This pilot study of one-group pre-experimental design with pretest-posttest and follow-up measures aimed to test feasibility of a self-management support intervention comparing 3-time measuring scores of knee functional status and health related quality of life (HRQOL) among middle-aged women with knee osteoarthritis. A convenience sampling technique was used to recruit participants including five middle-aged women who have been clinically diagnosed with knee OA in Nakhon Si Thammarat province. Participants received a self-management support intervention of all 8 sessions for 4 weeks, and 4-week follow-up. Data were analyzed by using Friedman with Dunn-Bonferroni post hoc test.
The results revealed that there are significant differences over the three-time measures of the outcomes. Scores of Knee functional status and HRQOL at follow-up period (T3) was significantly greater than that at baseline (T1) (p<.05) while no difference was found between posttest (T1) and baseline (T2), and posttest (T2) and follow-up (T3) measurement. These findings indicate this self-management support intervention is feasible in nursing clinical practice for further implementation.
การศึกษานำร่องเป็นแบบกลุ่มเดียวก่อนการทดลอง วัดผลก่อน หลัง และระยะติดตามในครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา ความเป็นไปได้ของการสนับสนุนการจัดการตนเองของหญิงวัยกลางคนที่มีภาวะข้อเข่าเสื่อม โดยเปรียบเทียบคะแนนการวัดผล 3 ระยะของการทำหน้าที่ของข้อเข่า และคุณภาพชีวิตด้านสุขภาพ กลุ่มตัวอย่างคัดเลือกแบบสะดวก คือหญิงวัยกลางคนจำนวน 5 ราย ที่ได้รับการวินิจฉัยว่ามีภาวะข้อเข่าเสื่อม อยู่ในจังหวัดนครศรีธรรมราช กลุ่มตัวอย่างได้รับการสนับสนุนการจัดการตนเอง ทั้งหมด 8 กิจกรรมรวมระยะเวลา 4 สัปดาห์ และติดตามผลนาน 4 สัปดาห์ วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้การทดสอบฟรีดแมน และทดสอบ ความแตกต่างรายคู่ด้วยดันน์-บอนเฟอโรนี
ผลการวิจัยพบว่า คะแนนของตัวแปรตามในสามระยะที่วัดผลมีความแตกต่างกัน คะแนนการทำหน้าที่ของข้อเข่าและ คะแนนคุณภาพชีวิตระยะติดตามผล (ครั้งที่ 3) สูงกว่าก่อนเริ่มการทดลอง (ครั้งที่ 1) อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p<.05) ในขณะที่ ไม่พบความแตกต่างของคะแนนตัวแปรตามทั้งสองระหว่างหลังการทดลอง (ครั้งที่ 2) กับก่อนเริ่มการทดลอง (ครั้งที่ 1) และหลัง การทดลอง (ครั้งที่ 2) กับติดตามผล (ครั้งที่ 3) ผลการวิจัยแสดงให้เห็นว่าการสนับสนุนการจัดการตนเองนี้ มีความเป็นไปได้สำหรับ นำไปจัดกิจกรรมการปฏิบัติการพยาบาลต่อไป