The purpose of this quasi-experimental study was to examine the effect of individual Supportive psychotherapy on stress in family members of surgical intensive care unit patients. The sample included twenty family members of crisis patients from surgical intensive care unit patients in Ramathibodi hospital who met the inclusion criteria. The participants were randomly assigned into the experimental and control group, 10 for each group. The experimental group received individual supportive psychotherapy for 5 sessions within 5 days and each session took about 60 to 90 minutes. Whereas those in the control group received only routine nursing care. The stress in family members of crisis patients questionnaire was used to collect data at pretest and posttest. Descriptive statistics, independent t-test and pair t-test were employed for data analysis. Study results revealed that experimental group had significantly lower mean scores of stress at posttest than that of control group (p < .001). In experimental group, there was significantly lower mean score of stress at posttest than pretest (p < .001). From the results, it showed that the individual supportive psychotherapy could reduce stress among family members of surgical intensive care unit patients. Therefore, nurses and related health personnel could apply this individual supportive psychotherapy in order to reduce stress among family members of crisis patients in other intensive care unit patients.
การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยกึ่งทดลอง มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาผลของจิตบำบัดแบบประคับประคองรายบุคคลต่อ ความเครียดของสมาชิกครอบครัวผู้ป่วยวิกฤตที่เข้ารับการรักษาในหอผู้ป่วยวิกฤตศัลยกรรม กลุ่มตัวอย่าง คือ สมาชิกครอบครัว ผู้ป่วยวิกฤตที่เข้ารับการรักษาในหอผู้ป่วยวิกฤตศัลยกรรม โรงพยาบาลรามาธิบดี โดยมีคุณสมบัติตามเกณฑ์ จำนวน 20 คน สุ่มกลุ่ม ตัวอย่างเข้ากลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุม กลุ่มละ 10 คน กลุ่มทดลองได้รับจิตบำบัดแบบประคับประคองรายบุคคล จำนวน 5 ครั้ง ใน 5 วัน ครั้งละ 60-90 นาที ส่วนกลุ่มควบคุมได้รับการพยาบาลตามปกติ เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูล ประกอบด้วย ข้อมูลส่วนบุคคล และแบบวัดความเครียดของสมาชิกครอบครัวผู้ป่วยวิกฤต เก็บรวบรวมข้อมูลก่อนการทดลองและหลังการทดลอง เสร็จสิ้นทันที วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงพรรณนา และสถิติทดสอบค่าที ผลการวิจัย พบว่า กลุ่มทดลองมีคะแนนเฉลี่ยความเครียดในระยะหลังการทดลองลดลงกว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญ ทางสถิติที่ระดับ < .001 และกลุ่มทดลองมีคะแนนเฉลี่ยความเครียดในระยะหลังการทดลองเสร็จสิ้นทันทีลดลงกว่าในระยะก่อน การทดลองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ < .001 ผลการวิจัยแสดงให้เห็นว่า จิตบำบัดแบบประคับประคองรายบุคคลสามารถลดความเครียดให้กับสมาชิกครอบครัวผู้ป่วย วิกฤตที่เข้ารับการรักษาในหอผู้ป่วยวิกฤตศัลยกรรมได้ พยาบาลและบุคลากรทางสุขภาพที่เกี่ยวข้อง ควรประยุกต์รูปแบบของ จิตบำบัดแบบประคับประคองรายบุคคลนี้ไปใช้เพื่อลดความเครียดให้กับสมาชิกครอบครัวผู้ป่วยวิกฤตในหอผู้ป่วยวิกฤตอื่น ๆ ต่อไป