பின்வரும் பத்தியிலிருந்து, எந்த வரிகள்/செயல்கள் அமெரிக்கப் புரட்சிக்கு வழிவகுத்தன?
1764′1766: விதிக்கப்பட்ட மற்றும் திரும்பப் பெறப்பட்ட வரிகள் முக்கிய கட்டுரைகள்: சர்க்கரைச் சட்டம், நாணயச் சட்டம், காலாண்டு சட்டங்கள், முத்திரைச் சட்டம் 1765, மற்றும் அறிவிப்புச் சட்டம் மேலும் தகவல்: பிரதிநிதித்துவம் இல்லாமல் வரிவிதிப்பு மற்றும் விர்ச்சுவல் பிரதிநிதித்துவம் இல்லாமல் ஒரு காலனித்துவ செய்தித்தாளில் முத்திரை சட்டம் 1765 இன் அறிவிப்பு 1764 பாராளுமன்றம் சர்க்கரைச் சட்டத்தை நிறைவேற்றியது, சர்க்கரை மற்றும் வெல்லப்பாகு மீதான தற்போதைய சுங்க வரிகளைக் குறைத்தது, ஆனால் அமலாக்கம் மற்றும் சேகரிப்புக்கான கடுமையான நடவடிக்கைகளை வழங்கியது. அதே ஆண்டில், பிரதம மந்திரி ஜார்ஜ் கிரென்வில்லே வருவாயை உயர்த்துவதற்காக காலனிகள் மீது நேரடி வரிகளை முன்மொழிந்தார், ஆனால் காலனிகள் தாங்களாகவே வருவாயை உயர்த்துவதற்கு ஏதேனும் வழிகளை முன்மொழிவார்களா என்பதைப் பார்க்க அவர் நடவடிக்கையை தாமதப்படுத்தினார். அமெரிக்காவில் உள்ள தனிப்பயன் வீடுகளின் மொத்த வருவாய் ஆண்டுக்கு ஒன்று அல்லது இரண்டாயிரம் பவுண்டுகள் என்றும், ஆங்கில கருவூலம் ஆண்டுக்கு ஏழாயிரம் முதல் எட்டாயிரம் பவுண்டுகள் வரை வசூலிக்கிறது என்றும் கிரென்வில் 1762 ஆம் ஆண்டில் வலியுறுத்தினார். ஆடம் ஸ்மித் தி வெல்த் ஆஃப் நேஷன்ஸில் எழுதினார், "இதுவரை [அமெரிக்க காலனிகள்] எதையும் பாராளுமன்றம் கோரவில்லை, அது வீட்டில் உள்ள சக குடிமக்கள் செலுத்தும் ஊதியத்திற்கு நியாயமான விகிதத்தை அணுகுகிறது." பெஞ்சமின் ஃபிராங்க்ளின் பின்னர் 1766 இல் பாராளுமன்றத்தில் சாட்சியமளித்தார், அமெரிக்கர்கள் ஏற்கனவே பேரரசின் பாதுகாப்பிற்கு பெருமளவில் பங்களித்ததாக அறிக்கை செய்தார். பிரெஞ்சு மற்றும் இந்தியப் போரில் மட்டும் பிரான்சை எதிர்த்துப் போரிடுவதற்காக உள்ளூர் காலனித்துவ அரசாங்கங்கள் 25,000 வீரர்களை திரட்டி, அணிவகுத்து, ஊதியம் அளித்தன என்று அவர் வாதிட்டார். பாராளுமன்றம் இறுதியாக மார்ச் 1765 இல் முத்திரைச் சட்டத்தை நிறைவேற்றியது, இது முதல் முறையாக காலனிகள் மீது நேரடி வரிகளை விதித்தது. அனைத்து உத்தியோகபூர்வ ஆவணங்கள், செய்தித்தாள்கள், பஞ்சாங்கங்கள் மற்றும் துண்டுப்பிரசுரங்கள் ஆகியவை சீட்டுகள் விளையாடுவதற்கான முத்திரைகள்-சமமான தளங்களைக் கொண்டிருக்க வேண்டும். வரிகள் அதிகம் என்று காலனிவாசிகள் எதிர்க்கவில்லை; அவை உண்மையில் குறைவாக