Background and Objective :  Critically ill patients are exposed to many therapeutic or diagnostic procedures that can produce painful and distressing experiences. This study aimed to evaluate the effects of implementing a clinical nursing practice guideline (CNPG) for acute pain management among the critically ill patientsMethod: This quasi-experimental study is pretest-posttest design for evaluated the effects of implementing CNPG  in two groups of patients in the Semi-critical care medical ward of Srinagarind hospital during February and April 2017.  Subjects consisted of 60 critically ill patients receiving routine pain management, 60 critically ill patients receiving pain management based on the CNPG for acute pain management and 21 registered nurses who implemented the CNPG.  Research instruments included the CNPG for acute pain management, and data collection forms that gather demographic information and information related to the CNPG outcomes.  Descriptive statistics were used to summarize the data.  Chi-squares, independent t-test and relative risks were calculated to compare effects of implementing the CNPG between two patients groups.Results :  patients who had their pain managed based on the CNPG protocol were 55.5 times more likely to receive comprehensive pain assessment compared to those received routine care(98.3% vs 8.3%, RR = 55.5, 95% CI = 7.86-384.7).They were 2.3 times more like to received pain management (82.8% vs 52.3%, RR =2.3, 95% CI = 1.4-3.8)  and 2.56 times more likely to be reassess for pain after pain management intervention (61.7% vs 1.7% r, RR =2.5, 95% CI =1.8-3.54).  In addition, patients cared by the CNPG reported higher level of satisfaction with pain management than their counterparts (86.1% vs 72.5%, p = 0.059).  However, the average pain reductions after pain management were not different between the two groups (3.5 vs 3.6, p = .277).  Furthermore, nurses who implemented the CNPG had increased proportion of complete and regular pain management documentation (36.7% vs 26.7, p =.242).  Nurses reported high level of feasibility for implementing the CNPG in actual practice (87.1%) and had a moderately high level of CNPG adherence (71.2%). Conclusion : This study reflects  this CNPG is effective for acute pain management among critically ill patients. They more likely to received pain assessment, received pain management and higher level of satisfaction with pain management. But the average pain reductions after pain management were not different because this CNPG don’t have the suggestion for specific management for cause of pain. So that researcher should be developing of CNPG for reduction pain in critically ill.
