 இன்று உலகம் முழுவதும் அத்திப்பழங்களை அதிகம் உற்பத்தி செய்யும் பகுதிகள் யாவை?
திராட்சை, அத்திப்பழம், பேரீச்சம்பழம் மற்றும் ஆப்பிள்கள் போன்ற பாரம்பரிய உலர்ந்த பழங்கள் ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளாக மத்திய தரைக்கடல் உணவுகளில் பிரதானமாக உள்ளன. நவீன ஈரான், ஈராக், தென்மேற்கு துருக்கி, சிரியா, லெபனான், பாலஸ்தீனம், இஸ்ரேல் மற்றும் வடக்கு எகிப்தின் சில பகுதிகளால் உருவாக்கப்பட்ட, வளமான பிறை எனப்படும் மத்திய கிழக்குப் பகுதியில் அவர்களின் ஆரம்பகால சாகுபடிக்கு இது ஓரளவு காரணமாகும். உலர்த்துதல் அல்லது நீரிழப்பு என்பது உணவுப் பாதுகாப்பின் ஆரம்ப வடிவமாகும்: திராட்சை, தேதிகள் மற்றும் மரம் அல்லது கொடியிலிருந்து விழுந்த அத்திப்பழங்கள் கடுமையான வெயிலில் காய்ந்துவிடும். இந்த உதிர்ந்த பழங்கள் உண்ணக்கூடிய வடிவத்தை எடுப்பதை ஆரம்பகால வேட்டைக்காரர்கள் கவனித்தனர், மேலும் அவற்றின் நிலைத்தன்மை மற்றும் செறிவூட்டப்பட்ட இனிப்புக்காக அவற்றை மதிப்பிட்டனர். உலர்ந்த பழங்கள் பற்றிய பதிவு செய்யப்பட்ட குறிப்புகள், கிமு 1500 க்கு முந்தைய மெசபடோமிய மாத்திரைகளில் காணப்படுகின்றன, அவற்றில் மிகப் பழமையான எழுதப்பட்ட சமையல் குறிப்புகள் உள்ளன. பாபிலோனியாவின் தினசரி மொழியான அக்காடியனில் எழுதப்பட்ட இந்த களிமண் அடுக்குகள் கியூனிஃபார்மில் பொறிக்கப்பட்டுள்ளன மற்றும் தானியங்கள் (பார்லி, தினை, கோதுமை), காய்கறிகள் மற்றும் பழங்களான தேதிகள், அத்திப்பழங்கள், ஆப்பிள்கள், மாதுளைகள் மற்றும் திராட்சைகள் போன்றவற்றை அடிப்படையாகக் கொண்ட உணவுமுறைகளைக் கூறுகின்றன. இந்த ஆரம்பகால நாகரிகங்கள் பேரீச்சம்பழம், பேரீச்சம்பழச் சாறு ஆவியாகி சிரப்பாகவும், திராட்சையும் இனிப்புப் பொருளாகவும் பயன்படுத்தின. அவர்கள் ரொட்டிகளில் உலர்ந்த பழங்களைச் சேர்த்தனர், அதற்காக அவர்கள் 300 க்கும் மேற்பட்ட சமையல் குறிப்புகளைக் கொண்டிருந்தனர், தொழிலாளர்களுக்கான எளிய பார்லி ரொட்டி முதல் அரண்மனைகள் மற்றும் கோயில்களுக்கு தேனுடன் மிகவும் விரிவான, மசாலா கேக்குகள் வரை. முதன் முதலில் பயிரிடப்பட்ட மரங்களில் பேரீச்சம்பழமும் ஒன்று. இது 5,000 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு மெசபடோமியாவில் வளர்க்கப்பட்டது. இது வளமான பிறை பகுதியில் ஏராளமாக வளர்ந்தது மற்றும் அது மிகவும் உற்பத்தியாக இருந்தது (சராசரியாக ஒரு பேரீச்சம்பழம் ஆண்டுக்கு 50 கிலோ (100 பவுண்டுகள்) பழங்களை 60 