Background: The third to fourth wave of Covid-19 outbreak in Thailand was found as clusters among families and communities. The government sector optimized many measures to prevent this outbreak especially by locking down some areas, so this can potentially affect people in term of metal health, economics, and society. Objects: To study the anxiety, stress, and self-protection of locked-down-village residents in Muang Buri Ram district and to study the correlation between the characteristics of residentsbased on genders, age, occupation, income, and education and anxiety and stress.Method: Cross sectional research was conducted in the lockdown villages including Ban Yang, Sawaijeek and Huawuaw in Muang Buri Ram district. The anxiety and stress assessment adopted from department of mental health and the self-protection questionnaires were used to collect the data from 125 residents based on the simple random sampling method. The descriptive statistics e.g., number, proportion averageand standard deviation were used to analyze the relationships retrieved from correlation coefficient and simple regression. Results: It was found that most residents show medium to high anxiety (51.2%) whilst their stress levels are in low (27.2%) and medium (36.8%). In case of self-protectionfrom Coronavirus 2019construct, a majority of participants (83.2 %)protect themselves well during the quarantine, and the major effects from lockdown villages include lack of income (44.80%) and trading their products (23.3%). Genders, age, occupation, income, and education have no relationship with stress while there is a positive correlation between stress and anxiety (P<0.05; r=0.6). It can describe the variation of stress for 33.1 % (R2 = 0.3). Conclusion: People show the moderate to high anxiety, low stress, and good self-protection mechanism. The anxiety correlates with and influence on stress. Locking down make people lack of income, so there should be the measure to handle coming effectsand observe the mental condition that may aggravate later.
หลักการและเหตุผล: การระบาดของไวรัสโคโรนา 2019 ระลอกที่ 3 -4 ของประเทศไทย พบระบาดเป็นกลุ่มก้อนในครอบครัว ชุมชน ภาครัฐได้มีมาตรการต่างๆ เพื่อควบคุมป้องกันการแพร่กระจาย โดยเฉพาะอย่างยิ่งการสั่งปิดพื้นที่ห้ามเข้าออก ซึ่งส่งผลกระทบต่อภาพจิตใจเศรษฐกิจ สังคมของประชาชน วัตถุประสงค์: เพื่อศึกษาความวิตกกังวล ความเครียด การป้องกันตนเองและผลกระทบที่เกิดขึ้น ของประชาชนในหมู่บ้านที่ถูกสั่งปิดจากการระบาดของไวรัสโคโรนา 2019 เขตอำเภอเมืองบุรีรัมย์ และ ศึกษาความสัมพันธ์และปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อความเครียดระหว่างลักษณะทางประชากร (เพศ อายุ อาชีพ รายได้ การศึกษา) และความวิตกกังวลวิธีการศึกษา: ศึกษาแบบตัดขวาง เลือกเจาะจงหมู่บ้านที่ถูกสั่งปิดในตำบลบ้านยาง สวายจีกและหัววัว อำเภอเมือง บุรีรัมย์ คำนวณขนาดตัวอย่างได้ 125 คน สุ่มตัวอย่างแบบง่ายจากประชาชนในหมู่บ้านใช้แบบคัดกรองความวิตกกังวลแบบประเมินความเครียดของกรมสุขภาพจิต และแบบสอบถามการป้องกันตนเองที่ผู้วิจัยสร้างขึ้นเป็นเครื่องมือในการเก็บรวบรวมข้อมูล ใช้สถิติพรรณนา จำนวน ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานหาความสัมพันธ์ของลักษณะทางประชากรความวิตกกังวล กับความเครียด โดยใช้Correlation coefficient และ Simple regressionผลการศึกษา: พบว่าส่วนใหญ่มีความวิตกกังวลในระดับปานกลางและสูง ร้อยละ 51.2 และ ร้อยละ 27.2 มีความเครียดเล็กน้อยร้อยละ 52 เครียดปานกลางร้อยละ 36.8 ส่วนใหญ่มีการป้องกันตนเองจากไวรัสโคโรนา 2019 ในระดับดีร้อยละ 83.2 ผลกระทบที่ได้รับจากการถูกสั่งปิดหมู่บ้านที่พบส่วนใหญ่คือ ขาดรายได้ไม่ได้ทำงาน ร้อยละ 44.8 ไม่ได้ขายผลผลิตร้อยละ 23.2 เพศ อายุ อาชีพ รายได้ และการศึกษา ไม่มีความสัมพันธ์กับความเครียด แต่ความวิตกกังวลมีความสัมพันธ์กับความเครียดอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ0.05 (r=0.6) และสามารถอธิบายความผันแปรของความเครียดได้ร้อยละ 33.1 (R2 = 0.3)สรุป: ประชาชนส่วนใหญ่มีความวิตกกังวลระดับปานกลางถึงสูง มีความเครียดเล็กน้อย มีการป้องกันตนเอง ความวิตกกังวลมีความสัมพันธ์และมีอิทธิพลต่อความเครียด การสั่งปิดหมู่บ้านส่งผลให้ประชาชนขาดรายได้ ดังนั้นควรมาตรการรองรับผลกระทบที่จะเกิดขึ้น และเฝ้าระวังภาวะทางจิตใจที่จะเกิดขึ้นภายหลัง