 பனிப்போர் பற்றிய இந்தப் பத்தியில், சோவியத்துகள் ஏன் ஆப்கானிஸ்தானில் தங்கள் போரில் இருந்து விலகினார்கள்?
இரண்டாம் உலகப் போருக்குப் பிறகு, கிழக்கு ஜெர்மனி மற்றும் ஆஸ்திரியாவின் கிழக்குப் பகுதிகள் உட்பட கிழக்கு மற்றும் மத்திய ஐரோப்பாவின் சில பகுதிகள் போட்ஸ்டாம் மாநாட்டின் படி செம்படையால் ஆக்கிரமிக்கப்பட்டன. சார்பு கம்யூனிஸ்ட் அரசாங்கங்கள் ஈஸ்டர்ன் பிளாக் சாட்டிலைட் மாநிலங்களில் நிறுவப்பட்டன. உலகின் இரண்டாவது அணுசக்தி சக்தியாக ஆன பிறகு, சோவியத் யூனியன் வார்சா ஒப்பந்தக் கூட்டணியை நிறுவியது, மேலும் அமெரிக்கா மற்றும் நேட்டோவுடன் போட்டியிட்ட பனிப்போர் எனப்படும் உலகளாவிய மேலாதிக்கத்திற்கான போராட்டத்தில் நுழைந்தது. 1953 இல் ஸ்டாலினின் மரணம் மற்றும் குறுகிய கால கூட்டு ஆட்சிக்குப் பிறகு, புதிய தலைவர் நிகிதா குருசேவ் ஸ்டாலினைக் கண்டித்து, ஸ்டாலினைசேஷன் கொள்கையைத் தொடங்கினார், குலாக் தொழிலாளர் முகாம்களில் இருந்து பல அரசியல் கைதிகளை விடுவித்தார். ஒடுக்குமுறைக் கொள்கைகளின் பொதுவான எளிமை பின்னர் குருசேவ் தாவ் என அறியப்பட்டது. அதே நேரத்தில், துருக்கியில் அமெரிக்காவின் ஜூபிடர் ஏவுகணைகள் மற்றும் கியூபாவில் சோவியத் ஏவுகணைகளை நிலைநிறுத்துவது தொடர்பாக இரு போட்டியாளர்களும் மோதிக்கொண்டபோது பனிப்போர் பதட்டங்கள் உச்சத்தை எட்டின. 1957 ஆம் ஆண்டில், சோவியத் யூனியன் உலகின் முதல் செயற்கை செயற்கைக்கோளான ஸ்புட்னிக் 1 ஐ ஏவியது, இதனால் விண்வெளி யுகத்தைத் தொடங்கியது. ரஷ்ய விண்வெளி வீரர் யூரி ககாரின் 1961 ஆம் ஆண்டு ஏப்ரல் 12 ஆம் தேதி வோஸ்டாக் 1 ஆளில்லா விண்கலத்தில் பூமியைச் சுற்றி வந்த முதல் மனிதர் ஆனார். 1964 ஆம் ஆண்டில் க்ருஷ்சேவ் வெளியேற்றப்பட்டதைத் தொடர்ந்து, லியோனிட் ப்ரெஷ்நேவ் தலைவராகும் வரை மற்றொரு கூட்டு ஆட்சிக் காலம் உருவானது. 1970களின் சகாப்தம் மற்றும் 1980களின் ஆரம்பம் பின்னர் தேக்கத்தின் சகாப்தமாக அறிவிக்கப்பட்டது. 1965 Kosygin சீர்திருத்தம் சோவியத் பொருளாதாரத்தின் பகுதியளவு பரவலாக்கத்தை நோக்கமாகக் கொண்டது. 1979 இல், ஆப்கானிஸ்தானில் கம்யூனிஸ்ட் தலைமையிலான புரட்சிக்குப் பிறகு, சோவியத் படைகள் நாட்டின் மீது படையெடுத்தன, இறுதியில் சோவியத்-ஆப்கான் போரைத் தொடங்கின. மே 1988 இல், சர்வதேச எதிர்ப்பு, தொடர்ச்சியான சோவியத் எதிர்ப்பு கெரில்லா போர் மற்றும் சோவியத் குடிமக்களின் ஆதரவு இல்லாததால், சோவியத்துகள் ஆப்கானிஸ்தானில் இருந்து வெளியேறத் தொடங்கினர். 1985 முதல், சோவியத் அமைப்பில் தாராளவாத சீர்திருத்தங்களைச் செயல்படுத்த முயன்ற கடைசி சோவியத் தலைவர் மிகைல் கோர்பச்சேவ், பொருளாதார தேக்க நிலையை முடிவுக்குக் கொண்டு வந்து அரசாங்கத்தை ஜனநாயகமயமாக்கும் முயற்சியில் கிளாஸ்னோஸ்ட் (திறந்த தன்மை) மற்றும் பெரெஸ்ட்ரோயிகா (மறுசீரமைப்பு) கொள்கைகளை அறிமுகப்படுத்தினார். . இருப்பினும், இது நாடு முழுவதும் வலுவான தேசியவாத மற்றும் பிரிவினைவாத இயக்கங்களின் எழுச்சிக்கு வழிவகுத்தது. 1991 க்கு முன், சோவியத் பொருளாதாரம் உலகின் இரண்டாவது பெரிய பொருளாதாரமாக இருந்தது, ஆனால் அதன் இறுதி ஆண்டுகளில், அது நெருக்கடிக்குள் சென்றது. 1991 வாக்கில், பால்டிக் நாடுகள் சோவியத் யூனியனிலிருந்து பிரிந்து செல்லத் தேர்ந்தெடுத்ததால், பொருளாதார மற்றும் அரசியல் கொந்தளிப்பு கொதிக்கத் தொடங்கியது. மார்ச் 17 அன்று, ஒரு வாக்கெடுப்பு நடத்தப்பட்டது, இதில் பங்கேற்ற பெரும்பாலான குடிமக்கள் சோவியத் யூனியனை புதுப்பிக்கப்பட்ட கூட்டமைப்பாக மாற்றுவதற்கு ஆதரவாக வாக்களித்தனர். ஜூன் 1991 இல், போரிஸ் யெல்ட்சின் ரஷ்ய SFSR இன் தலைவராக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டபோது ரஷ்ய வரலாற்றில் நேரடியாக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட முதல் ஜனாதிபதியானார். ஆகஸ்ட் 1991 இல், கோர்பச்சேவ் அரசாங்கத்தின் உறுப்பினர்களின் ஆட்சிக் கவிழ்ப்பு முயற்சி, கோர்பச்சேவுக்கு எதிராக இயக்கப்பட்டது மற்றும் சோவியத் யூனியனைப் பாதுகாக்கும் நோக்கில், மாறாக சோவியத் ஒன்றியத்தின் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் முடிவுக்கு வழிவகுத்தது. 25 டிசம்பர் 1991 இல், சோவியத் ஒன்றியம் கலைக்கப்பட்டதைத் தொடர்ந்து, சமகால ரஷ்யாவுடன் சேர்ந்து, சோவியத்திற்குப் பிந்தைய பதினான்கு நாடுகள் தோன்றின.
சர்வதேச எதிர்ப்பு, தொடர்ச்சியான சோவியத் எதிர்ப்பு கெரில்லா போர் மற்றும் சோவியத் குடிமக்களின் ஆதரவின்மை காரணமாக மே 1988 இல் தொடங்கிய சோவியத்-ஆப்கான் போரில் இருந்து சோவியத்து பின்வாங்கியது.