 பத்தியிலிருந்து சில பக்தி கவிஞர்களைக் குறிப்பிடவும்.
இடைக்கால இந்து மதத்தின் பக்தி இயக்கம் 7 ஆம் நூற்றாண்டில் தொடங்கியது, ஆனால் 12 ஆம் நூற்றாண்டுக்குப் பிறகு வேகமாக விரிவடைந்தது. இது புராண இலக்கியங்களான பாகவத புராணம், கவிதைப் படைப்புகள் மற்றும் பல அறிஞர்களால் ஆதரிக்கப்பட்டது. இந்த காலகட்டம் ராமானுஜாச்சாரியார், வேதாந்த தேசிகர், மத்வாச்சார்யா மற்றும் வல்லபாச்சார்யா போன்ற அறிஞர்களின் செல்வாக்கின் கீழ் வஷ்ணவிசம் சம்பிரதாயங்கள் (சமயங்கள் அல்லது சமூகங்கள்) வளர்ச்சி கண்டன. பக்தி கவிஞர்கள் அல்லது ஆசிரியர்கள் மணவாள மாமுனிகள், நாமதேவ், ராமானந்தா, சங்கர்தேவ், சூர்தாஸ், துளசிதாஸ், ஏக்நாத், தியாகராஜா, சைதன்ய மஹாபிரபு மற்றும் பலர் தாக்கம் செலுத்தினர். வைஷ்ணவத்தின் விரிவாக்கம்.இந்த குறிப்பிட்ட இயக்கத்தில் மீரா (மெஹ்வார் மற்றும் ராஜஸ்தானின் இளவரசி) பங்குகொண்டார். இந்த வைஷ்ணவ சம்பிரதாய நிறுவனர்கள் சங்கரரின் அத்வைத வேதாந்தத்தின் கோட்பாடுகளை, குறிப்பாக 12 ஆம் நூற்றாண்டில் ராமானுஜத்தை நிராகரித்தனர். , வேதாந்த தேசிகா மற்றும் மத்வா 13 ஆம் ஆண்டில், ஆழ்வார்களின் (ஸ்ரீ வைஷ்ணவர்கள்) பக்தி பாரம்பரியத்தின் மீது அவர்களின் இறையியலைக் கட்டமைத்தார். வடக்கு மற்றும் கிழக்கு இந்தியாவில், வைஷ்ணவம் பல்வேறு பிற்பட்ட இடைக்கால இயக்கங்களுக்கு வழிவகுத்தது. 14ஆம் நூற்றாண்டில் ராமானந்தா, 15ஆம் நூற்றாண்டில் சங்கரதேவா, 16ஆம் நூற்றாண்டில் வல்லபவன் மற்றும் சைதன்யா. வரலாற்று ரீதியாக, சைதன்ய மஹாபிரபு, 16 ஆம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதியில் சன்னியாசியாக மாறிய பிறகு, கிருஷ்ணரின் புனித நாமங்களை சபையில் உச்சரிப்பதை நிறுவினார்.
மணவாள மாமுனிகள், நாம்தேவ், ராமானந்தா, சங்கர்தேவ், சூர்தாஸ், துளசிதாஸ், ஏக்நாத், தியாகராஜா, சைதன்ய மஹாபிரபு