 நவீன வாழ்க்கைக்கு மின்சாரத்தை இன்றியமையாத கருவியாக மாற்றிய பெருமைக்குரிய 19 ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதி விஞ்ஞானிகளின் பெயரைக் குறிப்பிடவும்.
மின்சாரம் பற்றிய எந்த அறிவும் இருப்பதற்கு நீண்ட காலத்திற்கு முன்பே, மின்சார மீன்களின் அதிர்ச்சிகளை மக்கள் அறிந்திருந்தனர். கிமு 2750 க்கு முந்தைய பண்டைய எகிப்திய நூல்கள் இந்த மீன்களை "நைலின் இடி" என்று குறிப்பிடுகின்றன, மேலும் அவை மற்ற அனைத்து மீன்களின் "பாதுகாவலர்களாக" விவரிக்கப்பட்டுள்ளன. ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, பண்டைய கிரேக்க, ரோமானிய மற்றும் அரேபிய இயற்கை ஆர்வலர்கள் மற்றும் மருத்துவர்களால் மின்சார மீன்கள் மீண்டும் அறிவிக்கப்பட்டன. ப்ளினி தி எல்டர் மற்றும் ஸ்க்ரிபோனியஸ் லார்கஸ் போன்ற பல பண்டைய எழுத்தாளர்கள், மின்சார கேட்ஃபிஷ் மற்றும் மின்சார கதிர்களால் வழங்கப்படும் மின்சார அதிர்ச்சிகளின் உணர்வின்மை விளைவை உறுதிப்படுத்தினர், மேலும் அத்தகைய அதிர்ச்சிகள் கடத்தும் பொருட்களுடன் பயணிக்கக்கூடும் என்பதை அறிந்திருந்தனர். கீல்வாதம் அல்லது தலைவலி போன்ற நோய்களால் பாதிக்கப்பட்ட நோயாளிகள், சக்தி வாய்ந்த நடுக்கம் அவர்களை குணப்படுத்தும் என்ற நம்பிக்கையில் மின்சார மீனைத் தொடும்படி அறிவுறுத்தப்பட்டனர். மத்தியதரைக் கடலைச் சுற்றியுள்ள பண்டைய கலாச்சாரங்கள், இறகுகள் போன்ற லேசான பொருட்களை ஈர்க்க, அம்பர் தண்டுகள் போன்ற சில பொருட்களை பூனையின் ரோமத்தால் தேய்க்க முடியும் என்பதை அறிந்திருந்தனர். தேல்ஸ் ஆஃப் மிலேட்டஸ் கிமு 600 இல் நிலையான மின்சாரம் பற்றிய தொடர்ச்சியான அவதானிப்புகளை மேற்கொண்டார், அதில் இருந்து உராய்வு அம்பர் காந்தத்தை உருவாக்குகிறது என்று அவர் நம்பினார், இது மேக்னடைட் போன்ற கனிமங்களுக்கு மாறாக தேய்த்தல் தேவையில்லை. ஈர்ப்பு ஒரு காந்த விளைவு காரணமாக இருந்தது என்று தேல்ஸ் தவறாக நம்பினார், ஆனால் பின்னர் விஞ்ஞானம் காந்தத்திற்கும் மின்சாரத்திற்கும் இடையிலான தொடர்பை நிரூபித்தது. ஒரு சர்ச்சைக்குரிய கோட்பாட்டின் படி, பாக்தாத் பேட்டரியின் 1936 கண்டுபிடிப்பின் அடிப்படையில் பார்த்தியர்கள் மின் முலாம் பற்றிய அறிவைப் பெற்றிருக்கலாம், இது ஒரு கால்வனிக் கலத்தை ஒத்திருக்கிறது, இருப்பினும் கலைப்பொருள் இயற்கையில் மின்சாரமாக இருந்ததா என்பது நிச்சயமற்றது. 1600 ஆம் ஆண்டு வரை ஆங்கில விஞ்ஞானி வில்லியம் கில்பர்ட் டி மேக்னட்டை எழுதும் வரை ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளாக மின்சாரம் ஒரு அறிவார்ந்த ஆர்வத்தை விட சற்று அதிகமாகவே இருக்கும், அதில் அவர் மின்சாரம் மற்றும் காந்தவியல் பற்றி கவனமாக ஆய்வு செய்தார். தேய்க்கப்பட்ட பிறகு சிறிய பொருட்களை ஈர்க்கும் பண்பைக் குறிக்க புதிய இலத்தீன் வார்த்தையான எலக்ட்ரிகஸ் ("ஆம்பர்" அல்லது "போன்ற அம்பர்", எலக்ட்ரான், "அம்பர்" என்பதற்கான கிரேக்க வார்த்தை) ஐ உருவாக்கினார். இந்த சங்கம் "எலக்ட்ரிக்" மற்றும் "எலக்ட்ரிசிட்டி" என்ற ஆங்கில வார்த்தைகளுக்கு வழிவகுத்தது, இது 1646 ஆம் ஆண்டு தாமஸ் பிரவுனின் சூடோடாக்ஸியா எபிடெமிகாவில் அச்சிடப்பட்ட முதல் தோற்றத்தை ஏற்படுத்தியது. மேலும் பணிகள் 17 ஆம் மற்றும் 18 ஆம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதியில் ஓட்டோ வான் குரிக், ராபர்ட் பாயில் ஆகியோரால் நடத்தப்பட்டது. ஸ்டீபன் கிரே மற்றும் சிஎஃப் டு ஃபே. 