1812 போரின் காரணத்தை வரலாற்றாசிரியர்கள் கருதும் சுருக்கமான, புல்லட் சுருக்கத்தை வழங்கவும்
1812 ஆம் ஆண்டின் போரின் முடிவில் இருந்து, வரலாற்றாசிரியர்கள் அதன் தோற்றத்திற்கு அடிப்படையான பல காரணங்களின் ஒப்பீட்டு எடையை நீண்ட காலமாக விவாதித்துள்ளனர். பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டில், வரலாற்றாசிரியர்கள் பொதுவாக தேசிய மரியாதை, நடுநிலை கடல்சார் உரிமைகள் மற்றும் நடுநிலைக் கப்பல்கள் மற்றும் அவற்றின் சரக்குகளை உயர் கடலில் பிரித்தானியர் கைப்பற்றியதன் மீது போர் அறிவிக்கப்பட்டது என்று பொதுவாக முடிவு செய்தனர். ஜூன் 1, 1812 இல் காங்கிரசுக்கு ஜனாதிபதி ஜேம்ஸ் மேடிசன் போர் செய்தியின் அடிப்படையாக இந்த கருப்பொருள் அமைந்தது. 20 ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில், சமகால புலமைப்பரிசில்கள் இந்த விளக்கத்தை மறுமதிப்பீடு செய்து, கடல்சார் அல்லாத காரணிகளில் குறிப்பிடத்தக்க பங்களிப்பை வழங்கத் தொடங்கின. காரணங்களும். இருப்பினும், வரலாற்றாசிரியர் வாரன் எச். குட்மேன் இந்த யோசனைகளில் அதிக கவனம் செலுத்துவது சமமாக தவறாக வழிநடத்தும் என்று எச்சரிக்கிறார். விரிவாக்கவாதத்தை வலியுறுத்தும் மற்றும் கடல்சார் காரணங்களைக் குறைத்துள்ள அந்த விளக்கங்களுடன் உடன்படாமல், வரலாற்றாசிரியர்கள் தேசிய பாதுகாப்பு குறித்த ஆழமான அமெரிக்க அச்சங்கள், குடியரசுக் கட்சியான அமெரிக்காவால் முழுமையாகக் கட்டுப்படுத்தப்படும் கண்டம் பற்றிய கனவுகள் மற்றும் பல அமெரிக்கர்கள் நம்பிய ஆதாரங்களை புறக்கணித்தனர். 1812-ம் ஆண்டு கனடாவின் நீண்டகால இணைப்பை அடைவதற்கு அமெரிக்கா ஒரு சந்தர்ப்பமாக இருக்கும். [...] தாமஸ் ஜெபர்சன் போரைப் பற்றிய அமெரிக்கப் பெரும்பான்மைக் கருத்தை நன்கு சுருக்கமாகக் கூறினார் [...] "கனடாவின் பணிநீக்கம் [...] சமாதான உடன்படிக்கையில் ஒரு சினே குவா அல்லாததாக இருக்க வேண்டும்." - ஹார்ஸ்மேன் வரலாற்றாசிரியர் ரிச்சர்ட் மாஸ், விரிவாக்கக் கருப்பொருள் என்பது "பிரிட்டிஷ் கடல்சார் கட்டுப்பாடுகளை ரத்து செய்வதே முதன்மையான அமெரிக்க நோக்கமாக இருந்த நிபுணர்களிடையே உள்ள உறவினர் ஒருமித்த கருத்துக்கு" எதிரான ஒரு கட்டுக்கதை என்று வாதிடுகிறார். "ஆறு வருட பொருளாதாரத் தடைகள் பிரிட்டனை பேச்சுவார்த்தை மேசைக்குக் கொண்டுவரத் தவறியதால் அமெரிக்கா போருக்குச் சென்றது, மேலும் ராயல் கடற்படையின் கனேடிய விநியோகத் தளத்தை அச்சுறுத்துவது அவர்களின் கடைசி நம்பிக்கையாக இருந்தது" என்று அறிஞர்கள் ஒப்புக்கொள்கிறார்கள் என்று அவர் கூறுகிறார். விரிவாக்கவாதம் அமெரிக்கர்களை ஒரு தத்துவார்த்த மட்டத்தில் தூண்டியிருக்கலாம் என்று மாஸ் ஒப்புக்கொள்கிறார், ஆனால் "தலைவர்கள் அவ்வாறு செய்வதால் உள்நாட்டு அரசியல் விளைவுகளைப் பற்றி அஞ்சினார்கள்", குறிப்பாக