This research is a quasi-experimental research design were used nonequivalent comparison-group design. The objectives were to compare symptom severity of patients with bipolar disorder before and after receiving the psycho-education combined with social media program and compare symptom severity of patientswith bipolar disorder after receiving the psycho-education combined with social media program to patients who are received regular nursing care. The samples were 40 patients with bipolar disorder who were the out patients of Nakornratchasima Rajanagarindra Psychiatric Hospital. The patients were matched pair with genders, depression level scores, and mania level scores, and also samples to experimental group, consisting of 20 subjects while the control group of 20 subjects. The research instruments comprised: 1) psycho-education combined with internet supported program, 2) Brief Bipolar Disorder Symptom Scale, 3) Knowledge on Bipolar Disorder Test, 4) Self-management Interview for Bipolar Disorder, 5) Hamilton Rating Scale for Depression, and 6) Thai Mania Rating Scale. All instruments had been validated the content from five experts. The validity, Cronbach’s alpha coefficient of instrument 2 was .85 respectively. T-test was used to analyze data.
The results showed that symptom severity of patients with bipolar disorder after receiving the psycho-education combined with social media program was lower than before receiving the program at a .05 level of significance and symptom severity of patients with bipolar disorder receiving the psycho-education combined with social media program was lower than the patients who were received regular nursing care at a .05 level of significance
การวิจัยนี้เป็นการวิจัยกึ่งทดลอง วัดสองกลุ่มก่อนและหลังการทดลอง มีวัตถุประสงค์เพื่อเปรียบเทียบความรุนแรงของ อาการในผู้ป่วยโรคอารมณ์แปรปรวนสองขั้วก่อนและหลังได้รับโปรแกรมสุขภาพจิตศึกษาร่วมกับการใช้สื่อสังคมออนไลน์และเปรียบเทียบความรุนแรงของอาการในผู้ป่วยโรคอารมณ์แปรปรวนสองขั้วหลังได้รับโปรแกรมสุขภาพจิตศึกษาร่วมกับการใช้สื่อสังคม ออนไลน์กับผู้ป่วยที่ได้รับการพยาบาลตามปกติ กลุ่มตัวอย่างคือ ผู้ป่วยโรคอารมณ์แปรปรวนสองขั้วที่มารับการรักษาแบบผู้ป่วยนอกโรงพยาบาลจิตเวชนครราชสีมาราชนครินทร์ จานวน 40 คน สุ่มเข้ากลุ่มทดลองจานวน 20 คนและกลุ่มควบคุมจานวน 20 คนเครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยได้แก่ 1)โปรแกรมสุขภาพจิตศึกษาร่วมกับการใช้สื่อสังคมออนไลน์ 2)แบบประเมินความรุนแรงของอาการ (Brief Bipolar Disorder Symptom Scale) 3)แบบประเมินความรู้เรื่องโรคอารมณ์แปรปรวนสองขั้ว 4)แบบสัมภาษณ์การจัดการ กับอาการด้วยตนเอง 5)แบบประเมินอาการซึมเศร้า (Hamilton Rating Scale for Depression)และ 6)แบบประเมินอาการ คลุ้มคลั่ง (Thai Mania Rating Scale)เครื่องมือทุกชุดผ่านการตรวจสอบความตรงตามเนื้อหาจากผู้ทรงคุณวุฒิ 5 ท่านเครื่องมือ ชุดที่ 2 มีค่าความเที่ยงสัมประสิทธิ์แอลฟาของครอนบาคเท่ากับ .85 สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูลคือสถิติทดสอบที (t-test)
ผลการศึกษาพบว่าความรุนแรงของอาการในผู้ป่วยโรคอารมณ์แปรปรวนสองขั้วหลังได้รับโปรแกรมสุขภาพจิตศึกษาร่วม กับการใช้สื่อสังคมออนไลน์น้อยกว่าก่อนได้รับโปรแกรมฯอย่างมีนัยสาคัญทางสถิติที่ระดับ .05และความรุนแรงของอาการในผู้ป่วยโรคอารมณ์แปรปรวนสองขั้วที่ได้รับโปรแกรมสุขภาพจิตศึกษาร่วมกับการใช้สื่อสังคมออนไลน์น้อยกว่ากลุ่มที่ได้รับการพยาบาลตาม ปกติอย่างมีนัยสาคัญทางสถิติที่ระดับ .05