எனது உயர்நிலைப் பள்ளி நீச்சல் பயிற்சியாளருக்கு ஒரு அஞ்சலியை எழுதுங்கள்.
எனது வாழ்க்கையின் பெரும்பகுதிக்கு பயிற்சியாளரை நான் அறிந்திருக்கிறேன், நகரத்தில் வளர்ந்து குழந்தையாக இருந்தபோது அவளுடைய குடும்பத்துடன் நேரத்தை செலவிடுகிறேன். ஆனால் நான் உயர்நிலைப் பள்ளிக்குச் சென்று நீச்சல் அணியில் சேர்ந்த பிறகுதான் என் வாழ்க்கையில் பயிற்சியாளரின் பங்கு வளர்ந்தது, மேலும் அவர் ஒரு பெற்றோர் அல்லது பயிற்சியாளரை விட அதிகமாகவும், ஆனால் ஒரு வழக்கறிஞராகவும் முன்மாதிரியாகவும் ஆனார். பயிற்சியாளர் எங்களில் பலருக்கு நீடித்த, நேர்மறையான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தினார். சிறந்த நீச்சல் வீரர்களாக மட்டுமல்லாமல், பணிவான தலைவர்களாகவும், வலிமையான, அதிக நம்பிக்கையுள்ள பெரியவர்களாகவும் இருக்க நம்மைத் தள்ளுகிறது. நான் ஒரு நட்சத்திர நீச்சல் வீரராகவோ அல்லது டி1 தடகள வீரராகவோ இருக்க முடியாது என்றாலும், பயிற்சியாளர் அல்லது அவரது பயிற்சி ஊழியர்களால் நான் ஒருபோதும் ஊக்கம் அடைந்ததில்லை. இதற்கு நேர்மாறானது: நான் நீச்சலில் ஈடுபட்டேன். நாங்கள் அனைவரும் எங்களால் முடிந்தவரை சிறந்தவர்களாக இருக்க நம்மைத் தள்ளினோம், எங்களால் முடிந்தவரை சத்தமாக ஆரவாரம் செய்தோம், மேலும் அணிக்கு ஆதரவளிக்கவோ அல்லது குழு பயணத்தில் கலந்துகொள்ளவோ யாரும் வாய்ப்பை இழக்கவில்லை. பயிற்சியாளர் சாம்பியன் நீச்சல் வீரர்களின் அணிகளை உருவாக்கவில்லை என்பதால், அவர் ஒரு சமூகத்தை உருவாக்கினார். எனது சக வீரர்கள் பலருடன் நான் இன்னும் நெருக்கமாக இருக்கிறேன், சிலர் எனது நெருங்கிய நண்பர்களாக இருக்கிறார்கள். ஏனென்றால், எங்கள் பள்ளியில் நீச்சல் விளையாட்டை விட அதிகம், அது குடும்பம். பயிற்சியாளர் மற்றும் (என் மனதில்) எப்பொழுதும் தாம்பத்தியமாக இருப்பார்.