สวัสดีคะ เรื่องเกิดขึ้นตอนที่หนูขึ้นเรียนมัธยมครั้งเเรกคือ ม.1 หนูมีปัญหากับเพื่อนที่โรงเรียนคือเข้ากับเพื่อนใหม่ไม่ได้เเละก็ทะเลาะกัน ทำให้หนูกลัวการที่จะต้องไปเจอเพื่อนๆที่โรงเรียน จึงหาข้ออ้างเสมอว่าไม่สบายหรือบ้างครั้งก็ไม่เข้าโรงเรียน และระบบของโรงเรียนคือถ้านักเรียนไม่เข้าเรียนหรือไม่มาโรงเรียน ระบบจะส่งข้อความเข้ามือถือผู้ปกครอง ทำให้พ่อกับแม่รู้ว่าไม่ไปโรงเรียน พ่อกับเเม่จึงถามถึงสาเหตุว่าทำไม พอเราบอกไปแม่เราเลยเข้าไปคุยกับอาจารย์ที่ปรึกษา สรุปคือวันต่อไปให้เราไปเรียนปกติ ผมเมื่อเราไปถึงโรงเรียนคือสายตาที่ทุกคนมองมันทำให้เราเจ็บปวดเสมอ จากที่เคยมีเพื่อนมากมายแต่กลับไม่มีใครคบ พอไปบอกเเม่ว่าขอย้ายได้ไหม คำตอบที่ได้คือ จะย้ายทำไม เป็นคนเลือกเองไม่ใช่หรอค่าเทอมก็แพง คือโรงเรียนที่เราเรียนต้องสอบเข้าเเละค่าเทอมก็ถือว่าเเพงพอสมควร จากนั้นการเรียนของเราจากที่เคยได้4ตลอด ก็ลดลงเลื้อยๆ ทำให้พ่อกับเเม่ด่าเราตลอด การที่พ่อกับเเม่ด่าเเบบเจ็บที่สุดคือการที่เรามักถูกเปรียบกับคนอื่นเสมอ เเต่พ่อจะต่างจากเเม่ก็คือจะให้กำลังใจเสมอ พ่อจะรู้ว่าเวลาเราเครียดจะต้องหาของกิน เเต่เราเริ่มเบื่ออาหาร บางที่คิดจะฆ่าตัวตายด้วยซ้ำแแต่เราก็ไม่ทำเพราะรู้ว่าตัวเองคือความหวังเดียว บางที่นั่งร้องไห้คนเดียวเเบบไม่ให้ใครรู้ ไม่ค่อยพูดกับใครอยากอยู่คนเดียว นอนได้ทั้งวันบางที่นอนข้ามวันเลยเช่น หลับตั้งเเต่6โมงเย็น ยัน6โมงเย็นของอีกวัน อยากรู้ว่ามันใช่อาการโรคซึมเศร้าหรือเปล่า
สวัสดีคะ ตอนนี้ปัญหาของมีสาเหตุค่ะ คือเรื่องการเข้าไม่ได้กับเพื่อนที่โรงเรียนนะค่ะ ทำให้การเรียนแย่ลง และส่งผลให้มีปัญหาสุขภาพจิตตามมาค่ะ ซึ่งถ้าตามประวัติ มีเรื่องการเปลี่ยนแปลงของการนอน คือ นอนมากขึ้น มีการเปลี่ยนแปลงเรื่องของการกิน คือ เบื่ออาหาร ซึ่งอาการเหล่านี้จะเข้าได้กับภาวะซึมเศร้าเมื่อ นานกว่าสองสัปดาห์ค่ะประวัติของปัญหาที่เจอคงต้องแก้ที่สาเหตุซึ่งสาเหตุคือเรื่องเพื่อนค่ะ ซึ่งเป็นปัญหาส่วนใหญ่ที่วัยรุ่นจะเจอค่ะ อาจจะต้องปรึกษาจิตแพทย์ที่มีความรู้เฉพาะทางเกี่ยวกับสุขภาพจิตวัยรุ่นค่ะ แนะนำว่าควรแจ้งผู้ปกครองเพื่อจะได้หาทางแก้ปัญหาค่ะ เพราะถ้าปล่อยไว้ในระยะยาวอาจจะทำให้การเรียนแย่ลงกว่าเดิม และจะส่งผลต่อสุขภาพด้วยค่ะ