கீழே உள்ள கதையின் ஒரு வரி சுருக்கத்தை எனக்குக் கொடுங்கள்: நீண்ட காலத்திற்கு முன்பு ஒடிசா ராணி ஒரு தலைசிறந்த கல் சிற்பியைக் கேள்விப்பட்டார், அவர் சிலைகளின் அழகைக் கண்டு மக்கள் மகிழ்ச்சியடைவார்கள். அவர்களை பார்த்தேன். ஒரு கோடை நாளில், அரச அரண்மனையின் பிரதான மண்டபத்தில் மன்னருடன் ஓய்வெடுத்துக் கொண்டிருந்தபோது, ராணிக்கு திடீரென்று ஒரு எண்ணம் வந்தது. "அரசே, ஜகந்நாதர், பலபத்ரா, சுபத்ரா ஆகியோரை மக்கள் வழிபடும் வகையில், ஜகந்நாதரின் சில அழகிய சட்டங்களை நாம் உருவாக்கினால் எவ்வளவு நன்றாக இருக்கும். நீங்கள் என்ன நினைக்கிறீர்கள்?" அரசர் சில நிமிடங்கள் யோசித்துவிட்டு, தலையசைத்தார். "என் ராணி, உங்கள் மனதில் என்ன இருக்கிறது?" எனவே, விரைவில் கல் சிற்பி தனது வழியில் கடவுள்களின் சட்டங்களை உருவாக்க ஒரு நியமனத்திற்காக நீதிமன்றத்தில் ஆஜராகுமாறு அழைக்கப்பட்டார். விரைவில் பருவமழை தொடங்கியது மற்றும் சிற்பி நீதிமன்றத்தின் முன் ஆஜராகி, அவரது நியமனத்திற்காக காத்திருந்தார். அவர் ஒடிசாவின் மலைப் பகுதிகளைச் சேர்ந்த ஒரு எளிய மனிதர். அவரது சிறந்த உடையில் கூட, அவரது கரடுமுரடான கைகளையும், அவரது தலைமுடியில் எப்போதும் இருக்கும் சிறிய தூசியையும் கவனிக்காமல் இருக்க முடியவில்லை. சிற்பி குனிந்தபோது ராஜாவும் ராணியும் கருணையுடன் காத்திருந்தனர், பின்னர் "மகன்களே, நான் உங்களுக்கு என்ன செய்ய முடியும்?" ராணி தன் சிம்மாசனத்தில் முன்னோக்கி சாய்ந்தாள், அவள் குரல் நீதிமன்றத்தில் ஒலித்தது "மாஸ்டர் சிற்பியரே, உங்கள் திறமைகளை ராஜ்யத்தில் வெகு தொலைவில் உள்ளவர்களிடமிருந்து நாங்கள் கேள்விப்பட்டோம். அழகான சிலைகளை உருவாக்க உங்கள் திறமைகளை நீங்கள் பயன்படுத்த வேண்டும் என்று நாங்கள் கனவு காண்கிறோம். அது நமது மக்கள் வழிபடுவதற்காக பகவான் ஜகந்நாதர், சுபத்ரா மற்றும் பலபத்ராவைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும்." சிற்பி அமைதியாக இருந்தான். அவரது மௌனம் நீடிக்க, நீதிமன்றத்தின் அமைச்சர்கள் அமைதியற்றவர்களாக உணரத் தொடங்கினர். "பேசுங்கள்! ராணி உங்களுக்கு அருள் செய்யும் போது நீங்கள் எப்படி அமைதியாக இருக்க முடியும்!" ஆனாலும், சிற்பி அமைதியாக இருந்தார். சிற்பியின் பதிலுக்காக காத்திருந்த ராஜாவும் ராணியும் தங்கள் சிம்மாசனத்தில் பொறுமையாக அமர்ந்தனர். ஒருவேளை பணியின் மகத்துவம் அதிகமாக இருக்கலாம். ஒருவேளை, சிற்பி பதிலுக்கு என்ன கேட்க வேண்டும் என்று யோசித்திருக்கலாம். அல்லது இன்னும் அதிகமாக, ஒருவேளை, சிற்பி கோரிக்கையால் வியந்து கௌரவிக்கப்பட்டார். கடைசியாக, மதியம் சூரியனின் நிழல்கள் மண்டபத்தின் தளங்களில் பரவத் தொடங்கியபோது, சிற்பி தனது எடையை மாற்றி, பேசுவதற்கு வாயைத் திறந்தார். "உங்கள் மாண்புமிகு அவர்களே, நீங்கள் எனக்கு அத்தகைய கோரிக்கையை வழங்குகிறீர்கள், என்னால் தவிர்க்க முடியாது, இது ஒரு மரியாதை." அப்போது, ராணி ஒரு தடி போல் நேராக அமர்ந்து, அடுத்து வரும் வார்த்தைகளைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தாள். "ஆனால், நான் இதை ஒரு நிபந்தனையுடன் மட்டுமே செய்ய முடியும். நான் ஒரு மூடிய மண்டபத்தில் வேலை செய்வேன், அங்கு யாரும் நுழைய முடியாது - அவர்கள் நான் வேலை செய்வதைக் கேட்கிறார்களா அல்லது வேறுவிதமாக இருந்தாலும் சரி, நான் உள்ளே இருந்து கதவுகளைத் திறந்து அனைவருக்கும் அறிவிக்கும் வரை யாரும் நுழைய முடியாது. சிலைகள் கட்டி முடிக்கப்படும். அமைச்சர்கள் மூச்சுத் திணறினர் - என்ன ஒரு விசித்திரமான கோரிக்கை இவரிடமிருந்து. அவன் ஒரு முட்டாளா? தூங்கி சாப்பிட்டுவிட்டு எந்த வேலையும் செய்யாமல் இருந்தால் என்ன செய்வது? ராஜாவும் ராணியும் அவர் வாக்குறுதியளித்த வேலையைச் செய்வார் என்று எப்படி நம்புவது? ராணி சிந்தனையுடன் பார்த்தாள். அவள் ராஜாவைப் பார்த்தாள், அவர் இந்த நிபந்தனையை முன்பதிவு இல்லாமல் ஒப்புக்கொண்டதாக அவளுக்குத் தோன்றியது. அவள் சிற்பியைப் பார்த்துவிட்டு சம்மதம் என்று தலையசைத்தாள். "உங்கள் வேலை முடியும் வரை யாரும் நுழையக் கூடாது என்று ஒதுக்கப்பட்ட ஒரு மண்டபத்தில் இந்த சிலைகளை உருவாக்க நாங்கள் ஆணையிடுகிறோம், மேலும் மண்டபத்தின் கதவுகளை உள்ளே இருந்து திறந்த பிறகு எங்களுக்கு அறிவிக்கிறீர்கள்."
ஒடிசா ராணி ஒரு தலைசிறந்த கல் சிற்பியை ஜெகன்னாதர், பலபத்ரா மற்றும் சுபத்ரா கடவுள்களுக்கு சிலைகளை உருவாக்க அழைக்கிறார், சிற்பி சிலைகளை முடித்துவிட்டு, சிலைகளை முடித்துவிட்டதாக எல்லோரிடமும் சொல்லும் வரை சிற்பியை யாரும் தொந்தரவு செய்ய மாட்டார்கள் என்று உறுதியளித்தார்.