This study aimed to examine the causal relationship between physical fitness, distance run, and academic achievement of Mathematics and English of primary school children in grade 4-6 during three academic years, 2017-2019. A total of 170 fourth graders of the demonstration school of Ramkhamhaeng University was randomly selected to participated in a 3-years follow-up study. Registered-based academic achievement scores and physical fitness were assessed in the second semester of academic year 2017-2019. Distance run was measured with a maximal 1,200 meter run test having content validity and reliability of 0.825. The latent growth curve modeling was applied to analyze the causal relationship between a physical fitness and two subject achievements with gender as a covariate. The results revealed that gender and distance run had a significant influence on Mathematics and English scores of primary school children. An increase in distance run in each year resulted in a greater improvement in Mathematics (βF2 F4 = -.48, p = .001) and in English scores (βF2 F6= -.32, p = .004). Boys had improvement in distance run higher than in girls (βG F2 = -.20, p = .006). Effects of distance run on Mathematics achievement were stronger in boys (βG F4 = -.26, p = .008) than in girls. Whereas effects of distance run on English scores were stronger in girls (βG F6 = .12, p = .021) than in boys during three academic years. The findings indicated the importance of physical fitness which affects students’ academic achievements. The primary school administrators should support physical education teachers and a school health nurse to evaluate standard physical fitness including health examination continuously in primary school children in every academic year.
งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาความสัมพันธ์เชิงสาเหตุระหว่างสมรรถภาพทางกายในการวิ่ง ระยะไกลกับผลสัมฤทธิ์ ในการเรียนวิชาคณิตศาสตร์ และภาษาอังกฤษ ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4-6 โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยรามคำแหง ในช่วงเวลา 3 ปีการศึกษา 2560-2562 ทำการสุ่มนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 จำนวน 170 คน โดยติดตามไปในช่วง 3 ปีการ ศึกษา ผลสัมฤทธิ์ในการเรียนใช้คะแนนสอบไล่ และสมรรถภาพทางกายใช้ผลการทดสอบวิ่งระยะไกลในภาคการศึกษาที่ 2 ของ แต่ละปีการศึกษา การวิ่งระยะไกลใช้แบบทดสอบวิ่งระยะ 1,200 เมตร ซึ่งมีความตรงตามเนื้อหาและมีค่าความเที่ยงเท่ากับ 0.825 การวิเคราะห์ความสัมพันธ์เชิงสาเหตุระหว่างสมรรถภาพทางกายกับคะแนนสอบของแต่ละวิชาของนักเรียน ได้ใช้วิธีสถิติโค้ง พัฒนาการ โดยมีปัจจัย เพศ เป็นตัวแปรร่วม ผลการศึกษาพบว่า ปัจจัย เพศ และสมรรถภาพทางกายการวิ่งระยะไกลของนักเรียน ชั้นประถมศึกษา มีอิทธิพลต่อผลสัมฤทธิ์ในการเรียนวิชาคณิตศาสตร์และวิชาภาษาอังกฤษในช่วง 3 ปีการศึกษา โดยที่อัตราพัฒนา การของสมรรถภาพทางกายวิ่งระยะไกล มีอิทธิพลต่ออัตราพัฒนาการของผลสัมฤทธิ์ในการเรียนวิชาคณิตศาสตร์ (βF2 F4 = -.48, p = .001) และ วิชาภาษาอังกฤษ (βF2 F6 = -.32, p = .004) เด็กนักเรียนชายมีอัตราพัฒนาการในการวิ่งระยะไกล (βG F2 = -.20, p = .006) และมีอัตราพัฒนาการในผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนวิชาคณิตศาสตร์ (βG F4 = -.26, p = .008) สูงกว่าเด็กนักเรียนหญิง สำหรับเด็กนักเรียนหญิงมีอัตราพัฒนาการในผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนวิชาภาษาอังกฤษ (βG F6= .12, p = .021) สูงกว่าเด็กนักเรียน ชายในช่วง 3 ปีการศึกษา ผลการวิจัยนี้ชี้ให้เห็นความสำคัญของการทดสอบสมรรถภาพทางกายซึ่งมีอิทธิพลต่อผลสัมฤทธิในการ เรียนของเด็กนักเรียน ดังนั้นผู้บริหารของโรงเรียนประถมศึกษาควรสนับสนุนให้ครูพลศึกษาร่วมกับพยาบาลอนามัยโรงเรียน เป็น ผู้รับผิดชอบในการประเมินผลสมรรถภาพทางกายให้ได้มาตรฐาน และตรวจสุขภาพในเด็กนักเรียนอย่างต่อเนื่องในทุกปีการศึกษา