இருந்தன. அவர்கள் பாராளுமன்றத்தில் தங்களுக்கு பிரதிநிதித்துவம் இல்லாததை எதிர்த்தனர், இது தங்களைப் பாதிக்கும் சட்டம் குறித்து குரல் கொடுக்கவில்லை. எவ்வாறாயினும், ஆங்கிலேயர்கள் முற்றிலும் மாறுபட்ட பிரச்சினைக்கு எதிர்வினையாற்றினர்: சமீபத்திய போரின் முடிவில் மகுடம் சுமார் 1,500 அரசியல் ரீதியாக நன்கு இணைக்கப்பட்ட பிரிட்டிஷ் இராணுவ அதிகாரிகளை சமாளிக்க வேண்டியிருந்தது. அவர்களை முழு ஊதியத்துடன் சுறுசுறுப்பான பணியில் வைத்திருக்க முடிவு செய்யப்பட்டது, ஆனால் அவர்களும் அவர்களின் கட்டளைகளும் எங்காவது நிறுத்தப்பட வேண்டியிருந்தது. சமாதான காலத்தில் கிரேட் பிரிட்டனில் ஒரு நிலையான இராணுவத்தை நிலைநிறுத்துவது அரசியல் ரீதியாக ஏற்றுக்கொள்ள முடியாதது, எனவே அவர்கள் அமெரிக்காவில் அவர்களை நிலைநிறுத்தவும், புதிய வரி மூலம் அமெரிக்கர்கள் செலுத்தவும் முடிவு செய்தனர். எனினும் படையினருக்கு இராணுவப் பணி இல்லை; காலனிகளுக்கு தற்போதைய அச்சுறுத்தல் இல்லாததால், காலனிகளைப் பாதுகாக்க அவர்கள் அங்கு இல்லை. 1765 ஆம் ஆண்டு சட்டத்திற்குப் பிறகு சன்ஸ் ஆஃப் லிபர்ட்டி உருவாக்கப்பட்டது, மேலும் அவர்கள் பிரிட்டிஷ் வரிச் சட்டங்கள் செயல்படுத்த முடியாதவை என்பதை உறுதிப்படுத்த பொது ஆர்ப்பாட்டங்கள், புறக்கணிப்புகள் மற்றும் வன்முறை அச்சுறுத்தல்களைப் பயன்படுத்தினர். பாஸ்டனில், சன்ஸ் ஆஃப் லிபர்ட்டி வைஸ் அட்மிரல்டி நீதிமன்றத்தின் பதிவுகளை எரித்தனர் மற்றும் தலைமை நீதிபதி தாமஸ் ஹட்சின்சனின் வீட்டை சூறையாடினர். பல சட்டமன்றங்கள் ஒன்றுபட்ட நடவடிக்கைக்கு அழைப்பு விடுத்தன, மேலும் ஒன்பது காலனிகள் அக்டோபர் மாதம் நியூயார்க் நகரில் நடந்த ஸ்டாம்ப் ஆக்ட் காங்கிரசுக்கு பிரதிநிதிகளை அனுப்பின. ஜான் டிக்கின்சன் தலைமையிலான மிதவாதிகள் உரிமைகள் மற்றும் குறைகள் பற்றிய பிரகடனத்தை உருவாக்கினர், பிரதிநிதித்துவம் இல்லாமல் நிறைவேற்றப்பட்ட வரிகள் ஆங்கிலேயர்களாக தங்கள் உரிமைகளை மீறுவதாகக் கூறினர், மேலும் காலனித்துவவாதிகள் பிரிட்டிஷ் சரக்குகளின் இறக்குமதியை புறக்கணிப்பதன் மூலம் தங்கள் உறுதியை வலியுறுத்தினர். வெஸ்ட்மின்ஸ்டரில் உள்ள பாராளுமன்றம் பேரரசு முழுவதும் தன்னை உச்ச சட்டமியற்றும் அதிகாரமாக கருதியது, இதனால் காலனித்துவ ஒப்புதல் அல்லது ஆலோசனை இல்லாமல் எந்த வரியையும் விதிக்க உரிமை உண்டு. காலனிகள் சட்டப்பூர்வமாக பிரிட்டிஷ் பார்லிமென்ட்டுக்கு கீழ்ப்பட்ட பிரிட்டிஷ் கார்ப்பரேட்கள் என்று