 பின்வரும் பத்தியின் அடிப்படையில், பதினாறாவது திருத்தம் ஏன் நிறைவேற்றப்பட்டது மற்றும் அங்கீகரிக்கப்பட்டது என்பதற்கான 3 காரணங்களைக் கொடுங்கள்.
நெப்ராஸ்காவின் செனட்டர் நோரிஸ் பிரவுன் என்பவரால் அரசியலமைப்பில் வருமான வரித் திருத்தம் முதலில் முன்மொழியப்பட்டது. செனட் தீர்மானங்கள் எண். 25 மற்றும் 39 ஆகிய இரண்டு முன்மொழிவுகளை அவர் சமர்ப்பித்தார். செனட் பெரும்பான்மைத் தலைவரும் நிதிக் குழுத் தலைவருமான ரோட் தீவைச் சேர்ந்த செனட்டர் நெல்சன் டபிள்யூ. ஆல்ட்ரிச் அறிமுகப்படுத்திய செனட் கூட்டுத் தீர்மானம் எண். 40 திருத்தப் பரிந்துரை இறுதியாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது. 1909 பெய்னி ஆல்ட்ரிச் கட்டணச் சட்டத்தின் மீதான காங்கிரஸின் விவாதத்தின் ஒரு பகுதியாக இந்தத் திருத்தம் முன்மொழியப்பட்டது; திருத்தத்தை முன்மொழிவதன் மூலம், கட்டணச் சட்டத்தில் புதிய வரிகளை சுமத்துவதற்கான முற்போக்கான அழைப்புகளை தற்காலிகமாக தணிக்க ஆல்ட்ரிச் நம்பினார். ஆல்ட்ரிச் மற்றும் காங்கிரஸில் உள்ள பிற கன்சர்வேடிவ் தலைவர்கள் பெரும்பாலும் திருத்தத்தின் உண்மையான ஒப்புதலை எதிர்த்தனர், ஆனால் அது அங்கீகரிக்கப்படுவதற்கான வாய்ப்புகள் குறைவு என்று அவர்கள் நம்பினர். ஜூலை 12, 1909 இல், பதினாறாவது திருத்தத்தை முன்மொழியும் தீர்மானம் காங்கிரஸால் நிறைவேற்றப்பட்டது மற்றும் மாநில சட்டமன்றங்களில் சமர்ப்பிக்கப்பட்டது. வருமான வரி விதிப்புக்கு மேற்கு மற்றும் தென் மாநிலங்களில் ஆதரவும், வடகிழக்கு மாநிலங்களில் எதிர்ப்பும் வலுவாக இருந்தது. வருமான வரியை ஆதரிப்பவர்கள், அந்த நேரத்தில் வருவாயின் முதன்மை ஆதாரமாக இருந்த கட்டணங்களை விட வருவாயை சேகரிப்பதற்கான சிறந்த முறையாக இது இருக்கும் என்று நம்பினர். 1894 க்கு முன்பே, ஜனநாயகவாதிகள், முற்போக்குவாதிகள், ஜனரஞ்சகவாதிகள் மற்றும் பிற இடதுசார்ந்த கட்சிகள், கட்டணங்கள் ஏழைகளை விகிதாசாரமாக பாதிக்கின்றன, விலைகளில் குறுக்கிடுகின்றன, கணிக்க முடியாதவை, மற்றும் உள்ளார்ந்த வரம்புக்குட்பட்ட வருவாய் ஆதாரம் என்று வாதிட்டனர். தெற்கு மற்றும் மேற்கு நாடுகள் வருமான வரிகளை ஆதரிக்க முனைந்தன, ஏனெனில் அவர்களின் குடியிருப்பாளர்கள் பொதுவாக குறைந்த செழிப்பு, அதிக விவசாயம் மற்றும் பொருட்களின் விலைகளில் ஏற்ற இறக்கங்களுக்கு அதிக உணர்திறன் கொண்டவர்கள். 1897 மற்றும் 1913 க்கு இடையில் வாழ்க்கைச் செலவில் கூர்மையான அதிகரிப்பு, நகர்ப்புற வடகிழக்கு உட்பட வருமான வரி யோசனைக்கான ஆதரவை பெரிதும் அதிகரித்தது. அதிகரித்து வரும் குடியரசுக் கட்சியினரும் இந்த யோசனையை ஆதரிக்கத் தொடங்கினர், குறிப்பாக தியோடர் ரூஸ்வெல்ட் மற்றும் "கிளர்ச்சி" குடியரசுக் கட்சியினர் (அவர்கள் முற்போக்குக் கட்சியை உருவாக்குவார்கள்). இந்த குடியரசுக் கட்சியினர் முக்கியமாக ஜப்பான், பிரிட்டன் மற்றும் ஐரோப்பிய சக்திகளின் பெருகிய முறையில் பெரிய மற்றும் அதிநவீன இராணுவப் படைகள், அவர்களின் சொந்த ஏகாதிபத்திய லட்சியங்கள் மற்றும் அமெரிக்க வணிகக் கப்பல்களைப் பாதுகாக்க வேண்டிய அவசியம் ஆகியவற்றின் பயத்தால் உந்தப்பட்டனர். மேலும், இந்த முற்போக்கான குடியரசுக் கட்சியினர் தேசிய பொருளாதாரங்களில் மத்திய அரசாங்கங்கள் சாதகமான