This descriptive correlational researchwas examined the following: 1) the happiness among sexually- and gender-diverse individuals (SGD), and 2) the factors influencing the happiness of these individuals. One hundred and fifty-two sexually- and gender-diverse individuals were recruited. The instruments included the following: 1) a demographic characteristics questionnaire; 2) a family relationship questionnaire; 3) the Rosenberg Self-esteem Scale;4) the Center of Epidemiologic Studies Depression Scale (CSD-S), and 5) the Oxford Happiness Questionnaire. Cronbach’s alpha was used to determine the reliability of the instruments. Family relationship Questionnaire was at .75, Rosenberg Self-esteem scale was at.71, CES-D was at .80, and the Oxford Happiness Questionnaire was at .75. Data were analyzed using descriptive statistics and Spearman’s correlation coefficient.
The results revealed that the happiness was at a high level (M = 4.67, SD. = .59), family relationships were at a good level (M = 48.63, SD. = 7.17), self-esteem was at a high level (M = 3.30, SD. = .44), and depression was at 10.80 (SD. = 8.59). Family relationships and self-esteem had a statistically-significant positive relationship with happiness (r = .38, p<0.001, r = .66, p<.001), and depression had a statistically significant negative relationship with happiness (r = -.60, p<.001) Although happiness among SGD was at a high level, mental health nurses should develop nursing interventions by promoting family relationships and self-esteem. Moreover, depression is negatively correlated with happiness. Mental health nurses could early detect, prevent, and follow-up for depression among sexually-and gender-diverse persons.
การวิจัยเชิงพรรณนาวิเคราะห์ความสัมพันธ์มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาความสุขของบุคคลที่มีความหลากหลายทางเพศ 2) ศึกษาปัจจัยที่สัมพันธ์กับความสุขของบุคคลที่มีความหลากหลายทางเพศ กลุ่มตัวอย่างคือ บุคคลที่มีความหลากหลายทางเพศ จำนวน 152 คน เครื่องมือที่ใช้เก็บรวมรวมข้อมูลประกอบด้วย 1) ข้อมูลส่วนบุคคล 2) แบบสอบถามสัมพันธภาพครอบครัว 3) แบบประเมินการเห็นคุณค่าในตนเอง 4) แบบประเมินภาวะซึมเศร้า และ 5) แบบวัดความสุข โดยค่าความเที่ยงของแบบสอบถาม สัมพันธภาพครอบครัว เท่ากับ .75, แบบประเมินการเห็นคุณค่าในตนเอง เท่ากับ .71, แบบประเมินภาวะซึมเศร้า เท่ากับ .80, และแบบวัดความสุข เท่ากับ .75 วิเคราะห์ข้อมูลทั่วไปโดยใช้สถิติเชิงพรรณนาและวิเคราะห์ความสัมพันธ์โดยใช้สถิติสหสัมพันธ์ ของสเปียร์แมน
ผลการวิจัยพบว่า กลุ่มตัวอย่างมีค่าเฉลี่ยความสุขในระดับมาก (M = 4.67, SD. = .59) ค่าเฉลี่ยสัมพันธภาพครอบครัว ในระดับดี (M = 48.63, SD. = 7.17) ค่าเฉลี่ยการเห็นคุณค่าในตนเองในระดับสูง (M = 3.30, SD. = .44) และค่าเฉลี่ย ภาวะซึมเศร้าเท่ากับ 10.80 (SD. = 8.59) และพบว่า สัมพันธภาพครอบครัวและการเห็นคุณค่าในตนเองมีความสัมพันธ์ทางบวกใน ระดับปานกลางกับความสุข (r = .38, p< .01, r = 0.66, p< .01) และภาวะซึมเศร้ามีความสัมพันธ์ทางลบในระดับปานกลางกับ ความสุข (r = -.60, p < .01) แม้จะพบว่าความสุขในกลุ่มตัวอย่างอยู่ในระดับสูง พยาบาลที่ปฏิบัติงานด้านสุขภาพจิตควรส่งเสริมความสัมพันธ์ใน ครอบครัวและการเห็นคุณค่าในตนเอง นอกจากนี้ภาวะซึมเศร้ามีความสัมพันธ์เชิงลบกับความสุข ดังนั้น พยาบาลควรมีการประเมิน ภาวะซึมเศร้าในระยะแรกเพื่อการป้องกันและติดตามภาวะซึมเศร้าในกลุ่มนี้