This research and development study aimed to 1) to study the situation on falling, 2) to develop the personalized care model to prevent falling for patients with impaired mobility and 3) to evaluate the effectiveness of the developed model to prevent falling. The sample was 80 patients receiving rehabilitation in Sirindhorn National Medical Rehabilitation Institute and 19 nurses. The instruments consisted of 1) the guideline of personalized care model, including the guideline of personalized care to prevent falling for taking care of nurses, the guideline of preventing falls in the hospital and moving patients and the set of VDOs on falling prevention in the hospital, 2) the patient record form 3) the evaluating form the knowledge of nurse, and 4) the evaluating form on the satisfaction of nurse, the reliability of these instruments at .91, .86, .80, and .98, respectively. Data were analyzed by percentage, mean, standard deviation, Chi-square, and content analysis. The finding showed that patients had had falls 17 times when received the previous fall prevention care model. Patients who received the personalized care model to prevent falling had not had falls in 4 months. Nurses had increased knowledge, 100%, and were satisfied in this model at 4.25. Using this model should evaluate factors inappropriate each patient and the context of the organizations.
การศึกษานี้เป็นวิจัยและพัฒนามีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาสภาพการณ์การพลัดตกหกล้ม 2) พัฒนารูปแบบการดูแล ผู้ป่วยเฉพาะรายเพื่อป้องกันการพลัดตกหกล้มสำหรับผู้ป่วยบกพร่องทางการเคลื่อนไหว และ 3) ประเมินประสิทธิผลของรูปแบบ ที่พัฒนาขึ้น กลุ่มตัวอย่าง คือ ผู้ป่วยบกพร่องทางการเคลื่อนไหวที่เข้ารับการฟื้นฟูสภาพที่สถาบันสิรินธรเพื่อการฟื้นฟูสมรรถภาพ ทางการแพทย์แห่งชาติ จำนวน 80 คน และพยาบาล จำนวน 19 คน เครื่องมือมีดังนี้ 1) คู่มือการดูแลผู้ป่วยได้แก่ คู่มือการดูแล ผู้ป่วยเฉพาะรายเพื่อป้องกันการพลัดตกหกล้มสำหรับพยาบาล คู่มือการป้องกันพลัดตกหกล้มและชุดวีดีทัศน์สำหรับผู้ป่วยและญาติ 2) แบบบันทึกข้อมูลผู้ป่วย 3) แบบประเมินความรู้ของพยาบาลและ 4) แบบประเมินความพึงพอใจของพยาบาลความเที่ยงเท่ากับ .91, .86, .80 และ .98 ตามลำดับวิเคราะห์ข้อมูลโดยการแจกแจงความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ไคสแควร์ และการวิเคราะห์เนื้อหา ผลการวิจัยพบว่าเกิดอุบัติการณ์ 17 ครั้งกับผู้ป่วยในช่วงที่ใช้รูปแบบการพลัดตกหกล้มแบบเดิม เมื่อใช้รูปแบบการดูแล ผู้ป่วยเฉพาะรายที่พัฒนาขึ้น ไม่พบอุบัติการณ์พลัดตกหกล้มใน 4 เดือน พยาบาลมีความรู้เพิ่มขึ้นร้อยละ 100 และมีความพึงพอใจ ในการใช้รูปแบบการดูแลผู้ป่วยเฉพาะรายเท่ากับ 4.25 การนำรูปแบบไปใช้ควรมีการปรับแบบประเมินปัจจัยเสี่ยงให้เหมาะสม กับผู้ป่วยและบริบทหน่วยงาน