 வேலையிலிருந்து நீக்கப்பட்ட ஒரு நபரைப் பற்றி ஒரு சிறுகதை எழுதுங்கள், ஆனால் அவரது வாழ்க்கையின் சிறந்த நாளைக் கொண்டாடுங்கள்.
மார்ச் 3, 1974 இல், எல்ம்ஹர்ஸ்ட் தொடக்கப் பள்ளியில் காவலாளியாக இருந்த ஜிம் பணியிலிருந்து நீக்கப்பட்டார். அதிகாரப்பூர்வமாக, "பட்ஜெட் கட்டுப்பாடுகள்" காரணமாக ஜிம் விடுவிக்கப்பட்டாலும், பள்ளி மாவட்டத்தில் எந்த நிதி நெருக்கடியையும் விட இது அவரது வயதுடன் தொடர்புடையது என்பது அவருக்கு மிகவும் தெளிவாக இருந்தது. பாருங்கள், ஜிம் 1899 இல் பிறந்தார், அவருக்கு ஜனவரியில் 75 வயதாகிறது மற்றும் வேலையை "மெதுவாக" செய்யத் தொடங்கினார். அவரது தொழிலில் அடிக்கடி ஈடுபடும் சில தீவிர உழைப்பை அவரால் இனி செய்ய முடியாது, அது கவனிக்கத்தக்கதாக மாறியது. அவரது கடைசி நாள் வேலை முடிந்ததும், ஜிம் தனது வீட்டிற்கு நடந்து சென்றார், அது பள்ளிக்கு தெற்கே மூன்று தொகுதிகள் மட்டுமே இருந்தது. அவனது நடையில் அவனால் சோகத்தையும் லேசாக வெட்கத்தையும் தவிர்க்க முடியவில்லை. தன் மனைவி மிரியம் புரிந்து கொள்வாள் என்பதை அவன் அறிந்திருந்தான், ஆனால் அவன் அவளையும் தன்னையும் வீழ்த்திவிட்டதாக உணர்ந்தான். ஏறக்குறைய 40 ஆண்டுகளாக, ஜிம் எல்ம்ஹர்ஸ்ட் தொடக்கப் பள்ளியில் பணிபுரிந்தார், மேலும் அந்த கதவுகள் வழியாக வந்த ஆயிரக்கணக்கான மாணவர்களால் நேசிக்கப்பட்டார். அவர் மாணவர்களின் தூக்கி எறியும் இடத்தையோ அல்லது பொது உணவு உண்ணும் இடத்தை விட போர் மண்டலத்தை ஒத்த ஒரு சிற்றுண்டிச்சாலையையோ சுத்தம் செய்வதைத் தவறவிடப் போவதில்லை, அவர் குழந்தைகளை இழக்கப் போகிறார். அவர்கள் கற்றுக்கொள்வதையும், விளையாடுவதையும், வளர்வதையும் பார்ப்பதுதான் அவருக்கு எப்போதுமே அந்த வேலையை மதிப்புள்ளதாக இருந்தது. ஜிம் தனது ஒரு மாடி வீட்டின் கதவு வழியாக நடந்தபோது, அவரை வரவேற்க மிரியம் இருந்தாள். என்ன நடந்தது என்பதை அவன் முகத்தைப் பார்த்தே அவளால் சொல்ல முடிந்தது. குறிப்பாக, அவளால் அவனது கண்களால் சொல்ல முடிந்தது. ஜிம்மின் கண்கள் அவரது ஆன்மாவுக்குள் ஒரு நுழைவாயிலாகவும், அவரது உணர்ச்சிகளுக்கு ஒரு சாளரமாகவும் இருந்தது. ஜிம் வாழ்க்கை அறை வழியாக சமையலறைக்குள் நுழைந்தபோது, அவர் இரண்டு பேர், ஒரு ஆணும் ஒரு பெண்ணும், மேஜையில் அமர்ந்திருப்பதைக் கண்டார், மேலும் அந்த பெண்ணின் கைகளில் ஒரு குழந்தை இருந்தது. இந்த மனிதர் அவரது மகன் டாமி ஆவார், அவர் மூன்று ஆண்டுகளுக்கு முன்பு வியட்நாம் போருக்கு அனுப்பப்பட்டதிலிருந்து அவர் பார்க்கவில்லை. இந்த நிமிடம் வரை, ஜிம் தனது மகன் உயிருடன் இருக்கிறாரா என்பது கூட உறுதியாக தெரியவில்லை. அதைப் பார்த்த ஜிம்மின் கண்கள் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் விரிந்தன, மேலும் அவரது இடது கண்ணின் மூலையில் ஒரு கண்ணீர் மெதுவாக உருவானது. அடுத்த சில மணிநேரங்களில், ஜிம் தனது மகன் மற்றும் அவரது குடும்பத்தினருடன் அமர்ந்து, அவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் கடைசியாகப் பார்த்ததிலிருந்து நடந்த அனைத்தையும் விவாதித்தார். டாமி தனது காலை ரோந்து ஒன்றில் குறிப்பாக மிருகத்தனமான பதுங்கியிருந்து எப்படி அமெரிக்க அரசாங்கத்தால் MIA ஆக நியமிக்கப்பட்டார் என்பதைப் பற்றி பேசினார். பல மாதங்கள் எதிரியிடமிருந்து மறைந்து, அவனது பிரிவைத் தேடிய பிறகு, டாமி இறுதியில் தெற்கு வியட்நாமில் நிலைகொண்டிருந்த கடைசி அமெரிக்க முகாம்களில் ஒன்றில் தடுமாறினான். இந்த முகாமில் தான் டாமி தனது மனைவி சாராவை சந்தித்தார். அவர் குணமடைவதை மேற்பார்வையிட்ட செவிலியர். அவர்கள் உடனடியாக காதலித்தனர், திருமணம் செய்து கொண்டனர், மேலும் சாரா கர்ப்பமானார், வியட்நாமை விட்டு அமெரிக்கா செல்வதற்கு முன்பே. டாமியும் சாராவும் ஒரு மாதத்திற்கு முன்புதான் அமெரிக்காவுக்குத் திரும்பினர், இரண்டு வாரங்களுக்குப் பிறகு அவர்களது குழந்தை பிறந்தது. அன்று இரவு ஜிம் படுக்கையில் படுத்திருந்தபோது, ஒரு நாள் கொண்டு வரக்கூடிய அனைத்து மாற்றங்களையும் அவரால் நம்ப முடியவில்லை. அவர் ஒரு காவலாளியை எழுப்பினார், ஒரு தாத்தா படுக்கைக்குச் சென்றார். அவர் தனது புதிய வேலையை அறிந்திருந்தார், அவர் அதை எதிர்பார்த்தார். இது அவரது வாழ்க்கையின் சிறந்த நாள்.