Background: Burnout in palliative care workers is very important and increasing, however, there is no clear criteria for diagnosing burnout.Objective: To study the prevalence and factors related to burnout among palliative care workers at home in Muang Surin District.Methods: A descriptive cross-sectional survey was conducted, included all palliative care workers from 28 primary care units in Mueang Surin District. Instruments were used as the following: 1) answered questionnaires on general information data 2) answered questionnaires on palliative care environment factors assessment form 3) Maslach Burnout Invertory (MBI). Data. Analysis was conducted by descriptive statistics such as frequency, percentage, mean (standard deviation) and analytical statistics such as chi-square. The statistical significance was determined at p<0.05.Results: A sample of 102 palliative care workers. Mostly, there were 81 (79.4%) females. The mean age was 42 years. There were 65 (63.7%) nurses. The prevalence of burnout was 61.8%. The prevalence of burnout in nurses were found 63.5 %, Public health academics 19%, Public health officers 9.5% and Physicians 7.9% respectively. Factors related to burnout were statistically significant: gender (p=0.042), education level (p=0.021), number of visits to patients requiring palliative care (p=0.035), responsibilities (p=0.015) professional perception of competence (p=0.015)Conclusion: The study revealed that three five of palliative care workers have burnout. When bunout was classified into occupation group, nurses had the highest prevalence of burnout, followed by public health academics, public health officer and doctors respectively. Factors associated with burnout among palliative care workers were statistically significant: sex, education level, number of visits to patients requiring palliative care, responsibilities and professional perception of competence.
หลักการและเหตุผล: ความเหนื่อยหน่ายในผู้ปฏิบัติงานด้านการดูแลแบบประคองประคองเป็นสิ่งสำคัญและเพิ่มมากขึ้น แต่ยังไม่มีเกณฑ์ในการการวินิจฉัยความเหนื่อยหน่ายที่ชัดเจน วัตถุประสงค์: เพื่อศึกษาความชุกและปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับความเหนื่อยหน่ายของผู้ปฏิบัติงานที่ดูแลผู้ป่วยแบบ ประคับประคองที่บ้านในเขตอำเภอเมืองสุรินทร์วิธีการศึกษา: การวิจัยนี้เป็นการศึกษาเชิงพรรณนาแบบสำรวจภาคตัดขวาง (descriptive cross-sectional survey) ในผู้ปฏิบัติงานด้านการดูแลแบบประคับประคองจากหน่วยปฐมภูมิ 28 ในอำเภอเมืองสุรินทร์ เครื่องมือที่ใช้คือ 1) แบบเก็บข้อมูลพื้นฐานส่วนบุคคล 2) แบบประเมินปัจจัยลักษณะสภาพแวดล้อมในการทำงานดูแลผู้ป่วยแบบประคับประคอง 3) แบบประเมินความเหนื่อยหน่ายของผู้ปฏิบัติงานด้านการดูแลแบบประคับประคอง (MBI) วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงพรรณนาได้แก่ ความถี่, ค่าร้อยละ, ค่าเฉลี่ย, ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และใช้สถิติเชิงวิเคราะห์ ได้แก่ chi-square โดยกำหนดค่านัยสำคัญทางสถิติที่ p<0.05ผลการศึกษา: กลุ่มตัวอย่างผู้ปฏิบัติด้านการดูแลแบบประคับประคองจำนวน 102 ราย ส่วนใหญ่เป็นเพศหญิง 81 ราย (ร้อยละ 79.4) มีอายุเฉลี่ย 42 ปี มีอาชีพพยาบาล 65 ราย (ร้อยละ 63.7) ความชุกของความเหนื่อยหน่ายเป็นร้อยละ 61.8 เมื่อจำแนกตามกลุ่มอาชีพพบว่า พยาบาลมีความเหนื่อยหน่ายสูงสุด ร้อยละ 63.5 นักวิชาการสาธารณสุขร้อยละ 19 เจ้าพนักงานสาธารณสุขร้อยละ 9.5 และแพทย์ร้อยละ 7.9 ตามลำดับ และปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับความเหนื่อยหน่ายอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ คือ เพศ(p=0.042) ระดับการศึกษา(p=0.021) จำนวนครั้งที่ไปเยี่ยมผู้ป่วยที่ต้องดูแลแบบประคับประคอง (p=0.035) ลักษณะงานที่รับผิดชอบ (p=0.015) การรับรู้ต่อความสามารถเชิงวิชาชีพ (p=0.015)สรุป: ความชุกของความเหนื่อยหน่ายในผู้ปฏิบัติงานด้านการดูแลแบบประคับประคองในเขตอำเภอเมืองสุรินทร์ พบได้ 3 ใน 5 ของกลุ่มตัวอย่างผู้ปฏิบัติงานด้านการดูแลแบบประคับประคอง เมื่อจำแนกตามกลุ่มอาชีพพบว่า พยาบาลมีความชุกของความเหนื่อยหน่ายสูงสุด รองลงมาได้แก่นักวิชาการสาธารณสุข เจ้าพนักงานสาธารณสุข และแพทย์ตามลำดับ ส่วนปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับความเหนื่อยหน่ายในผู้ปฎิบัติงานด้านการดูแลแบบประคับประคองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ คือ เพศ การศึกษา จำนวนครั้งที่ไปเยี่ยมผู้ป่วยที่ต้องดูแลแบบประคับประคอง ลักษณะงานที่รับผิดชอบ และการรับรู้ต่อความสามารถเชิงวิชาชีพ