assessed before intervention, after the last intervention, 1 and 3 months after last intervention.
Results : Both groups demonstrated improvement in upper extremity control and unilateral hand skills, the improvement of these abilities over baseline remained stable longer in experimental group. No differences were observed in sensation and muscle tone measurement.
Conclusions : It was concluded that mirror therapy program combined with occupational therapy program (MT+OT) is an effective method for improving upper extremity function in stroke patient.
ภูมิหลัง : โรคหลอดเลือดสมองเป็นสาเหตุของการเสียชีวิต และการเกิดความพิการทั่วโลก ความบกพร่องของความสามารถใน รยางค์ส่วนบนเป็นปัญหาสำคัญที่ส่งผลกระทบต่อทั้งความสามารถ ในการทำกิจวัตรประจำวันและคุณภาพชีวิตของผู้ป่วยโรคหลอดเลือด สมอง ดังนั้นการฟื้นฟูรยางค์ส่วนบนด้วยวิธีการที่เหมาะสม และมีประสิทธิภาพจึงมีความสำคัญมาก
วัตถุประสงค์ : เพื่อ ศึกษาประสิทธิผลของการใช้เทคนิคกระจกบำบัดร่วมกับการฝึก กิจกรรมบำบัดต่อการฟื้นฟูรยางค์ส่วนบนในผู้ป่วยโรคหลอดเลือด สมอง
วิธีการ : ผู้เข้าร่วมวิจัยประกอบด้วยผู้ป่วยโรคหลอดเลือด สมองจำนวน 56 ราย แบ่งเป็นกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุม กลุ่มละ 28 ราย ทั้งสองกลุ่มได้รับการฟื้นฟูจำนวน 12 ครั้ง ครั้ง ละ 40 นาที โดยกลุ่มควบคุมได้รับการฝึกกิจกรรมบำบัด 40 นาที กลุ่มทดลองได้รับการฝึกกิจกรรมบำบัด 20 นาทีตามด้วย กระจกบำบัด 20 นาที การวัดผลประกอบด้วย 1) Fugl-Meyer Assessment of Physical Performance (upper extremity motor) 2) Modified Jebsen-Taylor test of hand function 3) ความตึงตัวของกล้ามเนื้อแขนและมือ และ 4) การรับความรู้สึก บริเวณแขนและมือ โดยทำการประเมินทั้งหมด 4 ครั้ง ได้แก่ ก่อน เริ่มการฟื้นฟูและหลังสิ้นสุดการฟื้นฟูครั้งสุดท้าย ติดตามผลที่ระยะ เวลา 1 เดือนและ 3 เดือนหลังสิ้นสุดการฟื้นฟู
ผล : การฝึกกิจกรรม บำบัดและการฝึกกระจกบำบัดร่วมกับกิจกรรมบำบัด มีประสิทธิผล ต่อการเพิ่มความสามารถด้านการควบคุมการเคลื่อนไหวรยางค์ส่วน บน และเพิ่มความสามารถด้านการใช้มือชนิด unilateral hand skills ในผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมอง โดยการฝึกกระจกบำบัดร่วม กับกิจกรรมบำบัดให้ผลคงอยู่ต่อเนื่องนานกว่าการฝึกกิจกรรม บำบัดเพียงอย่างเดียว ส่วนความตึงตัวของกล้ามเนื้อและการรับ ความรู้สึกบริเวณแขนและมือไม่มีการเปลี่ยนแปลง
สรุป : การฝึก กระจกบำบัดร่วมกับกิจกรรมบำบัดเป็นวิธีการที่มีประสิทธิผลใน การฟื้นฟูความสามารถของรยางค์ส่วนบนในผู้ป่วยโรคหลอดเลือด สมอง