Objective: To study clinical features, risk factor and visual outcomes in patients with endogenous endophthalmitis at Buriram hospital
Design: Retrospectivedescriptive study
Methods: Review of medical records of 16 patients with endogenous endophthalmitis, who has medical record between January 2006 – December 2015 at Buriam hospital.
Results: 17 eyes of 16 patients were diagnosed with endogenous endophthalmitis. Patient with underlying disease are 13 from 16 patients. Most common risk factor was diabetes mellitus (54%). Causative organismfrom vitreous were identified 42%of patients. The most common organism in bacterial group were Streptococcus spp.(12%) and klebsella spp.(12%) Source of infection was frequent in arthritis (13%). 11 eyes (65%) obtained no light perception and 6 eyes (35%) with visual acuity less than 20/200. Final visual outcome were poor even with broad spectrum antibiotic treatment. Only 1 eye in this study receive better visual acuity after treatment.
Conclusion: Endogenous endophthalmitis is rare but cause severe visual loss. Prompt diagnosis and intensive intravenous antibiotic are the critical steps in the treatment of endogenous endophthalmitis. The Patients who have severe systemic infection and risk factors such as diabetes should have ocular screening.
วัตถุประสงค์: เพื่อศึกษาลักษณะอาการแสดงทางคลินิก ปัจจัยเสี่ยง รวมถึงระดับการมองเห็นของผู้ป่วยที่มีภาวะติดเชื้อในลูกตาซึ่งเกิดจากการแพร่กระจายของเชื้อโรคจากอวัยวะอื่น
รูปแบบงานวิจัย: การศึกษาวิจัยเชิงพรรณนาแบบย้อนหลังรวบรวมข้อมูลจากเวชระเบียนผู้ป่วย 
วิธีการศึกษา: รวบรวมข้อมูลจากเวชระเบียนผู้ป่วยที่มีภาวะติดเชื้อในลูกตาซึ่งเกิดจาการแพร่กระจายของเชื้อโรคจากอวัยวะอื่นในโรงพยาบาลบุรีรัมย์ ย้อนหลังตั้งแต่เดือนมกราคมปี พ.ศ.2549-ธันวาคม พ.ศ.2558 จำนวนทั้งสิ้น 16 ราย เก็บรวบรวมลักษณะทั่วไปของผู้ป่วย ผลการเพาะเชื้อ และสาเหตุของการแพร่กระจายของเชื้อโรคจากอวัยวะอื่นมาสู่ตา
ผลการศึกษา: มีผู้ป่วยที่ได้รับการวินิจฉัยภาวะติดเชื้อในลูกตาซึ่งเกิดจาการแพร่กระจายของเชื้อโรคจากอวัยวะอื่นทั้งสิ้น 16 ราย 17 ตา โดย 13 ราย จาก 16 ราย มีโรคประจำตัว ซึ่งปัจจัยเสี่ยงที่สำคัญที่สุดคือ โรคเบาหวาน (ร้อยละ 54) ผู้ป่วยในการศึกษาทั้งหมดสามารถเพาะเชื้อจุลชีพที่ก่อโรคขึ้นจากน้ำวุ้นลูกตาคิดเป็นร้อยละ 42 โดยเชื้อแบคทีเรียที่พบมากที่สุดคือเชื้อStreptococcus spp (ร้อยละ 12) และ klebsellaspp. (ร้อยละ 12) สาเหตุของการติดเชื้อจากอวัยวะอื่นที่พบมากที่สุดคือภาวะข้ออักเสบ(ร้อยละ 13) ระดับการมองเห็นหลังการรักษาของภาวะนี้แม้จะได้รับยาต้านจุลชีพแล้วโดยส่วนใหญ่จะไม่ดีซึ่ง 11 ตา(ร้อยละ 65) พบว่ามองไม่เห็นแสงอีก 6 ตา(ร้อยละ 35) พบระดับการมองเห็นที่แย่กว่า 20/200 ส่วนระดับการมองเห็นก่อนและหลังการรักษา โดยส่วนใหญ่มักจะคงเดิมหรือแย่ลง มีเพียง 1 ตาที่การมองเห็นดีขึ้นหลังได้รับการรักษา
สรุป: ภาวะติดเชื้อในลูกตาซึ่งเกิดจาการแพร่กระจายของเชื้อโรคจากอวัยวะอื่นเป็นภาวะที่รุนแรงในทางจักษุวิทยาซึ่งมักจะทำให้ผู้ป่วยสูญเสียการมองเห็นถาวร ผู้ป่วยควรได้รับการวินิจฉัยและรักษาอย่างรวดเร็วตั้งแต่ระยะแรกของโรค โดยเฉพาะผู้ป่วยที่มีปัจจัยเสี่ยงและมีการมองเห็นที่ลดลง ควรได้รับการตรวจตาโดยจักษุแพทย์ เพื่อลดโอกาสการเกิดภาวะแทรกซ้อน