 காலப்போக்கில் உருவாக்கப்பட்ட தொலைத்தொடர்புகளின் முக்கிய கூறுகளின் பட்டியலை எனக்குக் கொடுங்கள்
1932 ஆம் ஆண்டு மாட்ரிட்டில் நடந்த ப்ளீனிபோடென்ஷியரி டெலிகிராப் மாநாடு மற்றும் சர்வதேச ரேடியோடெலிகிராப் மாநாட்டில், இரண்டு அமைப்புகளும் ஒன்றிணைந்து சர்வதேச தொலைத்தொடர்பு ஒன்றியத்தை (ITU) உருவாக்க முடிவு செய்தன. தொலைத்தொடர்பு என்பது "ஒயர், வயர்லெஸ் அல்லது பிற அமைப்புகள் அல்லது மின்சார சமிக்ஞை அல்லது காட்சி சமிக்ஞை (செமாஃபோர்ஸ்) ஆகியவற்றின் மூலம் எந்த விதமான அடையாளங்கள், சிக்னல்கள், எழுத்து, தொலைநகல்கள் மற்றும் ஒலிகளின் எந்தவொரு தந்தி அல்லது தொலைபேசி தொடர்பு" என்று வரையறுத்தனர். ரேடியோ ஒழுங்குமுறைகள் (RR), தொலைத்தொடர்பு பிரிவு 1.3 இன் படி, வரையறை பின்னர் மீண்டும் உறுதிப்படுத்தப்பட்டது, இது "ஒயர், ரேடியோ மூலம் எந்த வகையான அறிகுறிகள், சமிக்ஞைகள், எழுத்துக்கள், படங்கள் மற்றும் ஒலிகள் அல்லது நுண்ணறிவு ஆகியவற்றின் எந்த பரிமாற்றம், உமிழ்வு அல்லது வரவேற்பு என வரையறுக்கப்பட்டது. , ஆப்டிகல் அல்லது பிற மின்காந்த அமைப்புகள்". கலங்கரை விளக்கங்கள் மற்றும் புறாக்கள் சாப்பேயின் செமாஃபோர் கோபுரங்களில் ஒன்றின் பிரதி, ஹோமிங் புறாக்கள் பல்வேறு கலாச்சாரங்களால் வரலாறு முழுவதும் பயன்படுத்தப்பட்டு வருகின்றன. புறா இடுகை பாரசீக வேர்களைக் கொண்டிருந்தது, பின்னர் ரோமானியர்களால் அவர்களின் இராணுவத்திற்கு உதவ பயன்படுத்தப்பட்டது. ஜூலியஸ் சீசர் கவுலைக் கைப்பற்றியதில் தூதர்களாகப் புறாக்களைப் பயன்படுத்தியதாக ஃப்ரான்டினஸ் கூறினார். கிரேக்கர்கள் ஒலிம்பிக் போட்டிகளில் வென்றவர்களின் பெயர்களை பல்வேறு நகரங்களுக்கு ஹோமிங் புறாக்களைப் பயன்படுத்தி தெரிவித்தனர். 19 ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில், டச்சு அரசாங்கம் ஜாவா மற்றும் சுமத்ராவில் இந்த முறையைப் பயன்படுத்தியது. 1849 ஆம் ஆண்டில், பால் ஜூலியஸ் ராய்ட்டர் ஆச்சனுக்கும் பிரஸ்ஸல்ஸுக்கும் இடையில் பங்கு விலைகளை பறக்க ஒரு புறா சேவையைத் தொடங்கினார், இது தந்தி இணைப்பில் உள்ள இடைவெளி மூடப்படும் வரை ஒரு வருடம் செயல்பட்டது. இடைக்காலத்தில், சிக்னலை அனுப்புவதற்கான வழிமுறையாக மலையுச்சிகளில் பீக்கான்களின் சங்கிலிகள் பொதுவாகப் பயன்படுத்தப்பட்டன. பீக்கான் சங்கிலிகள் ஒரு பிட் தகவலை மட்டுமே அனுப்ப முடியும் என்ற குறைபாட்டைச் சந்தித்தன, எனவே "எதிரி கண்ணில்பட்டான்" போன்ற செய்தியின் அர்த்தத்தை முன்கூட்டியே ஒப்புக் கொள்ள வேண்டியிருந்தது. ஸ்பானிய ஆர்மடாவின் போது, பிளைமவுத்திலிருந்து லண்டனுக்கு ஒரு கலங்கரை விளக்கச் சங்கிலி ஒரு சமிக்ஞையை அனுப்பியபோது, அவற்றின் பயன்பாட்டின் குறிப்பிடத்தக்க நிகழ்வு. 