This quasi-experimental research aimed to study the effects of Tai chi exercise program on self-efficacy, exercise behavior and pulmonary function among patients with the first and second stages of chronic obstructive pulmonary (COPD). Seventy COPD patients were recruited and equally divided into treatment and control groups. Thirty five patients were randomly assigned to each group. The experimental group received Tai chi exercise program and the control group received routine nursing care. The research tool consisted of three parts: Tai chi exercise program, questionnaires and pulmonary function tests by Spirometry method. The data were analyzed by using descriptive statistics, independent samples t-test and repeated measure ANOVA. The results showed that after 5 weeks and 10 weeks in the experimental group, the average score of self-efficacy and exercise behavior were higher than those in the control group, respectively (t = 14.08 p < 0.001, t = 23.29 p < 0.001), (t = 13.70 p < 0.001, t = 19.99 p < 0.001). Although the average score of signs and symptoms of the respiratory system after 10 weeks in the experimental group was higher than the average score of the control group, but the average score of signs and symptoms of the respiratory system after 5 weeks in the experimental and control group was not significantly different (t = .17 p = 0.861). Comparatively the average score of FEV1, FVC, PEF and FEV1 / FVC (%) between experimental and control group after treatment of 5 weeks and 10 weeks were not significantly different (p > 0.05). In conclusion, the effect of Tai chi exercise program could improve self–efficacy and exercise behaviors, and reduce signs and symptoms of the respiratory system. However, the effectiveness of Tai chi program on pulmonary function is needed to improve by extending the periods of the treatment program.
การศึกษาแบบกึ่งทดลองนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผล ของโปรแกรมการออกกำลังกายไทเก็กต่อการรับรู้ความสามารถ ในการออกกำลังกาย พฤติกรรมการออกกำลังกาย และ สมรรถภาพปอด ของผู้ป่วยโรคปอดอุดกั้นเรื้อรังที่มีความรุนแรง ของโรคระดับ 1 และ 2 จำนวน 70 ราย โดยแบ่งเป็นกลุ่มทดลอง และกลุ่มควบคุมกลุ่มละ 35 ราย กลุ่มทดลองได้รับโปรแกรม การออกกำลังกายไทเก็ก ส่วนกลุ่มควบคุมได้รับการพยาบาล ตามปกติ เครื่องมือประกอบด้วย 3 ส่วน คือ โปรแกรมการ ออกกำลังกายด้วยไทเก็ก แบบสัมภาษณ์ และการประเมิน สมรรถภาพปอดด้วยวิธีสไปโรเมตรีย์ วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติ พรรณนา เปรียบเทียบค่าที และเปรียบเทียบความแปรปรวน แบบวัดซ้ำ ผลการศึกษาพบว่า หลังการทดลอง 5 สัปดาห์ และ 10 สัปดาห์ กลุ่มทดลองมีค่าเฉลี่ยการรับรู้ความสามารถของ ตนเองในการออกกำลังกาย และ พฤติกรรมการออกกำลังกาย สูงกว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (t = 14.08 p < 0.001, t = 23.29 p < 0.001) (t = 13.70 p < 0.001, t = 19.99 p < 0.001) สำหรับค่าเฉลี่ยของอาการและอาการแสดงของ โรคทางเดินหายใจ หลังการทดลอง 10 สัปดาห์ของกลุ่มทดลอง ลองพบว่าต่ำกว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (t = 3.51 p < 0.001) ส่วนค่าเฉลี่ยหลังการทดลอง 5 สัปดาห์พบว่า ไม่มีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (t = .17 p = 0.861) เปรียบเทียบค่าเฉลี่ย FEV1 , FVC, PEF และ FEV1 / FVC (%) หลังการทดลอง 5 สัปดาห์ และ 10 สัปดาห์ระหว่าง กลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุมพบว่าไม่มีความแตกต่างกันอย่าง มีนัยสำคัญทางสถิติ (p > 0.05) จากการศึกษาครั้งนี้พบว่า โปรแกรมการออกกำลังกายไทเก็กสามารถเพิ่มการรับรู้ ความสามารถของตนเองและพฤติกรรมการออกกำลังกาย และ ลดอาการและอาการแสดงของโรคทางเดินหายใจได้ แต่ประสิทธิผล ของโปรแกรมต่อการเพิ่มสมรรถภาพของปอดควรพิจารณา เพิ่มระยะเวลาในการทดสอบโปรแกรมต่อไป