Objectives: To determine the incidence, consequences and risk factors of falling in stroke patients after discharge from Prasat Neurological Institute, and to also compare the fear of falling between the fall and non-fall stroke patients. This was a descriptive study and conducted inOutpatient Department of Prasat Neurological Institute. Stroke patients who were discharged from Prasat Neurological Institute between January 1, 2015 to June 30, 2015 were recruited. Methods: Patients’ general clinical information, physical examinations were assessed and collected. The patients were interviewed by questionnaire at 3 months post hospital discharge. Results: The study comprised 173 stroke patients, average age of 61.26 years; 115 males (66.5%), 58 females (33.5%). Of these 173 patients, there were 148 patients (85.5%) with cerebral infarction and 25 patients (14.5%) with intracerebral hemorrhage. Forty-two patients (24.28%) fell in this study. The most consequence injuries from falling were abrasion (38.10%) and contusion (35.71%). The most falls occurred indoors (77.78%), 34.72% of faller fell in the walkway where as 23.61% occurred in the bathroom and 8.33%, occurred beside the bed. The significant risk factors of falling in post stroke patients were muscle weakness and sensory impairment of upper and lower extremities of paretic side and spasticity of paretic leg (p < 0.05). Beside that there was similarity of average score of fear of falling (Thai FES-I) between fall and non-fall stroke patients. Conclusion: Incidence of falling in stroke patients after discharge was 24.28%, and the most place of falling was indoor. Although the majority consequences of falling were not violent but prevention measure is still important and should be incorporated in the pre-discharge program, example: strengthening exercise programs, weight bearing training for reduce spasticity, etc. 
วัตถุประสงค์: เพื่อศึกษาอุบัติการณ์ของการล้ม ผลที่เกิดขึ้นตามมา จากการล้ม และปัจจัยเสี่ยงต่อการล้มในผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมองภายหลัง จากได้รับการฟื้นฟูสมรรถภาพิจากโรงพยาบาล ตลอดจนเปรียบเทียบ ความกลัวต่อการล้มระหว่างกลุ่มผู้ป่วยที่เคยล้มกับไม่ล้มในผู้ป่วยโรคหลอด เลือดสมองหลังจำหน่ายจากโรงพยาบาล เป็นการศึกษาเชิงพรรณนาทีอาคาร ผู้ป่วยนอก สถาบันประสาทวิทยา ทำการศึกษาในผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมอง ที่ได้รับการฟื้นฟูและจำหน่ายจากสถาบันประสาทวิทยา ในช่วงระยะ เวลาตั้งแต่ 1 มกราคม 2558 - 30 มิถุนายน 2558 วิธีการ: สืบค้นประวัติ ผู้ป่วยที่ตรงตามเกณฑ์การคัดเข้าและติดตามอาการและสัมภาษณ์โดยใช้ แบบสอบถามเมื่อผู้ป่วยมาพบแพทย์ตามนัดหลังจำหน่ายจากโรงพยาบาล 3 เดือน ผล : ผู้ป่วยที่ทำการศึกษาทั้งหมด 173 ราย อายุเฉลี่ย 61.26 ปี เพศ ชาย 115 ราย (ร้อยละ 66.5) หญิง 58 ราย (ร้อยละ 33.5) เป็นผู้ป่วยสมอง ขาดเลือด 148 คน (ร้อยละ 85.5) และเลือดออกในสมอง 25 ราย (ร้อยละ 14.5) จากผู้ป่วยประชากรกลุ่มศึกษาทั้งหมดมีคนที่หกล้ม 42 ราย (ร้อยละ 24.28) การได้รับบาดเจ็บจากการล้มที่พบมากที่สุดคือมีแผลถลอก (ร้อยละ 38.10) และฟกช้ำ (ร้อยละ 35.71) สถานที่ที่ล้มบ่อยที่สุดคือในบ้าน (ร้อยละ 77.78) และบริเวณที่ล้มที่พบบ่อยที่สุดคือทางเดินภายในบ้าน ห้องน้ำ และข้างเตียงนอน (ร้อยละ 34.72, 23.61 และ8.33 ตามลำดับ) ปัจจัยเสี่ยง ที่มีผลต่อการล้มในผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมองอย่างมีนัยสำคัญทาง สถิติคือการอ่อนแรงของแขน ขา การรับรู้ความรู้สึกบกพร่องของแขน ขา และอาการเกร็ง (spasticity) ของขาด้านอัมพาต (p < 0.05) และพบว่า ผู้ป่วยที่เคยล้มและไม่ล้มมีคะแนนความกลัวต่อการล้มที่ไม่แตกต่างกัน สรุป : ผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมองมีอุบัติการณ์การหกล้มหลังจากจำหน่ายจาก โรงพยาบาล ร้อยละ 24.28 แสดงว่าอุบัติการณ์การหกล้มของผู้ป่วยภายหลังการ จำหน่ายจากโรงพยาบาลได้เพิ่มสูงขึ้น ถึงแม้ว่าผลจากการล้มไม่ทำให้ผู้ป่วย บาดเจ็บมากนัก แต่ควรจะหาแนวทางป้องกันการล้มจากปัจจัยเสี่ยงที่ค้นพบ เช่น การให้โปรแกรมการทำกายภาพบัดเพื่อเพิ่มความแข็งแรงของกล้าม เนื้ออย่างต่อเนื่องที่บ้าน การฝึกการลงน้ำหนักเพื่อลดอาการเกร็ง เป็นต้น 