 தொற்றுநோயிலிருந்து ஒரு பத்திரிகை பதிவை எழுதுங்கள்.
நான் கடைசியாக ஒரு பத்திரிகையை வைத்திருந்தது எனக்கு நினைவில் இல்லை. நான் ஒரு சிறுமியாக தொடர்ந்து எழுதுவேன்: கிறிஸ்துமஸ் அல்லது எனது பிறந்தநாளில் எனக்கு பரிசளித்த வண்ணமயமான குறிப்பேடுகளில். அவை பாதி நிரம்பியபோது நான் எப்போதும் அவற்றைக் கைவிட்டேன். நான் பிஸியாக இருந்தால் கால் பங்கு உண்மை என்னவென்றால், நான் என்ன சொல்ல வேண்டும் என்பதில் என்னைத் தவிர வேறு யாரும் கவலைப்படவில்லை என்பதை உணர்ந்தபோது நான் அவர்களைக் கைவிட்டேன்; நான் கவனிப்பதை நிறுத்திய போது; நான் குறிப்பாக ஆழமாக இல்லை என்பதை உணர்ந்தபோது. இந்த முறையும் அது நடக்கலாம். இப்போது வித்தியாசம் என்னவென்றால், நான் எதையும் ஆழமாகச் சொல்லாவிட்டாலும்: நேரம் ஆழமானது. நாம் ஒரு உலகளாவிய தொற்றுநோயின் மூலம் வாழ்கிறோம், எங்கள் வீடுகளில் ஒளிந்து கொள்கிறோம், நாம் பாதிக்கப்படவில்லை என்று நம்புகிறோம், மற்றவர்களுக்கு தெரியாமல் தொற்று ஏற்படுகிறது. நடைபாதையில் செல்பவர்களைத் தவிர்ப்பது, ஒரு மணி நேரம் வரிசையில் காத்திருந்து மளிகைக் கடைக்குப் பிறகு எதையாவது எடுக்கும்போது உடனடியாக கைகளைக் கழுவ வேண்டும். நேற்று, மளிகைக் கடைக்குச் செல்வது என் முறை. எனது பங்குதாரர் எங்களின் பெரும்பாலான ரன்களை எடுத்தார். வாரங்களுக்கு முன்பு நான் கடைசியாக அவருடன் இணைந்தேன், நீங்கள் தொகுதியைச் சுற்றி ஒரு வரியை எதிர்பார்க்கலாம். நாங்கள் ஒரு சனிக்கிழமை அதிகாலையில் எழுந்திருந்தோம், லேசான மழை பெய்து கொண்டிருந்தது, எனவே தெருவில் உள்ள மோலி ஸ்டோன்ஸுக்குச் சென்று அங்குள்ள அனைவரையும் அடிக்க வேண்டும் என்று நான் அவரை சமாதானப்படுத்தினேன். நாங்கள் வரும்போது சுமார் 12 பேர் வரிசையாக நின்றிருந்தனர், நாங்கள் எங்கள் காரின் டிக்கியில் வசிக்கும் ஒரு சிறிய மலர் குடையின் கீழ் பதுங்கியிருந்தோம். லண்டனுக்கு ஒரு வேலைப் பயணத்தின்போது இந்தக் குறிப்பிட்ட குடையை எனது கார்ப்பரேட் கார்டில் சார்ஜ் செய்திருந்தேன், அது செயல்படவில்லை என்றாலும், அதை வெளியே எறிய மாட்டேன். மோலி ஸ்டோன்ஸுக்கு வெளியே காத்திருக்கும் போது எங்களை மறைப்பதற்காக அதைத் திறந்து, நான் லண்டனுக்குத் திரும்பப் போவதாக பகல் கனவு கண்டேன். அனைத்து பயணம். ப்ரூன்ச் சாமான்களுக்காக ஒரு மளிகைக் கடைக்குள் ஓட முடியும், அதற்கு மேல் எதுவும் இல்லை. குறிப்பாக ஆக்ரோஷமான இரவுக்குப் பிறகு, புருன்ச் சாமான்களுக்கான