ஒப்பீட்டு நன்மை கோட்பாடு எப்போது உருவாக்கப்பட்டது?
ஒரு பொருளாதார மாதிரியில், முகவர்கள் ஒரு குறிப்பிட்ட பொருளை உற்பத்தி செய்வதில் மற்றவர்களை விட ஒப்பீட்டு நன்மையைக் கொண்டுள்ளனர், அவர்களால் குறைந்த ஒப்பீட்டு வாய்ப்புச் செலவு அல்லது தன்னியக்க விலையில், அதாவது வர்த்தகத்திற்கு முன் குறைந்த ஒப்பீட்டு விளிம்பு விலையில் உற்பத்தி செய்ய முடியும். ஒப்பீட்டு நன்மை என்பது தனிநபர்கள், நிறுவனங்கள் அல்லது நாடுகளுக்கான வர்த்தகத்தின் மூலம் வேலை ஆதாயங்களின் பொருளாதார யதார்த்தத்தை விவரிக்கிறது. (முழுமையான நன்மை, ஒரு நேரத்திற்கு வெளியீடு (தொழிலாளர் செயல்திறன்) அல்லது உள்ளீட்டுப் பொருளின் அளவு (பண செயல்திறன்) பொதுவாக மிகவும் உள்ளுணர்வு என்று கருதப்படுகிறது, ஆனால் குறைவான துல்லியமானது - நாடு முழுவதும் பொருட்களை உற்பத்தி செய்வதற்கான வாய்ப்பு செலவுகள் மாறுபடும் வரை, உற்பத்தி வர்த்தகம் சாத்தியம்.) டேவிட் ரிக்கார்டோ 1817 இல் ஒப்பீட்டு நன்மைக்கான பாரம்பரியக் கோட்பாட்டை உருவாக்கினார், ஒரு நாட்டின் தொழிலாளர்கள் மற்ற நாடுகளில் உள்ள தொழிலாளர்களை விட ஒவ்வொரு பொருளையும் உற்பத்தி செய்வதில் திறமையாக இருக்கும்போது கூட நாடுகள் ஏன் சர்வதேச வர்த்தகத்தில் ஈடுபடுகின்றன என்பதை விளக்கினார். இரண்டு பொருட்களை உற்பத்தி செய்யும் திறன் கொண்ட இரண்டு நாடுகள் தடையற்ற சந்தையில் ஈடுபட்டால் (மூலதனமும் உழைப்பும் சர்வதேச அளவில் நகரவில்லை என்ற அனுமானத்துடன்), ஒவ்வொரு நாடும் அதன் ஒப்பீட்டு பொருளை ஏற்றுமதி செய்வதன் மூலம் அதன் ஒட்டுமொத்த நுகர்வு அதிகரிக்கும் என்பதை அவர் நிரூபித்தார். மற்ற பொருட்களை இறக்குமதி செய்யும் போது நன்மை, இரு நாடுகளுக்கும் இடையே தொழிலாளர் உற்பத்தித்திறனில் வேறுபாடுகள் உள்ளன. பொருளாதாரத்தில் மிகவும் சக்திவாய்ந்த மற்றும் எதிர்-உள்ளுணர்வு நுண்ணறிவுகளில் ஒன்றாக பரவலாகக் கருதப்படுகிறது, ரிக்கார்டோவின் கோட்பாடு, சர்வதேச வர்த்தகத்தின் பெரும்பகுதிக்கு முழுமையான நன்மையைக் காட்டிலும் ஒப்பீட்டு நன்மையைக் குறிக்கிறது.
ஒப்பீட்டு நன்மைக்கான பாரம்பரியக் கோட்பாடு 1817 இல் டேவிட் ரிக்கார்டோவால் உருவாக்கப்பட்டது.