          Descriptive research investigated the relationships among resilience, coping, injury severity score, and the health-related quality of life of patients with multiple trauma. The samples of the study were 106 patients, recruited using a multistage random sampling technique from those who were followed up at out-patient departments of Trauma Clinics, Neurosurgery Clinic, and Orthopaedics Clinics from King Chulalongkorn Memorial Hospital, Phramongkutklao Hospital, and Vajira Hospital. The instruments used for data collection were the patients’ demographic data and the illness data form, the Connor-Davidson Resilience Scale, the Jalowiec Coping Scale, and Trauma Outcome Profile. Data were analyzed by using descriptive statistics and Pearson’s product moment correlation coefficient.
          The results were as follows: 1) The mean score of health-related quality of life in patients with multiple trauma was at the poor level (=725.21, SD=140.57); 2) Resilience was positively correlated with the health-related quality of life at the significant level of .05 (r=.442) 3) Emotional coping was negatively correlated with health-related quality of life at the level of .05 (r = -.472); 4) The injury severity score was not significantly correlated with health-related quality of life.
Recommendations: Nurses should organize group activities to increase skills for resilience after injury and develop appropriate coping skills; encourage patients with multiple trauma to reduce the use of emotional coping for patients with good health-related quality of life.
           การวิจัยเชิงบรรยายนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างความสามารถในการฟื้นพลัง  การเผชิญปัญหา ความรุนแรงของการบาดเจ็บ และคุณภาพชีวิตด้านสุขภาพของผู้ป่วยบาดเจ็บหลายระบบ   กลุ่มตัวอย่างคือ ผู้ป่วยบาดเจ็บหลายระบบภายหลังบาดเจ็บ 1 เดือน - 5 ปี ที่มาตรวจแผนกผู้ป่วยนอก คลินิกศัลยกรรมบาดเจ็บ ศัลยกรรมประสาท ศัลยกรรมกระดูกและข้อ ของโรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ โรงพยาบาลพระมงกุฎเกล้า และคณะแพทยศาสตร์วชิรพยาบาล จำนวน 106 คน เลือกกลุ่มตัวอย่างโดยวิธีการสุ่มหลายขั้นตอน เครื่องมือในการวิจัยคือ แบบสอบถามข้อมูลส่วนบุคคลและข้อมูลการเจ็บป่วย แบบสอบถามความสามารถในการฟื้นพลัง แบบสอบถามการเผชิญปัญหา และแบบสอบถามคุณภาพชีวิตด้านสุขภาพ วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงบรรยาย และค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ของเพียร์สัน
         ผลการวิจัยพบว่า 1) คุณภาพชีวิตด้านสุขภาพโดยรวมของผู้ป่วยบาดเจ็บหลายระบบอยู่ในระดับไม่ดี ( =725.21, SD = 140.57) 2) ความสามารถในการฟื้นพลัง มีความสัมพันธ์ทางบวกกับคุณภาพชีวิตด้านสุขภาพของผู้ป่วยบาดเจ็บหลายระบบ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 (r = .442) 3) การเผชิญปัญหาด้านมุ่งการปรับอารมณ์ มีความสัมพันธ์ทางลบกับคุณภาพชีวิตด้านสุขภาพของผู้ป่วยบาดเจ็บหลายระบบ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 (r = -.472) 3) ความรุนแรงของการบาดเจ็บ ไม่มีความสัมพันธ์กับคุณภาพชีวิตด้านสุขภาพของผู้ป่วยบาดเจ็บหลายระบบ
         ข้อเสนอแนะ พยาบาลควรจัดกิจกรรมกลุ่ม เพื่อเพิ่มทักษะความสามารถในการฟื้นพลังภายหลังการบาดเจ็บ และพัฒนาทักษะการเผชิญปัญหาที่เหมาะสม โดยส่งเสริมให้ผู้ป่วยบาดเจ็บหลายระบบลดการใช้การเผชิญปัญหาด้านมุ่งการปรับอารมณ์ เพื่อให้ผู้ป่วยมีคุณภาพชีวิตด้านสุขภาพที่ดี