Background : Delirium is commonly found in the elderly patient which associated morbidity and mortality unless causes has not been thoroughly indentified or unaware of the associated factors.Consequently results in poor clinical outcome.Objective : To identify the factors associated with acute delirium inhospitalized patients in medical wardSetting : Medical ward, Sangkha hospitalResearch design : A case-control studyMaterial and Methods : Demographic data of the hospitalized patients in medical ward of Sangkha hospital as inclusion criteria included age, gender,marital status, comorbidities, smoking, alcohol consumption,infections, prescribed medications during hospital stay, urinarycatheter retained device using , history of surgery, pain, depression and laboratory result. Delirium was diagnosed according to diagnostic criteria by Confusion Association Method. Data was ana lyzed by SPSS program.Results : Research data was collected from 181 patients who admitted to medical ward in Sangkha hospital. The patients were divided into 2 groups: patient with delirium 53 cases and patient without delirium 128 cases. Mean of age in patients with delirium was greater than those of patient without delirium with statistically significant (75.75 ?10.64 versus 57.7 ? 15.83 years, p-value 0.00). Multivariate analysis revealed that patients with delirium were associated with following factors; patient aged 65 years or higher (p-value 0.00, OR = 9.23, 95% CI 3.89-21.85), benzodiazepine use (p- value 0.002, OR= 3.45, 95% CI 1.85-7.52) and retained urinary catheter (p-value =0.003, OR=19.18, 95% CI 2.8-130.94) in which significantly greater than patients without deliriumConclusion : The significant factors associated with delirium were aged 65 years or higher, receiving benzodiazepine and retained urinary catheters.Delirium should be monitored in patient with associated factors and promptly managed by causes or the affecting factors in order to improve patient care outcome.
ความเป็นมา : ภาวะสับสนเฉียบพลัน พบได้บ่อยในผู้สูงอายุ โดยพบว่ามีความสัมพันธ์กันกับอัตราการเกิดภาวะแทรกซ้อนและอัตราการเสียชีวิตถ้าหากหาสาเหตุได้ไม่ครอบคลุมหรือไม่ได้ตระหนักถึงปัจจัยที่เกี่ยวข้องนั้น และยังส่งผลให้การรักษามีผลลัพธ์ทางคลินิกที่ไม่ดีวัตถุประสงค์ : เพื่อศึกษาหาปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับการเกิดภาวะสับสนเฉียบพลันในผู้ป่วยอายุรกรรมที่รับไว้รักษาในโรงพยาบาลสถานที่ทำการศึกษา : หอผู้ป่วยอายุรกรรมโรงพยาบาลสังขะรูปแบบการศึกษา : การศึกษาเชิงวิเคราะห์แบบ case-control studyกลุ่มเป้าหมาย : ผู้ป่วยอายุรกรรมที่รับไว้รักษาในโรงพยาบาลสังขะที่เข้าเกณฑ์การคัดเลือกวิธีการศึกษา : รวบรวมข้อมูลลักษณะทั่วไปของผู้ป่วย อายุ เพศ, สถานภาพสมรส, โรคประจำตัว,การสูบบุหรี่, การดื่มสุรา, การติดเชื้อ, ยาที่ได้รับขณะอยู่โรงพยาบาล, การใส่สายสวนปัสสาวะ, ประวัติเคยได้รับการผ่าตัด, มีความเจ็บปวด, มีภาวะซึมเศร้า และผลการตรวจทางห้องปฏิบัติการ ส่วนภาวะสับสนเฉียบพลัน ใช้เกณฑ์การวินิจฉัยโดยConfusion Association Method วิเคราะห์ข้อมูลด้วยโปรแกรม SPSSผลการศึกษา : ผู้ป่วยอายุรกรรมที่รับไว้รักษาในโรงพยาบาลสังขะ จำนวน 181 คน โดยแบ่งเป็นกลุ่มที่มีภาวะสับสนเฉียบพลันมีจำนวน 53 คน และกลุ่มที่ไม่มีภาวะสับสนเฉียบพลันจำนวน 128 คน พบว่าอายุเฉลี่ยของผู้ป่วยที่มีภาวะสับสนเฉียบพลัน(75.75?10.64ปี) มากกว่าผู้ป่วยที่ไม่มีภาวะสับสนเฉียบพลัน (57.7?15.8ปี) อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p-value = 0.00) จากการวิเคราะห์โดยพหุตัวแปรกลุ่มผู้ป่วยที่มีภาวะสับสนเฉียบพลันพบว่าปัจจัยได้แก่ อายุมากกว่าหรือเท่ากับ65 ปี (p-value 0.00, OR = 9.23, 95% CI 3.89-21.85), การได้รับยาbenzodiazepine (p-value 0.002, OR = 3.45, 95% CI 1.85-7.52) และการใส่สายสวนปัสสาวะ (p-value = 0.003, OR = 19.18, 95% CI 2.8-130.94) มีจำนวนมากกว่ากลุ่มที่ไม่มีภาวะสับสนเฉียบพลันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติสรุป : ปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับการเกิดภาวะสับสนเฉียบพลันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ คืออายุมากกว่า 65 ปี ส่วนการได้รับยา benzodiazepineและการใส่สายสวนปัสสาวะควรเฝ้าระวังการเกิดภาวะสับสนเฉียบพลัน โดยภาวะนี้ควรให้การรักษาตามเหตุหรือปัจจัยที่เกี่ยวข้องโดยเร็ว เพื่อผลลัพธ์ที่ดีในการดูแลผู้ป่วย