Background and objectives : Physically and mentally stressful situations may arise during exercise, resulting in sympathetic activation and an increase in catecholamine secretion. This study aimed to examine sympathetic activation and immune function during aerobic exercise in sedentary Thais. Methods : Fifty sedentary subjects were divided into 2 groups: control (n = 25) and exercise groups (n = 25). All subjects were healthy, having no clinical evidence of cardiopulmonary disease. The exercise group was engaged in brisk marching (75 to 80% HRmax) with 30 min/session, 3 to 5 sessions/week for 12 consecutive weeks. Stressful condition was evaluated by measuring salivary alpha amylase (sAA) levels in order to investigate sympathetic activation. Additionally, immune function was evaluated by white blood cell (WBC) count: neutrophil (NE), lymphocyte (LY), monocyte (MO), eosinophil (EO) and basophil (BA). The mean, standard deviation, paired t-test; repeated ANOVA and ANCOVA were employed for data analysis. Results : In comparison to the pre-exercise, sAA levels were significantly increased following 4 and 8 weeks of brisk marching, 125.90 ± 13.31 kIU/l vs 196.46 ± 19.19 kIU/l (p < 0.05) and 177.69 ± 17.45 kIU/l (p < 0.05), respectively. Nevertheless, they were restored by week 12 (127.87 ± 16.89 kIU/l). Moreover, significant differences in NE, LY, MO, EO and BA were not observed post-compared to pre-aerobic exercise (6.48 ± 2.40 vs 6.14 ± 1.78 103 /uL, 57.58 ± 10.12 vs 55.92 ± 8.42%, 31.94 ± 8.90 vs 33.74 ± 7.64%, 6.62 ± 1.93 vs 6.36 ± 1.35%, 3.36 ± 2.66 vs 3.41 ± 1.97% and 0.48 ± 0.18 vs 0.53 ± 0.17%, respectively. Conclusions : The present study suggests that aerobic exercise by brisk walking for 12 consecutive weeks may compromise a stressful situation induced earlier by aerobic exercise and maintain immune function. Therefore, prolonged exercise training should be recommended to sedentary individuals.
หลักการและวัตถุประสงค์ : การออกกำลังกาย อาจจะทำให้ เกิดความเครียดทางร่างกายและทางจิตใจ กระตุ้นให้มีการ ทำงานของระบบประสาทซิมพาเธติกและมีการคัดหลั่งแคทธี โคลามีนเพิ่มขึ้น การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์ที่จะตรวจวัดการ ทำงานของระบบประสาทซิมพาเธติกและทำงานของภูมิคุ้มกัน ในระหว่างที่มีการออกกำลังกายแบบแอโรบิคในประชากรไทย ที่ออกกำลังกายไม่เพียงพอ วิธีการศึกษา : ทำการศึกษาในกลุ่มอาสาสมัครที่ออกกำลังกาย ไม่เพียงพอจำนวน 50 ราย โดยแบ่งเป็น 2 กลุ่ม คือ กลุ่ม ควบคุม (25 ราย) และกลุ่มออกกำลังกาย (25 ราย) อาสา สมัครทุกคนเป็นผู้ที่มีสุขภาพดี ไม่มีโรคที่เกี่ยวข้องกับหัวใจ และหลอดเลือด ในกลุ่มออกกำลังกาย ได้ทำการออกกำลังกาย โดยวิธีการเดินเร็วแบบยกแขนสูงที่ระดับความหนักปานกลาง (ร้อยละ 75 ถึง 80 of HRmax) วันละ 30 นาที 3-5 วัน/สัปดาห์ ติดต่อกัน 12 สัปดาห์ ทำการประเมินความเครียดโดยการตรวจวัด ปริมาณอัลฟาอะไมเลสในน้ำลาย (sAA) เพื่อประเมินการทำงาน ของระบบประสาทซิมพาเธติก รวมถึงทำงานของภูมิคุ้มกัน โดยการตรวจนับเม็ดเลือดขาว (WBC) ชนิดนิวโทรฟิล (NE) ลิมโฟไซต์ (LY) โมโนไซต์ (MO) อิโอซิโนฟิล (EO) และ แบโซฟิล (BA) วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ค่าสถิติ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยง เบนมาตรฐาน สถิติแบบจับคู่ สถิติวิเคราะห์ความแปรปรวน แบบวัดซ้ำ ผลการศึกษา : เมื่อเปรียบเทียบกับก่อนการออกกำลังกายพบ ว่าระดับอัลฟาอะไมเลสในน้ำลาย (sAA) เพิ่มขึ้นในสัปดาห์ที่ 4 และ 8 ของการออกกำลังกายโดยการเดินเร็วแบบยกแขนสูง โดยมีค่า 125.90 ± 13.31 kIU/l เปรียบเทียบกับ 196.46 ± 19.19 kIU/l (p < 0.005) และ 177.69 ± 17.45 kIU/l (p < 0.05) ตามลำดับ และยังพบการเปลี่ยนแปลงอย่างมีนัยสำคัญของ จำนวนเม็ดเลือดขาว ได้แก่ NE, LY, MO, EO และ BA ในช่วง ก่อนเทียบกับช่วงหลังการออกกำลังกายแบบแอโรบิค เท่ากับ 6.48 ± 2.40 เทียบกับ 6.14 ± 1.78 103/uL, 57.58 ± 10.12 เทียบกับ 55.92 ± 8.42%, 31.94 ± 8.90 เทียบกับ 33.74 ± 7.64%, 6.62 ± 1.93 เทียบกับ 6.36 ± 1.35%, 3.36 ± 2.66 เทียบกับ 3.41 ± 1.97% และ 0.48 ± 0.18 เทียบกับ 0.53 ± 0.17% ตามลำดับ สรุป : การศึกษานี้พบว่า การออกกำลังกายโดยวิธีการเดินเร็ว แบบยกแขนสูงติดต่อกันนาน 12 สัปดาห์ อาจจะมีผลต่อ ภาวะเครียดที่อาจจะเพิ่มขึ้นในระยะเริ่มแรกของการออกกำลัง กายแบบแอโรบิคแต่ไม่ส่งผลต่อการทำงานของภูมิคุ้มกัน ดังนั้นควรส่งเสริมให้มีการออกกำลังกายอย่างต่อเนื่องใน ประชากรที่ออกกำลังกายไม่เพียงพอ