The purpose of this quasi-experimental research is to examine the effect of a mental health promotion program on the depression of older adults. The purposive sampling of the samples were equals and 60 years older, who were receiving health services at the rehabilitation center The samples were randomly assigned and match-paired according to gender for both the experimental and control group, with 30 persons in each group. The experimental group participated in the mental health promotion program for eight weeks, 60 to 90 minutes once a week. On the other hand, the control group received nursing care as usual. The research instruments were a demographic questionnaire and the Center for Epidemiologic Studies-Depression Scale (CES-D) questionnaire. The CES-D questionnaire showed a Cronbach’s alpha coefficient reliability of .87. Descriptive statistics were used to analyze the frequency, percentage, and chi-squared test. The mean score for depression for the experimental group was compared in terms of the pretest and posttest using dependent t-test. Additionally, the mean score for depression between the experimental and control group was compared using independent t-test. The results revealed that 1) after the experimental group participated in the program, the mean score for depression (M = 14.90, SD = 2.59) was significantly lower than before participating in the program (M = 20.13, SD = 3.10) (t = 17.11, p<.001); and 2) the mean difference in the mean score for depression between the pretest and posttest for the experimental group (1 = 5.23, SD = 1.67) was significantly greater than for the control group (2 = 1.86, SD = 2.14) (t = 14.28, p<.001) In conclusion, the research findings showed that the mental health promotion program effectively decreased depression among older adults.
การวิจัยนี้เป็นการวิจัยกึ่งทดลอง มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของโปรแกรมส่งเสริมสุขภาพจิตต่อภาวะซึมเศร้าผู้สูงอายุ ในชุมชน กลุ่มตัวอย่างเป็นผู้สูงอายุที่มารับบริการสุขภาพที่ศูนย์เวชศาสตร์ฟื้นฟูแห่งหนึ่ง ได้รับการสุ่มตัวอย่าง และการจับคู่เพศเข้า กลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุม กลุ่มละ 30 คน ระยะเวลาในการทดลอง 8 สัปดาห์ สัปดาห์ละ 1 ครั้ง ครั้งละ 60-90 นาที และกลุ่ม ควบคุมได้รับการพยาบาลตามปกติ วิเคราะห์ข้อมูลส่วนบุคคลของกลุ่มตัวอย่าง โดยใช้สถิติพรรณนา ความถี่ ร้อยละ และเปรียบ เทียบคะแนนภาวะซึมเศร้าของกลุ่มทดลองก่อนและหลังเข้าร่วมโปรแกรมส่งเสริมสุขภาพจิต ด้วยสถิติทดสอบค่าทีชนิดไม่เป็นอิสระ ต่อกัน และเปรียบเทียบคะแนนภาวะซึมเศร้าระหว่างกลุ่มทดลอง และกลุ่มควบคุม ด้วยสถิติทดสอบค่าทีชนิดที่เป็นอิสระจากกัน ผลการวิจัยพบว่า 1) ค่าเฉลี่ยภาวะซึมเศร้าภายหลังเข้าร่วมโปรแกรมสุขภาพจิตของกลุ่มทดลอง (M = 14.90, SD = 2.59) ต่ำกว่าก่อนการทดลอง (M = 20.13, SD = 3.10) อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (t = 17.11, p<.001) และ 2) ผลต่างของ ค่าเฉลี่ยคะแนนภาวะซึมเศร้าของผู้สูงอายุ ระหว่างก่อนและหลังการทดลองของกลุ่มทดลอง (1 = 5.23, SD = 1.67) มากกว่า กลุ่มควบคุม (2 = 1.86, SD = 2.14) อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (t = 14.28, p<.001) ผลการวิจัยแสดงให้เห็นว่าโปรแกรม การส่งเสริมสุขภาพจิตมีประสิทธิผลในการลดภาวะซึมเศร้าในผู้สูงอายุในชุมชน