Background: Urgent Patients are injured or have a very acute or severe illness. They need to assess urgent management and treatment. The incidence of deteriorating patient during treatment in fiscal year 2018-2020, and cause was ineffective and inconsistent assessment. Which aggravate the injury or illness Complications resulting in death at a later stage.Objective: To develop a nursing model for urgent patients. And to compare the results of the development of nursing models for Urgent Patients.Study design: This research is research and development. Setting at the Accident & Emergency Room, Buriram Hospital. Between November 2020 to February 2021Methods: The research and development study was conduct 4 studies. Phase 1: Preparation and Analysis of the situation, Study the information, observing the performance, inquiring and interviewing practitioners and service recipient. Medical record review, and review the incident report. Phase 2: Establish and develop a nursing model. To study and collect data, academic paper, research paper, etc. To make knowledge as best practice by developing nursing model. Phase 3: Bringing the nursing model into practice. Phase 4: Summary and evaluation of nursing model: Evaluate the use of the nursing model and the feasibility of implementation. The sample group was divided into 3 groups: 1) 41 urgent patients; 2) 39 professional nurses and emergency medical practitioners; 3) 10 people of multidisciplinary team. The research instruments consisted of 2 parts: (1) The tools to perform the action are: Guidelines for Nursing groups of Urgent Patients and manuals, Primary nursing assignment and supervision, and nursing records. (2) The tools used for data collection: The satisfaction test form for using the nursing model, Evaluation form for the ability to apply nursing practice guidelines. The validity of the content was approved by five experts. The validity of the questionnaire was analyzed. Cronbach's alpha coefficients was 0.7 and 0.9 The data were analyzed by using percentage, mean, standard deviation, Paired t-test and Chi-square test.Results: The Development Nursing models for Urgent Patients are: 1) Prepare a project to develop staff potential, by assessment of knowledge and skills in practice and theory. According to the learning concept "Friends help friends". 2) Guideline for Urgent Patients, and Early warning signs for high-risk diseases. 3) Assignment and supervision, by using the primary nursing assignment. There is supervision and coaching techniques by the team leader. 4) The Focus Charting Nursing Documentation. Found that: The incidence of deterioration during treatment and ER visit within 48 hours of discharge was significantly different than before the model was statistically significant (p <0.05). The satisfaction increase was significantly different in all aspects (p <0.05). Overall satisfaction was high at 89.7%, and ability to apply overall nursing practice, 98.5%. This development nursing model for Urgent Patients is useful and practical. Give good results Which reflects a better quality of careConclusion: The Development Nursing models for Emergency injury patients (Urgent) do let the practitioners have guidelines for deciding to take care of accident patients. Causing patients to have less risk protected Or causing the patient to have more survival opportunities.
