This was a quasi-experimental study with a two-group, pre-posttest design to study the effectiveness of a health promotion program applying protection motivation theory to change the dietary behavior of employees with high blood cholesterol at Vibhavadi Hospital. The study group were permanent employees of all departments both male and female, aged 35-50 years with blood cholesterol ≥ 240 mg./dl., and LDL ≥ 100 mg./ dl. The participants were chosen using a simple random sampling technique and were randomly assigned into two groups with 30 cases in each. The experimental group received a health promotion program developed by the researcher. The comparison group received care as routinely offered by the hospital. The tools for data collection included biosocial data, perceived seriousness, perceived susceptibility, response efficacy expectancy, self-efficacy expectancy, and dietary behaviors. Data were analyzed by using descriptive statistics, chi-square, and inferential statistics including t-test.
The study results showed that after participating in the health promotion program applying protection motivation theory in changing dietary behavior, the experimental group had higher mean scores in dietary behaviors than before participating in the program and those in the comparison group at the p < .05 significant level. Therefore, this program can be used as a guideline in organizing a health promotion program for employees with other high blood cholesterol groups in order modify dietary habits.
การวิจัยนี้เป็นการวิจัยกึ่งทดลอง ชนิดสองกลุ่มวัดผลก่อนและหลัง เพื่อศึกษาประสิทธิผลของ โปรแกรมส่งเสริมสุขภาพโดยประยุกต์ทฤษฎีแรงจูงใจเพื่อป้องกันโรคในการปรับเปลี่ยนพฤติกรรมการบริโภคอาหารของพนักงานที่มีไขมันในเลือดสูง โรงพยาบาลวิภาวดี กรุงเทพมหานคร กลุ่มตัวอย่าง คือ พนักงานประจำทุกแผนก ทั้งชายและหญิง อายุ 35-50 ปี ที่มีระดับไขมันคอเลสเตอรอล ≥ 240 มิลลิกรัม/เดซิลิตร และระดับไขมันแอลดีแอล ≥ 100 มิลลิกรัม/เดซิลิตร ใช้วิธีสุ่มอย่างง่ายเป็นกลุ่มทดลอง และกลุ่มเปรียบเทียบ กลุ่มละ 30 คน กลุ่มทดลองได้รับโปรแกรมส่งเสริมสุขภาพโดยประยุกต์ทฤษฎีแรงจูงใจเพื่อป้องกันโรคที่ผู้วิจัยสร้างขึ้น กลุ่มเปรียบเทียบได้รับโปรแกรมส่งเสริมสุขภาพตามปกติของโรงพยาบาล เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บข้อมูล คือ แบบสอบถามปัจจัยทางชีวสังคม การรับรู้ความรุนแรง การรับรู้โอกาสเสี่ยง ความคาดหวังในประสิทธิผลของการตอบสนอง ความคาดหวังในความสามารถของตนและพฤติกรรมการบริโภคอาหาร วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงพรรณนา สถิติไคสแควร์และสถิติทดสอบที
ผลการวิจัย พบว่า โปรแกรมส่งเสริมสุขภาพโดยประยุกต์ทฤษฎีแรงจูงใจเพื่อป้องกันโรค ทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงคะแนนเฉลี่ยพฤติกรรมการบริโภคอาหารของพนักงานที่มีไขมันในเลือดสูง โรงพยาบาลวิภาวดี กรุงเทพมหานคร เพิ่มขึ้นกว่าก่อนทดลองและสูงกว่ากลุ่มเปรียบเทียบ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ดังนั้น จึงสามารถนำไปเป็นแนวทางในการจัดโปรแกรมส่งเสริมสุขภาพให้กับพนักงานที่มีไขมันในเลือดสูง กลุ่มอื่น เพื่อให้สามารถปรับเปลี่ยนพฤติกรรมการบริโภคอาหาร