This Quasi-experimental research had a two-group pretest-posttest design. The objective of the study was to examine the effects of a positive-emotion-enhancing program on the happiness of the elderly. The subjects used in this research were older adults aged 60-79 years living in Mueang Nong Bua Lamphu District, Nong Bua Lamphu Province in Thailand. Thus, 62 people were divided into the experimental and control groups with 31 participants each. The experimental group received the positive-emotion-enhancing program developed by the researcher according to Broaden-and-build theory of positive emotions once a week for 90 minutes each over ten weeks. The control group received the routine nursing care of the district health promoting hospital, such as health screening and medical examination for illness, etc. were assessed using the Oxford Happiness Questionnaire. Data were analyzed using descriptive statistics and t-test statistics.
The findings can be summarized as follows: 1) The mean happiness scores of the elderly in the experimental group that participated in the positive emotion enhancing program after the experiment was higher than their pretest scores with statistical significance at .001. 2) The mean difference between pretest and posttest in the mean happiness scores of the experimental group was higher than those of the control group with statistical significance at .001.
In conclusion, the positive-emotion-enhancing program increased positive emotions, negative emotions elimination skills, and life satisfaction, which are components of happiness in older people.
การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยกึ่งทดลองแบบสองกลุ่ม วัดสองครั้งก่อนและหลังทดลอง มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผล ของโปรแกรมการสร้างอารมณ์เชิงบวกต่อความสุขของผู้สูงอายุ กลุ่มตัวอย่างคือผู้สูงอายุ อายุตั้งแต่ 60-79 ปี ทั้งเพศชายและหญิง อาศัยอยู่ในอำเภอเมืองหนองบัวลำภู จังหวัดหนองบัวลำภู และมีคุณสมบัติตามเกณฑ์ที่กำหนด จำนวน 62 คน โดยการสุ่มตัวอย่าง แบบอย่างง่าย แบ่งเป็นกลุ่มทดลอง 31 คน และกลุ่มควบคุม 31 คน กลุ่มทดลองได้รับโปรแกรมการสร้างอารมณ์เชิงบวกที่สร้างขึ้น โดยผู้วิจัย ตามทฤษฎีการขยายและเสริมสร้างอารมณ์เชิงบวก เป็นระยะเวลาการทดลอง 10 สัปดาห์ และกลุ่มควบคุมได้รับการดูแล ตามปกติจากโรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบล ได้แก่ การตรวจคัดกรองสุขภาพ การตรวจรักษาพยาบาลกรณีเจ็บป่วย เป็นต้น ประเมินผลโดยใช้แบบประเมินความสุขอ็อกซ์ฟอร์ด วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงพรรณนาและสถิติทดสอบค่าที
ผลการวิจัยสรุปได้ ดังนี้ 1) ค่าเฉลี่ยคะแนนความสุขของผู้สูงอายุกลุ่มทดลองภายหลังการทดลอง สูงกว่าก่อนการทดลอง อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .001 2) ผลต่างของค่าเฉลี่ยคะแนนความสุข ระหว่างก่อนและหลังได้รับโปรแกรมการสร้างอารมณ์ เชิงบวกของกลุ่มทดลอง สูงกว่ากลุ่มควบคุม อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .001
สรุปได้ว่า โปรแกรมการสร้างอารมณ์เชิงบวกทำให้ผู้สูงอายุมีอารมณ์เชิงบวกเพิ่มขึ้น มีทักษะในการกำจัดอารมณ์เชิงลบ และมีความพึงพอใจในชีวิต ซึ่งสิ่งเหล่านี้คือองค์ประกอบของความสุขในผู้สูงอายุ