A biocellulose as updated wound dressings is an innovation that has challenged the mission of modern nursing practice to enhance the healing of a chronic hard-to-heal wound. This research aimed to compare the area of chronic hard-to-heal wounds after applying biocellulose wound dressing. The 20 hard-to-heal wounds had cared for at an advanced wound care clinic, one tertiary military hospital, Bangkok, Thailand. Research instruments consisted of 1) a protocol of wound care with biocellulose wound dressing 2) a personal case record form 3) a case record form of hard-to-heal wound characteristics and wound dressing techniques 4) a computer program for image analysis of intractable chronic hard-to-heal wound through mobile phone screen to assess wound size (Tissue Analytic Platform). The results revealed that compared average size of the chronic hard-to-heal wound between 1st week and 2nd, 3rd, and 4th week after applying biocellulose wound dressing, wound size was smaller (mean difference = -0.65, - 0.62, and -2.40), respectively. In addition, average wound size was statistically significant differences (t = -2.90, p < .05) without any complications and allergic reactions. The better wound healing show reddish wound, more moisture, little necrotic tissue and in overall the wounds size were shallower and smaller. In sum, biocellulose wound dressings ought to be an effective wound dressing for hard-to-heal wounds.
นวัตกรรมเพื่อส่งเสริมกำรหำยของแผลเรื้อรังหำยยำกด้วยกำรใช้วัสดุปิดแผลไบโอเซลลูโลส เป็นภำรกิจท้าทายสำหรับ การปฏิบัติการพยาบาลยุคใหม่ วัตถุประสงค์การวิจัยนี้ เพื่อศึกษาเปรียบเทียบขนาดพื้นที่แผลเรื้อรังหายยากหลังการใช้วัสดุปิดแผล ไบโอเซลลูโลส กลุ่มตัวอย่างคือ แผลเรื้อรังหายยาก 20 แผล ณ คลินิกดูแลแผลเรื้อรังหายยากด้วยเทคโนโลยีขั้นสูง (Advance Wound Care Clinic) โรงพยาบาลทหารระดับตติยภูมิ กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย เครื่องมือวิจัยประกอบด้วย 1) แนวปฏิบัติ การดูแลแผลเรื้อรังหายยากโดยการใช้วัสดุปิดแผลไบโอเซลลูโลส 2) แบบบันทึกข้อมูลส่วนบุคคล 3) แบบบันทึกวิธีการทำแผลเรื้อรัง หายยากโดยการใช้วัสดุปิดแผลไบโอเซลลูโลส 4) โปรแกรมคอมพิวเตอร์ประมวลผลขนำดพื้นที่แผลเรื้อรังหายยากภาพผ่านบนจอ มือถือ (Tissue Analytic Platform) ผลการศึกษาเมื่อเปรียบเทียบค่าเฉลี่ยขนาดพื้นที่แผลเรื้อรังหายยาก ระหว่างสัปดาห์แรกกับ สัปดาห์ที่ 2, 3, และ 4 หลังการใช้วัสดุปิดแผลไบโอเซลลูโลส พบขนาดพื้นที่แผลเล็กลงตามลำดับ (mean difference = -0.65, -0.62, และ -2.40) ตลอดจนพบความแตกต่างของขนาดพื้นที่แผลเรื้อรังหายยากอย่างมีนัยสำคัญทสงสถิติ ระหว่างสัปดาห์แรกกับ สัปดาห์ที่ 4 (t = -2.90, p < .01) โดยไม่พบภาวะแทรกซ้อนและอาการแพ้ใดๆ ซึ่งการหายของแผลเป็นลักษณะแผลแดงดี มีความชุ่มชื้น เนื้อตายที่ต้องตัดแต่งลดลง และโดยรวมแผลตื้นขึ้นและขนาดพื้นที่เล็กลง ดังนั้นการใช้วัสดุปิดแผลไบโอเซลลูโลส มีผลส่งเสริมการหายของแผลเรื้อรังหายยากได้