บริบท: การทดสอบ Weber และ Rinne (/ ˈrɪnə / RIN-ə) โดยทั่วไปจะทำร่วมกับผลลัพธ์ของแต่ละรายการรวมกันเพื่อระบุตำแหน่งและลักษณะของการสูญเสียการได้ยินที่ตรวจพบ ในการทดสอบ Weber ส้อมเสียงแบบสั่น (โดยทั่วไปจะใช้ 256 Hz หรือ 512 Hz สำหรับการทดสอบการสั่นสะเทือนของ Weber และ 512 Hz ใช้สำหรับการทดสอบการได้ยินของ Rinne) วางไว้ตรงกลางหน้าผาก เหนือริมฝีปากบน ใต้จมูกเหนือฟัน หรือ ด้านบนของศีรษะห่างจากหูของผู้ป่วยเท่าๆ กัน บนผิวหนังบางๆ ที่สัมผัสกับกระดูก ผู้ป่วยจะถูกขอให้รายงานว่าได้ยินเสียงดังกว่าในหูข้างใด การทดสอบเวเบอร์ปกติมีผู้ป่วยรายงานเสียงที่ได้ยินเท่ากันทั้งสองข้าง ในผู้ป่วยที่ได้รับผลกระทบ หากหูที่มีข้อบกพร่องได้ยินเสียงส้อมเสียงของเวเบอร์ดังกว่า การค้นพบนี้บ่งชี้ว่าสูญเสียการได้ยินที่เป็นสื่อกระแสไฟฟ้าในหูที่มีข้อบกพร่อง ในผู้ป่วยที่ได้รับผลกระทบ หากหูปกติได้ยินเสียงของส้อมเสียงดีขึ้น แสดงว่ามีการสูญเสียการได้ยินของประสาทหูเทียมในหูอีกข้างหนึ่ง (ที่มีข้อบกพร่อง) อย่างไรก็ตาม ข้อสันนิษฐานที่กล่าวมาแล้วข้างต้นทำให้เราทราบล่วงหน้าว่าหูข้างใดบกพร่องและข้างใดปกติ (เช่น ผู้ป่วยบอกแพทย์ว่าหูข้างเดียวได้ยินไม่เท่ากัน) และกำลังทำการทดสอบเพื่อระบุลักษณะประเภท conductive หรือ sensorineural ของการสูญเสียการได้ยินที่เกิดขึ้น ในกรณีที่ผู้ป่วยไม่ทราบหรือเคยชินกับการสูญเสียการได้ยิน แพทย์ต้องใช้การทดสอบ Rinne ร่วมกับ Weber เพื่อระบุลักษณะเฉพาะและจำกัดความบกพร่องใดๆ นั่นคือ การทดสอบ Weber ที่ผิดปกติสามารถบอกแพทย์ได้เพียงว่ามีการสูญเสียการนำไฟฟ้าในหูซึ่งได้ยินดีขึ้น หรือมีการสูญเสียประสาทสัมผัสในหูซึ่งไม่ได้ยินเช่นกัน\n\nอยู่ที่ไหน ส้อมเสียงที่วางเมื่อทำการทดสอบเวเบอร์? มาคิดกันเร็ว กระแสแห่งสติ:
ประโยคที่เกี่ยวข้องในเนื้อเรื่องคือ: ในการทดสอบ Weber ส้อมเสียงแบบสั่น (โดยทั่วไปจะใช้ 256 Hz หรือ 512 Hz สำหรับการทดสอบการสั่นสะเทือนของ Weber; 512 Hz ใช้สำหรับการทดสอบการได้ยินของ Rinne) วางไว้ตรงกลางหน้าผากเหนือริมฝีปากบน ใต้จมูกเหนือฟันหรือบนศีรษะซึ่งห่างจากหูของผู้ป่วยพอๆ กัน เหนือผิวหนังบางๆ ที่สัมผัสกับกระดูก ดังนั้นคำตอบสุดท้ายจึงอยู่ที่กลางหน้าผาก เหนือริมฝีปากบน ใต้จมูกเหนือฟัน หรือบนศีรษะห่างจากหูของผู้ป่วยพอๆ กัน บนผิวหนังบางๆ ที่สัมผัสกับกระดูก