สวัสดีค่ะ หนูอายุ16ค่ะ หนูเป็นคนที่ค่อนข้างซีเรียสกับเรื่องเรียนตั้งเเต่เด็กๆค่ะ เป็นคนที่จริงจังด้วยพื้นฐานครอบครัวค่ะ หนูเครียดมากๆในเรื่องเรียนค่ะเพราะหนูเคยทำได้ดีในตอนเด็กเเต่ปัจจุบันถดถอยลงเพราะหลายๆปัจจัยค่ะ หนูพยายามหนักมากๆเพื่อที่จะปรับปรุงตัวเอง เเต่เหมือนไม่มีใครเห็นความพยายามของหนูเลย ช่วงที่ผ่านมาหนูรู้สึกเศร้าเเละเครียดมากๆจนอยากตายค่ะ เเต่หนูไม่กล้าพอ ที่บ้านไม่มีใครเข้าใจความรู้สึกหนูเลยค่ะ หนูเคยบอกเเล้วว่าหนูเครียดช่วยอย่ากดดันหนูได้มั้ย อย่าพูดถึงเรื่องเรียนสักพักได้มั้ย หนูขอพัก เเต่คำถามที่หนูได้กลับมาคือ เครียดอะไรนักหนาหรอ หรือไม่ก็ไม่เห็นมีอะไรให้เครียดเลยนิ หนูเป็นเด็กที่ไม่ค่อยชอบเเสดงความรู้สึกให้ใครเห็นค่ะ นานๆจะร้องไห้ให้คนอื่นเห็นที เเต่หนูนั่งเเอบร้องไห้คนเดียวทุกวันทั้งเดือนเลยค่ะ เเต่ทุกวันก้อพยายามทำตัวปกตินะคะ เเต่หนูอารมณ์เสียง่ายขึ้น เเล้วก็ไม่ค่อยอยากพูดกับใครค่ะ หนูเหนื่อยเเล้วค่ะ หนูไม่อยากอยู่เเล้ว หนูไม่รู้จะอธิบายกับพ่อเเม่ยังไงดีว่าหนูรู้สึกยังไง เเล้วหนูก็ไม่กล้าพอที่จะพูดด้วยค่ะ หนูรู้สึกเป็นส่วนเกินของครอบครัว รู้สึกว่าตัวเองถ้าไม่มีหนูเเล้วมีเเค่พี่สาวทุกคนจะเเฮปปี้มากกว่านี้ค่ะ หนูเเทบไม่รู้สึกถึงความรักที่หนูได้จากพ่อเเม่เลยค่ะ หนูรู้สึกเเย่มากๆเลยค่ะ ไม่มีสมาธิ ระเเวงคนรอบตัวว่าจะมีใครว่าเรารึเปล่า เเค่มีอะไรมาสะกิดใจหนูนิดเดียวเรื่องเรียนเเละเรื่องครอบครัวคือหนูร้องไห้เลยค่ะ หนูรู้สึกว่าความรู้สึกของหนูมันเปราะมากเเบบอีกนิดเดียวจะขาดเเล้วตายเลยค่ะ
สวัสดีค่ะ จากอาการที่เล่ามา อาจเป็นอุปนิสัยที่เป็นคนจริงจังทำให้เกิดความเครียดและกดดันได้ง่าย อีกทั้งมีเหตุการณ์ที่กดดันเข้ามาในชีวิต ซึ่งอาจทำให้เกิดภาวะซึมเศร้า โรคซึมเศร้า หรือความผิดปกติทางอารมณ์ขึ้นมาได้ภาวะซึมเศร้าคือการที่มีความรู้สึกเศร้า เครียดจากเรื่องต่างๆในชีวิตไม่ว่าจะเป็นจากเรื่องส่วนตัว เรื่องในครอบครัว หรือการทำงาน ทำให้มีความรู้สึกไม่อยากจะทำอะไร ไม่อยากเข้าสังคม ซึ่งภาวะซึมเศร้าจริงๆแล้วเป็นภาวะที่เกิดได้กับคนทั่วไปในสภาวะที่ต้องเผชิญกับความเครียด ความกดดัน แต่ในคนทั่วไปจะค่อยๆดีขึ้นเองหากมีภาวะดังกล่าวติดต่อกันเกิน 2 อาทิตย์ ร่วมกับมีความคิดอยากฆ่าตัวตาย อาจมีอาการเบื่ออาหาร หรือในบางรายก็จะไปรับประทานทานอาหารมากขึ้น น้ำหนักเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว นอนน้อยหรือนอนมากกว่าปกติ และเก็บตัวมากจนไม่ออกไปทำงาน ไม่ออกไปเข้าสังคม อันนี้จะจัดว่าเป็นโรคซึมเศร้า ควรไปพบจิตแพทย์เพื่อรับการประเมินภาวะทางจิต หากแพทย์พบว่ามีโรคซึมเศร้าจริงอาจจ่ายยาต้านเศร้าร่วมกับทำจิตบำบัดค่ะแนะนำให้ตั้งสติ ใจเย็นๆ รักตัวเองให้มากๆ ทำตัวเองให้ดีที่สุด ผลจะออกมาอย่างไรก็ควรจะสบายใจค่ะ พยายามหากิจกรรมที่ชอบทำเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจจากเรื่องเครียด พูดคุยกับเพื่อนหรือคนในครอบครัวที่เราไว้ใจได้เพื่อระบายความทุกข์ ไม่เก็บตัวอยู่คนเดียวนานจนเกินไป หากเหนื่อยมาก ควรระบายหรือพูดความรู้สึกกับพ่อแม่โดยตรง พ่อแม่รักเราค่ะ เพียงแต่ว่าท่านอาจจะคาดหวังค่อนข้างมาก ควรพูดคุยปรับความเข้าใจกันค่ะ