Background and objective : In elderly people who have chronic diseases, there has been a rapid increasing prevalence of depression. However, the prevalence of depression among the elderly with chronic diseases in primary care of northeastern Thailand is not well studied. The purposes of this study were to study prevalence and level of depression by using a new valid and reliable screening instrument for depressive disorder ?KKU-DI?, as well as their association among the elderly community residents with chronic deisease in an Samliam urban primary care unit of Khon Kaen. Method : A cross-sectional descriptive study was conducted. One hundred and thirty elderly patients (age > 60) with chronic diseases at Samliam primary care unit of Srinagarind hospital were interviewed during August in 2014 - September in 2014. Instruments were used as the following: 1) questionnaire for demographic data 2) questionnaire for physical health, health behaviors 3) Barthel Activities of Daily Living (ADL) Index questionnaire 4) KhonKaen University Depression Inventory (KKU-DI) for screening depression 5) questionnaire for family and social health of the elderly. Data analysis was conducted by frequency, percentage, prevalence rate with 95% CI, mean (standard deviation), Pearson?s chi square test, odds ratio and multiple logistic regression. Results : The sample consisted of 130 subjects who registered in Samliam Primary Care Unit. The response rate was 100%. There were 92 (70.8%) females. Their mean age was 69.1±7.04years (range: 60 - 88 years). The prevalence of depression was 36.9% (95%CI: 28.5 ? 45.3). The adequacy of income and frequency of participation in society were found associated with depression. Conclusion : There was a high prevalence of depression in primary health care setting. The study revealed that one third of the elderly patients with chronic diseases had depression, and significantly related to adequacy of income and frequency of participation in society.
หลักการและวัตถุประสงค์ : อัตราความชุกของภาวะซึมเศร้า ในผู้สูงอายุโรคเรื้อรังมีแนวโน้มสูงขึ้น ทั้งนี้ค่าอัตราความชุกของ ภาวะซึมเศร้าในผู้สูงอายุโรคเรื้อรังในเขตรับผิดชอบของสถาน บริการปฐมภูมิในภาคอีสานยังไม่ได้มีการศึกษาอย่างจริงจัง ผู้วิจัยจึงสนใจที่จะศึกษาความชุกของภาวะซึมเศร้าของผู้สูงอายุ โรคเรื้อรังโดยใช้แบบคัดกรองความซึมเศร้าแบบใหม่ ?KKU -DI? และศึกษาปัจจัยที่สัมพันธ์กับภาวะซึมเศร้าในผู้สูงอายุโรคเรื้อรัง ที่อาศัยอยู่ในชุมชนเมืองและในเขตรับผิดชอบของสถานบริการ ปฐมภูมิสามเหลี่ยม จังหวัดขอนแก่น วิธีการศึกษา : เป็นการศึกษาภาคตัดขวางเชิงพรรณนา (Cross-sectional descriptive study) สุ่มตัวอย่างโดยวิธี systematic random sampling คัดเลือกกลุ่มตัวอย่างจาก ผู้ป่วยอายุ 60 ปีขึ้นไปที่ได้รับการวินิจฉัยเป็นโรคเรื้อรังที่มา รับการรักษาที่สถานบริการปฐมภูมิสามเหลี่ยม โรงพยาบาล ศรีนครินทร์ในช่วงเดือน สิงหาคม ? กันยายน พ.ศ.2557 จำนวน 130 ราย เครื่องมือที่ใช้คือ 1) แบบบันทึกข้อมูลทั่วไปของ ผู้สูงอายุ 2) แบบบันทึกข้อมูลสุขภาพกายและพฤติกรรมสุขภาพ ของผู้สูงอายุ 3) แบบสอบถามความสามารถเชิงปฏิบัติของ ผู้สูงอายุ 4) แบบคัดกรองภาวะซึมเศร้า KKU-DI 5) แบบสอบถาม สุขภาพครอบครัวและสังคมของผู้สูงอายุ วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ สถิติเชิงพรรณนา ได้แก่ ความถี่ ร้อยละ อัตราความชุกร่วมกับ ช่วงเชื่อมั่นร้อยละ 95 ค่าเฉลี่ย เพียรสันไคสแควร์ อัตราส่วนออด และการวิเคราะห์การถดถอยพหุโลจิสติกส์ ผลการศึกษา : กลุ่มตัวอย่างผู้สูงอายุโรคเรื้อรังที่เข้าร่วมการ ศึกษาครั้งนี้ คิดเป็นอัตราการตอบรับร้อยละ 100 ส่วนใหญ่ เป็นเพศหญิง 92 ราย (ร้อยละ 70.8) อายุเฉลี่ย 69.1 ± 7.04 ปี (พิสัย 60-88 ปี) ความชุกของภาวะซึมเศร้าพบร้อยละ 36.9 (95% CI: 28.5 ? 45.3) และปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับภาวะซึม เศร้าในผู้สูงอายุโรคเรื้อรังอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ คือ ความ เพียงพอของรายได้ และความถี่การเข้าร่วมกิจกรรมทางสังคม สรุป : อัตราความชุกของภาวะซึมเศร้าในผู้สูงอายุโรคเรื้อรังใน ชุมชนเขตรับผิดชอบของสถานบริการปฐมภูมิสามเหลี่ยมมีค่า ค่อนข้างสูง พบได้ 1 ใน 3 ของผู้สูงอายุที่มีโรคเรื้อรังและปัจจัย ที่สัมพันธ์กับภาวะซึมเศร้า คือ ความเพียงพอของรายได้ และ ความถี่การเข้าร่วมกิจกรรมทางสังคม