ช่วงเวลา1-2ปีมานี้ หนูรู้สึกท้อแท้ ไม่มีกำลังใจในการทำงาน ทำงานที่เก่ามา2ปี มีความเครียดและกดดันมาก หนูทำพลาดบ่อยแต่โดนตำหนิจากหัวหน้าบ่อยๆมันทำให้หนูเสียใจรู้สึกผิดต่อเพื่อนร่วมงาน หนุพยายามพัฒนาตัวเองแล้วแต่ก็ยังรุ้สึกว่าตัวเองความสามารถลดลง ดูเป็นตัวถ่วง ทำให้หนูแอบมานอนร้องไห้บ่อยๆ นอนไม่ค่อยหลับ นอนดึก แต่หนูทนทำมาเพราะไม่อยากให้ที่บ้านเป็นห่วง อีกอย่างหนูเป็นพี่คนโตต้องช่วยพ่อกับแม่ส่งน้องเรียน จึงอดทนทำไปร้องไห้ไป พอจะครบ2ปี หนูรู้สึกไม่ไหวจึงตัดสินใจลาออก เพื่อหนีปัญหา พอมาทำงานที่ใหม่มันก็ยังมีความคิดติดตัวว่าหนูทำไมทำได้ไม่ดีตามหนูคิดไว้ ทำให้อาจารย์หรือเพื่อนร่วมงานผิดหวัง ตอนนี้หนูหมดแรงหมดกำลังใจจะทำอะไร ไม่อยากไปเที่ยว ไม่อยากสุ่งสิงกับเพื่อนร่วมงานใหม่ หรือเพื่อน พ่อ แม่ อยากไปอยู่ที่ไกลๆคนเดียว รุ้สึกไม่มีความสุขตลอดเวลา เหมือนจะอยากยิ้มอยากหัวเราะ แต่พออยู่คนเดียวก็คิดมากคิดไปทุกเรื่อง บางครั้งก้คิดว่าคนเราเกิดมาทำไมกัน เคยคิดถึงขั้นที่ว่าถ้าไม่มีหนุอยุ่บนโลกแล้วพ่อกับแมากับน้องจะอยุ่ยังไง หนุเครียดจนประจำเดือนมาไม่ปกติมาเดือนเว้นเดือนหรือสองสามเดือนมาครั้ง จากหน้าปกติตอนนี้ก็มีสิวและอ้วนขึ้น พยายามดูซีรี่ย์เกาหลีที่เคยชอบก็ไม่อิน กลายเป็นคนเลิกติ่งไปเลยไม่ไปคอนเสิร์ต ไม่ดูรายการ เวลาว่างหนูเลือกจะนอนเพราะหนุคิดว่าร่างกายเหนื่อยต้องพักผ่อนนะแต่ส่วนใหญ่แล้วจะนอนมากกว่า8ชม บางครั้งหนูหัวเราะหนูรู้สึกว่ามันยากมากมันฝืนความรุ้สึกมากๆ หนูไม่รู้จะไปคุยไปพูดระบายกับใคร กลัวทุกคนเป็นห่วง หนูไม่ชอบการกระทำหรือสายตาที่มองหนูเหมือนหนูน่าเป็นห่วงเหมือนหนูเป็นตัวประหลาด หนูทุกข์ใจจริงๆค่ะ อยากหนีไปไกลๆ
สวัสดีคะ ก่อนอื่นต้องมาถามตัวเองก่อนค่ะ ว่าทำไมถึงรู้สึกว่าตัวเองไม่สามารถที่จะทำได้อย่างที่ตัวเองสามารถทำได้ค่ะ อะไรเป็นปัญหาที่คิดว่าไม่มีความสามารถและอะไรที่ทำให้ทุกข์มากที่สุด ทุกข์จากตัวเองหรือทุกข์จากการที่ไม่สามารถทำให้คนอื่นมีความสุขได้ค่ะอาจจะดูเป็นคำถามทางธรรมะนะค่ะ แต่จริงๆ แล้วถ้าเราไม่มีความสุข ทำอะไรก็ไม่มีความสุขค่ะดังนั้นจึงเป็นที่มาของโรคซึมเศร้าค่ะตอนนี้เข้าข่ายที่จะมีปัญหาเรื่องซึมเศร้าค่ะ แนะนำว่าอาจจะต้องปรึกษาจิตแพทย์ค่ะต้องเข้ากลุ่มบำบัดค่ะ เพื่อที่จะฝึกความมั่นใจค่ะ