 உரையிலிருந்து இசையமைப்பாளர்களின் தனிப்பட்ட பெயர்களைப் பிரித்தெடுக்கவும். அவற்றை கமா மற்றும் இடைவெளியுடன் பிரிக்கவும்.
ஓரளவிற்கு, இரண்டாம் உலகப் போருக்குப் பிறகு ஐரோப்பிய மற்றும் அமெரிக்க மரபுகள் வேறுபட்டன. ஐரோப்பாவில் மிகவும் செல்வாக்கு மிக்க இசையமைப்பாளர்களில் பியர் பவுலஸ், லூய்கி நோனோ மற்றும் கார்ல்ஹெய்ன்ஸ் ஸ்டாக்ஹவுசன் ஆகியோர் அடங்குவர். முதல் மற்றும் கடைசி இருவரும் ஆலிவர் மெசியானின் மாணவர்கள். இந்த நேரத்தில் ஒரு முக்கியமான அழகியல் தத்துவம் மற்றும் தொகுப்பு நுட்பங்களின் குழு சீரியலிசம் ("மூலம்-வரிசைப்படுத்தப்பட்ட இசை", "மொத்த இசை" அல்லது "மொத்த தொனி வரிசைப்படுத்தல்" என்றும் அழைக்கப்படுகிறது), இது அதன் தொடக்கப் புள்ளியாக இசையமைப்பை எடுத்தது. அர்னால்ட் ஷொன்பெர்க் மற்றும் அன்டன் வெபர்ன் (ஆனால் பாரம்பரிய பன்னிரெண்டு-தொனி இசையை எதிர்த்தார்), மேலும் மாடுலர் பற்றிய லு கார்பூசியரின் யோசனையுடன் நெருங்கிய தொடர்புடையவர். இருப்பினும், டிமிட்ரி ஷோஸ்டகோவிச் மற்றும் பெஞ்சமின் பிரிட்டன் போன்ற இன்னும் சில பாரம்பரிய அடிப்படையிலான இசையமைப்பாளர்கள் முக்கிய சீரியலிஸ்ட் இயக்கம் இருந்தபோதிலும் இசையமைப்பின் தொனிப் பாணியைப் பராமரித்தனர். அமெரிக்காவில், மில்டன் பாபிட், ஜான் கேஜ், எலியட் கார்ட்டர், ஹென்றி கோவல், பிலிப் கிளாஸ், ஸ்டீவ் ரீச், ஜார்ஜ் ரோச்பெர்க் மற்றும் ரோஜர் செஷன்ஸ் போன்ற இசையமைப்பாளர்கள் தங்கள் சொந்த யோசனைகளை உருவாக்கினர். இந்த இசையமைப்பாளர்களில் சிலர் (கேஜ், கோவல், கிளாஸ், ரீச்) சோதனை இசையின் ஒரு புதிய முறையைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தினர், இது இசையின் அடிப்படைக் கருத்துகளான குறியீடு, செயல்திறன், கால அளவு மற்றும் திரும்பத் திரும்பக் கேள்வி எழுப்பத் தொடங்கியது, மற்றவர்கள் (பாபிட், ரோச்பெர்க், அமர்வுகள்) வடிவமைத்தனர். ஷொன்பெர்க்கின் பன்னிரெண்டு-தொனி சீரியலிசத்தின் சொந்த நீட்சிகள்.
Pierre Boulez, Luigi Nono, Karlheinz Stockhausen, Olivier Messiaen, Arnold Schoenberg, Anton Webern, Le Corbusier, Dmitri Shostakovich, Benjamin Britten, Milton Babbitt, John Cage, Elliott Carter, P Henry Rochberh Cowell, St. அயனிகள்