Children with chronic diseases who spend their time in and out of hospitals are usually deeply affected by their illnesses. If these children receive high quality personalized care, especially spiritual care form nurses who are closest to the children, they will be more capable of handling the situation more appropriately. In other words, these children will gain spiritual well-being. In contrast, when this type of personalized quality care is lacking, the children will experience spiritual distress. This article presents a case study carried out through O’Brien’s framework in order to analyze and illustrate the nurse’s role in helping to attend to the spiritual needs of children with chronic diseases.
เด็กโรคเรื้อรัง  เป็นเด็กที่ต้องเข้าออกโรงพยาบาลและรับการรักษาอย่างต่อเนื่อง  ซึ่งส่งผลกระทบต่อตัวเด็กอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้  จิตวิญญาณนับเป็นมิติหนึ่งที่อยู่ในตัวบุคคลอันนอกเหนือจากมิติทางกายและจิตสังคม  จิตวิญญาณเป็นสิ่งที่ทำให้บุคคลสามารถดำรงอยู่ได้อย่างเข้มแข็งจึงนับว่ามีความสำคัญยิ่ง  เนื่องจากจะหล่อหลอมให้เด็กป่วยเหล่านี้สามารถเผชิญกับสถานการณ์ด้านความเจ็บป่วยที่มากระทบได้อย่างเหมาะสม  หากจิตวิญญาณของเด็กเหล่านี้ได้รับการดูแลโดยเฉพาะจากพยาบาล ผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นบุคลากรที่มีความใกล้ชิดกับเด็กป่วยมากที่สุด ก็ย่อมส่งผลให้เด็กเกิดความผาสุกทางด้านจิตวิญญาณ  แต่หากถูกละเลยหรือมองข้ามไปก็จะส่งผลให้เด็กเกิดความทุกข์ทางด้านจิตวิญญาณได้ บทความนี้ได้นำเสนอกรณีศึกษาเพื่อประกอบความเข้าใจในการใช้กรอบแนวคิดความผาสุกด้านจิตวิญญาณในขณะเกิดการเจ็บป่วยของ O’Brien เพื่อสะท้อนบทบาทของพยาบาลในการดูแลความต้องการด้านจิตวิญญาณของผู้ป่วยเด็กเหล่านี้