The purpose of this quasi-experimental research was to examine effects of the self-management supporting program on self-management behaviors and HbA1c level among persons with type 2 Diabetes Mellitus (DM) at Chiang Klang Hospital, Nan Province. A sample of 52 persons with type 2 DM attending the diabetic outpatient clinic, was purposively selected. They were equally divided into an experimental and control groups using matched pairs method. The experimental tool was the Self-management Supporting Program, and the data collecting tools were a demographic data questionnaire, and the self-management behaviors scale. Its Cronbach’s alpha coefficient was 0.88. The data were analyzed using descriptive statistics, t-test, Mann-Whitney U test and Wilcoxon signed-ranks test. The results revealed that 1) after experiment, the experimental group had significantly better self-management behaviors and  lower HbA1c level than before experiment  (p < .001).  2) the experimental group had significantly better self-management behaviors and lower HbA1c level than the control group  (p < .001).
การวิจัยกึ่งทดลองนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของโปรแกรมสนับสนุนการจัดการตนเองต่อพฤติกรรมการจัดการตนเองและระดับฮีโมโกลบินเอวันซีของผู้เป็นเบาหวานชนิดที่ 2 โรงพยาบาลเชียงกลาง จังหวัดน่าน กลุ่มตัวอย่าง จำนวน 52 คน เลือกแบบเจาะจงจากผู้เป็นเบาหวานชนิดที่ 2 ที่มารับบริการที่คลินิกเบาหวาน แผนกผู้ป่วยนอก โรงพยาบาลเชียงกลาง  แบ่งเป็นกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุม กลุ่มละ 26 คน โดยการจับคู่ เครื่องมือการทดลองเป็นโปรแกรมสนับสนุนการจัดการตนเอง เครื่องมือเก็บข้อมูลเป็นแบบสอบถามข้อมูลส่วนบุคคล แบบวัดพฤติกรรมการจัดการตนเอง มีค่าสัมประสิทธิ์แอลฟาของครอนบาค เท่ากับ 0.88 วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติพรรณนา  t-test, Mann-Whitney U test และ Wilcoxon signed-ranks test  ผลการวิจัยพบว่า หลังการทดลอง 1) กลุ่มทดลองมีพฤติกรรมการจัดการตนเองดีกว่า และระดับฮีโมโกลบินเอวันซี ต่ำกว่าก่อนการทดลอง อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .001 2) กลุ่มทดลองมีพฤติกรรมการจัดการตนเอง ดีกว่าและระดับฮีโมโกลบินเอวันซี ต่ำกว่ากลุ่มควบคุม อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .001