เป็นแบบนี้มา 2ปีแล้ว ตอนนี้อายุ 16 รู้สึกเบื่อหน่าย ไม่อยากทำอะไร ชอบดูอะไรเศร้าๆ ชอบความรู้สึกตอนร้องไห้ นอนไม่ค่อยหลับ คิดไปเอง เครียดเพราะคิดมาก มีอาการเหม่อบ่อยๆ ตอนมีคนถาม ก่อนตอบจะเว้นช่วงนานมาก กว่าจะตอบคือคิดแล้วคิดอีก ชอบนึกถึงอะไรที่บั่นทอนตัวเอง เก็บตัวอยู่ในห้อง กลัวการมีคนมอง ไม่อยากเจอใคร รู้สึกเหนื่อยกับทุกอย่าง ตอนนี้ลาออกจากโรงเรียนแล้ว ยิ่งรู้สึกเหงาลงไปอีก อยู่กับเพื่อนหรือพ่อแม่ต้องร่าเริง ไม่อยากแสดงด้านอ่อนแอให้ใครเห็น รู้สึกว่าไม่มีใครรักเราจริงๆ เราทำอะไรผิดหรอ รักเราบ้างไม่ได้หรอ เอยากตายเอามากๆแต่อยู่ดีๆก็รู้สึกเฉยๆเอง เป็นคนพูดน้อย แต่บางทีกลับพูดมาก เห็นเพื่อนบอกอย่างนี้นะคะ ตอนอยู่กับเพื่อน ครอบครัว บางครั้งก็รู้สึกมีความสุข มีความสุขมาก สักพักกลับรู้สึกดิ่งลงมา ตอนอยากทำคือทำปุ้ปปั้บเลย ถ้าไม่ทำคือไม่ทำเลย ไม่ชอบให้ใครมาพูดย้ำบ่อยๆ หงุดหงิดง่าย รู้สึกถึงความก้าวร้าวของตัวเอง แต่ทำอะไรไม่ได้เลย อึดอัด ต้องเก็บไว้คนเดียว แสดงกริยาที่คิดอยู่ในหัวตอนหงุดหงิดไม่ได้ แม่ไม่ชอบคนก้าวร้าว ขี้ลืมง่ายมาก อย่างกับความจำสั้น บางครั้งไม่ถึง5นาทีก็ลืมว่าเคยพูดอะไรไป เคยโดนบุลลี่ที่โรงเรียน แต่ก็ยังผ่านมาได้ ช่วงนี้เบื่ออาหาร นอนไม่ค่อยหลับ บางทีก็นอนเกือบ13ชั่วโมง นั่นแหละค่ะ ^_^
 เท่าที่เล่าอาการของ เริ่มเข้าสู่ ภาวะโรคซึมเศร้า คำแนะนำ ควรอย่าเก็บตัวคนเดียว คอยหาคนคอยปลอบใจ ระบายปัญหาความกลัดกลุ้มออกมาจะช่วยให้สบายใจปลอดโปร่งมากขึ้น ที่สำคัญคือ อย่าคิดทำร้ายตัวเองเด็ดขาด ลองกิจกรรมที่ทำแล้วสบายใจ การออกกำลังกาย เล่นกีฬา งานอดิเรกทำ ดูหนังฟังเพลงให้สบายใจ ทำกิจกรรมบำเพ็ญประโยชน์ นั่งสมาธิ จะช่วยได้มาก ทำให้จิตใจไม่สับสน ความจำจะได้ดีขึ้นไม่ทราบได้เคยไปพบแพทย์หรือยังครับ แพทย์จะให้ทำกิจกรรมบำบัดก่อน ถ้าอาการยังไม่ดีขึ้นก็จะทำการให้ยาช่วย บ้างกรุณาอ่านเพิ่มเติม เรื่องโรคซึมเศร้าได้ที่นี่