 இருண்ட மற்றும் பயங்கரமான இரவைப் பற்றிய கதையை எழுதுங்கள்.
இரவு கட்டுக்கடங்காமல் இருளாகவும் காற்று கடிக்கும் குளிராகவும் இருந்தது. திடீரென்று டிரம்ஸ் சத்தம் கேட்டது. ரிதம் வினோதமாக இருந்தது மற்றும் என் இதயத்தில் புரியாத பயத்தை தாக்கியது. நான் அழுகையை நிறுத்திவிட்டு கலசத்தை நிமிர்ந்து பார்த்தேன். நான் உறைந்து போனேன், ஏன் அங்கிருந்து சத்தம் வந்தது? நான் மற்ற அனைவரையும் சுற்றிப் பார்த்தேன், ஆனால் சவப்பெட்டியில் இருந்து எந்த சத்தமும் வருவதை யாரும் கவனிக்கவில்லை. நான் மக்களை நெருங்கி, நான் எந்த சத்தத்தையும் கற்பனை செய்து பார்க்கவில்லை என்பதை உறுதிப்படுத்திக் கொண்டேன். நான் நெருங்க நெருங்க சத்தம் அதிகமாக வந்தது. நான் ஏதாவது செய்ய விரும்பினேன். அவர்கள் உயிருடன் இருந்திருக்கலாம்! மேலும் பலர் தங்கள் விடைபெற்றுச் செல்கிறார்கள். விரைவில் அவர்கள் சவப்பெட்டியை இறக்குவார்கள். சிறிதும் யோசிக்காமல், நான் கூட்டத்திலிருந்து வெளியேறி, கலசத்திற்குப் பக்கத்தில் நிற்கிறேன், இப்போது அனைவரின் கண்களும் என்னையே உற்று நோக்குவதை உணர்கிறேன். திரும்புவதற்கு மிகவும் தாமதமானது, ஒன்று நான் உயிருக்கு சங்கடப்படுகிறேன் அல்லது யாரையாவது உயிருடன் புதைக்காமல் காப்பாற்றுவேன். நான் கலசத்தை அடைகிறேன், ஆனால் திடீரென்று யாரோ அதன் மேல் தோன்றியதைக் காண்கிறேன். "ஹலோ" என்று விசித்திரமான நபர் உச்சரித்தார். சாக்போர்டில் ஆணிகள் பேசுவது போல் குரல் ஒலித்தது. நான் ஒரு படி பின்வாங்கி அவளை நன்றாகப் பார்க்கிறேன். அவை கலசத்தில் இருந்து சிறிது சிறிதாக மிதப்பது போல் தெரிகிறது. நான் கத்தினேன். நான் என் கைகளை என் வாயைச் சுற்றிக்கொள்கிறேன். நான் தலையைக் குனிந்து கொண்டு ஓடத் தொடங்குகிறேன், அனைவரின் எதிர்வினைகளையும் நான் பார்க்க விரும்பவில்லை. இருட்டில் பார்ப்பது மிகவும் கடினம் ஆனால் நான் ஓடிக்கொண்டே இருக்கிறேன். நான் பாதையின் நடுவில் வைக்கப்பட்டிருந்த ஒரு குச்சியின் மீது ஏறினேன். நான் விழுவதை யாரும் பார்க்காததால், இறுதிச் சடங்கிலிருந்து நான் வெகு தொலைவில் இருக்கிறேன் என்பதில் நான் மகிழ்ச்சியடைகிறேன். அவள் முகத்தில் ஒரு புன்சிரிப்புடன் பேய் எனக்கு ஒரு அடி தூரத்தில் இருப்பதைப் பார்க்க நான் மேலே பார்க்கிறேன். இத்தனை காலம் அவர்கள் என்னைப் பின்தொடர்ந்தார்களா? நான் மீண்டும் கண்களைத் திறந்தவுடன் அவை இனி அங்கு இருக்காது என்ற நம்பிக்கையில் கண்களைத் தேய்த்தேன். "என் டிரம் சோலோ உங்களுக்கு பிடித்திருக்கிறதா?" என்று பேய் கேள்வி எழுப்பியது. அவள் கையில் முருங்கைக்காய் இருப்பதை நான் அவள் கைகளைப் பார்த்தேன்.                 நான் பதிலளித்தேன். அந்த பெண்ணின் இறுதிச் சடங்கு பற்றி எனக்கு அதிகம் தெரியாது, ஆனால் எனக்கு தெரிந்த ஒன்று அவள் டிரம்ஸ் அடிப்பதை விரும்புகிறாள் என்பதும் அவள் பெயர் காலி என்பதும். "உங்கள் பெயர் காலியா?" நான் பிங்கோவிடம் கேட்டேன், அவள் பதிலளித்தாள். ஒரு கணம் அமைதியாக அமர்ந்திருக்கிறோம். "உங்கள் இறுதிச் சடங்கையே பார்க்க வேண்டும் என்பது பரிதாபமாக இருக்கிறது" என்று அமைதியை நிறுத்தினாள். நான் சங்கடமாக சிரிக்கிறேன், அது நான் தொடர்புபடுத்தக்கூடிய ஒன்றல்ல. நான் ஏன் உன்னைப் பார்க்க முடியும்?                                                                                                                       . "இது ஒரு திருமண பாரம்பரியம் போன்றது, அங்கு அவர்கள் பூங்கொத்துகளை கூட்டத்திற்குள் தூக்கி எறிந்துவிட்டு, அதைப் பிடிப்பவர் அடுத்த திருமணம் செய்து கொள்கிறார்கள். நீங்கள் ஒரு இறுதிச் சடங்கில் பேயைப் பார்த்தால், நீங்கள் இறக்கப் போகிறீர்கள் என்று அர்த்தம்.                                                                                                                                               பின்னர் அது என்னைத் தாக்குகிறது. உண்மையாகவே. ஒரு மரம் என்னைத் தாக்கியது, அது மரணமானது.