Background: Adecreasing erythrocyte life-span is associated with lower HbA1c level. This research aims to study the fault of HbA1c level in poor control of diabetes in endemic area of hemoglobinopathy.Methods: This cross-sectional study was conducted from 2009 to 2016. Patient’s clinical information, fasting plasma glucose (FPG), and HbA1c levels were collected and divided into three groups which arecontrol group, hemoglobin E heterozygous (HbEA) and homozygous group(HbEE). Each group was further divided into six strata according to HbA1c level. The hypothesis, at the same level of HbA1c, FPG would not higher if there is no effect in hemoglobin E disorder.Results: As a result of 1947 test, there were 1222 diabetic patients, in cludes hemoglobin E disorder and 725 diabetic patients with negative dichlorophenol-Indolephenol(DCIP) test. There was no significant dif-ference regarding age, HbA1c, FPG, and serum creatinine which were found between the study and the control group. When there was a comparison between the study and the control group, anemia was more prevalent among diabetic patients with hemoglobin E homozyg-ous (p<0.05). Furthers, HbA1c level was divided into six strata which were5.0-5.4, 5.5-5.9, 6.0-6.4, 6.4-6.9, 7.0-7.4, and 7.5-7.9%.The ANOVA test revealed that HbA1c levels in each stratum wasnot significantly different among these three groups. FPG level was significantly differ-ent in 6.0-6.4, 6.5-6.9, and 7.0-7.4%; as well as, HbA1c stratum with FPG was higher in HbEE than the control group. In HbEA group, FPG was still higher in 6.0-6.4 and 6.5-6.9 strata.Conclusion: Diabetic patients with hemoglobins E disorder should carefully use HbA1c level as an indicator for long-term glycemic control. At HbA1c 6.0-7.5%, FPG is higher than expected because of the fault of low HbA1c measurement.Key words: Diabetes mellitus, Hemoglobinopathy, Hemoglobin E disorder, Glyco-hemoglobin, HbA1c
หลักการและเหตุผล: อายุของเม็ดเลือดแดงมีผลต่อการวัดระดับน้ำตาลสะสม การศึกษานี้มีเป้าหมายในการศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างระดับของน้ำตาลสะสมและระดับน้ำตาลในพลาสม่าขณะอดอาหารในผู้ป่วยเบาหวานที่มีภาวะฮีโมโกลบินผิดปกติวิธีการศึกษา: การศึกษาแบบภาคตัดขวาง รวบรวมข้อมูลตั้งแต่ปี พ.ศ. 2552-2560 ประกอบด้วยข้อมูลทั่วไป ระดับน้ำตาลในพลาสม่าขณะอดอาหารมากกว่า 6 ชั่วโมง เปรียบเทียบกับระดับน้ำตาลสะสม โดยแบ่งกลุ่มผู้ป่วยเป็น 3 กลุ่มตาม ผลการตรวจการคัดกรองภาวะฮีโมโกลบินผิดปกติชนิดอี ประกอบด้วยกลุ่มควบคุม กลุ่มฮีโมโกลบินผิดปกติชนิดแฝงและกลุ่มฮีโมโกลบินผิดปกติชนิดอีอี ในแต่ละกลุ่มแบ่งระดับน้ำตาลสะสมเป็นกลุ่มย่อย อีก 6 กลุ่ม โดยมีสมมุติฐานว่าที่ค่าเฉลี่ยระดับน้ำตาลสะสมเท่ากันค่าเฉลี่ยของระดับน้ำตาลในพลาสม่าก็ควรจะเท่ากันด้วย หากภาวะของฮีโมโกลบินผิดปกติไม่มีผลต่อการวัดระดับน้ำตาลสะสมผลการศึกษา: ผู้ป่วยเบาหวานได้รับการเจาะเลือดทั้งหมด 1947 ครั้ง กลุ่มควบคุม 725 ครั้ง กลุ่มฮีโมโกลบินผิดปกติ 1222 ครั้ง ข้อมูลทั่วไปไม่แตกต่างกัน ค่าเฉลี่ยของอายุ ระดับน้ำตาลสะสม ระดับน้ำตาลในพลาสม่า ไม่แตกต่างกัน แต่ผู้ป่วยฮีโมโกลบินผิดปกติมีภาวะซีดมากกว่า จากการแบ่งกลุ่มผู้ป่วยเป็น 6 กลุ่ม ข้อมูลผู้ป่วยส่วนใหญ่ อยู่ในกลุ่ม 6.0-6.4, 6.4-6.9 และ 7.0-7.4 จากการทดสอบด้วยอโนว่า ที่ระดับน้ำตาลสะสมเท่ากันนั้น ระดับน้ำตาลในพลาสม่ายังคงสูงกว่า โดยเฉพาะในกลุ่มฮีโมโกลบินอีอี แต่ในกลุ่มที่ระดับน้ำตาลสะสมสูงมากหรือต่ำมาก ไม่มีความแตกต่างกัน ส่วนกลุ่มฮีโมโกลบินอีชนิดแฝง มีความแตกต่าง ที่ระดับน้ำตาลสะสมเท่ากัน ระดับน้ำตาลในพลาสม่ายังคงสูงในกลุ่มระดับน้ำตาลสะสมร้อยละ 6.0-6.4 และ ร้อยละ 6.5-6.9สรุป: การใช้ระดับน้ำตาลสะสมในการประเมินการควบคุมระดับน้ำตาลในเลือดในผู้ป่วยเบาหวานที่มีฮีโมโกลบินผิดปกติชนิดอี ควรแปลผลด้วยความระมัดระวัง ที่ระดับน้ำตาลสะสม ร้อยละ 6.0-7.5 นั้นระดับน้ำตาลในพลาสม่าขณะอดอาหารยังคงสูง เพราะผลต่ำลวงในการวัดระดับน้ำตาลสะสมคำสำคัญ: เบาหวาน น้ำตาลสะสม น้ำตาลเฉลี่ย ฮีโมโกลบินผิดปกติ ทัลลัสซีเมีย