สวัสดีค่ะ ตอนนี้หนูอายุ 18 ปีค่ะ อยากปรึกษาใครสักคนแต่ไม่ค่อยมีใครรับฟังเรื่องของเราซะส่วนใหญ่เลยเกิดความน้อยใจบ่อยมาก บางครั้งก็หงุดหงิด และร้องไห้คนเดียว ใครพูดใรนิดหน่อยก็ร้องไห้ อาการเริ่มมีตั้งแต่ปี 2557 หรือตอนเรียนอยู่ ม.2 ค่ะ มีหลายสาเหตุเกิดขึ้นกับตัวหนู พ่อแม่แยกทางกันบ้าง หาที่เรียนบ้าง อกหักบ้าง ตอนนี้เลยทำให้คิดอยู่ตลอดเวลาว่าเราเป็นต้นเหตุการเกิดเรื่องทั้งหมด เคยมีความคิดอยากฆ่าตัวตาย แบบว่าตายๆไปก็ดีจะได้ไม่ต้องเกิดปัญหาใรขึ้นอีก ปกติเป็นคนร่าเริงแต่ ณ ตอนนี้อยากอยู่คนเดียว แยกตัวออกมาอยู่คนเดียว เพื่อนชักชวนไปเที่ยวแต่ก็ปฎิเสธทุกครั้ง จนมีคนทักว่าหยิ่งบ้างใรบ้างที่คิดตอนนี้จะหาที่เรียนที่ไหนดี ทะเลาะกับแฟนบ้างบางครั้งแอบร้องไห้คนเดียวก็มี แต่ดูเหมือนคนรอบข้างและคนที่เรารักไม่สนใจเราเลย แอบคิดคนเดียวว่าเราต้องการความรักมากเกินไปรึเปล่า อาการแบบนี้เคยไปปรึกษาแถวบ้านแล้วเขาแนะนำให้เข้าสู่สังคม เข้าสังสรรค์บ้าง ก็ทำแล้วดีขึ้นแต่ตอนนี้รู้สึกว่าทำตามเขาบอกแล้วแย่กว่าเดิมทำให้คิดมากหนักไปอีกค่ะ ปวดหัวบ่อยมาก บางทีก็ไม่กินข้าวเป็น 2-3 ก็มีค่ะ ชอบคิดในแง่ลบตลอดตั้งแต่มีอาการมา มีปัญหาใรเกิดขึ้นจะท้อแท้ไม่อยากสู้กับปัญหานั้น พอจะมีวิธีไหนรักษาอาการที่หนูเป็นตอนนี้ได้บ้างค่ะ T-T
สวัสดีค่ะ @จากที่เล่ามา คิดว่า มีภาวะทางอารมณ์ไม่ปกติ อาจมีภาวะเครียด หรืออาจมีภาวะโรคซึมเศร้าค่ะ @ผู้ป่วยโรคซึมเศร้าจะมีอาการที่เปลี่ยนแปลงทั้งอารมณ์ ความรู้สึกนึกคิด ความจำ ความสัมพันธ์กับคนรอบข้างเปลี่ยนไป และอาการแสดงทางร่างกายต่างๆ โดยอาการอาจเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็วเป็นสัปดาห์ หรือค่อยเป็นค่อยไปเป็นก็ได้ -อาการทางอารมณ์ เช่น เศร้า หดหู่ อ่อนไหว บางคนอาจมีความรู้สึกไม่แจ่มใส เบื่อหน่าย บางคนมีอาการหงุดหงิด ฉุนเฉียวได้ -ความรู้สึกนึกคิด เช่น มองอะไรแย่หมด ท้อแท้หมดหวัง รู้สึกไร้ค่า ไร้ความสามารถ บางคนอาจมีอารมณ์ชั่ววูบอยากทำร้ายตนเอง -สมาธิความจำแย่ลง -ความสัมพันธ์กับคนรอบข้างเปลี่ยนไป อาจจะเก็บตัว ไม่ค่อยพูด ทำงานแย่ลง -อาการแสดงทางร่างกาย เช่น อ่อนเพลีย ไม่มีแรง นอบหลับๆตื่นๆ ไม่เจริญอาหาร น้ำหนักลด ท้องผูก ท้องอืด ปวดหัว ปวดตามตัว *คนไข้หากมีอาการมากขึ้น อาจมีอาการหลงผิด ประสาทหลอน หูแว่วได้ *โรคซึมเศร้านี้ยังมีลักษณะอาการคล้ายโรคอื่นอีก เช่น โรควิตกกังวล โรคอารมณ์แปรปรวน โรคสมองอักเสบ โรคไทรอยด์ทำงานบกพร่อง เป็นต้น -การรักษา: ในรายที่เป็นมาก แพทย์จะให้ยาช่วย แต่บางรายที่เป็นไม่มากแพทย์อาจจะพูดคุยให้คำแนะนำเพื่อให้อาการดีขึ้น **ดังนั้นจึงแนะนำให้ ควรเล่าถึงภาวะทางอารมณ์ให้คนใกล้ชิดหรือคนในครอบครัวเพื่อให้อารมณ์ผ่อนคลายและช่วยแก้ไขปัญหานะคะ หากอาการไม่ดีขึ้น ควรไปพบแพทย์เพื่อรับการวินิจฉัยและได้รับการรักษาอย่างเหมาะสม. เป็นกำลังใจให้นะคะ