อยากสอบถามหน่อยค่ะ ตอนนี้กำลังสงสัยว่าตัวเองเป็นโรคซึมเศร้าหรือเปล่า? ระยะที่เท่าไหร่? ช่วง1-2เดือน รู้สึกว่าตัวเองเบื่อทุกสิ่งทุกอย่าง ไม่มีความสุข ยิ้มได้หัวเราะได้ปกติ แต่จะมีช่วงระยะเวลาบางครั้งที่อยู่คนเดียว หรือคิดอะไรจะรู้สึกว่าเหนื่อย ท้อแท้ ไม่อยากทำอะไรเลย ไม่อยากตื่นมาเจอกับพรุ่งนี้อีกแล้ว ร้องไห้กับตัวเองบ่อยๆ บางวันรู้สึกไม่อยากทำอะไรเลยไม่อยากคิดอะไร แค่อยากอยู่นิ่งๆไม่มีอะไรมากวน หรือบางทีที่รู้สึกแย่มากๆอยากทำร้ายตัวเอง อยากฆ่าตัวตายให้มันจบๆไป แต่เราก็ยังห้ามตัวเองไม่ให้ทำได้ แต่ก่อนเป็นคนที่ชอบทำร้ายร่างกายตัวเองเฉยๆ พอมา2-3ปีที่ผ่านมานี้ เริ่มรู้สึกตัวเองมีอาการเหล่านี้เพิ่มขึ้นมา และคิดว่าน่าจะรุนแรงขึ้นด้วยเพราะเริ่มกระทบกับการดำเนินชีวิตของเรา เช่น เบื่อจนไม่อยากทำงาน ไม่อยากไปเรียน ไม่อยากเจอผู้คนเยอะแยะมากมาย ไม่อยากคิดอะไรอีกแล้ว มันทรมานมากค่ะ เราไม่รู้ว่ามันคืออะไร แต่รู้ว่าตัวเองทรมานจิตใจมากจนไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อ แต่ในบางทีก็มีความสุข จนเหิดความขัดแย้งกับตัวเองว่าเป็นโรคซึมเศร้าหรือเปล่า?
สวัสดีค่ะภาวะซึมเศร้าคือการที่มีความรู้สึกเศร้า เครียดจากเรื่องต่างๆในชีวิตไม่ว่าจะเป็นจากเรื่องส่วนตัว เรื่องในครอบครัว หรือการทำงาน ทำให้มีความรู้สึกไม่อยากจะทำอะไร ทำอะไรที่เคยทำก็ไม่สนุก ไม่อยากเข้าสังคม คิดมาก ร้องไห้คนเดียว รู้สึกเบื่อต่อสภาพความเป็นอยู่ ซึ่งภาวะซึมเศร้าจริงๆแล้วเป็นภาวะที่เกิดได้กับคนทั่วไปในสภาวะที่ต้องเผชิญกับความเครียด ความกดดัน แต่ในคนทั่วไปจะค่อยๆดีขึ้นเองเมื่อเวลาผ่านไป จะไม่เป็นเรื้อรัง จนรบกวนชีวิตและการเรียน การทำงานหากมีภาวะซึมเศร้านานติดต่อกันเกิน 2 อาทิตย์ร่วมกับมีความคิดอยากฆ่าตัวตาย อาจมีอาการเบื่ออาหาร หรือในบางรายก็จะไปรับประทานทานอาหารมากขึ้น น้ำหนักเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว นอนน้อยหรือนอนมากกว่าปกติ และเก็บตัวมากจนไม่ออกไปทำงาน ไม่ออกไปเข้าสังคม อันนี้จึงจะจัดว่าเป็นโรคซึมเศร้าแนะนำไปพบจิตแพทย์เพื่อประเมินสภาพจิตใจเบื้องต้นว่าน่าจะเข้ากับกลุ่มอาการได้มากที่สุด หากพบว่าเป็นโรคซึมเศร้าจริงอาจจ่ายยาต้านเศร้าร่วมกับทำจิตบำบัดค่ะขอเป็นกำลังให้ตั้งสติ และสู้ชีวิตผ่านปัญหาและอุปสรรคต่างๆไปให้ได้ค่ะ หากมีความทุกข์ใจ ควรพยายามพูดคุยกับเพื่อนหรือคนในครอบครัวที่เราไว้ใจได้เพื่อระบายความทุกข์ ไม่เก็บตัวอยู่คนเดียวนานจนเกินไปเพราะจะทำให้ฟุ้งซ่านมากขึ้น พยายามหากิจกรรมที่ชอบทำเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจจากเรื่องเศร้า และอย่ากลัวหรืออายที่จะไปขอคำแนะนำหรือความช่วยเหลือจากจิตแพทย์หรือนักจิตวิทยาค่ะ