This quasi-experimental study, two group pretest-posttest design, aimed at study the effects of self-regulation program on sugar consumption behavior and glycemic control level among gestational diabetes mellitus women. The samples were purposive sampling and divided into experimental group (n = 33) and comparison group (n = 32). The experimental group received 8-weeks self-regulation intervention program those consisted 3 stages: 1) self-monitoring 2) self-evaluation and 3) self-reaction. The research instrument composed of 3 set of questionnaires; data based, attitude of sugar- beverage consumption, and food-beverage sugar consumption behaviors. Those were analyzed using descriptive statistics and t-test for mean score comparison.
The results of study revealed that after joining the program, experimental group had higher mean score of sugar consumption attitude and behaviors, and lower mean score of blood sugar level statistically significant (p-value<.05). While posttest comparison between group, the experimental group showed lower mean score of blood sugar level than the comparison group statistically significant (p-value<.05). The researcher recommends that this intervention program should be utilized for self-regulation skill enhancement related to sugar consumption behaviors, in order to reducing harmfulness in both mothers and their child.
การศึกษานี้เป็นการวิจัยกึ่งทดลองแบบสองกลุ่ม เปรียบเทียบวัดผล ก่อน-หลังการทดลอง เพื่อศึกษาผลของโปรแกรม การกำกับตนเองต่อพฤติกรรมการบริโภคน้ำตาลและการควบคุมระดับน้ำตาลในเลือดของสตรีที่เป็นเบาหวานขณะตั้งครรภ์ ทำการสุ่มตัวอย่างอย่างง่าย แบ่งเป็นกลุ่มทดลอง 33 คนและกลุ่มเปรียบเทียบ 32 คน กลุ่มทดลองเข้าร่วมโปรแกรมการทดลอง เป็นเวลา 8 สัปดาห์ ประกอบด้วยกิจกรรม 3 ขั้นตอน 1) การติดตามประเมินตนเอง 2) การประเมินผลด้วยตนเอง และ 3) การ สร้างแรงจูงใจและเสริมแรงตนเอง เครื่องมือที่ใช้เก็บข้อมูล ได้แก่ แบบสอบถามข้อมูลส่วนบุคคล แบบสัมภาษณ์ทัศนคติต่อการดื่ม เครื่องดื่มผสมน้ำตาล และ แบบสัมภาษณ์พฤติกรรมการบริโภคอาหารและเครื่องดื่มผสมน้ำตาล วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนา และสถิติทดสอบ ที
ผลการวิจัยพบว่า การกำกับตนเองต่อพฤติกรรมการบริโภคน้ำตาลและการควบคุมระดับน้ำตาลในเลือดของกลุ่มทดลอง มีค่าเฉลี่ยทัศนคติต่อการบริโภคน้ำตาลและพฤติกรรมการบริโภคน้ำตาลดีกว่าก่อนการทดลองและมีระดับน้ำตาลในเลือดลดลงอย่าง มีนัยสำคัญทางสถิติที่ p