 ஒரு தவளை, ஒரு மரம் மற்றும் சந்திரனைப் பற்றிய குழந்தைகளுக்கான படுக்கை நேரக் கதையை எனக்கு எழுதுங்கள். வாழ்க்கையில் உங்களிடம் உள்ளதைப் பாராட்டுவதைப் பற்றி கதையின் ஒழுக்கத்தை உருவாக்குங்கள்.
ஒரு காலத்தில், ஒரு தவளை இருந்தது. அவர் பெயர் திரு வில்சன். அவர் ஒரு பெரிய பெரிய குளத்தின் ஓரத்தில் ஒரு சிறிய சிறிய கிளை வீட்டில் வசித்து வந்தார். அவர் தனது சிறிய வீட்டை நேசித்தார். அவர் தண்ணீருக்கு எவ்வளவு நெருக்கமாக இருந்தார் என்பது அவருக்கு மிகவும் பிடித்திருந்தது, அது அவரை நீச்சலடிக்கச் சென்றது, சாப்பிட சுவையான பூச்சிகளைத் தேடுகிறது. ஒரு இரவு அவர் தனிமையாக உணர்ந்தார். பெரிய பெரிய குளத்தருகே இருந்த அந்த சின்னஞ்சிறிய வீட்டில் அவன் மட்டும்தான் இருந்தான். நிலாவை நிமிர்ந்து பார்த்து, அங்கே வேறு யார் வசிக்கிறார்கள் என்று யோசித்தார். அவர் சொன்னார், "என்னால் சந்திரனில் ஏற முடிந்தால், நான் நண்பர்களைக் கண்டுபிடித்து மகிழ்ச்சியாக இருப்பேன்". திரு. வில்சன் ஆற்றின் குறுக்கே ஒரு பெரிய மற்றும் உயர்ந்த மரத்தை கவனித்தார். "அந்த மரத்தில் ஏறினால், நிலவு வரைக்கும் என்னால் முடியும்!" என்று மனதிற்குள் நினைத்தான். எனவே அவர் மரத்தை உருவாக்க ஒரு பயணத்தை மேற்கொண்டார். பூனைகளும் நாய்களும் அவரைப் பார்க்காதபடி அவர் உயரமான புல் வழியாக விரைந்தார். அவர் மரத்திற்குச் சென்றபோது ரான் என்ற பழைய அணில் நண்பரைச் சந்தித்தார். திரு வில்சனுக்கு மரத்தை உயர்த்த உதவுவதில் ரான் மகிழ்ச்சியடைந்தார். எனவே மிஸ்டர் வில்சன் ரானின் முதுகில் குதித்து மேலே ஒரு துள்ளலான சவாரி செய்தார். திரு. வில்சன் அதை உச்சிக்கு கொண்டு சென்றார், ஆனால் மரம் உயரமாக இருக்க வேண்டும்! அவர் இன்னும் சந்திரனில் இருந்து வெகு தொலைவில் இருந்தார். திரு.வில்சன் தலையை கீழே வைத்து அழ ஆரம்பித்தார். அவர் சொன்னார், "ரான், என்னால் நிலவுக்கு வர முடியாது... நான் எப்போதும் தனிமையில் இருப்பேன்!". ரான் பதிலளித்தார், "மிஸ்டர். வில்சனைச் சுற்றிப் பாருங்கள், காட்டில் உள்ள அனைத்து நண்பர்களையும் நீங்கள் காணவில்லையா. நீங்கள் சந்திரனுக்குச் செல்ல வேண்டியதில்லை! நீங்கள் இங்கே நிறைய வேடிக்கையாக இருக்க முடியும்!". திரு. வில்சன் காடு முழுவதையும் ஒரு பெரிய பார்வைக்கு வைத்திருந்தார் மற்றும் அவர் உருவாக்கக்கூடிய அனைத்து நண்பர்களையும் பார்த்தார். அவர் சிரித்து மகிழ்ந்தார். தான் இருந்த இடத்திலேயே தனக்குத் தேவையானதை எல்லாம் வைத்திருப்பதை அப்போது அவன் அறிந்தான். ஒருவேளை ஒரு நாள் அவர் சந்திரனுக்குச் செல்வார், ஆனால் அவர் இப்போது அங்கு செல்ல வேண்டிய அவசியமில்லை. அவர் அங்கு செல்ல வேண்டிய அவசியம் இல்லை.