 எல் கேப்டனில் தி நோஸ் வழியை முன்னோடியாகக் கொண்ட ஏறுபவர்களின் பெயர்களைப் பிரித்தெடுக்கவும். அவற்றை முதலில் தேதியின்படியும், பின்னர் அகரவரிசைப்படி கடைசிப் பெயரின்படியும் பட்டியலிடவும். அவற்றை {வருடம்} - {பெயர்} வடிவமைக்கவும். அரைப்புள்ளியுடன் ஜோடிகளை பிரிக்கவும்.
1958 ஆம் ஆண்டில் வாரன் ஹார்டிங், வெய்ன் மெர்ரி மற்றும் ஜார்ஜ் விட்மோர் ஆகியோரால் "முற்றுகை" தந்திரங்களைப் பயன்படுத்தி 47 நாட்களில் மூக்கு ஏறியது: பாதையின் நீளத்தில் நிலையான கயிறுகளைப் பயன்படுத்தி ஒரு பயண பாணியில் ஏறுதல், வழியில் நிறுவப்பட்ட முகாம்களை இணைத்தல். நிலையான மணிலா கயிறுகள் 18-மாத திட்டம் முழுவதும் ஏறுபவர்களை தரையில் இருந்து மேலேறுவதற்கும் இறங்குவதற்கும் அனுமதித்தன, இருப்பினும் அவை தனிப்பட்ட அளவிலான ஆபத்தையும் அளித்தன, சில சமயங்களில் குளிர்ந்த வெப்பநிலையின் நீண்ட வெளிப்பாடு காரணமாக உடைந்து போகின்றன. ஏறும் குழு, கயிறு, பிட்டான்கள் மற்றும் விரிவாக்க போல்ட்களைப் பயன்படுத்தி உச்சிமாநாட்டிற்குச் செல்வதற்கு உதவி ஏறுவதை பெரிதும் நம்பியிருந்தது. தி நோஸின் இரண்டாவது ஏற்றம் 1960 ஆம் ஆண்டில் ராயல் ராபின்ஸ், ஜோ ஃபிட்சென், சக் பிராட் மற்றும் டாம் ஃப்ரோஸ்ட் ஆகியோரால் மேற்கொள்ளப்பட்டது, அவர் முற்றுகைத் தந்திரங்கள் இல்லாமல் பாதையின் முதல் தொடர்ச்சியான ஏறுதலில் ஏழு நாட்கள் எடுத்தார். தி நோஸின் முதல் தனி ஏறுதல் 1969 இல் டாம் பாமன் என்பவரால் செய்யப்பட்டது. தி நோஸின் முதல் ஏறுவரிசை 1975 இல் ஜான் லாங், ஜிம் பிரிட்வெல் மற்றும் பில்லி வெஸ்ட்பே ஆகியோரால் நிறைவேற்றப்பட்டது.
1958 - வாரன் ஹார்டிங்; 1958 - வெய்ன் மெர்ரி; 1958 - ஜார்ஜ் விட்மோர்; 1960 - ஜோ ஃபிட்சென்; 1960 - டாம் ஃப்ரோஸ்ட்; 1960 - சக் பிராட்; 1960 - ராயல் ராபின்ஸ்; 1969 - டாம் பாமன்; 1975 - ஜிம் பிரிட்வெல்; 1975 - ஜான் லாங்; 1975 - பில்லி வெஸ்ட்பே