This Quasi Experiment design aimed to examine the effect of structured information on anxiety among family caregivers of patients with respiratory disease using oxygen delivery devices. The subjects were 66 family caregivers for patients in the medicine general ward of King Chulalongkorn Memorial Hospital. Eligible subjects were selected by purposive sampling and separated into two groups; 33 subjects (control group) received usual nursing care, while the other 33 subjects. comprising the experimental group, received structured information based on concepts developed by Leventhal and Johnson. The structured information covered essential information related to caring for patients with chronic respiratory disease, including assessment of caregivers’ readiness, education using multimedia communications, educational handouts, and demonstration-based training. The caregivers’ anxiety was assessed before and after exposure to the structured information by Thai Hospital Anxiety and Depression Scale (Thai HADS). Data were analyzed by descriptive statistics, Wilcoxon Signed Ranks test, and Mann-Whitney U-test
The result showed that the post-care HADS scores in the experimental group were significantly lower than the pre-care HADS scores, (p< .001), Furthermore, the post-care HADS scores in the experimental group were significantly lower than those of the control group (p<.001).
To conclude, structured information for family caregivers who take care of chronic respiratory disease patients requiring home oxygen therapy should be implemented before hospital discharge since it is likely to help in reducing symptoms of anxiety and making the caregivers feel more confident about caring for patients at home without fear of complications.
การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยแบบกึ่งทดลอง ชนิดสองกลุ่ม เพื่อศึกษาผลของการให้ข้อมูลอย่างมีแบบแผนต่อคะแนนความวิตกกังวลของญาติผู้ดูแลผู้ป่วยโรคปอดเรื้อรังที่ได้อุปกรณ์บำบัดออกซิเจน ในหอผู้ป่วยอายุรกรรม โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ ระหว่างเดือนเมษายน พ.ศ. 2561 ถึง เมษายน พ.ศ.2562 กลุ่มตัวอย่างเป็นผู้ดูแลผู้ป่วยโรคปอดเรื้อรังที่มารับการรักษาในหอผู้ป่วยอายุรกรรม จำนวน 66 คน คัดเลือกกลุ่มตัวอย่างตามเกณฑ์ คัดเข้าโดยใช้การสุ่มตัวอย่างแบบเจาะจงแบ่งเป็นกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุม กลุ่มละ 33 คน กลุ่มควบคุมได้รับข้อมูลตามปกติ กลุ่มทดลองจะได้รับการให้ข้อมูลอย่างมีแบบแผนตามแนวคิดของLeventhal and Johnson ประกอบด้วย การประเมินความพร้อมในการในการใช้อุปกรณ์บำบัดออกซิเจน การให้ความรู้โดยใช้สื่อมัลติมีเดีย การสาธิต การฝึก มีแผ่นพับให้เพื่อทบทวนความรู้ เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูลประกอบด้วย แบบสอบถามข้อมูลส่วนบุคคล แบบสอบถามความวิตกกังวลฉบับภาษาไทย Thai Hospital Anxiety and Depression Scale (Thai HADS) วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงพรรณนาและเปรียบเทียบความแตกต่างของลักษณะส่วนบุคคลของกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุมโดยใช้ Chi-square เปรียบเทียบคะแนนความวิตกกังวลก่อนและหลังการทดลองโดยใช้สถิติ Wilcoxon Signed Ranks Test ในกลุ่มตัวอย่างทั้ง 2 กลุ่ม และความแตกต่างของคะแนนความวิตกกังวล ของกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุมด้วยสถิติ Mann-Whitney U-test
ผลการวิจัยพบว่า ญาติผู้ดูแลผู้ป่วยโรคปอดเรื้อรังที่ได้รับข้อมูลการใช้อุปกรณ์บำบัดออกซิเจนในกลุ่มทดลองหลังการได้รับการให้ข้อมูลอย่างมีแบบแผนมีคะแนนความวิตกกังวลต่ำกว่าก่อนการได้รับข้อมูลอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p < .001) เมื่อเปรียบเทียบคะแนนความวิตกกังวลหลังการได้รับข้อมูลอย่างมีแบบแผนและการได้รับข้อมูลตามปกติ คะแนนความวิตกกังวลหลังการได้รับข้อมูลกลุ่มทดลองต่ำกว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p < .001)
ผลการศึกษาครั้งนี้แสดงให้เห็นว่า รูปแบบการให้ข้อมูลอย่างมีแบบแผนสามารถลดความวิตกกังวลในญาติผู้ดูแลผู้ป่วยโรคปอดเรื้อรังดีกว่าการได้รับข้อมูลตามปกติ ดังนั้น หอผู้ป่วยอายุรกรรมควรนำรูปแบบการให้ข้อมูลอย่างมีแบบแผนเพื่อเตรียมตัวให้ญาติผู้ดูแลผู้ป่วยโรคปอดเรื้อรังที่ได้อุปกรณ์บำบัดออกซิเจนไปใช้ เพื่อลดความวิตกกังวล สามารถกลับไปดูแลผู้ป่วยที่บ้านได้ด้วยความมั่นใจ