1792 ஆம் ஆண்டில், கிளாட் சாப்பே, ஒரு பிரெஞ்சு பொறியாளர், லில்லி மற்றும் பாரிஸ் இடையே முதல் நிலையான காட்சி தந்தி அமைப்பை (அல்லது செமாஃபோர் லைன்) உருவாக்கினார். இருப்பினும், பத்து முதல் முப்பது கிலோமீட்டர் (ஆறு முதல் பத்தொன்பது மைல்கள்) இடைவெளியில் திறமையான ஆபரேட்டர்கள் மற்றும் விலையுயர்ந்த கோபுரங்களின் தேவையால் செமாஃபோர் அவதிப்பட்டார். மின் தந்தியின் போட்டியின் விளைவாக, கடைசி வணிக வரி 1880 இல் கைவிடப்பட்டது. தந்தி மற்றும் தொலைபேசி ஜூலை 25, 1837 இல், முதல் வணிக மின் தந்தி ஆங்கில கண்டுபிடிப்பாளர் சர் வில்லியம் ஃபோதர்கில் குக் மற்றும் ஆங்கில விஞ்ஞானி சர் சார்லஸ் வீட்ஸ்டோன் ஆகியோரால் நிரூபிக்கப்பட்டது. இரண்டு கண்டுபிடிப்பாளர்களும் தங்கள் சாதனத்தை "மின்காந்த தந்திக்கு ஒரு முன்னேற்றம்" என்று பார்த்தார்கள், புதிய சாதனமாக அல்ல. சாமுவேல் மோர்ஸ், செப்டம்பர் 2, 1837 இல் அவர் தோல்வியுற்ற மின் தந்தியின் பதிப்பை உருவாக்கினார். வீட்ஸ்டோனின் சமிக்ஞை முறையை விட அவரது குறியீடு ஒரு முக்கியமான முன்னேற்றமாக இருந்தது. ஜூலை 27, 1866 இல் முதல் அட்லாண்டிக் தொலைத்தொடர்பு கேபிள் வெற்றிகரமாக முடிக்கப்பட்டது. வழக்கமான தொலைபேசி அலெக்சாண்டர் பெல் என்பவரால் 1876 இல் காப்புரிமை பெற்றது. 1876 ஆம் ஆண்டில் எலிஷா கிரேவும் அதற்கு ஒரு எச்சரிக்கையை தாக்கல் செய்தார். கிரே தனது எச்சரிக்கையை கைவிட்டார், மேலும் அவர் பெல்லின் முன்னுரிமையை எதிர்த்துப் பேசாததால், ஆய்வாளர் பெல்லின் காப்புரிமையை மார்ச் 3, 1876 அன்று ஏற்றுக்கொண்டார். மாறி எதிர்ப்புத் தொலைபேசிக்கான எச்சரிக்கை, ஆனால் பெல் தான் முதலில் யோசனையை ஆவணப்படுத்தி தொலைபேசியில் சோதனை செய்தார். அன்டோனியோ மெயூசி 1849 ஆம் ஆண்டில் 30 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு ஒரு வரியில் மின்னியல் ஒலிபரப்பை அனுமதிக்கும் ஒரு சாதனத்தைக் கண்டுபிடித்தார், ஆனால் அவரது சாதனம் சிறிய நடைமுறை மதிப்பைக் கொண்டிருக்கவில்லை, ஏனெனில் அது எலக்ட்ரோஃபோனிக் விளைவை நம்பியிருந்தது, பயனர்கள் தங்கள் வாயில் ரிசீவரை "கேட்க" வேண்டும். " 1878 மற்றும் 1879 ஆம் ஆண்டுகளில் அட்லாண்டிக்கின் இருபுறமும் நியூ ஹேவன் மற்றும் லண்டன் நகரங்களில் பெல் டெலிபோன் நிறுவனத்தால் முதல் வணிகத் தொலைபேசி சேவைகள் அமைக்கப்பட்டன. வானொலி மற்றும் தொலைக்காட்சி 1894 ஆம் ஆண்டில், இத்தாலிய கண்டுபிடிப்பாளர் குக்லீல்மோ மார்கோனி, அப்போது புதிதாகக் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட ரேடியோ அலைகளின் நிகழ்வைப் பயன்படுத்தி வயர்லெஸ் தகவல்தொடர்புகளை உருவாக்கத் தொடங்கினார், 1901 ஆம் ஆண்டளவில் அவை அட்லாண்டிக் பெருங்கடலில் கடத்தப்படலாம் என்பதைக் காட்டுகிறது. இது வானொலி மூலம் வயர்லெஸ் தந்தியின் தொடக்கமாகும். 1902 ஆம் ஆண்டு டிசம்பர் 17 ஆம் தேதி, கனடாவின் நோவா ஸ்கோடியாவில் உள்ள கிளேஸ் பேவில் உள்ள மார்கோனி நிலையத்திலிருந்து ஒலிபரப்பப்பட்டது, வட அமெரிக்காவிலிருந்து அட்லாண்டிக் கடக்கும் உலகின் முதல் வானொலிச் செய்தியாகும். 1904 ஆம் ஆண்டில், சந்தா செலுத்தும் கப்பல்களுக்கு இரவு நேர செய்தி சுருக்கங்களை அனுப்ப ஒரு வணிகச் சேவை நிறுவப்பட்டது, அது அவற்றின் உள் செய்தித்தாள்களில் அவற்றை இணைத்தது. முதலாம் உலகப் போர் இராணுவத் தகவல்தொடர்புக்கான வானொலியின் வளர்ச்சியை துரிதப்படுத்தியது. போருக்குப் பிறகு, வணிக வானொலி AM ஒலிபரப்பு 1920 களில் தொடங்கியது மற்றும் பொழுதுபோக்கு மற்றும் செய்திகளுக்கான முக்கியமான வெகுஜன ஊடகமாக மாறியது. இரண்டாம் உலகப் போர் மீண்டும் விமானம் மற்றும் தரை தொடர்பு, வானொலி வழிசெலுத்தல் மற்றும் ரேடார் ஆகியவற்றின் போர்க்கால நோக்கங்களுக்காக வானொலியின் வளர்ச்சியை துரிதப்படுத்தியது. வானொலியின் ஸ்டீரியோ எஃப்எம் ஒலிபரப்பின் வளர்ச்சி 1930 களில் அமெரிக்காவிலும் 1970 களில் ஐக்கிய இராச்சியத்திலும் தொடங்கியது, இது AM ஐ ஆதிக்கம் செலுத்தும் வணிகத் தரமாக மாற்றியது. மார்ச் 25, 1925 இல், ஜான் லோகி பேர்ட் லண்டன் டிபார்ட்மென்ட் ஸ்டோர் செல்ஃப்ரிட்ஜ்ஸில் நகரும் படங்களை அனுப்புவதை நிரூபித்தார். Baird இன் சாதனம் Nipkow வட்டில் தங்கியிருந்தது, இதனால் இயந்திர தொலைக்காட்சி என அறியப்பட்டது. 1929 ஆம் ஆண்டு செப்டம்பர் 30 ஆம் தேதி தொடங்கி பிரிட்டிஷ் ஒலிபரப்புக் கூட்டுத்தாபனத்தால் செய்யப்பட்ட சோதனை ஒளிபரப்புகளின் அடிப்படையாக இது அமைந்தது. இருப்பினும், 20 ஆம் நூற்றாண்டின் பெரும்பகுதிக்கு, தொலைக்காட்சிகள் கார்ல் பிரவுன் கண்டுபிடித்த கேத்தோடு கதிர்க் குழாயைச் சார்ந்திருந்தன. வாக்குறுதியைக் காண்பிக்கும் அத்தகைய தொலைக்காட்சியின் முதல் பதிப்பு