 கொடுக்கப்பட்ட உரையிலிருந்து, ஷாருக்கானின் திரைப்படங்களை காலவரிசைப்படி பட்டியலிடுங்கள்.
ஷாருக் கான் (உச்சரிப்பு […] ஹிந்தி படங்களில். "பாலிவுட்டின் பாட்ஷா" மற்றும் "கிங் கான்" என ஊடகங்களில் குறிப்பிடப்படும் அவர், 90க்கும் மேற்பட்ட படங்களில் தோன்றி, 14 பிலிம்பேர் விருதுகள் உட்பட ஏராளமான பாராட்டுகளைப் பெற்றுள்ளார். அவருக்கு இந்திய அரசாங்கத்தால் பத்மஸ்ரீ விருதும், பிரான்ஸ் அரசாங்கத்தால் Ordre des Arts et des Lettres மற்றும் Legion of Honor ஆகிய விருதுகளும் வழங்கப்பட்டுள்ளன. கான் ஆசியாவிலும் உலகெங்கிலும் உள்ள இந்திய புலம்பெயர்ந்தோரிலும் குறிப்பிடத்தக்க பின்தொடர்பவர்களைக் கொண்டுள்ளார். பார்வையாளர்களின் எண்ணிக்கை மற்றும் வருமானத்தின் அடிப்படையில், அவர் உலகின் மிக வெற்றிகரமான திரைப்பட நட்சத்திரங்களில் ஒருவராக விவரிக்கப்படுகிறார். அவரது பல திரைப்படங்கள் இந்திய தேசிய அடையாளம் மற்றும் புலம்பெயர் சமூகங்களுடனான தொடர்புகள் அல்லது பாலினம், இனம், சமூகம் மற்றும் மத வேறுபாடுகள் மற்றும் குறைகளை கருப்பொருளாக்குகின்றன. 1980களின் பிற்பகுதியில் பல தொலைக்காட்சித் தொடர்களில் தோன்றியதன் மூலம் கான் தனது வாழ்க்கையைத் தொடங்கினார், மேலும் 1992 இல் தீவானாவுடன் பாலிவுட்டில் அறிமுகமானார். பாசிகர் (1993) மற்றும் டார் (1993) ஆகிய படங்களில் வில்லன் வேடங்களில் நடித்ததற்காக அவர் ஆரம்பத்தில் அங்கீகரிக்கப்பட்டார். தில்வாலே துல்ஹனியா லே ஜாயேங்கே (1995), தில் தோ பாகல் ஹை (1997), குச் குச் ஹோதா ஹை (1998), மொஹப்பதீன் (2000), கபி குஷி கபி கம் உட்பட, அதிக வசூல் செய்த காதல் படங்களில் நடித்ததன் மூலம் கான் தன்னை நிலைநிறுத்திக் கொண்டார். .. (2001), கல் ஹோ நா ஹோ (2003) மற்றும் வீர்-ஜாரா (2004). தேவதாஸ் (2002), நாசா விஞ்ஞானி ஸ்வதேஸ் (2004), சக் தேயில் ஹாக்கி பயிற்சியாளர் ஆகிய படங்களில் குடிகாரனாக நடித்ததற்காக விமர்சன ரீதியான பாராட்டுகளைப் பெற்றார். இந்தியா (2007) மற்றும் மை நேம் இஸ் கான் (2010) இல் ஆஸ்பெர்ஜர் நோய்க்குறி உள்ள ஒரு மனிதன். காதல் நாடகங்களான ஓம் சாந்தி ஓம் (2007) மற்றும் ரப் நே பனா தி ஜோடி (2008) மற்றும் சென்னை எக்ஸ்பிரஸ் (2013) மற்றும் ஹேப்பி நியூ இயர் (2014) ஆகியவற்றில் அவர் நகைச்சுவையாக விரிவாக்கம் செய்ததன் மூலம் வணிகரீதியான மேலும் வெற்றிகள் கிடைத்தன. ஒரு சிறிய பின்னடைவு மற்றும் இடைவேளையைத் தொடர்ந்து, கான் அதிரடித் திரைப்படமான பதான் (2023) மூலம் மீண்டும் தொழில் வாழ்க்கையில் திரும்பினார், இது இரண்டாவது அதிக வசூல் செய்த ஹிந்தி வெளியீடாக அமைந்தது.
தீவானா (1992), பாசிகர் (1993), தர் (1993), தில்வாலே துல்ஹனியா லே ஜாயேங்கே (1995), தில் தோ பாகல் ஹை (1997), குச் குச் ஹோதா ஹை (1998), மொஹப்பதீன் (2000), கபி குஷி கபி கம். (2001), தேவதாஸ் (2002), கல் ஹோ நா ஹோ (2003), ஸ்வதேஸ் (2004), வீர்-ஜாரா (2004), சக் தே! இந்தியா (2007), ஓம் சாந்தி ஓம் (2007), ரப் நே பனா தி ஜோடி (2008), மை நேம் இஸ் கான் (2010), சென்னை எக்ஸ்பிரஸ் (2013), புத்தாண்டு வாழ்த்துகள் (2014), பதான் (2023)