 சர்வாதிகாரத்தின் சில வரையறுக்கும் குணங்கள் யாவை?
எதேச்சாதிகாரம் என்பது அரசியல் பன்மைத்துவத்தை நிராகரித்தல், அரசியல் நிலையைப் பாதுகாக்க வலுவான மைய அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்துதல் மற்றும் சட்டத்தின் ஆட்சி, அதிகாரங்களைப் பிரித்தல் மற்றும் ஜனநாயக வாக்களிப்பு ஆகியவற்றால் வகைப்படுத்தப்படும் ஒரு அரசியல் அமைப்பாகும். அரசியல் விஞ்ஞானிகள் சர்வாதிகார அரசாங்க வடிவங்களின் மாறுபாடுகளை விவரிக்கும் பல வகைப்பாடுகளை உருவாக்கியுள்ளனர். சர்வாதிகார ஆட்சிகள் எதேச்சதிகார அல்லது தன்னலக்குழு ஆட்சியாக இருக்கலாம் மற்றும் ஒரு கட்சி அல்லது இராணுவத்தின் ஆட்சியின் அடிப்படையில் இருக்கலாம். ஜனநாயகத்திற்கும் சர்வாதிகாரத்திற்கும் இடையே மங்கலான எல்லையைக் கொண்டிருக்கும் மாநிலங்கள் சில நேரங்களில் "கலப்பின ஜனநாயகங்கள்", "கலப்பின ஆட்சிகள்" அல்லது "போட்டி சர்வாதிகார" மாநிலங்களாக வகைப்படுத்தப்படுகின்றன. அரசியல் விஞ்ஞானி ஜுவான் லின்ஸ், 1964 ஆம் ஆண்டு ஒரு செல்வாக்குமிக்க படைப்பான ஆன் அடாரிடேரியன் ரெஜிம்: ஸ்பெயின், சர்வாதிகாரத்தை நான்கு குணங்களைக் கொண்டிருப்பதாக வரையறுத்தார்: வரையறுக்கப்பட்ட அரசியல் பன்மைத்துவம், சட்டமன்றம், அரசியல் கட்சிகள் மற்றும் ஆர்வமுள்ள குழுக்களின் கட்டுப்பாடுகளுடன் உணரப்படுகிறது. "வளர்ச்சியற்ற தன்மை அல்லது கிளர்ச்சி போன்ற எளிதில் அடையாளம் காணக்கூடிய சமூகப் பிரச்சனைகளை" எதிர்த்துப் போராடுவதற்கு தேவையான தீமையாக ஆட்சியின் உணர்வு மற்றும் அடையாளம் காணும் முறையீடுகளை அடிப்படையாகக் கொண்டது அரசியல் சட்டபூர்வமானது. குறைந்தபட்ச அரசியல் அணிதிரட்டல், மற்றும் ஆட்சிக்கு எதிரான நடவடிக்கைகளை ஒடுக்குதல். தவறான வரையறுக்கப்பட்ட நிர்வாக அதிகாரங்கள், பெரும்பாலும் தெளிவற்ற மற்றும் மாற்றுதல் ஆகியவை நிறைவேற்று அதிகாரத்தை நீட்டிக்கின்றன. குறைந்தபட்சமாக வரையறுக்கப்பட்டால், ஒரு சர்வாதிகார அரசாங்கமானது சட்டமன்றங்களுக்கு இலவச மற்றும் போட்டித்தன்மையுள்ள நேரடித் தேர்தல்கள், நிர்வாகிகளுக்கான இலவச மற்றும் போட்டி நேரடி அல்லது மறைமுகத் தேர்தல்கள் அல்லது இரண்டும் இல்லை. பரவலாக வரையறுக்கப்பட்ட, சர்வாதிகார அரசுகளில் மத சுதந்திரம் போன்ற சிவில் உரிமைகள் இல்லாத நாடுகள் அல்லது சுதந்திரமான தேர்தல்களைத் தொடர்ந்து அரசாங்கமும் எதிர்க்கட்சியும் ஒரு முறையாவது மாறி மாறி அதிகாரத்தில் வராத நாடுகள் அடங்கும். சர்வாதிகார அரசுகள், அரசியல் கட்சிகள், சட்டமன்றங்கள் மற்றும் தேர்தல்கள் போன்ற பெயரளவிலான ஜனநாயக நிறுவனங்களைக் கொண்டிருக்கலாம். ஜனநாயகப் பின்வாங்கல் சூழல்களில், அறிஞர்கள் சில தந்திரோபாயங்களின் அடிப்படையில் சர்வாதிகார அரசியல் தலைவர்களை அடையாளம் காண முனைகிறார்கள்: சுயாதீன நிறுவனங்களை அரசியலாக்குதல், தவறான தகவல்களை பரப்புதல், நிர்வாக அதிகாரத்தை உயர்த்துதல், கருத்து வேறுபாடுகளை ரத்து செய்தல், பாதிக்கப்படக்கூடிய சமூகங்களை குறிவைத்தல், வன்முறையைத் தூண்டுதல் மற்றும் தேர்தல்களில் ஊழல் செய்தல். 1946 முதல், சர்வதேச அரசியல் அமைப்பில் சர்வாதிகார அரசுகளின் பங்கு 1970 களின் நடுப்பகுதி வரை அதிகரித்தது, ஆனால் அதிலிருந்து 2000 ஆம் ஆண்டு வரை குறைந்தது.
1. வரையறுக்கப்பட்ட அரசியல் பன்மைத்துவம் அல்லது அரசியல் பன்மைத்துவத்தை முற்றிலும் நிராகரித்தல். 2. சிவில் உரிமைகள் இல்லாமை 3. சுதந்திரமான, நியாயமான மற்றும் போட்டித் தேர்தல்கள் இல்லாமை 4. எதேச்சாதிகார ஆட்சியால் சிதைக்கப்பட்ட ஜனநாயக நிறுவனங்கள் என்று அழைக்கப்படுபவை 5. தவறான தகவல்களைப் பரப்புதல், சுயாதீன நிறுவனங்களை அரசியலாக்குதல், கருத்து வேறுபாடுகளை ஒழித்தல், கலாச்சாரப் போர்களில் ஈடுபடுதல் போன்ற தேர்தல் உத்திகளைப் பயன்படுத்துதல். பாதிக்கப்படக்கூடிய சமூகங்களை குறிவைத்தல், வன்முறையைத் தூண்டுதல் மற்றும் நிர்வாக அதிகாரத்தை உயர்த்துதல். 6. சட்டத்தின் ஆட்சி, அதிகாரங்களைப் பிரித்தல் மற்றும் வாக்களிக்கும் உரிமைகள் போன்ற அடிப்படை ஜனநாயகக் கொள்கைகளின் விலையில் அரசியல் நிலையைப் பாதுகாக்க வலுவான மைய அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்துதல்.