Background: Neonatal jaundice is a common problem in newborn. Phototherapy is one of the safest and effective methods of treatment.It has been widely used for a long time. Hemolytic jaundice is one of the factors that affect the effectiveness of treatment. In 2004, the American Academy of Pediatrics suggested hemolysis disease was assessed as one of the major risk factors with the potential to cause severe jaundice and resulting in reduced treatment efficiency. Consider using lower bilirubin levels than other groups to initiate treatment. The objective was to compare the effectiveness of phototherapy in infants between hemolytic and nonhemolytic jaundice. Evaluated from the reduction rate of microbilirubin.Methods: Retrospective study, newborns with jaundice treated by phototherapy From January 1 - December 31, 2020, total of 345 cases were reviewed by medical records were collected and evaluated the effectiveness of phototherapy by use the reduction rate of microbilirubin. Using mean, median, standard deviation (SD),Exact probability test, t-test, univariable regression, multivariate regressionResults: The effectiveness of phototherapy treatment in neonatal jaundice. There was no statistically significant difference between hemolytic vsnonhemolytic jaundice. The median of reduction rate of microbilirubin per hour after phototherapy treatment between groups with hemolysis vsnonhemolysis, 1stevaluated 0.9, 1.2 (p-value 0.14), 2nd evaluated 1.3, 1.4 (p-value 0.95), 3rd evaluated No. 3 0.9, 1.0 (p-value 0.62)and 4th evaluated –0.001, 1.0 (p-value 0.60), respectively. Conclusion: Bilirubin levels had the greatest reduction in the first 24-48 hours after phototherapy. The pathogenetic factors of the disease did not affect the effectiveness of treatment.
หลักการและเหตุผล: ภาวะตัวเหลืองในทารกแรกเกิดเป็นปัญหาที่พบได้บ่อย การรักษาด้วยการส่องไฟเป็นหนึ่งในวิธีการรักษาที่ปลอดภัย และมีประสิทธิภาพ ถูกใช้อย่างแพร่หลายมายาวนาน หนึ่งในปัจจัยที่ส่งผลต่อประสิทธิภาพการรักษา คือพยาธิกำเนิดของโรค โดยกลุ่มที่มีภาวะการแตกของเม็ดเลือดแดง ถูกประเมินเป็นหนึ่งในกลุ่มเสี่ยงหลัก ที่มีโอกาสทำให้เกิดภาวะเหลืองที่รุนแรง และส่งผลให้ประสิทธิภาพในการรักษาลดลง การศึกษาครั้งนี้จึงได้ทำการเปรียบเทียบประสิทธิภาพในการรักษาในกลุ่มที่มีพยาธิกำเนิดของโรคที่ต่างกัน วิธีการเก็บข้อมูล: การศึกษาครั้งนี้ทำการศึกษาแบบย้อนหลัง (Retrospective cohort study) โดยรวบรวมข้อมูลเวชระเบียนทารกแรกเกิดที่มีภาวะตัวเหลือง ในปี พ.ศ.2563 นำข้อมูลที่ได้มาแปลผล และเปรียบเทียบความสัมพันธ์โดยใช้โปรแกรมสำเร็จรูป และใช้สถิติ ร้อยละ, ค่าเฉลี่ย (mean), มัธยฐาน (median), ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน (Standard deviation, SD),Exact probability test, t-test, univariable regression, multivariate regressionผลการศึกษา: ประสิทธิภาพของการรักษาด้วยการส่องไฟในทารกที่มีภาวะตัวเหลือง จะเห็นได้จากค่ามัธยฐานอัตราการลดลงของค่าบิลิรูบินต่อชั่วโมง หลังทำการรักษาโดยการส่องไฟ ระหว่างกลุ่มที่มีพยาธิกำเนิดที่มีการแตกของเม็ดเลือดแดง กับกลุ่มที่ไม่มีการแตกของเม็ดเลือดแดง ครั้งที่ 1 0.9, 1.2 (p-value 0.14), ครั้งที่ 2 1.3, 1.4 (p-value 0.95), ครั้งที่ 3 0.92, 1.00 (p-value 0.62) และครั้งที่ 4 –0.001, 1.0 (p-value 0.60) ตามลำดับ สรุปผลการศึกษา: การรักษาโดยการส่องไฟในทารกที่มีภาวะตัวเหลือง เมื่อเปรียบเทียบระหว่างกลุ่มที่มีภาวะการแตกของเม็ดเลือดแดงและไม่มีการแตกของเม็ดเลือดแดง การลดลงของระดับบิลิรูบินไม่แตกต่างกัน โดยพบว่าระดับบิลิรูบินหลังจากการส่องไฟจะมีอัตราการลดลงมากที่สุดในช่วง 24-48 ชั่วโมงแรก