பங்கை வகிக்க முடியும் என்பதில் உறுதியாக இருந்தனர். ஒரு பெரிய அரசாங்கம் மற்றும் ஒரு பெரிய இராணுவம், அதை ஆதரிக்க ஒரு பெரிய மற்றும் நிலையான வருவாய் ஆதாரம் தேவை என்று அவர்கள் வாதிட்டனர். பதினாறாவது திருத்தத்திற்கு எதிர்ப்பு ஸ்தாபன குடியரசுக் கட்சியினரால் வழிநடத்தப்பட்டது, ஏனெனில் அவர்கள் செல்வந்த தொழிலதிபர்களுடன் நெருங்கிய தொடர்பு கொண்டிருந்தனர், இருப்பினும் அவர்கள் நிரந்தர வருமான வரி பற்றிய பொதுவான யோசனையை ஒரே மாதிரியாக எதிர்க்கவில்லை. 1910 ஆம் ஆண்டில், நியூயார்க் கவர்னர் சார்லஸ் எவன்ஸ் ஹியூஸ், உச்ச நீதிமன்ற நீதிபதி ஆவதற்கு சற்று முன்பு, வருமான வரித் திருத்தத்திற்கு எதிராகப் பேசினார். கூட்டாட்சி வருமான வரி யோசனையை ஹியூஸ் ஆதரித்தார், ஆனால் முன்மொழியப்பட்ட திருத்தத்தில் உள்ள "எந்த மூலத்திலிருந்து பெறப்பட்டாலும்" என்ற வார்த்தைகள், மாநில மற்றும் முனிசிபல் பத்திரங்களுக்கு வரி விதிக்கும் அதிகாரம் மத்திய அரசுக்கு இருக்கும் என்று நம்பினார். இது அரசாங்க அதிகாரத்தை அதிகமாக மையப்படுத்துவதாகவும், "எந்தவொரு சொத்தையும் அரசு வைத்திருக்க இயலாது" என்றும் அவர் நம்பினார். 1909 மற்றும் 1913 க்கு இடையில், பல நிபந்தனைகள் பதினாறாவது திருத்தத்தை நிறைவேற்றுவதற்கு ஆதரவாக இருந்தன. பணவீக்கம் அதிகமாக இருந்தது மற்றும் பலர் விலை உயர்வுக்கு மத்திய அரசின் கட்டணங்களை குற்றம் சாட்டினர். ரூஸ்வெல்ட் மற்றும் முற்போக்குக் கட்சியில் இணைந்த கிளர்ச்சியாளர்களின் இழப்பால் குடியரசுக் கட்சி பிளவுபட்டு பலவீனமடைந்தது, இது வடகிழக்கில் கூட எதிர்ப்பை மழுங்கடிக்கும் ஒரு பிரச்சனை. 1912 இல், ஜனநாயகக் கட்சி காங்கிரஸின் இரு அவைகளின் தலைவர் மற்றும் கட்டுப்பாட்டை வென்றது. நாடு பொதுவாக இடதுசாரி மனநிலையில் இருந்தது, சோசலிஸ்ட் கட்சியின் உறுப்பினர் 1910 இல் அமெரிக்க மாளிகையில் ஒரு இடத்தை வென்றார் மற்றும் கட்சியின் ஜனாதிபதி வேட்பாளர் 1912 இல் ஆறு சதவீத மக்கள் வாக்குகளைப் பெற்றார். கூட்டாட்சி வருமான வரிக்கு மூன்று வழக்கறிஞர்கள் போட்டியிட்டனர். 1912 ஆம் ஆண்டு ஜனாதிபதித் தேர்தலில். பிப்ரவரி 25, 1913 அன்று, மாநிலச் செயலர் பிலாண்டர் நாக்ஸ், நான்கில் மூன்று பங்கு மாநிலங்களால் இந்தத் திருத்தம் அங்கீகரிக்கப்பட்டு, அரசியலமைப்பின் ஒரு பகுதியாக மாறிவிட்டது என்று அறிவித்தார். 1913 இன் வருவாய்ச் சட்டம், கட்டணங்களை வெகுவாகக் குறைத்து, கூட்டாட்சி வருமான வரியை அமல்படுத்தியது, பதினாறாவது திருத்தம் அங்கீகரிக்கப்பட்ட சிறிது நேரத்திலேயே இயற்றப்பட்டது.
அமெரிக்க அரசியலமைப்பின் பதினாறாவது திருத்தம் 1909 இல் காங்கிரஸால் நிறைவேற்றப்பட்டது மற்றும் 1913 இல் மாநிலங்களால் அங்கீகரிக்கப்பட்டது: 1. ஜனநாயகவாதிகளும் முற்போக்குவாதிகளும் வருமான வரியை வரிகளை விட (பொருட்களின் இறக்குமதி மற்றும் ஏற்றுமதி மீதான வரிகள்) நியாயமான வருமானத்தை ஈட்டக்கூடிய முறையாக நம்பினர். ) 2. மேற்கத்திய மற்றும் தென் மாநிலங்கள் பொருட்களின் விலைகளைப் பற்றி கவலை கொண்டன, அவை கட்டணங்களால் பாதிக்கப்பட்டன, எனவே வருவாய்க்கான மாற்று வழியை விரும்பின. 3. குடியரசுக் கட்சியினர் திருத்தத்தை எதிர்ப்பதா அல்லது ஆதரிப்பதா என்பதில் பிளவுபட்டனர்.