สวัสดีค่ะ คือตอนนี้หนูอยู่ม.6แล้วมีเรียนการต่อในอนาคตว่าอยากเป็นอะไรคือตอนแรกหนูมีอาชีพหนึ่งที่อยากเป็นมาก(สายศิลป์) ตอนแรกหนูเรียนกับพี่คนหนึ่งคนนี้หนูรู้สึกสบายใจตอนอยู่กับเค้า เพราะนิสัยเราคล้ายๆกัน แต่พี่เค้าไม่ค่อยสอนแบบเจาะลึกเท่าไร พี่เค้าเลยแนะนำพี่อีกคนให้ซึ่งพี่คนนี้สอนแบบเจาะลึกจริงๆ แล้วหนูก็มารู้นิสัยคนในอาชีพนั้นได้หลังจากพี่คนนั้นแนะนำคนในอาชีพนี้หลายคน แต่ทั้งสังคม ความชอบหนูเข้ากับพวกเค้าไม่ค่อยได้เลยค่ะ แบบพูดมาหนูก็ไม่เข้าใจ แล้วพี่คนนั้นบอกว่ามันเป็นเรื่องจำเป็นสำหรับอาชีพนี้ ตอนแรกก็ไม่ได้อะไรมากเลยพยายามจะรู้เรื่อง ไปหาข้อมูลมาเยอะๆ แต่หนูไม่ชอบเรื่องพวกนั้นจริงๆค่ะ ช่วงนี้เลยลังเลว่ามันอยากจะทำจริงๆหรอ บางครั้งก็รู้สึกว่าต้องทำได้ แต่ช่วงนี้รู้สึกยอมแพ้เยอะกว่าปกติ ตอนนี้งานที่ได้มาคือไม่อยากทำเลยรู้สึกไม่ชอบไปเลยไม่อยากทำรู้สึกต่อต้านตัวเอง ทั้งที่เมื่อก่อนตัวเองจะทำเป็นสิ่งแรกๆ แล้วคนที่จะเป็นอาชีพนี้คือต้องเล่าว่าทำไมอยากเป็นด้วย แต่ละคนก็มีปมในใจทำให้อยากจะเป็น แต่หนูแค่ชอบเฉยๆ พออธิบายแบบนี้ก็โดนบอกมาต้องมีเหตุผล ที่ไปที่มา แต่คือหนูไม่มีจริงๆแค่ชอบ แล้วก็ไม่อยากแต่งเรื่องเพราะรู้สึกโกหกตัวเองยังไงก็ไม่รู้ อันนี้ก็คงเป็นสาเหตุหนึ่งด้วยค่ะตอนนี้คือมีบางครั้งพอคิดเรื่องนี้ก็ร้องไห้ แล้วคือเอาเรื่องนี้ออกจากหัวไม่ได้เลย เครียดเรื่องสอบ งาน การบ้าน บ้านเมือง บวกกับช่วงนี้หนูอ่านหนังสือเลยทำให้เวลานอนน้อย แล้วยิ่งเป็นคนที่ต่อให้หลับตานอน ก็ต้องใช้เวลาถึงครึ่งชม.หรือหนึ่งชม.ถึงจะหลับจริงๆ กลายเป็นว่าได้นอนแค่ 3-4 ชม. อาหารก็ไม่ค่อยอยากกินกินแค่ 2-1 มือ ช่วงนี้ผอมลงมากแล้วรู้สึกว่าหนูจะมีโรคประจำตัวอยู่คือบางครั้งก็เจ็บที่ อก,ท้อง ซ้าย-ขวา ตอนแรกว่าจะไปตรวจแต่ช่วงนั้นโควิดมันระบาดเลยไม่ได้ไป แล้วหนูก็เป็นพวกคิดเล็กคิดน้อยเยอะที่จริงก็รู้ตัวอยู่ว่ามีความมีเครียดสะสมตลอดตั้งแต่ช่วงมีโควิดแรกๆ แต่ถึงอย่างนั้นก็พยายามเพื่อที่จะกลับมาเป็นเหมือนเดิม ทั้งฟังเพลง ระบายใหเ้แม่ฟัง ทำงานอดิเรกแต่ก็ได้แค่แปปหนึ่ง ที่จริงถ้าได้ไปเที่ยวจะรู้สึกดีกว่านี้แต่ด้วยสถานการณ์บ้านเราเลยทำแบบนั้นไม่ได้ เลยอยากจจะได้คำแนะนำว่าในช่วงนี้ควรทำยังไงดีค่ะ(อันนี้แค่อยากได้คำแนะนำไม่ต้องตอบก็ได้)คือหนูคิดอยู่ว่าจะไปเอาอาชีพที่สำรองไว้ดีมั้ย อาชีพสำรองที่ 1.นั้นได้เงินเดือดน้อยมากแถมมีคนเรียนเยอะด้วย คนเก่งก็เยอะถ้ามาเรียนตอนนี้ไม่น่าทัน 2.คล้ายกับที่อยากเป็นตอนแรกที่จริงก็สับสนกับที่อยากเป็นอยู่บ่อยครั้ง แต่หนูไม่เคยรู้เรื่องนี้เลยแถมมันน่าจะเรียนเรื่องที่หนูไม่ชอบด้วย 3.เภสัช คือมันมั่นคงและก็ไม่ได้เกลียดอะไรขนาดนั้นแต่ก็ไม่ได้ชอบ แต่ถ้างั้นช่วงนี้ก็ต้องเรียนหนักมากและกลัวว่าถ้าเรียนจริงๆจะตามไม่ค่อยทันเพราะเป็นคนหัวช้า ต้องทบทวนเยอะกว่าคนอื่นกลัวจะไม่ไว้ขอบล่วงหน้าค่ะ...................และขอบที่มาอ่านเรื่องของหนูค่ะ................ถ้าเขียนผิดตรงไหนหรือเขียนวนไปมาก็ขอโทษด้วยค่ะ
สวัสดีค่ะ อาการรู้สึกดาวน์ คือหดหู่ ท้อแท้ใจกับปัญหาในชีวิต ไม่แน่ใจว่าจะต้องตัดสินใจต่อไปอย่างไรนั้น สามารถเกิดขึ้นได้กับทุกคนที่ต้องประสบปัญหาคล้ายๆกัน ซึ่งในคนปกติก็จะสามารถแก้ไขปัญหา และค่อยๆผ่านมันไปได้ ซึ่งการตัดสินใจควรเลือกจากสิ่งที่ชอบและเหมาะสมกับตนเอง ร่วมกับปรึกษากับผู้ที่ไว้ใจได้เพื่อช่วยให้คำแนะนำแต่หากมีอาการดาวน์ หดหู่ต่อเนื่องเกิน 2 สัปดาห์ มีพฤติกรรมการกินและการนอนเปลี่ยนแปลงไป ทำอะไรที่เคยชอบทำก็ไม่สนุก เก็บตัวมากขึ้น มีความคิดอยากทำร้ายตนเองนั้น อาจจะเข้าข่ายกลุ่มโรคจิตเวชบางอย่างเช่นโรคซึมเศร้า ที่ควรไปพบจิตแพทย์เพื่อประเมินเพิ่มเติมต่อไป ให้สังเกตอาการตนเองอย่างต่อเนื่อง ในตอนนี้ทำใจให้สบาย ทำสิ่งที่ชอบเพื่อผ่อนคลาย พักผ่อนให้เพียงพอค่ะ