Background: Presently, the Fee Schedule is employed to be an emergency medical expenses reimbursement mechanism. However, there is plenty of rooms for improvement. To be able to most effectively improve the reimbursement and the relevant agencies work budget managing. Therefore, to scrutinize and modulate the fee schedule is necessary. Objective: The object of this study (1) To scrutinize the emergency medical services rates classifying by reimbursement. (2) To explore the service rate lists which are not included in the fee schedule and the reimbursement difficulties. Method: A mixed-methods study. Quantitative methods direct using the emergency medical service reimbursement information under a project of financial recommendation for Universal Coverage for Emergency Patients (UCEP). The UCEP data which the infirmary providing emergency medical services submit the National Health Security Office the information in the fiscal year 2017 to reimburse. Qualitative methods directly interview physicians and medical staff organizations to explore the service rate lists which are not included in the fee schedule and the reimbursement difficulties. Result: The result showed that the number of emergency medical expenses disbursement, accounting for 23.18% of all at of the total (9,647 items). The most of charges were higher than the fee schedule rate particularly drugs and parenteral nutrition category which was the highest average reached over 714 times. There were considerably different proportions of charges between the reimbursement rate and the fee schedule rate especially drugs and medical supply groups. Glucose (Blood, Urine, and Other) was the highest charged Item, accounting for over 9,900 times. There were 81,493 times without recording disbursement code and no code 13,843 items. However, 7,692 items were the already list of fee schedules. The difficulties such as 1) in the early stages, there was a disagreement from the lists that were not consistent with the private hospital lists using in their regular services. However, they have adjusted and solved those problems latterly. 2) Some drug lists could not be filled with data details for reimbursement. There was not the coverage of some medical supplies used lists in regular services in the fee schedule. Some artificial organs and medical devices could not specify material used types. Outpatient and inpatient hospital services were not available in the fee schedule. Conclusion: If the Fee Schedule is put on the payroll to be an emergency medical expenses reimbursement mechanism continuously, it will need to have a regular unit developing emergency medical services rates. Additionally, Thai Medicines Terminology (TMT) has to be utilized to national drug codes and medical terminology, and also the Logical Observation Identifiers Names and Codes (LOINC) have to be administered to a universal code system for identifying laboratory and clinical observations.
