This study aimed to develop participatory fall preventive model for community-dwelling elderly people in Ratchaburi province. The integration of community empowerment and health risk communication was applied as a study framework. The mixed-method design was applied by using among 150 participants of key persons during May-December 2019. The data were collected through quality approved instruments; including a set of open-ended questions, balancing screening test, environment risk assessment, and fall preventive behavior questionnaire. A paired t-test was used to examine the difference mean scores of quantitative data, while content analysis technique was used for qualitative data. The findings revealed that the effectiveness of collaborative fall preventive model. The key success factors were the significant communication channel through public forum and health volunteers, towards friendly climate and active working team. This model consisted of 1) situational analysis and vision 2) multi-factorial intervention campaign 3) process evaluation and monitoring and 4) Summarization. Moreover, after joining the intervention program, the samples’ fall preventive behavior improved, as did their physical balance significantly. Thus, the suggestion is to be reinforce the community continuingly for growing up their strength of those related to fall prevention strategies development.
การวิจัยมีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนารูปแบบการป้องกันการหกล้มของผู้สูงอายุโดยการมีส่วนร่วมของชุมชนในจังหวัดราชบุรี ด้วยการบูรณาการแนวคิดเสริมพลังชุมชนและแนวคิดการสื่อสารความเสี่ยงทางสุขภาพเป็นกรอบการวิจัย เก็บข้อมูลแบบผสมผสาน จากผู้มีส่วนได้-ส่วนเสีย จำนวน 150 คน ในช่วงเดือนพฤษภาคม-ธันวาคม 2562 โดยใช้ชุดคำถามปลายเปิดสำหรับการทำประชาคม แบบประเมินการทรงตัว แบบประเมินความเสี่ยงของสภาพแวดล้อม และแบบสอบถามพฤติกรรมการป้องกันการหกล้มที่ได้รับการ ตรวจสอบคุณภาพแล้ว วิเคราะห์ข้อมูลด้วยการวิเคราะห์เนื้อหา สถิติเชิงพรรณนาและสถิติ ที ผลการศึกษา พบว่า รูปแบบการป้องกันการหกล้มแบบร่วมมือกันที่มีประสิทธิผล เกิดจากช่องทางการสื่อสารที่สำคัญ ผ่านเวทีประชาคมและการถ่ายทอดข้อมูลผ่านอาสาสมัครสาธารณสุขประจำหมู่บ้าน (อสม.) ภายใต้บรรยากาศที่เป็นมิตร และการทำงานเป็นทีมที่กระตือรือร้น ประกอบด้วย 1) การวิเคราะห์สถานการณ์และการสร้างวิสัยทัศน์ 2) การจัดการความเสี่ยง แบบพหุปัจจัย 3) การประเมินกระบวนการและรณรงค์อย่างต่อเนื่อง และ 4) การสรุปผล ผลลัพธ์ของการใช้รูปแบบการป้องกันฯ กลุ่มตัวอย่างมีความสามารถในการทรงตัวและพฤติกรรมการป้องกันฯ ดีขึ้นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ผู้วิจัยเสนอแนะว่า ชุมชนควรได้รับการสนับสนุนให้ดำเนินการอย่างต่อเนื่องเพื่อการเป็น “หมู่บ้านเข้มแข็ง” ในการพัฒนามาตรการการป้องกัน การหกล้มสำหรับผู้สูงอายุในชุมชนของตน