The present study was based on a quasi-experimental research design aimed at studying the effects of an empowerment program on the psychosocial rehabilitation abilities of caregivers of schizophrenic patients. The sample included 60primary caregivers of schizophrenic patients living in Huai Thap Than District, Sisaket Province,Thailand that met the inclusion criteria and that were randomized into experimentaland control groups, with 30 persons per group. The control group received routine caring activities. The research instruments were the following: 1) personal data; 2) an empowerment program; and 3) a psychosocial rehabilitation ability scale. The empowerment program was validated for content validity by 3 experts and the reliability of the psychosocial scalehad a Cronbach’s alpha coefficient of .98. Personal data were analyzed using descriptive statistics and hypothesis tested using dependent and independent t-test. The findings were as follows: 1) The psychosocial rehabilitation ability mean score of the caregivers after participating in the empowerment program (M = 102.50, SD = 6.06) was higher than before joining the program (M = 53.60, SD = 11.60), with a significant difference (t = 20.68, p< .001). 2) The mean difference between the pre-post psychosocial rehabilitation ability mean scores of the schizophrenic patients’ primary caregivers in the experimental group ( = 48.9, SD = 12.95) was significantly greater than that for the primary caregivers of the individuals that received regular caring activities ( = 0.64, SD = 3.05) (t = 19.87, p< .001). This study shows that an empowerment program of this type can enhance the psychosocial rehabilitation abilities of caregivers of schizophrenic patients and can be an alternative design for activities or programs to empower the caregivers of schizophrenic patient in terms of their psychosocial rehabilitation abilities.
การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยกึ่งทดลอง แบบสองกลุ่มวัดสองครั้งก่อนและหลังการทดลองวัตถุประสงค ์ เพื่อศึกษาผลของ โปรแกรมการสร้างเสริมพลังต่อความสามารถในการฟื้นฟู สังคมผู้ป่วยจิตเภทของผู้ดูแล กลุ่มตัวอย่างคือ ผู้ดูแลผู้ป่วยจิตเภทที่อาศัย อยู่ในพื้นที่อำเภอห้วยทับทันจังหวัดศรีสะเกษ จำนวน 60 คน โดยการคัดเลือกกลุ่มตัวอย่างตามเกณฑ์ที่กำหนด แล้วสุ่มเข้า กลุ่ม ทดลอง จำนวน 30 คน และกลุ่มควบคุม จำนวน 30 คน โดยกลุ่มทดลองได้รับการดำเนิน กลุ่มการสร้างเสริมพลัง ส่วนกลุ่มควบคุม ได้รับการดูแลตามปกติ เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยคือ 1) แบบสอบถามข้อมูลส่วนบุคคล 2) โปรแกรมการสร้างเสริมพลัง 3) แบบวัด ความสามารถในการฟื้นฟูจิตสังคมผู้ป่วยจิตเภทของผู้ดูแล โปรแกรมการสร้างเสริมพลังได้ผ่านการตรวจสอบความตรง เชิงเนื้อหา จากผู้ทรงคุณวุฒิ จำนวน 3 ท่าน และแบบวัดความสามารถในการฟื้นฟูจิตสังคมผู้ป่วย จิตเภทของผู้ดูแล มีค่าความเที่ยงสัมประ สิทธ์อัลฟ่าครอนบาคเท่ากับ .98 วิเคราะห์ข้อมูล ส่วนบุคคลโดยใช้สถิติเชิงพรรณนาและทดสอบสมมติฐานด้วยสถิติทดสอบทีที่ไม่ เป็นอิสระต่อกัน และชนิดที่เป็นอิสระต่อกัน ผลการวิจัยพบว่า 1) ค่าเฉลี่ยคะแนนความสามารถในการฟื้นฟูจิตสังคมผู้ป่วยจิตเภทของผู้ดูแลหลังได้รับโปรแกรมการ สร้างเสริมพลัง (M = 102.50, SD = 6.06) สูงกว่าก่อนได้รับโปรแกรมการสร้างเสริมพลัง (M = 53.60, SD = 11.60) อย่างมีนัย สำคัญทางสถิติ (t = 20.68, p< .001) 2) ผลต่างของค่าเฉลี่ยคะแนนความสามารถในการฟื้นฟูจิตสังคมผู้ป่วยจิตเภทของผู้ดูแล ระหว่างก่อนและหลังเข้าร่วมโปรแกรมการสร้างเสริมพลังในกลุ่มทดลอง ( = 48.9, SD = 12.95) สูงกว่ากลุ่มควบคุมที่ได้รับการ ดูแลตามปกติ ( = 0.64, SD = 3.05) อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (t = 19.87, p< .001) จากการศึกษาครั้งนี้ แสดงให้เห็นว่า โปรแกรมการสร้างเสริมพลังเพิ่มความสามารถในการฟื้นฟูจิตสังคมผู้ป่วยจิตเภทของ ผู้ดูแล จึงเป็นทางเลือกหนึ่งในการออกแบบกิจกรรมหรือโปรแกรมเพื่อสร้างเสริมความสามารถในการฟื้นฟูจิตสังคมผู้ป่วยจิตเภท ของผู้ดูแล