அத்தகைய விரிவாக்கம் "அதிக மக்கள்தொகை கொண்ட கிழக்குக் குடியேற்றங்களைக் காட்டிலும் குறைவான மக்கள்தொகை கொண்ட மேற்கு நிலங்களில் கவனம் செலுத்தியது". அமெரிக்கத் தலைவர்கள் கனடாவில் நிலப்பகுதியைத் தொடரும் கேள்வியை எந்த அளவிற்குக் கருதினார்களோ, அந்தக் கேள்விகள் "ஒரு உந்துதலாக இல்லாமல் போரின் விளைவாக எழுந்தன." இருப்பினும், பல வரலாற்றாசிரியர்கள் விரிவாக்கம் ஒரு காரணம் என்று தொடர்ந்து நம்புவதை மாஸ் ஏற்றுக்கொள்கிறார். ரெஜினோல்ட் ஹார்ஸ்மன் கடல்சார் பிரச்சினைகளுக்குப் பிறகு விரிவாக்கவாதத்தை இரண்டாம் நிலைக் காரணமாகக் கருதுகிறார், பல வரலாற்றாசிரியர்கள் விரிவாக்கவாதத்தை போருக்கான காரணம் என்று தவறாக நிராகரித்துள்ளனர். லூசியானா பிராந்தியத்தின் அமெரிக்க குடியேற்றத்தால் தூக்கி எறியப்பட்ட சுதந்திர மற்றும் அடிமை மாநிலங்களுக்கு இடையே பிரிவு சமநிலையை பராமரிப்பதற்கு இது முக்கியமாகக் கருதப்பட்டது என்றும் ஹென்றி க்ளே, பெலிக்ஸ் க்ரண்டி, ஜான் ஆடம்ஸ் ஹார்பர் மற்றும் ரிச்சர்ட் வழிகாட்டி ஜான்சன் போன்ற டஜன் கணக்கான வார் ஹாக் காங்கிரஸ்காரர்களால் பரவலாக ஆதரிக்கப்பட்டது என்றும் அவர் குறிப்பிடுகிறார். விரிவாக்கத்தை முக்கிய நோக்கமாகக் கொண்டு போருக்கு வாக்களித்தவர். இருப்பினும், ஹார்ஸ்மேன் தனது பார்வையில் "கனடா மீதான ஆசை 1812 போரை ஏற்படுத்தவில்லை" என்றும், "அமெரிக்கா கனடாவைப் பெற விரும்பியதால் போரை அறிவிக்கவில்லை, ஆனால் கனடாவை கையகப்படுத்துவது ஒரு பெரிய பிணைய நன்மையாக பார்க்கப்பட்டது. மோதலின்". இருப்பினும், மற்ற வரலாற்றாசிரியர்கள் கனடாவை நிரந்தரமாக இணைக்க வேண்டும் என்ற ஆசையே போருக்கு நேரடிக் காரணம் என்று நம்புகிறார்கள்.[முழு மேற்கோள் தேவை] கனடாவை இணைக்கும் போர் ஹாக்ஸின் விருப்பம் ஸ்பானிய புளோரிடாவை இணைப்பதில் இருந்த ஆர்வத்தைப் போன்றது என்று கார்ல் பென் குறிப்பிடுகிறார். அமெரிக்க தெற்கில் வசிப்பவர்கள், நீண்டகாலமாக விரும்பிய நிலங்களுக்கு விரிவடைவதற்கும், விரோதமான பழங்குடியினருக்கு (வடக்கில் டெகும்சேயின் கூட்டமைப்பு மற்றும் தெற்கில் க்ரீக்) ஆதரவை முடிவுக்குக் கொண்டுவருவதற்கும் போர் உதவும் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. ஜான் ஆடம்ஸ் ஹார்பர், ரிச்சர்ட் மென்டர் ஜான்சன் மற்றும் பீட்டர் பியூல் போர்ட்டர் போன்ற பல ஜனநாயக-குடியரசுக் கட்சியினர் "பிரிட்டிஷாரைக் கண்டத்தில் இருந்து வெளியேற்றி கனடாவை இணைக்க ஏங்கினார்கள்" என்று ஆலன் டெய்லர் கூறுகிறார். கனடா இணைக்கப்பட்டால் சுதந்திர மற்றும் அடிமை நாடுகளின் ஏற்றத்தாழ்வு ஏற்படும் என்று பயந்து ஒரு சில தெற்கத்திய மக்கள் இதை எதிர்த்தனர். கத்தோலிக்க எதிர்ப்பு, முக்கியமாக கத்தோலிக்க கீழ் கனடாவை இணைப்பதை பலர் எதிர்க்கச் செய்தது, அதன் பிரெஞ்சு மொழி