หนูอายุ 18 ปี ย้อนไปเมื่อตอนหนูยังเด็กเลยค่ะพ่อกับแม่ทะเลาะกันบ่อยมากพ่อติดเหล้ากลับบ้านมาตอนไหนก็เห็นพ่อกับแม่ทะเลาะกันตลอดแทบทุกวันเลยสักพักพ่อกับแม่ก็อย่ากันพ่อแยกไปทางแม่ไปมีคนใหม่ซึ่งเป็นชาวต่างชาติพ่อเลี้ยงเค้าดีมากๆเลยค่ะพอถึงช่วงขึ้นอนุบาลหนูก็โดนเพื่อนในห้องล้อเลียนว่าพ่อแม่แยกทางกันแล้วแม่ไปคบกับฝรั่งดองโดนแบบนี้แทบทุกวันเลยค่ะพอได้ขึ้นประถมก็ได้ย้ายโรงเรียนตอนแรกคิดว่าชีวิตจะได้ดีกว่าเดิมแต่ไม่เป็นอย่างที่คิดเลยค่ะโดนบูลลี่เพื่อนเค้าหมั่นไส้อะไรก็ไม่รู้สั่งเพื่อนไม่ให้เล่นด้วยก็เป็นทาสให้เค้าเพราะอยากมีเพื่อนช่วงนั้นละค่ะหนูเริ่มทำร้ายตัวเองโดยการต่อยกำแพงเค้าสั่งให้หนูทำเรื่องแย่ๆพอสมควรเลยล่ะค่ะหนูไม่กล้าบอกใครเลยว่าโดนอะไรบ้างได้แต่ทำร้ายตัวเองไปวันๆพอขึ้นม.ต้นมันเป็นช่วงที่หนูเริ่มเปลี่ยนไปชอบเพศเดียวกันหนูมีเพื่อนดีๆแค่ตอนม.1แค่2เทอมเป็นช่วงเวลาที่คิดว่าตัวเองมีตัวตนกับคำว่าเ่อนพอได้สอบย้ายห้องก็ได้ไปเจอเพื่อนใหม่ๆพอได้เพื่อนเลยแสดงตัวตนไปว่าชอบเพศเดียวกันคิดว่าเพื่อนจะรับได้ค่ะแต่กลับโดนเหยียดแล้วกลับไปช่วงเวลาเดิมอีกครั้งเวลาเทอม1มั่งคะพอสักพักไปเจอผู้หิงคนหนึ่งคือเค้าน่ารักมากเลยค่ะเลยไปขอคบเลยได้คบกันแต่ผญ.ค้นเค้าเป็นโรคหัวใจหนูก็ทำใจไว้แล้วละค่ะแต่เพื่อนที่เค้าเหยียดหนูรู้เข้าก็เริ่มมาตีสนิทหนูหนูไม่เอ๊ะใจอะไรนะคะเลยคุยด้วยเค้าถามว่ามีแฟนเหรอหนูก็ตอบไปว่ามีแล้วหนูก็บอกว่าแฟนหนูเป็นใครตอนแรกเค้าญาติดีกับหนูนะคะแล้วหลังจากนั้นหนูได้ทุนแล้วเพื่อนหนูคนนั้นเค้าไปบอกครูว่าหนูไม่จำเป็นต้องได้ทุนเพราะหนูรวยมีตังอยู่แล้ว(อันนั้นครูมาเล่าให้ฟังค่ะ)หนูเลยถามเพื่อนไปว่าทำไมทำแบบนี้เค้าบอกว่าหนูไม่จำเป็นต้องได้แล้วเค้าก็บอกว่าเกลียดหนูหนูเลยออกจากคนพวกนั้นมากินข้าวกับแฟนตอนเที่ยงตอนนั้นเค้าเป็นคนที่สำคัญในชีวิตหนูมากๆทั้งเพื่อนครอบครัวอาการทำร้ายตัวเองหนูหายไปยาวเลยละแต่คบได้6เดือนสักพักเพื่อนคนนั้นกลับมาพูดจาทำร้ายแฟนหนูบอกเค้าว่าหนูไม่รักเค้าแล้วผญ.