This research aimed at developing a smoking cessation model based on motivational interviewing for university students and at evaluating the model’s effectiveness. Three phases were used for this study: 1) situation analysis, 2) the operational phase, and 3) evaluation of the model. The participants were selected by purposive sampling, divided into two group according to the development phase. Situation analysis phase consisted of model developers; staff members who have responsibility for a smoke free university policy, student nurses, and students who smoke, a total for 20 people. The operational phase, model trial group consisted of 27 student nurses, and 27 students who smoke. Data were collected between 1 June 2018 to 30 June 2019. The instruments used in this study were group interview questions, knowledge and skill for smoking cessation base on motivational interviewing testing, and questionnaires about the intention to quit smoking. Data were analyzed by content analysis, and Pair t-test.
The results of this study indicated that student nurses got significantly increased scores for knowledge and skill about smoking cessation based on motivational interviewing after applying the model (Mean diff. = 9.55, 25.59 Respectively, p-value<.001). The students who smoke significantly increased their score about their intention to quit smoking after applying the model (Mean diff. = 2.00, p-value<.001). It is suggested that this model should be applied at other universities to develop students’ potential for smoking cessation and to reduce the number of young smokers.
การวิจัยและพัฒนานี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนาและศึกษาประสิทธิผลของรูปแบบการช่วยเลิกบุหรี่โดยการสัมภาษณ์ เพื่อเสริมสร้างแรงจูงใจสำหรับนักศึกษาระดับอุดมศึกษา แบ่งการศึกษาเป็น 3 ระยะคือ 1) วิเคราะห์สถานการณ์การช่วยเลิกบุหรี่ ในสถาบันอุดมศึกษา 2) การดำเนินงาน 3) การประเมินผล คัดเลือกกลุ่มตัวอย่างแบบเฉพาะเจาะจง แบ่งเป็น 2 กลุ่มตามระยะ พัฒนารูปแบบ ดังนี้ ระยะวิเคราะห์สถานการณ์ กลุ่มตัวอย่าง คือ บุคลากรผู้เกี่ยวข้องกับงานมหาวิทยาลัยปลอดบุหรี่ นักศึกษา พยาบาล และนักศึกษาที่มีพฤติกรรมสูบบุหรี่ จำนวน 20 คน ระยะการดำเนินงานมีการทดลองใช้รูปแบบการช่วยเลิกบุหรี่ กลุ่มตัวอย่างเป็นนักศึกษาพยาบาล จำนวน 27 คน และนักศึกษาที่มีพฤติกรรมสูบบุหรี่ จำนวน 27 คน เก็บข้อมูลระหว่าง 1 มิ.ย. 2561 ถึง 30 มิ.ย. 2562 ด้วยแบบสัมภาษณ์การสนทนากลุ่ม แบบวัดความรู้และทักษะการช่วยเลิกบุหรี่โดยการเสริมสร้างแรงจูงใจ และแบบสอบถามความตั้งใจในการเลิกสูบบุหรี่ วิเคราะห์ข้อมูลการสนทนากลุ่มด้วยวิธี Content analysis วิเคราะห์การใช้รูปแบบ การช่วยเลิกบุหรี่ด้วยสถิติ Pair t-test
ผลการวิจัย พบว่า หลังใช้รูปแบบการช่วยเลิกบุหรี่โดยการสัมภาษณ์เพื่อเสริมสร้างแรงจูงใจ นักศึกษาพยาบาล มีคะแนนความรู้ ทักษะการช่วยเลิกบุหรี่สูงขึ้น (Mean diff. = 9.55, 25.59 ตามลำดับ, p-value<0.01) สำหรับนักศึกษาที่มี พฤติกรรมสูบบุหรี่มีคะแนนเฉลี่ยความตั้งใจในการเลิกสูบสูงขึ้น (Mean diff. = 2.00, p-value<0.01) รูปแบบนี้จึงนำไปใช้กับ สถาบันอุดมศึกษาอื่นเพื่อพัฒนาศักยภาพนักศึกษาด้านการช่วยเลิกบุหรี่ และลดจำนวนผู้สูบบุหรี่ในกลุ่มเยาวชน