ஃபிலோ ஃபார்ன்ஸ்வொர்த்தால் தயாரிக்கப்பட்டது மற்றும் அவரது குடும்பத்தினருக்கு 7 செப்டம்பர் 1927 அன்று காண்பிக்கப்பட்டது. இரண்டாம் உலகப் போருக்குப் பிறகு, குறுக்கீடு செய்யப்பட்ட சோதனைகள் மீண்டும் தொடங்கப்பட்டன மற்றும் தொலைக்காட்சி ஒரு முக்கியமான வீட்டு பொழுதுபோக்கு ஒளிபரப்பு ஊடகமாக மாறியது. தெர்மோனிக் வால்வுகள் தெர்மோனிக் குழாய் அல்லது தெர்மியோனிக் வால்வு எனப்படும் சாதனத்தின் வகை, சமிக்ஞை பெருக்கம் மற்றும் மின்னோட்ட திருத்தம் போன்ற பல அடிப்படை மின்னணு செயல்பாடுகளுக்கு வெப்பமான கேத்தோடிலிருந்து எலக்ட்ரான்களின் தெர்மோனிக் உமிழ்வைப் பயன்படுத்துகிறது. எளிமையான வெற்றிடக் குழாய், 1904 ஆம் ஆண்டில் ஜான் ஆம்ப்ரோஸ் ஃப்ளெமிங்கால் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட டையோடு, வெப்பமான எலக்ட்ரான்-உமிழும் கேத்தோடு மற்றும் ஒரு அனோடு மட்டுமே உள்ளது. எலெக்ட்ரான்கள் சாதனத்தின் வழியாக ஒரு திசையில் மட்டுமே பாய முடியும் - கேத்தோடிலிருந்து அனோடிற்கு. குழாயினுள் ஒன்று அல்லது அதற்கு மேற்பட்ட கட்டுப்பாட்டு கட்டங்களைச் சேர்ப்பது, கேத்தோடு மற்றும் அனோடிற்கு இடையே உள்ள மின்னோட்டத்தை கட்டம் அல்லது கட்டங்களில் உள்ள மின்னழுத்தத்தால் கட்டுப்படுத்த உதவுகிறது. இந்த சாதனங்கள் 20 ஆம் நூற்றாண்டின் முதல் பாதியில் மின்னணு சுற்றுகளின் முக்கிய அங்கமாக மாறியது மற்றும் வானொலி, தொலைக்காட்சி, ரேடார், ஒலிப்பதிவு மற்றும் இனப்பெருக்கம், நீண்ட தூர தொலைபேசி நெட்வொர்க்குகள் மற்றும் அனலாக் மற்றும் ஆரம்பகால டிஜிட்டல் கணினிகளின் வளர்ச்சிக்கு முக்கியமானவை. ரேடியோ அல்லது மெக்கானிக்கல் கம்ப்யூட்டர்களுக்கான ஸ்பார்க் கேப் டிரான்ஸ்மிட்டர் போன்ற முந்தைய தொழில்நுட்பங்களை சில பயன்பாடுகள் பயன்படுத்தியிருந்தாலும், தெர்மோனிக் வெற்றிடக் குழாயின் கண்டுபிடிப்பு இந்த தொழில்நுட்பங்களை பரவலாகவும் நடைமுறைப்படுத்தவும் செய்தது, இது மின்னணுவியல் உருவாக்கத்திற்கு வழிவகுத்தது. 1940களில், குறைக்கடத்தி சாதனங்களின் கண்டுபிடிப்பு, தெர்மோனிக் குழாய்களைக் காட்டிலும் சிறிய, மலிவான மற்றும் திறமையான, நம்பகமான மற்றும் நீடித்திருக்கும் திட-நிலை சாதனங்களைத் தயாரிப்பதை சாத்தியமாக்கியது. 