Background : Delayed speech in children results from the problem of modern-day parenting. Thus, the development of speech model is created in order to improve parenting, as well as children’s speech development. The model consists of a Buddhist psychological program which integrates Buddhist ethics and psychological theories in the program activities.
Objectives : 1) To study and use the condition of raising children with slow speech from parents who provided their children with electronic media as a case study. 2) To study the effectiveness of raising slow-talking children via electronic media of Buddhist program of behavioral adaptation 3) To present an effectiveness of parenting delayed speech children from using electronic media with Buddhist behavior modification program.
Methods : A mixed research with multiple research methods was conducted. The research was divided into 3 phases. The first phase consisted of selecting a specific group of Buddhist scholars, developmental-behavioral pediatricians, nurses, speech practitioners, occupational therapists, and psychologists. This selected group was able to provide key information. The selection method used consisted of 1) interview questions 2) child development screening form from the Department of Mental Health. Phase 2 consisted of a sample group of parents of the pediatric patients, 32 in total. The research methods involved using the Buddhist psychological program of behavior modification developed from the first phase, and measurement of speech behavior of children. The third phase was a topographic sampling record from parents of 100 children who came to the Queen Sirikit National Institute of Child Health in 2019. The data were collected by using the assessment to measure the effective of parenting by those using the Buddhist psychology program for behavioral modification among slow speech children via electronic media. The data were then taken for analysis.
Results : 1) Mean score and percentage of improvement in effective parenting of slow speech children by using the Buddhist program of behavioral adaptation were statistically higher than pre-treatment at the .05 level, which was a good overall result. 2) After the experiment, more children passed the evaluation criteria of the Speech Behavior Scale. The post-test scores were significantly higher than those of the pre-test by .05 level. 3) Model development was consistent with the empirical data (p = 0.89).
Conclusion : Parenting with the use of effective model for delayed speech children via electronic media with a Buddhist behavioral adaptation program resulted in a better child development.
ภูมิหลัง : ปัญหาของการเลี้ยงดูลูกในปัจจุบันส่งผลให้เด็ก เกิดภาวะพูดช้า การพัฒนาโมเดลประสิทธิผลการเลี้ยงดูเด็กพูดช้า จากการใช้สื่ออิเล็กทรอนิกส์ด้วยโปรแกรมพุทธจิตวิทยาการปรับ พฤติกรรมที่มีการบูรณาการหลักธรรมทางพระพุทธศาสนาและ ทฤษฎีทางจิตวิทยามาพัฒนาเป็นกิจกรรมภายในโปรแกรม เพื่อช่วย ในการขัดเกลาอบรมเลี้ยงดูให้กับพ่อแม่และเด็กเพื่อให้เด็กสามารถ พูดได้ตามพัฒนาการ
วัตถุประสงค์ : 1. เพื่อศึกษาสภาพการเลี้ยง ดูเด็กพูดช้าจากการใช้สื่ออิเล็กทรอนิกส์จากผู้ปกครองกรณีศึกษา ที่เป็นแบบอย่างที่ดี 2. ศึกษาประสิทธิผลการเลี้ยงดูเด็กพูดช้าจาก การใช้สื่ออิเล็กทรอนิกส์ โดยใช้โปรแกรมพุทธจิตวิทยาการปรับ พฤตกิ รรม 3.นำ เสนอโมเดลประสิทธิผลการเลี้ยงดูเด็กพูดช้าจากการ ใช้สื่ออิเล็กทรอนิกส์ด้วยโปรแกรมพุทธจิตวิทยาการปรับพฤติกรรม
วิธีการ : เป็นการวิจัยแบบผสมวิธีแบบพหุ แบ่งเป็น 3 ระยะ กลุ่ม ตัวอย่าง ระยะที่ 1 ประกอบด้วย นักวิชาการทางด้านพุทธศาสนา ผู้ให้การรักษา เเพทย์พัฒนาการ พยาบาล นักฝึกพูด นักกิจกรรม บำบัด และนักจิตวิทยา โดยคัดเลือกแบบเจาะจง ซึ่งเป็นกลุ่มผู้ ที่สามารถให้ข้อมูลหลักและสำคัญ จำนวน 21 ราย เครื่องมือที่ ใช้ประกอบด้วย 1. คำถามในการสัมภาษณ์ 2. แบบคัดกรอง พัฒนาการเด็กของกรมสุขภาพจิต ระยะที่ 2 คือ และกลุ่มตัวอย่าง คือผู้ปกครองของผู้ป่วยเด็กพูดช้าจำนวน 32 ราย เครื่องมือที่ใช้ ประกอบด้วย 1. โปรแกรมพุทธจิตวิทยาการปรับพฤติกรรม (ได้ มาจากการพัฒนาในระยะที่ 1) และคู่มือพุทธจิตวิทยาสนทนากับ ลูกน้อย 2. แบบวัดพฤติกรรมการพูดของเด็ก และแบบบันทึก พฤติกรรมของเด็ก ระยะที่ 3 คือ ผู้ปกครองของเด็กที่มารับบริการ สถาบันสุขภาพเด็กแห่งชาติมหาราชินี ในปี พ.ศ. 2562 จำนวน100 ราย โดยใช้การสุ่มตัวอย่างแบบชั้นภูมิ เก็บรวบรวมข้อมูลโดยใช้ แบบประเมินเพื่อวัดประสิทธิผลการเลี้ยงดูของผู้ปกครองโดยใช้ โปรแกรมพุทธจิตวิทยาการปรับพฤติกรรมในกลุ่มเด็กพูดช้าจาก การใช้สื่ออิเล็กทรอนิกส์ และนำข้อมูลมาวิเคราะห์
ผล : 1. คะแนน เฉลี่ยและร้อยละของพัฒนาการที่เพิ่มขึ้นของประสิทธิผลการเลี้ยงดู เด็กพูดช้าจากการใช้สื่ออิเล็กทรอนิกส์ โดยใช้โปรแกรมพุทธจิตวิทยา การปรับพฤติกรรม โดยภาพรวมมีร้อยละของพัฒนาการที่เพิ่ม ขึ้นกว่าก่อนใช้ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ภาพรวม อยู่ในระดับดี 2. หลังการทดลองมีเด็กที่ผ่านเกณฑ์การประเมิน ตามแบบวัดพฤติกรรมการพูดเพิ่มมากขึ้น พบว่าคะแนนหลังการ ทดลองสูงกว่าก่อนทดลองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 และ 3. การพัฒนาโมเดลมีความสอดคล้องกลมกลืนกับข้อมูลเชิงประจักษ์ (p=0.89)
สรุป : โมเดลประสิทธิผลการเลี้ยงดูเด็กพูดช้าจากการใช้ สื่ออิเล็กทรอนิกส์ ด้วยโปรแกรมพุทธจิตวิทยาการปรับพฤติกรรม ช่วยให้เด็กมีพัฒนาการที่ดีขึ้น