This quasi-experimental research to study the effect of a cognitive behavior therapy program on depression among abused adolescents. The sample group included the abused adolescents who reside at children’s shelters in the central region, aged 15-18 years old; one boy and one girl are selected by simple random sampling from each shelter as the experimental group who received the cognitive behavior therapy program and as the control group who receive normal treatment at 7 shelters. The qualifications of the samples resulted in 30 samples for each group. The tools for this research were 1) the depression evaluation 9Q, 2) the questionnaire asking personal information, experience, and duration of being abused, 3) the cognitive behavior therapy program, and 4) the center for epidemiological studies-depression scale (CES-D) Thai version. The cognitive behavior therapy program had been verified its content, accuracy, clearness, and appropriateness by 3 experts. The depression evaluation 9Q and CES-D Thai version have Cronbach’s Alpha Coefficient at .82 and .86. Data analysis was processed with descriptive statistics, Dependent T-test and Independent T-test.
According to the result, it was found the mean of depression of the experimental group after attending the program is lower than before the experiment with statistical significance (p<.001) and the depression means before and after the program between the experimental group and the control group are different with statistical significance (p<.001), which represents that the program has the effect to decrease depression for abused adolescents.
การวิจัยกึ่งทดลองนี้ เพื่อศึกษาผลของโปรแกรมการบำบัดความคิดและพฤติกรรมต่ออาการซึมเศร้าของวัยรุ่นที่ถูกทารุณ กรรม กลุ่มตัวอย่างคือ วัยรุ่นที่ถูกทารุณกรรมและเข้าพักอยู่ในสถานสงเคราะห์เด็ก เขตภาคกลาง อายุ 15 – 18 ปี โดยสุ่มอย่างง่าย สถานสงเคราะห์เด็กชายและเด็กหญิงอย่างละ 1 แห่ง เป็นกลุ่มทดลองได้รับโปรแกรมการบำบัดความคิดและพฤติกรรม และเป็น สถานสงเคราะห์เด็กชายและเด็กหญิงอย่างละ 1 แห่ง เป็นกลุ่มควบคุมได้รับการดูแลตามปกติ จากสถานสงเคราะห์ 7 แห่ง และสุ่ม อย่างง่ายวัยรุ่นที่มีคุณสมบัติตามเกณฑ์ที่กำหนดจากสถานสงเคราะห์กลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุมเข้ากลุ่ม ๆ ละ 30 คน เครื่องมือ ที่ใช้ในการวิจัย คือ 1) แบบประเมินอาการซึมเศร้า 9Q 2) แบบสอบถามข้อมูลส่วนบุคคล แบบสอบถามประสบการณ์และระยะ เวลาที่ถูกทารุณกรรม 3) โปรแกรมการบำบัดความคิดและพฤติกรรม 4) แบบวัดอาการซึมเศร้า Center for Epidemiological Studies-Depression Scale (CES-D) ฉบับภาษาไทย โดยโปรแกรมการบำบัดความคิดและพฤติกรรมผ่านการตรวจสอบความตรง เนื้อหา ความถูกต้องชัดเจนของภาษา ความเหมาะสมของกิจกรรมจากผู้ทรงคุณวุฒิ 3 ท่าน แบบประเมินอาการซึมเศร้า 9Q และ แบบวัดอาการซึมเศร้า CES-D ฉบับภาษาไทยมีค่าเที่ยงสัมประสิทธิ์แอลฟาครอนบาคเท่ากับ .82 และ .86 วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ สถิติพรรณนา สถิติทดสอบทีชนิดไม่เป็นอิสระต่อกัน (Dependent t-test) และสถิติทดสอบทีชนิดเป็นอิสระต่อกัน (Independent t-test)
ผลการวิจัยพบว่า ค่าเฉลี่ยคะแนนอาการซึมเศร้าในกลุ่มทดลอง หลังได้รับโปรแกรมต่ำกว่าก่อนได้รับโปรแกรมอย่างมีนัย สำคัญทางสถิติ (p<.001) และผลต่างของค่าเฉลี่ยคะแนนอาการซึมเศร้าก่อนและหลังได้รับโปรแกรมระหว่างกลุ่มทดลอง และกลุ่ม ควบคุมมีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p<.001) แสดงว่า โปรแกรมมีประสิทธิผลในการช่วยลดอาการซึมเศร้าให้กับ วัยรุ่นที่ถูกทารุณกรรมได้