 தியானம் பற்றி ஒரு சிறுகதை (250 வார்த்தைகளுக்கு கீழ்) எழுதுங்கள். கதை சொல்பவர் அசௌகரியமாக இருக்க வேண்டும்.
எங்கள் வழிகாட்டி எங்களை கண்களை மூடிக்கொண்டு மெதுவாக ஒரு தியானத்தின் மூலம் நம்மை வழிநடத்துகிறார்: நாங்கள் ஒரு புல்வெளியில், ஒரு பழைய மரத்தின் மீது சாய்ந்து கொண்டிருக்கிறோம். நாம் பூமியுடன் ஒன்றாகி, நம்மை நாமே நங்கூரமிட்டு, நிம்மதியாக உணரும்போது தண்டு நம்மை ஆதரிக்கிறது. அவள் எங்களுக்கு ஒரு மந்திரத்தைத் தருகிறாள்:                                                                                        . ��� நான் மனிதனாக இருக்கிறேன், ��� நான் மரத்துடன் ஒருவராக மாறுவதையும், வேர்களையும் வளர்ப்பதையும் கடினப்படுத்துவதையும் நான் காண்கிறேன், இந்த தனிமையான புல்வெளியில் ஒரு காலத்தில் இருந்திருக்க வேண்டிய மற்ற மரங்களுடன் நான் வெட்டப்படுவேன் என்பதை அறிவேன் . எங்கள் வழிகாட்டி மெதுவாக நம்மை யதார்த்தத்திற்கு கொண்டு வரும்போது, எங்கள் "நான்" மந்திரங்களைப் பகிர்ந்து கொள்ள அவள் எங்களை ஊக்குவிக்கிறாள், மற்ற பங்கேற்பாளர்கள் அறிவிக்கும்போது நான் பயப்படுகிறேன்: "நான் தைரியமாக இருக்கிறேன்". நான் இன்னும் இருக்கிறேன்.. நான் என் மந்திரத்தை மீண்டும் சொல்லவில்லை நான் ஏன் மனிதனாக உணர வேண்டும், நான் எப்படி மரமாக மட்டுமல்ல, பிறகு ஒரு மனிதனாக, காட்டின் உயிரினமாக மாறுவதைப் பார்த்தேன் என்பதை நான் விளக்க விரும்பவில்லை.                                                                                                                                                                                                                            . எனது பிரகடனம் உலகளாவிய தலையை ஆட்டியது. ஒரு கணம் என் மந்திரத்தை மாற்றியதற்காக நான் குற்ற உணர்ச்சியுடன் உணர்கிறேன், ஆனால் எனது அறிக்கையின் நம்பகத்தன்மையை உறுதி செய்து கொள்கிறேன்: நான் இனி ஒரு மரம் அல்ல, நான் இன்னும் பலருடன் ஸ்டுடியோவில் இருக்கிறேன், விட்டுவிட முயற்சிக்கிறேன் எனது சமூக கவலைகள் மற்றும் நான் நன்றாக இருக்கிறேன்.