This study was quasi-experimental research with a two group pretest-posttest design aimed at assessing the effects of the self-efficacy and survivorship plan enhancement program in acute breast cancer survivors during treatment. The subjects were patients who had been diagnosed with breast cancer after surgical treatment. The subjects were monitored for post operation outcomes at Siriraj Breast Clinic, Siriraj Hospital. The first 32 subjects were purposively divided into a control group and the other 32 subjects wererecruited as an experimental group. Data collection by the following tools: 1) a demographic data recording form, 2) a perceived self-efficacy questionnaire, and 3) a questionnaire on life planning for breast cancer survivors during treatment. Data were collected 2 times when patients came to the first visit after surgery and four weeks later. Data were analyzed by using descriptive statistics and variances between groups were compared with Paired t-test, Independent t-test and ANCOVA.
According to the findings, posttest score of perceived self-efficacy and survival planning foracute breast cancer in the experimental group was significant higher than that of the control group (p < 0.00). Therefore, the finding from the study confirm the program should apply to acute breast cancer survivorsfor enhancing survivorship plan.
การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยกึ่งทดลอง (Quasi experimental research design)แบบสองกลุ่มวัดก่อนและหลัง (Two group pretest-posttest design)เพื่อประเมินประสิทธิภาพของโปรแกรมส่งเสริมการรับรู้สมรรถนะแห่งตนและแบบแผน การวางแผนชีวิตในผู้รอดชีวิตจากมะเร็งเต้านมในระยะระหว่างการรักษา กลุ่มตัวอย่างเป็นผู้ป่วยที่ได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นมะเร็งเต้า นมหลังได้รับการรักษาโดยการผ่าตัดและเข้ามารับการติดตามผลการรักษาหลังผ่าตัดที่หน่วยตรวจรักษาเต้านมศิริราชโรงพยาบาล ศิริราชแบ่งออกเป็น 2 กลุ่ม คือ กลุ่มควบคุม จานวน 32 รายและกลุ่มทดลอง จานวน 32 รายเครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวม ข้อมูลประกอบด้วย 1)แบบบันทึกข้อมูลส่วนบุคคล 2)แบบสอบถามการรับรู้สมรรถนะแห่งตน 3)แบบสอบถามการวางแผนชีวิต สาหรับผู้รอดชีวิตจากมะเร็งเต้านมในระหว่างการรักษาเก็บข้อมูล 2 ระยะ คือ ระยะหลังผ่าตัดที่ผู้ป่วยนัดมาเปิดแผลและฟังผล ชิ้นเนื้อครั้งแรกและในสัปดาห์ที่ 4 วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติบรรยายและเปรียบเทียบความแตกต่างระหว่างกลุ่มด้วย สถิติ Paired T-test สถิติ Independent T-testและการวิเคราะห์ความแปรปรวนร่วม (ANCOVA)
ผลการศึกษาพบว่า การรับรู้สมรรถนะแห่งตนและการวางแผนชีวิตในผู้รอดชีวิตจากมะเร็งเต้านมในระยะระหว่างการ รักษาภายในกลุ่มทดลองสูงกว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสาคัญทางสถิติ (p0.00) ดังนั้นควรนาโปรแกรมนี้มาใช้ในการดูแลผู้ป่วยมะเร็งเต้านมในระยะหลังผ่าตัดซึ่งเป็นประโยชน์ต่อผู้ป่วยอย่างมากในการวางแผนการดูแลตนเองเพื่อส่งเสริมให้ผู้ป่วยมีคุณภาพชีวิตที่ดี ขึ้นต่อไป