This research aimed to develop the model of care for the Hypovolemic shock multiple trauma patients in Sawanpracharak Hospital. The study was implemented between January, 2016 and August, 2016. There were three phases of research included: 1) analyzing the context and situation of multiple trauma care. 2) Developing the model of the Hypovolemic shock multiple trauma patients care, and 3) evaluating the effectiveness of model. The target subjects were 20 nurses working in the trauma wards who were continuously implemented in the Hypovolemic shock multiple trauma patient care model, 130 Hypovolemic shock class II to class III in multiple trauma patients before receiving the model, and 65 multiple trauma patients receiving the model. The instruments used for collecting data were: 1) the Hypovolemic shock multiple trauma patient care model, 2) the protocol of caring for the Hypovolemic shock multiple trauma patient care model, and 3) the data record outcomes of taking care of Hypovolemic shock multiple trauma patients. Data were analyzed using the descriptive statistics, independent t-test, and exact probability test. The findings revealed that the components influenced the model of the Hypovolemic shock multiple trauma patients care included: 1) multidisciplinary team, 2) operational plans, 3) participation of patients and families, 4) competency for nurses working in the trauma, 5) multiple trauma patient care processes, and 6) knowledge management. The model effectiveness testing showed the statistically significant differences between prior and during receiving the care for the Hypovolemic shock multiple trauma patients care model as follow: Severity of Shock Index (0.8+ 0.3 and 0.8+ 0.4, p <0.001) The duration of the physician’s report when the patient admit ward (10.5 and 3.98 minutes, p <0.001). To compare between before and during use the model, hypovolemic shock class II to class III was significant difference within 24 hours (32.3% and 9.2%, p< 0.001), and 72 hours (23.8% and 6.2%,p = 0.003). Hypoxia was also different between groups at 24 hours (20.8% and 3.1%, p = 0.001) and 72 hours (14.6% and 3.1%, p= 0.014). However, the health status of patients within 72 hours showed moderate disability (66.2% and 69.2% (p=0.407) which was not significant difference between two groups.
การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยและพัฒนาเพื่อพัฒนาและศึกษาผลลัพธ์ของรูปแบบการดูแลภาวะช็อกจากการเสียเลือดในผู้ป่วยบาดเจ็บหลายระบบในระยะวิกฤตหอผู้ป่วยศัลยกรรมอุบัติเหตุ โรงพยาบาลสวรรค์ประชารักษ์ ระยะดำเนินการวิจัยระหว่างเดือนมกราคม 2559 ถึงเดือนสิงหาคม 2559 แบ่งเป็น 3 ระยะ คือ 1) ศึกษาสถานการณ์การดูแลผู้ป่วยที่มีภาวะช็อกจากการเสียเลือดในผู้ป่วยบาดเจ็บหลายระบบ 2) พัฒนารูปแบบ 3) ศึกษาผลลัพธ์ของรูปแบบฯ กลุ่มตัวอย่างประกอบด้วยพยาบาลวิชาชีพหอผู้ป่วย ศัลยกรรมอุบัติเหตุ จำนวน 20 คน ผู้ป่วยที่มีภาวะช็อกจากการเสียเลือดระดับ 2 ไปเป็นระดับ 3 ในระยะก่อนใช้รูปแบบจำนวน 130 คน ระหว่างใช้รูปแบบฯ จำนวน 65 คน เครื่องมือที่ใช้ในศึกษาได้แก่ 1) รูปแบบการดูแลภาวะช็อกจากการเสียเลือดในผู้ป่วยบาดเจ็บหลายระบบ 2) แนวทางปฏิบัติการดูแลฯ ที่พัฒนาขึ้น และ 3) เครื่องมือรวบรวมข้อมูลและแบบบันทึกผลลัพธ์การดูแลผู้ป่วยวิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนาและสถิติ t-test group และ exact probability test ผลการวิจัยพบว่า องค์ประกอบสำคัญของรูปแบบ คือ 1) ทีมสหวิชาชีพ 2) แผนปฏิบัติงาน 3) การมีส่วนร่วมของผู้ป่วยและครอบครัว 4) สมรรถนะของพยาบาล 5) กระบวนการดูแลผู้ป่วยบาดเจ็บหลายระบบ และ 6) การจัดการความรู้ ผลการวิจัยเปรียบเทียบก่อนและระหว่างใช้ model พบว่าความรุนแรงภาวะช็อก (0.8 + 0.3 และ 0.8 + 0.4 คะแนน, p=<0.001) ระยะเวลาในการรายงานแพทย์เมื่อผู้ป่วยถึงหอผู้ป่วย (10.5 นาที และ 3.98 นาที, p=<0.001) ความรุนแรงของภาวะช็อกจากการเสียเลือดระดับสองไประดับสาม ภายใน 24 ชั่วโมง (32.3% และ 9.2%, p< 0.001) และ 72 ชั่วโมง (23.8% และ 6.2%, p = 0.003). ภาวะพร่องออกซิเจน ภายใน 24 ชั่วโมง (20.8% และ 3.1%, p = 0.001) และ 72 ชั่วโมง (14.6% และ 3.1%, p = 0.014). แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ อย่างไรก็ดีภาวะสุขภาพผู้ป่วยภายใน 72 ชั่วโมงของสองกลุ่ม พบความพิการปานกลาง (ร้อยละ 66.2 และ 69.2, p=0.407) แตกต่างอย่างไม่มีนัยสำคัญทางสถิติ