สวัสดีค่ะ หนูอายุกำลังจะเข้า17ปี เวลาหนูเครียด โดนกดดัน หรือได้รับคำพูดแย่ๆใส่อาจมากหรือน้อยก็อ่อนไหวได้ง่ายมากค่ะ หนูร้องไห้บ่อย นิดๆหน่อยก็ร้องไห้ เมื่อก่อนหนูไม่เคยเป็นเลยค่ะ จนขึ้นม.3หนูมีอาการแบบนี้ ร้องไห้ติดหลายคืนบางครั้งก็ไม่ทราบสาเหตุ ในใจลึกๆมันหนักอึ้งเหมือนมีเรื่องให้คิดตลอดเวลาและสามารถร้องไห้ได้ทุกที่ที่ต้องการ เวลาร้องไห้หนูจะชอบทำร้ายตัวเอง เช่น จิกหัว จิกหน้า จิกแขน หยิกแขน ตบหน้า ทำยังไงก็ได้ให้เจ็บแล้วความรู้สึกจะดีขึ้นค่ะ หนูมีความคิดที่ไม่อยากมีความรู้สึก อยากหายไป เวลาไปโรงเรียนจากที่สนิทกับเพื่อนแต่ล่าสุดได้ทะเลาะกันจากที่คิดว่าเพื่อนคือเซฟโซนตอนนี้หนูกลับกลัวทุกสายตาที่มองมา หนูไม่กล้าไว้ใจใคร หนูคิดว่าทุกคนน่ากลัวมาก เหมือนในสายตามีคำด่าอยู่ในนั้น หนูรู้สึกโดดเดี่ยวไม่เป็นตัวของตัวเองเหมือนเมื่อก่อน ทุกครั้งที่หนูคิดมากทุกครั้งที่ร้องไห้มันมีเสียงดังๆในหัวหนูตลอดแต่มันก็เงียบ เป็นความดังในหัวที่เงียบหนูไม่รู้จะอธิบายยังไง จากที่เคยชอบการพูดหน้าชั้นเรียนตอนนี้หนูไม่ชอบมันมากๆ หนูไม่กล้าสบสายตาใคร กลับมาบ้านหนูรู้สึกว่าตัวเองเป็นลูกที่แย่ เป็นที่ไม่ต้องการ หนูจำคำพูดที่แม่พูดตอนเด็กๆได้ดีว่าแม่ไม่ได้อยากให้หนูเกิดมา หนูเคยโดนแม่ตบหน้าและทุกครั้งที่มีเรื่องเครียดภาพวันนั้นจะเข้ามาในหัว หนูไม่มีสมาธิจดจ่ออะไรมาก จากที่ชอบอ่านนิยายตอนนี้อ่านได้ไม่กี่บรรทัดก็ต้องหยุด หนูหงุดหงิดง่าย เวลาโพสต์รูปลงโซเชียลหนูรู้สึกกลัวว่ารูปตัวเองจะไปทำให้ใครไม่ชอบ หนูรู้สึกว่าทุกคนมองหนูเหมือนเศษขยะเศษอาหาร รู้สึกไร้ค่ามากเลยค่ะ หนูป็นอะไรหรือเปล่าคะ หนูต้องทำยังไง
สวัสดีค่ะ อาการมีความเครียด อ่อนไหว ร้องไห้บ่อยๆ รู้สึกกลัวที่จะเข้าสังคม รู้สึกไร้ค่า ไม่มีสมาธิดังกล่าวมานั้น อาจจะเป็นภาวะที่เกิดขึ้นชั่วคราวเพื่อต้องพบกับปัญหาหรือสถานการณ์ที่ทำให้ไม่ชอบใจ ซึ่งถ้าเป็นภาวะชั่วคราว ถ้ายังไม่ได้มีความคิดอยากทำร้ายตนเองหรือผู้อื่น หรือไม่ได้กระทบกับการใช้ชีวิต อาจเป็นภาวะชั่วคราวที่ไม่อันตรายแต่หากภาวะดังกล่าวเป็นนานติดต่อกันเกิน 2 สัปดาห์อย่างต่อเนื่อง เป็นรุนแรง ทำให้แยกตัวออกจากเพื่อนฝูง เก็บตัวมากขึ้นอย่างชัดเจน มีความคิดอยากทำร้ายตนเอง พฤติกรรมการกินการนอนเปลี่ยนไป อาจจะเข้าข่ายมีโรคซึมเศร้า โรคอารมณ์ 2 ขั้ว ความผิดปกติทางด้านอารมณ์หรือบุคลิกภาพอย่างรุนแรง ที่ควรไปพบแพทย์เพื่อตรวจประเมินสุขภาพจิต และเข้ารับการรักษาด้วยยาหรือจิตบำบัดอย่างเหมาะสมในระยะยาวเบื้องต้น รักตนเองให้มากๆ ไม่คิดถึงเหตุการณ์ในอดีตมากจนเกินไป ใช้เวลาอยู่กับปัจจุบัน หาสิ่งที่ชอบทำเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ พูดคุยกับคนใกล้ตัวเพื่อระบายความทุกข์ อาจบอกความรู้สึกของเราออกไปบ้าง ว่าตอนนี้เราเครียด เราไม่ชอบอะไร บางครั้งการได้พูดหรือเขียนระบายออกไปบ้าง ก็จะช่วยได้บ้างในเบื้องต้นค่ะ