Blackground : Teenage pregnancy become a major problem in Thai public health, estimate 16 % of total pregnancy. Though 20 percent (in 2012) of teenage pregnancy in Buriram, however in Pakham during 2010-2012 prevalence were 22 , 23 and 23 percent respectively.Objective : To study personal factor, contraceptive knowledge, attitude of pregnancy.Educational comparison between teenage and normal pregnancy.Setting : Antenatal care clinic and labor room in Pakham hospitalDesign : Retrospective cohort studyMethods : Teenage pregnancy (13-19 yr.) and normal pregnancy (>19yr.) 60 person each group. Data was collected from during October 2011-September 2012.Descriptive analysis frequency mean standard deviation percentage and chi-square were use.Results : About 42.6% of teenage girl did not study in higher level(M4-6). Teenage pregnancy group,78.3% graduated in the third year(M3) then did not study in higher level(M4-6).First boyfriend ,first sexual intercourse and first pregnant were 15.1,15.2 and 16.1 year old respectively. 76.7 % were married. 37.5% equally had do nothing and employed. Income per month 85% less than 5,000 Baht.75% of this group report parent living together. 86.7% received Information and media from television. Although contraceptive knowledge were 75.0% but only 67% were use contraceptive pill and 30% never. Compare with another group, >19 yr. ,first pregnant had significant higher education 50% was graduate the six year(M6)(p = 0.00) the last grade point average significant higher than another group (p = 0.034)Conclusions : Teenage pregnancy group(13-19 yr) usually not study at higher level. Knowing about contraceptive method but do not control. Compare with normal pregnant group (>19yr) that graduated from higher level.Collaboration with communities network to solving teen mom are promote study in higher level and focus in unschooled teenage and change social attitude about early married.
เหตุผลของการวิจัย : การตั้งครรภ์ในวัยรุ่นเป็นปัญหาสาธารณสุขที่สำคัญในปัจจุบันไทยพบการตั้งครรภ์ในวัยรุ่น ร้อยละ 16 ของการตั้งครรภ์ทั้งหมด ขณะที่อำเภอปะคำมีอัตราการตั้งครรภ์ก่อนวัย19 ปี ตั้งแต่ 2552-2554 ร้อยละ 22,23 และ 23 ตามลำดับ ซึ่งสูงกว่าค่าเฉลี่ยของจังหวัดบุรีรัมย์ (ค่าเฉลี่ยของจังหวัดบุรีรัมย์เท่ากับร้อยละ 20)วัตถุประสงค์ : ศึกษาปัจจัยส่วนบุคคล ความรู้ในการคุมกำเนิด ทรรศนะคติต่อการการตั้งครรภ์ ของหญิงตั้งครรภ์ที่มีอายุ 13-19 ปี ก่อนที่มีการตั้งครรภ์และศึกษาเปรียบเทียบระดับการศึกษาของกลุ่มมารดาวัยรุ่น อายุ 13-19 ปี และกลุ่มมารดาครรภ์แรกมากว่า 19 ปีสถานที่ทำการศึกษา : คลินิกฝากครรภ์และห้องคลอด โรงพยาบาลปะคำรูปแบบการวิจัย : การศึกษาวิจัยแบบย้อนหลังวิธีการศึกษา : กลุ่มตัวอย่างเป็นหญิงตั้งครรภ์ที่มีอายุ 13-19 ปี และครรภ์ปกติ ที่อายุมากกว่า 19 ปี ที่มาฝากครรภ์และคลอดบุตรในระหว่างเดือนตุลาคม พ.ศ.2554 ถึง กันยายน พ.ศ.2555 จำนวนกลุ่มละ 60 คน วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนา จำนวน ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และทดสอบความต่างของสัดส่วนโดยใช้chi-squareผลการศึกษา : วัยรุ่นหญิงกลุ่มเสี่ยงอายุ 13-19 ปี ร้อยละ 42.6 ไม่ได้เรียนหนังสือต่อในระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย พบว่ากลุ่มอายุ 13 – 19 ปี ที่ตั้งครรภ์ ร้อยละ 78.3 จบการศึกษาสูงสุดระดับมัธยมศึกษาปีที่ 3 แล้วไม่เข้าเรียนต่อในระดับที่สูงขึ้น อายุเฉลี่ยในการมีแฟนครั้งแรก มีเพศสัมพันธ์ครั้งแรก และตั้งครรภ์ เท่ากับ 15.1, 15.2 และ 16.1 ปี ตามลำดับ สถานภาพสมรสแล้วขณะตั้งครรภ์ (ร้อยละ 76.7) ส่วนใหญ่ไม่มีอาชีพ กับ อาชีพรับจ้าง (ร้อยละ 37.5 เท่ากัน)รายได้ต่อเดือนตํ่ากว่า 5,000 บาท (ร้อยละ85) บิดามารดาอยู่ด้วยกัน (ร้อยละ 75.0) ได้รับข้อมูลข่าวสารจากสื่อโทรทัศน์ (ร้อยละ 86.7), มีความรู้ในวิธีคุมกำเนิด ร้อยละ 75.0 ส่วนใหญ่ใช้ยาทานร้อยละ 67 แต่ร้อยละ 30 ไม่ได้คุมกำเนิด ในกลุ่มอายุมากกว่า 19 ปี ที่ตั้งครรภ์แรก ร้อยละ 50 จบการศึกษามัธยมศึกษาตอนปลายมาแล้ว เปรียบเทียบทั้ง 2 กลุ่มพบกว่ากลุ่มอายุมากกว่า 19 ปี ที่ตั้งครรภ์แรก มีระดับการศึกษาและเกรดเฉลี่ยครั้งล่าสุดสูงกว่ากลุ่มมารดาอายุ 13 – 19 ปี อย่างมีนัยสำคัญ p = 0.00 และ p = 0.343 ตามลำดับสรุป : หญิงตั้งครรภ์อายุ 13-19 ปี ส่วนใหญ่ร้อยละ 78.3 หยุดเรียนหนังสือก่อนที่จะตั้งครรภ์ รู้จักวิธีคุมกำเนิดแต่ไม่ค่อยคุมกำเนิด จึงตั้งครรภ์เร็ว เปรียบเทียบกับกลุ่มครรภ์ที่อายุมากกว่า19 ปี พบว่ามีระดับการศึกษาที่สูงกว่าอย่างมีนัยสำคัญ p<0.05 ดังนั้นการป้องกันหรือลดปัญหาตั้งครรภ์วัยรุ่นในระยะสั้น ควรทำโครงการให้ความรู้เรื่องการป้องกันการตั้งครรภ์ในกลุ่มวัยรุ่นที่ไม่ได้อยู่ในระบบโรงเรียนด้วย โดยประสานกับทางภาคีเครือข่ายชุมชน ส่วนในระยะยาวนั้นทุกภาคส่วนควรส่งเสริมให้เด็กเรียนหนังสือในระดับที่สูงขึ้น และการเปลี่ยนทัศนะคติของสังคมเรื่องการให้แต่งงานเร็ว