          The number of dependent older adults in Thailand is increasing leading to the long term care system for dependent older adults by community caregivers. This descriptive research aimed to study the caring practices of caregivers for dependent older adults in the long term care system and its influencing factors in Roi Et province. One hundred eighty caregivers of dependent older adult were randomly selected from 23 pilot areas of Roi Et province. Demographic information and study variables were gathered by interview questionnaires developed by applying the McLeroy’s ecological framework. Data were analyzed by descriptive statistics, Eta, Pearson’s product-moment correlation coefficient, and Stepwise Multiple Regression.
            The results revealed that most of the caregivers for dependent older adults in Roi Et province performed caring practices at a good level (98.33%). Considering each dimension, it was revealed  that the highest performing  was accidental prevention practice (= 9.03, S.D. = 0.85). The lowest performing was mental health caring practice (= 7.97, S.D. = 1.37). Factors that significantly influenced the caring practice of caregivers for dependent older adults were support from family, occupation as agriculture, recognition from community, female, supervision from case manager, knowledge and attitude toward caring for dependent older adults. All these factors could explain the variation of caring practices for dependent older adults by 64.8% (R2 = .648, p <.001).
            The findings suggested that case managers or nurses responsible in the long term care system should consider and apply these influencing factors for building the capacity of caregivers to maintain care for dependent older adults effectively.
           ผู้สูงอายุที่มีภาวะพึ่งพิงในประเทศไทยมีจำนวนเพิ่มขึ้น  ส่งผลให้มีการพัฒนาระบบการดูแลระยะยาวโดยผู้ดูแลผู้สูงอายุในชุมชน การวิจัยเชิงพรรณนานี้ วัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการปฏิบัติงานดูแลผู้สูงอายุที่มีภาวะพึ่งพิงของผู้ดูแลในระบบการดูแลระยะยาว และปัจจัยที่มีอิทธิพล  กลุ่มตัวอย่างคือผู้ดูแลผู้สูงอายุที่มีภาวะพึ่งพิง 180 คน ที่สุ่มจากพื้นที่นำร่อง 23 แห่งของจังหวัดร้อยเอ็ด  เก็บรวบรวมข้อมูลลักษณะทั่วไปและตัวแปรที่ศึกษา  ด้วยการสัมภาษณ์ตามโครงสร้างคำถามที่ผู้วิจัยพัฒนาโดยประยุกต์กรอบแนวคิดเชิงนิเวศน์ของ McLeroy  วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติพรรณนา  Eta  สัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ของเพียร์สัน และการวิเคราะห์ถดถอยพหุคูณแบบขั้นตอน
          ผลการวิจัยพบว่า  ผู้ดูแลผู้สูงอายุที่มีภาวะพึ่งพิงในจังหวัดร้อยเอ็ด  ส่วนใหญ่ปฏิบัติงานดูแลผู้สูงอายุที่มีภาวะพึ่งพิงในระดับที่ดี (ร้อยละ 98.33) ด้านที่ปฏิบัติมากที่สุดคือ ด้านการป้องกันอุบัติเหตุ (= 9.03, S.D. = 0.85) และด้านที่ปฏิบัติน้อยที่สุด คือ ด้านสุขภาพจิต ( = 7.97, S.D. = 1.37) ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการปฏิบัติงานดูแลผู้สูงอายุที่มีภาวะพึ่งพิงในระบบการดูแลระยะยาว ได้แก่ การสนับสนุนจากครอบครัว อาชีพเกษตรกรรม การได้รับการยอมรับจากชุมชน เพศหญิง อายุ การติดตามงานจากผู้จัดการระบบการดูแลระยะยาวด้านสาธารณสุข เจตคติ และความรู้ในการดูแลผู้สูงอายุที่มีภาวะพึ่งพิง สามารถอธิบายความผันแปรของการปฏิบัติงานดูแลผู้สูงอายุที่มีภาวะพึ่งพิงได้ร้อยละ 64.8 (p < .001)
          ผลการศึกษาเสนอแนะว่า ผู้จัดการระบบการดูแลระยะยาว หรือพยาบาลวิชาชีพที่รับผิดชอบงานดูแลผู้สูงอายุ  ควรพิจารณาและประยุกต์ปัจจัยที่มีอิทธิพลเหล่านี้ในการเสริมสร้างสมรรถนะในการปฏิบัติงานดูแลผู้สูงอายุที่มาภาวะพึ่งพิง  เพื่อให้ผู้ดูแลสามารถปฏิบัติงานดูแลผู้สูงอายุที่มีภาวะพึ่งพิงให้มีประสิทธิภาพต่อไป