Background and Objective: Stroke is an important of permanently physical disability. After a stroke, if a person is unable to adapt physically, there are multiple negative effects on the individual?s life, families and society. This research aimed to study factors correlated with physical adaptation among stroke patients in the rehabilitation phase. Methods: One hundred and ten stroke patients three months after hospital discharge who visited a hospital outpatient department Mahasarakham Hospital. The purposive sampling was used to select the samples into the study. Research instrument were: 1) the personal demographic record form 2) The Center for Epidemiologic Studies-Depression Scale (CES-D) and 3) the Thai version of the Barthel ADL Index. Data were analyzed using spearman rank correlation. Results: In rehabilitation phase, the stroke patients could adaptation of physical in rehabilitation phase 76.40%. Length of stay, age and depression were significant correlated physical adaptation in rehabilitation phase (r s = -0.314, -0.387 and -0.267) (p < 0.05) respectively. And onset arrival time did not significant physical adaptation in rehabilitation phase (p > 0.05) Conclusions: The results indicate that length of stay, age, and depression correlated physical adaptation among stroke patients in the rehabilitation phase. Therefore, healthcare providers should initiate care to reduce length of stay and depression for these patients and also create a specific program to care for the elderly with a stroke to promote physical adaptation.
หลักการและวัตถุประสงค: โรคหลอดเลือดสมองเปนสาเหตุสําคัญของการเกิดภาวะพิการทางรางกาย ภายหลัง การเจ็บปวยหากปรับตัวดานร่างกายไม่ได ทําใหเกิดผลกระทบดานลบตอรางกาย ครอบครัว และ สังคม การศึกษา นี้มีวัตถุประสงคเพื่อศึกษาปจจัยคัดสรรที่มีความสัมพันธ ตอการปรับตัวดานรางกายของผูปวยโรคหลอดเลือดสมอง ในระยะฟื้นฟูสภาพ วิธีการศึกษา: ศึกษาในผูปวยโรคหลอดเลือดสมองภาย หลังการเจ็บปวย 3 เดือนแรก จํานวน 110 ราย ที่แผนกผูปวยนอก โรงพยาบาลมหาสารคาม เลือกกลุ่มตัวอยางแบบเฉพาะเจาะจง แบบสอบถามที่ใชคือ 1) แบบสัมภาษณขอมูลสวนบุคคลและขอมูลการเจ็บปวย 2) แบบประเมิน The Center for Epidemiologic Studies-Depression Scale (CES-D) และ 3) แบบประเมินดัชนีบารเธลเอดีแอล วิเคราะหขอมูลดวยสถิติสหสัมพันธแบบสเปยรแมน ผลการศึกษา: ผูปวยโรคหลอดเลือดสมองสวนใหญ สามารถปรับตัวไดในระยะฟนฟูสภาพ รอยละ 76.40 การวิเคราะห์ความสัมพันธ พบว่า ระยะเวลาการนอนโรงพยาบาล อายุ และภาวะซึมเศรา มีความสัมพันธทางลบกับการปรับตัว ดานรางกาย (r s = -0.314, -0.387 และ -0.267) (p < 0.05) ตามลําดับ สวนตัวแปรที่ไมมีความสัมพันธคือ ระยะเวลามา ถึงโรงพยาบาล (p> 0.05) สรุป: ระยะเวลาการนอนโรงพยาบาล อายุ และภาวะซึมเศรา มีความสัมพันธตอการปรับตัวดานรางกายของผูปวยโรค หลอดเลือดสมองในระยะฟนฟูสภาพ ทีมสุขภาพควรใหการ ดูแลเพื่อลดระยะเวลาการนอนโรงพยาบาล ลดภาวะซึมเศรา และสรางโปรแกรมการดูแลผูปวยสูงอายุ เพื่อสงเสริมให สามารถปรับตัวดานรางกายได้