This quasi-experimental research aims to examine the effectiveness of development of creative problem-solving skills for tobacco control management of student leaders in a university. A sample of 156 university students was purposively selected. The samples participated in the program to develop creative problem-solving skills in organizing tobacco control activities. The samples participated in the seven-week training program.  The program activities included educational sessions and practical demonstration to build self-control and creative problem-solving skills related to tobacco control activities.  Data were gathered using an online survey platform including the knowledge test on saying no to tobacco, skill assessment on creative problem-solving related to tobacco control activities, and satisfaction.  Data were analyzed by descriptive statistics and paired t-test. The research results showed that after the program participation, the student leaders’ knowledge on saying no to tobacco and creative problem-solving skills were significantly higher than before the experiment (p < .001). Also, they were very satisfied with the program.
การวิจัยกึ่งทดลองนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาประสิทธิผลของการพัฒนาทักษะการแก้ปัญหาอย่างสร้างสรรค์ในการจัดกิจกรรมควบคุมยาสูบของแกนนำนักศึกษาในมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง กลุ่มตัวอย่างเป็นแกนนำนักศึกษาในมหาวิทยาลัย เลือกแบบเจาะจง จำนวน 156 คน กลุ่มตัวอย่างเข้าร่วมโปรแกรมการพัฒนาทักษะการแก้ปัญหาอย่างสร้างสรรค์ในการจัดกิจกรรมควบคุมยาสูบของแกนนำนักศึกษา กิจกรรมได้แก่ การให้ความรู้การสร้างภูมิคุ้มกันในการไม่สูบยาสูบ และฝึกทักษะการปฏิบัติการจัดกิจกรรม นำเสนอรูปแบบการจัดกิจกรรมด้วยการแก้ปัญหาอย่างสร้างสรรค์ในการควบคุมยาสูบ ใช้เวลา 7 สัปดาห์ เก็บรวบรวมข้อมูลโดยใช้เครื่องมือวิจัยออนไลน์ ประกอบด้วยแบบทดสอบความรู้เรื่องการสร้างภูมิคุ้มกันในการไม่สูบยาสูบ แบบประเมินทักษะการแก้ปัญหาอย่างสร้างสรรค์ในการจัดกิจกรรมควบคุมยาสูบ และแบบสอบถามความพึงพอใจในการเข้าร่วมกิจกรรม วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนา และการทดสอบที ผลการวิจัย พบว่า ภายหลังการเข้าร่วมโปรแกรม แกนนำนักศึกษามีความรู้ เรื่องการสร้างภูมิคุ้มกันในการไม่สูบยาสูบ และทักษะการแก้ปัญหาอย่างสร้างสรรค์ในการจัดกิจกรรมควบคุมยาสูบสูงกว่าก่อนการทดลองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p < .001) ความพึงพอใจในการเข้าร่วมกิจกรรมของแกนนำนักศึกษาอยู่ในระดับมาก