Background and Objective: Patients? occupation and job descriptions are important information for making appropriate diagnoses and patient care plans. As no Thai studies were found on this topic this research was designed to investigate the proportion of medical records with the completeness of occupational details recorded in the medical records of out-patients with potentially work-related injuries and/or occupational diseases. Materials and Methods: A cross-sectional descriptive survey was used to collect personal bio-data, and detailed occupational histories from 230 medical records of social security scheme patients at the Out-Patients Department at Srinagarind Hospital, Faculty of Medicine, Khon Kaen University. Results: Only 24.8 percent of physician recorded medical records included complete occupational histories. Although 45.7% noted patient?s occupation, only 24.3% of recorded occupations matched with the original occupations on the medical records. While only 44.3% presented job descriptions, a much higher proportion (89.6%) recorded occupational health hazards. Conclusion: This study confirms that rates of complete occupational health history taking record with potential work-related disorders by physicians were very low. Several factors may be relevant here; some data already recorded on medical record sheets before consultations take place, medical data collection form design, limited consultation time available for patient interactions, and/ or less holistic and overly symptom/treatment focused approach to history taking and patient care. Complete occupational health history taking and recording is important for individual diagnosis and effective patient care plans and patients? appropriate access to funding entitlements.
หลักการและวัตถุประสงค์: ข้อมูลด้านอาชีพและลักษณะ งานที่ทำของผู้ป่วยทำให้แพทย์นำมาประกอบการวินิจฉัยโรค ของแพทย์ และยังไม่พบการศึกษาในประเทศไทยมาก่อน การศึกษานี้จึงมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาสัดส่วนของเวชระเบียน ที่มีความครบถ้วนของการบันทึกข้อมูลเกี่ยวกับประวัติอาชีพ ในเวชระเบียนผู้ป่วยนอกที่มีแนวโน้มมีภาวะผิดปกติที่เกี่ยว เนื่องจากการทำงาน วิธีการศึกษา: เป็นการศึกษาเชิงพรรณนา โดยใช้แบบ บันทึกข้อมูลซึ่งได้ออกแบบมาเพื่อบันทึกข้อมูลทั่วไป และ ข้อมูลที่มีรายละเอียดประวัติอาชีพที่นำมาจากเวชระเบียน ผู้ป่วยประกันตนที่เป็นผู้ป่วยนอกของโรงพยาบาลศรีนครินทร์ คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น จำนวน 230 ฉบับ ผลการศึกษา: สัดส่วนของเวชระเบียนที่มีการบันทึกข้อมูล เกี่ยวกับประวัติอาชีพครบถ้วน ร้อยละ 24.8 โดยแพทย์ได้ บันทึกอาชีพไว้ ร้อยละ 45.7 และได้บันทึกตรงกันกับอาชีพที่ ปรากฏในเวชระเบียน ร้อยละ 24.3 นอกจากนี้แพทย์บันทึก ลักษณะการทำงาน ร้อยละ 44.3 และบันทึกสิ่งคุกคามต่อ สุขภาพในสัดส่วนค่อนข้างสูง (ร้อยละ 89.6) สรุป: การศึกษานี้ได้ยืนยันว่าสัดส่วนของแพทย์ที่บันทึก ข้อมูลด้านอาชีพของผู้ป่วยที่มีแนวโน้มมีภาวะผิดปกติที่ เกี่ยวเนื่องจากการทำงานค่อนข้างต่ำ ทั้งนี้อาจเนื่องมาจาก เวชระเบียนมีการบันทึกอาชีพของผู้ป่วยอยู่ก่อนที่จะเข้าพบ แพทย์ หรืออาจมาจากรูปแบบของเวชระเบียน เวลาที่มีจำกัด ระหว่างแพทย์และผู้ป่วย หรือแพทย์มักให้ความสำคัญที่การ รักษา ทั้งนี้ความสมบูรณ์ของการบันทึกประวัติอาชีพนั้น มีความสำคัญสำหรับการวินิจฉัยโรค การวางแผนการรักษา ตลอดจนสิทธิ์การรักษาพยาบาลที่ถูกต้องและเหมาะสม