This study was a quasi experimental design. It aimed to (1) compare the breast cancer-preventive behaviors of women at risk before and after receiving the coaching program on breast cancer-preventive behaviors and (2) compare between the breast cancer-preventive behaviors of women at risk who received the coaching program and those who received usual care. The participant of women age 35-59 years who are relatives of the patient or secondary breast cancer and/or women receiving hormonal estrogen more than 5 years who received services at the hospital. Women at risk interested in joining a group of 75 women. The researcher selected participants by using simple random sampling of 40 women at risk equally divied into a contral group and experimental group. The experimental group received the program including attended a 60-minute coaching session on breast cancer-preventive behaviors at Lerdsin Hospital and home visits were provided 4th weeks after receiving the coaching session. Research tools included the coaching program on breast cancer-preventive behaviors. Data collection included a questionnaire on demographic information and Breast Cancer-Preventive Behaviors Questionnaire, the control group received usual care from the nurse professional at the outpatient surgery clinic of Lerdsin Hospital. The duration of the study was totally 8 weeks. To analyze the data, Descriptive statistics (percentages, means and standard deviation), The Wilcoxon Matched Pairs Test and The Mann-Whitney U Test were used.The results showed that breast cancer-preventive behaviors in women at risk after receiving the coaching program than before the coaching program at the significance level .05 and breast cancer-preventive behaviors in women at risk who had received the coaching program than those who had received usual care at the significance level .05. Therefore, nurses should use coaching program on breast cancer-preventive behaviors in the campaign to protect women at risk of breast cancer.
งานวิจัยครั้งนี้เป็นงานวิจัยกึ่งทดลอง มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) เปรียบเทียบพฤติกรรมการป้องกันมะเร็งเต้านมของสตรีกลุ่ม เสี่ยงก่อนและภายหลังได้รับโปรแกรมการสอนแนะพฤติกรรมการป้องกันมะเร็งเต้านม และ (2) เปรียบเทียบพฤติกรรมการป้องกัน มะเร็งเต้านมของสตรีกลุ่มเสี่ยงระหว่างกลุ่มที่ได้รับโปรแกรมการสอนแนะพฤติกรรมการป้องกันมะเร็งเต้านมกับกลุ่มที่ได้รับการสอน ตามปกติ กลุ่มตัวอย่าง คือ สตรีอายุ 35-59 ปี ที่เป็นญาติสายตรงหรือสายรองของผู้ป่วยมะเร็งเต้านม และ/หรือ สตรีที่ได้รับฮอร์โมน เอสโตรเจนนานมากกว่า 5 ปี ที่มารับบริการที่โรงพยาบาล โดยมีสตรีสนใจเข้าร่วมสมัครเป็นกลุ่มตัวอย่างจำนวน 75 คน ผู้วิจัยสุ่ม กลุ่มตัวอย่าง ด้วยวิธีสุ่มอย่างง่ายโดยการจับฉลากแบบไม่แทนที่ จำนวน 40 คน แบ่งเป็นกลุ่มควบคุม 20 คน และกลุ่มทดลอง 20 คน กลุ่มทดลองได้รับโปรแกรมการสอนแนะพฤติกรรมการป้องกันมะเร็ง เต้านมที่โรงพยาบาลเลิดสิน ใช้ระยะเวลาประมาณ 60 นาที และได้รับการเยี่ยมบ้านในสัปดาห์ที่ 4 ภายหลังได้รับโปรแกรมการสอนแนะพฤติกรรมการป้องกันมะเร็งเต้านมที่โรงพยาบาล เครื่องมือที่ใช้ในการทดลองประกอบด้วยโปรแกรมการสอนแนะพฤติกรรมการป้องกันมะเร็งเต้านม เครื่องมือเก็บรวบรวมข้อมูล ประกอบด้วย แบบสอบถามข้อมูลส่วนบุคคลและแบบสอบถามพฤติกรรมการป้องกันมะเร็งเต้านม ในขณะที่กลุ่มควบคุมได้รับการ สอนตามปกติจากพยาบาลวิชาชีพคลินิกผู้ป่วยนอกศัลยกรรมที่โรงพยาบาลเลิดสิน ระยะเวลาในการดำเนินการวิจัยจนถึงเก็บรวบรวม ข้อมูลสิ้นสุดที่สัปดาห์ที่ 8 สถิตที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานทดสอบด้วยสถิติ The Wilcoxon Matched Pairs Testและ The Mann-Whitney U Test ผลการวิจัยพบว่า พฤติกรรมการป้องกันมะเร็งเต้านม ของสตรีกลุ่มเสี่ยงภายหลังได้รับโปรแกรมการสอนแนะพฤติกรรมการป้องกันมะเร็งเต้านมดีกว่าก่อนได้รับโปรแกรมการสอนแนะ พฤติกรรมการป้องกันมะเร็งเต้านมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 และ พฤติกรรมการป้องกันมะเร็งเต้านมของสตรีกลุ่มเสี่ยง กลุ่มที่ได้รับโปรแกรมการสอนแนะพฤติกรรมการป้องกันมะเร็งเต้านมดีกว่ากลุ่มที่ได้รับการสอนตามปกติอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ที่ระดับ .05 ดังนั้นพยาบาลวิชาชีพควรใช้โปรแกรมการสอนแนะพฤติกรรมการป้องกันมะเร็ง เต้านมในการรณรงค์ให้สตรีกลุ่มเสี่ยง ป้องกันโรคมะเร็งเต้านม