สวัสดีค่ะ หนูอายุ16นะคะ อยู่ม.3เคยดรอปเรียน1ปีแล้วเพราะขี้เกียจเรียนค่ะตอนนี้ก็เริ่มมีอาการขี้เกียจเรียนกลับมาอีก เทอม1ก็ยังขยันและตั้งใจอยู่นะคะ ผลการเรียนอยู่ในระดับปานกลางค่ะ แต่พอเปิดเทอม2มาเริ่มมีอาการขี้เกียจไม่อยากทำอะไร อยากจะนอนอยู่แต่บ้าน เล่นโทรศัพท์อย่างเดียว ตอนเรากลับมาเรียนใหม่ มีแต่คนไม่ชอบค่ะ(เรากลับมาเรียนโรงเรียนเดิม) บางคนก็แกล้งโดยการเอาสมุดเราไปทิ้งขยะแล้วเทน้ำหวานราดด้วยค่ะ เราโดนแกล้วแบบนี้มาเรื่อยๆ ด้วยความที่เราไม่ให้ใครลอกงานเพราะเราไม่ชอบให้ใครมาลอกงานเรา ช่วงเทอม1ในโรงเรียนเรายังมีวงโยอยู่ค่ะแล้วเราก็อยู่ในนั้น แต่เทอม2โรงเรียนได้ทำการยุบวงด้วยสาเหตุที่ว่าครูที่สอนต้องย้ายไปสอนที่อื่นค่ะ แล้วเราก็มีโลกส่วนตัวที่สูงนิดหน่อยค่ะ เราเคยคิดมากจนอยากที่จะฆ่าตัวตายเป็นช่วงๆค่ะ เรามีเพื่อนนะคะแต่ไม่ค่อยสนิท ซึ่งปัญหาเหล่านี้เราไม่เคยระบายให้ใครฟังเลยค่ะ เราไม่กล้าที่จะปรึกษาใครเลยค่ะ เราทั้งเหนื่อยทั้งท้อ ทางบ้านก็ให้เราเรียนพิเศษวันหยุดด้วยค่ะ เกรดเทอมที่แล้วก็ทำให้คนในครอบครัวเราไม่พอใจมากด้วยค่ะ เพราะแต่ก่อนเราทำได้ดีกว่านี้ เรากลัวการไปโรงเรียนมากเลยค่ะตอนนี้ เราเหนื่อย เราท้อ เราหดหู่ใจมากเลยค่ะ เราต้องทำยังไงคะ
สวัสดีค่ะ จากเหตุการณ์ดังกล่าวมา น่าจะมีความไม่สมหวังหลายๆอย่างในชีวิต และความกดดันจากคนรอบข้าง ทำให้อาจมีภาวะซึมเศร้า หรือโรคซึมเศร้าขึ้นมาได้โดยภาวะซึมเศร้าคือการที่มีความรู้สึกเศร้า เครียดจากเรื่องต่างๆในชีวิตไม่ว่าจะเป็นจากเรื่องส่วนตัว เรื่องในครอบครัว หรือการทำงาน ทำให้มีความรู้สึกไม่อยากจะทำอะไร ไม่อยากเข้าสังคม ซึ่งภาวะซึมเศร้าจริงๆแล้วเป็นภาวะที่เกิดได้กับคนทั่วไปในสภาวะที่ต้องเผชิญกับความเครียด ความกดดัน แต่ในคนทั่วไปจะค่อยๆดีขึ้นเองเมื่อเวลาผ่านไปการวินิจฉัยว่าเป็นโรคซึมเศร้านั้น ก็คือมีภาวะซึมเศร้าติดต่อกันอย่างน้อย 2 อาทิตย์ขึ้นไป โดยไม่มีช่วงที่ดีขึ้นเลย มีความคิดอยากฆ่าตัวตาย อาจมีอาการเบื่ออาหาร หรือในบางรายก็จะไปรับประทานทานอาหารมากขึ้น น้ำหนักเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว นอนน้อยหรือนอนมากกว่าปกติ และเก็บตัวมากจนไม่ออกไปทำงาน ไม่ออกไปเข้าสังคม อันนี้จะจัดว่าเป็นโรค ควรไปพบจิตแพทย์เพื่อรับการประเมินภาวะทางจิต หากแพทย์พบว่ามีโรคซึมเศร้าจริงอาจจ่ายยาต้านเศร้าร่วมกับทำจิตบำบัดค่ะเบื้องต้นแนะนำการตั้งสติ และพยายามทำทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตด้วยตัวเราเองก่อน ทำให้ดีที่สุด ผลจะออกมาเป็นอย่างไร เราต้องทำใจยอมรับค่ะ พยายามหาสิ่งที่ชอบและทำได้ดีทำ และอยู่กับมันให้มากๆ พูดคุยกับเพื่อนหรือคนในครอบครัวที่เราไว้ใจได้เพื่อระบายความทุกข์ ไม่เก็บตัวอยู่คนเดียวนานจนเกินไป