The purpose of this research was to study the development of a psychosocial rehabilitation program for patients withSchizophrenia and an amphetamine use disorder, and then to study the results using quasi-experimental designs. Five steps were utilized to develop the program: 1)analysis of the problems; 2) planning; 3) prototype; 4) test and improve the program; and 5) a training program. The program had design as a series of eightactivities that were compared using a pretest–posttest experiment. The dependent variables were social functioning, quality of life, re-admit and a return to using drugs; which was tested using twenty person samples. The measuring instruments were social functioning assessment, quality of life assessment, along with follow-up after treatment. The results showed that the two groups’ quality of life and social functioning score increased immediately after treatment, and also after one and three months of treatment. However, the social functioning score of the experimental group was higher than the control group’s score. In addition, after threemonths the experimental group’s numbers for not returning to drug use was higher than those for the control group. Moreover, the control group’s return for inpatient treatment was significantly higher; at a statistical level of .05
การศึกษานี้เป็นการวิจัยและพัฒนามีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนาโปรแกรมการฟื้นฟูสภาวะจิตสังคม ในป่วยจิตเภทที่มีความ ผิดปกติของการใช้สารเสพติดแอมเฟตามีนและศึกษาผลของโปรแกรม ด้วยการวิจัยกึ่งทดลองวิธีการพัฒนาโปรแกรมมี 5 ขั้นตอน คือ 1) วิเคราะห์สภาพการณ์ปัญหา 2) วางแผน 3) จัดทำต้นแบบ 4) ทดสอบและปรับโปรแกรม 5) จัดอบรมผู้ใช้โปรแกรม ได้ โปรแกรมที่เป็นชุดกิจกรรม 8 กิจกรรม เปรียบเทียบผลด้วยวิจัยกึ่งทดลองแบบสองกลุ่มวัดก่อนและหลังการทดลองตัวแปรตามคือ การทำหน้าที่ทางสังคม คุณภาพชีวิตการกลับมารักษาแบบผู้ป่วยในซ้ำและการกลับมาใช้สารเสพติดซ้ำกลุ่มตัวอย่างกลุ่มละ 20 คน เครื่องมือวัดคือแบบประเมินความสามารถในการทำหน้าที่ทางสังคม แบบประเมินคุณภาพชีวิต และแบบติดตามผลหลังการบำบัด พบว่า ทั้ง 2 กลุ่มมีคะแนนคุณภาพชีวิตและการทำหน้าที่ทางสังคมหลังบำบัดทันที หลังบำบัด 1 และ 3 เดือนมากกว่าก่อนบำบัด แต่การทำหน้าที่ทางสังคมของกลุ่มทดลองสูงกว่ากลุ่มควบคุม กลุ่มทดลองไม่กลับมาเสพสารเสพติดซ้ำภายใน 3 เดือนมากกว่ากลุ่ม ควบคุมและกลุ่มควบคุมมารักษาแบบผู้ป่วยในซ้ำสูงกว่าอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05