Over a period of twelve years (2000-2012), thirty-two patients with fractures of acetabulum weretreated inour institute.Acetabular fracturesarehigh degreeofvariability interms of patient, fracture characteristic and duration treatment. The aim of this study was to find the outcome of treatment and prognostic factors on the outcome. Patients who sustained acetabular fractures. Between January 2000 and January 2012, we had 32 consecutive acetabular fractures were recruited. Twenty patients met criteria for operative treatments and twelve patients by non-operative treatments. The surgical procedure consisted of open reduction and internal fixation by anterior (Ilioinguinal) posterior (Kocher-Langenbeck) or combined approaches. The non-operative treatment is composed of traction; balanced traction and side-thread pin traction in some cases for 4-6 weeks. Patients were then start onrangeof motionexerciseand ambulation without weight bearing for12 weeks.Theresults of twenty patients were treated with operative treatment; average age was 32.8 years (18- 53), male: female = 16:4, duration beforesurgery12.8 days (5-32).Theaveragefollow-up time was 15 months (7-36). Radiological results were good reduction 15 cases (75.0%), poor reduction5 cases (25.0%). Clinical results were excellent togood 13 cases (65.0%) while fair to poor 7 cases (35.0%). Twelve patients who treated with non-operative treatment, the average age was 35.2 years (15-70), male: female = 7:5, duration before treatment 5.2 days (2-10), average follow-up time 12 months (5-24). Radiological results were good reduction 9 cases (75%), poor reduction 3 cases (25.0%). Clinical results were excellent to good 10 cases (83.3%) while fair to poor 2 cases (16.7%). The prognostic factors on the outcome for acetabular fracture even treated by operation or non-operation are; an anatomical reduction,  a congruent hip joint is achieved, a preservation of weight bearing surface both acetabular and femoral side, no significant complication, and no longer time to surgery (< 3 week). We have concluded that acetabular fractures are challenging and difficult injury to manage. Choosing an optimal method of treatment and time result in good outcomes.
กระดูกหักบริเวณเบ้าของข้อสะโพก เป็นภาวะที่มีความแตกต่างมากทั้งในแง่ผู้ป่วย ลักษณะของการหัก ตลอดจนระยะเวลาก่อนทำการรักษา ดังนั้นผู้ศึกษาจึงต้องการค้นหาผลของการรักษา และปัจจัยที่มีผลต่อ ผลการรักษา โดยรวบรวมผู้ป่วยที่เข้ารับการรักษาที่ศูนย์การแพทย์เฉพาะทางด้านออร์โธปิดิกส์ ตั้งแต่ มกราคม พ.ศ.2543 ถึงมกราคม พ.ศ.2555 ได้ผู้ป่วยทั้งหมด 32 ราย ชาย : หญิง = 23 : 9 ผู้ป่วยได้รับการ รักษาโดยการผ่าตัด 20 ราย ไม่ผ่าตัด 12 ราย โดยการผ่าตัดจะเข้าสู่บริเวณกระดูกหักทางด้านหน้า (Ilioinguinal)ด้านหลัง (Kocher-Langenbeck) หรือเข้าร่วมกันทั้งทางด้านหน้าและหลังส่วนการรักษาโดยการไม่ ผ่าตัดโดยการดึง (traction) การดึงแบบสมดุล (balance traction) และบางรายเสริมด้วยการดึงด้านข้าง (side thread pin) ระยะเวลา 4-6 สัปดาห์แล้วให้ผู้ป่วยเคลื่อนที่ข้อสะโพกได้โดยไม่ลงน้ำหนักจนครบ 12 สัปดาห์ผลการรักษากลุ่มผู้ป่วยผ่าตัด 20 ราย อายุเฉลี่ย 32.8 ปี(18-35) ชาย : หญิง = 16 : 4 ระยะเวลา ก่อนการผ่าตัดเฉลี่ย 12.8 วัน (5-32) การติดตามหลังการผ่าตัดเฉลี่ย 15 เดือน (7-36) ผลทาง X-ray กระดูก เข้าที่ดี15ราย(ร้อยละ75.0) ไม่ดี5ราย(ร้อยละ25.0)ผลทางด้านคลินิกดีมากถึงดี13ราย(ร้อยละ65.0) พอใช้และไม่ดี(ร้อยละ 35.0) กลุ่มไม่ผ่าตัด12 ราย อายุเฉลี่ย 35.2 ปี(15-70) ชาย:หญิง = 7 : 5 ระยะเวลา ก่อนการรักษาเฉลี่ย 5.2 วัน (2-10) การติดตามหลังการรักษาเฉลี่ย 12 เดือน (5-24) ผลทาง x-ray ดี9 ราย (ร้อยละ 75.0) ไม่ดี3 ราย (ร้อยละ 25.0) ผลทางด้านคลินิกดีมากถึงดี10 ราย (ร้อยละ 83.3) พอใช้ถึงไม่ดี 2 ราย (ร้อยละ 16.7) ปัจจัยที่มีผลต่อการรักษา การจัดเรียงกระดูกเข้าที่ได้ดีมีการเข้ากันได้ดีระหว่างผิวข้อ ของหัวกระดูกต้นขาและเบ้าของข้อสะโพก สามารถเก็บรักษาผิวข้อบริเวณที่รับน้ำหนักได้ไม่มีภาวะ แทรกซ้อนที่สำคัญ ได้รับการผ่าตัดไม่เกิน 3 สัปดาห์หลังอุบัติเหตุ ผู้ศึกษามีบทสรุปว่า กระดูกหักบริเวณ เบ้าของข้อสะโพกเป็นสิ่งที่ท้าทายและมีความซับซ้อนในการรักษา การเลือกวิธีการรักษาที่เหมาะสม และเวลาที่เหมาะสม สามารถนำไปสู่ผลการรักษาที่ดีได้