ஆண்டுகள் அல்லது அதற்கு மேல் உற்பத்தி செய்கிறது) முக்கிய உணவுகளில் பேரீச்சம்பழம் மலிவானது. அவை மிகவும் மதிப்புமிக்கவையாக இருந்ததால், அசீரிய மற்றும் பாபிலோனிய நினைவுச்சின்னங்கள் மற்றும் கோயில்களில் அவை நன்கு பதிவு செய்யப்பட்டன. மெசபடோமியாவில் உள்ள கிராமவாசிகள் அவற்றை உலர்த்தி இனிப்புகளாக சாப்பிட்டனர். புதியதாக இருந்தாலும், மென்மையாக உலர்த்தியதாக இருந்தாலும் அல்லது கடினமாக உலர்த்தியதாக இருந்தாலும், அவை இறைச்சி உணவுகள் மற்றும் தானிய துண்டுகளுக்கு தன்மையைக் கொடுக்க உதவியது. அவர்கள் ஆற்றலுக்காக பயணிகளால் மதிப்பிடப்பட்டனர் மற்றும் சோர்வுக்கு எதிராக தூண்டுதலாக பரிந்துரைக்கப்பட்டனர். ஆரம்பகால மெசபடோமியா, பாலஸ்தீனம், இஸ்ரேல் மற்றும் எகிப்து ஆகிய நாடுகளில் அத்திப்பழங்கள் விலைமதிப்பிற்கு உட்பட்டன, அங்கு அவற்றின் தினசரி பயன்பாடு தேதிகளை விட அதிகமாகவோ அல்லது சமமாகவோ இருக்கலாம். சுவர் ஓவியங்களில் தோன்றுவது போல், எகிப்திய கல்லறைகளில் இறுதிச் சடங்குகளாக பல மாதிரிகள் கண்டுபிடிக்கப்பட்டுள்ளன. கிரீஸ் மற்றும் கிரீட்டில், அத்திப்பழங்கள் மிக எளிதாக வளர்ந்தன, மேலும் அவை ஏழை மற்றும் பணக்காரர்களின் பிரதான உணவாக இருந்தன, குறிப்பாக அவற்றின் உலர்ந்த வடிவத்தில். திராட்சை சாகுபடி முதன்முதலில் ஆர்மீனியாவிலும் மத்தியதரைக் கடலின் கிழக்குப் பகுதிகளிலும் கிமு 4 ஆம் நூற்றாண்டில் தொடங்கியது. பாலைவன வெயிலில் திராட்சையை உலர்த்துவதன் மூலம் திராட்சை உற்பத்தி செய்யப்பட்டது. மிக விரைவாக, திராட்சை வளர்ப்பு மற்றும் திராட்சை உற்பத்தி மொராக்கோ மற்றும் துனிசியா உட்பட வட ஆப்பிரிக்கா முழுவதும் பரவியது. ஃபீனீசியர்கள் மற்றும் எகிப்தியர்கள் திராட்சை உற்பத்தியை பிரபலப்படுத்தினர், ஒருவேளை சூரியன் உலர்த்துவதற்கான சரியான வறண்ட சூழல் காரணமாக இருக்கலாம். அவற்றை சேமித்து வைப்பதற்காக ஜாடிகளில் வைத்து ஆயிரக்கணக்கில் வெவ்வேறு கோவில்களுக்கு ஒதுக்கினார்கள். அவர்கள் அவற்றை ரொட்டிகள் மற்றும் பல்வேறு பேஸ்ட்ரிகளில் சேர்த்தனர், சில தேனுடன், சில பால் மற்றும் முட்டைகளுடன் செய்யப்பட்டன. மத்திய கிழக்கிலிருந்து, இந்த பழங்கள் கிரீஸ் வழியாக இத்தாலி வரை பரவியது, அங்கு அவை உணவின் முக்கிய பகுதியாக மாறியது. பழங்கால ரோமானியர்கள் திராட்சையை கண்கவர் அளவிலும், சமூகத்தின் அனைத்து மட்டங்களிலும் உட்கொண்டனர், அவை ஆலிவ்கள் மற்றும் புதிய பழங்களுடன் பொதுவான உணவின் முக்கிய பகுதியாகும். உலர்ந்த ரொட்டிகள் காலை