எங்கள் இடமாக மோலி ஸ்டோன்ஸ் எப்போதும் இருந்தது. நான் இரவுகளை தவறவிட்டேன்: நெரிசலான மதுக்கடைகள், அங்கு நீங்கள் கேட்க வேண்டும் என்பதற்காக உங்கள் குரலை உயர்த்த வேண்டியிருந்தது, ஆனால் உங்கள் சிறந்த நண்பர் உங்கள் காதில் கத்தும்போது இன்னும் கோபமாக இருந்தது. நான் அழாமல் அந்த மோலி ஸ்டோன்ஸுக்குப் பயணம் செய்தேன். கடைசியாக நானும் எனது கூட்டாளியும் அந்த மோலி ஸ்டோன்ஸுக்குச் சென்றபோது, மேயர் ப்ரீட் சான் பிரான்சிஸ்கோவை அந்த இடத்தில் அடைக்கலம் தருவதற்கு முந்தைய ஞாயிற்றுக்கிழமை. சமூக விலகல் தேவைகள் எதுவும் இல்லை, மேலும் கடை வெறித்தனமான கடைக்காரர்களால் கைப்பற்றப்பட்டது. இடைகழிகளில் மக்கள் ஒருவருக்கொருவர் மோதிக்கொண்டனர். காகிதப் பொருட்கள் சூறையாடப்பட்டன. ஓட்ஸ் பால் எங்கும் கிடைக்கவில்லை. நாங்கள் மோலி ஸ்டோன்ஸைத் தேர்ந்தெடுத்தோம், ஏனெனில் இது சான் பிரான்சிஸ்கோவில் மிகவும் விலையுயர்ந்த மளிகைக் கடையாகும், மேலும் அனைவரும் அங்கு இருப்பார்கள் என்று நாங்கள் நினைக்கவில்லை. ஆனால் இது சான் பிரான்சிஸ்கோ, எனவே நாங்கள் தவறு செய்தோம். ஒரு வயதான பெண்மணி கடையின் வழியாக மெதுவாக நகர்வதைப் பார்த்தேன், மேலும் வென்டிலேட் செய்ய ஆரம்பித்தேன். எனது பங்குதாரர் வெகு தொலைவில் இல்லை, அதனால் நான் அவரைக் கண்டுபிடித்து சில ஆழமான சுவாசங்களை எடுத்தேன், அதனால் நான் பீதியைத் தவிர்க்க முடிந்தது. எனவே, எனது முதல் தனி மளிகை ஓட்டத்தை நான் ஏன் எதிர்பார்க்கவில்லை என்பதை நீங்கள் புரிந்து கொள்ளலாம். நான் சோமாவில் காஸ்ட்கோவைத் தேர்ந்தெடுத்தேன், ஏனென்றால் சந்தைக்கு தெற்கே வெகு சிலரே வசிப்பதால், அது வேலை வாரத்தின் நடுப்பகுதியாக இருந்தது: ஹோல் ஃபுட்ஸ் அல்லது டிரேடர் ஜோஸ்ஸுக்கு விரைவான பயணத்திற்காக நீங்கள் ஜூம் மீட்டிங்குகளில் இருந்து பதுங்கி இருக்கலாம், ஆனால் காஸ்ட்கோ ஒரு சாகசம், ஒரு அர்ப்பணிப்பு. சரி, நூற்றுக்கணக்கானவர்கள் என்னைப் போலவே உறுதியுடன் இருந்தனர். ஒருவேளை டாய்லெட் பேப்பரின் 30 ரோல்களைப் பாதுகாப்பதற்காக இருக்கலாம். காலை 10 மணிக்கு காஸ்ட்கோ பார்க்கிங் கேரேஜ் திறக்கும் போது உள்ளே நுழைந்தேன். கார்கள் நுழைய காத்திருக்கவில்லை, அதை நான் ஒரு நல்ல அறிகுறியாக எடுத்துக் கொண்டேன். சுய குறிப்பு: தொற்றுநோய்களில் நல்ல அறிகுறிகள் எதுவும் இல்லை. கடைசியாக நான் பார்க்கிங் இடத்தைக் கண்டுபிடித்த பிறகு, நான் அந்த இடத்தைச் சுற்றி அலைந்தேன், அது ஒரு தற்காலிக விமான