สวัสดีค่ะตอนนี้อายุ22ปีแล้วค่ะ หนูรู้สึกไม่มีความสุขกับชีวิตเลยค่ะ มีหลายครั้งที่คิดจะฆ่าตัวตายแต่ก็กลัวพ่อแม่เสียใจ หนูเป็นลูกคนโตค่ะเหมือนพ่อแม่คาดหวังว่าต้องเป็นแบบอย่างที่ดี พยายามค่ะแต่ทำเท่าไหร่ก็รู้สึกว่ามันยังไม่มากพอ เมื่อก่อนครอบครัวเคยอยู่ด้วยกันค่ะแต่ตอนนี้พ่อย้ายไปอยู่กับเมียน้อยได้5ปีแล้วค่ะ ทุกอย่างมันเหมือนกับถาโถมเข้ามายิ่งต้องทำทุกอย่างให้มันดีขึ้นกว่าเดิม แต่มันไม่ใช่อย่างที่คิดไว้ค่ะเมื่อ2ปีที่แล้วหนูลาออกจากมหาวิทยาลัยเพราะเข้ากับเพื่อนไม่ได้ ทำให้เครียดหนักกว่าเดิม เรื่องลาออกไม่ได้บอกพ่อค่ะกลัวพ่อเสียใจที่มีลูกแบบนี้ งานทุกอย่างในบ้านหนูทำหมดรวมทั้งธุรกิจของครอบครัวด้วย ความสุขจริงๆในชีวิตหนูเหมื่อนมันไม่มีจริงเลยค่ะ เหมือนแค่หลอกคนอื่นว่าเรามีความสุขแต่เรารู้ดีว่ามันไม่มี แม่อยากให้สอบเข้างานข้าราชการแต่หนูไม่ต้องการเลยค่ะ กลัวเป็นเหมือนตอนเรียนมหาลัยกลัวว่าต้องอยู่คนเดียว ทำอะไรคนเดียวทั้งๆที่เวลาอยู่บ้านก็ต้องไปไหนมาไหนคนเดียวแต่ก็รู้สึกว่ากลัวอยู่ เหนื่อยมากค่ะจนคิดว่าถ้าตายไปน่าจะสบายกว่านี้ บางครั้งหนูก็อยากมีแฟนเหมือนน้องชายบ้างมีคนมาจีบแต่ไม่กล้าเปิดใจค่ะ เพราะไม่อยากโดนทิ้งเหมือนที่พ่อทิ้งแม่กับหนูไป บางเวลารู้สึกว่าชีวิตต้องไปต่อแต่บางเวลาก็รู้สึกว่าไปต่อไม่ไหวแล้ว คิดหาวิธีการตายไว้หลายแบบค่ะแต่ห่วงหมาที่เลี้ยงไว้เสียใจที่หนูทิ้งมันไป
สวัสดีค่ะ จากที่เล่ามา คิดว่า มีภาวะทางอารมณ์ไม่ปกติ อาจมีภาวะเครียด หรืออาจมีภาวะโรคซึมเศร้าค่ะผู้ป่วยโรคซึมเศร้าจะมีอาการที่เปลี่ยนแปลงทั้งอารมณ์ ความรู้สึกนึกคิด ความจำ ความสัมพันธ์กับคนรอบข้างเปลี่ยนไป และอาการแสดงทางร่างกายต่างๆ โดยอาการอาจเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็วเป็นสัปดาห์ หรือค่อยเป็นค่อยไปเป็นก็ได้-อาการทางอารมณ์ เช่น เศร้า หดหู่ อ่อนไหว บางคนอาจมีความรู้สึกไม่แจ่มใส เบื่อหน่าย บางคนมีอาการหงุดหงิด ฉุนเฉียวได้-ความรู้สึกนึกคิด เช่น มองอะไรแย่หมด ท้อแท้หมดหวัง รู้สึกไร้ค่า ไร้ความสามารถ บางคนอาจมีอารมณ์ชั่ววูบอยากทำร้ายตนเอง-สมาธิความจำแย่ลง-ความสัมพันธ์กับคนรอบข้างเปลี่ยนไป อาจจะเก็บตัว ไม่ค่อยพูด ทำงานแย่ลง-อาการแสดงทางร่างกาย เช่น อ่อนเพลีย ไม่มีแรง นอบหลับๆตื่นๆ ไม่เจริญอาหาร น้ำหนักลด ท้องผูก ท้องอืด ปวดหัว ปวดตามตัว เป็นต้น-การรักษา: ในรายที่เป็นมาก แพทย์จะให้ยาช่วย แต่บางรายที่เป็นไม่มากแพทย์อาจจะพูดคุยให้คำแนะนำเพื่อให้อาการดีขึ้น**ดังนั้นจึงแนะนำให้ ควรเล่าถึงภาวะทางอารมณ์ให้คนใกล้ชิดหรือคนในครอบครัวเพื่อให้อารมณ์ผ่อนคลายและช่วยแก้ไขปัญหานะคะ อีกทั้งควรไปพบแพทย์เพื่อรับการวินิจฉัยและได้รับการรักษาอย่างเหมาะสม.ขอเป็นกำลังใจให้นะคะ