สวัสดีค่ะ หนูอายุ21ปี ช่วงมัธยมที่ผ่านมามีนิสัยร่าเริง ตลก ไม่ค่อยเครียด เครียดเป็นบางครั้ง พออายุ18 เริ่มเข้ามหาวิทยาลัย เริ่มเครียดเรื่องงานบ้าง เรื่องเรียน การเงิน บ้างเล็กน้อย แต่ยังคง ร่าเริงได้อยู่ แต่ในช่วงประมาณ ปี 2 ปี 3 จนตอนนี้ขึ้น ปี4แล้ว รู้สึกว่าอาการของตัวเองเริ่มเปลี่ยน แต่จะในช่วงที่อยู่คนเดียวในห้อง ท่ามกลางความเงียบ (ปกติมัธยมจะติดเพื่อนตลอดเวลา พอมามหาลัยรู้ว่าอยู่คนเดียวสบายใจกว่า เพราะเพื่อนบางคนหนูไม่อยากเข้าหาเท่าไร ถ้าไม่ใช่กลุ่มตัวเอง แต่มีเพื่อนนะคะ ประมาณ7คน เป็นกลุ่ม หนูจะร่าเริง ยิ้มแย้ม ปกติค่ะ) และเวลากลางคืน ช่วงที่ใกล้จะนอน หนูรู้สึกว่าหนูจะคิดเรื่องที่ยังไม่เกิดขึ้น เป็นการคิดถึงเรื่องหนูมโนขึ้นเอง เช่น ถ้าต่อไปหนูขาดพ่อแม่ไป หนูจะอยู่ยังไง หนูไม่ได้แช่งท่านนะคะ แต่หนูรู้สึกวันนึงเป็นแบบนั่น หนูจะทำยังไง บางทีนึกถึงคนขอทาน คนที่ด้อยกว่าเรา หนูจะรู้สึกว่าหนูยังทำหน้าที่ตัวเองไม่ดีพอ เช่น ไม่ตั้งใจเรียน ใช้เงินในสิ่งที่ไม่จำเป็น กินข้าวเหลือในจาน อะไรแบบนี้อะค่ะ คือกลางคืนหนูชอบคิดอะไรแบบนี้ คิดแล้วร้องไห้ตลอดเลยอะค่ะ หนูมีความรู้สึกว่าถ้าคืนไหนหนูไม่ร้องไห้ก่อนนอนหนูจะไม่หลับอะค่ะ แต่ก็มีบางครั้งที่หลับไปโดยไม่คิดอะไรเลย เช่น เรียนทั้งวัน กลับมาเหนื่อยก็นอนเลย ไปวิ่งมา กลับหอมาก็นอนเลยอะไรแบบนี้อะค่ะ หนูไม่ชอบเวลาที่หนูต้องคิดอะไรแบบนี้เลยอะค่ะ หนูเป็นอะไรอะคะ อยาาไปหาจิตฯมาก แต่ยังไม่มีเวลาไปเลยค่ะ
สวัสดีค่ะ @จากที่เล่ามา คิดว่า มีภาวะทางอารมณ์ไม่ปกติ อาจมีภาวะเครียด หรืออาจมีภาวะโรคซึมเศร้าค่ะ @ผู้ป่วยโรคซึมเศร้าจะมีอาการที่เปลี่ยนแปลงทั้งอารมณ์ ความรู้สึกนึกคิด ความจำ ความสัมพันธ์กับคนรอบข้างเปลี่ยนไป และอาการแสดงทางร่างกายต่างๆ โดยอาการอาจเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็วเป็นสัปดาห์ หรือค่อยเป็นค่อยไปเป็นก็ได้ -อาการทางอารมณ์ เช่น เศร้า หดหู่ อ่อนไหว บางคนอาจมีความรู้สึกไม่แจ่มใส เบื่อหน่าย บางคนมีอาการหงุดหงิด ฉุนเฉียวได้ -ความรู้สึกนึกคิด เช่น มองอะไรแย่หมด ท้อแท้หมดหวัง รู้สึกไร้ค่า ไร้ความสามารถ บางคนอาจมีอารมณ์ชั่ววูบอยากทำร้ายตนเอง -สมาธิความจำแย่ลง -ความสัมพันธ์กับคนรอบข้างเปลี่ยนไป อาจจะเก็บตัว ไม่ค่อยพูด ทำงานแย่ลง -อาการแสดงทางร่างกาย เช่น อ่อนเพลีย ไม่มีแรง นอบหลับๆตื่นๆ ไม่เจริญอาหาร น้ำหนักลด ท้องผูก ท้องอืด ปวดหัว เป็นต้น -การรักษา: ในรายที่เป็นมาก แพทย์จะให้ยาช่วย แต่บางรายที่เป็นไม่มากแพทย์อาจจะพูดคุยให้คำแนะนำเพื่อให้อาการดีขึ้น **ดังนั้นจึงแนะนำให้ ควรเล่าถึงภาวะทางอารมณ์ให้คนใกล้ชิดหรือคนในครอบครัวเพื่อให้อารมณ์ผ่อนคลายและช่วยแก้ไขปัญหานะคะ หากอาการไม่ดีขึ้น ควรไปพบแพทย์เพื่อรับการวินิจฉัยและได้รับการรักษาอย่างเหมาะสม. เป็นกำลังใจให้นะคะ