ไม่ควรคบกันออกไปจากชีวิตหนูได้แล้วพูดต่อหน้าหนูด้วยละแล้วแฟนก็เดินร้องไห้ออกไปเลยเค้ายิ้มเหมือนชนะอะคือโกรธมากแต่ทำอะไรไม่ได้เลยต่อมาแฟนหนูก็มาขอเลิกหนูรั้งเท่าไรก็รั้งไม่อยู่แล้วเค้าก็หายไปแบบเงียบๆแล้วการทำร้ายตัวเองก็กลับมาหนูร้องไห้เอาเป็นเอาตายไปหลายวันแล้วโทษตัวเองที่ปล่อยให้แฟนร้องไห้คือรู้สึกผิดเอามากๆทั้งเครียด้งร้องไห้เอาแต่โทษตัวเองแล้วทำร้ายตัวเองสักพักหนึ่งผ่านไป1เดือนมั่งคะตอนนั้นหนูเริ่มได้เพื่อนกลุ่มเล็กๆ3คนเพราะได้ความช่วยเหลือจากครูความสุขเริ่มได้ไม่นานก็ได้ข่าวว่าแฟนเข้าโรงบาลเพราะโรคหัวใจกำเริบเข้าผ่าตัดสุดท้ายก็เค้าไม่รอดตอนนั้นคือเจ็บปวดเอามากๆเลยค่ะถึงจะมีเพื่อนแล้วแต่ก็ยังรู้สึกว่างเปล่าในชีวิตเอามากๆความรู้สึกมันฝั่งใจจนถึงทุกวันนี้สภาพในครอบครัวไม่ได้มีอะไรดีเหมือนกันค่ะคนในบ้านเอาแต่ทะเลาะกันแทบจะตีกันตายตื่นมาต้องมาฟังเสียงคนทะเลาะกันหนูก็ได้แต่เงียบทำเหมือนไม่เห็นอะไร(หนูต่อยกำแพงจนกำปั้นมันบวมแล้วเจ็บมากค่ะตอนนี้ยังไม่หายเลย) ตอนนี้หนูอยู่ม.ปรายใกล้เรียนจบแล้วหนูได้เพื่อนใหม่ีวิตดีขึ้นแต่สภาพจิตใจยังเหมือนเดิมแล้วยังทำร้ายตัวเองเพิ่มมากขึ้นเวลาโดนพูดเรื่องฝังใจน้ำตาจะไหลตลอดบางทีคิดเ่องเก่าๆเกิดอาการดาวน์แล้วก็ทำร้ายตัวเองหนูเคยฆ่าตัวตายมาแล้ว3ครั้งโดยการกินยาเกินขนาดผลที่ตามมาคือเวลาหนูเครียดหนูจะมีอาการเคลื่อนไส้พอโดนเพื่อนทิ้งหรือเค้าไม่คุยด้วยหนูรู้สึกเหมือนว่างเปล่าแล้วคิดว่าโดนเพื่อนเกลียดไปแล้ว
สวัสดีค่ะ จากอาการที่เล่ามาน่าจะมีความน้อยใจและความทุกข์จากปัญหาหลายๆอย่างในชีวิตขอให้ตั้งสติค่อยๆแก้ไขปัญหา และรักตัวเองให้มากๆไม่ทำร้ายตัวเอง ปัญหาทุกอย่างในชีวิตจะค่อยๆดีขึ้นได้หรือเราอาจจะรู้สึกกับมันน้อยลงแต่หากมีอาการที่เข้าข่ายโรคซึมเศร้า คือ มีความรู้สึกไม่อยากจะทำอะไร ไม่อยากเข้าสังคม คิดมาก ร้องไห้คนเดียว รู้สึกเบื่อต่อสภาพความเป็นอยู่ ติดต่อกันอย่างน้อย 2 อาทิตย์ขึ้นไป โดยไม่มีช่วงที่ดีขึ้นเลย มีความคิดอยากฆ่าตัวตาย อาจมีอาการเบื่ออาหาร หรือในบางรายก็จะไปรับประทานทานอาหารมากขึ้น น้ำหนักเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว นอนน้อยหรือนอนมากกว่าปกติ และเก็บตัวมากจนไม่ออกไปทำงาน ไม่ออกไปเข้าสังคม อันนี้อาจจะเป็นภาวะทางจิตที่อันตรายได้ ควรแจ้งให้ผู้ปกครองหรือครูทราบ เพื่อไปรับการรักษาที่เหมาะสมด้วยยาหรือการทำจิตบำบัดต่อไปค่ะการดูแลตัวเองเบื้องต้น พยายามหากิจกรรมที่ชอบทำเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจจากเรื่องเศร้า พูดคุยกับเพื่อนหรือคนในครอบครัวที่เราไว้ใจได้เพื่อระบายความทุกข์ ไม่เก็บตัวอยู่คนเดียวนานจนเกินไปเพราะจะทำให้ฟุ้งซ่านมากขึ้น