Aggression among delinquent adolescents in an observation and protection center may be caused by negative automatic thoughts, irrational thoughts, and the lack of important social skills. Helping these youths to reduce their aggression is important. This quasi-experimental research used a pretest-posttest control group design. The purpose of this study was to examine the effect of a cognitive-behavioral therapy program on the aggressive behaviors of delinquent adolescents in an observation and protection center. The samples were male adolescents in an observation and protection center, department of juvenile observation and protection in Bangkok and perimeter, aged 15-18 years. The 66 adolescents were divided into experimental and control groups, 33 adolescent in each group. The experimental group participated in the cognitive-behavioral therapy program for 6 weeks, 120 minutes on the 1st and the 6th week, and 60 minutes from the 2nd to the 5th week. The control group received the routine program of the observation and protection center. The research instruments consisted of the following: 1) personal information; 2) the cognitive-behavioral therapy program; and 3) an aggressive behavior scale. Data were analyzed using descriptive statistics and t-test.
The result found that: 1) after participating in the cognitive-behavioral therapy program, there was a significant decrease in the mean of the participants’ aggressive behavior scores (M = 32.81, SD=5.61) than before (M = 41.61, SD = 8.47) (t = 10.46, p<.001); and 2) there was a significant difference in the mean differences in the aggressive behavior scores between pretest and posttest intervention of the experimental group (  = 8.81, SD = 4.69) and control group (  = 2.27, SD = 1.07) (t = 7.80, p<.05).
The findings suggest that such a cognitive-behavioral program could be effective decreased and beneficial program for control aggressive behavior among adolescents in observation and protection centers, in the department of juvenile observation and protection.
พฤติกรรมก้าวร้าวของวัยรุ่นที่กระทำความผิดในสถานพินิจและคุ้มครองเด็กและเยาวชน เกิดจากความคิดอัตโนมัติทาง ด้านลบที่บิดเบือนไปจากความจริง หรือความคิดที่ไม่สมเหตุสมผล การช่วยเหลือ เพื่อลดพฤติกรรมก้าวร้าวของวัยรุ่นกลุ่มนี้เป็นสิ่ง ที่สำคัญ การวิจัยแบบสองกลุ่มนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของโปรแกรมการบำบัดความคิดและพฤติกรรมต่อพฤติกรรมก้าวร้าว ของวัยรุ่นที่กระทำความผิดในสถานพินิจและคุ้มครองเด็กและเยาวชน กลุ่มตัวอย่างเป็นวัยรุ่นที่กระทำความผิดในสถานพินิจและ คุ้มครองเด็กและเยาวชน ในเขตกรุงเทพมหานครและปริมณฑล เพศชาย อายุ 15-18 ปี จำนวน 66 คน สุ่มเข้ากลุ่มทดลอง และ กลุ่มควบคุมกลุ่มละ 33 คน โดยกลุ่มควบคุมได้รับการดูแลตามแบบแผนของสถานพินิจและคุ้มครองเด็กและเยาวชน ส่วนกลุ่ม ทดลองได้รับโปรแกรมการบำบัดความคิดและพฤติกรรม 8 กิจกรรม ติดต่อกัน 6 สัปดาห์ ๆ ละ 1 ครั้ง โดยครั้งที่ 1 และครั้งที่ 6 ครั้งละ 2 กิจกรรม ๆ ละ 120 นาที ครั้งที่ 2-5 ครั้งละ 1 กิจกรรม ๆ ละ 90 นาที ร่วมกับการดูแลตามแบบแผนของสถานพินิจและ คุ้มครองเด็กและเยาวชน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ 1) แบบสอบถามข้อมูลส่วนบุคคล 2) โปรแกรมการบำบัดความคิดและ พฤติกรรม และ3) แบบสอบถามพฤติกรรมก้าวร้าว โดยวัดผลก่อนและหลังการทดลองสิ้นสุดทันที วิเคราะห์ข้อมูลส่วนบุคคลโดยใช้ สถิติเชิงพรรณนา เปรียบเทียบค่าเฉลี่ยคะแนนพฤติกรรมก้าวร้าวของวัยรุ่นที่กระทำความผิด ในสถานพินิจและคุ้มครองเด็กและ เยาวชน ในกลุ่มทดลองก่อนและหลังการทดลอง ด้วยสถิติทีชนิดไม่เป็นอิสระต่อกัน และเปรียบเทียบผลต่างของค่าเฉลี่ยคะแนน พฤติกรรมก้าวร้าวก่อนและหลังการทดลอง ระหว่างกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุม ด้วยสถิติทีชนิดที่เป็นอิสระต่อกัน
ผลการวิจัยพบว่า วัยรุ่นที่กระทำความผิดในสถานพินิจและคุ้มครองเด็กและเยาวชนกลุ่มทดลอง มีค่าเฉลี่ยคะแนน พฤติกรรมก้าวร้าวหลังการทดลอง (M = 32.81, SD = 5.61) ต่ำกว่าก่อนการทดลอง (M = 41.61, SD = 8.47) อย่างมีนัยสำคัญ ทางสถิติ (t = 10.46, p<.001) และผลต่างของค่าเฉลี่ยคะแนนพฤติกรรมก้าวร้าวของวัยรุ่นที่กระทำความผิดในสถานพินิจ และคุ้มครองเด็กและเยาวชน ระหว่างก่อนและหลังการทดลองของกลุ่มทดลอง ( = 8.81, SD = 4.69) มากกว่ากลุ่มควบคุม (  = 2.27, SD = 1.07) อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (t = 7.80, p<.05) สรุปได้ว่า โปรแกรมการบำบัดความคิดและพฤติกรรมสามารถลดพฤติกรรมก้าวร้าวของวัยรุ่นที่กระทำความผิด ในสถานพินิจและคุ้มครองเด็กและเยาวชนลงได้ ควรขยายผลเพื่อศึกษาเพิ่มเติมในวัยรุ่นกลุ่มอื่น ๆ ที่มีลักษณะใกล้เคียงกับ กลุ่มตัวอย่างต่อไป