Background and Objectives:  On occupational health service issues when personnel is injured or sick, fitness for work evaluation is necessary to assess the ability to return to work without risk to him/herself, others and the public. This study aimed to 1) study the proportion of personnels who completely resumed to their original work in the optimal time after sickness absence 2) study factors related to return to original work in the optimal time
Materials and Methods: A descriptive study was conducted in 104 personnels  who were assessed for a returning to work from 1 October 2016 - 31 May 2018. Personal health and job informations were obtained together with the result of return to work assessment. Descriptive statistics and Inferential statistics were applied.  Results: Personnel injured or sick could resume to original work in the optimal time at 79.8 percent (83/104). The most diseases which were assessed for  returning to work were infectious diseases 45.2%, followed by musculoskeletal disease 25% and skin disease 8.7%. Factors related to resume to original work were female (OR 4.9, 95%CI: 1.7, 13.9, p<0.01) and direct contact to patient (OR 3.8, 95%CI: 1.1,12.4, p-value=0.03).
Conclusion: The proportion of personnel who completely resumed to their original work was lower than previous studies. Female and direct contact with the patient were a possibility of resumed to original work. This might be caused by only statistical relationships because most personnels were female. The analytical design should be continued
หลักการและวัตถุประสงค์: ในประเด็นการบริการอาชีวอนามัยในสถานที่ทำงาน เมื่อบุคลากรเกิดการบาดเจ็บหรือป่วยเป็นโรคที่จำเป็นต้องหยุดพักการทำงานในระยะเวลาหนึ่ง เมื่อจะกลับมาทำงาน มีความจำเป็นต้องได้รับการตรวจสุขภาพ เพื่อประเมินความสามารถในการกลับเข้าทำงาน โดยปราศจากความเสี่ยงต่อตนเอง ผู้อื่น และสาธารณชน การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา 1) สัดส่วนของบุคลากรที่สามารถกลับเข้าทำงานเดิมในระยะเวลาที่เหมาะสม 2) ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับการกลับเข้าทำงานเดิมในระยะเวลาที่เหมาะสม
วิธีการศึกษา: รูปแบบการวิจัยเป็นการศึกษาเแบบเชิงพรรณนา ในบุคลากรของโรงเรียนแพทย์แห่งหนึ่งที่ได้รับการประเมินกลับเข้าทำงาน ในช่วงเวลา 1 ตุลาคม 2559 – 31 พฤษภาคม 2561 จำนวน 104 ราย เก็บข้อมูลโดยใช้ แบบรวบรวมข้อมูลที่ประกอบด้วยข้อมูลส่วนบุคคล ข้อมูลอาชีพ ข้อมูลการเจ็บป่วย และข้อมูลการกลับเข้าทำงาน วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงพรรณนา และสถิติเชิงอนุมาน
ผลการศึกษา: บุคลากรที่บาดเจ็บหรือป่วยเป็นโรค สามารถกลับเข้าทำงานเดิมในระยะเวลาที่เหมาะสมได้ ร้อยละ 79.8 (83/104) โรคที่ได้รับการประเมินการกลับเข้าทำงานมากที่สุดคือโรคติดเชื้อ (ร้อยละ 45.2) รองลงมาเป็นโรคทางระบบโครงร่างกล้ามเนื้อ (ร้อยละ 25) และโรคของระบบผิวหนัง (ร้อยละ 8.7) ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับความสามารถในการกลับเข้างานเดิม ได้แก่ บุคลากรหญิง (OR 4.9, 95%CI: 1.7, 13.9, p<0.01) และการทำงานใกล้ชิดกับผู้ป่วย (OR 3.8, 95%CI: 1.1,12.4, p =0.03)
สรุป: สัดส่วนของบุคลากรที่สามารถกลับเข้าทำงานเดิมภายหลังการลาป่วย มีค่าน้อยกว่าการศึกษาในอดีต บุคลากรหญิงและการทำงานใกล้ชิดกับผู้ป่วย มีความเป็นไปได้ในการกลับเข้าทำงานเดิมได้มากกว่า ทั้งนี้อาจเกิดจากความสัมพันธ์ทางสถิติเพียงอย่างเดียว เนื่องจากบุคลากรส่วนใหญ่เป็นเพศหญิง จึงควรมีการออกแบบการวิจัยในรูปแบบเชิงวิเคราะห์ต่อไป เพื่อทำให้ทราบปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับการกลับเข้าทำงานเดิมได้