அவர்கள் வாதிட்டனர், மேலும் அவை காலனிகளுக்குக் கட்டுப்படும் சட்டங்களை கடந்த காலங்களில் பாராளுமன்றம் இயற்றிய பல நிகழ்வுகளை சுட்டிக்காட்டினர். பிரித்தானிய மக்களில் ஒரு சிறுபான்மையினரே பாராளுமன்றத்திற்கு பிரதிநிதிகளை தெரிவு செய்ததால், பெரும்பாலான பிரிட்டிஷ் மக்களைப் போலவே காலனித்துவவாதிகளும் "மெய்நிகர் பிரதிநிதித்துவத்தை" திறம்பட அனுபவித்து வருவதாக பாராளுமன்றம் வலியுறுத்தியது. எவ்வாறாயினும், ஜேம்ஸ் ஓடிஸ் போன்ற அமெரிக்கர்கள், எந்தவொரு காலனித்துவத் தொகுதிக்கும் குறிப்பாகப் பொறுப்பான யாரும் பாராளுமன்றத்தில் இல்லை என்று கூறினர், எனவே அவர்கள் பாராளுமன்றத்தில் எவராலும் "கிட்டத்தட்ட பிரதிநிதித்துவம்" செய்யப்படவில்லை. ஜூலை 1765 இல் ராக்கிங்ஹாம் அரசாங்கம் ஆட்சிக்கு வந்தது, முத்திரை வரியை ரத்து செய்யலாமா அல்லது அதைச் செயல்படுத்த இராணுவத்தை அனுப்பலாமா என்று பாராளுமன்றம் விவாதித்தது. பெஞ்சமின் ஃபிராங்க்ளின், பிரெஞ்சு மற்றும் பழங்குடி மக்களுக்கு எதிரான தொடர்ச்சியான போர்களில் பேரரசைப் பாதுகாக்க மனிதவளம், பணம் மற்றும் இரத்தம் ஆகியவற்றில் பெருமளவில் செலவழித்ததாகவும், மேலும் அந்த போர்களுக்கு செலுத்த வேண்டிய வரிகள் அநியாயமானதாகவும் இருக்கலாம் என்றும் விளக்கினார். ஒரு கிளர்ச்சியைக் கொண்டு வாருங்கள். பிப்ரவரி 21, 1766 இல் பாராளுமன்றம் ஒப்புக்கொண்டு வரியை ரத்து செய்தது, ஆனால் அவர்கள் மார்ச் 1766 இன் பிரகடனச் சட்டத்தில் காலனிகளுக்கு "எல்லா சந்தர்ப்பங்களிலும்" சட்டங்களை உருவாக்க முழு அதிகாரத்தை தக்கவைத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்று வலியுறுத்தினர். ஆயினும்கூட, இந்த ரத்து காலனிகளில் பரவலான கொண்டாட்டங்களை ஏற்படுத்தியது. 1767−1773: டவுன்ஷென்ட் சட்டங்கள் மற்றும் தேயிலை சட்டம் முக்கிய கட்டுரைகள்: டவுன்ஷென்ட் சட்டங்கள் மற்றும் தேயிலை சட்டம் மேலும் தகவல்: 1772 இன் நெருக்கடி, மாசசூசெட்ஸ் சுற்றறிக்கை கடிதம், பாஸ்டன் படுகொலை மற்றும் பாஸ்டன் டீ பார்ட்டி கடிதம் III இன் ஜான் டிக்கின்சனின் ஃபவன்மெர்யா கடிதங்கள் பென்சில்வேனியா குரோனிக்கிள், டிசம்பர் 1767 இல் வெளியிடப்பட்டது, 1767 இல், பாராளுமன்றம் டவுன்ஷென்ட் சட்டங்களை நிறைவேற்றியது, இது காகிதம், கண்ணாடி மற்றும் தேநீர் உட்பட பல முக்கிய பொருட்களுக்கு கடமைகளை விதித்தது, மேலும் வர்த்தக விதிமுறைகளை மிகவும் கடுமையாக செயல்படுத்த பாஸ்டனில் சுங்க வாரியத்தை நிறுவியது. புதிய