Background and objectives: The previous study reported successful in stopping budesonide inhaler (BUD) use in asthmatic patients aged 1 – 5 years. But exacerbation after stopping BUD and safety are still doubtful. The objective of this study was to determine exacerbation after stopping BUD and effect of BUD use on abnormal growth.
Methods: Electronic medical record was retrospectively reviewed from January 1, 2004 to December 31, 2016 to identify an asthma patient aged 1-5 years who was treated with BUD. A multiple logistic regression was applied to examine associations between the patterns of BUD uses and 6, 24 months after BUD stopping success. A cox-proportional hazard regression was applied to examine associations between the patterns of BUD uses and 24 months after BUD stopping success. Abnormal growth was analyzed by using nonparametric statistics.
Results: From overall 648 patients, 71.9% and 56.3% could control their symptom 6 and 24 months after BUD stopping success, respectively. After adjusting for patients’ characteristics for 6 months after BUD stopping success, duration of continuing asthma control before stepping down for at least 12 months, and the number of reliever a year would increase odds of successful to control the symptom after BUD stopping success (OR=1.61, 95% CI 1.08-2.38, p=0.019, OR=5.03, 95% CI 1.71-14.79, p=0.003, respectively) whereas history of admission would decrease odds of successful to control the symptom after BUD stopping success (OR=0.48, 95% CI 0.27-0.85, p=0.013). After BUD stopping success for 24 months, history of admission would increase risk of asthma exacerbation (HR=1.67, 95% CI 1.06-2.63, p=0.028) whereas female would decrease risk of asthma exacerbation (HR=0.70, 95% CI 0.51-0.97, p=0.030). There was no effect on both under weight and height for 400 and 800 mcg/day of BUD use.
Conclusion: Around half of asthmatic patients aged 1-5 years could discontinue BUD for 24 months with consideration of gender and history of admission. Dose of BUD was no effect on both under weight and height.
หลักการและวัตถุประสงค์: การศึกษาก่อนหน้านี้บอกอัตราการหยุดยา budesonide inhaler (BUD) สำเร็จในผู้ป่วยโรคหืดเด็กอายุ 1-5 ปี แต่ยังขาดข้อมูลการกำเริบหลังหยุดยาและความปลอดภัยในการใช้ยา ดังนั้นในครั้งนี้จึงต้องการศึกษาเพิ่มเติมถึงการกำเริบของโรคหืด หลังหยุดยา BUD สำเร็จ และความปลอดภัยในการใช้ยาด้านการเจริญเติบโต
วิธีการศึกษา: ศึกษาย้อนหลังจากฐานข้อมูลอิเล็กทรอนิกส์โรงพยาบาล ในผู้ป่วยโรคหืดอายุ 1-5 ปี ตั้งแต่ 1 มกราคม 2547 ถึง 31 ธันวาคม 2559 หาความสัมพันธ์ของรูปแบบการรักษากับการควบคุมอาการหลังหยุดยา 6 และ 24 เดือน ด้วย multiple logistic regression และความสัมพันธ์กับการเกิดอาการกำเริบหลังหยุดยาสำเร็จ 24 เดือน ด้วย cox-proportional hazard regression เปรียบเทียบความปลอดภัยในการใช้ยา ด้วยสถิติ nonparametric
ผลการศึกษา: ผู้ป่วย 648 ราย หยุดยา BUD สำเร็จ และสามารถควบคุมอาการได้ต่อเนื่อง 6 และ 24 เดือนหลังแพทย์สั่งหยุดยาร้อยละ 71.9 และ 56.3 ตามลำดับ ปัจจัยที่มีผลต่อการควบคุมอาการได้ 6 เดือนหลังหยุดยา BUD สำเร็จเพิ่มขึ้นคือ ระยะเวลาที่ได้ยา BUD ขนาดสูงสุดตั้งแต่ 12 เดือนขึ้นไป และจำนวนยาพ่นบรรเทาอาการที่ได้ต่อปี (OR=1.61, 95% CI 1.08-2.38, p=0.019, OR=5.03, 95% CI 1.71-14.79, p=0.003 ตามลำดับ) ในขณะที่การมีประวัตินอนโรงพยาบาลมีผลต่อการควบคุมอาการหลังหยุดยา BUD สำเร็จลดลง (OR=0.48, 95% CI 0.27-0.85, p=0.013)  ส่วนปัจจัยที่เพิ่มความเสี่ยงการกำเริบของโรคหืด 24 เดือนหลังหยุดยา BUD สำเร็จคือ ประวัติการนอนโรงพยาบาล (HR=1.67, 95% CI 1.06-2.63, p=0.028) ในขณะที่เพศหญิงมีความเสี่ยงการกำเริบของโรคหืดลดลง (HR=0.70, 95% CI 0.51-0.97, p=0.030) การเปลี่ยนแปลงของน้ำหนักและส่วนสูงที่ต่ำกว่าเกณฑ์ไม่แตกต่างกันผู้ป่วยที่ใช้ยา BUD ในขนาด 400 และ 800 ไมโครกรัมต่อวัน
สรุป: ประมาณครึ่งหนึ่งของผู้ป่วยโรคหืดเด็กอายุ 1-5 ปี สามารถหยุดยา BUD ได้ต่อเนื่อง 24 เดือน เด็กหญิงและผู้ป่วยที่ไม่มีประวัติเคยนอนโรงพยาบาลด้วยอาการหอบรุนแรงมีโอกาสมากกว่า โดยขนาดยาไม่มีผลต่อน้ำหนักและส่วนสูงที่ต่ำกว่าเกณฑ์