หนูเรียนที่ต่างประเทศซึ่งก้โดนครอบครัวบังคังไปในระหว่างที่เรียนพบเจอปัญหาเยอะมากทั้งสังคมที่นู้นและเรื่องเพื่อนกับความกดดันในการเรียนจนหลังๆมีปัญหาเพิ่มขึ้นตลอดแต่หนูเองเป้นคนที่จะไม่พูดกับใครชอบเก้บไว้คนเดียวกับครอบครัวก้จะไม่บอกจนช่วงนึงหนูเกิดอาการเครียดตลอดคิดมากตลอดเพราะครอบครัวหนูจะไม่สนใจอะไรเลย หนูรุ้สึกเครียดคิดมากรู้สึกตัวเองไรค่าทำไรก้ไม่มีกำลังใจสอบก้อ่านหนังสือไม่รู้เรื่องข้าวก้กินไม่ลงน้ำหนักลดไปเยอะพอสมควรอารมแปรปรวนบ่อยเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายต่อหน้าคนอื่นหนูจะเฮฮามากแต่ถ้าหนูได้อยู่คนเดียวหนูจะอึดอัดละร้องออกมาโดนไม่รู้ตัวละจะคิดว่าตัวไรค่าที่สุดไม่มีกำลังน้อยใจไปหมดนอนเท่าไหร่ก้ไม่พอนอนไม่ค่อยหลับ เป็นแบบนี้มาจะเดือนนึงแล้วอาการเล่านี้ควรไปพบแพทมั้ยค่ะหรือมันแค่เป้นอาการชั่วคราว
สวัสดีคะเรียนอย่างนี้เลยค่ะ การเป็นนักเรียนที่ต้องไปใช้ชีวิตในต่างแดนไม่ใช่เรื่องง่ายค่ะ เนื่องจากปัญหาที่ต้องเจอเลยคือ ปัญหาเรื่องของภาษาการสื่อสาร ปัญหาชีวิตประจำวัน ปัญหาในการหากลุ่มเเพื่อนใหม่ และปัญหาจากตัววิชาที่เรียนเองค่ะตอนนี้ประเด็นที่ต้องมองคือ จุดนี้ก่อนนะค่ะ อยากทราบว่ามีใครที่พอจะช่วยในประเด็นดังกล่าวข้างต้นได้ไหมค่ะ เช่น มีเพื่อนที่ไปเรียนด้วยกัน หรือ ไม่อาจารย์ที่ปรึกษาไหมค่ะ แนะนำเรื่องการหาเพื่อนก่อนค่ะ และอาจารย์ที่ปรึกษาค่ะ พยายามปรับตัวก่อนนะค่ะต่อมาเรื่องของความคิดถึงบ้านพ่อแม่ก็จะเป็นอีกปัญหาหนึ่งของนักเรียนในต่างแดนค่ะ ทำให้มีความท้อแท้ และไม่มีความสุขได้ค่ะ ซึ่งตรงปัจจุบันเนื่องจากมีโทรศัพท์ที่สามารถติดต่อและเห็นกันได้ด้วยการใช้อินเตอร์เนตที่ไม่มีเรื่องของค่าใช้จ่ายที่แพงเกินอาจจะทำให้สามารถติดต่อได้บ่อยค่ะตอนนี้ถ้ามีความจำเป็นต้องเรียนที่ต่างประเทศแล้ว เราควรจะคิดในแง่ดีที่มีโอกาสได้เห็นโลกกว้างค่ะ อยากให้คิดว่าคนอีกหลายคนอาจจะไม่มีโอกาสนี้ค่ะ พยายามทำใจให้สบายการพูดคุยกับจิตแพทย์ในที่ต่างประเทศอาจจะช่วยได้ค่ะ เพราะการได้ระบายออกไปอาจจะทำให้ดีขึ้นค่ะ นอกจากนี้การใช้ยาลดความกังวลก็อาจจะเป็นผลดีค่ะอยากจะให้คิดว่านี่คือโอกาสมากกว่าที่จะคิดว่าตัวเองถูกบังคับค่ะ มุ่งมั่นที่จะเรียนให้สำเร็จจะได้กลับบ้านเร็วๆ คะ เป็นกำลังใจให้ค่ะ