 பின்வரும் கவிதையை விவரிக்கவும்: ஒரு மஞ்சள் மரத்தில் இரண்டு சாலைகள் பிரிந்தன, மன்னிக்கவும், என்னால் இரண்டிலும் பயணிக்க முடியவில்லை, ஒரு பயணியாக இருந்தேன், நான் நீண்ட நேரம் நின்று, என்னால் முடிந்தவரை கீழ்க்காட்டில் வளைந்த இடத்தைப் பார்த்தேன்; பின்னர் மற்றொன்றை நியாயமானதாக எடுத்துக் கொண்டார், மேலும் அது புல் நிறைந்ததாகவும், அணிய விரும்பப்பட்டதாகவும் இருந்ததால், இன்னும் சிறப்பாகக் கூறலாம், இருப்பினும், அந்த வழியாகச் சென்றவர்கள் அவற்றை ஒரே மாதிரியாக அணிந்திருந்தாலும், அந்த காலை இரண்டும் சமமாக இலைகளில் கிடந்தன. மிதித்த கருப்பு. ஓ, நான் முதல்வரை இன்னொரு நாளுக்கு வைத்தேன்! இன்னும் வழி எப்படி செல்கிறது என்பதை அறிந்த நான் எப்போதாவது திரும்பி வர வேண்டுமா என்று சந்தேகித்தேன். நான் இதை ஒரு பெருமூச்சுடன் சொல்கிறேன்.
அந்தக் கவிதை ராபர்ட் ஃப்ரோஸ்ட் எழுதிய ���������������������� இது காடுகளில் நடந்து செல்லும் ஒரு பயணியை விவரிக்கிறது, அவர் இரண்டு பாதைகளை எதிர்கொள்கிறார், ஒன்று பயன்பாட்டில் இருந்து தேய்ந்து போனது மற்றும் குறைவான பயணமாகத் தோன்றுகிறது. வாழ்க்கையில் முடிவுகளை எடுப்பதற்கான ஒரு ஒப்புமையாக கவிதையை விளக்கலாம், அங்கு ஒரு தேர்வு ஒரு கூட்டத்தைப் பின்தொடர்வது மற்றும் ஒன்று தனிப்பட்டது. இது ஒரு சவாலான தேர்வாகும், ஆனால் எடுக்கப்படாத பாதையைப் பின்பற்றி உங்கள் சொந்த நபராக இருப்பது மதிப்புக்குரியது என்று ஆசிரியர் குறிப்பிடுகிறார்.