quasi-experimental study aimed to examine the effectiveness of a health education program for a promoting preventive behavior of tobacco product consumption among primary school female students in Bangkok Metropolitan Based on the theory of planned behavior. The sample was grade 5 students with risk behavior of tobacco product consumption. From two primary schools in Bangkok Metropolitan, Thailand. Participants were selected by simple random sampling to either the experimental group (n = 30) and the compared group (n = 30). The experimental group participated in a health education program for promoting preventive behavior of tobacco product consumption using child-centered with various activities for 5 weeks. The compare group participated in a regular health education class. The instrument in data collection was a questionnaire. Data was analyzed by using Descriptive statistics, dependent t-test, and independent t-test. The result revealed that at post study, perceived attitude toward not - tobacco product consumption, perceived subjective norm to not - tobacco product consumption, perceived behaviors control for not - tobacco product consumption and intention to not - tobacco product consumption in the experimental group showed a greater mean score than the pre-test mean score at  .05 significant level. At post-test, only perceived attitude toward not - tobacco product consumption and intention to not - tobacco product consumption mean score in the experimental group was found greater than the comparison group at  .05 significant level
การวิจัยนี้เป็นการวิจัยกึ่งทดลอง มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาประสิทธิผลโปรแกรมสุขศึกษาเพื่อส่งเสริมพฤติกรรมป้องกัน การบริโภคผลิตภัณฑ์ยาสูบของนักเรียนหญิงระดับชั้นประถมศึกษาในพื้นที่กรุงเทพมหานคร โดยการประยุกต์ใช้ทฤษฎีพฤติกรรม ตามแผน กลุ่มตัวอย่างที่ศึกษาเป็นนักเรียนหญิงระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 ที่มีพฤติกรรรมเสี่ยงต่อการบริโภคผลิตภัณฑ์ยาสูบ จาก 2 โรงเรียนในพื้นที่กรุงเทพมหานคร แบ่งเป็นกลุ่มทดลอง และกลุ่มเปรียบเทียบกลุ่มละ 30 คน คัดเลือกกลุ่มตัวอย่าง ด้วยวิธี การสุ่มอย่างง่าย โดยกลุ่มทดลองได้รับโปรแกรมการส่งเสริมพฤติกรรมป้องกันการบริโภคผลิตภัณฑ์ยาสูบ ประกอบด้วย การอภิปราย การระดมสมอง การเล่นเกม การเรียนรู้จากตัวแบบจริง การให้คำมั่นสัญญา การแสดงบทบาทสมมุติเพื่อเสริมสร้างเจตคติ การคล้อย ตามกลุ่มอ้างอิง การรับรู้ในการควบคุมพฤติกรรมของตนเอง ความตั้งใจใฝ่พฤติกรรมป้องกันการบริโภคผลิตภัณฑ์ยาสูบ เป็นระยะ 5 สัปดาห์ สัปดาห์ละ 60 นาที ส่วนกลุ่มเปรียบเทียบได้รับการเรียนการสอนสุขศึกษา เรื่องโทษ พิษภัยของการบริโภคยาสูบ ตามหลักสูตรสถานศึกษาตามปกติ เก็บรวบรวมข้อมูลโดยใช้แบบสอบถามก่อนและหลังการทดลอง วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน Dependent - Sample t-test และ Independent - Sample t-test ผลการวิจัย พบว่า หลังการทดลองกลุ่มทดลอง มีคะแนนเฉลี่ยเจตคติ ในการไม่บริโภคผลิตภัณฑ์ยาสูบ การคล้อยตามกลุ่มอ้างอิงที่มีอิทธิพล ในการไม่บริโภคผลิตภัณฑ์ยาสูบ การรับรู้ความสามารถในการควบคุมพฤติกรรมไม่บริโภคผลิตภัณฑ์ยาสูบ และความตั้งใจใฝ่ พฤติกรรมป้องกัน การบริโภคผลิตภัณฑ์ยาสูบที่สูงกว่าก่อนการทดลองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 การเปรียบเทียบระหว่าง กลุ่มหลังการทดลอง พบว่า มีเพียงคะแนนเฉลี่ยเจตคติในการไม่บริโภคผลิตภัณฑ์ยาสูบและความตั้งใจใฝ่พฤติกรรมป้องกัน การบริโภคผลิตภัณฑ์ยาสูบของกลุ่มทดลองที่สูงกว่ากลุ่มเปรียบเทียบอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05