สวัสดีค่ะ อยากจะขอคำปรึกษาอะไรสักเล็กน้อยเกี่ยวกับเรื่องครอบครัวน่ะค่ะ;;; คือหนูอายุ15ย่าง16 กำลังจะขึ้นม.ปลายค่ะ รู้สึกเครียดๆและรู้สึกไม่โอเคกับทางครอบครัวสักเท่าไหร่เลยค่ะ เวลาที่หนูต้องการจะพูดคุยกับคนในบ้านด้วย มักจะถูกเมินเป็นระยะๆอ่าค่ะ ครั้งหนึ่ง หนูเคยปรึกษากับพ่อแม่ว่า หนูควรจะเรียนต่อสายไหนดี ในใจอยากเรียนสายอังกฤษ-ญี่ปุ่น แต่พ่อบอกเอาภาษาไทยให้รอดก่อนค่อยไปเรียนภาษาอื่น แต่เขาก็ไม่ได้ห้ามให้หนูเรียนสายนี้ จากนั้นไม่นานก็สอบเลือกห้องค่ะ แต่คะแนนค่อนข้างแย่มากเลยกลัวว่าจะไม่ได้เข้าห้องที่เล็งเอาไว้ แน่นอนค่ะสุดท้ายก็ไม่ได้เข้าห้องที่หวังเอาไว้U-U เลยได้อยู่ห้องสังคม-จีนแทน แอบเสียใจเล็กน้อยที่ไม่ได้เข้าห้องที่หวัง😂 แต่ก็ไม่เป็นไรเรียนสายนี้ก็ได้วะ เลยกลับบ้านไปเล่าให้พ่อกับแม่ฟัง แต่กลับโดนต่อว่ากลับมาว่า 'ก็ไม่ยอมตั้งใจเรียนเองนี่ คะแนนถึงได้ออกมาน้อย เลยไม่ได้เลือกห้องที่หวังเอาไว้แบบคนอื่นเขา' 'มัวเล่นแต่โทรศัพท์ไม่ยอมอ่านหนังสือไง ถึงออกมางี้' และอีกมากมายเลยค่ะ(จำได้แค่ไม่กี่คำ ฮา😂) หนูก็ไม่ได้ตอบโต้อะไรกลับไป ทำได้แค่เดินขึ้นห้องแอบไปร้องไห้อยู่คนเดียวน่ะค่ะ คือที่เล่าให้พ่อกับแม่ฟังนี่คือลึกๆเองก็อยากได้คำปลอบใจ ไม่ใช่คำซ้ำเติมแบบนี้;;-;; ตอนนี้ก็เลยไม่กล้าไปเล่า ขอคำปรึกษาหรือคำแนะนำจากพวกเขาเลยค่ะ กลัวว่าจากที่จะได้คำปรึกษา จะเป็นคำด่าคำซ้ำเติมแทน เลยหันไปปรีกษารุ่นพี่เพื่อนที่รู้จักเอาแทน😂 เวลาร้องไห้ก็ร้องออกมาดังๆไม่ได้ด้วย ร้องออกมาทีไรโดนด่าทุกทีเลยค่ะ แค่สะอื้นนิดๆก็ยังทำไม่ได้เลยค่ะ หนูปจด.ไม่มาจะเกือบปีแล้ว พ่อกับแม่บอกว่าจะพาไปหาวันนั้นวันนี้ แต่พอถึงวันจริงก็เลื่อนวันไปเรื่อยๆ จนตอนนี้ก็ยังไม่ได้ไปหาเลยอ่าค่ะ😂 แม่ก็ทำได้แค่ซื้อยาแถวๆบ้านหรือไม่ก็จากเน็ตมาให้ทานอย่างเดียว แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้หนูเครียดหรือน้อยใจเท่ากับคำพูดของพ่อคำนึง หนูเดินไปบอกกับพ่อว่าพาไปหาหน่อย พ่อตอบกลับมาว่า 'ตอนนี้ร้านปิดแล้วมั้ง ไปคงไม่ทันแล้วแหละ ละปจด.มาบ้างไม่มาบ้างนี่ไม่เป็นไรหรอก อาจจะยังไม่ถึงเวลาของมันก็ได้ ไม่สำคัญหรอก' คือฟังแล้วน้ำตาแทบไหล"ไม่สำคัญหรอก"จุกตรงคำนี้ที่สุดแล้วอ่าค่ะ ในใจตอนนั้นคิดในแง่ลบหนักมาก คิดว่าคนในบ้านคงไม่รักเรา เขาไม่ใส่ใจเรา ต้องรอให้เราเป็นโรคนู้นนี่นั่นก่อนใช่มั้ยถึงจะพาไปรักษา ตอนนั้นคิดอยากจะกรีดแขนหรือไม่ก็ฆ่าตัวตายให้จบๆไปซะจะได้สิ้นเรื่อง แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ทำเพราะกลัวเจ็บ(ถถถถ) ความรู้สึกที่มีทั้งหมดคือ เครียด เศร้า อยากจะร้อง อยากจะทำร้ายร่างกายตัวเองตลอด เลยอยากจะขอคำปรึกษาจากคุณหน่อยน่ะค่ะ ว่าหนูควรทำอย่างไรดี แล้วหนูเสี่ยงที่จะเป็นโรคเครียดหรือโรคซึมเศร้ารึเปล่าคะ;; รู้สึกร้องไห้บ่อย เก็บกด เครียด และซึมเศร้าอยู่บ่อยครั้งกับเรื่องครอบครัวตลอดเลยU-U
สวัสดีคะ กรณีของต้องแยกเป็นประเด็นค่ะเรื่องการเรียน ซึ่งอาจจะต้องมีความตั้งใจเรียนให้มากขึ้น และอาจจะต้องได้รับการเรียนเพิ่มเติมค่ะ ตอนนี้ได้เรียนห้องสังคม ภาษาจีน ให้เรียนไปอย่างตั้งใจค่ะ เพราะต่อไปภาษาจีนจะเป็นภาษาที่มีคนใช้มากที่สุดในโลกค่ะเรื่องการเล่นโทรศัพท์ แนะนำว่าให้จำกัดการใช้งานให้เป็นเวลา เพื่อเป็นการฝึกวินัยให้กับตัวเองค่ะเรื่องประจำเดือนไม่มา ต้องดูก่อนนะค่ะ ว่ามีปัญหาอะไรหรือไม่ความเครียดมีโอกาสทำให้ประจำเดือนเลื่อนได้ หรือมาช้าได้แต่อย่างไรก็ตามคงต้องไปตรวจ่วาไม่มีปัญหาภาวะทางสูตินรีเวชอย่างอื่น เช่น ถุงน้ำรังไข่ หรือ เนื้อเยื่อมดลูกงอกผิดที่ค่ะความเข้าใจในครอบครัว แนะนำว่าให้พูดคุยกับพ่อแม่ให้มากขึ้น อย่าใช้อารมณ์ และอาจจะต้องปรับเปลี่ยนพฤติกรรมของเราให้เข้ากับพ่อแม่ให้ได้มากขึ้นค่ะความคิดเรื่องการฆ่าตัวตายไม่ใช่ทางออกที่ดีค่ะ อาจจะต้องปรึกษาจิตแพทย์ถ้ามีความจำเป็นอาจจะต้องใช้ยาต้านเศร้าหรือ พูดคุยกับนักจิตบำบัดค่ะต้องค่อยๆ แก้ไปทีละปัญหาค่ะ อย่าเอามารวมกันทีเดียวมันจะแก้ไม่ได้ค่ะ