หนุอยากสอบถามว่า หนุไม่รู้หนุเป็นโรคซึมเศร้ารึป่าว ย้อนกลับไปเมื่อตอนที่หนุยังเรียนหนังสือ หนุเปนเด็กที่มีความสุขหัวเราะทุกวัน อยากจะตื่นรึอยากจะให้ถึงพรุ่งนี้เร็วๆ แต่ประเด็นคือว่าตอนนี้หนุเรียนจบมาปีกว่าแล้ว ความรู้สึกของหนูคือ เบื่อ เหนื่อย ไม่มีความสุขไม่ค่อยได้หัวเราะเยอะเท่าแต่ก่อน มีแฟนแฟนก็รัก แต่แบบเราไม่มีความสุขพอถึงตอนกลางคืนรึตอนช่วงเย็นๆเวลาจะนอนก็จะรู้สึกหวิวๆเหมือนใจจะขาดอยากจะร้องไห้ เป็นทุกครั้งเลยค่ะที่จะหลับตอนช่วงเย็นเหมือนหลอนๆๆหวิวๆๆอะไรสักอย่างทั้งที่ก็ไม่ได้มีใครทำไห้เสียใจ อยากจะรู้ว่าหนุเริ่มป่วยเป็นโรคซึมเศร้าไหมค้ะ ตอนนี้ชีวิตมีทุกอย่าง แต่กลับรู้สึกว่าตัวเองว่างเปล่าและเหงามากเลยค่ะ แย่จัง
สวัสดีค่ะ โรคซึมเศร้าเป็นโรคที่ประกอบด้วยการเปลี่ยนแปลงต่างๆ ดังนี้1.อารมณ์เปลี่ยนไป ที่พบบ่อยคือกลายเป็นคนเศร้าสร้อย หดหู่ ไม่แจ่มใส ไม่สดชื่นร่าเริงสะเทือนใจง่ายร้องไห้บ่อยเบื่อหน่ายไปหมดทุกสิ่งอย่างสิ่งที่เคยชอบทำก็ไม่อยากทำรู้สึกไม่มีความสุขบางคนอาจหงุดหงิด ฉุนเฉียวง่าย อารมณ์ร้อนขึ้น2.ความคิดเปลี่ยนไป มองอะไรก็รู้สึกแย่ไปหมด มองเห็นแต่ความผิดพลาดของตนเองมองไม่เห็นอนาคต หมดหวังท้อแท้รู้สึกตนเองไร้ค่าไม่มีความมั่นใจในตัวเองรู้สึกเป็นภาระกับคนอื่นคิดถึงเรื่องการตายอยู่บ่อยๆ เมื่ออารมณ์เศร้ามีมากขึ้น ก็อาจถึงขั้นวางแผนการตายและทำร้ายตนเองได้3.สมาธิความจำแย่ลง หลงลืมง่าย จิตใจเหม่อลอย ประสิทธิภาพในการทำงานลดลง ทำงานผิดๆถูกๆ หรือการเรียนแย่ลง4. อาการทางกาย เช่นอ่อนเพลียเหนื่อยล้านอนหลับยาก หรือนอนมากไปเบื่ออาหารน้ำหนักลด ปวดหัว ปวดเมื่อยตัว ท้องอืด ท้องผูก5.การงานแย่ลง ความรับผิดชอบต่องานลดลง ทั้งงานภายนอกและงานบ้าน เมื่อทำงานผิดพลาดบ่อยๆ หรือลางานบ่อยๆ ก็มักถูกให้ออกจากงาน6.อาการโรคจิต มักพบในผู้ที่มีโรคซึมเศร้ารุนแรงเช่น อาการหลงผิด ประสาทหลอน เป็นต้นเนื่องจาก ยังมีเพียงแค่ลักษณะของอารมณ์ที่เปลี่ยนแปลงไป และอาการยังไม่ส่งผลกระทบต่อการดำรงชีวิตประจำวัน จึงอาจถือเป็นเพียงแต่อารมณ์ซึมเศร้า ยังไม่ได้จัดเป็นโรคซึมเศร้าค่ะ แต่หากอารมณ์เริ่มรุนแรงขึ้น และเริ่มมีอาการอื่นๆ มากขึ้น เช่น เริ่มรู้สึกหมดหวังกับชีวิต รู้สึกไร้ค่า จนอยากฆ่าตัวตาย หรือมีผลต่อการทำงาน การเรียนหนังสือ เช่น การเรียนแย่ลง หรือทำงานผิดพลาดบ่อย เป็นต้น ก็อาจเข้าข่ายเป็นโรคซึมเศร้าค่ะแม้จะไม่ได้เป็นถึงโรคซึมเศร้า แต่หากมีอาการต่างๆ ดังที่กล่าวควรเล่าให้คนใกล้ชิดได้รับทราบถึงอาการที่เราเป็นอยู่นะคะ เพื่อจะได้เฝ้าสังเกตดูอาการร่วมกันไปค่ะ นอกจากนี้ควรไปปรึกษากับจิตแพทย์หรือนักจิตวิทยาถึงอารมณ์ซึมเศร้าที่เป็นอยู่ค่ะ จิตแพทย์อาจช่วยค้นหาต้นเหตุของการเกิดอารมณ์ซึมเศร้าดังกล่าวค่ะ และจะช่วยแนะแนวทางในการคิดและการปฏิบัติตัวค่ะ หากมีอาการมาก ก็จะมียาที่จะช่วยบรรเทาอาการได้ ขอเป็นกำลังใจให้อาการเหล่านี้หายไปโดยเร็วนะคะ