வரிகள் அமெரிக்கர்கள் உள் வரிகளை மட்டுமே எதிர்க்கிறார்கள் மற்றும் சுங்க வரி போன்ற வெளிப்புற வரிகளுக்கு அல்ல என்ற நம்பிக்கையின் அடிப்படையில் இயற்றப்பட்டது. இருப்பினும், பென்சில்வேனியாவில் உள்ள ஒரு விவசாயியின் கடிதங்கள் என்ற அவரது பரவலாக வாசிக்கப்பட்ட துண்டுப் பிரசுரத்தில், ஜான் டிக்கின்சன் சட்டங்களின் அரசியலமைப்பிற்கு எதிராக வாதிட்டார், ஏனெனில் அவற்றின் நோக்கம் வருவாயை அதிகரிப்பதே தவிர வர்த்தகத்தை ஒழுங்குபடுத்துவது அல்ல. பிரிட்டிஷ் பொருட்களின் புதிய புறக்கணிப்புகளை ஒழுங்கமைப்பதன் மூலம் காலனித்துவவாதிகள் வரிகளுக்கு பதிலளித்தனர். டவுன்ஷென்ட் சட்டங்களால் வரி விதிக்கப்பட்ட பொருட்கள் பரவலாகப் பயன்படுத்தப்பட்டதால், இந்தப் புறக்கணிப்புகள் குறைவான செயல்திறன் கொண்டவை. பிப்ரவரி 1768 இல், மாசசூசெட்ஸ் விரிகுடாவின் சட்டமன்றம் மற்ற காலனிகளுக்கு எதிர்ப்பை ஒருங்கிணைக்க வலியுறுத்தி ஒரு சுற்றறிக்கை கடிதத்தை வெளியிட்டது. கடிதத்தை ரத்து செய்ய மறுத்ததால், சட்டசபையை கவர்னர் கலைத்தார். இதற்கிடையில், ஜூன் 1768 இல் பாஸ்டனில் ஜான் ஹான்காக்கிற்குச் சொந்தமான ஸ்லூப் லிபர்ட்டியைக் கைப்பற்றியதற்காக ஒரு கலவரம் வெடித்தது. சுங்க அதிகாரிகள் தப்பிச் செல்ல வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டது, இது பிரிட்டிஷ் படைகளை பாஸ்டனுக்கு அனுப்பத் தூண்டியது. பாஸ்டன் நகரக் கூட்டம் பாராளுமன்றச் சட்டங்களுக்குக் கீழ்ப்படிதல் இல்லை என்று அறிவித்தது மற்றும் ஒரு மாநாட்டைக் கூட்ட அழைப்பு விடுத்தது. ஒரு மாநாடு கூடியது, ஆனால் தன்னைக் கலைப்பதற்கு முன் லேசான எதிர்ப்பை வெளியிட்டது. ஜனவரி 1769 இல், தேசத்துரோகச் சட்டம் 1543 ஐ மீண்டும் செயல்படுத்துவதன் மூலம் அமைதியின்மைக்கு பாராளுமன்றம் பதிலளித்தது, இது இங்கிலாந்தில் தேசத்துரோகத்திற்கான விசாரணைகளை எதிர்கொள்ளும் வகையில் சாம்ராஜ்யத்திற்கு வெளியே உள்ள குடிமக்களுக்கு அழைப்பு விடுத்தது. கூறப்பட்ட தேசத்துரோகத்திற்கான ஆதாரங்களை சேகரிக்குமாறு மாசசூசெட்ஸின் ஆளுநருக்கு அறிவுறுத்தப்பட்டது, மேலும் அச்சுறுத்தல் பரவலான சீற்றத்தை ஏற்படுத்தியது, இருப்பினும் அது செயல்படுத்தப்படவில்லை. மார்ச் 5, 1770 அன்று, ஒரு பாஸ்டன் தெருவில் பிரிட்டிஷ் வீரர்கள் குழுவைச் சுற்றி ஒரு பெரிய கூட்டம் கூடியது. அவர்கள் மீது பனிப்பந்துகள், பாறைகள் மற்றும் குப்பைகளை வீசி அச்சுறுத்தும் வகையில் கூட்டம் அதிகரித்தது. ஒரு சிப்பாய் குத்தப்பட்டு