This quasi-experimental research using a two-group pretest-posttest design aimed to examine the effects of a social relationship program on the loneliness of the elderly. The subjects of this research were 62 elderly persons aged 60 and over, who met the inclusion criteria. The subjects were randomly assigned to an experimental group (n = 31) and control group (n = 31). The experimental group participated in an eight - week social relationship program that was developed based on the concepts of social support and social networks, while the control group received regular care activities. The research instruments were the social group program and the loneliness scale. The content validity of the social relationship program was examined by three experts. The Cronbach’s alpha coefficient for the loneliness scale was .70. The data were analyzed using descriptive statistics, dependent t-test, and independent t-test. The results of the study were as follows = .1) After participating in the social relationship program the mean score for the loneliness of the experimental group (M = 28.13, SD = 5.96) was lower than the pretest score (M = 34.23, SD = 7.19) at a statistical significance (t = 16.39, p<.001). 2) The mean difference scores for the loneliness of the experimental group between before and after participating in the social relationship program ( = 6.10, SD = 2.07) was higher than that of the control group receiving normal regular care ( = .16, SD = 1.04) at a statistical significance (t = 15.045, p<.001).
การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยกึ่งทดลองแบบสองกลุ่มวัดสองครั้งก่อนและหลังทดลอง มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของ โปรแกรมกลุ่มสังคมสัมพันธ์ต่อความว้าเหว่ของผู้สูงอายุ กลุ่มตัวอย่างคือผู้สูงอายุที่มีอายุ 60 ปีบริบูรณ์ขึ้นไปและมีคุณสมบัติตาม เกณฑ์ที่กำหนดจำนวน 62 คน และทำการสุ่มตัวอย่างอย่างง่าย แบ่งเป็นกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุมกลุ่มละ 31 คน กลุ่มทดลอง ได้รับโปรแกรมกลุ่มสังคมสัมพันธ์ที่สร้างขึ้นโดยผู้วิจัย ตามแนวคิดการสนับสนุนทางสังคมและเครือข่ายทางสังคม ระยะเวลาการ ทดลอง 8 สัปดาห์ และกลุ่มควบคุมได้รับการดูแลปกติ เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือโปรแกรมกลุ่มสังคมสัมพันธ์ ที่ผ่านการตรวจ สอบความตรงเนื้อหาโดยผู้ทรงคุณวุฒิจำนวน 3 ท่าน และแบบวัดความว้าเหว่ในผู้สูงอายุหาความเที่ยงด้วยค่าสัมประสิทธิ์สัมพันธ์ อัลฟ่าของครอนบาค เท่ากับ.70 วิเคราะห์ข้อมูลทั่วไปโดยใช้สถิติพรรณนาและเปรียบเทียบคะแนนเฉลี่ยความว้าเหว่ของผู้สูงอายุใน กลุ่มทดลอง ก่อนและหลังการทดลองด้วยสถิติทดสอบค่าทีชนิดไม่เป็นอิสระต่อกัน (dependent t-test) และเปรียบเทียบผลต่าง ของค่าเฉลี่ยคะแนนความว้าเหว่ก่อนและหลังการทดลอง ระหว่างกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุมด้วยสถิติทดสอบค่าทีชนิดที่เป็นอิสระ ต่อกัน (independent t-test) ผลการวิจัยสรุปว่า 1) ค่าเฉลี่ยคะแนนความว้าเหว่ของผู้สูงอายุของกลุ่มทดลองที่ได้รับโปรแกรม กลุ่มสังคมสัมพันธ์ ภายหลังการทดลอง (X = 28.13, SD = 5.96) ต่ำกว่าก่อนการทดลอง (X = 34.23, SD = 7.19) อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (t = 16.39, p<.001) 2) ผลต่างของค่าเฉลี่ยคะแนนความว้าเหว่ของผู้สูงอายุระหว่างก่อนและหลังได้รับ โปรแกรมกลุ่มสังคมสัมพันธ์ของกลุ่มทดลอง ( = 6.10, SD = 2.07) สูงกว่ากลุ่มควบคุมที่ได้รับการดูแลปกติ ( = .16, SD = 1.04) อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (t = 15.045, p<.001)