The objectives of this research are to develop and to evaluate the outcomes of the respiratory critical nursing system proposed in the Coronavirus 2019 epidemic. This developmental research was divided into 3 phases. Phase 1: Analyze the situation concerning the present patients with respiratory deterioration nursing system. Phase 2: A respiratory critical nursing system was being developed. Phase 3: Evaluation for the effectiveness of the proposed nursing system. The sample group consisted of (1) 30 professional nurses working in wards for Emerging/Re-emerging Diseases 6/5 between October and December 2021. These samples were chosen through purposeful sampling. (2) 34 critical ill patients who were treated during the same period. Research tools were an interview form, a guideline for the use of mechanical ventilator in respiratory deterioration patients, Nursing knowledge assessment form for respiratory critical nursing care and patient data record form. Data obtained were analyzed by descriptive statistics and Paired Samples t-test. The study on the effectiveness of the respiratory critical nursing system for patients with respiratory deterioration found that the knowledge scores on the care of patients with respiratory deterioration after using the respiratory intensive care system was significantly higher than before using the system (p<0.05). Assessing the suitability and feasibility of the respiratory critical nursing system was found to be at high-level (mean 3.67). Patient survival rate was 88.3%. No personnel infection was found.
การวิจัยและพัฒนาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อพัฒนาและประเมินระบบการพยาบาลผู้ป่วยวิกฤตระบบทางเดินหายใจ ในสถานการณ์ระบาดโรคโคโรนาไวรัส 2019 แบ่งเป็น 3 ระยะ ระยะที่ 1 วิเคราะห์สถานการณ์ระบบการพยาบาลผู้ป่วยวิกฤต ระบบทางเดินหายใจ ระยะที่ 2 การพัฒนาระบบการพยาบาลผู้ป่วยวิกฤตระบบทางเดินหายใจ ระยะที่ 3 ศึกษาประสิทธิผล ของระบบการพยาบาลผู้ป่วยวิกฤตระบบทางเดินหายใจ กลุ่มตัวอย่าง คือ พยาบาลวิชาชีพที่ปฏิบัติงานในหอผู้ป่วยโรคอุบัติใหม่/ อุบัติซ้ำ 6/5 ในเดือนตุลาคม-ธันวาคม 2564 คัดเลือกแบบเฉพาะเจาะจง จำนวน 30 ราย และผู้ป่วยวิกฤตที่เข้ารับการรักษา ในช่วงเวลาเดียวกัน จำนวน 34 ราย เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ แบบสัมภาษณ์ แนวทางการใช้เครื่องช่วยหายใจในผู้ป่วยวิกฤตระบบทาง เดินหายใจ แบบประเมินความรู้การพยาบาลผู้ป่วยวิกฤตระบบทางเดินหายใจ แบบเก็บข้อมูลผู้ป่วยวิกฤต วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติ เชิงพรรณนา และ Pair t-test ผลการวิจัย พบว่าประสิทธิผลของระบบการพยาบาลผู้ป่วยวิกฤตระบบทางเดินหายใจ พบว่า คะแนนความรู้ เกี่ยวกับการดูแลผู้ป่วยวิกฤตระบบทางเดินหายใจ หลังการใช้ระบบการพยาบาล สูงกว่าก่อนการใช้ระบบ (p<.05) การประเมิน ความเหมาะสมของระบบ อยู่ในระดับมาก (ค่าเฉลี่ย 3.67) อัตราการรอดชีวิตของผู้ป่วย ร้อยละ 88.3 ไม่พบการติดเชื้อของ บุคลากร