நிலையப் பாதுகாப்புக் கோட்டிற்குப் பின்னால், எச்சரிக்கை நாடா மூலம் அவசரமாக உருவாக்கப்பட்டு, ஒரு காஸ்ட்கோ ஊழியரால் சோம்பேறித்தனமாக முகமூடியுடன் கண்காணிக்கப்பட்டது. மெகாஃபோன். ஒவ்வொரு சில நிமிடங்களுக்கும், ஆறு அடி இடைவெளியில் இருக்குமாறு அவர் நினைவூட்டுவார். காத்திருப்பு பற்றிய நம்பிக்கை இருந்தபோதிலும், நான் தயாராக வந்தேன். என் முகம் முழுவதும் N95 முகமூடியால் மூடப்பட்டிருந்தது, அதை நான் ஒப்புக்கொள்கிறேன், நான் குற்ற உணர்ச்சியுடன் இருந்தேன். அமெரிக்கா முழுவதும் உள்ள சுகாதாரப் பணியாளர்களுக்கு PPE தேவைப்பட்டது, இங்கே நான் குழுமத்தின் ஒரு பகுதியை அணிந்து காஸ்ட்கோவில் வரிசையில் காத்திருந்தேன். கடந்த தீ சீசனுக்குப் பிறகு நான் ஒரு 10-பேக் ஒன்றை வாங்கியிருந்தேன், மேலும் பேக்கின் முத்திரையை உடைத்து, அவற்றை நன்கொடை அளிக்க முடியாதபடி செய்தேன். என் முகமூடி என்னை ஒரு குழந்தை அல்லது ஒரு கார்ட்டூன் கதாபாத்திரமாக உணர வைக்கிறது: அது என் கன்னத்தில் இருந்து என் கண் இமைகளின் அடிப்பகுதி வரை பரவுகிறது. அதை நிறைவு செய்யும் வகையில், நான் ஸ்கை கையுறைகளை ஆடிக்கொண்டிருக்கிறேன் (பிளாஸ்டிக் வருவது கிட்டத்தட்ட சாத்தியமற்றது), மேலும் எனது மொபைலில் தி டெய்லியின் பல அத்தியாயங்கள் பதிவிறக்கம் செய்யப்பட்டன. ஆறு அல்லது அதற்கு மேற்பட்ட ஸ்விட்ச்பேக்குகளைக் கொண்ட வரியின் பின்புறத்தில் எனது இடத்தைப் பிடித்து, மைக்கேல் பார்பரோவைப் பிடிக்க நான் குடியேறினேன். நான் ஒரு வருடத்திற்கும் மேலாக தி டெய்லியைக் கேட்டு வருகிறேன்: கிட்டத்தட்ட தினமும், எனது பயணத்தின்போது அல்லது காலையில் வேலை செய்யும் போது. ஆனால் தனிமைப்படுத்தப்பட்டதிலிருந்து, நான் துரதிர்ஷ்டவசமாக அந்தப் பழக்கத்தை உதறிவிட்டேன். உடற்பயிற்சி கூடம் அல்லது வேலைக்குச் செல்ல சவாரி இல்லாமல், அது எனது அட்டவணைக்கு எளிதில் பொருந்தாது. நான் மைக்கேலின்                                    முதல் எபிசோடில் ஆசியாவைச் சேர்ந்த ஒரு தொழில்நுட்ப நிருபர் பால் மொஸூருடனான உரையாடல் உள்ளது  முதலில் ஷாங்காய். அவர், ஒரு சில அமெரிக்க நிருபர்களுடன் சேர்ந்து, சீனாவில் இருந்து தடை செய்யப்பட்டார் மற்றும் நாட்டை விட்டு வெளியேற வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டது, மேலும் அவர் தனது உணர்ச்சிகரமான எதிர்வினை மற்றும் அதற்கான காரணங்கள் இரண்டையும் பகிர்ந்து கொண்டார். நான் "தொற்றுநோயின் குரல்களை" தேர்ந்தெடுத்தேன், நான்கு