The quasi-experimental study (two groups posttest design) aimed to develop the clinical practice guideline for ventilator weaning in patients after cardiovascular surgery in Rajavithi hospital. Main clinical outcomes including the length of ventilator weaning, length of hospital stay and nurse’s satisfaction for this guideline were compared between groups. Purposivesampling wasused torecruit subjects intothestudy:40subjects inthestudygroup and 40 subjects in a control group. All 18 ICU nurses in the wards were also asked about their satisfaction after using the new guideline. Study instruments composed of a weaning protocol implementation and a case record form for mechanical ventilation. The ethics committee of Rajavithi Hospital reviewed and approved this study. Baseline characteristics of the subjects were similar. The lengths of ventilator weaning in a study group was significantly lower thanthoseina control group (11.24?4.53hoursVS 14.92?6.42hours, p=0.003). Lengths of hospital stay and lengths in the ICU were not statistically significant difference between two groups. However, the length of hospital stay in the study group shortened. After using the new guideline, the scores of nurse’s satisfaction for every issue were higher than those in the previous one. The overall mean scores of nurse’s satisfaction for the new guideline were significantly higher than prior development the guideline. The new guideline should be applied to be used in practice for ventilator weaning. Continuous improvement for the same standard nursing quality should provide to other wards throughout the hospital.
การศึกษากึ่งทดลองแบบวัดผลหลังทดลอง 2 กลุ่ม (two groups posttest design) เพื่อศึกษาผลของ การใช้แนวปฏิบัติในการหย่าเครื่องช่วยหายใจของผู้ป่วยหลังผ่าตัดหัวใจและหลอดเลือดในโรงพยาบาล ราชวิถีโดยเปรียบเทียบระยะเวลาในการหย่าเครื่องช่วยหายใจ ระยะเวลาการนอนโรงพยาบาล ระหว่าง ผู้ป่วยหลังผ่าตัดหัวใจและหลอดเลือดใส่เครื่องช่วยหายใจที่ได้ใช้แนวปฏิบัติเดิมและกลุ่มที่ใช้แนวปฏิบัติใหม่ โดยแบ่งกลุ่มศึกษาที่ใช้แนวปฏิบัติหย่าเครื่องช่วยหายใจจากแบบบันทึกข้อมูล จำนวน 40 ราย และกลุ่ม ควบคุมใช้แนวปฏิบัติแบบเดิม จำนวน 40 ราย และวัดความพึงพอใจผู้ใช้แนวปฏิบัติคือพยาบาลวิชาชีพผู้ใช้ แนวปฏิบัติในหอผู้ป่วยหนักศัลยกรรมหัวใจทุกคน จำนวน 18คน การศึกษานี้ผ่านการพิจารณาด้านจริยธรรม การวิจัยจากคณะกรรมการวิจัยและจริยธรรมการวิจัย โรงพยาบาลราชวิถีผลการศึกษาคุณลักษณะเบื้องต้น ของกลุ่มตัวอย่างพบว่า อายุเฉลี่ย สัดส่วนของเพศชายและหญิงระหว่างกลุ่มศึกษาและกลุ่มควบคุมไม่แตก ต่างกันทางสถิติผลของการใช้แนวปฏิบัติได้แก่ ระยะเวลาเฉลี่ยในการหย่าเครื่องช่วยหายใจ ระยะเวลาการ นอนในหอผู้ป่วยหนัก และระยะเวลาการนอนโรงพยาบาล พบว่า ระยะเวลาเฉลี่ยในการหย่าเครื่องช่วย หายใจ ในกลุ่มศึกษาน้อยกว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ(11.24?4.53 ชั่วโมง vs 14.92?6.42 ชั่วโมง, p=0.003)แต่ไม่พบความแตกต่างของระยะเวลานอนในหอผู้ป่วยหนักเช่นเดียวกันกับระยะเวลาการ นอนในโรงพยาบาล แต่อย่างไรก็ตามระยะเวลาการนอนในโรงพยาบาลในกลุ่มศึกษามีแนวโน้มน้อยกว่ากลุ่ม ควบคุม และการศึกษานี้ทั้งกลุ่มศึกษาและกลุ่มควบคุมไม่พบกลุ่มตัวอย่างที่ต้องใส่ท่อกลับซ้ำเลย ความคิด เห็นของพยาบาลต่อแนวปฏิบัติในประเด็นด้าน 1) แนวปฏิบัตินี้ช่วยในการตัดสินใจในการดูแลผู้ป่วย 2) แนว ปฏิบัติช่วยเพิ่มความมั่นใจในการหย่าเครื่องช่วยหายใจแก่ผู้ป่วย 3) แนวปฏิบัติช่วยลดความเสี่ยงต่อการใส่ ท่อกลับซ้ำของผู้ป่วย และ 4) แนวปฏิบัติมีความสะดวกและง่ายต่อการปฏิบัติกลุ่มพยาบาลเห็นด้วยกับ ประเด็นดังกล่าวคิดเป็นร้อยละ 88.9, 100.0, 72.3 และ 83.3ตามลำดับ และภาพรวมแนวปฏิบัตินี้ดีกว่าวิธี การหย่าเครื่องช่วยหายใจแบบเดิม กลุ่มตัวอย่างเห็นด้วยร้อยละ 77.8 จะเห็นได้ว่าแนวปฏิบัติที่สร้างขึ้นช่วย เพิ่มความมั่นใจในการหย่าเครื่องช่วยหายใจ ลดระยะเวลาในการหย่าเครื่องช่วยหายใจและผู้ใช้งาน พึงพอใจต่อแนวปฏิบัติจึงควรส่งเสริมนำไปประยุกต์ใช้ในการปฏิบัติงานจริงและขยายสู่งานอื่นๆ ต่อไป