Background and Objective: Knowing the level of radiation dose will be a radiation protection guideline for patients and staffs. The purposes of this study were to define a conversion factor for optically stimulated luminescence (OSL) dosimeters and to measure the skin equivalent dose from four fluoroscopic techniques; barium swallow (BS), upper GI (UGI), barium enema (BE) and voiding cystourethrography (VCUG). The charts of radiation dose distribution from fluoroscope were plotted.
Methods: OSL dosimeters were attached on the phantom and irradiated with different x-ray energies. The conversion factors were calculated. Then, OSL dosimeters were placed on the organs of Rando phantom to measure the radiation equivalent dose. Finally, OSL dosimeters were placed on the column surrounding the fluoroscope to measure the scattered radiation.
Results: The relationship between energy and count was follow the equation y = 126531e-0.0151x. The highest skin equivalent doses were at abdomen (18 mSv) from barium enema technique, breast received the radiation dose at 8 mSv from barium swallow examination and the radiation dose of 17 mSv from upper gastrointestinal study. The voiding cystourethrography produced the highest radiation dose to uterus at 12 mSv. Moreover, the highest scattered radiations were from the middle of couch.
Conclusions: Knowing the radiation dose at radiosensitive organs, such as eye lens and thyroids, help the staffs to aware of the danger of exposing to radiation. Radiation staffs can avoid the high radiation area and the use of radiation protection can reduce the radiation.
หลักการและวัตถุประสงค์: การทราบค่าปริมาณรังสีจะเป็นแนวทางป้องกันอันตรายให้กับผู้ป่วยและผู้ปฏิบัติงานได้ วัตถุประสงค์ของการศึกษานี้เพื่อหาค่าปรับแก้การตอบสนองต่อรังสีของอุปกรณ์วัดปริมาณรังสีชนิดโอเอสแอล (OSL) เพื่อวัดค่าปริมาณรังสีที่ผิวหนังจากการตรวจฟลูออโรสโคปี 4 เทคนิค คือ หลอดอาหาร (BS) ทางเดินอาหารส่วนบน (UGI) ลำไส้ใหญ่ (BE) และการตรวจปัสสาวะไหลย้อนกลับ (VCUG) และเพื่อสร้างแผนภูมิการกระจายปริมาณรังสีรอบเครื่อง
วิธีการศึกษา: ติด OSL บนเนื้อเยื่อจำลองและฉายรังสีที่พลังงานต่างๆ เพื่อหาค่าปรับแก้การตอบสนองต่อรังสี จากนั้น ติด OSL บนตำแหน่งของอวัยวะต่างๆ ของหุ่นเนื้อเยื่อจำลอง เพื่อวัดค่าปริมาณรังสีสมมูล และติด OSL บนเสาที่วางอยู่รอบเครื่องเพื่อวัดปริมาณรังสีกระเจิง 
ผลการศึกษา: พลังงานและค่านับวัดมีความสัมพันธ์ตามสมการ y = 126531e-0.0151x ที่ช่องท้องพบปริมาณรังสีสูงสุด (18 mSv) จากเทคนิค BE และเต้านมได้รับปริมาณรังสี 8 mSv จากเทคนิค BS และ 17 mSv จากเทคนิค UGI สำหรับเทคนิค VCUG ทำให้มดลูกได้รับปริมาณรังสี 12 mSv และพบว่าการกระเจิงของรังสีมีค่าสูงที่บริเวณกลางเตียง 
สรุป: การทราบค่าปริมาณรังสีที่ตำแหน่งอวัยวะที่ไวต่อรังสี เช่น เลนส์ตา ต่อมไทรอยด์ ช่วยให้ผู้ปฏิบัติงานตระหนักถึงอันตรายของรังสี เมื่อต้องปฏิบัติงานในบริเวณรังสี สามารถหลีกเลี่ยงตำแหน่งที่มีรังสีสูงๆ และใช้อุปกรณ์ป้องกันเพื่อลดปริมาณรังสี