หลักการและวัตถุประสงค์: ความปวดเป็นประสบการณ์ ของผู้ป่วยวิกฤตอายุรกรรมที่พบมาก ซึ่งสาเหตุเกิดจากการ ทำหัตถการ การผ่าตัด พยาธิสภาพของโรค การวินิจฉัยต่างๆ ส่งผลให้ผู้ป่วยมีความทุกข์ทรมานหากไม่ได้รับการจัดการที่ ถูกต้องและเหมาะสม การศึกษาครั้งนี้จึงมีวัตถุประสงค์เพื่อ ศึกษาผลของการใช้แนวปฏิบัติการพยาบาลในการจัดการ ความปวดเฉียบพลันในผู้ป่วยวิกฤตอายุรกรรม ในหอผู้ป่วย กึ่งวิกฤตอายุรกรรมชายหญิง 4ข โรงพยาบาลศรีนครินทร์วิธีการศึกษา: อาศัยการศึกษาแบบ Quasi-experimental research ชนิด pretest-posttest Intervention Design ของสองกลุ่มตัวอย่างคัดเลือกแบบเฉพาะเจาะจงประกอบ ด้วยกลุ่มที่ได้รับการดูแลตามปกติ 60 ราย กลุ่มที่ใช้ แนวปฏิบัติ 60 ราย และพยาบาลที่ใช้แนวปฏิบัติ 21 ราย โดย เก็บข้อมูล pretest ระหว่างวันที่ 1 กุมภาพันธ์ ถึง 15 มีนาคม 2560 และเก็บข้อมูล posttest ระหว่างวันที่ 16 มีนาคม ถึง 30 เมษายน 2560 เครื่องมือที่ใช้ประกอบด้วย 1) แนว ปฏิบัติการพยาบาลในการจัดการความปวดเฉียบพลันใน ผู้ป่วยวิกฤตอายุรกรรมที่พัฒนาขึ้นเอง 2) แบบรวบรวมข้อมูล ซึ่งประกอบด้วย ข้อมูลทั่วไปของกลุ่มตัวอย่างและข้อมูล ผลลัพธ์จากการใช้แนวปฏิบัติ วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติ เชิงพรรณนา และเปรียบเทียบผลลัพธ์การใช้แนวปฏิบัติ ระหว่างกลุ่มตัวอย่างใช้สถิติ Chi-square, Independent t - test และ Relative riskผลการศึกษา: พบว่า ผลลัพธ์ของการจัดการความปวดใน กลุ่มที่ใช้แนวปฏิบัติเพิ่มขึ้นกว่ากลุ่มที่ได้รับการดูแลตาม ปกติเกือบทุกตัว ดังนี้ ได้รับการประเมินความปวดครบถ้วน มากกว่าอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ คือร้อยละ 98.3 และ 8.3 โดยได้รับการประเมินความปวดครบถ้วนถึง 55.5 เท่า (RR = 55.5, 95% CI = 7.9-384.7) ได้รับการจัดการความปวด มากกว่าอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ คือ ร้อยละ 82.8 และ 52.3 โดยได้รับการจัดการความปวด 2.35 เท่า (RR = 2.3, 95% CI = 1.4-3.8) ได้รับการประเมินความปวดซ้ำมากกว่า อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ คือ ร้อยละ 61.7 และ 1.7 โดยได้รับ การประเมินความปวดซ้ำถึง 2.5 เท่า (RR = 2.5, 95% CI = 1.8-3.5) การบันทึกเกี่ยวกับการจัดการความปวดได้อย่างถูก ต้องและสม่ำเสมอเพิ่มขึ้นมากกว่า (ร้อยละ 36.7 และ 26.7, p = .242) และผู้ป่วยมีความพึงพอใจต่อการจัดการความ ปวดโดยรวมมากกว่า(ร้อยละ 86.0 และ 72.5, p = .059) อย่างไรก็ตาม ทั้งสองกลุ่มมีค่าคะแนนความปวดลดลงหลัง จัดการความปวดไม่แตกต่างกัน (ค่าเฉลี่ยความปวด = 3.46 และ 3.62 คะแนน, p = .277) พยาบาลผู้ใช้แนวปฏิบัติมีการ บันทึกเกี่ยวกับการจัดการความปวดมากกว่า (ร้อยละ 36.7 และ 26.7, p =.242) มีความคิดเห็นว่าแนวปฏิบัติมีความเป็น ไปได้ในการนำไปใช้งานอยู่ในระดับสูง (ร้อยละ 87.1) และ สามารถสามารถปฏิบัติได้ตามสาระสำคัญของแนวปฏิบัติ เป็นส่วนมาก (ร้อยละ 71.2)สรุป: การศึกษาครั้งนี้ยืนยันว่าแนวปฏิบัติส่งผลลัพธ์ที่ดีต่อ การได้รับการจัดการความปวดเฉียบพลันในผู้ป่วยวิกฤต เช่น ส่งผลให้ได้รับการประเมินความปวดมากขึ้น ได้รับการ จัดการความปวดมากขึ้นและพึงพอใจต่อการจัดการความ ปวดมากขึ้น แต่ยังพบว่าความปวดที่ลดลงไม่แตกต่างกัน ซึ่งอาจเกิดจากแนวปฏิบัติยังไม่มีข้อแนะนำในการจัดการ ความปวดที่เฉพาะเจาะจงต่อสาเหตุของความปวด ดังนั้น ผู้วิจัยควรปรับปรุงแนวปฏิบัติเพื่อให้สามารถลดความปวด ในผู้ป่วยวิกฤตต่อไป