Palliative care is a special care for each patient that it is not specific formula in each nursing care. The nurses who care patients need to use the skill both in art and science by using integrations of western medicine and alternative medicine. Moreover, the nurses should consider in faith, hope, believe, life history and context of patient and family for appropriate of each patient that depend on the right or living will to choose when the end of life is coming. Palliative care nursing for Buddhist Monk illness following dharma discipline (Tripitaka) is an importance. If the monks have illness in the incurable disease and the perception of monks depend on the period of time to be the monk life, when they get sick and they need palliative care with the condition of no relative support, so it is an important role of nurses in caring following the right in welfare of monk patient. Hence, palliative care with the monk context following the dharma discipline (Tripitaka) has the meaning and it has an important to increase quality of life of the illness of the monks especially in psychological aspect in dharma practice following the wish of monk. That leads to set the nursing activities of good palliative care for the monks.
การดูแลแบบประคับประคองเป็นการดูแลที่มีความจำเพาะแต่ละกรณีไม่มีสูตรสำเร็จ พยาบาลผู้ดูแลจึงต้องใช้ทักษะทั้ง ศาสตร์และศิลป์ ประยุกต์ใช้ทั้งการแพทย์แผนปัจจุบันและการแพทย์ทางเลือก อีกทั้งยังต้องพิจารณาศรัทธา ความหวัง ความเชื่อ ปูมหลังและบริบทของผู้ป่วยและญาติด้วย เพื่อให้เหมาะสำหรับผู้ป่วยแต่ละรายโดยอยู่บนพื้นฐานของการรับรองสิทธิของผู้ป่วย ในการตัดสินใจที่จะได้รับการตอบสนองตามความปรารถนาครั้งสุดท้าย การพยาบาลแบบประคับประคองสำหรับพระสงฆ์อาพาธภายใต้หลักพระธรรมวินัยนั้นมีความสำคัญเมื่อพระสงฆ์อาพาธ ด้วยโรคเรื้อรังรักษาไม่หายขาด เนื่องจากพระสงฆ์นั้นมีการบวชเรียนแตกต่างกัน บางรูปบวชเรียนนานห่างจากญาติเป็นเวลานาน ก็ไม่มีญาติคอยดูแล เมื่อความเจ็บป่วยที่ต้องการดูแลแบบประคับประคองจึงเป็นบทบาทสำคัญของพยาบาลที่ต้องให้การดูแล และตามสิทธิการรักษาพระสงฆ์อาพาธ ดังนั้นเพื่อให้การดูแลแบบประคับประคองเกิดขึ้นในบริบทของพระสงฆ์ การดูแลภายใต้ หลักพระธรรมวินัยจึงมีความหมายและความสำคัญที่จะเพิ่มคุณภาพชีวิตให้พระอาพาธโดยเฉพาะด้านมิติจิตวิญญาณ เพื่อให้คงไว้ ซึ่งการปฏิบัติกิจของสงฆ์ได้อย่างถูกต้องตามความปรารถนาของพระอาพาธ อันนำไปสู่กิจกรรมการพยาบาลแบบประคับประคองที่ ดีสำหรับพระสงฆ์ต่อไป