หลักการและเหตุผล: ผู้ป่วยที่มีภาวะเจ็บป่วยเร่งด่วน (Urgency) เป็นผู้ที่ได้รับบาดเจ็บหรือมีอาการเจ็บป่วยซึ่งมีภาวะเฉียบพลันมากหรือเจ็บป่วยรุนแรง จำเป็นต้องได้รับการประเมิน การจัดการและการบำบัดรักษาอย่างเร่งด่วน อุบัติการณ์ผู้ป่วยทรุดลงระหว่างการรักษาปีงบประมาณ 2561-2562 สาเหตุพบว่ามีการประเมินที่ไม่ครอบคลุมและขาดความต่อเนื่องซึ่งทำให้การบาดเจ็บหรืออาการป่วยรุนแรงขึ้นเกิดภาวะแทรกซ้อนส่งผลให้เสียชีวิตในระยะต่อมาวัตถุประสงค์: เพื่อพัฒนารูปแบบการพยาบาลกลุ่มผู้ป่วยที่มีภาวะเจ็บป่วยเร่งด่วน และเปรียบเทียบผลลัพธ์การพัฒนารูปแบบการพยาบาลกลุ่มผู้ป่วยที่มีภาวะเจ็บป่วยเร่งด่วน รูปแบบวิจัย: เป็นการวิจัยและพัฒนา (Research and Development) ในหน่วยงานอุบัติเหตุและฉุกเฉิน โรงพยาบาลบุรีรัมย์ ระหว่างเดือนพฤศจิกายน พ.ศ.2563 ถึงเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ.2564 วิธีการศึกษา: ดำเนินการวิจัย 4 ระยะ ระยะที่ 1 เตรียมการและวิเคราะห์สถานการณ์ ศึกษาข้อมูลสังเกตการปฏิบัติงาน สอบถามและสัมภาษณ์ผู้ปฏิบัติงานและผู้รับบริการ ทบทวนเวชระเบียน และทบทวนอุบัติการณ์ ระยะที่ 2 สร้างและพัฒนารูปแบบการพยาบาล โดยศึกษาเอกสารวิชาการ ผลงานวิจัย แล้วถอดบทเรียนนำแนวปฏิบัติที่ดีร่างรูปแบบการพยาบาลแล้วนำไปทดสอบ ระยะที่ 3 นำรูปแบบการพยาบาลลงสู่การปฏิบัติ และระยะที่ 4 สรุปและประเมินผลการพัฒนารูปแบบการพยาบาล โดยประเมินผลการใช้รูปแบบการพยาบาลและความเป็นไปได้ของการนำไปใช้ กลุ่มตัวอย่างแบ่งเป็น 3 กลุ่ม คือ ผู้ป่วยที่มีภาวะเจ็บป่วยเร่งด่วน จำนวน 41 คน พยาบาลวิชาชีพและนักปฏิบัติการฉุกเฉินทางการแพทย์ จำนวน 39 คน ทีมพัฒนาคุณภาพการบริการ จำนวน 10 คน คัดเลือกกลุ่มตัวอย่างแบบเฉพาะเจาะจง เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ประกอบด้วย 2 ส่วน (1) เครื่องมือในการดำเนินการ ได้แก่ แนวปฏิบัติการพยาบาลกลุ่มผู้ป่วยที่มีภาวะเจ็บป่วยเร่งด่วนและคู่มือประกอบการใช้ การมอบหมายงานแบบรายกรณีผู้ป่วยและการนิเทศ และแบบบันทึกทางการพยาบาล (2) เครื่องมือที่ใช้ในการรวบรวมข้อมูล ได้แก่ แบบวัดความพึงพอใจในการใช้รูปแบบการพยาบาลและแบบประเมินความสามารถในการนำแนวปฏิบัติทางการพยาบาลไปใช้ ตรวจสอบเครื่องมือโดยผู้ทรงคุณวุฒิ 5 ท่าน พบว่าทุกข้อคำถามมีค่าดัชนีความสอดคล้องมากกว่า 0.5 แล้วนำมาปรับปรุงแก้ไขและวิเคราะห์หาความเชื่อมั่นของแบบสอบถามได้ค่าสัมประสิทธิ์แอลฟาของครอนบาคเท่ากับ 0.7 และ 0.9 ตามลำดับ วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การทดสอบ Paired t- test และ Chi square testผลการศึกษา: รูปแบบการพยาบาลผู้ป่วยที่มีภาวะเจ็บป่วยเร่งด่วน ได้แก่ 1) จัดทำโครงการพัฒนาศักยภาพเจ้าหน้าที่ตามส่วนขาด โดยจัดทำแบบประเมินความรู้และทักษะเจ้าหน้าที่ทั้งภาคปฏิบัติและภาคทฤษฎี ร่วมกับการพัฒนาศักยภาพบุคลากร 2) จัดทำแนวปฏิบัติการพยาบาลกลุ่มผู้ป่วยที่มีภาวะเจ็บป่วยเร่งด่วน แนวทางการเฝ้าระวังอาการสำคัญที่นำไปสู่ภาวะคุกคามชีวิต (early warning signs) ในกลุ่มโรคความเสี่ยงสูง 3) การมอบหมายงานและการนิเทศ โดยใช้การมอบหมายงานการพยาบาลแบบรายกรณี การนิเทศและสอนงานโดยหัวหน้าทีม 4) การบันทึกทางการพยาบาลแบบ Focus Charting ได้ผลดีทั้งในด้านผลลัพธ์ของผู้ป่วยและผู้ปฏิบัติ พบว่าอัตราผู้ป่วยที่มีอาการทรุดลงระหว่างการรักษาและอัตราผู้ป่วยกลับมารักษาซ้ำด้วยอาการหรือโรคเดิมภายใน 48 ชั่วโมงหลังจำหน่ายลดลงแตกต่างกันกว่าก่อนการใช้รูปแบบอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p<0.05) ผู้ปฏิบัติพึงพอใจต่อรูปแบบที่พัฒนาขึ้นใหม่มากกว่าแบบเดิมในด้านความพร้อม ความถูกต้อง ความชัดเจน ความรวดเร็วและง่ายต่อการนำไปใช้แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p<0.05) ผู้ปฏิบัติมีความพึงพอใจในภาพรวมอยู่ในระดับสูง ร้อยละ 89.7 และสามารถนำแนวปฏิบัติทางการพยาบาลไปใช้โดยรวมร้อยละ 98.5 สรุปได้ว่าการพัฒนารูปแบบการพยาบาลกลุ่มผู้ป่วยที่มีภาวะเจ็บป่วยเร่งด่วน มีประโยชน์ สามารถนำไปใช้ได้จริง ให้ผลลัพธ์ที่ดีซึ่งสะท้อนคุณภาพการดูแลที่ดีขึ้นสรุป: การพัฒนารูปแบบการพยาบาลผู้ป่วยที่มีภาวะเจ็บป่วยเร่งด่วน ทำให้ผู้ปฏิบัติมีแนวทางในการตัดสินใจในการดูแลผู้ป่วย ทำให้ผู้ป่วยมีความเสี่ยงที่ป้องกันได้น้อยลง หรือทำให้ผู้ป่วยมีโอกาสรอดชีวิตมากขึ้น