Background and objective: Anaphylaxis is a potentially life-threatening allergic reaction that involves multi-organ systems. It can develop in short time and cause fatal. The objective of this study was to determine incidence, cause, the way patients come to hospital, diagnosis, treatment, complication and revisited patient who known their allergen to be information for improves treatment and education people.Methods: This was a retrospective descriptive study, data were collected from patients whom visit emergency department in 1 June 2008 - 31 May 2013 which had diagnosis of anaphylaxis and anaphylactic shock.Results: There were 245 patients; 141 male (57.6%) and 104 female (42.4%). Mean age is 27.9 years. There are 149 patients (60.8%) with atopic underlying and 53 (21.6%) have other underlying. Most of patients come to hospital by themselves. Most common allergen was food (41.2%). Most patients (53.5%) contact allergen by eating. There were 17.1% of patients who had ever diagnosed anaphylaxis. There were 40% of patients known the allergen. Skin and mucocutaneous were the most common symptom (95.1%). 55 patients (22.4%) had anaphylactic shock. Contact to symptom time mean was 113.4 min. Symptom to arrive hospital time mean was 172 min. Symptom to adrenaline time mean was 118.9 min. Hospital arriving to get adrenaline mean was 17.1 min. Most patients received adrenaline at 5 min after hospital arrival. The patients were treated by Adrenaline 76.3%. Most patients were admitted (73.9%) and admission time was about 1 day (68.5%). There are 3 Biphasic patients.Conclusion: Prevalence of anaphylaxis in this study was 76:100,000 patients. Most affect patients were teenage and young adult. Most patients were treated with intramuscular adrenaline injection followed standard guideline and were admitted in hospital to observation. We found some patients known their allergen but they also came to hospital with anaphylaxis again. Education to physician in order to get appropriate diagnosis and treatment and to educate patients for avoiding allergen are important.
หลักการและวัตถุประสงค์: ภาวะแอนาฟิแล็กซิส (Anaphylaxis) เป็นภาวะการตอบสนองของร่างกาย ต่อสารก่อภูมิแพ้ต่างๆ ที่มีผลต่อระบบหลายๆ ระบบ สามารถเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วและรุนแรงถึงขั้นเสียชีวิตได้ การศึกษานี้จึงต้องการศึกษาภาวะแอนาฟิแล็กซิส เพื่อให้ ทราบถึงอุบัติการณ์ สาเหตุ การเดินทางมาพบแพทย์ การ วินิจฉัย การรักษา ภาวะแทรกซ้อนต่างๆ และการกลับเป็นซ้ำใน ผู้ป่วยที่ทราบสารก่อภูมิแพ้อยู่แล้ว เพื่อจะเป็นข้อมูลในการ พัฒนาการรักษาและการให้ความรู้แก่ประชาชนต่อไปวิธีการศึกษา: เป็นการศึกษาเชิงพรรณนาโดยติดตามเก็บ ข้อมูลย้อนหลัง (Restrospective descriptive study) โดย เก็บข้อมูลผู้ป่วยที่มารับการรักษาที่ห้องฉุกเฉินโรงพยาบาล ศรีนครินทร์ ในวันที่ 1 มิถุนายน 2551-31 พฤษภาคม 2556 ที่ได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นภาวะแอนาฟิแล็กซิสผลการศึกษา: ผู้ป่วยจำนวน 245 ราย เป็นเพศชาย 141 ราย (ร้อยละ 57.6) อายุเฉลี่ย 27.9 ปี มีผู้ป่วยที่มีโรคประจำตัวเป็น โรคในกลุ่มภูมิแพ้ 149 ราย (ร้อยละ 60.8) และมีโรคประจำตัว อื่น 53 ราย (ร้อยละ 21.6) ส่วนใหญ่เดินทางมารับการรักษา ด้วยตัวเอง (ร้อยละ 93.5) สาเหตุของการแพ้ครั้งนี้ส่วนใหญ่ เกิดจากอาหาร (ร้อยละ 41.2) วิธีสัมผัสสารกระตุ้นส่วนใหญ่ โดยวิธีรับประทาน (ร้อยละ 53.5) มีผู้ป่วยมีประวัติเคยเกิด ภาวะแอนาฟิแล็กซิส (ร้อยละ 17.1) มีผู้ป่วยที่มีประวัติทราบ สารกระตุ้นอยู่แล้ว (ร้อยละ 40) มีอาการแสดงทางผิวหนัง และเยื่อบุมากที่สุด (ร้อยละ 95.1) มีผู้ป่วยที่มีภาวะความ ดันโลหิตต่ำ 55 ราย (ร้อยละ 22.4) ผู้ป่วยมีระยะเวลาตั้งแต่ สัมผัสสารกระตุ้นจนมีอาการเฉลี่ย 113.4 นาที ระยะเวลา ตั้งแต่มีอาการจนมาถึงโรงพยาบาลเฉลี่ย 172 นาที ระยะเวลาตั้งแต่มีอาการจนได้รับยาอะดรีนาลีนเฉลี่ย 118.9 นาที ระยะ เวลาตั้งแต่มาถึงโรงพยาบาลจนได้รับอะดรีนาลีนเฉลี่ย 17.1 นาที โดยผู้ป่วยส่วนใหญ่ได้รับอะดรีนาลีนที่เวลา 5 นาที การ รักษาด้วยยาอะดรีนาลีนร้อยละ 76.3 ผู้ป่วยส่วนใหญ่ได้รับ การรักษาสังเกตอาการในโรงพยาบาลร้อยละ 73.9 โดย ส่วนใหญ่ใช้เวลารักษาตัวในโรงพยาบาล 1 วัน มีผู้ป่วยที่มี การกลับเป็นซ้ำ (Biphasic phase) 3 รายสรุป: ความชุกของภาวะแอนาฟิแล็กซิสที่ห้องฉุกเฉิน โรงพยาบาลศรีนครินทร์ 76:100,000 ราย กลุ่มผู้ป่วยที่พบ มากที่สุดคือกลุ่มวัยรุ่นและผู้ใหญ่ตอนต้น ผู้ป่วยส่วนใหญ่ ได้รับการรักษาอย่างถูกต้องด้วยการให้ยาอะดรีนาลีนทาง ชั้นกล้ามเนื้อและสังเกตอาการที่โรงพยาบาล และพบว่ามี ผู้ป่วยจำนวนหนึ่งที่เคยเกิดภาวะแอนาฟิแล็กซิสและทราบ สารก่อการแพ้อยู่แล้วแต่กลับเกิดภาวะแอนาฟิแล็กซิสซ้ำด้วย สารก่อการแพ้ชนิดเดิม ดังนั้นจึงควรให้ความรู้กับแพทย์เพื่อ ตระหนักถึงการวินิจฉัยและการรักษาที่ถูกต้อง และให้ความรู้ กับผู้ป่วยเพื่อให้ตระหนักถึงอันตรายของภาวะแอนาฟิแล็กซิส และหลีกเลี่ยงการสัมผัสสารกระตุ้นเพื่อป้องกันการเกิดโรคซ้ำ