Background and Objective: The prevalence of obesity is increasing among Thai population. This cross-sectional analytic study aimed to evaluate the associations between lifestyle and personal characteristic factors
with overnutritional status among the supporting staff of Khon Kaen University.
Methods:  387 participants were evaluated the nutritional status by using body mass index (BMI) The BMI index of ≥ 23 kg/m2 was defined for overnutritional status. General information, time spent for sedentary activity and food consumption were obtained from individuals using structural questionnaire. Physical activity was assessed by using the global physical activity questionnaire.  Multiple logistic regression was applied to examine the association of overweight and lifestyle factors.
Results: The majority (77.8%) of the respondents was female with mean age of 42 years. Fifty-five percent of the participants were overnutrition. The participants who had physical activities at vigorous, moderate and low levels were 40.0, 23.8 and 36.2%, respectively. The average time spent for sedentary activities was 11.7 hours/day. According to food consumption, the subjects were at risk of being overweight in high and moderate risk levels at 19.7 and 73.1%, respectively. The following risk factors were significantly associated with overnutrition (p<0.05), i.e., male (adjusted OR =2.5, 95% CI: 1.39 to 4.35), age 41-60 years (adjusted OR =3.36, 95% CI: 2.08 to 5.44), education below bachelor degree (adjusted OR =3.18, 95% CI: 1.41 to 7.15), having obese relatives (adjusted OR =2.45, 95% CI: 1.54 to 3.88) and eating at night time (adjusted OR =1.87, 95% CI: 1.01 to 3.45).
Conclusion: More than half of the supporting staff of the Khon Kaen University were overnourished. Weight control activities should be organized in this group, especially in males aged 40 years and over who have a low education degree and have obese relatives, and stopping / reducing eating at night time should be recommended.
หลักการและวัตถุประสงค์: ภาวะโภชนาการเกินเป็นปัญหาที่มีความชุกเพิ่มมากขึ้นในประชาชนไทย การศึกษาเชิงวิเคราะห์แบบภาคตัดขวางนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์ความสัมพันธ์ของวิถีชีวิตด้านต่างๆและปัจจัยส่วนบุคคลกับภาวะโภชนาการเกินของบุคลากรสายสนับสนุน มหาวิทยาลัยขอนแก่น
วิธีการศึกษา:กลุ่มตัวอย่างจำนวน 387 ราย ได้รับการประเมินภาวะโภชนาการเกินโดยใช้ค่าดัชนีมวลกาย (BMI) ที่มีค่า ≥ 23 กก./ม2 เก็บข้อมูลลักษณะส่วนบุคคล ระยะเวลาการทำกิจกรรมเนือยนิ่ง (Sedentary lifestyle) และการบริโภคอาหาร ด้วยแบบสอบถามแบบมีโครงสร้าง ประเมินกิจกรรมทางกายโดยใช้แบบสอบถามกิจกรรมทางกายระดับโลก (GPAQ)  วิเคราะห์ความสัมพันธ์ระหว่างวิถีชีวิตด้านต่างๆกับภาวะโภชนาการเกินด้วยสถิติถดถอยพหุโลจิสติกส์
ผลการศึกษา: กลุ่มตัวอย่างเป็นเพศหญิงร้อยละ 77.8 อายุเฉลี่ย 42 ปี กลุ่มตัวอย่างมีภาวะโภชนาการเกิน ร้อยละ 55 มีกิจกรรมทางกายระดับหนัก ปานกลาง เบา ร้อยละ  40.0, 23.8 และ 36.2 ตามลำดับ เวลาที่ใช้ในกิจกรรมเนือยนิ่งเฉลี่ย 11.7 ชม./วัน  กลุ่มตัวอย่างมีการบริโภคอาหารที่มีความเสี่ยงต่อน้ำหนักเกิน ระดับเสี่ยงมากและปานกลางร้อยละ 19.7 และ 73.1 ตามลำดับ ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับภาวะโภชนาการเกินอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p<0.05) ได้แก่ เพศชาย (adjusted OR =2.5, 95% CI: 1.39-4.35) อายุ 41-60 ปี (adjusted OR = 3.36, 95% CI: 2.08-5.44) การศึกษาต่ำกว่าระดับปริญญาตรี (adjusted OR =3.18, 95% CI : 1.41-7.15) การมีญาติสายตรงอ้วน (adjusted OR =2.45, 95% CI: 1.54-3.88 ) และการรับประทานอาหารมื้อดึก (adjusted OR =1.87, 95% CI: 1.01-3.45)
สรุป: บุคลากรสายสนับสนุน มหาวิทยาลัยขอนแก่น มากกว่าครึ่งหนึ่งมีภาวะโภชนาการเกิน ดังนั้นควรจัดกิจกรรมควบคุมน้ำหนักในบุคลากรกลุ่มนี้โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเพศชายอายุ 40 ปีขึ้นไป ที่มีวุฒิการศึกษาต่ำกว่าระดับปริญญาตรีและมีญาติที่อ้วน และควรแนะนำให้งด/ลดการรับประทานอาหารมื้อดึก