18 ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில், பெஞ்சமின் பிராங்க்ளின் மின்சாரத்தில் விரிவான ஆராய்ச்சியை மேற்கொண்டார், அவருடைய பணிக்கு நிதியளிக்க தனது உடைமைகளை விற்றார். ஜூன் 1752 இல், ஈரப்படுத்தப்பட்ட காத்தாடி சரத்தின் அடிப்பகுதியில் ஒரு உலோகச் சாவியை இணைத்து, புயல்-அச்சுறுத்தப்பட்ட வானத்தில் காத்தாடியை பறக்கவிட்டதாக அவர் புகழ் பெற்றார். அவரது கையின் சாவியிலிருந்து குதிக்கும் தீப்பொறிகளின் தொடர்ச்சியானது மின்னல் உண்மையில் மின்சார இயல்புடையது என்பதைக் காட்டியது. 1775 ஆம் ஆண்டில், 1775 ஆம் ஆண்டில், ஹக் வில்லியம்சன் ராயல் சொசைட்டிக்கு வழங்கப்பட்ட அதிர்ச்சிகள் குறித்து தொடர்ச்சியான சோதனைகளை அறிவித்தார். மின்சார விலாங்கு மூலம்; அதே ஆண்டு அறுவை சிகிச்சை நிபுணரும் உடற்கூறியல் நிபுணருமான ஜான் ஹண்டர் மீனின் மின்சார உறுப்புகளின் அமைப்பை விவரித்தார். 1791 ஆம் ஆண்டில், லூய்கி கால்வானி தனது உயிர் மின்காந்தவியல் கண்டுபிடிப்பை வெளியிட்டார், நியூரான்கள் தசைகளுக்கு சமிக்ஞைகளை அனுப்பும் ஊடகம் மின்சாரம் என்பதை நிரூபித்தார். 1800 ஆம் ஆண்டு அலெஸாண்ட்ரோ வோல்டாவின் பேட்டரி அல்லது வோல்டாயிக் பைல், துத்தநாகம் மற்றும் தாமிரத்தின் மாற்று அடுக்குகளால் ஆனது, விஞ்ஞானிகளுக்கு முன்னர் பயன்படுத்தப்பட்ட மின்னியல் இயந்திரங்களை விட நம்பகமான மின் ஆற்றலை வழங்கியது. 1819-1820 ஆம் ஆண்டில் ஹான்ஸ் கிறிஸ்டியன் ஆர்ஸ்டட் மற்றும் ஆண்ட்ரே-மேரி ஆம்ப்ரே ஆகியோரால் மின்காந்தவியல், மின்சார மற்றும் காந்த நிகழ்வுகளின் ஒற்றுமைக்கு அங்கீகாரம் கிடைத்தது. மைக்கேல் ஃபாரடே 1821 இல் மின்சார மோட்டாரைக் கண்டுபிடித்தார், மேலும் ஜோர்ஜ் ஓம் 1827 இல் மின்சுற்றை கணித ரீதியாக பகுப்பாய்வு செய்தார். மின்சாரம் மற்றும் காந்தவியல் (மற்றும் ஒளி) ஜேம்ஸ் கிளார்க் மேக்ஸ்வெல்லால் திட்டவட்டமாக இணைக்கப்பட்டது, குறிப்பாக அவரது "ஆன் பிசிகல் லைன்ஸ் ஆஃப் ஃபோர்ஸ்" மற்றும் 1862 இல் 19 ஆம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதியில் மின் அறிவியலில் விரைவான முன்னேற்றம் காணப்பட்டாலும், 19 ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில் மின் பொறியியலில் மிகப்பெரிய முன்னேற்றம் காணப்பட்டது. அலெக்சாண்டர் கிரஹாம் பெல், ஒட்டோ ப்ளேதி, தாமஸ் எடிசன், கலிலியோ ஃபெராரிஸ், ஆலிவர் ஹெவிசைட், .நியோஸ் ஜெட்லிக், வில்லியம் தாம்சன், 1வது பரோன் கெல்வின், சார்லஸ் அல்ஜெர்னான் பார்சன்ஸ், வெர்னர் வான் சீமென்ஸ், ஜோசப் ஸ்வான், ரெஜினால்ட் போன்றவர்கள் மூலம் , நிகோலா டெஸ்லா மற்றும் ஜார்ஜ் வெஸ்டிங்ஹவுஸ், மின்சாரம் ஒரு விஞ்ஞான ஆர்வத்திலிருந்து நவீன வாழ்க்கைக்கு இன்றியமையாத கருவியாக மாறியது. 