หลังจากที่หนูนั่งเปิดใจกับเพื่อน เพื่อนบอกว่าหนูเงียบกว่าแต่ก่อนเยอะมากเลยไม่กล้าคุยกล้าเล่นด้วย เพื่อนบอกกลัวหนู หนูเลยพยายามจะปรับตัวซึ่งบุคคลิกหนูเป็นคนไม่ยิ้มไม่แสดงอาการเลยรู้สึกอึดอัดไม่เป็นตัวเองที่หนูต้องปรับตัวเพราะกลัวเพื่อนออกห่าง ซึ่งหลังจากที่เพื่อนบอกหนูก็กลับไปคิดมากว่าหนูเป็นขนาดเลยหรอ+กับเรื่องเรียนที่หนูคิดมากไปอีก หลังจากนั้นเวลาหนูเริ่มเครียดคิดมากจะมีอาการ ปวดหัวมาก มือเย็น ตัวร้อน นอนไม่หลับ และกลายเป็นว่านั่งเฉยๆก็ร้องไห้ เรื่องอะไรนิดหน่อยก็ร้องไห้ทั้งที่หนูเป็นคนเก็บอาการมาก หนูเริ่มไม่อยากออกจากบ้าน ไม่ค่อยอยากอาหาร ไม่อยากออกไปเจอใคร ไม่อยากไปเรียน หนูจะย้ำคิดย้ำทำ คิดซ้ำกับเรื่องเครียดได้ มันเลยทำให้หนูเงียบลงไปอีกทำให้คนรอบข้างรู้สึกกดดันอึดอัด พอหนูรู้แบบนี้มันทำให้หนูรู้สึกว่าหนูเป็นต้นเหตุ หนูเลยจะเกิดแบบเบื้องต้นตลอดจนหนูรู้สึกเหนื่อย ร้องไห้จนเหนื่อย รู้สึกว่างเปล่า หนูพยายามไม่คิดพยายามหลุดออกมาจากวังวนนั้นให้ได้แต่เหมือนหนูเดินอยู่กับที่ หนูปรึกษาระบายกับครอบครัวแล้วแต่ก็ยังไม่ดีขึ้น หนูรู้สึกใจไม่ได้ดี ระแวง กลัวเวลาอยู่ต่อน่าคน ซึ่งเมื่อก่อนช่วงประมาณอายุ14-16หนูไม่ได้เป็นขนาดนี้ยังเป็นแค่เครียดปวดหัวเล็ก ไม่มีความมั่นใจ หนูเป็นคนไม่ค่อยพูดอยู่แล้วเลยทำให้หนูอาจเก็บกดสะสมมาจนตอนนี้หนูอายุ17 หลังจาก1อาทิตย์ที่หนูเล่าข้างต้นทำให้หนูคิดอะไรหลายๆอย่างคิดไปต่างๆจนหนูอึดอัดอยากระเบิดออกมารู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเอง
สวัสดีค่ะ จากที่ เล่ามา คิดว่าเป็นภาวะทางอารมณ์ที่ไม่ปกติ แต่ยังสรุปไม่ได้ว่า เป็นโรคเครียด โรควิตกกังวล หรือเป็นภาวะทางอารมณ์อื่นๆนะคะโรคเครียด คือภาวะที่ต้องเผชิญแรงกดดันจากเหตุการณ์บางอย่าง ซึ่งมีผลให้ร่างกายและจิตใจตอบสนองต่อเหตุการณ์นั้นๆ โดยอาการมีตั้งแต่ นึกถึงเหตุการณ์นั้นซ้ำๆ, อารมณ์ขุ่นมัว, พฤติกรรมแปลกแยก, นอนหลับยาก, อ่อนเพลีย, ปวดท้องไม่ทราบสาเหตุ, ปวดศีรษะ, ฟุ้งซ่าน ไม่มีสมาธิ เป็นต้นในการดูแลตนเองเบื้องต้น แนะนำให้พูดคุยกับคนในครอบครัวหรือคนใกล้ชิดเพื่อผ่อนคลายทางอารมณ์ หางานอดิเรก ออกกำลังกาย นอนหลับพักผ่อนให้เพียงพอนะคะหากไม่ดีขึ้น แนะนำ ให้ผู้ปกครองพาไปพบจิตแพทย์ เพื่อพิจารณาการรักษามีตั้งแต่การบำบัดความคิดหรือพฤติกรรม และการใช้ยารักษา ค่ะขอเป็นกำลังใจให้นะคะ