Background: Pressure injuries (PrIs) are a common complication following a spinal cord injury (SCI). Objective: This research aims to study the prevalence and factors associated with pressure injuries (PrIs) in spinal cord-injuredpatients with independent wheelchair use. Method: This study was cross-sectional descriptive conducted onseventy-five spinal cord-injured patients with independent wheelchair use. Patients who had PrIs before independentwheelchair used and still have PrIs were excluded. A questionnaire regarding patients’ demographics, history ofPrIs, and risk factors e.g., sitting duration, PrIs knowledge, and protective behaviors was conducted. Possible PrIsrisk factors were compared between patients with and without current PrIs. Result: Among 75 patients, 72 haveparaplegia (96%) and 3 have tetraplegia (4%). The Prevalence of PrIs is 29.3% (95% CI = 18.8, 39.9). 10.7% hadhealed PrIs and 60% never had PrIs. The most common areas of PrIs are ischial tuberosity (55%) and coccyx orsacrum (23%). The causes of the latest incidence of PrIs are friction and shear force while transferring (32%) andprolonged sitting (27%). The risk of PrIs in patients was 5 times greater in the patients who don’t have a regularconcern about friction and shearing force while transferring than those who do (OR5, 95% CI 1.28, 20). Conclusion: PrIs are a common complication found in SCI patients who can transfer independently with a wheelchair. Theprevalence of PrIs in this study was 29.3%. The friction and shear force from careless transferring is a significantfactor that increases the risk of PrIs.
ภูมิหลัง: แผลกดทับเป็นภาวะแทรกซ้อนตามมาที่พบบ่อยในผู้ป่วยบาดเจ็บไขสันหลัง วัตถุประสงค์: ศึกษาความชุกการเกิดแผลกดทับ ปัจจัย และพฤติกรรมที่สัมพันธ์กับการเกิดแผลกดทับในผู้ป่วยบาดเจ็บไขสันหลังที่สามารถเคลื่อนย้ายตัวใช้ชีวิตบนรถเข็นได้อย่างอิสระ วิธีการ: การวิจัยเชิงพรรณนาแบบภาคตัดขวาง ผู้ป่วยบาดเจ็บไขสันหลังที่สามารถเคลื่อนย้ายตัวใช้ชีวิตบนรถเข็นได้อย่างอิสระ 75 คน โดย ไม่รวมผู้ป่วยที่เริ่มมีแผลกดทับก่อนที่จะสามารถเคลื่อนย้ายตัวได้เองและปัจจุบันยังรักษาไม่หาย สัมภาษณ์โดยใช้แบบสอบถาม ประกอบด้วย ข้อมูลทั่วไป ประวัติการเกิดแผล ปัจจัยเสี่ยง เช่น ระยะเวลาการนั่ง ความรู้เรื่องแผลกดทับ และพฤติกรรมการป้องกัน นำข้อมูลที่ได้มาเปรียบเทียบระหว่างผู้ป่วยกลุ่มที่มีแผลและไม่มีแผลกดทับ ผล: ผู้ป่วย 75 คน เป็นผู้ป่วยบาดเจ็บไขสันหลังครึ่งล่าง 72 คน (ร้อยละ 96) ผู้ป่วยบาดเจ็บไขสันหลังอัมพาตแขนขาสองข้าง 3 คน (ร้อยละ 4) พบความชุกการเกิดแผลกดทับ (22 คน)ร้อยละ 29.3 95% CI = 18.8, 39.9 พบเคยมีแผลกดทับและหายแล้ว 8 คน (ร้อยละ 10.7) และไม่เคยมีแผล 45 คน (ร้อยละ 60) ส่วนตำแหน่งที่พบว่าเป็นแผลกดทับมากที่สุดคือ ปุ่มกระดูกก้นย้อย (ร้อยละ 55) รองลงมาคือ บริเวณก้นกบหรือกระเบนเหน็บ (ร้อยละ23) ซึ่งสาเหตุการเกิดแผลกดทับครั้งล่าสุด คือการเสียดสีขณะเคลื่อนย้ายตัว (ร้อยละ 32) และการนั่งนาน (ร้อยละ 27) พบว่าผู้ป่วยที่ไม่ได้ระมัดระวังแรงเสียดสีขณะเคลื่อนย้ายตัวอย่างสม่ำเสมอ จะเกิดแผลกดทับมากกว่าผู้ป่วยที่ปฏิบัติอย่างสม่ำเสมอถึง 5 เท่า (OR 5,95% CI 1.28, 20) สรุป: แผลกดทับยังเป็นภาวะแทรกซ้อนที่พบบ่อยในผู้ป่วยบาดเจ็บไขสันหลังที่สามารถเคลื่อนย้ายตัวใช้ชีวิตบนรถเข็นได้อย่างอิสระ พบความชุกการเกิดแผลกดทับร้อยละ 29.3และพบว่าแรงเสียดสีขณะเคลื่อนย้ายตัวอย่างไม่ระมัดระวังเป็นปัจจัยที่เพิ่มความเสี่ยงต่อการเกิดแผลกดทับอย่างมีนัยสำคัญ