The purpose of this quasi experimental research, which was divided two pre-posttest groups,was to examine the effects of a peer support group program on psychosocial rehabilitation abilities in caregivers of schizophrenic patients.A research sample of 60 primary caregivers of schizophrenic patients live in Bangkurad district at Nonthaburi that met the inclusion criteria and these were randomly assigned to the experimental and control group, with 30 subjects in each group. The experimental group participated in the peer support group program while the control group received routine caring activities. The research instruments were the following: 1) a personal data questionnaire; 2) the peer support group program; and 3) an ability psychosocial rehabilitation skills scale. The peer support group program was validated for content validity by 3 professional experts and the mental health self-care scale, with a Cronbach alpha coefficient reliability of .92. Data were analyzed by descriptive statistics, dependent t-test, and independent t-test. The findings were as follows:1) the mean score of psychosocial rehabilitation abilities of the schizophrenic patients caregivers after participating in the peer support group program (M = 84.47, SD = 11.01) was statistically significant higher than before participating in the program (M = 35.13, SD = 10.275) (p<.001). 2) The mean difference between pre-post psychosocial rehabilitation abilities scores for the schizophrenic patients’ primary caregivers that participated in the peer support group program ( = 49.34, SD = 11.013) was significantly greater than that for the primary caregivers that received regular caring activities( = 7.1, SD = 7.352) (p<.001).
การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยกึ่งทดลองแบบสองกลุ่มวัดสองครั้งก่อนและหลังทดลอง มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาผลของ โปรแกรมกลุ่มเพื่อนช่วยเพื่อนต่อความสามารถในการฟื้นฟูจิตสังคมผู้ป่วยจิตเภทของผู้ดูแล กลุ่มตัวอย่าง คือ ผู้ดูแลที่อาศัยอยู่ใน ตำบลบางคูรัด ที่มีคุณสมบัติตามเกณฑ์การคัดเลือกกลุ่มตัวอย่างจำนวน 60 คน โดยการสุ่มกลุ่มตัวอย่างอย่างง่ายเข้ากลุ่มทดลอง และกลุ่มควบคุม กลุ่มละ 30 คนโดยกลุ่มทดลองได้รับโปรแกรมกลุ่มเพื่อนช่วยเพื่อน สัปดาห์ละ 1 ครั้ง รวมทั้งหมด 8 สัปดาห์ กลุ่ม ควบคุมได้รับการดูแลตามปกติ เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยคือ 1)แบบสอบถามข้อมูลส่วนบุคคล2) โปรแกรมกลุ่มเพื่อนช่วยเพื่อน 3) แบบวัดความสามารถในการฟื้นฟูจิตสังคมผู้ป่วยจิตเภทของผู้ดูแล ซึ่งโปรแกรมกลุ่มเพื่อนช่วยเพื่อนได้ผ่านการตรวจสอบ ความตรงเชิงเนื้อหาจากผู้ทรงคุณวุฒิ จำนวน 3ท่าน และแบบวัดความสามารถในการฟื้นฟูจิตสังคมผู้ป่วยจิตเภทของผู้ดูแลมีค่า ความเที่ยงสัมประสิทธิ์อัลฟ่าครอนบาคเท่ากับ .92 วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงพรรณนาสถิติทดสอบที ชนิดที่ไม่เป็นอิสระต่อกัน (dependent t–test) และชนิดที่เป็นอิสระต่อกัน (independent t–test) ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1) ค่าเฉลี่ยคะแนนความสามารถในการฟื้นฟูจิตสังคมผู้ป่วยจิตเภทของผู้ดูแลหลังเข้าร่วมโปรแกรม กลุ่มเพื่อนช่วยเพื่อน (M = 84.47, SD = 11.01) สูงกว่าก่อนทดลอง (M = 35.13, SD = 10.275) อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p<.001)2) ผลต่างของค่าเฉลี่ยคะแนนความสามารถในการฟื้นฟูจิตสังคมผู้ป่วยจิตเภทของผู้ดูแลหลังเข้าร่วมโปรแกรมกลุ่มเพื่อน ช่วยเพื่อน ( = 49.34, SD = 11.97) มากกว่ากลุ่มที่ได้รับการดูแลตามปกติ ( = 7.1, SD = 5.17) อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (t = 7.534, p<.001) ผลการวิจัยครั้งนี้ แสดงให้เห็นว่าโปรแกรมกลุ่มเพื่อนช่วยเพื่อนสามารถเพิ่มความสามารถในการฟื้นฟูจิตสังคม ผู้ป่วยจิตเภทได้มีข้อเสนอแนะว่าควรมีการศึกษาผลของโปรแกรมกลุ่มเพื่อนช่วยเพื่อนต่อความสามารถในการฟื้นฟูจิตสังคมในผู้ป่วย จิตเวชกลุ่มอื่น เพื่อส่งเสริมให้ผู้ดูแลผู้ป่วยมีคามรู้ความสามารถ และเกิดเครือข่ายระหว่างผู้ดูแลเพื่อช่วยเหลือซึ่งกันและกัน และควรมีการติดตามผลของโปรแกรมในระยะยาวต่อไป