 மேற்கூறிய பத்தியின்படி நான்கு ஆக்கிரமிப்பு மண்டலங்கள் யார் கட்டுப்பாட்டில் இருந்தன?
ஐரோப்பாவில் இரண்டாம் உலகப் போரின் முடிவிற்குப் பிறகு, ஓடர்-நீஸ்ஸே கோட்டிற்கு மேற்கே போருக்கு முந்தைய ஜெர்மனியில் எஞ்சியிருந்தவை நான்கு ஆக்கிரமிப்பு மண்டலங்களாகப் பிரிக்கப்பட்டன (போட்ஸ்டாம் ஒப்பந்தத்தின்படி), ஒவ்வொன்றும் நான்கு ஆக்கிரமிப்பு நேச நாட்டு சக்திகளில் ஒன்றால் கட்டுப்படுத்தப்பட்டன: அமெரிக்கா, இங்கிலாந்து, பிரான்ஸ் மற்றும் சோவியத் யூனியன். பெர்லினின் தலைநகரம், நேச நாட்டுக் கட்டுப்பாட்டுக் குழுவின் இடமாக, நகரத்தின் இருப்பிடம் இருந்தபோதிலும், சோவியத் மண்டலத்திற்குள் முழுமையாக இருந்த போதிலும், இதேபோல் நான்கு பிரிவுகளாகப் பிரிக்கப்பட்டது. இரண்டு ஆண்டுகளுக்குள், சோவியத்துகளுக்கும் மற்ற ஆக்கிரமிப்பு சக்திகளுக்கும் இடையே அரசியல் பிளவுகள் அதிகரித்தன. போருக்குப் பிந்தைய ஜேர்மனியை தன்னிறைவடையச் செய்யும் புனரமைப்புத் திட்டங்களுக்கு சோவியத்துகள் ஒப்புக்கொள்ள மறுத்ததையும், தொழிற்துறை ஆலைகள், பொருட்கள் மற்றும் உள்கட்டமைப்புகள் பற்றிய விரிவான கணக்கியலையும் உள்ளடக்கியது - அவற்றில் சில சோவியத்துகளால் ஏற்கனவே அகற்றப்பட்டன. பிரான்ஸ், யுனைடெட் கிங்டம், யுனைடெட் ஸ்டேட்ஸ் மற்றும் பெனலக்ஸ் நாடுகள் பின்னர் ஜெர்மனியின் சோவியத் அல்லாத மண்டலங்களை ஒரு மண்டலமாக இணைத்து புனரமைப்பு மற்றும் மார்ஷல் திட்டத்தின் நீட்டிப்புக்கு ஒப்புதல் அளித்தன.
அமெரிக்கா, இங்கிலாந்து, பிரான்ஸ் மற்றும் சோவியத் யூனியன்.