This descriptive predictive research aimed to examine deliberate self-harm (DSH) and determine its predictors. A multi-stage random sampling was used to recruit the sample of 360 Thai adolescents aged 10-19 years who were studying in secondary schools in northern Thailand. The data were collected from July 2019 to January 2020. The research instruments were 7 self-report questionnaires. Their consistency reliability ranged from 0.81-0.89. Descriptive statistics, Pearson's correlation coefficients, and stepwise multiple regression were used for data analyses.
Results revealed that the participants had their DSH in the past six months about 3-14 times with a mean score of 6.11 (SD = 2.83). The best predicting factor was stress (ß = .271, p <.001), following by sex (male) (ß = .197, p <.001), student-school connectedness (ß = .193, p <.001), self-control (ß = -.187, p <.001), and resilience (ß = -.172, p <.01). These five significant predicting factors were together accounted for 18.80% (R2 = 0.188, Adj. R2 = 0.177, F5,354 = 16.422, p <.001) in the variance of DSH. These findings suggest that school nurses, teacher or related interdisciplinary personnel could be utilize as foundation knowledge to develop activities or programs to strengthen student-school connectedness, self-control and resilience, as well as diminish stress among Thai school adolescents to prevent DSH in male and female adolescents by more focused on male adolescents.
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาปัจจัยทำนายการจงใจทำร้ายตัวเองในวัยรุ่นไทย กลุ่มตัวอย่างจำนวน 360 คน คัดเลือกแบบสุ่มหลายขั้นตอน คือวัยรุ่นไทยอายุ 10-19 ปี ที่ศึกษาอยู่ในโรงเรียนมัธยมศึกษาตอนปลายในภาคเหนือของประเทศไทย เก็บข้อมูลเมื่อ กรกฎาคม พ.ศ. 2562 ถึงมกราคม พ.ศ. 2563 เครื่องมือที่ใช้วิจัยมีจำนวน 7 แบบสอบถาม คือ ข้อมูลส่วนบุคคล การจงใจทำร้ายตนเอง สัมพันธภาพในครอบครัว ความผูกพันต่อโรงเรียน การรับรู้ความเครียด แบบประเมินปัจจัยป้องกันด้านบุคคล และแบบวัดการควบคุมตนเอง ซึ่งมีค่าความเชื่อมั่นอยู่ระหว่าง 0.81 - 0.89 วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงพรรณนา สหสัมพันธ์ ของเพียร์สัน และการวิเคราะห์ถดถอยเชิงพหุคูณ
ผลการวิจัยพบว่า กลุ่มตัวอย่างมีการจงใจทำร้ายตนเองในหกเดือนที่ผ่านมาเฉลี่ย 6.1 ครั้ง (SD = 2.83) ปัจจัยที่ทำนาย การจงใจทำร้ายตนเองในวัยรุ่นได้ดีที่สุดคือความเครียด (ß = .271, p <.001) รองลงมาเป็นเพศ (ชาย) (ß = .197, p <.001) ความผูกพันต่อโรงเรียน (ß = .193, p <.001) ปัจจัยทำนายที่พบมีนัยสำคัญทางสถิติทั้ง 5 ปัจจัยนี้สามารถอธิบายความแปรปรวน ในการจงใจทำร้ายตนเองของวัยรุ่นไทยได้ 18.80% (R2 = 0.188, Adj. R2 = 0.177, F(5,354) = 16.422, p <.001) การค้นพบ ครั้งนี้สามารถนำไปใช้เพื่อการจัดโปรแกรมเสริมสร้างความเข้มแข็ง และป้องกันการจงใจทำร้ายตัวเองในวัยรุ่นได้