Background and Objective: The stature is one of the important biological profiles of an individual and associated with personal identification. The fibula is easily percutaneously palpable and non-weight-bearing bone due to no direct articulation from the femur. Therefore, the fibula is no changing of length from increasing body weight. This study  aimed to assess the correlation between percutaneous length of fibula and stature in young adult Northeastern Thais; Ubon Ratchathani University students.
Methods: The subjects were all Thai healthy students (179 males and 168 females) from College of Medicine and Public Health, Ubon Ratchathani University. The ages were ranged from 19 to 22 years. The percutaneous lengths of fibula were measured between proximal end of fibular head and distal end of lateral malleolus. Left and right percutaneous lengths of fibula of each subject were measured. The stature was also measured in standing position. The data were statistically analyzed using independent t-test. The correlation between percutaneous length of fibula and stature was tested by Pearson correlation analysis.
Results:  The mean stature of males (170.5 ± 6.8 cm) was significantly higher than that of females (158.4 ± 6 cm) (p<0.05). The mean of percutaneous lengths of fibula of males (left side 39 ± 2.5 cm and right side 38.9 ± 2.6 cm) was significantly longer that of females (left side 36.6 ± 2 cm and right side 36.4 ± 2.1cm) (p<0.05). Bilateral difference of percutaneous lengths of fibula was not significant (p>0.05). The percutaneous lengths of fibula showed significant positive correlation with stature in both genders.
Conclusion: The percutaneous lengths of fibula were positively correlated with the stature in young adult Thais; Ubon Ratchathani University students. This study was basic data to develop the stature equation for personal identification in young adult Northeastern Thais.
หลักการและวัตถุประสงค์: ความสูงเป็นหนึ่งในข้อมูลทางชีวภาพที่สำคัญของแต่ละบุคคล และมีส่วนเกี่ยวข้องในการสืบค้นอัตลักษณ์บุคคล กระดูกน่องสามารถคลำใต้ผิวหนังได้ง่ายและไม่ได้รับน้ำหนักโดยตรงจากกระดูกต้นขาจึงทำให้ความยาวไม่เปลี่ยนแปลงถึงแม้จะมีน้ำหนักที่เพิ่มขึ้นก็ตาม การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อหาความสัมพันธ์ระหว่างความยาวกระดูกน่องใต้ผิวหนังกับความสูงในคนไทยวัยผู้ใหญ่ตอนต้นที่อาศัยในภาคตะวันออกเฉียงเหนือซึ่งเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยอุบลราชธานี
วิธีการศึกษา: กลุ่มตัวอย่าง (เพศชาย 179 คน และเพศหญิง 168 คน) เป็นนักศึกษาไทยสุขภาพดีทั้งหมดของวิทยาลัยแพทยศาสตร์และการสาธารณสุข มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี ช่วงอายุ19 ถึง 22 ปี  ความยาวกระดูกน่องทั้งสองข้าง วัดจากขอบบนสุดของหัวกระดูกน่องถึงขอบล่างสุดของตาตุ่มด้านนอก ความสูงวัดในท่ายืนตรง ข้อมูลทั้งหมดวิเคราะห์ทางสถิติหาความแตกต่างค่าเฉลี่ยด้วย independent t-test และหาความสัมพันธ์ระหว่างความยาวกระดูกน่องกับความสูงของกลุ่มตัวอย่างด้วย Pearson correlation
ผลการศึกษา: ความสูงเฉลี่ยในเพศชาย (170.5 ± 6.8 ซม.) สูงกว่าเพศหญิง (158.4 ± 6 ซม.) อย่างมีนัยสำคัญ (p<0.05) ความยาวเฉลี่ยของกระดูกน่องใต้ผิวหนังของเพศชาย (ซ้าย 39 ± 2.5 ซม.และขวา 38.9 ± 2.6 ซม.) ยาวกว่าเพศหญิงอย่างมีนัยสำคัญ (ซ้าย 36.6 ± 2 ซม.และขวา 36.4 ± 2.1 ซม.) (p<0.05) และไม่มีความแตกต่างกันระหว่างความยาวกระดูกน่องข้างซ้ายและขวา (p>0.05) ความยาวกระดูกน่องใต้ผิวหนังมีความสัมพันธ์ทางบวกกับความสูงอย่างมีนัยสำคัญทั้งเพศชายและหญิง
สรุป: ความยาวของกระดูกน่องใต้ผิวหนังมีความสัมพันธ์ทางบวกกับความสูงของคนไทยในวัยผู้ใหญ่ตอนต้นซึ่งเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยอุบลราชธานี การศึกษานี้เป็นข้อมูลพื้นฐานเพื่อนำไปพัฒนาเป็นสูตรคำนวณความสูง เพื่อการพิสูจน์อัตลักษณ์บุคคลของคนไทยในวัยผู้ใหญ่ตอนต้นในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