விழுந்தார். துப்பாக்கிச் சூடு நடத்த எந்த உத்தரவும் இல்லை, ஆனால் வீரர்கள் பீதியடைந்து கூட்டத்தை நோக்கி துப்பாக்கியால் சுட்டனர். அவர்கள் 11 பேரை தாக்கினர்; துப்பாக்கிச் சூடு நடந்த இடத்திலேயே மூன்று பொதுமக்கள் காயமடைந்தனர், மேலும் இருவர் சம்பவம் நடந்த சிறிது நேரத்திலேயே இறந்தனர். இந்த நிகழ்வு விரைவில் பாஸ்டன் படுகொலை என்று அழைக்கப்பட்டது. வீரர்கள் விசாரணை செய்யப்பட்டு விடுவிக்கப்பட்டனர் (ஜான் ஆடம்ஸால் பாதுகாக்கப்பட்டனர்), ஆனால் பரவலான விளக்கங்கள் விரைவில் காலனித்துவ உணர்வை ஆங்கிலேயர்களுக்கு எதிராக மாற்றத் தொடங்கின. இது பிரிட்டனுக்கும் மாசசூசெட்ஸ் மாகாணத்திற்கும் இடையிலான உறவில் கீழ்நோக்கிய சுழலை துரிதப்படுத்தியது. 1770 இல் லார்ட் நோர்த் கீழ் ஒரு புதிய அமைச்சகம் ஆட்சிக்கு வந்தது, மேலும் பாராளுமன்றம் தேயிலை மீதான வரியைத் தவிர அனைத்து வரிகளையும் திரும்பப் பெற்றது, வரி விதிக்கும் உரிமையை தக்க வைத்துக் கொண்டு வருவாயை உயர்த்துவதற்கான முயற்சிகளை கைவிட்டது. இது தற்காலிகமாக நெருக்கடியைத் தீர்த்தது, மேலும் பிரிட்டிஷ் பொருட்களின் புறக்கணிப்பு பெரும்பாலும் நிறுத்தப்பட்டது, சாமுவேல் ஆடம்ஸ் போன்ற தீவிரமான தேசபக்தர்கள் மட்டுமே தொடர்ந்து கிளர்ச்சியில் ஈடுபட்டனர். நரகன்செட் விரிகுடாவில் பள்ளிக்கூடம். ஜூன் 1772 இல், ஜான் பிரவுன் உட்பட அமெரிக்க தேசபக்தர்கள், காஸ்பீ விவகாரம் என்று அறியப்பட்ட பிரபலமற்ற வர்த்தக விதிமுறைகளை தீவிரமாக அமல்படுத்திய பிரிட்டிஷ் போர்க்கப்பலை எரித்தனர். இந்த விவகாரம் தேசத்துரோக குற்றத்திற்காக விசாரிக்கப்பட்டது, ஆனால் எந்த நடவடிக்கையும் எடுக்கப்படவில்லை. 1772 ஆம் ஆண்டில், மாசசூசெட்ஸில் உள்ள ஆளுநர்கள் மற்றும் நீதிபதிகளுக்கு உள்ளூர் அதிகாரிகளால் வழங்கப்பட்ட நிலையான சம்பளத்தை அரசானது வழங்க விரும்புவதாக அறியப்பட்டது. இது அவர்களின் அரசாங்கத்தின் மீது காலனித்துவ பிரதிநிதிகளின் செல்வாக்கைக் குறைக்கும். பாஸ்டனில் உள்ள சாமுவேல் ஆடம்ஸ் புதிய கடிதக் குழுக்களை உருவாக்கத் தொடங்கினார், இது அனைத்து 13 காலனிகளிலும் உள்ள தேசபக்தர்களை இணைத்து இறுதியில் ஒரு கிளர்ச்சி அரசாங்கத்திற்கான கட்டமைப்பை வழங்கியது. வர்ஜீனியா, மிகப்பெரிய காலனி, 1773 இன் தொடக்கத்தில் அதன் கடிதக் குழுவை அமைத்தது, அதில் பேட்ரிக் ஹென்றி மற்றும் தாமஸ் ஜெபர்சன் ஆகியோர் பணியாற்றினர். மொத்தம் சுமார் 7,000 முதல் 8,000 தேசபக்தர்கள் காலனித்துவ மற்றும் உள்ளூர் மட்டங்களில் கடிதக் குழுக்களில் பணியாற்றினர், அவர்களின் சமூகங்களில் உள்ள பெரும்பாலான தலைமைகளை உள்ளடக்கியது. விசுவாசிகள் விலக்கப்பட்டனர். குழுக்கள் பிரிட்டிஷ் நடவடிக்கைகளுக்கு அமெரிக்க எதிர்ப்பின் தலைவர்களாக மாறியது, பின்னர் மாநில மற்றும் உள்ளூர் மட்டத்தில் போர் முயற்சிகளை பெரும்பாலும் தீர்மானித்தது. முதல் கான்டினென்டல் காங்கிரஸ் பிரிட்டிஷ் தயாரிப்புகளை புறக்கணிக்க முடிவு செய்தபோது, காலனித்துவ மற்றும் உள்ளூர் கமிட்டிகள் பொறுப்பேற்றனர், வணிக பதிவுகளை ஆய்வு செய்தனர் மற்றும் பிரிட்டிஷ் பொருட்களை இறக்குமதி செய்வதன் மூலம் புறக்கணிப்பை மீற முயன்ற வணிகர்களின் பெயர்களை வெளியிட்டனர். 1773 ஆம் ஆண்டில், மாசசூசெட்ஸ் கவர்னர் தாமஸ் ஹட்சின்சன் ஆங்கிலேயர்களின் அனைத்து சுதந்திரங்களையும் அனுபவிக்க முடியாது என்று தனிப்பட்ட கடிதங்கள் வெளியிடப்பட்டன, அதில் லெப்டினன்ட் கவர்னர் ஆண்ட்ரூ ஆலிவர் காலனித்துவ அதிகாரிகளுக்கு நேரடியாக பணம் செலுத்துமாறு அழைப்பு விடுத்தார். கடிதங்களின் உள்ளடக்கங்கள் அமெரிக்க உரிமைகளுக்கு எதிரான ஒரு திட்டமிட்ட சதிக்கு சான்றாகப் பயன்படுத்தப்பட்டன, மேலும் மக்களின் பார்வையில் ஹட்சின்சனை இழிவுபடுத்தியது; காலனித்துவ சட்டமன்றம் அவரை திரும்ப அழைக்க மனு செய்தது. காலனிகளுக்கான போஸ்ட்மாஸ்டர் ஜெனரல் பெஞ்சமின் ஃபிராங்க்ளின், தான் கடிதங்களை கசியவிட்டதாக ஒப்புக்கொண்டார், இது பிரிட்டிஷ் அதிகாரிகளால் அவரைத் துன்புறுத்தியது மற்றும் அவரது பதவியில் இருந்து நீக்கப்பட்டது. டிசம்பர் 16, 1773 அன்று சாமுவேல் ஆடம்ஸ் மற்றும் சன்ஸ் ஆஃப் லிபர்ட்டி தலைமையிலான பாஸ்டன் தேநீர் விருந்து, அமெரிக்க தேசபக்தியின் முக்கிய அம்சமாக மாறியுள்ளது. இதற்கிடையில், வரி விதிக்கப்படாத டச்சு தேயிலை கடத்தப்பட்ட பிரிட்டிஷ் கிழக்கிந்திய கம்பெனிக்கு குறைவாக விற்க உதவுவதற்காக, காலனிகளுக்கு ஏற்றுமதி செய்யப்படும் வரி விதிக்கப்பட்ட தேயிலையின் விலையை குறைக்கும் தேயிலை சட்டத்தை பாராளுமன்றம் நிறைவேற்றியது. காலனித்துவ வணிகர்களைத் தவிர்ப்பதற்காக தேயிலையை விற்க சிறப்பு சரக்குதாரர்கள் நியமிக்கப்பட்டனர். வரிகளை எதிர்த்தவர்களாலும், வியாபாரத்தை இழக்கும் நிலையில் இருந்த கடத்தல்காரர்களாலும் இந்தச் செயல் எதிர்க்கப்பட்டது. பாஸ்டன் வணிகர்களை அழுத்தத்திற்கு அடிபணிய அனுமதிக்கவும். பாஸ்டனில் நடந்த ஒரு நகரக் கூட்டம் தேயிலை தரையிறக்கப்படாது என்று தீர்மானித்தது, மேலும் கலைந்து