Background: Rehabilitation program is essentially required fortraumatic spinal cord injured patients.The patients who admitted inBuri Ram Hospital for rehabilitation in average length of staying 3-5 days are usually treated with the basic physical therapy. However, they have not undergone follow-up for additional evaluation when returning home for recovery.Objective: 1) to investigate the abilities to perform daily living activities.2) to investigate the quality of life of traumatic spinal cord injured patients.Methods: This study was based on the descriptive research. The traumatic spinal cord injured patients, who admitted to Buri Ram Hospital from 1st October 2016 to 30th September 2018 were recruited as the subjects.Results: The participants comprised 10 traumatic spinal cord injured patients. It was found that1) The median of the spinal cord independence measure III score before returning home was 11 and when visiting their homes was 25.5. 2) According to the quality of life of the World Health Organization, there were 8 patients having moderate quality of life and 2 of them having bad quality of life.Conclusions: Most of patients had low abilities of performing their daily living activities. They usually relied on others, indicating that they have not given sufficient rehabilitation. 
บทนำ: การฟื้นฟูสมรรถภาพผู้ป่วยบาดเจ็บไขสันมีความสำคัญต่อคุณภาพชีวิตของผู้ป่วย โดยผู้ป่วยรับบริการฟื้นฟูสมรรถภาพร่างกายในระบบผู้ป่วยในมีระยะการฟื้นฟูเฉลี่ย3-5วันโดยได้รับการแนะนำทางกายภาพบำบัดเบื้องต้น แต่ยังขาดการติดตามประเมินผู้ป่วยเมื่อพักฟื้นที่บ้าน วัตถุประสงค์: เพื่อศึกษาความสามารถในการประกอบกิจวัตรประจำวันเมื่อกลับพักฟื้นที่บ้าน และเพื่อศึกษาคุณภาพชีวิตของผู้ป่วยบาดเจ็บไขสันหลังเมื่อกลับพักฟื้นที่บ้าน วิธีการศึกษา: เป็นการวิจัยเชิงพรรณนากลุ่มตัวอย่างเป็นผู้ป่วยบาดเจ็บไขสันหลังที่พักรักษาในโรงพยาบาลบุรีรัมย์ระหว่างวันที่ 1 ตุลาคมพ.ศ.2559 ถึง 30 กันยายน พ.ศ.2561ติดตามผู้ป่วยภายหลังจำหน่ายออกจากโรงพยาบาล และกลับไปฟื้นฟุสมรรถภาพร่างกายต่อเนื่องที่บ้านผลการศึกษา: กลุ่มตัวอย่างจำนวน 10 ราย อายุระหว่าง 21-68 ปี ค่ามัธยฐาน 38.5 ปี(21,68) พบว่าผู้ป่วยมีความสามารถในการทำกิจวัตรประจำวันก่อนกลับบ้านเมื่อกลับพักฟื้นที่บ้านค่ามัธยฐาน11คะแนน และ25.5คะแนนตามลำดับ และผู้ป่วยมีคุณภาพชีวิตปานกลาง 8 รายคุณภาพชีวิตไม่ดี2 รายมีภาวะแทรกซ้อนผู้ป่วยต้องการความรู้ในการฟื้นฟูที่มีความเจาะจง และการฝึกอาชีพสรุป: ผู้ป่วยส่วนใหญ่มีความสามารถในการทำกิจวัตรประจำวันต่ำ ต้องพึ่งพิงผู้อื่นบ่งถึงผู้ป่วยได้รับการฟื้นฟูเพื่อเพิ่มความสามารถไม่เพียงพอควรเตรียมความพร้อมผู้ป่วยตั้งแต่อยู่โรงพยาบาล เพิ่มการฟื้นฟูผู้ป่วยในเชิงรุกเพื่อฟื้นฟูสมรรถภาพอย่างต่อเนื่อง รวมถึงการแนะนำการฝึกอาชีพแก่ผู้ป่วย