This research article aims to disclose the process of knowledge construction from the experiences of people with epilepsy through self-observation and reflection, leading to the redefinition of the identities of the participants in this research. The emphasis on self-reflection is a core interest of autoethnography. The researcher shared her view critically with other participants in this sub-culture to create a better understanding among the public of their lives and how they negotiate local health culture. Another objective is to present an example of how critical autoethnography as a social research methodology can be applicable for research in the field of nursing. To elaborate, part of a doctoral dissertation entitled ‘Aesthetic Knowledge Construction by People with Epilepsy’, was selected to demonstrate this application in order to offer new ideas and to indicate the potential of autoethnography in nursing research, and to provide other ways to genuinely understand patients and the experiences of family members. The results revealed that the desires of people with epilepsy, and their various pathways through dialectical self-reflection on self-reliance in the health culture context and the Thai social context. Their desires were as follows: (1) to control their seizures; (2) to perform the independent activities of daily living; (3) to earn income for themselves and their families; (4) to be able to take care of their family members; and (5) to live happily and with dignity with epilepsy in the eyes of the public. Therefore, the meaning of the aesthetics in caring for themselves differed depending upon their own conditions, self-reflection, and the context of their desires and their livelihood.
บทความวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อเผยให้เห็นกระบวนการสร้างความรู้จากประสบการณ์ของบุคคลโรคลมชักที่ผ่านการ สังเกตและการสะท้อนย้อนคิดกับตัวตนของพวกเขา อันก่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลงอัตลักษณ์ของบุคคล ซึ่งการสะท้อนย้อนคิดกับ ตนเองถือว่าเป็นหัวใจของงานแนวอัตชาติพันธุ์วรรณา โดยมีผู้วิจัยในฐานะเป็นคนในกลุ่มวัฒนธรรมย่อยนั้น ร่วมสร้างความรู้และต่อ รองกับบริบทวัฒนธรรมสุขภาพ เพื่อให้คนในสังคมรับรู้และเข้าใจบุคคลโรคลมชักมากขึ้น และนำเสนอตัวอย่างในการประยุกต์ใช้วิธี วิทยาการวิจัยแนวอัตชาติพันธุ์วรรณา เชิงวิพากษ์ ในงานวิจัยทางการพยาบาล จากปริญญานิพนธ์ เรื่องการสร้างความรู้ด้วยสุนทรียะ ของบุคคลเป็นโรคลมชัก โดยเน้นกระบวนการวิจัย รวมทั้งเสนอให้เห็นถึงความเหมาะสมของการใช้วิธีวิทยาการวิจัยนี้กับการนำ มาประยุกต์ใช้ เพื่อเปิดพื้นที่การศึกษาวิจัยทางการพยาบาล และการเข้าถึงประสบการณ์ของผู้ป่วยและครอบครัวอย่างลึกซึ้ง ผลการวิจัย เผยให้เห็นถึงปรารถนาแห่งตนและเส้นทางเดินหลากหลายผ่านการวิภาษสะท้อนย้อนคิดกับตนเองในชีวิตของบุคคล โรคลมชักเพื่อนำสู่การพึ่งพาตนเองให้ได้ ภายใต้บริบทวัฒนธรรมสุขภาพและบริบทสังคมไทย โดยบุคคลโรคลมชักต้องการที่จะ 1) ควบคุมอาการชักได้ 2) ทำกิจวัตรประจำวันได้ด้วยตนเอง 3) ประกอบอาชีพเพื่อเลี้ยงดูตนเอง สร้างฐานะให้ครอบครัว และได้ทำงานในสิ่งที่ตนเองรัก 4) ดูแลครอบครัว ภรรยา บุตร และบิดามารดา และ 5) ดำรงอยู่กับโรคลมชักอย่างมีความสุข และมีศักดิ์ศรีของความเป็นมนุษย์ในมุมมองของสังคม ซึ่งการให้ความหมายของสุนทรียะในการดูแลตนเองในชีวิตบุคคลโรคลมชัก จึงไม่เหมือนกันขึ้นกับเงื่อนไขของแต่ละบุคคลที่สะท้อนย้อนคิดกับตัวตน ความปรารถนาและบริบทชีวิต