    Oxidative stress is ?an imbalance between the systemic manifestation of reactive species and a biological system?s ability to readily detoxify the reactive intermediates or to repair the resulting damage?. Oxidative stress causes by overproduction of reactive species and/or decreased level or dysfunction of antioxidants. Reactive oxygen species (ROS) and reactive nitrogen species (RNS) are well recognized for biological effects. Cell damage is a result from interaction between reactive species and cellular biological structure, including lipids and membranes, proteins, sugars, and DNA. Reactive species involve carcinogenesis by direct damage to DNA, growth and proliferation, anti-apoptosis, aggressiveness, and metastasis. Previous studies found higher level of reactive species in cancer patients than control and correlated with poor clinical outcomes. Antioxidants play important role in detoxification of reactive species. Non-enzymatic antioxidants (eg. superoxide dismutase (SOD), catalase, glutathione peroxidase (GPx) และ paraoxonase I (PON I)) and enzymatic antioxidants (eg. carotenoids, beta-carotene, lycopene, tocopheral, ascorbate, and glutathione) play role as scavenging and reducing molecule of reactive species. Levels and activities of these antioxidants are usually low, which caused by poor nutritional intake and/or consumption by tumor and normal cells to protect reactive species. In vitro and in vivo data suggested that antioxidants inhibit the growth of tumor cells, however, clinical studies did not prove these benefits, neither carcinogenesis prevention nor efficacy of cancer treatments.
    ภาวะถูกออกซิไดซ์เกินสมดุล (Oxidative stress) เกิดจากการเพิ่มขึ้นของอนุมูลอิสระและสารเกี่ยวข้องที่เป็นผลิตผลหรือความบกพร่องของการป้องกันอันตรายจากการเกิดออกซิเดชั่นเนื่องจากปริมาณเอนไซม์ที่ทำหน้าที่ต้านการเกิดปฏิกิริยาดังกล่าวลดลง หรือการทำงานที่ผิดปกติ หรือมีระดับสารต้านออกซิเดชั่นที่ลดลง ซึ่งสาเหตุดังกล่าวอาจพบร่วมกันได้ อนุมูลอิสระที่มีบทบาทสำคัญต่อเซลล์ ได้แก่ อนุมูลอิสระออกซิเจน และอนุมูลอิสระไนโตรเจนก่อให้เกิดปฏิกิริยาออกซิเดชั่นของอนุมูลอิสระอันมีความไวต่อชีวโมเลกุลภายในเซลล์ ได้แก่ ไขมัน โปรตีน น้ำตาล และกรดนิวคลิอิกส่งผลให้เซลล์ถูกทำลายอนุมูลอิสระมีความสำคัญต่อกระบวนการเกิดมะเร็ง ได้แก่ เป็นสารก่อมะเร็งทำให้เซลล์มะเร็งมีคุณสมบัติสามารถเพิ่มจำนวนเซลล์ยับยั้งกระบวนการอะพอพโทซิสลุกลามและแพร่กระจายได้ มีหลายการศึกษาที่พบระดับอนุมูลอิสระสูงขึ้นในผู้ป่วยมะเร็งและสัมพันธ์กับระยะของโรครวมทั้งเป็นปัจจัยบ่งบอกพยากรณ์โรคที่ไม่ดีร่วมด้วยสารต้านออกซิเดชั่นเป็นหนึ่งกลไกที่เซลล์ใช้ในการป้องกันและทำลายผลของอนุมูลอิสระที่อันตรายต่อเซลล์ส่วนใหญ่พบว่าผู้ป่วยมะเร็งมีระดับสารต้านออกซิเดชั่นต่ำ ซึ่งเกิดจากการบริโภคที่ลดลงของผู้ป่วยมะเร็งเองหรือการที่เซลล์มะเร็งและเซลล์ปกตินำมาใช้ในการทำลายผลของอนุมูลอิสระที่เกิดขึ้นปริมาณมาก อย่างไรก็ตามผลการศึกษาทางคลินิกที่นำสารต้านออกซิเดชั่นมาใช้ในการป้องกันการเกิดมะเร็ง หรือการรักษาเสริมเพื่อหวังผลเพิ่มประสิทธิภาพของการรักษามะเร็งนั้น ยังไม่ประสบผลสำเร็จ ดังนั้นในปัจจุบันยังไม่แนะนำให้ใช้ในผู้ป่วยมะเร็งและคงต้องรอการศึกษาถึงข้อบ่งชี้การใช้สารต้านออกซิเดชั่นเพิ่มเติม