บริบท: ปืนยาวเป็นการออกแบบของชาวอเมริกันในศตวรรษที่ 18 ซึ่งผลิตโดยช่างทำปืนชาวเยอรมันแต่ละคนในเพนซิลเวเนีย ปืนไรเฟิลยาวหรือที่เรียกว่า "ปืนไรเฟิลเพนซิลเวเนีย" มีพื้นฐานมาจากปืนไรเฟิลเยเกอร์ ถูกใช้โดยพลซุ่มยิงและทหารราบเบาตลอดช่วงสงครามปฏิวัติ ลำกล้องร่องเพิ่มระยะและความแม่นยำด้วยการหมุนลูกปืนขนาดพอดี ทำให้ได้ระยะ 300 หลาที่แม่นยำเมื่อเทียบกับ 100 หลาสำหรับปืนคาบศิลาสมูทบอร์ ข้อเสียรวมถึงอัตราการยิงที่ต่ำเนื่องจากกระบวนการบรรจุกระสุนที่ซับซ้อน ความเป็นไปไม่ได้ที่จะติดตั้งด้วยดาบปลายปืน ค่าใช้จ่ายสูง และการขาดมาตรฐานที่จำเป็นต้องมีการฝึกอบรมอย่างเข้มข้นกับปืนไรเฟิลโดยเฉพาะเพื่อให้ทหารตระหนักถึงศักยภาพสูงสุดของอาวุธ เนื่องจากข้อบกพร่อง จอร์จ วอชิงตันจึงโต้เถียงกันถึงบทบาทของปืนไรเฟิลในกองทัพอาณานิคมที่จำกัด ในขณะที่สภาคองเกรสมีความกระตือรือร้นมากกว่าและอนุญาตให้เพิ่มกองทหารปืนไรเฟิลหลายกองร้อย ปืนเล็กยาวมีบทบาทสำคัญในการรบที่ซาราโตกาและนิวออร์ลีนส์ ซึ่งหน่วยทหารปืนไรเฟิลคัดเลือกเจ้าหน้าที่เพื่อขัดขวางการบังคับบัญชาและการควบคุมของอังกฤษ แต่ต้องการการสนับสนุนจากหน่วยที่ติดอาวุธด้วยปืนคาบศิลาหรือปืนใหญ่เพื่อป้องกันไม่ให้ทหารปืนยาวถูกบุกรุก\n \nพวกเขาใช้อาวุธอะไรในการสู้รบที่ซาราโตกา ขอตั้งสติก่อน
 ข้อมูลที่เกี่ยวข้องเพื่อตอบคำถามข้างต้นคือ: ปืนยาวมีบทบาทสำคัญในการรบที่ซาราโตกาและนิวออร์ลีนส์ ซึ่งหน่วยทหารปืนไรเฟิลเลือกเจ้าหน้าที่เพื่อขัดขวางการบังคับบัญชาและการควบคุมของอังกฤษ แต่ต้องการการสนับสนุนจากหน่วยที่ติดอาวุธด้วยปืนคาบศิลาสมูทบอร์หรือปืนใหญ่ เพื่อป้องกันไม่ให้พลปืนถูกบุกรุก ดังนั้น คำตอบคือ ปืนยาว