 நீங்கள் உயிருடன் இருக்கும் கடைசி நபர் என்று கற்பனை செய்து பாருங்கள். நீங்கள் ஒரு விண்வெளி வீரர் மற்றும் தனியாகவும், ISS இல் விண்வெளியிலும் இருக்கிறீர்கள். உங்கள் உணர்வுகள் மற்றும் அங்கு என்ன நடந்தது, விரிவான பின்னணியுடன் எழுதுங்கள்.
இறுதியாக, அது நடந்தது. எல்லா மனித குலத்திற்கும் ஒரு வாளியில் ஒரு இறுதி துளி நாள் வரும் என்று நான் நினைத்துக்கூட பார்க்கவில்லை. நான் எனக்குக் கடமைப்பட்டிருக்கிறேன்... இல்லை, குறைந்தபட்சம் ஒருவருக்கு, மனித மரபை நினைவில் வைத்திருக்கக்கூடிய ஒருவருக்கு நான் கடமைப்பட்டிருக்கிறேன், எதிர்காலத்தில் ஒன்று இருந்தால், என்ன நடந்தது என்பதை எழுதுவதற்கு, குறைந்தபட்சம் ஒரு ஒற்றுமையைக் கொடுக்க எனக்கு கீழே பயங்கரங்கள் வெளிப்படுகின்றன. நான் எப்போதும் நட்சத்திரக் கண்களைக் கொண்ட குழந்தையாக இருந்தேன், மேலே வானத்தைப் பார்த்து, அங்கே என்ன இருக்கிறது? எனது கனவுகள் நனவாகின, முதலில் விமானப் பள்ளி, பின்னர் ஒரு இராணுவ விமானி, ஆனால் அகாடமியில் எனது முன்னாள் பயிற்றுவிப்பாளர் நாசா விண்வெளி வீரர் திட்டத்தில் எனக்கு ஒரு இடத்தை வழங்கிய பிறகு எல்லாம் அர்த்தமுள்ளதாக இருந்தது. என்னால் நம்பவே முடியவில்லை. நான் விண்வெளிக்குப் போகிறேனா? உண்மையில்? சில கடினமான ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு நான் பூமிக்கும் ISS க்கும் இடையே முன்னும் பின்னுமாக பறக்கும் பணியின் வழக்கமான உறுப்பினராக இருந்தேன். ஒரு சிறிய காப்ஸ்யூலின் உள்ளே கட்டப்பட்ட ராக்கெட்டின் மேல் உட்கார்ந்துகொள்வது வேடிக்கையானது அல்ல, அதை நான் உங்களுக்குச் சொல்ல முடியும், ஆனால் வளிமண்டலத்தில் பறந்து உங்கள் இருக்கையில் ஒட்டிக்கொண்டிருக்கும் போது அட்ரினலின் அவசரம் ஒருபோதும் பழையதாகாது. ஆனால் இந்த நேரத்தில், உணர்வு - வித்தியாசமாக இருந்தது. நான் திட்டமிட்டபடி ISSக்கு வந்து எனது சக ஊழியரான மேக்ஸை விடுவித்தேன். அவள் என்னைப் பார்த்ததில் மகிழ்ச்சியடைந்தாள், 6 மாதங்கள் உலகம் முழுவதும் சுழன்றது உங்களுக்கு அதைச் செய்யும். அவள் எனக்குப் பிரியமான தோழியாக இருந்தாள், ஆனால் எங்களிடம் கேட்அப் மற்றும் இன்பங்களுக்கு அதிக நேரம் இல்லை. அவள் அதே நாளில் திரும்பிச் செல்லத் திட்டமிடப்பட்டாள், விரைவில் வெளியேறினாள் - நீண்ட விடைபெற்று. மனிதகுலத்தின் முன்னேற்றத்திற்காக மனிதர்கள் ஒன்றிணைந்து செயல்படும் சிறந்த உலகத்தை நான் எப்போதும் கனவு கண்டேன். நான் சிறுவயதில் ஸ்டார் ட்ரெக்கை நேசித்தேன், வேறுபாடுகள் பொருட்படுத்தாத மற்றும் அனைவருக்கும் நன்மை பயக்கும் இடம். ஆனால் நாம் வேறு ஒரு உலகத்தை உருவாக்கினோம். பேராசையின் உலகம், சுயநல உலகம், மற்றவர்களை விட அதிகமாக இருப்பது மற்றொன்றை விட சிறந்ததாக இருக்கும் உலகம். நாங்கள் ஒருபோதும் எங்கள் தலைவர்களைத் தேர்ந்தெடுக்கவில்லை, அல்லது அவ்வாறு செய்தால், தவறு நம்முடையது. இரண்டாவது தொற்றுநோய்க்குப் பிறகு சில ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, பதட்டங்கள் அதிகரித்தன. பணக்காரர் மேலும் பணக்காரர் ஆனார்கள், ஏழைகள் மேலும் ஏழ்மையடைந்தனர், எதுவும் போதுமானதாக இல்லை. மேலும் சிலர் அதிகாரத்திற்கு ஆசைப்பட்டனர். அவர்கள் அதிகமாக விரும்பினர். அதிக நிலம், அதிக வளங்கள், அதிக பணம். அவர்கள் முதலில் தங்கள் ஏவுகணைகளை ஏவினார்கள். குறைந்த பட்சம் அந்த நேரத்தில் இயங்கிக் கொண்டிருந்த ஊடகங்களில் இருந்து அப்படித்தான் தோன்றியது. இருந்தாலும் பரவாயில்லை, எங்கள் பாதுகாப்பு போதுமானதாக இல்லை. எனது சிறிய ஜன்னல் வழியாகப் பார்த்தபோது, கிரகம் எரிவதைக் கண்டேன். நாங்கள், நிச்சயமாக, திருப்பிச் சுட்டோம். ஃபிளாஷ் தரையில் அடிப்பதை நான் பார்க்க முடிந்தது. நகரங்கள் எரிகின்றன. பில்லியன்கள் இறக்கின்றன. ஆனால் இறுதியில் அது பொருட்படுத்தவில்லை. நாம் அனைவரும் இழந்தோம். மெதுவாக, ஒரு பெரிய மேகம் கிரகத்தை மூடத் தொடங்கியது. இது தாக்கப்பட்ட இடங்களிலிருந்து தொடங்கியது, ஆனால் வாரங்களில் அது உலகம் முழுவதும் பரவியது. ஒரு காலத்தில் ஒரு அழகான வெளிர் நீல புள்ளி இப்போது வானத்தில் ஒரு சாம்பல் திட்டு என்று இல்லை. தொலைதூரப் பகுதிகளில் இருந்து சில அமெச்சூர் வானொலி நிலையங்களை நான் இன்னும் கேட்க முடிந்தது, தொடர்பு கொள்ளவும் அவர்கள் உயிருடன் இருப்பதை யாரோ ஒருவர் தெரிவிக்கவும் முயற்சி செய்கிறேன், ஆனால் அவை மிகக் குறைவாகவே இருந்தன. சில மாதங்களுக்குப் பிறகு, அவர்கள் அனைவரும் இறந்தனர். இப்போது, நான் இங்கே இருக்கிறேன், மெதுவாக சிதைந்து வரும் சர்வதேச விண்வெளி நிலையத்தின் சுற்றுப்பாதையில், தனியாக, ஒருபோதும் வராத மாற்றத்திற்காக காத்திருக்கிறேன், ஒருவேளை மேக்ஸ் அதிர்ஷ்டசாலி என்று நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறேன்.