Background: The end-of-life decisions are not solely made based on patient’s autonomy. This procedure creates challenges for Thai primary care physicians to discuss an advance care plan with patients and families.Objective: To understand the challenges for physicians in discussing advance care plan at the end of life. method: In-depth interviews were conducted with coding and thematic analysis performed by three independent investigators.Results: Twenty primary care physicians (10 male, 10 female) were interviewed.Nineteen physicians recognized the importance of an advance care plan as a "life map" “incorporation into ID card" and "early plan in advance”. Physicians faced 3 major challenges physician’s own factors, patients and families’ factors, and the health care system. General physicians reported a lack of knowledge in symptom palliation and misconception of palliative care is as inactive care. Family physicians had to set up a comprehensive palliative care system on their own and were confronted with the conspiracy of silence in the family. Lastly, the Thai health care system predominated with the disease-oriented model of care, patient overload, and difficult coordinating care with specialists. Despite having legal support for advance directives, it is still in early-stage with lack of family physicians.Conclusion: Thai primary physicians face three major challenges in advance care planning including physicians’ own factors, patients’ and families’ factors and the disease-oriented health care system.
 
ภูมิหลัง: การตัดสินใจในวาระสุดท้ายของชีวิต ไม่ได้เป็นเอกสิทธิ์ของผู้ป่วย ทำให้แพทย์ปฐมภูมิของไทยเผชิญความท้าทายในการวางแผนดูแลล่วงหน้ากับผู้ป่วยระยะประคับประคองและครอบครัวัตถุประสงค์: เพื่อเข้าใจความท้าทายของแพทย์ในการวางแผนดูแลล่วงหน้าในผู้ป่วยระยะประคับประคอง วิธีการ: วิจัยเชิงคุณภาพใช้การสัมภาษณ์เชิงลึก วิเคราะห์บทสัมภาษณ์โดยผู้วิจัยหลัก และผู้วิจัยรอง 2 คน อย่างเป็นอิสระต่อกัน ผล: แพทย์ปฐมภูมิ 20 คน ชาย 10 คน หญิง 10 คน แพทย์ 19 จาก 20 คน ตระหนักถึงความสำคัญของการวางแผนดูแลล่วงหน้า เป็น “แผนที่ชีวิต” “ควรคู่บัตรประชาชน” “คุยไว้ก่อนแม้ยังไม่เกิด” แพทย์ต้องเผชิญความท้าทาย 3 มิติ คือ “แพทย์” “ผู้ป่วยระยะท้ายและครอบครัว” “ระบบบริการสุขภาพ” แพทย์ทั่วไปขาดความรู้ในการจัดการอาการ เข้าใจผิดว่าการดูแลแบบประคับประคองไม่ใช่การช่วยเหลือผู้ป่วย แพทย์เวชศาสตร์ครอบครัว ต้องสร้างระบบการดูแลผู้ป่วยด้วยตนเอง เผชิญกับญาติที่ให้ปกปิดผลวินิจฉัยกับผู้ป่วย ระบบบริการสุขภาพของไทยยังมุ่งเน้นรักษาเฉพาะโรค ปริมาณผู้ป่วยเยอะ ความยากต่อการประสานกับแพทย์เฉพาะทาง ทั้งที่มีกฎหมายรองรับการวางแผนดูแลล่วงหน้า แต่ระบบยังใหม่ และแพทย์เวชศาสตร์ครอบครัวมีจำนวนน้อย สรุป: แพทย์ไทยต้องเผชิญกับการวางแผนดูแลล่วงหน้า ตั้งแต่ความท้าทายในตนเอง ความท้าทายของผู้ป่วยระยะท้ายและครอบครัว และระบบบริการสุขภาพที่มุ่งเน้นเฉพาะการรักษาโรค