The purpose of this quasi-experimental research was to determine the effect of a self-determination program on the psychological well-being of caregivers of cancer patients receiving palliative care. The samples were caregivers of cancer patients who received palliative treatment. The samples were selected according to the inclusion criteria, 60 people were simply randomly assigned to either an experimental group or a control group with 30 subjects each. The experimental group received the self-determination program developed by the researcher according to Self-Determination Theory consisting of ten activities. Each activity was carried out weekly for 90 minutes per session for a total of 10 weeks. The control group received usual care and the results were assessed using the Psychological Well-Being Scale (PWBS), Thai version. The reliability was determined with a Cronbach’s alpha coefficient of .88. The results were measured before the experiment and immediately after the experiment. The data were analyzed using descriptive statistics and t-test statistics.
The findings can be summarized as follows: 1) the mean score for psychological well-being of the experimental group after the self-determination program was higher than at pretest with statistical significance at .001; 2) the mean difference scores for psychological well-being between before and after the self-determination program in the experimental group were different from the control group with statistical significance at .001.
In conclusion, the self-determination program was able to increase psychological well-being among caregivers of palliative cancer patients effectively. This can be another option to promote the psychological well-being of cancer caregivers.
การวิจัยกึ่งทดลองนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของโปรแกรมอัตลิขิตต่อความผาสุกทางจิตของผู้ดูแลผู้ป่วยมะเร็ง ที่ได้รับการรักษาแบบประคับประคอง กลุ่มตัวอย่างเป็นผู้ดูแลผู้ป่วยมะเร็งที่ได้รับการรักษาแบบประคับประคอง คัดเลือกกลุ่มตัวอย่าง ตามเกณฑ์การคัดเข้าจำนวน 60 คน สุ่มอย่างง่ายเข้ากลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุม กลุ่มละ 30 คน กลุ่มทดลองได้รับโปรแกรม ที่ผู้วิจัยได้พัฒนาตามแนวคิดทฤษฎีอัตลิขิต ประกอบด้วย 10 กิจกรรม ดำเนินกิจกรรม 1 ครั้ง/สัปดาห์ ครั้งละ 90 นาที รวม 10 สัปดาห์ กลุ่มควบคุมได้รับการดูแลตามปกติ ประเมินผลโดยใช้แบบวัดความผาสุกทางจิต มีค่าดัชนีความสอดคล้อง ของคำถามกับเนื้อหา เท่ากับ 1.0 และมีค่าความเชื่อมั่นเท่ากับ .88 วัดผลก่อนการทดลองและสิ้นสุดการทดลองทันที วิเคราะห์ ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงพรรณนาและสถิติทดสอบค่าที
ผลการวิจัย 1) คะแนนเฉลี่ยความผาสุกทางจิตของกลุ่มทดลองหลังได้รับโปรแกรม มีคะแนนเฉลี่ย สูงกว่าก่อนการทดลอง อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .001 2) ผลต่างคะแนนเฉลี่ยความผาสุกทางจิต ระหว่างก่อนและหลังการได้รับโปรแกรมของ กลุ่มทดลอง แตกต่างจากกลุ่มควบคุม อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .001
สรุป โปรแกรมอัตลิขิตสามารถเพิ่มความผาสุกทางจิตในผู้ดูแลผู้ป่วยมะเร็งที่ได้รับการรักษาแบบประคับประคอง ได้อย่างมีประสิทธิผล โดยสามารถเป็นอีกทางเลือกหนึ่งในการส่งเสริมความผาสุกทางจิตของผู้ดูแลผู้ป่วยมะเร็งได้