The purpose of this study was to examine the effects of an instrumental reminiscence program on the resilience among older adults with depression. A quasi-experimental pretest-posttest control group design was used. Simple random sampling was used to recruit 60 older adults with depression from two sub-district health promoting hospitals. One sample was assigned to the experimental group whereas the other was assigned to the control group. The instrumental reminiscence program was developed by focusing on past experience recall and using problem-focused coping strategies. The program included six sessions, 60 minutes each, twice a week, and the program was validated and revisions were made concerning content validity by 3 professional experts. Data collection included a demographic data record and the resilience questionnaire. The reliability of the resilience questionnaire was Cronbach’s alpha coefficient of .89. Data analysis used descriptive statistics and t-test.
The findings revealed the following: 1) the mean resilience score among the older adults with depression after participating in the instrumental resilience program (M = 90.90, SD = 6.42) was statistically significantly higher than the mean resilience score before participating in the instrumental resilience program (M = 61.23, SD = 6.41), (t = 9.12, p<.001). 2) There was a higher statistically significant difference in the mean difference between the pretest and posttest resilience score of the experimental group ( = 29.66, SD = 8.90) than the control group ( = 9.70, SD = 10.73), (t = 7.3, p<.001).
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาผลของโปรแกรมการระลึกถึงความหลังต่อความเข้มแข็งทางใจในผู้สูงอายุที่มีภาวะ ซึมเศร้า เป็นวิจัยกึ่งทดลอง วัดผลก่อนและหลังการทดลอง แบบมีกลุ่มควบคุม กลุ่มตัวอย่าง คือ ผู้สูงอายุที่มีภาวะซึมเศร้าที่มารับ บริการโรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบล 2 แห่ง จำนวน 60 คน โดยสุ่มอย่างง่ายเข้ากลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุมกลุ่มละ 30 คน กลุ่มทดลองได้รับโปรแกรมการระลึกถึงความหลังแบบจัดการกับปัญหาที่พัฒนามาจากแนวคิดการระลึกถึงความหลังประสบการณ์ ในอดีตและการจัดการกับปัญหา จำนวน 6 ครั้ง ครั้งละ 60 นาที จำนวน 2 ครั้งต่อสัปดาห์ ติดต่อกัน 3 สัปดาห์ ซึ่งโปรแกรมได้ผ่าน การตรวจสอบความตรงเชิงเนื้อหา โดยผ่านผู้ทรงคุณวุฒิ 3 ท่าน และกลุ่มควบคุมได้รับการดูแลตามปกติ เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บ รวบรวมข้อมูล คือ 1) ข้อมูลส่วนบุคคล 2) แบบประเมินความเข้มแข็งทางใจ ซึ่งผ่านการตรวจสอบความเชื่อมั่นสัมประสิทธิอัลฟา ของคอนบาคเท่ากับ .89 วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนา และสถิติทดสอบที (t-test)
ผลการวิจัยพบว่า 1) ค่าเฉลี่ยคะแนนความเข้มแข็งทางใจของผู้สูงอายุที่มีภาวะซึมเศร้า ในกลุ่มทดลอง (M = 90.90, SD = 6.42) สูงกว่าก่อนได้รับโปรแกรมการระลึกถึงความหลัง (M = 61.23, SD = 6.41) อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (t = 9.12, p<.001) และ 2) ผลต่างของค่าเฉลี่ยคะแนนความเข้มแข็งทางใจในผู้สูงอายุที่มีภาวะซึมเศร้าของกลุ่มทดลอง ( = 29.66, SD = 8.90) สูงกว่ากลุ่มควบคุม ( = 9.70, SD = 10.73) อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (t = 7.8, p<.001)