உணவிற்கு பொதுவானவை மற்றும் அவற்றின் தானியங்கள், பீன்ஸ் மற்றும் வளர்ப்பு பால் ஆகியவற்றுடன் உட்கொள்ளப்பட்டன. திராட்சைகள் மிகவும் மதிப்புமிக்கவையாக இருந்தன, அவை உணவுத் துறையைத் தாண்டி வெற்றிகரமான விளையாட்டு வீரர்களுக்கான வெகுமதிகளாகவும், பிரீமியம் பண்டமாற்று நாணயமாகவும் மாறியது. பழங்கால ரோமில் உலர்ந்த பழங்களை வைத்திருப்பது இன்றியமையாததாக இருந்தது. கி.மு. உலர்ந்த பேரிக்காய், சோர்ப்ஸ், அத்திப்பழங்கள், திராட்சைகள், சோர்ப்ஸ், பாதுகாக்கப்பட்ட பேரிக்காய் மற்றும் திராட்சை மற்றும் சீமைமாதுளம்பழம் ஆகியவற்றின் பெரிய அங்காடி, திராட்சை கூழ் மற்றும் தரையில் புதைக்கப்பட்ட பானைகளில் பாதுகாக்கப்பட்ட திராட்சைகளையும், அதே போல் புதிய பிரெனெஸ்டைன் கொட்டைகளையும் வைத்திருக்க வேண்டும். அதே வழியில், ஜாடிகளில் உள்ள ஸ்காண்டியன் சீமைமாதுளம்பழங்கள் மற்றும் பொதுவாக பாதுகாக்கப்படும் பிற பழங்கள், அத்துடன் காட்டுப் பழங்கள் இவை அனைத்தையும் அவள் ஒவ்வொரு ஆண்டும் விடாமுயற்சியுடன் சேமித்து வைக்க வேண்டும்." ரோமில் அத்திப்பழம் மிகவும் பிரபலமாக இருந்தது. உலர்ந்த அத்திப்பழங்கள் ரொட்டியில் சேர்க்கப்பட்டு நாட்டு மக்களின் குளிர்கால உணவின் முக்கிய பகுதியாகும். அவை சீரகம், சோம்பு மற்றும் பெருஞ்சீரகம் போன்ற மசாலாப் பொருட்களால் தேய்க்கப்பட்டன, அல்லது வறுக்கப்பட்ட எள், அத்தி இலைகளில் சுற்றப்பட்டு ஜாடிகளில் சேமிக்கப்பட்டன. இன்று, இஸ்ரேல், ஜெருசலேம், காசா மற்றும் பல அரபு நாடுகள் ஆகியவை முக்கிய உற்பத்திப் பகுதிகளில் அடங்கும். உலர்ந்த அத்திப்பழத்தில் வைட்டமின்கள், பாஸ்பரஸ் மற்றும் பல்வேறு முக்கிய தாதுக்கள் நிறைந்துள்ளன. பிளம்ஸ், ஆப்ரிகாட் மற்றும் பீச் ஆகியவை ஆசியாவில் தோன்றின. அவை கிமு 3 ஆம் மில்லினியத்தில் சீனாவில் வளர்க்கப்பட்டன மற்றும் வளமான பிறை வரை பரவியது, அங்கு அவை மிகவும் பிரபலமாகவும், புதியதாகவும் மற்றும் உலர்ந்ததாகவும் இருந்தன. அவர்கள் கிரீஸ் மற்றும் இத்தாலிக்கு வெகு காலத்திற்குப் பிறகு வந்தனர் மற்றும் மிகவும் விலை உயர்ந்தவர்கள், ஆனால் துறைமுகத்துடன் கூடிய நல்ல உணவைத் தயாரிப்பதில் மதிப்புமிக்கவர்கள் அல்லது தேன் மற்றும் மசாலாப் பொருட்களுடன் சுண்டவைத்தனர்.
 இன்று, அத்திப்பழத்தின் முக்கிய உற்பத்திப் பகுதிகளில் இஸ்ரேல், ஜெருசலேம், காசா மற்றும் பல அரபு நாடுகள் அடங்கும். உலர்ந்த அத்திப்பழத்தில் வைட்டமின்கள், பாஸ்பரஸ் மற்றும் பல்வேறு முக்கிய தாதுக்கள் நிறைந்துள்ளன.