பகுதிகளாக வெட்டப்பட்ட ஒரு அத்தியாயம்: பிட்ஸ்பர்க், கன்சாஸ் சிட்டி, நியூயார்க் மற்றும் சியாட்டில் தொற்றுநோயால் பாதிக்கப்பட்ட அமெரிக்கர்களுடன் செய்தியாளர்கள் பேசுகிறார்கள். கதறும் சின்னஞ்சிறு குழந்தைகளுக்கு இப்போது வீட்டுப் பாடம் நடத்தும் பெற்றோர். ஒரு முன்னாள் பணிப்பெண் இப்போது தனது காரில் வசிக்கிறார், மளிகைக் கடையில் வேலை பெற முயன்றார், ஆனால் அவரது பிறப்புச் சான்றிதழைக் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை. COVID நோயாளிகளுக்கு சிகிச்சையளிப்பதால், தனது பேரக்குழந்தைகளை இனி பார்க்க முடியாத ஒரு நர்ஸ். இரண்டு கோவிட்-19 வழக்குகள் உறுதிசெய்யப்பட்டபோது மருத்துவமனையில் முதல் இரவு அவள் நினைவு கூர்ந்ததைக் கேட்டு நான் கண்ணீர் விட்டேன். அவள் தன் சக ஊழியர்களுடன் ஒரு நோக்கத்தையும் தோழமையையும் உணர்ந்தாள், ஆனால் அவளால் வாராந்திர தூக்கத்தை தன் பேரக்குழந்தைகளுடன் நடத்த முடியாது என்பதை உடனடியாக உணர்ந்தாள். தன் வீட்டில் அவர்களுக்காக அலங்கரித்த அறையையும், அவர்களின் படுக்கைகள் வாரக்கணக்கில் எப்படி காலியாக இருக்கும் என்பதையும் விரிவாக விவரித்தார். மூன்று தினசரி எபிசோடுகள், இறுதியாக நான் காஸ்ட்கோ வரிசையில் முன்னேறி வருகிறேன், வளைவைச் சுற்றி வருகிறேன், அங்கு எங்கள் காலடியில் சிவப்பு நாடா உங்களுக்கும் உங்களுக்கும் உங்களுக்கும் பின்னால் உள்ளவர்களுக்கும் இடையே தேவையான 6 அடி இடைவெளியை தெளிவாகக் குறிக்கிறது. பிரமாண்டமான கிடங்கிற்குள் நுழைந்ததும், காகிதப் பொருட்களுக்கான பாடத்திட்டத்தை நான் பட்டியலிட்டேன் மற்றும் கழிப்பறை காகிதம் மற்றும் காகித துண்டுகளைப் பாதுகாப்பதை எனது பணியாக ஆக்குகிறேன். அந்த முன்னணியில் ஒரு வெற்றி காத்திருப்பு பயனுள்ளது, மற்றும் நான் நோக்கத்துடன் என் பட்டியலில் இருந்து பொருட்களை சரிபார்க்க தொடங்கும். காஸ்ட்கோ ஊழியர்கள் மூலோபாயமாக கிடங்கு முழுவதும் வைக்கப்பட்டிருந்தாலும், ஒவ்வொரு முறையும் மெகாஃபோனை உயர்த்தி கடைக்காரர்கள் ஆறு அடி இடைவெளியில் இருக்க வேண்டும் என்று நினைவூட்டுகிறார்கள், இந்த காஸ்ட்கோ பயணத்தை வழக்கமானதாக மாற்ற சில வழிகள் உள்ளன: நான் எனது ஷாப்பிங் கார்ட்டை விளிம்பில் அடைக்கிறேன், வெகுதூரம் செலவழிக்கிறேன். நிறைய பணம், மற்றும் கதவை வெளியே விரைந்து. எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, என் முகமூடியை கழற்ற நான் காத்திருக்க முடியாது.