Background: Intussusception is a common cause of bowel obstruction in emergency setting of pediatric age. Prompt diagnosis and treatment are necessary. This condition is treatable by non-operative radiological method. Objective: To compare the results of non-operative treatment between saline hydrostatic reduction under ultrasonographic guidance and pneumatic reduction under fluoroscopic guidance in intussusception patients at Queen Sirikit National Institute of Child Health (QSNICH). Method: A retrospective cohort study to compare the success rate of treatment between saline hydrostatic reduction under ultrasonographic guidance and pneumatic reduction under fluoroscopic guidance in intussusception patients at QSNICH were collected between October 2017 and February 2019. Results: Fifty-three non-operative reduction of intussusception from 49 patients (age ranging from 2 months to 4 years 1 month) were enrolled. Thirteen from nineteen intussusceptions (68.4%) were successfully reduced by saline hydrostatic reduction under ultrasonographic guidance without perforation or recurrence. Thirty from thirty four intussusceptions (88.2%) were successfully reduced by pneumatic reduction under fluoroscopic guidance. Two patients had bowel perforation under the pneumatic reduction (perforation rate 5.9%). Five patients who treated by pneumatic method had the second episode of recurrence after the first intussusception at an interval of 2 days to 4 months (recurrent rate 14.7%). One patient underwent both hydrostatic method and pneumatic method consecutively with a failure from both methods. Conclusions: The success rate of hydrostatic method was not significant statistically difference from pneumatic method (p = 0.077).
ภูมิหลัง: ภาวะลำไส้กลืนกันเป็นสาเหตุเกิดลำไส้อุดตัน ที่พบบ่อยในผู้ป่วยเด็ก การวินิจฉัยและการรักษาที่ทันท่วงทีมีความสำคัญ ในการลดภาวะแทรกซ้อน ภาวะลำไส้กลืนกันสามารถให้การรักษา ด้วยวิธีไม่ผ่าตัดได้ วัตถุประสงค์: เปรียบเทียบผลการรักษาผู้ป่วย ลำไส้กลืนกันแบบไม่ผ่าตัด ระหว่างวิธีใช้น้ำเกลือโดยประเมินภาพ ระหว่างการรักษาผ่านเครื่องคลื่นเสียงความถี่สูง และวิธีใช้ลมดัน โดยประเมินภาพระหว่างการรักษาผ่านเครื่องเอกซเรย์ฟลูโอโรสโคปี ในผู้ป่วยที่ทำการรักษาที่สถาบันสุขภาพเด็กแห่งชาติมหาราชินี วิธีการ: ศึกษาย้อนหลังเพื่อเปรียบเทียบผลสำเร็จของการรักษาผู้ป่วย ภาวะลำไส้กลืนกัน ที่ได้รับการรักษาด้วยวิธีใช้น้ำเกลือดันลำไส้กลืน กันประเมินภาพระหว่างการรักษาผ่านเครื่องคลื่นเสียงความถี่สูง และ วิธีการใช้ลมดันลำไส้กลืนกันประเมินภาพผ่านเครื่องฟลูโอโรสโคปี ที่ สถาบันสุขภาพเด็กแห่งชาติมหาราชินี ระหว่าง 1 ตุลาคม 2560 ถึง 28 กุมภาพันธ์ 2562 ผล: ผู้ป่วยลำไส้กลืนกันที่ได้รับการรักษาด้วย วิธีไม่ผ่าตัด 53 ครั้ง จากผู้ป่วย 49 ราย อายุระหว่าง 2 เดือน ถึง 4 ปี 1 เดือน รักษาด้วยวิธีสวนน้ำเกลือเพื่อดันลำไส้กลืนกัน ประเมิน ภาพระหว่าง การรักษาด้วยเครื่องคลื่นเสียง ความถี่สูงจำนวน 19 ครั้ง รักษาสำเร็จจำนวน 13 ครั้ง คิดเป็น ร้อยละ 68.4 การรักษา 34 ครั้ง ใช้วิธีสวนลมดันลำไส้กลืนกันประเมินภาพระหว่างการรักษา ด้วยเครื่องฟลูโอโรสโคปี สำเร็จ 30 ครั้ง คิดเป็นร้อยละ 88.2 พบ ลำไส้ทะลุระหว่างรักษาด้วยการใช้ลม 2 ราย คิดเป็นร้อยละ 5.9 พบการเป็นซ้ำของลำไส้กลืนกันที่เคยรักษาโดยวิธีใช้ลมที่ 2 วัน ถึง 4 เดือนหลังการรักษาครั้งแรก อัตราการเป็นซ้ำ คิดเป็นร้อยละ 14.7 ผู้ป่วย 1 ราย รักษาไม่สำเร็จด้วยการรักษาทั้งสองวิธี สรุป: การรักษาด้วยวิธีสวนน้ำเกลือดันลาไส้กลืนกันโดยประเมินภาพด้วย เครื่องคลื่นเสียงความถี่สูง ผลสำเร็จของการรักษาไม่แตกต่างเมื่อ เทียบกับวิธีการสวนลมโดยประเมินภาพระหว่างรักษาด้วยเครื่อง ฟลูโอโรสโคปี มีค่า p = 0.077