செல்லுமாறு கவர்னரின் கோரிக்கையை புறக்கணித்தது. டிசம்பர் 16, 1773 அன்று, சாமுவேல் ஆடம்ஸ் தலைமையிலான ஒரு குழு, பழங்குடியினரின் தோற்றத்தைத் தூண்டும் வகையில் உடையணிந்து, கிழக்கிந்தியக் கம்பெனியின் கப்பல்களில் ஏறி, $10,000 மதிப்புள்ள தேயிலையைக் கொட்டியது (தோராயமாக $636,000 2008) பாஸ்டன் துறைமுகத்தில். பல தசாப்தங்களுக்குப் பிறகு, இந்த நிகழ்வு பாஸ்டன் தேநீர் விருந்து என்று அறியப்பட்டது மற்றும் அமெரிக்க தேசபக்தியின் குறிப்பிடத்தக்க பகுதியாக உள்ளது. 1774′1775: சகிக்க முடியாத செயல்கள் முதன்மைக் கட்டுரை: சகிக்க முடியாத சட்டங்கள் மேலும் தகவல்: கியூபெக் சட்டம் மற்றும் கான்டினென்டல் அசோசியேஷன் A 1774 லண்டன் இதழில் இருந்து பொறிக்கப்பட்ட பிரதம மந்திரி லார்ட் நோர்த், பாஸ்டன் போர்ட் சட்டத்தின் ஆசிரியர், சகிக்க முடியாத சட்டங்களை அமெரிக்காவின் தொண்டைக்குள் தள்ளுவதை சித்தரிக்கிறது. , பிரபு தலைமை நீதிபதி மான்ஸ்ஃபீல்டால் அவரது கைகள் கட்டுப்படுத்தப்பட்டன, மேலும் ஒரு சிதைந்த "பாஸ்டன் மனு" அவளுக்கு அருகில் தரையில் மிதிக்கப்பட்டது. லார்ட் சாண்ட்விச் அவள் கால்களைக் கீழே இறக்கி, அவளது ஆடைகளை உற்றுப் பார்க்கிறார்; அவர்களுக்குப் பின்னால், பிரான்ஸ் மற்றும் ஸ்பெயின் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் போது அன்னை பிரிட்டானியா அழுகிறார். பிரிட்டிஷ் அரசாங்கம் சகிப்புத்தன்மையற்ற சட்டங்கள் என அறியப்பட்ட பல நடவடிக்கைகளை நிறைவேற்றுவதன் மூலம் பதிலளித்தது, மேலும் இங்கிலாந்து மீதான காலனித்துவ கருத்தை மேலும் இருட்டடிப்பு செய்தது. அவை பிரிட்டிஷ் பாராளுமன்றத்தால் இயற்றப்பட்ட நான்கு சட்டங்களைக் கொண்டிருந்தன. முதலாவது மாசசூசெட்ஸ் அரசாங்கச் சட்டம் மாசசூசெட்ஸ் சாசனத்தை மாற்றியது மற்றும் நகர கூட்டங்களை கட்டுப்படுத்தியது. இரண்டாவது சட்டம், நீதி நிர்வாகச் சட்டம், விசாரணைக்கு உட்படுத்தப்படும் அனைத்து பிரிட்டிஷ் சிப்பாய்களும் காலனிகளில் அல்ல, பிரிட்டனில் ஆஜர்படுத்தப்பட வேண்டும் என்று உத்தரவிட்டது. மூன்றாவது சட்டம் பாஸ்டன் போர்ட் ஆக்ட் ஆகும், இது போஸ்டன் டீ பார்ட்டியில் இழந்த தேயிலைக்கு பிரிட்டிஷாருக்கு இழப்பீடு கிடைக்கும் வரை பாஸ்டன் துறைமுகத்தை மூடியது. நான்காவது சட்டம் 1774 ஆம் ஆண்டின் காலாண்டு சட்டம் ஆகும், இது அரச கவர்னர்கள் உரிமையாளரின் அனுமதியின்றி குடிமக்களின் வீடுகளில் பிரிட்டிஷ் துருப்புக்களை வைக்க