สวัสดีค่ะ ตอนนี้หนูไม่รู้ว่าจะทำยังไงแล้ว หนูร้องไห้ติดต่อกันไม่หยุดเลย เพราะผลมาจากการเรียนด้วย หนูตั้งความหวังไว้สูงมาก ตั้งใจอ่านหนังสือตลอด ส่องโรงเรียนนั้นทุกวัน บอกกับตัวเองเสมอว่า ต้องทำให้ได้ อยู่แต่ในห้องสี่เหลี่ยม หนูไม่สุงสิงกับใคร แต่สุดท้าย หนูก็ไม่ได้เข้าเรียนที่ที่หนูอยากเข้า เพราะเกิดเหตุฉุกเฉิน จากที่หนูแบบเป็นคนโลกส่วนตัวสูงแล้ว พอมาตอนนี้ หนูยิ่งเป็นหนักขึ้นเรื่อยๆ หนูร้องไห้คนเดียวในห้อง ไม่มีใครรู้ คิดมาก พอนึกถึงเรื่องที่หนูคาดหวังทีไร น้ำตาหนูก็ไหลทุกที มันไหลออกมาโดยอัตโนมัติ ขนาดตอนพิมพ์ หนูยังร้องไห้ไปด้วยเรยย หนูไม่มีคนให้ระบาย คนอื่นก็ไม่อยู่ ตอนนี้หนูอยู่คนเดียว เพราะยายไปต่างจังหวัด หนูเสียใจมากเรยค่ะ ใจหนูมันไม่อยากทำอะไรต่อเลย หนูพูดกับตัวเองคนเดียวว่าทำไมเราถึงทำอะไรมันไม่ได้เลย บางครั้งมันก็ฉุนคิดขึ้้นมาในสมอง ว่าอยากตาย มันทั้งปวดหัว เศร้ามาก เสียใจมากค่ะ :( เลยอยากจะถามคุณว่าหนูมีโอกาสเป็นโรคซึมเศร้าไหมค่ะ
สวัสดีค่ะ ต๊องงก่อนอื่นการที่คนเรา ตั้งความหวังกับตัวเองทำให้มีแรงผลักดันที่จะทำอะไรให้ก้าวหน้าในชีวิตค่ะ ไม่ใช่เรื่องแปลกค่ะ แต่การที่เราผิดหลังจากอะไรแล้วไม่สามารถที่จะลืมมันหรือปล่อยให้ผ่านไปได้คิดว่าเป็นความผิดพลาดของชีวิตและแก้ไข แต่กลับเอามากังวลเครียด และประกอบกับเป็นคนที่จิตใจไม่เข้มแข็งหรือไม่สามารถหาทางออกให้ตัวเองได้ทำให้ไม่มีทางออกที่ดีค่ะดังนั้นในกรณีของคุณแนะนำว่าต้องปรึกษากับผู้ใหญ่ที่ไว้ใจได้ก่อนค่ะ แต่ถ้าไม่สามารถที่จะคุยกับใครได้แนะนำพบจิตแพทย์ค่ะ ซึ่งจะช่วยหาปัญหาที่เกิดขึ้นกับเราก่อนค่ะ หลังจากนั้นจะดูว่ามีความจำเป็นต้องรับประทานยาต้านเศร้าหรือไม่ค่ะภาวะซึมเศร้าต้องมีอาการดังนี้ต่อเนื่อง สองสัปดาห์ค่ะวิถีชีวิตเปลี่ยนไป ไม่สามารถปรับตัวเข้ากับสังคมได้มีน้ำหนักตัวเปลี่ยนไปเบื่ออาหารนอนหลับมากหรือน้อยเกินไปซึมไม่ชอบสังคมไม่สนใจในกิจกรรมที่เคยทำแนะนำพบแพทย์นะค่ะ