Stress is a learning barrier for nursing students. Finding stress management methods that are consistent with the problem is essential. The study was a quasi-experimental research. The purpose was compared stress and stress management ability of nursing students between before and after of the experiment group, treatment group and control group. The sample were 102 nursing students which moderate stress or more, match paired of stress score and stress management ability and simple random sampling were 51 people per group. The instruments were stress test, stress management ability questionnaire and stress management program. The reliability of questionnaires at 0.90 and 0.87, respectively. The data was analyzed by using means, standard deviation, and t-test.
The results found that after the experiment, the treatment group had a significantly lower stress than before and significantly lower stress than the control group at the .01 level, the treatment group had a significantly more stress management ability than before and significantly more stress management ability than the control group at the .01 level. The suggest that nursing faculty administrators should consider implementing this stress management program to help nursing students with stress and should be maintained continuously to reduce the stress of students to severe mental health problems in the future.
ความเครียดเป็นอุปสรรคในการเรียนรู้ของนักศึกษาพยาบาล การหาวิธีการจัดการความเครียดที่สอดคล้องกับปัญหาเป็น สิ่งที่จำเป็น การศึกษาครั้งนี้เป็นการวิจัยกึ่งทดลอง วัตถุประสงค์เพื่อเปรียบเทียบความเครียด และความสามารถในการจัดการ ความเครียดของนักศึกษาที่เข้าร่วมโปรแกรมฯ ในระยะก่อนและหลังการทดลอง และระหว่างกลุ่มทดลองกับกลุ่มควบคุม กลุ่มตัวอย่างคือ นักศึกษาพยาบาลที่มีความเครียดในระดับปานกลางขึ้นไป จำนวน 102 คน ใช้วิธีการจับคู่คะแนนความเครียด และความสามารถในการจัดการความเครียด สุ่มตัวอย่างอย่างง่ายเป็นกลุ่มทดลองและควบคุม กลุ่มละ 51 คน เครื่องมือที่ใช้ คือ แบบวัดความเครียด แบบประเมินความสามารถในการจัดการความเครียด และโปรแกรมการจัดการความเครียด ตรวจสอบค่า ความเที่ยงของแบบวัด และแบบประเมินได้เท่ากับ 0.90 และ 0.87 ตามลำดับ วิเคราะห์ข้อมูลโดยการหาค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และวิเคราะห์ความแตกต่าง (t-test)
ผลการวิจัยพบว่า กลุ่มทดลองมีความเครียดน้อยกว่าก่อนการทดลองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ และน้อยกว่ากลุ่มควบคุม อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 กลุ่มทดลองมีความสามารถในการจัดการความเครียดมากกว่าก่อนการทดลอง อย่างมีนัยสำคัญ ทางสถิติ และมีความสามารถในการจัดการความเครียดมากกว่ากลุ่มควบคุม อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 ผู้บริหาร คณะพยาบาลศาสตร์ควรพิจารณานำโปรแกรมการจัดการความเครียดนี้ไปใช้ในการช่วยเหลือนักศึกษาพยาบาลที่มีความเครียด และควรดูแลอย่างต่อเนื่อง เพื่อลดความเครียดให้กับนักศึกษาไม่ให้เกิดปัญหาสุขภาพจิตที่รุนแรงในอนาคต