Background and Objective: Rabies is zoonosis with high mortality rates. The post-exposure management of patients at risk impact to spreading in human. So we aimed to study the percentage of appropriateness in post-exposure management of patients at risk to rabies by using 2013 Rabies practice guideline of Department of Disease Control, Ministry of Public Health, Thailand.
Material and Methods: A retrospective descriptive study enrolled patients who visited Srinagarind hospital between January to December 2014 by using International Classification of Diseases and Related Health Problem 10th revision (ICD-10) code T14.1, W50-W55, Z24.2.  
Results: After searching by ICD-10 codes, 2009 patients were enrolled and only 960 cases met our criteria. Five hundred thirty six cases (55.8%) were women. The average age was 35.8 years old and average duration from exposure to medical contact was 13.4 hours. The most common carriers were dog (66.0%) and the characteristics of exposure were biting at leg or hand and 461 wounds (48.0%) were level III that classified by World Health Organization (WHO) category. But there were only 806 cases that contained enough data in medical record to decide appropriateness in post-exposure management. Finally, we found the overall appropriate management was 48.3%, appropriate rabies vaccine was 95.2%, and appropriate rabies immunoglobulin was 91.1%.   
Conclusion: The post-exposure management of patients at risk to rabies by 2013 Rabies practice guideline was proper at 48.3%. Emergency physicians need to update the post-exposure management of patient at risk to rabies and complete the important data in medical record for patient safety.   
หลักการและวัตถุประสงค์: โรคพิษสุนัขบ้าเป็นโรคติดต่อจากสัตว์ที่มีอัตราตายสูง การจัดการผู้ป่วยที่มีความเสี่ยงชนิดหลังสัมผัสมีความสำคัญต่อการระบาดในมนุษย์ ผู้วิจัยจึงได้ทำการศึกษาร้อยละของผู้ป่วยที่ได้รับการจัดการอย่างเหมาะสมตามแนวทางเวชปฏิบัติของกรมควบคุมโรค กระทรวงสาธารณสุข พ.ศ. 2556 ของไทย
วิธีการศึกษา: เป็นการศึกษาพรรณนาชนิดย้อนหลัง โดยค้นเวชระเบียนตาม International Classification of Diseases and Related Health Problem 10th revision (ICD-10) คือ T14.1, W50-W55, Z24.2 ของผู้ป่วยที่เข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลศรีนครินทร์ในช่วงเดือนมกราคมถึงธันวาคม พ.ศ. 2557 ที่ได้รับการวินิจฉัยว่ามีประวัติเสี่ยงสัมผัสโรคพิษสุนัขบ้า
ผลการศึกษา: เมื่อค้นเวชระเบียนตาม  ICD-10 พบผู้ป่วย 2,009 ราย แต่มีผู้ป่วยที่ตรงตามเกณฑ์ 960 ราย โดยมากเป็นเพศหญิง536 ราย (ร้อยละ 55.8) อายุเฉลี่ย 35.8 ปี ระยะเวลาตั้งแต่เสี่ยงสัมผัสโรคจนมาถึงโรงพยาบาลเฉลี่ย 13.4 ชั่วโมง สัตว์เสี่ยงนำโรคที่พบบ่อยที่สุดคือสุนัข (ร้อยละ 66.0) โดยส่วนใหญ่มีลักษณะการสัมผัสคือการถูกกัด บริเวณขาหรือมือ เป็นแผลระดับที่ 3 ตามเกณฑ์องค์การอนามัยโลกมีจำนวน 461 ราย (ร้อยละ 48.0) โดยมีกลุ่มที่ข้อมูลเพียงพอในการประเมินความเหมาะสม 806 ราย ซึ่งจัดการได้อย่างเหมาะสมในภาพรวมร้อยละ 48.3 ฉีดวัคซีนพิษป้องกันพิษสุนัขบ้าได้เหมาะสมร้อยละ 95.2 ฉีดอิมมูโนโกลบูลินป้องกันพิษสุนัขบ้าได้เหมาะสมร้อยละ  91.1
สรุป: การจัดการภายหลังเสี่ยงสัมผัสโรคพิษสุนัขบ้ามีความเหมาะสมตามแนวทางเวชปฏิบัติฯร้อยละ 48.3 แพทย์ฉุกเฉินจำเป็นต้องติดตามความรู้การจัดการภายหลังเสี่ยงสัมผัสโรคพิษสุนัขบ้าให้ทันสมัยและพัฒนาการลงข้อมูลในเวชระเบียนให้ครบถ้วนเพื่อความปลอดภัยของผู้ป่วย