The aim of this research was to identify a way of achieving self-efficacy and social support related to coping with grief among nurses after experiencing a child’s death in a pediatric intensive care unit. The samples were 92 registered nurses (RNs) who work in pediatric intensive care unit at tertiary hospitals,. Questionnaires were used to gather general information regarding the perception of self-efficacy in coping, social support to help deal with grief and techniques for coping with grief after a child’s death. Data were analyzed using descriptive statistics and the Pearson product correlation coefficient.
The results found that 63% of nurses had a low level of coping with grief. Perceived self-efficacy had a statistically significant positive relationship at a low level (r = 0.244, P < .05). Social support had a statistically significant positive relationship at moderate level (r = 0.348, P < .01). 
The results of this study can provide important information for supporting nurses. 
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการรับรู้สมรรถนะแห่งตน และการสนับสนุนทางสังคมกับการเผชิญความโศกเศร้าของพยาบาลภายหลังการเสียชีวิตของเด็กในหอผู้ป่วยวิกฤตกุมารเวชกรรม  กลุ่มตัวอย่างเป็นพยาบาลที่ปฏิบัติงานในหอผู้ป่วยวิกฤตกุมารเวชกรรม ที่ได้รับการขึ้นทะเบียนและใบอนุญาตประกอบวิชาชีพการพยาบาลและผดุงครรภ์ชั้น 1 จากสภาการพยาบาลในโรงพยาบาลตติยภูมิ จำนวน 92 ราย โดยเครื่องมือประกอบด้วยแบบสอบถามข้อมูลทั่วไป แบบสอบถามการรับรู้สมรรถนะแห่งตน แบบสอบถามการสนับสนุนทางสังคม และแบบสอบถามการเผชิญความโศกเศร้า โดยมีการวิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติพรรณนา และสถิติสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์แบบเพียร์สัน
ผลการวิจัย พบว่า พยาบาลเผชิญความโศกเศร้าของพยาบาลจากการเสียชีวิตของเด็กในหอผู้ป่วยวิกฤตกุมารเวชกรรม ร้อยละ 63 พยาบาลมีการเผชิญความโศกเศร้าอยู่ในระดับต่ำ และความสัมพันธ์ระหว่างการรับรู้สมรรถนะแห่งตนกับการเผชิญความโศกเศร้ามีความสัมพันธ์ทางบวกในระดับต่ำอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ( r = 0.244, p< .05) และการสนับสนุนทางสังคมกับการเผชิญความโศกเศร้ามีความสัมพันธ์ทางบวกในระดับปานกลางอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (r = 0.348, p< .01)จากผลการศึกษาครั้งนี้ทำให้ได้ข้อมูลสำคัญเพื่อใช้เป็นแนวทางในการสนับสนุนพยาบาลในการเผชิญความโศกเศร้าจากการเสียชีวิตของผู้ป่วยเด็กในหอผู้ป่วยวิกฤตกุมารเวชกรรม
 