This research and development aimed to study 1) situational analysis of paternal involvement in early childhood development 2) development the model of paternal involvement in early childhood development 3) assessment the effectiveness of the model of paternal involvement in early childhood development and 4) the paternal satisfaction in the program and guideline of paternal involvement in early childhood development. The participants consisted of 104 fathers; whose children studied in children development centers and 24 healthcare providers in primary care centers and teachers in child development centers. The design was quantitative and qualitative study. Three validated, self-reported questionnaires, semi-structure interview, and try out the model of paternal involvement in early childhood development were used for data collection. The results revealed the overall knowledge mean score (52.88 percent) of paternal in early childhood development was in low-level. The practical mean score (40.38 percent) of paternal in early childhood development was in medium level. The overall behavior of the participation of paternal in early childhood development was in medium level (  = 3.50, SD = .65).
Regarding the effectiveness of the model of paternal involvement in early childhood development, the average mean scores of knowledges, practical, and participation of paternal in early childhood development of the experimental group were higher than the control group with statistically significant differences (p < .001). These findings provide healthcare professionals and teachers in child development centers should encourage paternal to participate in early childhood development by integrated the model in activities. For example, encourage paternal to evaluate child development or participation of paternal in the meeting.
การวิจัยและพัฒนานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาสถานการณ์การมีส่วนร่วมของบิดาในการส่งเสริมพัฒนาการเด็กปฐมวัย 2) พัฒนารูปแบบการมีส่วนร่วมของบิดาในการส่งเสริมพัฒนาการเด็กปฐมวัย 3) ประเมินประสิทธิผลของรูปแบบการมีส่วนร่วมของ บิดาในการส่งเสริมพัฒนาการเด็กปฐมวัย และ 4) ประเมินความพึงพอใจของรูปแบบและจัดทำคู่มือการมีส่วนร่วมของบิดาในการ ส่งเสริมพัฒนาการเด็กปฐมวัย กลุ่มตัวอย่างได้แก่บิดาที่มีบุตรในศูนย์พัฒนาเด็กเล็กในอำเภอหนองหญ้าปล้องจำนวน 104 ราย และ ผู้รับผิดชอบงานพัฒนาการเด็กจากโรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบล ครูในศูนย์พัฒนาเด็กเล็ก รวมเป็น 24 รายโดยศึกษาทั้งเชิง ปริมาณและเชิงคุณภาพ เก็บรวบรวมข้อมูลโดยใช้แบบสอบถาม การสัมภาษณ์เชิงลึกและนำรูปแบบรูปแบบการมีส่วนร่วมของบิดา ในการส่งเสริมพัฒนาการเด็กปฐมวัย ไปทดลองใช้ผลการศึกษาพบว่า
ความรู้ของบิดาในการส่งเสริมพัฒนาการเด็กปฐมวัยส่วนใหญ่อยู่ในระดับน้อยร้อยละ 52.88 มีการปฏิบัติการส่งเสริม พัฒนาการอยู่ระดับพอใช้ร้อยละ 40.38 และพฤติกรรมการมีส่วนร่วมของบิดาอยู่ในระดับปานกลาง (  = 3.50, SD = .65) ประเมินประสิทธิผลของรูปแบบการมีส่วนร่วมของบิดาในการส่งเสริมพัฒนาการเด็กปฐมวัย พบว่าค่าเฉลี่ยคะแนน ความรู้ การปฏิบัติ และพฤติกรรมการมีส่วนร่วมของบิดาในการส่งเสริมพัฒนาการเด็กปฐมวัยของกลุ่มทดลองภายหลังได้รับโปรแกรม พบว่าดีกว่าก่อนได้รับโปรแกรมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p < 0.001) ข้อเสนอแนะบุคลากรด้านสุขภาพและศูนย์พัฒนาเด็กเล็กควรให้บิดามีส่วนร่วมในการส่งเสริมพัฒนาการเด็กปฐมวัย โดยนำโปรแกรมนี้สอดแทรกไปในกิจกรรมของศูนย์พัฒนาเด็กเล็ก อาทิเช่น การให้บิดามีส่วนร่วมในการประเมินพัฒนาการหรือการ จัดประชุมผู้ปกครองที่เน้นบิดาเข้ามามีส่วนร่วม