สวัสดีค่ะ คือก่อนคบกันเขาเข้ามาจีบเรา บอกรักเรา ดูแลเราดีมาก เราเลยตัดสินใจคบ เราคบกันอย่างดีมากเลยค่ะ ต่างคนต่างใส่ใจแล้วก็ดูแลกัน ทะเลาะกันไม่เคยข้ามวันก็คืนดีกันได้ นิสัยและความชอบก็คล้ายๆกัน มีต่างนิดหน่อยแต่ก็ไม่ใช่ปัญหาอะไรเลย คงเพราะที่พักอยู่ใกล้กัน เลยเจอกันบ่อยและสนิทกันไวค่ะ จนเวลาผ่านไปก็ผูกพันค่ะ คิดไปถึงอนาคตว่าถ้าได้อยู่ด้วยกันไปจนมีลูกก็คงจะดี คบกันมาปีครึ่งค่ะแต่ปีหน้าเขาจะไปต่างประเทศ อาจต้องอยู่ยาวหลายปี ส่วนเราก็ต้องไปทำโปรเจ็คใหญ่ที่ต่างประเทศเหมือนกัน คือต่างคนต่างต้องห่างกันแล้วค่ะ แล้วเขาก็มาสารภาพความจริงว่าที่คบกับเราเพื่อประชดแฟนเก่าเฉยๆ ที่ดูแลเราดีมาตลอดเพราะแฟนเก่าเขาบอกว่าถ้ามีแฟนก็ดูแลให้ดีๆ เลยเป็นเหตุผลที่เขาดูแลเราดีมาตลอด ทุกครั้งที่อยู่กับเราก็จะคิดในใจว่าถ้าได้ทำแบบนี้กับแฟนเก่าจะเป็นยังไง คิดถึงมาตลอดแม้จะเลิกกันมา4ปีแล้ว(เขาคบกัน2ปีค่ะ) และคิดว่าเราคงจะเลิกกับเขาเอง แต่พอคบกันไปนานๆ เขาก็รู้สึกได้ว่าเราเริ่มรักเขาจริงๆ เขาเลยรู้สึกผิดที่ปิดบังมาตลอด เลยมาสารภาพค่ะเขาบอกว่าตอนเด็กๆไม่ค่อยได้รับความรักจากที่บ้าน เลยรู้สึกว่าชีวิตว่างเปล่า จนไปตกหลุมรักผู้หญิง(แฟนเก่า)คนนึง ที่เห็นแล้วก็รักเลย ทั้งๆที่ไม่ใช่สเปคตัวเอง เขาเลยไปจีบละก็เป็นแฟนกัน แฟนเก่า(ซึ่งเป็นแฟนคนแรก)จึงเป็นคนที่มาเปลี่ยนชีวิตให้รู้สึกว่าชีวิตมีความหมาย เขาอยากจะอยู่กันไปจนแต่งงานมีลูก มีเป้าหมายชีวิตของตัวเอง แต่สุดท้ายแฟนเก่าก็บอกเลิกเขาและให้เป็นแค่เพื่อน พอคุยกันก็หาเรื่องทะเลาะกันตลอด แล้วก็ไม่ได้คุยกันอีก จนเมื่อตอนก่อนที่จะคบกับเรา2เดือน แฟนเก่าก็ทักว่าละคุยกันประมาณว่าถ้ามีแฟนก็ดูแลให้ดีๆล่ะ จึงเป็นเหตุให้เขาโกรธจัด ละมาจีบเรา เพื่อจะได้มีแฟนไปประชดแฟนเก่าเร็วๆ T^Tเขาบอกว่าตลอดเวลาที่คบกันไม่ได้รู้สึกอะไรมากขึ้นกว่าก่อนคบเลย คิดเหมือนเป็นน้องสาว ไม่ได้รู้สึกใจเต้นที่ได้อยู่ด้วยกันเหมือนแฟนเก่า ไม่ได้รู้สึกอยากคุยด้วยตลอดเวลาเหมือนแฟนเก่า(ถ้าคุยก็คุยได้ ถ้าไม่มีเรื่องคุยก็ไม่ได้ทักมา) เวลาเราร้องไห้ต่อหน้าก็ไม่ได้รู้สึกเศร้าตาม แค่รู้สึกสงสารเลยมาปลอบ ไม่เหมือนแฟนเก่าที่แค่น้ำตาไหลต่อหน้าก็ร้องไห้ตามไปแล้ว แต่ที่คบกับเราก็มีความสุขดี ไม่ได้รู้สึกอึดอัดเลย เราทำหน้าที่แฟนได้ดีมาก เอาใจเก่ง ไม่เอาแต่ใจ อยู่ด้วยแล้วไม่เครียด เขาบอกว่าให้เราเลือก ว่าจะคบต่อหรือจะเลิกก็ได้เราไม่เข้าใจมากๆว่าทั้งหมดคือแค่ทำไปตามหน้าที่จริงๆหรอ เขาเคยหึงเรา งอนเรา หวงเรา อ้อนเรา พอเราถามกลับ เขาก็บอกว่าจำไม่ได้แล้วว่าทำไมตอนนั้นถึงทำแบบนั้น เพราะเป็นแฟนมั้ง T^Tเรารู้ว่าทุกคนที่รู้เรื่องนี้จะบอกแน่นอนว่าให้เลิกกันไป ตอนแรกเราก็จะเลิก แต่สุดท้ายก็ทำไม่ได้ค่ะ เราอยากจะอยู่ข้างๆเขาต่อแม้เขาจะไม่ได้รักเรา แค่กับเราแล้วเขารู้สึกสบายใจ มีความสุข ไม่อึดอัดก็พอแล้ว เราอยากแสดงให้เขาเห็นว่าเรารักเขาจริงๆ และถ้าได้อยู่ข้างๆตอนเขาลำบากอาจจะหันมาสนใจเราก็ได้...มั้ง (เข้าใจค่ะว่าหวังลมๆแล้งๆ แต่ก็อยากลองพยายามดู ไม่อยากเสียใจภายหลัง)ตอนที่เราตัดสินใจคบ เขาก็มาสารภาพเพิ่มอีก! ว่ามีคนที่ทำให้ลืมแฟนเก่าได้แล้วคือเพื่อนคนนึงที่เคยเป็นรักแรกของเขา(ประมาณ7ปีที่แล้ว) ที่เคยแอบมองอยู่ห่างๆ และไม่ได้ติดต่อกันแล้ว พอได้คุยกันความรู้สึกว่าเคยแอบชอบก็กลับมา แล้วก็ตรงสเปคเขาทุกอย่าง แล้วเพื่อนคนนั้นก็ชอบแฟนเราค่ะ แฟนเราก็บอกว่าชอบเหมือนกัน แต่ทิ้งเราไม่ได้ เพราะเราเลือกที่จะอยู่กับเขา เขาบอกว่าซึ้งแล้วก็สงสารในตัวเราแล้วก็ไม่รุ้ว่าจะเจอใครที่ดีกว่าเราอีกไหม (แต่ก็ยังไม่ได้รู้สึกรัก แค่ประทับใจเฉยๆ) แล้วเขาก็เลือกที่จะไม่คุยกับเพื่อนคนนั้นอีก และเลือกที่จะดูแลเราให้ดีเหมือนเมื่อก่อน (แบบนี้เรียกว่าลองเปิดใจกับเราหรือเปล่าคะ)เราก็ดีใจค่ะที่เขาให้โอกาสเรา แต่อีกใจนึงก็เสียใจค่ะ เหมือนเราไปกั้นความรักของคน2คนอ่ะ เขาบอกว่าถ้าเราไม่เลิกกับเขา เขาก็จะไม่เลิกกับเรา แถมยังบอกอีกว่าจะแต่งงานกันก็ได้ต่อให้ไม่รักเรา แต่จะรักลูกเราแน่นอน ซึ่งมันก็เป็นเรื่องอนาคตค่ะ ถ้าเราอยู่ข้างๆเขาไปเรื่อยๆ อาจจะหันมารักเราหรือไม่รักก็ได้ สุดยอดแห่งการเดิมพัน เลยคิดมากค่ะช่วงนี้ก็อารมณ์ขึ้นๆลงๆมาก บางที่ก็มองโลกในแง่ดีกำลังใจเต็มเปี่ยม เรื่องของอนาคตไม่มีใครรู้หรอก แต่ก็อยากลองพยายามให้เต็มที่ แต่พอดึกๆก็จะเริ่มร้องไห้ คำพูดที่ว่าเขาไม่เคยรักเราเลยมันเจ็บจริงๆ รู้สึกไร้ค่า เขาไม่ได้ต้องการเราขนาดนั้น ความคิดมันตอกย้ำค่ะ อยากรู้วิธีหลุดออกจากความคิดมากนี้ซักที เพราะค่อนข้างส่งผลกระทบต่องาน และเดือนหน้ายังมีโปรเจ็คใหญ่อีก ถ้าไม่สามารถจัดการตัวเองได้ก็กลัวจะทำงานได้ไม่เต็มที่ อยากขอคำแนะนำมากๆค่ะ T^Tขอโทษนะคะที่พิมพ์ค่อนข้างยาว คิดว่าตัวเองไม่เป็นไรแล้ว แต่สุดท้ายก็ร้องไห้ออกมาจนได้ ช่วงนี้อยู่แต่ในที่พักคนเดียว เพราะทำงานฟรีแลนซ์ค่ะ อายุ20กว่าๆ รู้ว่ายังมีอนาคตและได้เจอคนดีๆอีกมาก แต่ก็อยากอยู่กับคนนี้จริงๆค่ะ ขอบค่ะ
สวัสดีคะเรื่องความสัมพันธ์ และความรู้สึเป็นเรื่องละเอียดอ่อนค่ะ ซึ่งยากที่จะเข้าใจได้ ทั้งที่ๆ ประวัติก็มีเหตุผลให้หยุดสานต่อความสัมพันธ์นะค่ะ แต่เข้าใจค่ะว่าคงทำได้ยากค่ะ ดังนั้นมาถึงจุดนี้อยากจะแนะนำในเรื่องของการปรับตัว และการเตรียมความพร้อมที่จะให้พร้อมถ้ามีเรื่องของการตัดสินใจขึ้นมาอย่างกระทันหันของคนสองฝ่ายนะค่ะสิ่งที่ต้องคำนึงถึงมีดังนี้ค่ะเรื่องภาวะซึมเศร้า ภาวะวิตกกังวลที่เกิดขึ้นกับ โรคซึมเศร้าโรคซึมเศร้าความหวารระแวง และความไม่ไว้เนื้องเชื้อใจความสัมพันธ์ทางกาย ที่อาจจะต้องระวังในเรื่องของการโรคทางกาย และการตั้งครรภ์เมื่อไม่พร้อม (ซึ่งเนื่องจากความไม่แน่นอนดังนั้นการป้องกันไว้ก่อนจะดีที่สุดค่ะ)การหาบุคคลที่ไว้ใจได้เพื่อเป็นที่ปรึกษานะค่ะจากภาวะดังกล่าวข้างต้น และประกอบกับทำงานที่บ้าน มีการแยกตัวเองออกจากสังคมมากอาจจะทำให้มีความผิดในแง่ลบได้มากค่ะ คงแนะนำว่าช่วงนี้อาจจะพยายามหากิจกรรมที่จะได้ออกไปข้างนอกบ้างค่ะ และควรที่เริ่มปรึกษาจิตแพทย์ไว้ก่อนนะค่ะนอกจากนี้การได้พูดคุยกับนักจิตบำบัด เพื่อค้นหาสิ่งที่ตัวเองต้องการอาจจะช่วยได้มากที่สุดในกรณีของค่ะ