The purpose of this Quasi-experimental research aimed to examine an applied short-term psychodynamic therapy program on the depressive symptoms of patients with major depressive disorder. The subjects of this study were 54 patients. The subjects were randomly assigned to the experimental and control groups with 27 patients in each group. The experimental group participated in the applied short-term psychodynamic therapy program, The duration of the individual intervention was eight sessions, each session lasting 45 to 60 minutes. The control group received routine care. The research instruments consisted of 1) the applied short-term psychodynamic therapy program, which was validated by three experts, and 2) the Hamilton rating scale for depression (Thai version), whose reliability was determined with a Cronbach’s alpha coefficient of .78. The data were analyzed using descriptive statistics and t-test. The results of the study were as follows.1) The mean score for the depressive symptoms of the experimental group after participating in the applied short-term psychodynamic therapy program (M = 11.15, SD = 1.70) was significantly lower than the mean score for the depressive symptoms (M = 21.96, SD = 1.76) before participating in the program (t = 21.97, p < .05). 2) The mean difference in the depressive symptoms between the pretest and posttest depressive mean score for the experimental group that participated in the applied short-term psychodynamic therapy program (1 = 10.81, SD = 1.70) was significantly greater than that of the control group that received routine care (2 = 6.63, SD = 1.87) (t = 7.09, p <.05). In summary, the applied short-term psychodynamic therapy program was able to effectively reduce the depressive symptoms of patients with major depressive disorder. Thus, the program can be used as an alternative activity or program to reduce the depressive symptoms of this group of individuals.
การวิจัยกึ่งทดลองครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาผลของการบำบัดแบบจิตพลวัตประยุกต์แบบสั้นต่ออาการซึมเศร้า ของผู้ป่วยโรคซึมเศร้า กลุ่มตัวอย่าง เป็นผู้ป่วยโรคซึมเศร้า จำนวน 54 คน คัดเลือกกลุ่มตัวอย่างตามเกณฑ์คัดเข้า จากแผนกผู้ป่วย ในโรงพยาบาลจิตเวชแห่งหนึ่ง แล้วสุ่มอย่างง่ายเข้ากลุ่มทดลอง และกลุ่มควบคุม กลุ่มละ 27 คน กลุ่มทดลองได้รับการบำบัดแบบ จิตพลวัตประยุกต์แบบสั้น ระยะเวลาการบำบัดรายบุคคล จำนวน 8 ครั้งๆ ละ 45-60 นาที กลุ่มควบคุมได้รับการพยาบาลตามปกติ เครื่องมือที่ ใช้ในการวิจัย คือ 1) โปรแกรมการบำบัดแบบจิตพลวัตประยุกต์แบบสั้นที่ผ่านการตรวจสอบความตรงตามเนื้อหา โดยผู้ทรงคุณวุฒิจำนวน 3 ท่าน 2) แบบประเมินอาการซึมเศร้าของแฮมิลตัน ฉบับภาษาไทย ซึ่งตรวจสอบความเที่ยงค่าสัมประสิทธิ์ แอลฟาของครอนบาคได้เท่ากับ.78 วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงพรรณนาและสถิติทดสอบค่าที ผลการวิจัยสรุปได้ ดังนี้ 1) ค่าเฉลี่ย คะแนนอาการซึมเศร้าของผู้ป่วยกลุ่มทดลองภายหลังได้รับการบำบัดแบบจิตพลวัตประยุกต์แบบสั้น (M = 11.15, SD = 1.70) ต่ำ กว่าก่อนได้รับการบำบัดแบบจิตพลวัตประยุกต์แบบสั้น (M = 21.96, SD = 1.76) อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (t = 21.97, p <.05) 2) ผลต่างของค่าเฉลี่ยคะแนนอาการซึมเศร้า ระหว่างก่อนและหลังการทดลองของผู้ป่วยกลุ่มทดลองที่ได้รับการบำบัดแบบจิตพลวัต ประยุกต์แบบสั้น (1 = 10.81, SD = 1.70) มากกว่ากลุ่มควบคุมที่ได้รับการพยาบาลตามปกติ (2 = 6.63, SD = 1.87) อย่างมีนัย สำคัญทางสถิติ (t = 7.09, p <.05) สรุปได้ว่า โปรแกรมการบำบัดแบบจิตพลวัตประยุกต์แบบสั้นเป็นทางเลือกหนึ่งสำหรับการบำบัดด้านจิตสังคมในการลด อาการซึมเศร้าของผู้ป่วยโรคซึมเศร้าได้อย่างมีประสิทธิผล