Cancer patients mostly risk to experience loneliness resulting from their illness which makes them not able to maintain their relationship with their family members and other. This predictive correlational research aimed to study the loneliness of hospitalized cancer patients in Chonburi Cancer Hospital, and its predictive factors (stress, self-esteem, and pain). Sample random sampling was used to identify the samples who were cancer patients receiving chemotherapy, radiation, and/or surgery and were admitted to the female unit, male unit, and semi-intensive care unit in Chonburi Cancer Hospital. They also met the inclusion criteria. The sample size was seventy-seven. This study applied five questionnaires for data collection: 1) Personal information, 2) Thai version of 10-Item Perceived Stress Scale, 3) Rosenberg’s Self-Esteem Scale, 4) Loneliness Scale, and 5) Pain Numeric Ratting Scale. The consistency reliability was used to test the Thai version of 10-Item Perceived Stress Scale, Rosenberg’s SelfEsteem Scale, and Loneliness Scale. Their Cronbach’s alpha coefficient values were 0.83, 0.88, and 0.95 respectively. The Pain Numeric Rating Scale was tested by the test-retest method (r = 0.98). The data were analysed by descriptive statistics and multiple regression (Stepwise).The result demonstrated that the cancer-patient samples had the moderate degree of both loneliness (  = 68.18, SD = 6.73) and stress (  = 24.97, SD = 5.42). However, they had the high level of self-esteem (  = 34.48, SD = 4.54) and low severity level of pain (  = 3.39, SD = 2.26). To predict loneliness, there was only one factor, that is stress (R2 = 0.156, p < 0.001). Thus, cancer patients who had stress tended to experience loneliness. Nurses should recognize, understand, and investigate how to manage stress in order to prevent loneliness in hospitalized cancer patients. 
ผู้ป่วยโรคมะเร็งส่วนใหญ่มีความเสี่ยงในการเกิดความว้าเหว่ได้ อันเป็นผลมาจากการเจ็บป่วยและไม่สามารถรักษาความสัมพันธ์กับบุคคล ในครอบครัวและสังคมได้ตามปกติการศึกษาหาความสัมพันธ์เชิงทำนายครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความว้าเหว่ของผู้ป่วยโรคมะเร็งในโรงพยาบาล มะเร็งชลบุรี และปัจจัยทำนายความว้าเหว่ ได้แก่ ความเครียด ความรู้สึกมี คุณค่าในตนเอง และความปวด กลุ่มตัวอย่างเป็นผู้ป่วยโรคมะเร็งที่เข้ารับ การรักษาด้วยเคมีบำบัด การฉายรังสี และ/หรือการผ่าตัด ที่หอผู้ป่วยสามัญ หญิง หอผู้ป่วยสามัญชาย และหอผู้ป่วยกึ่งวิกฤตและศัลยกรรม โรงพยาบาล มะเร็งชลบุรี ที่มีคุณสมบัติตามเกณฑ์ที่กำหนดโดยวิธีการสุ่มตัวอย่างแบบ ง่าย จำนวน 77 ราย เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูลมีจำนวน 5 ฉบับ ได้แก่ 1) แบบบันทึกข้อมูลส่วนบุคคล 2) แบบประเมินความว้าเหว่ 3) แบบประเมินความเครียด 4) แบบประเมินความรู้สึกมีคุณค่าในตนเอง และ5) แบบประเมินความปวด การทดสอบความสอดคล้องภายในของ เครื่องมือแบบประเมินความเครียด แบบประเมินความรู้สึกมีคุณค่าในตนเอง และแบบประเมินความว้าเหว่ ได้ค่าความเชื่อมั่นสัมประสิทธิ์แอลฟาครอน บาค (Cronbach่ s alpha coefficient) เท่ากับ 0.83 0.88 และ0.9 ตามลำดับ ส่วนแบบประเมินความปวดมีค่าความคงที่แบบวัดซ้ำ (Testretest reliability) เท่ากับ 0.98 วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณาและ สถิติถดถอยพหุคูณแบบขั้นตอน ผลการศึกษาพบว่า กลุ่มตัวอย่างผู้ป่วยโรค มะเร็งในโรงพยาบาลมะเร็งชลบุรีมีความว้าเหว่ ( x = 68.18, SD = 6.73) และความเครียดระดับปานกลาง ( x = 24.97, SD = 5.42) แต่มีความรู้สึก มีคุณค่าในตนเองระดับสูง ( x = 34.48, SD = 4.54) และมีความปวดที่มี ความรุนแรงในระดับต่ำ ( x = 3.39, SD = 2.26) ส่วนปัจจัยที่สามารถ ทำนายความว้าเหว่ของกลุ่มตัวอย่างได้คือความเครียด (R2 =0.156, p < 0.001) ดังนั้น พยาบาลควรตระหนักถึงความสำคัญ ทำความเข้าใจ และหา แนวทางจัดการความเครียดเพื่อป้องกันความว้าเหว่ในผู้ป่วยโรคมะเร็ง 