This pilot study examined the feasibility of implementing the Enhancing Happiness and Resilience Family-Based program. Purposive sampling was used to recruit 10 high-school adolescents with mild to moderate depressive symptoms in Kalasin Province, Northeastern, Thailand. Four measures were used to collect data including a demographic data record form, a Thai version of the Center for Epidemiologic Studies Depression Scale, The enhancing happiness and resilience family-based program, and a program evaluation questionnaire. The participants and family members participated in a weekly program for four weeks, 45-60 minutes per week. Descriptive statistics and a nonparametric test were used to analyze the data. Initial results of the pilot study showed that after completing the Enhancing Happiness and Resilience Family-Based program, participants had significantly decreased depressive symptoms. The participants and family members were satisfied with the program’s content and activities. The feasibility of implementing this program to reduce depressive symptoms among adolescents has been supported. Research beyond the pilot study is needed to examine the program under more controlled conditions. It is anticipated that psychiatric-mental health nurses will be able to implement the program for high-school students after further testing.
การศึกษานำร่องครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความเป็นไปได้ของโปรแกรมเสริมสร้างความสุขและความเข้มแข็งทางใจ โดยใช้ครอบครัวเป็นฐานต่ออาการซึมเศร้าในวัยรุ่น กลุ่มตัวอย่างคัดเลือกแบบเจาะจง เป็นนักเรียนวัยรุ่นที่มีอาการซึมเศร้าเล็กน้อย ถึงปานกลางที่กำลังศึกษาอยู่ในชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย ชั้นปีที่ 4-6 ในโรงเรียนมัธยมแห่งหนึ่ง จังหวัดกาฬสินธุ์ จำนวน 10 คน เครื่องมือวิจัย ได้แก่ แบบสอบถามข้อมูลทั่วไป แบบวัดอาการซึมเศร้า โปรแกรมเสริมสร้างความสุขฯ และแบบประเมินผลการเข้า ร่วมโปรแกรม กลุ่มตัวอย่างและสมาชิกครอบครัวเข้าร่วมโปรแกรม เป็นระยะเวลา 4 สัปดาห์ๆ ละ 1 ครั้งๆ ละ 45-60 นาที วิเคราะห์ ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงพรรณนาและสถิตินอนพาราเมตริก ผลการศึกษาพบว่า หลังการเข้าร่วมโปรแกรม กลุ่มตัวอย่างมีค่าเฉลี่ยคะแนน อาการซึมเศร้าลดลงกว่าก่อนเข้าร่วมโปรแกรมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ .05 กลุ่มตัวอย่างและสมาชิกครอบครัวส่วนใหญ่มีความ พึงพอใจในเนื้อหาและกิจกรรมของโปรแกรม ผลการศึกษาแสดงให้เห็นว่าโปรแกรมเสริมสร้างความสุขและความเข้มแข็งทางใจโดย ใช้ครอบครัวเป็นฐานมีความเป็นไปได้ในการนำมาประยุกต์ใช้เพื่อลดอาการซึมเศร้าในวัยรุ่นได้ ดังนั้นควรส่งเสริมให้พยาบาลจิตเวช นำโปรแกรมนี้ไปใช้ในการลดอาการซึมเศร้าในนักเรียนวัยรุ่น และควรมีการศึกษาวิจัยโดยใช้รูปแบบการทดลองที่มีการสุ่มและ การควบคุมอย่างเคร่งครัดต่อไป