ตอนนี้หนูหนักกว่าแต่ก่อนอีกค่ะ คอยแต่คิดเรื่องแย่ๆในอดีตตั้งแต่อยู่ศูนย์เด็กเล็กที่ถูกแกล้งถูกล้อ, เรื่องถูกเปรียบเทียบ, เรื่องพ่อแม่รักน้องมากกว่า, เรื่องการเข้าสังคมติดลบ, เรื่องกลัวคน ตะกอนปัญหาพวกนี้อยู่ในใจหนูมาตั้งแต่ป.6จนตอนนี้ม.4แล้วก็ไม่หายไปไหนมีแต่จะมากขึ้นเรื่อยๆ หนูเริ่มเข้าขั้นหนักก็ตอนช่วงปิดเทอมที่ผ่านมา คิดลบมากๆ คิดแต่เรื่องแย่วนไปมา รู้สึกเหนื่อย เบื่อหน่าย อะไรที่ชอบทำก็ค่อยๆลดลงจนไม่อยากทำอะไร เคยปรึกษาเพื่อนช่วงนึงเพื่อนคนนึงก็บอกโตแล้วต้องอดทน อีกคนนึงบอกไม่เชื่อ พอเพื่อนตอบแบบนี้หนูก็ไม่กล้าปรึกษาอะไรอีกเลย หนูรู้ว่าหนูโตแล้วแต่ก็หยุดคิดไม่ได้ หนูรู้ว่าต้องอดทนแต่ไม่ใช่ว่าหนูไม่อดทนแต่หนูอดทนมาจนเหนื่อยที่จะอดทนอีกต่อไปแล้ว หนูเหนื่อยมากเลยจนเริ่มมีความคิดอยากทำร้ายตัวเอง ถ้ากรีดข้อมือก็จะมีคนเห็น ถ้าแขวนคอจะมัดยังไง แต่ก็ได้แค่คิดเพราะหนูไม่กล้าทำ วันนี้หนูปกปิดไม่ให้ใครรู้พยายามทำให้ปกติสุดเท่าที่จะทำได้ ไปร.ร.ก็ยิ้มหัวเราะให้ปกติสุด กลับบ้านก็พยายามยิ้มให้ทั้งที่ในใจหนูมืดไปหมดเลย หนูควรจะทำยังไงดีคะ
สวัสดีคะ เรียนอย่างนี้นะค่ะ ตอนนี้ปัญหาคือโรคซึมเศร้าปัญหาตอนนี้ที่น่าเป็นห่วงและควรจะรีบปรึกษาจิตแพทย์ให้เร็ซที่สุดคือความคิดฆ่าตัวตายนะค่ะ เพราะอาจจทำให้ทำสำเร็จได้ค่ะอยากจะได้พูดคุยกับจิตแพทย์ เพื่อที่จะหาสาเหตุ หรือพยามแก้ปัญหาก่อนนะค่ะ ตอนนี้ที่สำคัญมากที่สุดสิ่งที่เป็นอดีตเราเปลี่ยนไม่ได้ค่ะ แต่ปัจจุบันเราทำได้คะ และอนาคตเป็ฯสิ่งที่ไม่มีใครทราบค่ะตอนนี้อยากให้ดูแลตัวเองให้ดีค่ะ ปรึกษาจิตแพทย์ รับยาถ้ามีความจำเป็นนะค่ะ