அனுமதித்தது. பதிலுக்கு, மாசசூசெட்ஸ் தேசபக்தர்கள் சஃபோல்க் தீர்மானங்களை வெளியிட்டனர் மற்றும் மாகாண காங்கிரஸ் என அழைக்கப்படும் ஒரு மாற்று நிழல் அரசாங்கத்தை உருவாக்கினர், இது பிரிட்டிஷ் ஆக்கிரமிக்கப்பட்ட பாஸ்டனுக்கு வெளியே போராளிகளுக்கு பயிற்சி அளிக்கத் தொடங்கியது. செப்டம்பர் 1774 இல், முதல் கான்டினென்டல் காங்கிரஸ், ஒவ்வொரு காலனியிலிருந்தும் பிரதிநிதிகளை உள்ளடக்கியது, விவாதம் மற்றும் கூட்டு நடவடிக்கைக்கான ஒரு வாகனமாக பணியாற்றியது. இரகசிய விவாதங்களின் போது, பழமைவாத ஜோசப் காலோவே, பிரிட்டிஷ் பாராளுமன்றத்தின் செயல்களை அங்கீகரிக்கவோ அல்லது மறுக்கவோ கூடிய ஒரு காலனித்துவ பாராளுமன்றத்தை உருவாக்க முன்மொழிந்தார், ஆனால் அவரது யோசனை 6 முதல் 5 வரை வாக்கெடுப்பில் சமர்ப்பிக்கப்பட்டு பின்னர் பதிவில் இருந்து நீக்கப்பட்டது. தேவை] காங்கிரஸ் டிசம்பர் 1, 1774 முதல் அனைத்து பிரிட்டிஷ் பொருட்களையும் புறக்கணிக்க அழைப்பு விடுத்தது; இது காங்கிரஸால் அங்கீகரிக்கப்பட்ட புதிய உள்ளூர் குழுக்களால் செயல்படுத்தப்பட்டது.
பிரிட்டிஷ் பாராளுமன்றத்தால் நிறைவேற்றப்பட்ட பின்வரும் சட்டங்கள் அமெரிக்கப் புரட்சிக்கு வழிவகுத்தன: 1) 1764 இல் சர்க்கரைச் சட்டம் சர்க்கரை வரிகளுக்கான அமலாக்க மற்றும் வசூலிப்பதற்கான கடுமையான நடவடிக்கைகளை வழங்கியது. 2) 1765 ஆம் ஆண்டு முத்திரை சட்டம் அதிகாரப்பூர்வ ஆவணங்கள், செய்தித்தாள்கள், பஞ்சாங்கங்கள், துண்டு பிரசுரங்கள் மற்றும் விளையாடும் சீட்டுகளுக்கு நேரடி வரிகளை விதித்தது. 3) 1766 இல் பிரகடனச் சட்டம் பிரிட்டிஷ் பாராளுமன்றம் அமெரிக்க காலனிகளுக்கான முழு வரிவிதிப்பு அதிகாரங்களைத் தக்க வைத்துக் கொண்டது. 4) 1767 இல் டவுன்ஷென்ட் சட்டங்கள் காகிதம், கண்ணாடி மற்றும் தேநீர் போன்ற பொருட்களுக்கு கடமைகளைச் சேர்த்தன. 5) 1773 ஆம் ஆண்டு தேயிலை சட்டம் பிரித்தானிய கிழக்கிந்திய கம்பெனிக்கு பயனளிக்கும் வகையில் தேயிலை மீதான வரிகளை குறைத்தது. 6) 1774 இல் சகிக்க முடியாத சட்டங்கள் என்று அழைக்கப்படுவது, அமெரிக்க காலனிகள் மீது பிரிட்டனின் இறையாண்மையை அதிகரிக்கும் 4 சட்டங்களைக் கொண்டிருந்தது. இந்தச் சட்டங்களில் பிரிட்டனின் உரிமைகள் நகரக் கூட்டங்களைக் கட்டுப்படுத்துவது, அமெரிக்கக் காலனிகளில் செய்த குற்றங்களுக்காக பிரிட்டிஷ் வீரர்களை முயற்சிப்பது, பாஸ்டன் துறைமுகத்தை மூடுவது மற்றும் குடிமக்களின் வீடுகளில் பிரிட்டிஷ் துருப்புக்கள் தங்குவது ஆகியவை அடங்கும்.