The objective of this quasi-experimental research was to examine effectveness of the wellbeing development program for  child and youth at Ban Mutita Juvenile Vocational Training Centre for Boys, Nakhon Pathom Province.  A sample of 25 child and youth, was purposively selected.  Research tools were  the wellbeing assessment and the wellbeing development program including food consumption, exercise and physical activity, stress management and emotional coping, smoking cessation and smoke-free environment.  Data collection  were done using the wellbeing assessment at the pre and post experimental periods and a 6-month follow-up of smoking cessation.  Data were analyzed using descriptive statistics and paired t-test. The results reveal that the wellbeing development program cannot affect the youths’ wellbeing in total. In the wellbeing subparts, after the 2-month implementation of the wellbeing development program, youths gain better knowledge on food consumption, stress management and smoke-free environment at p < .05 ( t =  4.27, -6.28  and -7.19 respectively ). In contrast, their food consumption frequencies, food preference and exercise are not at good levels ( t = 7.80, 9.32  and 12.70 respectively ). On smoking cessation,  at the 3-month  and 6-month follow- up,  44 % and 48% of youths can stop smoking.  
การวิจัยกึ่งทดลองนี้ประเมินประสิทธิผลของโปรแกรมการพัฒนาสุขภาวะสำหรับเด็กและเยาวชนของศูนย์ฝึกและอบรมเด็กและเยาวชนชายบ้านมุทิตา จังหวัดนครปฐม กลุ่มตัวอย่าง จำนวน 25 คน เลือกแบบเจาะจง เครื่องมือวิจัยได้แก่ แบบประเมินสุขภาวะและโปรแกรมการพัฒนาสุขภาวะซึ่งประกอบด้วย การบริโภคอาหาร การออกกำลังกายและกิจกรรมทางกาย การจัดการความเครียดและอารมณ์ การเลิกบุหรี่ และการจัดสิ่งแวดล้อมปลอดบุหรี่ เก็บรวบรวมข้อมูลโดยใช้แบบประเมิน ก่อน และหลังการใช้โปรแกรม เป็นเวลา  2 เดือน และติดตามต่อ 6 เดือน วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติพรรณนาและการทดสอบที ผลการวิจัยพบว่า โปรแกรมการพัฒนาสุขภาวะไม่มีผลต่อสุขภาวะโดยรวมของเด็กและเยาวชน แต่ในสุขภาวะรายด้าน พบว่าหลังการใช้โปรแกรมการพัฒนาสุขภาวะ  เด็กและเยาวชนมีความรู้เกี่ยวกับการบริโภคอาหาร การจัดการความเครียด การจัดสิ่งแวดล้อมปลอดบุหรี่ดีขึ้นกว่าก่อนการใช้โปรแกรมการพัฒนาสุขภาวะอย่างมีนัยสำคัญทางสถิคิที่ระดับ .05  ( t =  4.27, -6.28  และ -7.19 ตามลำดับ ) แต่ ในเรื่องอาหารรับประทานบ่อย อาหารที่ชอบรับประทาน และด้านการออกกำลังกายและกิจกรรมทางกายไม่ดีขึ้น ( t =  7.80, 9.32  และ 12.70 ตามลำดับ )  ณ ระดับนัยสำคัญทางสถิคิที่ .05  เมื่อติดตามในระยะ  3 และ 6 เดือน เด็กและเยาวชนสามารถเลิกบุหรี่ได้ ร้อยละ 44 และร้อยละ 48 ตามลำดับ  
 