This quasi-experimental research was conducted to determine the effectiveness of motivational interviewing (MI) together with cognitive behavioral therapy (CBT) on the adherence behaviors of amphetamine-dependent patients (ADPs). The seventy -two samples were ADPs undergoing rehabilitation at a treatment center in Pathum Thani Province, Thailand. The samples were randomized evenly into experimental and control groups. The latter received only standard care, while the former were given additional MI and eight sessions of CBT. Data were collected before and after the trial, using questionnaires concerning the adherence behaviors of substance abusers. The data were analyzed using t-test, chi-square, and descriptive statistics. The results of the study revealed that after the trial, 94.44 percent of the samples had motivation to practice adherence behaviors. Also, the program was able to improve motivation significantly by changing it from the stage of contemplation to the stage of having motivation (χ2 =21.34, p<.05). In addition, the mean score for adherence behaviors after the trial was significantly higher than that before the trial and that of the control group (p<.05). These findings suggest that MI together with CBT is able to improve the adherence behaviors of amphetamine-dependent patients in their rehabilitation at treatment centers. The effect of the program on the adherence behaviors, however, may be extended in future studies with larger samples
การวิจัยกึ่งทดลองนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของโปรแกรม เสริมสร้างแรงจูงใจร่วมกับการบำบัดความคิดูและพฤติกรรมต่อพฤติกรรม ร่วมมือในการเปลี่ยนแปลงตนเอง กลุ่มตัวอย่างเป็นผู้ป่วยเสพติดสารแอมเฟตามน ระยะฟื้นฟูสมรรถภาพที่เข้ารับการบำบัดรักษาในแผนกผู้ป่วยในของสถาน บำบัดสารเสพติดแห่งหนึ่ง ในจังหวัดปทุมธานี 72 ราย สุ่มเข้ากลุ่มทดลอง 36 ราย และกลุ่มควบคุม 36 ราย กลุ่มควบคุมได้รับการบำบัดตามปกติของสถาน บำบัดสารเสพติด ส่วนกลุ่มทดลองได้รับโปรแกรมเสริมสร้างแรงจูงใจ ร่วมกับการบำบัดความคิดูและพฤติกรรมจำนวน 8 กิจกรรม ร่วมกับการบำบัด ตามปกติ วัดผลก่อนและหลังการทดลอง โดยแบบประเมินพฤติกรรมร่วมมือ ในการเปลี่ยนแปลงตนเอง วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติทดสอบที่(t-test) ผล การศึกษา พบว่า ภายหลังการทดลอง กลุ่มทดลอง ร้อยละ 94.44 มีแรง จูงใจในการเปลี่ยนแปลงตนเอง โดยโปรแกรมฯ ช่วยให้กลุ่มตัวอย่างมีการ เปลี่ยนแปลงแรงจูงใจจากระยะลังเล เป็นระยะมีแรงจูงใจอย่างมีนัยสำคัญ ทางสถิติ (χ2 = 21.34, p<.05) สำหรับพฤติกรรมร่วมมือในการเปลี่ยนแปลง ตนเองพบว่า ภายหลังการทดลองพฤติกรรมร่วมมือฯ ของกลุ่มทดลองสูง กว่าก่อนทดลอง และสูงกว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p < .05) ผลการศึกษานี้สนับสนุนว่าโปรแกรมเสริมสร้างแรงจูงใจร่วมกับการบำบัด ความคิดูและพฤติกรรมสามารถเพิ่มพฤติกรรมร่วมมือในการเปลี่ยนแปลง ตนเองของผู้ป่วยเสพติดสารแอมเฟตามน และควรขยายผลเพื่อศึกษา เพิ่มเติมในกลุ่มตัวอย่างที่มีขนาดใหญ่ต่อไป