ที่บ้านมีเรา พ่อ น้อง แม่ แม่เราเป็นคนสะอาดมากจนบางทีเราคิดว่าเกินไปบางทีเราไปทิ้งชยะหน้าบ้านเเต่ยังไม่ได้ออกจากรั้วบ้านก็ต้องล้างเท้าก่อนเข้าบ้านถ้าวันไหนเราลืมล้างแม่ก็จะว่าเราเเล้วก็จะโยงไปเรื่องอื่นๆทำให้ทะเลาะกันอยู่บ่อยๆ แม่ชอบพูดกับเราว่า “เกิดมาทำไม” “ไม่เคยทำอะไรให้ภูมิใจเลยนะ” “แค่เจอหน้าก็อยากจะฆ่าทิ้งแล้ว” บางทีเราก็ต้องเก็บความรู้สึกไว้คนเดียวบอกใครไม่ได้เลยเราต้องแอบไปร้องไห้คนเดียวในห้องเราไม่อยากออกจากห้องตัวเอง ไม่อยากขยับไม่อยากทำอะไรเบื่อคนรอบข้างทุกคนไม่อินกับอะไรสักอย่าง ไม่อยากเจอแม่เพราะเจอกันก็ทะเลาะกันทุกวัน เราเป็นแบบนี้ประมาณเกือบสองปีเเล้วเเต่ไม่มีใครที่บ้านรู้ บางทีเราเครียดจนนอนไม่หลับก็จะกินยาพาราเรารู้สึกว่ามันช่วยผ่อนคลายเเล้วก็ทำให้หลับง่ายขึ้นและช่วงนี้เรากินเยอะขึ้นมากๆ เราเริ่มไม่อยากไปโรงเรียนไม่อยากไปที่คนเยอะๆไม่ชอบเสียงดังๆ ถ้าเราเป็นแบบนี้ต่อไปเราจะเสี่ยงเป็นโรคซึมเศร้าไหมคะ
สวัสดีค่ะ โรคซึมเศร้าคือการที่มีภาวะเศร้า เครียดจากเรื่องต่างๆในชีวิตไม่ว่าจะเป็นจากเรื่องส่วนตัว เรื่องในครอบครัว หรือการทำงาน ทำให้มีความรู้สึกไม่อยากจะทำอะไร ไม่อยากเข้าสังคม คิดมาก ร้องไห้คนเดียว รู้สึกเบื่อต่อสภาพความเป็นอยู่ โดยมีอาการติดต่อกันเกิน 2 อาทิตย์ขึ้นไป โดยไม่มีช่วงที่ดีขึ้นเลยมีความคิดอยากฆ่าตัวตาย อาจมีอาการเบื่ออาหาร หรือในบางรายก็จะไปรับประทานทานอาหารมากขึ้น น้ำหนักเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว นอนน้อยหรือนอนมากกว่าปกติ และเก็บตัวมากจนไม่ออกไปทำงาน ไม่ออกไปเข้าสังคมจากอาการดังกล่าวมานั้น อาจจะเข้าข่ายโรคซึมเศร้าได้ หากเป็นมาเรื้อรัง มีอาการนอนผิดปกติ เก็บตัวมากขึ้นแนะนำไปพบจิตแพทย์เพื่อประเมินสภาพจิตใจเบื้องต้นว่าน่าจะเข้ากับกลุ่มอาการใดมากที่สุด หากพบว่าเป็นโรคซึมเศร้าจริงอาจจ่ายยาต้านเศร้าร่วมกับทำจิตบำบัดค่ะการดูแลตัวเองเบื้องต้น พยายามหากิจกรรมที่ชอบทำเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจจากเรื่องเศร้า พูดคุยกับเพื่อนหรือคนในครอบครัวที่เราไว้ใจได้เพื่อระบายความทุกข์ ไม่เก็บตัวอยู่คนเดียวนานจนเกินไปเพราะจะทำให้ฟุ้งซ่านมากขึ้น และอย่าเก็บเอาคำพูดที่ทำให้เราไม่สบายใจมาคิดมากค่ะ พ่อแม่รักเราเสมอ เพียงแต่อาจมีวิธีการแสดงออกที่แตกต่างกัน หรือบางครั้งท่านก็พูดโดยอยากให้เราปรับปรุงตัวเอง ไม่ได้อยากให้เราเครียดหรือเสียใจจากคำพูดของท่านค่ะ