The objective of this quasi-experimental research was to examine effects of a new smoker prevention program for vocational students by applying the theory of planned behavior. The sample of 58 students were purposively selected. They were  male vocational students, aged 15-18 years which were assigned into the experimental group (n = 29) and the comparison group (n = 29). Data collection was performed at pre-test, at post-test (week 4) and at follow-up (week 6). Percentage, frequency, mean, standard deviation, Chi-square test, Fisher's Exact test, Independent t-test, and Repeated Measures ANOVA were employed for data analyses. Results revealed that the experimental group’s attitudes toward smoking prevention behavior and intention not to smoke average scores at post-test and at follow up were greater than those at pre-test (p < .001). Comparing between groups at post-test and at follow-up revealed that the experimental group had greater average scores of attitudes toward smoking prevention behavior, subjective norm to smoking prevention behavior, perceived behavioral control on smoking prevention, and intention not to smoke than those of the comparison group (p < .05). However, the difference between groups of smoking prevention behavior average scores, at post-test and at follow up was not found.
การวิจัยกึ่งทดลองนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของโปรแกรมป้องกันนักสูบบุหรี่หน้าใหม่ ในนักเรียนอาชีวศึกษาโดยประยุกต์ใช้ทฤษฎีพฤติกรรมตามแผน กลุ่มตัวอย่าง จำนวน 58 คนเลือกแบบเจาะจง เป็นนักเรียนอาชีวศึกษา เพศชาย อายุ 15-18 ปี แบ่งเป็นกลุ่มทดลองและกลุ่มเปรียบเทียบกลุ่มละ 29 คน ระยะเวลาในการศึกษา 6 สัปดาห์ เก็บรวบรวมข้อมูลโดยการใช้แบบสอบถามก่อนการทดลอง หลังการทดลองสัปดาห์ที่ 4 และระยะติดตามผลสัปดาห์ที่ 6 วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติ ร้อยละ ความถี่ คะแนนเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน Chi-square test, Fisher’s Exact test, Independent t-test และ Repeated Measures ANOVA  ผลการศึกษาพบว่า กลุ่มทดลองมีคะแนนเฉลี่ยทัศนคติต่อพฤติกรรมป้องกันการสูบบุหรี่ และความตั้งใจที่จะไม่สูบบุหรี่ หลังการทดลอง และระยะติดตามผล สูงกว่าก่อนการทดลองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p < .001) การเปรียบเทียบระหว่างกลุ่มทดลองและกลุ่มเปรียบเทียบพบว่า กลุ่มทดลองมีคะแนนเฉลี่ยของทัศนคติต่อพฤติกรรมป้องกันการสูบบุหรี่ การคล้อยตามกลุ่มอ้างอิงต่อการปฏิบัติพฤติกรรมป้องกันการสูบบุหรี่ การรับรู้ความสามารถในการควบคุมพฤติกรรมป้องกันการสูบบุหรี่ และความตั้งใจที่จะไม่สูบบุหรี่ สูงกว่ากลุ่มเปรียบเทียบ หลังการทดลองและระยะติดตามผลอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p < .05) ส่วนคะแนนเฉลี่ยการปฏิบัติพฤติกรรมป้องกันการสูบบุหรี่หลังการทดลอง และระยะติดตามผลพบว่าไม่แตกต่างกัน