 ஒரு ரெட்வுட் கண்ணோட்டத்தில் சொல்லப்பட்ட உலகின் சுருக்கமான வரலாற்றை எழுதுங்கள்.
எனக்கு முதலில் ஞாபகம் வருவது இருள்தான். ஒரு பழைய அழுகிய ஸ்டம்பிலிருந்து துளிர்க்க ஆரம்பித்து, இலைகள் மற்றும் உடைந்த கிளைகளின் குவியல்களின் கீழ் நான் என்னைக் கண்டேன். அது மிகவும் சூடாக இருந்தது. நான் மிருதுவான புதிய காற்றில் எட்டிப்பார்த்தபோது, என்னைச் சுற்றி ஃபெர்ன்கள், சிலந்திகள் மற்றும் சலசலக்கும் ஈக்கள் ஆகியவற்றைக் கண்டேன். ஆனால் எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக என் கவனத்தை ஈர்த்தது பிரகாசமான நீல வானம். அங்கே என்ன இருக்கிறது, எப்போதாவது பார்க்க முடியுமா என்று யோசித்தேன். நான் இந்த உலகத்தை சந்தித்தேன், மேலும் நிறைய கற்றுக்கொள்ள விரும்பினேன். ஆனால் நான் 3 அங்குல உயரம் மட்டுமே இருந்ததால் எதையும் அதிகம் பார்க்க முடியவில்லை. அதனால் நான் காத்திருந்தேன். நான் உயரமாக ஆக, நாட்கள் குறைய ஆரம்பித்தன. நான் புதிதாக வாங்கிய ஊசி விதானத்தின் வழியாக காற்று வீசுவதை உணர்ந்த நாள் எனக்கு மிகவும் பிடித்தது. பார்ப்பதற்கு அதிகம் இல்லை, ஆனால் பெருமையாக இருந்தது. என்னைச் சுற்றி இருக்கும் பெரிய மரங்களை நான் அடிக்கடி பார்த்துக் கொண்டிருப்பேன். உயரமான செம்பருத்திகளில் ஒருவராக நான் எப்படி ஏங்கினேன். அவர்கள் காட்டின் அரசர்கள்; எதுவும் உயரமாக நிற்கவில்லை. மேலே இருந்து அவர்கள் என்ன பார்க்கிறார்கள் என்பதை நான் பார்க்க விரும்பினேன். ஒரு நாள் நானும் அவர்களில் ஒருவனாக இருப்பேன். நாட்கள் வாரங்களாகவும், வாரங்கள் வருடங்களாகவும் மாறியது, என்னைச் சுற்றி மாறிவரும் உலகத்தை என்னால் கண்காணிக்க முடியாத அளவுக்கு அவசரமாக உணர்ந்தேன். மேல் விதானத்தில் ஒரு வெட்டவெளி வழியாகப் பார்க்கும் அளவுக்கு நான் உயரமாக வளர்ந்திருந்தேன். எங்கள் மரங்களுக்கு அப்பால் எண்ணற்ற மலைகள் இருந்தன. முடிவில்லாத தூரத்தை வெளியே பார்த்து, நான் சிறியதாக உணர ஆரம்பித்தேன். என்ன ஒரு விசித்திரமான உணர்வு. ஒரு மேகமூட்டமான நாளில், ஒரு மலை உச்சியில் மின்னல் தாக்குவதைக் கண்டேன். விரைவில், பிரகாசமான ஆரஞ்சு தீப்பிழம்புகள் அடிவானத்தில் வெடித்தது. என்ன ஒரு வித்தியாசமான காட்சி. எனது காடுகளுக்கு அருகில் நெருப்பு விரைந்ததால் ஆர்வமாக ஆரம்பித்தது விரைவில் பயங்கரமாக மாறியது. நெருப்பு இன்னும் அதிகமாக வளர்ந்தபோது என் முகத்தில் சூடான காற்று வீசுவதை என்னால் உணர முடிந்தது. கருணையுடன், தலைக்கு மேல் தொங்கிக் கொண்டிருந்த கருமேகங்கள் ஒரு சாரல் மழைக்குத் திறந்தன. குளிர்ந்த மழைத்துளிகள் சூடான காற்றை மாற்றியது, இரவு மலையின் மீது விழுந்தது, காடு நிம்மதிப் பெருமூச்சு விடுகிறது. மறுநாள் சூரியன் திரும்பியபோது ஒரு விசித்திரமான காட்சியை நான் கண்விழித்தேன். ஒரு காலத்தில் நூற்றுக்கணக்கான பெருமை வாய்ந்த செம்பருத்தி மரங்கள் இப்போது மலையில் ஒரு ஆழமான கருப்பு வடுவாக இருந்தது. அது ஒரு நாள் நானாகத்தான் இருக்கும்.