ภูมิหลัง: กลไกการเบิกจ่ายค่าชดเชยค่าบริการทางการแพทย์ฉุกเฉินในปัจจุบัน ใช้วิธีการเบิกจ่ายตามอัตราที่กำหนดแยกรายการ หรือ fee schedule หรือ อัตราค่าบริการการแพทย์ฉุกเฉิน แต่พบช่องว่างสำหรับการพัฒนาอยู่มาก เพื่อให้สามารถเบิกค่าใช้จ่ายได้ครบถ้วนและปรับปรุงการทำงานของหน่วยงานที่เกี่ยวข้องให้สามารถบริหารงบประมาณได้มีประสิทธิภาพมากที่สุด จึงต้องศึกษาทบทวนรวมถึงการปรับปรุงอัตราและรายการค่าบริการดังกล่าว วัตถุประสงค์: (1) ทบทวนอัตราค่าบริการการแพทย์ฉุกเฉิน ตามการเบิกจ่ายรายหมวดค่าบริการการแพทย์ฉุกเฉิน (2) ข้อมูลรายการอัตราค่าบริการที่ไม่มีในอัตราค่าบริการการแพทย์ฉุกเฉิน และปัญหาในการเบิกจ่ายค่ารักษาพยาบาล วิธีการ: กระบวนการศึกษาแบบผสม (mixed method) เชิงปริมาณ ใช้ข้อมูลการเบิกจ่ายค่าบริการการแพทย์ฉุกเฉิน ภายใต้ “ โครงการพัฒนาข้อเสนอ UCEPด้านการเงินการคลัง” จากฐานข้อมูล ปีงบประมาณ พ.ศ. 2560 ที่สถานพยาบาลให้บริการผู้ป่วยฉุกเฉินส่งเบิกจ่ายมายังสำนักงานหลักประกันสุขภาพแห่งชาติ การวิจัยเชิงคุณภาพ ใช้แบบสัมภาษณ์ปัญหาในการให้บริการ ข้อมูลรายการที่ไม่มีในอัตราค่าบริการการแพทย์ฉุกเฉิน และปัญหาในการเบิกจ่ายค่ารักษาพยาบาลในผู้ป่วยฉุกเฉินวิกฤต ผล: พบว่า 1. จำนวนรายการเบิกจ่ายค่าบริการการ แพทย์ฉุกเฉิน ที่ถูกเรียกเก็บคิดเป็น ร้อยละ 23.18 ของจำนวนรายการในอัตราค่าบริการการแพทย์ฉุกเฉิน ทั้งสิ้น 9,647 รายการ2. ราคาการเรียกเก็บส่วนใหญ่จะสูงกว่าราคาอัตราค่าบริการการแพทย์ฉุกเฉิน โดยหมวดค่ายาและสารอาหารทางหลอดเลือดมีค่าเรียกเก็บสูงสุด สูงถึง 714.29 เท่า ของราคาในอัตราค่าบริการการแพทย์ฉุกเฉิน หมวดค่ายา หมวดค่าเวชภัณฑ์มิใช่ยา มีสัดส่วนอัตราค่าใช้จ่ายเรียกเก็บแตกต่างกันค่อนข้างมากกับราคาอัตราค่าบริการการแพทย์ฉุกเฉิน  3. Glucose (blood, urine, other)  เป็น รายการที่มีการเรียกเก็บสูงสุดกว่า 9,900 ครั้ง 4. ประเด็นการเบิกจ่ายมีรายการแต่ไม่มีการบันทึกรหัสเบิกจ่าย ทั้งสิ้น 81,493 ครั้ง โดยไม่ระบุรหัส 13,843 รายการ แต่รายการดังกล่าวเป็นรายการ ที่มีอยู่ในอัตราค่าบริการการแพทย์ฉุกเฉินอยู่แล้วถึง 7,692 รายการ 5. ปัญหาที่พบ 1) วิธีการเบิกจ่ายค่าบริการ ในระยะแรกมีความยุ่งยากจากรายการไม่สอดคล้องกับรายการค่าบริการที่โรงพยาบาลเอกชนใช้อยู่ในระบบบริการปกติ แต่ภายหลังปัญหาค่อยๆ ลดลงค่อนข้างมากจากการจัดทำรายการให้เกิดความสอดคล้องกัน 2) ความครอบคลุมของรายการ หมวดค่ายา ไม่สามารถกรอกข้อมูลเพื่อเบิกจ่ายได้ หมวดค่าเวชภัณฑ์ที่ไม่ใช่ยา พบว่า รายการดังกล่าวยังไม่ครอบคลุมรายการวัสดุการแพทย์ที่มีการใช้งานอยู่จริง หมวดค่าอวัยวะเทียมและอุปกรณ์ในการบำบัดรักษาโรค ไม่สามารถระบุประเภทของวัสดุอุปกรณ์ที่ใช้ในการให้บริการ ค่าบริการโรงพยาบาล ผู้ป่วยนอก ค่าบริการโรงพยาบาลผู้ป่วยใน เป็นรายการที่ไม่มีให้เบิกจ่ายในประกาศฯ สรุป: หากการเบิกจ่ายค่าชดเชยค่าบริการทางการแพทย์ฉุกเฉินจะดำเนินการตามกลไกการจ่ายตามอัตราที่กำหนด แยกรายรายการต่อไป จำเป็นต้องพัฒนาระบบการเบิกจ่ายนี้ให้ดี ยิ่งขึ้น โดยควรต้องมีหน่วยงานประจำที่ทำหน้าที่ในการพัฒนาหลักเกณฑ์อัตราค่าบริการการแพทย์ฉุกเฉิน รวมทั้งการใช้รหัสมาตรฐานที่เกี่ยวข้อง เช่น TMT และ LOINC เพื่อเป็นมาตรฐานเดียวกัน ทั้งระบบทั่วประเทศ