เลิกกับแฟนประมาณ3-4เดือนแล้ว พออาการเริ่มซึมเศร้ามากขึ้นตั้งแต่เลิกกันมาสะสมมาเรื่อยๆ ไม่อยากใช้คำว่าแฟนเก่า แค่มีความคิดถึง ยังรักกันอยู่ทั้งที่เลิกกันบางอย่างไม่ค่อยชอบที่เวลาแม่หนูพูดถึง เขาไม่มาทักหรืออะไร แม่ให้หนูตัดใจจากเขาแต่หนูเข้าใจว่าแม่หวังดีแต่หนูแค่ไม่ต้องการใครมาบังคับ บังคับหัวใจหนูไม่ได้ หนุแค่ยังรักเขาไปตลอดแบบยังรักกันอยู่จริงๆ ยิ่งพูดยิ่งทำให้หนูรู้สึกแย่ทั้งร้องไห้ จริงๆหนูร้องไห้ทุกคืนเวลาคิดถึง ร้องไห้ทุกวันทุกคืน หนูแค่ไม่ได้ต้องการใครมาพูดทำให้หนูรู้สึกแย่ มันทำหนูรู้สึกผิด และแย่ สำหรับเขา แค่รักเขาด้วยความจริงใจ มีความผูนผันไปเฉยๆ อาการไม่มีความสุขเวลาไม่มีเขาอยู่ เคยคิดว่าเรารักเขาไปแล้วอยู่รักไปยันแก่ หนู28ปี
ลึกๆ มันเป็นจิตใจเหมือนบอบช้ำ กลัวมากขึ้นว่า เขาไม่รักหนูแล้ว แต่อีกใจ ยังรักเขาอยู่ไปเรื่อยๆไม่รู้อนาคตมีเป้าหมายในชีวิตจุดตรงนี้ไหม เคยคิดว่าอยากมีครอบครัวอยากมีลูกอยากมีร้านเป็นของตัวเองสักวัน หมายถึง ตอนนี้ทำงานด้วยเรียนไปด้วยไม่ได้พยายามทำอะไร นั่งหายใจไปวันๆ เล่นเกมส์แก้เครียด บางวันก็ร้องไห้ทุกวัน เป็นคนคิดมากจริงๆ พอไม่มีเขา กลายเป็นคนไม่ค่อยพูดจากับใคร เงียบๆ บางทีดร่าม่าเพ้อเจ้ออะไรแล้วแต่อาร์มณ์ขึ้นๆลงๆ คิดมาก ก็ไม่อยากสูญเสียเขาไปอีกเลย แต่ปากหนูมันแข็งดูเขามีอิทธิ์ผลต่อเราน้อยลงตั้งแต่เลิกกัน ก่อนหน้านั้นตอนเลิกกันมา เขาแอดมาในเกมส์Rovเนี่ย เขาเลยมาทักในเกมส์ ว่า เป็นไงบ้าง สบายดีไหม เราก็ตอบว่าสบายดีมั่ง เขาก็ว่ามั่งทำไม เขาก็ว่าเรามีแฟนใหม่ ยินดีด้วย เราก็ตอบกลับอย่างงงๆ ว่า เห็นเรามีแฟนใหม่ได้ยินมาจากไหน พิมพ์อหะไรไปยาวๆ จำได้ว่าท้ายๆสุดท้าย บอกว่า หนูรักฮอตคนเดียวไม่มีใครเลย จำไว้ เขาก็เงียบกริบมากค่ะ วันถัดไป แล้วแต่ละวัน หนูทักหาอย่างเป็นห่วงใย เรื่อยๆ พอขอเขาอย่างดีๆแล้วว่า ขอเจอได้ไหม ขอเจอแป๊ปได้มั้ย แต่เขาพูดว่า ไม่ต้องมา ถ้ามา วันต่อไปไม่ได้เจออีก ให้เขาอยู่คนเดียวสักพักเราก็ถามว่ามีคนอื่นเหรอ เขาว่าไม่มีใครหรอก แต่อยากอยู่คนเดียว ทั้งที่รู้นิสัยๆอยู่ว่าเขาติดเพื่อนติดเกมส์แต่ยกเว้นมีคนอื่นไหมไม่รู้... พอหยุดทัก ไม่ทักหาอีกเลย ไม่กี่วัน หนูทักหา เขาว่าจะมาทักอะไรนักหนาหะใหม่ เหมือนเขาคงมีคนอื่นไหมไม่รู้ มันทำให้หนูยิ่งเศร้ามากขึ้น ดูเหมือนเขา ก็น้อยลง มีหลายอย่างที่ไม่เข้าใจกัน ต่างคนต่างเงียบ แต่ใจเรายังรักเขาอยู่เหมือนติดตัวเขาไปแล้ว แค่อยากคบกันจนแต่งงานจนยันแก่ ไม่ว่าจะทะเลา่ะกันแค่ไหนขอแค่นี้อยู่ข้างๆ อย่าหงุดหงิดใส่หนู ;*( เหมือนหนูโทษตัวเองผิดเพื่อนก็ถามบ้างนะว่าชวนไปเจอบ้าง แต่เราไม่่พร้อมเจอกับใครเลย แม้แต่พ่อ เจอพ่อได้อย่างเดียวความเครียดมีหลายอย่าง ไม่สามารถพูดอะไรได้คงถามแพทย์อยู่ว่าหนูเป็นโรคซึมเศร้าไม่รุ่นแรงรึเปล่าหรือว่าปกติคะเพราะหนูกินข้าวไม่ค่อยลงแล้วแต่อารมณ์ขึ้นๆลงๆ ไม่ร่าเริง ไม่ค่อยมีความสุขเวลาเขาไม่อยู่แล้ว ไม่มาทักหา ไม่มาเป็นห่วง เงียบมาก ร้องไห้ทุกวันทุกคืน แม้ไปข้างนอกก็ฝืนใจกันอยู่เวลาไปเรียนไปทำงานเรื่องพ่อ ไม่ต้องห่วง แต่เรื่องแม่ ยิ่งทำให้หนูเหนื่อย ยิ่งพูดยิ่งหนูเหมือนบังคับใจหนูแม่บอกว่าถ้าคิดว่ายุ่งมาก จบการเป็นแม่ลูก แต่ความสัมพันธ์ของหนูไม่สามารถบังคับใจหนูได้จริงๆค่ะ แต่หนูรู้แก่ใจๆกันอยู่ว่า เกียดแฟนแม่มาก มีหลายอย่างที่ไม่ควรพูดถึง