1960 களின் நடுப்பகுதியில் தொடங்கி, தெர்மோனிக் குழாய்கள் டிரான்சிஸ்டருடன் மாற்றப்பட்டன. தெர்மோனிக் குழாய்கள் இன்னும் சில உயர் அதிர்வெண் பெருக்கிகளுக்கு சில பயன்பாடுகளைக் கொண்டுள்ளன. கம்ப்யூட்டர் நெட்வொர்க்குகள் மற்றும் இணையம் 11 செப்டம்பர் 1940 இல், ஜார்ஜ் ஸ்டிபிட்ஸ் நியூயார்க்கில் உள்ள தனது சிக்கலான எண் கால்குலேட்டருக்கு டெலிடைப்பைப் பயன்படுத்தி சிக்கல்களை அனுப்பினார் மற்றும் நியூ ஹாம்ப்ஷயரில் உள்ள டார்ட்மவுத் கல்லூரியில் கணக்கிடப்பட்ட முடிவுகளைப் பெற்றார். ரிமோட் டம்ப் டெர்மினல்கள் கொண்ட மையப்படுத்தப்பட்ட கணினியின் (மெயின்பிரேம்) இந்த கட்டமைப்பு 1970களில் பிரபலமாக இருந்தது. 1960 களில், ஆராய்ச்சியாளர்கள் பாக்கெட் ஸ்விட்ச்சிங் பற்றி ஆராயத் தொடங்கினர், இது ஒரு மையப்படுத்தப்பட்ட மெயின்பிரேம் வழியாக ஒரு செய்தியை அதன் இலக்குக்கு ஒத்திசைவற்ற முறையில் அனுப்பும் தொழில்நுட்பமாகும். 1969 ஆம் ஆண்டு டிசம்பர் 5 ஆம் தேதி நான்கு முனை வலையமைப்பு உருவானது, இது ARPANET இன் தொடக்கத்தை உருவாக்கியது, இது 1981 இல் 213 முனைகளாக வளர்ந்தது. ARPANET இறுதியில் மற்ற நெட்வொர்க்குகளுடன் இணைந்து இணையத்தை உருவாக்கியது. இணையப் பொறியியல் பணிக்குழுவின் (IETF) இன்டர்நெட் மேம்பாடு ஒரு மையமாக இருந்தபோது, கருத்துக்களுக்கான கோரிக்கை ஆவணங்களை வெளியிட்டது, ஈத்தர்நெட் (1983) மற்றும் டோக்கனின் லோக்கல் ஏரியா நெட்வொர்க் (LAN) மேம்பாடுகள் போன்ற தொழில்துறை ஆய்வகங்களில் பிற நெட்வொர்க்கிங் முன்னேற்றங்கள் நிகழ்ந்தன. ரிங் (1984)[சான்று தேவை]. பரிமாற்றத் திறனின் வளர்ச்சி இருவழி தொலைத்தொடர்பு நெட்வொர்க்குகள் மூலம் உலகளவில் தகவல்களைப் பரிமாறிக்கொள்ளும் திறன் 1986 இல் 281 பெட்டாபைட்கள் (pB) இருந்து 1993 இல் 471 pB ஆக இருந்து 2000 இல் 2.2 exabytes (eB) ஆக 2000 இல் 65 eB ஆக வளர்ந்தது. 1986 ஆம் ஆண்டில் ஒரு நபருக்கு ஒரு நாளுக்கு இரண்டு செய்தித்தாள் பக்கங்கள் மற்றும் 2007 இல் ஒரு நபருக்கு ஆறு முழு செய்தித்தாள்கள் என்ற தகவல் சமமானதாகும். இந்த வளர்ச்சியின் அடிப்படையில், தொலைத்தொடர்பு உலகப் பொருளாதாரத்தில் பெருகிய முறையில் முக்கிய பங்கு வகிக்கிறது மற்றும் உலகளாவிய தொலைத்தொடர்புத் துறை சுமார் $4.7 டிரில்லியன் ஆகும் 2012 இல் துறை. உலகளாவிய தொலைத்தொடர்பு துறையின் சேவை வருவாய் 2010 இல் $1.5 டிரில்லியன் என மதிப்பிடப்பட்டது, இது உலகின் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் (GDP) 2.4% ஆகும்.
பீக்கான்கள், தந்தி, தொலைபேசி, வானொலி, தொலைக்காட்சி, தெர்மோனிக் வால்வுகள், கணினி நெட்வொர்க்குகள் மற்றும் இணையம்