This research was a quasi-experimental research, two group pretest - posttest design aimed to study the effects of multidisciplinary collaborative care program on depressive prevention amongst Diabetic Mellitus (DM) type 2 patients who had risk of depression.The total 36 subjects divided into 2 groups; 17 subjects for experimental group and 19 subjects for comparison group.The experimental group was invited to join in a 10-week multidisciplinary collaborative care program. This program consisted of participatory group learning, relaxation skill training, group counseling, and telephone visit monitoring. Data were collected using psychological self – care behavior and diabetes- related stress. The reliability were presented at 0.86 and 0.85 respectively.The Mann-Whitney U test and Wilcoxon Signed Rank test were used for data analysis. The research results revealed that after the intervention, the experimental group had significantly better psychological self – care behavior score than those before the experiment and than the comparison group. (p value < .05) while they had significantly lower the diabetes- related stress score than before experiment and in the comparison group. (p value < .05) The researcher suggested that the multidisciplinary collaborative care program was effectively improved psychological self – care behavior and decreased stress among the diabetic patients. This program should be used in integrating healthcare services for depressiveprevention in diabetic patients and other chronic diseases in other community hospitals.
การวิจัยครั้งนี้ เป็นการวิจัยกึ่งทดลองแบบสองกลุ่มวัดผลก่อนและหลังการทดลอง มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของ โปรแกรมการดูแลแบบร่วมกันของทีมสหสาขาวิชาชีพต่อการป้องกันภาวะซึมเศร้าในผู้ป่วยโรคเบาหวานชนิดที่ 2 กลุ่มตัวอย่างเป็น ผู้ป่วยที่มีความเสี่ยงต่อการเกิดภาวะซึมเศร้า จำนวน 36 คน แบ่งเป็นกลุ่มทดลอง 17 คน และกลุ่มเปรียบเทียบ 19 คน กลุ่มทดลอง เข้าร่วมโปรแกรมการดูแลแบบร่วมกันของทีมสหสาขาวิชาชีพ 10 สัปดาห์ ประกอบด้วย 1) การเรียนรู้แบบมีส่วนร่วมเป็นรายกลุ่ม 2) การฝึกทักษะการผ่อนคลาย 3) การให้คำปรึกษารายกลุ่ม และ 4) การกำกับติดตามทางโทรศัพท์ เก็บรวบรวมข้อมูลโดยใช้ แบบสอบถามพฤติกรรมการดูแลตนเองด้านสุขภาพจิต และแบบประเมินภาวะเครียดจากโรคเบาหวาน ค่าความเชื่อมั่นเท่ากับ 0.86 และ 0.85 ตามลำดับ วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติ แมนวิทนีย์ ยู เทส และสถิติวิลค๊อกสัน ซายด์ แรงค์ เทส ผลการวิจัย พบว่า ภายหลังเข้าร่วมโปรแกรมกลุ่มทดลองมีค่าคะแนนเฉลี่ยพฤติกรรมการดูแลตนเองด้านสุขภาพจิตดีขึ้น กว่าก่อนทดลองและดีกว่ากลุ่มเปรียบเทียบอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ในขณะที่ค่าคะแนนเฉลี่ยภาวะเครียดจากโรคเบาหวานลดลง กว่าก่อนการทดลองและกลุ่มเปรียบเทียบ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ผู้วิจัยเสนอแนะว่า โปรแกรมการดูแลแบบร่วมกันของทีมสห สาขาวิชาชีพมีประสิทธิผลทำให้ผู้ป่วยโรคเบาหวานมีพฤติกรรมการดูแลสุขภาพจิตดีขึ้นและความเครียดลดลง ดังนั้นควรนำโปรแกรม นี้ไปใช้ในการจัดบริการสุขภาพเชิงบูรณาการเพื่อป้องกันภาวะซึมเศร้าให้กับผู้ป่วยโรคเบาหวานและโรคเรื้อรังอื่น ๆ ในโรงพยาบาล ชุมชนต่อไป