สวัสดีค่ะ หนูอายุ21ปี กำลังเรียนอยู่ปริญญาตรีค่ะ คือหนูรู้สึกเครียดมาก หดหู่ ทุกครั้งที่ลืมตาตื่นนอนขึ้นมาจะร้องไห้ทุกครั้ง ไม่รู้ว่าเพราะอะไร รู้สึกแค่ว่าหดหู่ เครียด ไม่อยากเจอใคร อยากเก็บตัวอยู่เงียบๆคนเดียว รู้สึกว่าเวลาไปเจอคนใหม่ แค่เค้าทำ หรือพูดอะไรไม่ดีเกี่ยวกับเรา นินทาเรา จะเก็บมาคิดมากทันที รู้สึกรับไม่ถ้ามีใครมาทำอะไรให้กระทบกระเทือนใจ จึงอยากเลือกที่จะอยู่คนเดียวไม่เจอใคร ไม่ไว้ใจใคร กลัวแต่ว่าเค้าจะมองเราในแง่ลบตลอด รู้สึกเบื่อ จนเป็นคำพูดติดปาก จนไม่อยากไประบายให้ใครฟัง ไม่อยากให้เค้ามาฟังเรื่องแย่ๆของเราไปด้วย กลัวเค้าจะมองว่าเราคิดมากเกินไป บางครั้งก็รู้สึกว่างเปล่า ล่องลอย ไม่มีกำลังใจจะทำอะไรเลย เคยคิดถึงการฆ่าตัวตายบ่อยครั้ง หนูทรมาณที่ชีวิตไม่มีความสุข ต้องมาคิดมากตลอดเวลา แต่ก็ทำไม่ได้ เพราะคิดถึงแม่ที่เค้าพยายามหาเงินส่งให้หนูเรียน เพราะที่บ้านหนู ถ้าขาดแม่ไปก็คงจะแย่ ปัญหาครอบครัวก็มีเยอะ แม่ต้องส่งให้เรียน แต่บางครั้งเงินที่แม่ให้มา พ่อก็มาหยิบยืม หนูก็ไม่พอใช้ ส่วนพี่ชายก็เพิ่งออกมาจากคุกได้สองปี อายุ30แล้ว แต่ไม่ทำงาน ขอเงินแม่ทุกวัน ไม่พอใจก็เขวี้ยงข้าวของ แกล้งแม่ ทำร้ายจิตใจ แม่หาคนเดียว จ่ายทุกอย่าง กลับไปบ้านทีไรหนูก็ต้องทนเห็นเรื่องแบบนี้ มันหดหู่ รู้สึกแย่ สงสารแม่ หนูเลยคิดว่าหนูยังฆ่าตัวตายไม่ได้ เพราะแม่คงรู้สึกเสียใจมากแน่ๆ แม่ทำเพื่อหนูขนาดนี้ แต่หนูก็ยังทรมาณกับความคิดมาก หดหู่อยู่ได้ อยากใช้ชีวิตแบบมีความสุขแบบคนอื่นๆ เรียนก็ไม่มีความสุข ไม่มีกำลังใจจะตั้งใจเรียน หนูอยากไปพบจิตแพทย์ แต่พอถึงเวลาก็ไม่รู้จะพูดอะไรดี มีแต่อยากร้องไห้ๆ
สวัสดีคะ ตอนนี้หน้าที่ในการเรียนสังคม และ ครอบครัว มีบทบาททำให้มีภาวะเครียดได้มากเลยค่ะ ซึ่งตอนนี้ที่สำคัญมากที่สุดต้องแยกออกให้เป็นเรื่องๆค่ะการเรียนสังคมในมหาวิทยาลัยครอบครัวรายได้ตั้งใจเรื่องเรียน เป็นเรื่องที่สำคัญค่ะ เนื่องจากแม่พยายามที่จะทำให้แล้วนะค่ะ ตอนนี้ต้องพยายามรักษาสภาวะจิตใจของแม่ค่ะ เรื่องนี้ก็เป็นเรื่องที่สำคัญมากๆๆ และที่สำคัญมากที่สุดต้องพยายามป้องกันไม่ให้แม่มีอันตรายค่ะอาจจะลองหาทุนของมหาวิทยาลัยก่อนค่ะ ว่าจะมีเรื่องทุนอะไรที่จะช่วยในการเรียนได้บ้างหรือไม่ค่ะ อาจจต้องทำงานนอกเวลาเพื่อเป็นรายได้ค่ะที่สำคัญตอนนี้ในมหาวิทยาลัยจะมีเรื่องการสนับสนุนเรื่องของการดูแลสุขภาพกายและจิตของนักศึกษาค่ะ อาจจะต้องลองถามทางมหาวิทยาลัยว่ามีเรื่องของการให้คำปรึกษาและการช่วยเหลือหรือไม่ค่ะตอนนี้อาจจะต้องพยายามค่อยๆ คิดก่อนนะค่ะ และที่สำคัญมากสุด อย่าปล่อยให้ปัญหาอยู่เป็นนานเกินไปค่ะ ความเครียดถ้ามีอยู่นานและไม่สามารถที่จะแก้ไขหรือทางออกได้อาจจะพัฒนาไปเรื่องของภาวะซึมเศร้าได้ค่ะแนะนำรีบปรึกษาแพทย์ค่ะ สวัสดิการของนักศึกษาน่าจะมีค่ะ