The purpose of this Quasi-experimental research was to determine the effects of Ānāpānasati with biofeedback on the stress of amphetamine patients’ primary caregivers. The sample consisted of 60 caregivers of amphetamine patients, recruited using the inclusion criteria. They were randomly assigned to the control and experimental groups, with 30 subjects in each group. The experimental group received the Ānāpānasati with biofeedback created by the researchers. It consisted of eight sessions 90 minutes each, one time per week, for a total of eight weeks. The control group received routine caring activities. The research instruments were the following: 1) Ānāpānasati with biofeedback validated for content by three qualified persons; 2) Questionnaires for data collection were personal data questionnaire and the Thai Stress Test. The tool was tested for quality by 3 experts. The thai stress test for Thai people was tested on 30 people with similar qualifications. which examined the questionnaire’s reliability, with a Cronbach’s alpha coefficient of .84. The demographics were analyzed using descriptive statistics. A comparison of the mean negative and positive stress scores of the primary caregivers of amphetamine addicts between the pretest and posttest for the experimental group was analyzed using dependent t-test. Further, an independent t-test was used to examine the mean difference in the negative and positive mean scores for the pretest and posttest for the experimental and control group. The results of the findings were as follows 1) after the main care program of amphetamine addicts negative stress mean score (M = 13.43, SD = 1.96) than the pre-experimental negative stress mean score (M = 21.27, SD = 4.23), which was statistically significant (t = 8.95, p<.001).2) After the experiment, it was found that the experimental group had a statistically significantl higher positive stress mean score (M = 22.70, SD = 2.55) than before the experiment at (M = 11.33, SD = 5.77) and (t = 11.05, p<.001) respectively. 3) The mean difference of negative stress mean score in the caregivers of amphetamine addicts between the pretest and posttest of the experimental group that participated in the Ānāpānasati with biofeedback program (D̅1 = 7.84, SD = 4.80) were significantly greater than the mean difference of negative stress mean score of the control group that received routine caring activities (D̅2 = 0.27, SD = 0.91) (t = 8.50, p<.001), and the mean difference of positive stress mean score in the caregivers of amphetamine addicts between the pretest and posttest of the experimental group (D̅3 = 11.37, SD = 5.61) was significantly greater than that of the control group that received routine caring activities (D̅4 = 0.03, SD = 1.07) (t = 10.83, p<.001).
การวิจัยกึ่งทดลองนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ ศึกษาผลการฝึกอานาปานสติร่วมกับไบโอฟีดแบคต่อความเครียดของผู้ดูแล หลักผู้ติดสารแอมเฟตามีน กลุ่มตัวอย่างเป็นผู้ดูแลหลักผู้ติดสารแอมเฟตามีนคัดเลือกกลุ่มตัวอย่างตามเกณฑ์จำนวน 60 คน กลุ่มตัวอย่างเข้ากลุ่มทดลอง และกลุ่มควบคุมกลุ่มละ 30 คน กลุ่มทดลองได้รับโปรแกรมการฝึกอานาปานสติร่วมกับไบโอฟีดแบค ที่สร้างขึ้นโดยผู้วิจัย ประกอบด้วยกิจกรรม 8 ครั้งๆ ละ 90 นาที สัปดาห์ละ 1 ครั้ง รวมทั้งสิ้น 8 สัปดาห์ ส่วนกลุ่มควบคุมได้รับ การดูแลตามปกติ เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ 1) โปรแกรมการฝึกอานาปานสติร่วมกับไบโอฟีดแบค 2) แบบสอบถามสำหรับเก็บ รวบรวมข้อมูล ได้แก่ แบบสอบถามข้อมูลส่วนบุคคลและแบบวัดความเครียดสำหรับคนไทย โดยเครื่องมือผ่านการตรวจคุณภาพ จากผู้ทรงคุณวุฒิจำนวน 3 ท่าน นำแบบวัดความเครียดสำหรับคนไทยไปทดลองใช้กับผู้ที่มีคุณสมบัติคล้ายกลุ่มตัวอย่างจำนวน 30 ราย ผลการวิเคราะห์ความเชื่อมั่นด้วย สัมประสิทธิ์แอลฟาครอนบาล เท่ากับ .84 วิเคราะห์ข้อมูลสถิติเชิงพรรณนา วิเคราะห์ เปรียบเทียบคะแนนเฉลี่ยความเครียดระหว่างกลุ่มควบคุมกับกลุ่มทดลองด้วยสถิติทีชนิดไม่เป็นความเครียดของกลุ่มทดลองก่อน และหลังการให้โปรแกรมด้วยสถิติทีชนิดที่เป็นอิสระต่อกัน (independent t-test) เปรียบเทียบค่าเฉลี่ยคะแนนความเครียดของ ผู้ดูแลผู้ติดสาร แอมเฟตามีนระหว่างกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุม ด้วยสถิติทีชนิดไม่เป็นอิสระต่อกัน (dependent t-test) เปรียบเทียบค่าเฉลี่ยคะแนนความเครียดของกลุ่มผู้ดูแลหลักผู้ติดสารแอมเฟตามีนติดสารแอมเฟตามีน ก่อนและหลังการทดลอง ของกลุ่มทดลองด้วยสถิติทีชนิดที่เป็นอิสระต่อกัน (independent t-test) เปรียบเทียบผลต่างของค่าเฉลี่ยคะแนนความเครียดของ ผู้ดูแลหลักผู้ติดสารแอมเฟตามีนระหว่างก่อนและหลังการทดลองของกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุม ด้วยสถิติทีชนิดที่เป็นอิสระ ต่อกัน (independent t-test)ผลการวิจัย พบว่า 1) หลังให้โปรแกรมผู้ดูแลหลักของผู้ติดสารแอมเฟตามีน มีคะแนนเฉลี่ยความเครียดด้านลบต่ำกว่า คะแนนเฉลี่ยความเครียดด้านลบก่อนการทดลอง (M = 21.27, SD = 4.23) อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (t = 8.95, p<.001) 2) หลังให้โปรแกรมกลุ่มทดลองมีค่าคะแนนเฉลี่ยความเครียดด้านบวก (M = 22.70, SD = 2.55) สูงกว่าก่อนการทดลอง (M = 11.33, SD = 5.77) ตามลำดับ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (t = 11.05, p<.001) 3) ผลต่างของค่าเฉลี่ยคะแนนความเครียด ด้านลบ ระหว่างก่อนและหลังการทดลองของผู้ดูแลผู้ติดสารแอมเฟตามีนของกลุ่มทดลองพบว่ากลุ่มทดลอง (D̅1 = 7.84, SD = 4.80) มากกว่ากลุ่มควบคุม (D̅2 = 0.27, SD = 0.91) อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (t = 8.50, p<.001) และผลต่างของค่าเฉลี่ยคะแนน ความเครียดด้านบวกระหว่างก่อนและหลังการทดลองของกลุ่มทดลอง (D̅3 = 11.37, SD = 5.61) มากกว่ากลุ่มควบคุม (D̅4 = 0.03, SD = 1.07) อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (t = 10.83, p<.001)