பேசும் மக்கள் "குடியரசுக் குடியுரிமைக்கு" தகுதியற்றவர்கள் என்று நம்பினர். ஹென்றி க்ளே மற்றும் ஜேம்ஸ் மன்ரோ போன்ற முக்கிய நபர்கள் கூட குறைந்த பட்சம் மேல் கனடாவை ஒரு எளிதான வெற்றியில் வைத்திருப்பார்கள் என்று எதிர்பார்க்கிறார்கள். வில்லியம் ஹல் போன்ற குறிப்பிடத்தக்க அமெரிக்க ஜெனரல்கள் போரின் போது கனேடியர்களுக்கு அமெரிக்காவில் இணைவதன் மூலம் குடியரசு விடுதலையை உறுதியளித்தனர். ஜெனரல் அலெக்சாண்டர் ஸ்மித் தனது துருப்புக்களிடம் கனடாவை ஆக்கிரமித்தபோது, "அமெரிக்காவில் ஒன்றாக மாறவிருக்கும் ஒரு நாட்டில் நீங்கள் நுழைவீர்கள். உங்கள் சக குடிமக்களாக மாறப்போகும் மக்கள் மத்தியில் நீங்கள் வருவீர்கள்" என்று அறிவித்தார். இருப்பினும், அமெரிக்க நோக்கங்கள் பற்றிய தெளிவின்மை இந்த முறையீடுகளை குறைத்து விட்டது. டேவிட் மற்றும் ஜீன் ஹெய்ட்லர் வாதிடுகையில், "பெரும்பாலான வரலாற்றாசிரியர்கள் 1812 ஆம் ஆண்டு போர் விரிவாக்கத்தால் ஏற்படவில்லை என்பதை ஒப்புக்கொள்கிறார்கள், மாறாக பிரிட்டிஷ் கடற்படையின் கொடுங்கோன்மையிலிருந்து அமெரிக்காவின் நடுநிலை உரிமைகளை பாதுகாக்க அமெரிக்க தேசபக்தர்களின் உண்மையான அக்கறையை பிரதிபலிக்கிறது. விரிவாக்க நோக்கங்கள் போரினால் சாத்தியமானதாக இருக்காது". இருப்பினும், அவர்கள் வேறுவிதமாக வாதிடுகின்றனர், "கனடாவைப் பெறுவது அமெரிக்காவின் விரிவாக்க ஆசைகளைப் பூர்த்தி செய்யும்", மேலும் இது மேற்கத்திய விரிவாக்கவாதிகளின் முக்கிய குறிக்கோளாக விவரிக்கிறது, அவர்கள் வாதிடுகின்றனர், "கனடாவில் பிரிட்டிஷ் இருப்பை அகற்றுவது சிறப்பாக நிறைவேற்றப்படும்" என்று அவர்கள் வாதிடுகின்றனர். பழங்குடியினரின் தாக்குதல்களுக்கு பிரிட்டிஷ் ஆதரவை நிறுத்தியது. "நீடித்த விவாதம்" என்பது ஒரு காரணியாக விரிவாக்கவாதத்தின் ஒப்பீட்டு முக்கியத்துவம் மற்றும் "நடுநிலை கடல்சார் உரிமைகளைப் பாதுகாப்பதில் அமெரிக்க அக்கறையைக் காட்டிலும் விரிவாக்கம் 1812 போரை ஏற்படுத்துவதில் பெரும் பங்கு வகித்ததா" என்று வாதிடுகின்றனர். 1960 களில், நார்மன் கே. ரிஸ்ஜோர்ட், ரெஜினால்ட் ஹார்ஸ்மேன், பிராட்ஃபோர்ட் பெர்கின்ஸ் மற்றும் ரோஜர் பிரவுன் ஆகியோரின் பணி ஒரு புதிய கிழக்கு கடல்சார் ஒருமித்த கருத்தை நிறுவியது. இந்த ஆசிரியர்கள் போரின் தோற்றத்தை பல கோணங்களில் அணுகினாலும், அவர்கள் அனைவரும் பிரிட்டிஷ் கடல்சார் கொள்கையே போருக்கு முக்கிய காரணம் என்பதை ஒப்புக்கொண்டனர்.
பல்வேறு வரலாற்றாசிரியர்கள் 1812 ஆம் ஆண்டு போருக்கு காரணம் என்று நம்புகிறார்கள்: 1. தேசிய மரியாதை, நடுநிலை கடல்சார் உரிமைகள் மற்றும் கடற்படை கப்பல் கைப்பற்றல்கள் 2. கனடாவை நிரந்தரமாக இணைக்க வேண்டும் என்ற அமெரிக்காவின் விருப்பம் 3. பிரிட்டிஷ் கடல்சார் கொள்கை மற்றும் அமெரிக்கா மீதான அதன் அச்சுறுத்தல்