 நிற்கும் மேசையைப் பற்றி ஒரு கவிதை எழுத முடியுமா?
ஸ்டாண்டிங் டெஸ்க் இரண்டு கதவுகள் கீழே நின்று மூலையில் நின்று ஜன்னலைப் பார்க்கும்போது உங்கள் மேசை திரும்பியிருக்கிறதா என்று எங்களைப் பார்த்து அலறுகிறோம் ஏன் அதைக் கேட்க முடியாது என்று ஆச்சரியமாக இருக்கிறது அலறல், கத்துதல் பைத்தியம் மற்றும் தனிமையில் புலம்புதல் அதன் துணையை கண்டுபிடிக்க இப்போது ஏன், ஏன், ஏன் என்று கூக்குரலிடுகிறது மற்றும் அறையில் இருப்பவர்கள் கேள்வி கேட்பதையும் முறைப்பதையும் கேட்கும்போது மட்டுமே அது அமைதியாக இருக்க அதை அவிழ்த்துவிட்டோம். உயரமான மற்றும் உயரமான நிலையில் நீங்கள் விரும்பிய நாற்காலியின் கீழ் நேர்த்தியாகப் பளபளக்கும் சுத்தமாகவும் கரடியாகவும், அடுத்த எஜமானரை அழைக்கவும், எல்லோரும் பிஸியாக இருக்கும்போது எங்கள் பல கூட்டங்களைச் சந்திக்கும்போது அது மெதுவாக முணுமுணுக்கிறது (பொதுவாக நீங்கள் கற்பித்த அதே பாடலை), வெளித்தோற்றத்தில் திருப்தியாகவும் மகிழ்ச்சியாகவும் இருக்கும் நுழையுங்கள், வாருங்கள், செல்லுங்கள், பார்வையாளர்கள் பார்த்துவிட்டு, இடைநிறுத்தத்திற்காகக் காத்திருக்கிறார், வித்தியாசமான மற்றும் வேடிக்கையான ஒன்றைச் செருக விரும்புவதால், நான் உள்ளே வரும்போது நான் அதைப் பார்க்கிறேன், எனக்குத் தெரியும். எனக்கு தெரியும் எனக்கு தெரியும்! ஷ்ஷ்ஷ்ஷ்ஷ்! ��� நாங்கள் அதில் வேலை செய்கிறோம், ��� அது ஒரு புருவத்தை உயர்த்துகிறது என்று நான் சொல்கிறேன், நான் கண்களை உருட்டிக்கொண்டு தலையை அசைக்கவில்லை ��� பின்னோக்கி நடக்கிறேன் தேடுகிறேன், நான் கண்ணில் படாமல் இருக்கிறேன், அதன் புதிய துணையை கையில் தேடுகிறேன், என் தொண்டையின் பின்புறத்தில் குறைபாடுகள் யாரோ புத்திசாலி, ஆனால் போதுமான ஊமை யாரோ ஒருவர் கட்டளையிடுகிறார், ஆனால் அடிபணிந்தவர் தற்போதைய, ஆனால் முதிர்ந்த ஒருவர் நல்லவர் ஆனால் அதிகமாக இல்லை � "தங்கும் யாரோ," மேசை கிசுகிசுக்கிறது, நான் முகம் சுளிக்கிறேன்: "நான் போதுமான உயரமுள்ள ஒருவரை மேசைக்கு அழைத்துச் செல்வேன்! மேசையும் சிரிக்க ஆரம்பித்து, நானும் ஒரு சிரிப்பலைப் பகிர்ந்து கொள்கிறோம், �� வேடிக்கையாக இல்லை,��� நான் சொல்கிறேன், மேசை சுருங்குகிறது மற்றும் இறுதியாக அமைதியாக இருக்கிறது, ஒரு நாள், எல்லோரும் சென்றதும், நான் பதுங்கி உள்ளே சென்று அதை பவர் அப் செய்து அழுத்தவும் கீழே உள்ள பொத்தான், என் முழங்கைகளை அதன் மென்மையான மேற்பரப்பில் நான் ஓய்வெடுக்க முடியும், நான் இருண்ட ஜன்னலை ஒரே குரலில் பார்க்கிறேன், நாங்கள் ஒரு கனமான பெருமூச்சைப் பகிர்ந்து கொள்கிறோம், நான் கிசுகிசுக்கிறேன்: "ஒரு புதிய நபர் விரைவில் இங்கு வருவார், நான்" போய்விடும். எல்லாரையும் கவனியுங்கள், நீங்கள் விரும்புகிறீர்களா? இரவு லிஃப்ட் என்னை கீழே இறக்கியதும், மேசை காலியான அலுவலகத்தை ஸ்கேன் செய்து, ஆழ்ந்த மூச்சு எடுத்து, தயாராக நின்று, தைரியமாக ஆனால் நடுக்கத்துடன், உங்கள் பாடலை முணுமுணுக்கத் தொடங்குகிறது.