இந்திய இசைக்கும் மேற்கத்திய இசைக்கும் இடையே உள்ள வேறுபாடுகளை, குறிப்பாக சுருதி உணர்வுடன் தொடர்புடையதாக எப்படி விவரிப்பீர்கள்?
இந்திய மற்றும் மேற்கத்திய இசை சுருதியின் அடிப்படையில் கணிசமாக வேறுபடுகிறது, ஏனெனில் மேற்கத்திய இசை முழுமையான சுருதியின் கருத்தை கடைபிடிக்கிறது, அதே நேரத்தில் இந்திய இசை முக்கியமாக உறவினர் சுருதியில் கவனம் செலுத்துகிறது. முழுமையான சுருதி என்பது ஒரு குறிப்பை ஒரு முழுமையான அதிர்வெண்ணாகக் குறிக்கிறது, எனவே யாராவது "A2" என்று சொன்னால், அந்த சுருதியை ஒரு சரியான அதிர்வெண்ணுக்கு மீண்டும் வரைபடமாக்க முடியும், எனவே இசை மற்றும் கருவிகளின் பல்வேறு பாணிகளில் சமரசம் செய்யலாம். இதற்கு நேர்மாறாக, பெரும்பாலான இந்திய இசை (கிளாசிக்கல் மற்றும் கிளாசிக்கல் அல்லாத இரண்டும்) தொடர்புடைய சுருதியின் கருத்தைப் பயன்படுத்துகிறது, அதாவது இசைக்கலைஞர் ஒரு டானிக் குறிப்பை (அவற்றின் அடிப்படைக் குறிப்பு) அமைக்கிறார், மேலும் அந்த சுருதி மற்ற எல்லா குறிப்புகளுக்கும் தொடக்கப் புள்ளியாகும். உதாரணமாக, ஒரு இசைக்கலைஞர் ஒரு குறிப்பிட்ட சுருதியை "sa" (இந்திய இசை அளவில் உள்ள 7 குறிப்புகளில் ஒன்று) என்று சொன்னால், மற்றொரு இசைக்கலைஞர் அந்தக் குறிப்பை மீண்டும் உருவாக்க முடியாது, ஏனென்றால் முதல் இடம் எங்கே என்று அவர்களுக்குத் தெரியாது. இசைக்கலைஞர் அவர்களின் டானிக்கை அமைத்தார். இருப்பினும், இது மற்ற நன்மைகளைக் கொண்டுள்ளது, ஏனெனில் ஒரு இசையானது தொடர்புடைய சுருதியின் அடிப்படையில் வரையறுக்கப்படுகிறது மற்றும் ஒரு குறிப்பிட்ட இசை வரம்பில் அடைய முடியாத முழுமையான அதிர்வெண்ணைப் பற்றிய கவலையின்றி வெவ்வேறு இசைக்கலைஞர்கள் மற்றும் கருவிகளிடையே எளிதாக மீண்டும் உருவாக்க முடியும்.