There are several techniques in hand rehabilitation for children with cerebral palsy; nevertheless only constraint induced movement therapy (CIMT) has been proved in effectiveness. The CIMT required a well cooperation from children and has limitation on very young children as well as intellectual impairment population. Mirror therapy technique, which is widely accepted in effectiveness in people with cerebrovascular disease, was redesigned to fit with children. The technique was then studied in eight children aged between 3- 8 years diagnosed as spastic cerebral palsy. Outcome measurements were the ability to perform Modified Jebsen-Taylor test of hand function (MJTHT) and the ability of hand and arm control, which assessed at day 1, 1month and 3months after day 1. The results demonstrated that seven cases had improvement in performing MJTHT with lesser time than the baseline. But only three still had improvement after three months later. The ability of hand and arm control tends to improve at post training and still unchanged after three months after three months. It was concluded that appropriate mirror therapy program which started from basic motor function of hand and arm, component of hand function and a variety of hand manipulations respectively, probably improves hand function in spastic cerebral palsy.
การฟื้นฟูสมรรถภาพด้านการใช้มือในเด็กสมองพิการมีหลายวิธี แต่มีเพียงเทคนิค constraint induced movement therapy (CIMT) ที่มีรายงานการรองรับประสิทธิผล อย่างไรก็ตาม CIMT ยังมีข้อจำกัดในการใช้ในเด็กเล็กหรือเด็กสติปัญญหาต่ำกว่าปกติกระจกบำบัดเป็นเทคนิคการฟื้นฟูหนึ่งที่ได้รับการยอมรับถึงประสิทธิผลในการใช้ในผู้ใหญ่ที่มีภาวะอัมพาตจากโรคหลอดเลือดสมองผู้รายงานจึงนำเทคนิคนี้มาปรับโปรแกรมการฝึกให้เหมาะสมและทำการศึกษาในเด็กสมองพิการชนิดเกร็งอายุระหว่าง 3-8 ปี จำนวน 8 ราย และวัดลใน 2 ประเด็น คือ ความสามารถในการทำกิจกรรม Modified Jebsen-Taylor test of hand function (MJTHT)และความสามารถในการควบคุมแขนและมือ โดยทำการประเมิน 3 ครั้งคือการประเมินครั้งที่ 1 หลังสิ้นสุดการฝึกวันแรก ครั้งที่ 2 หลังสิ้นสุดการฝึกวันสุดท้าย (1 เดือนหลังการฝึกวันแรก) และครั้งที่ 3 เมื่อครบ 3 เดือนหลังการฝึกวันแรก พบว่าผู้เข้าร่วมการศึกษา 7 ใน 8 ราย มีความสามารถในการทำกิจกรรม MJTHT ดีขึ้น และมีเพียง 3 ราย ที่ความสามารถยังเพิ่มขึ้นแม้จะหยุดฝึกไป 2 เดือน ด้านความสามารถในการควบคุมแขนและมือมีแนวโน้มดีขึ้นในการประเมินครั้งที่ 2 และคงที่ในการประเมินครั้งที่ 3 จึงอาจสรุปได้ว่ารูปแบบการฝึกที่เริ่มต้นจากการเคลื่อนไหวพื้นฐานของแขนและมือ ตามด้วยการฝึกองค์ประกอบของการใช้แขนและมือ และจบด้วยการฝึกใช้มือทำกิจกรรมรูปแบบต่างๆ ด้วยความถี่และระยะเวลาที่เหมาะสม มีแนวโน้มที่ช่วยพัฒนาความสามารถของการใช้มือในเด็กสมองพิการชนิดเกร็งได้