This quasi experimental research aimed to examine the effects of a mindfulness based practice on stress among inmates. The study sample consisted of 60 males and females who aged between 18-59 years and remand prison in Eastern prisons. They were randomly assigned to either experimental or control group (n = 30 in each group).The experimental group received mindfulness based practice for 8 weeks period. Participants in the control group received only routine care the prison center. The research instruments were the following: 1) a personal data questionnaire;. 2) The Mindfulness program; 3) The participant’s stress scores were measured using the self-analysis stress test. The peer support group program was validated for content validity by 3 professional experts and the mental health self-care scale, with a Cronbach alpha coefficient reliability of .81 Data were analyzed by descriptive statistics, dependent t-test, and independent t-test. Results showed that after receiving the mindfulness based practice; 1) The inmates in the experimental group had decrease in the mean of the stress score (M = 14.86, S.D = 1.942) than the pre-test mean scores (M = 26.63, SD = 2.44) (t = 25.36, p<.001). Furthermore, 2) The mean difference between pre-test and post-test stress score of the inmates in the experimental group ( 1 = -11.766, SD = 2.54) was higher than the mean difference of the control group receiving routine care ( 2 = 1.90, SD = 3.30) (t = 12.96, p<.001). Thus, the result of this study could be used as an alternative for designing and intervention program aiming on stress for the inmates.
การวิจัยกึ่งทดลองนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของโปรแกรมการฝึกสติต่อความเครียดในผู้ต้องขัง กลุ่มตัวอย่างเป็น ผู้ต้องขังที่อยู่ในระหว่างพิจารณาคดี ทั้งชายและหญิง มีอายุระหว่าง 18-59 ปีจากเรือนจำในเขตภาคตะวันออก โดยการสุ่มอย่าง ง่ายจำนวน 2 เรือนจำ เป็นกลุ่มทดลอง 1 เรือนจำและกลุ่มควบคุม 1 เรือนจำ หลังจากนั้นสุ่มผู้ต้องขังที่มีคุณสมบัติตามเกณฑ์ที่ กำหนด กลุ่มละ 30 คน กลุ่มทดลองได้รับโปรแกรมการฝึกสติ สัปดาห์ละ 1 ครั้งเป็นระยะเวลา 8 สัปดาห์ติดต่อกัน กลุ่มควบคุมได้ รับการดูแลตามปกติ เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยคือ 1) แบบสอบถามข้อมูลส่วนบุคคล 2) โปรแกรมการฝึกสติ 3) แบบประเมินและ วิเคราะห์ความเครียดด้วยตนเอง ซึ่งโปรแกรมการฝึกสติได้ผ่านการตรวจสอบความตรงเชิงเนื้อหาจากผู้ทรงคุณวุฒิจำนวน 3 ท่าน และแบบประเมินและวิเคราะห์ความเครียดด้วยตนเอง มีค่าความเที่ยงสัมประสิทธ์อัลฟ่าครอนบาคเท่ากับ .81 วิเคราะห์ข้อมูลโดย ใช้สถิติเชิงพรรณนา สถิติทดสอบทีชนิดไม่เป็นอิสระต่อกัน (dependent t-test) และที่เป็นอิสระต่อกัน (independent t-test) ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1) ค่าเฉลี่ยคะแนนความเครียดของผู้ต้องขังหลังเข้าร่วมโปรแกรมการฝึกสติ (M=14.86, S.D = 1.942) ต่ำกว่าก่อนการทดลอง (M = 26.63, SD = 2.44) อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (t = 25.36, p<.001) 2) ผลต่างค่าเฉลี่ย คะแนนความเครียดของผู้ต้องขังหลังเข้าร่วมโปรแกรมการฝึกสติ ( 1 = -11.766, SD = 2.54) มากกว่ากลุ่มที่ได้รับการดูแล ตามปกติ ( 2 = 1.90, SD = 3.30) อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (t = 12.96, p<.001) ผลการวิจัยครั้งนี้สามารถนำไปใช้เป็นทางเลือก หนึ่งในการออกแบบกิจกรรมหรือโปรแกรมเพื่อการดูแลความเครียดสำหรับผู้ต้องขัง มีข้อเสนอแนะว่าควรมีการศึกษาผล ของโปรแกรมการฝึกสติในผู้ต้องขังกลุ่มอื่นเพื่อส่งเสริมให้ผู้ต้องขังมีสุขภาพจิตที่ดีลดความเครียดขณะอยู่ในเรือนจำและควรมีการ ติดตามผลของโปรแกรมในระยะยาวต่อไป