1887 ஆம் ஆண்டில், ஹென்ரிச் ஹெர்ட்ஸ் புற ஊதா ஒளியால் ஒளிரும் மின்முனைகள் மின் தீப்பொறிகளை மிக எளிதாக உருவாக்குகின்றன என்பதைக் கண்டுபிடித்தார். 1905 ஆம் ஆண்டில், ஆல்பர்ட் ஐன்ஸ்டீன் ஒரு ஆய்வறிக்கையை வெளியிட்டார், இது ஒளி ஆற்றல் ஒளி ஆற்றல் தனித்த அளவு பாக்கெட்டுகளில் எடுத்துச் செல்லப்பட்டு, எலக்ட்ரான்களுக்கு ஆற்றலை அளிக்கிறது. இந்த கண்டுபிடிப்பு குவாண்டம் புரட்சிக்கு வழிவகுத்தது. ஐன்ஸ்டீனுக்கு 1921 ஆம் ஆண்டு இயற்பியலுக்கான நோபல் பரிசு "ஒளிமின் விளைவு விதியைக் கண்டுபிடித்ததற்காக" வழங்கப்பட்டது. சோலார் பேனல்களில் காணக்கூடிய ஒளிச்சேர்க்கைகளிலும் ஒளிமின்னழுத்த விளைவு பயன்படுத்தப்படுகிறது. ரேடியோ ரிசீவர்களில் 1900களில் முதன்முதலில் பயன்படுத்தப்பட்ட "பூனை-விஸ்கர் டிடெக்டர்" முதல் திட-நிலை சாதனம் ஆகும். தொடர்பு சந்திப்பு விளைவு மூலம் ரேடியோ சிக்னலைக் கண்டறிய ஒரு விஸ்கர் போன்ற கம்பி ஒரு திடமான படிகத்துடன் (ஜெர்மானியம் படிகம் போன்றவை) லேசாகத் தொடர்பில் வைக்கப்படுகிறது. ஒரு திட-நிலை கூறுகளில், மின்னோட்டம் திடமான தனிமங்கள் மற்றும் சேர்மங்களுக்கு மட்டுமே மாற்றப்பட்டு பெருக்க வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது. தற்போதைய ஓட்டத்தை இரண்டு வடிவங்களில் புரிந்து கொள்ளலாம்: எதிர்மறையாக சார்ஜ் செய்யப்பட்ட எலக்ட்ரான்கள் மற்றும் துளைகள் எனப்படும் நேர்மறையாக சார்ஜ் செய்யப்பட்ட எலக்ட்ரான் குறைபாடுகள். இந்த கட்டணங்கள் மற்றும் துளைகள் குவாண்டம் இயற்பியலின் அடிப்படையில் புரிந்து கொள்ளப்படுகின்றன. கட்டிட பொருள் பெரும்பாலும் ஒரு படிக குறைக்கடத்தி ஆகும். டிரான்சிஸ்டர் தொழில்நுட்பத்தின் தோற்றத்துடன் திட-நிலை மின்னணுவியல் அதன் சொந்தமாக வந்தது. முதல் வேலை செய்யும் டிரான்சிஸ்டர், ஜெர்மானியம் அடிப்படையிலான புள்ளி-தொடர்பு டிரான்சிஸ்டர், ஜான் பார்டீன் மற்றும் வால்டர் ஹவுசர் பிராட்டெய்ன் ஆகியோரால் 1947 இல் பெல் ஆய்வகத்தில் கண்டுபிடிக்கப்பட்டது, அதைத் தொடர்ந்து 1948 இல் பைபோலார் ஜங்ஷன் டிரான்சிஸ்டர் கண்டுபிடிக்கப்பட்டது.
19 ஆம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதியில் மின் அறிவியலில் விரைவான முன்னேற்றம் காணப்பட்டாலும், 19 ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில் மின் பொறியியலில் மிகப்பெரிய முன்னேற்றம் காணப்பட்டது. அலெக்சாண்டர் கிரஹாம் பெல், ஒட்டோ ப்ளேதி, தாமஸ் எடிசன், கலிலியோ ஃபெராரிஸ், ஆலிவர் ஹெவிசைட், .நியோஸ் ஜெட்லிக், வில்லியம் தாம்சன், 1வது பரோன் கெல்வின், சார்லஸ் அல்ஜெர்னான் பார்சன்ஸ், வெர்னர் வான் சீமென்ஸ், ஜோசப் ஸ்வான், ரெஜினால்ட் போன்றவர்கள் மூலம் , நிகோலா டெஸ்லா மற்றும் ஜார்ஜ் வெஸ்டிங்ஹவுஸ், மின்சாரம் ஒரு விஞ்ஞான ஆர்வத்திலிருந்து நவீன வாழ்க்கைக்கு இன்றியமையாத கருவியாக மாறியது.