Background: Status epilepticus (SE) is a common neurological emergency associated with a high morbidity and mortality rate. In 2015, the International League Against Epilepsy (ILAE) proposed a new status epilepticus (SE) definition. Objective: We aimed to apply the new definition of SE and analyze seizure types, clinical presentation, causes, complications, and predictors of the poor outcome based on the new definition. Method: 150 adult patients aged 18-90 years with SE in Vajira hospital between January 2016 and January 2019 were enrolled with a retrospective chart review of all. SE was defined and classified according to the ILAE 2015. Results: Out of 150 participants, 86 (57.3 %) were men with a mean age of 61.35 (±20.32) years. The acute symptomatic seizures were the most common causes, with 89.9%. The mortality rate was 48.7%. The clinical factors that statistically significantly affected the outcome were age, complications during admission, and low AEDs levels. Patients were 1.03 times higher for poorer outcomes per year increased in age (p-value 0.007, 95%CI 1.01-1.05), and 16.64 times higher (p-value < 0.001, 95%CI 4.65-59.63) among those with complications during the admission whereas the epilepsy patients who had low AED levels, which caused SE, were significantly found to have a better outcome. The common complications were a respiratory failure, pneumonia, and septicemia. Conclusion: According to the new definition of SE, older age and complications during the hospital stay have potential associated with poor neurological outcomes. In contrast, the epilepsy patient who had SE due to a low AEDs level seems to have a better prognosis. The acute symptomatic etiologies were still the most common cause of status epilepticus, and infection was supposed to be the most corresponding cause.
ภูมิหลัง: ภาวะชักต่อเนื่องเป็นภาวะฉุกเฉินทางระบบประสาทที่สำคัญและพบบ่อยซึ่งเป็นเหตุที่ทำให้ผู้ป่วยทุพพลภาพและเสียชีวิต ในปี ค.ศ. 2015 The International League Against Epilepsy (ILAE) ได้มีการกำหนดนิยามใหม่สำหรับภาวะชักต่อเนื่อง วัตถุประสงค์: การศึกษานี้จึงทำขึ้นเพื่อศึกษาลักษณะอาการชัก  สาเหตุ ภาวะแทรกซ้อน รวมทั้งปัจจัยพยากรณ์โรคของภาวะชักต่อเนื่องที่อ้างอิงตามคำนิยามใหม่ วิธีการ: การวิเคราะห์ข้อมูลย้อนกลับจากการรวบรวมเวชระเบียนผู้ป่วยที่ได้รับการวินิจฉัยภาวะชักต่อเนื่องที่เข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลวชิรพยาบาล ตั้งแต่ 1 มกราคม 2558-31 มกราคม 2561 จำนวน 150 คน ในช่วงอายุ 18-90 ปี เพื่อหาปัจจัยที่มีความสัมพันธ์ต่อภาวะชักต่อเนื่อง อ้างอิงตามคำนิยามภาวะชักต่อเนื่อง จาก ILAE  ปี ค.ศ. 2015 ผล: ผู้ป่วยชักต่อเนื่องจำนวน 150 ราย อายุเฉลี่ย 61.35 (±20.32) ปี พบว่าส่วนมากมีสาเหตุกระตุ้นการเกิดชักอย่างเฉียบพลันถึงร้อยละ 89.9 อัตราการเสียชีวิตพบสูงถึงร้อยละ 48.7 ปัจจัยด้านสาเหตุและลักษณะทางคลินิกที่มีผลต่อผลการรักษาที่ไม่ดี ได้แก่ อายุของผู้ป่วยโดยอายุที่เพิ่มขึ้นทุกๆ 1 ปี จะมีผลต่อการเกิดผลการรักษาที่ไม่ดี 1.03 เท่า (p-value 0.007, 95%CI 1.01-1.05) และผู้ป่วยที่มีภาวะแทรกซ้อนเกิดขึ้นระหว่างนอนโรงพยาบาลพบสูงถึง 16.64 เท่า (p-value < 0.001, 95%CI 4.65-59.63) ส่วนผู้ป่วยที่มีสาเหตุการชักจากระดับยากันชักที่ต่ำกว่ามาตรฐาน มีการพยากรณ์โรคที่ดีกว่าอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ภาวะแทรกซ้อนที่พบร่วมมากที่สุด ได้แก่ การมีภาวะระบบหายใจล้มเหลวฉับพลัน โรคปอดอักเสบ และการติดเชื้อในกระแสเลือด สรุป: จากการศึกษาภาวะชักต่อเนื่องตามนิยามใหม่ อายุที่เพิ่มขึ้นและการเกิดภาวะแทรกซ้อนระหว่างนอนโรงพยาบาลมีความสัมพันธ์กับผลการรักษาที่ไม่ดี ในขณะที่ผู้ป่วยภาวะชักต่อเนื่องที่มีสาเหตุจากระดับยากันชักต่ำกว่ามาตรฐานจะมีผลการรักษาที่ดีกว่า โดยพบว่าผู้ป่วยส่วนมากจะมีสาเหตุกระตุ้นการเกิดชักอย่างเฉียบพลัน โดยพบสาเหตุเกี่ยวข้องกับภาวะติดเชื้อมากที่สุด