This quasi-experimental research aimed to compare 1) The self-stigma of the drug users before and after completed the Self-stigma Reduction Program (SRP) and one month after completed the program 2) the self-stigma of the drug users who received the SRP and who received the usual care at one month after completed the program. The study was conducted in 46 injection drug users at the Drop in Center in Bangkok Metropolis. Randomly assigned 25 subjects into the SRP. The control group was 25 subjects. Research Instruments included the SRP, Self-Stigma Scale, and Self-Esteem Scale. The data were analyzed by using descriptive statistics and t-test. The results were as follows: 1) the self-stigma of the drug users after and one month after completed the SRP were lower than before with the statistically significant .05 level 2) the self-stigma of the drug users who received the SRP were lower than who received the usual care at one month after completed the program with the statistically significant .05 level. The next research recommendation should be to study the effectiveness of the program in the population with other mental health problems. The program is constantly monitored and evaluated in order to guide the development of the program more effectively.
 การวิจัยกึ่งทดลองนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อเปรียบเทียบ 1) การตีตราตนเองของผู้เสพสารเสพติดก่อนและหลังจบโปรแกรม ลดการตีตราตนเองทันที และ 1 เดือนหลังจบโปรแกรม 2) การตีตราตนเองของผู้เสพสารเสพติดระหว่างกลุ่มที่ได้โปรแกรมลดการ ตีตราตนเองกับกลุ่มที่ได้รับการดูแลตามปกติก่อน และ 1 เดือนหลังจบโปรแกรม โดยศึกษาในผู้เสพสารเสพติดด้วยวิธีฉีดที่รับบริการ ณ ศูนย์ลดอันตรายจากการใช้สารเสพติด (Drop in center) เขตกรุงเทพมหานคร จำนวน 46 คน สุ่มเข้ากลุ่มที่ได้รับโปรแกรมฯ 21 คน และกลุ่มควบคุม 25 คน เครื่องมือการวิจัยประกอบด้วย โปรแกรมลดการตีตราตนเอง แบบวัดความรู้สึกตีตราตนเอง และ แบบประเมินคุณค่าในตนเอง วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงบรรยายและทดสอบความแตกต่างด้วยสถิติ t-test ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1) การตีตราตนเองของผู้เสพสารเสพติดที่ได้รับโปรแกรมลดการตีตราตนเองหลังจบโปรแกรม ทันทีและหลังจบโปรแกรม 1 เดือนต่ำกว่าก่อนเข้ารับโปรแกรมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 2) การตีตราตนเองของผู้เสพ สารเสพติดที่ได้รับโปรแกรมลดการตีตราตนเองต่ำกว่ากลุ่มที่ได้รับการดูแลตามปกติหลังจบโปรแกรม 1 เดือน อย่างมีนัยสำคัญทาง สถิติที่ระดับ .05 ข้อเสนอแนะการทำวิจัยครั้งต่อไปควรมีการศึกษาประสิทธิผลการนำโปรแกรมไปใช้ในกลุ่มประชากรที่มีปัญหา สุขภาพจิตอื่นๆ และมีติดตามประเมินผลของโปรแกรมอย่างต่อเนื่องและระยะยาวเพื่อนำไปสู่แนวทางการพัฒนาโปรแกรมให้มี ประสิทธิภาพมากขึ้น