Background: Autologous bone reconstruction for skull defect is usually performed in neurosurgery practice. However, it associates with treatment failure due to bony union and resorption problems. Objective: To investigate incidence and factors that correlated with bone union and resorption problems. The result can be used as a guide for neurosurgeons to select the appropriate materials for cranioplasty. Methods: Retrospective study design, all patients who underwent cranioplasty by autologous bone flap and had post-operative computed tomography of brain at Buriram Hospital from 1 Jan 2013 - 31 Jan 2023.Results: There were 54 patients. Incidence of good union in 33 patients (61.1%), partial union in 10 patients (18.5%), poor union in 11 patients (20.4%). Incidence of complete success in 27 patients (50.0%), partial success in 14 patients (25.9%), satisfactory in 6 patients (11.1%), partial failure in 3 patients (5.6%), complete failure in 4 patients (7.4%). Factors correlating with good bony union were age, skull fracture and bone gap. Factors correlating with bone resorption were age, skull fracture, bone gap and complications. The predictive factor of bony union and resorption was age of patients but can not find optimum cut-off point of age due to small sample size.Conclusions: Autologous bone is good material that used to reconstruct skull defects in adult. For the operation should be use solid fixation and smallest distance between bone edge. However, autologous bone is associated with failure treatment in young patients or skull fracture patients. The suggestion is to avoid autologous bone use in pediatric patients or skull fracture patients to reduce post-operative complication.
หลักการและเหตุผล: กะโหลกเดิมเป็นวัสดุที่นิยมใช้ในการผ่าตัดปิดกะโหลก พบว่ามีปัญหาการเชื่อมติดและการกร่อนสลาย ซึ่งผู้ป่วยบางรายต้องเข้ารับการผ่าตัดใหม่ วัตถุประสงค์: เพื่อศึกษาอุบัติการณ์และปัจจัยที่มีผลต่อการเชื่อมติดและการกร่อนสลายเพื่อเป็นแนวทางในการพิจารณาเลือกวัสดุที่เหมาะสมเพื่อลดภาวะแทรกซ้อนในการผ่าตัดปิดกะโหลกวิธีการศึกษา: เป็นการศึกษาแบบ retrospective study ในผู้ป่วยที่ผ่าตัดปิดกะโหลกเดิมที่ โรงพยาบาลบุรีรัมย์ทุกรายที่มีภาพเอกซเรย์คอมพิวเตอร์สมองหลังผ่าตัด ตั้งแต่ 1 มกราคม พ.ศ. 2556 - 31 มกราคม พ.ศ. 2566 ผลการศึกษา: ผู้ป่วย 54 ราย อุบัติการณ์การเชื่อมติดดี 33 ราย (ร้อยละ 61.1) การเชื่อมติดปานกลาง 10 ราย (ร้อยละ18.5) การเชื่อมติดน้อย 11 ราย (ร้อยละ 20.4) อุบัติการณ์ภาวะกร่อนสลายพบว่าไม่มีภาวะกร่อนสลาย 27 ราย (ร้อยละ 50.0) กร่อนสลายเล็กน้อย 14 ราย (ร้อยละ25.9) กร่อนสลายปานกลาง 6 ราย (ร้อยละ 11.1) กร่อนสลายมากเสียการป้องกันสมอง 3 ราย (ร้อยละ 5.6) กร่อนสลายมากเข้ารับการผ่าตัดใหม่ 4 ราย (ร้อยละ7.4) พบว่าปัจจัยที่มีผลต่อการเชื่อมติดดีคืออายุ กะโหลกแตกและระยะห่างระหว่างขอบ ปัจจัยที่มีผลต่อภาวะกร่อนสลายสูงคืออายุ กะโหลกแตก ระยะห่างระหว่างขอบและภาวะแทรกซ้อน โดยปัจจัยที่ช่วยพยากรณ์การเกิดการเชื่อมติดดีและปัจจัยที่ส่งผลให้เกิดการกร่อนสลายสูงคืออายุ แต่เนื่องจากจำนวนผู้ป่วยที่ทำการศึกษามีน้อยจึงไม่สามารถคำนวณอายุที่เหมาะสมในการเลือกใช้กะโหลกเดิมได้สรุป: กะโหลกเดิมสามารถป้องกันการกระทบกระเทือนสมองได้ดีในผู้ใหญ่ การผ่าตัดควรยึดกะโหลกให้แน่นและมีระยะห่างน้อย ผู้ป่วยอายุน้อยหรือมีกะโหลกแตกควรหลีกเลี่ยงการใช้กะโหลกเดิมในการผ่าตัดปิดกะโหลกเนื่องจากพบว่ามีการกร่อนสลายสูง ส่งผลให้ภาวะแทรกซ้อนและค่าใช้จ่ายสูงขึ้น