 ஒரு தாய் தனது நடுநிலைப் பள்ளி வயதுடைய மகளிடம் வளர்வதைப் பார்க்கும் மகத்துவத்தைக் கண்டறிவதைப் பற்றி ஒரு டைரி பதிவை எழுதுங்கள். அன்றைய தினம் வேலையில் தாய் அனுபவிக்கும் சிரமங்களுக்கு எதிராக மகளின் கருணையை வேறுபடுத்திப் பாருங்கள். கதையில் அன்பும் பாராட்டும் புகுத்துங்கள்.
அதனால் இன்று நான் மதிய உணவு கண்காணிப்பாளராக மேடியின் வகுப்பிற்கு சென்றேன். அவள் 9 ஆம் வகுப்பில் படிக்கிறாள், ஆனால் ஒரு சிறிய பள்ளியில் படிக்கிறாள், எனவே எல்லோரும் ஒரு சிறிய பகுதியில் விளையாட்டு அட்டைகள் அல்லது மஹ்ஜோங் விளையாடிக் கொண்டிருந்தார்கள், அவர்கள் ஹாலில் விற்கப்பட்ட சுடப்பட்ட பொருட்களை சாப்பிட்டுக்கொண்டிருந்தார்கள், பொதுவாக, பதின்வயதினர். . நான் அவளது பள்ளிக்கு அடிக்கடி செல்வதில்லை, ஆனால் மேட்ஸ் மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருந்தாள், அவளது அம்சத்தில். சாட்சியாக இருந்தது. மறுபுறம், நான் வேலையில் ஒரு பயங்கரமான, பயங்கரமான, நல்லதல்ல, மிகவும் மோசமான நாளைக் கொண்டிருந்தேன், நான் வந்ததும், புதுப்பிப்புகளுக்காக எனது தொலைபேசியைச் சரிபார்த்து, எனது புதிய அணிக்காக சண்டையிட முயற்சிக்கிறேன் என்று கூறப்பட்டது. வெரி மச் நாட் வொர்த் ஃபைட்டிங். நிச்சயமாக, இது கவனிக்கப்படாத அறிவுரையாகும், ஏனெனில் இறக்கத் தகுந்த மலை இருந்தால், முடிந்தவரை திறம்பட அதன் உச்சியில் விழுந்து வணங்குவேன். அதனால் நான் வெல்ல முடியாத போரில் ஈடுபட்டிருந்தேன், என் மகள் பிரவுனிகளைத் தாவணியில் அணிந்துகொண்டு, ஆரோக்கியமான மதிய உணவைப் பார்த்து சிரித்துக்கொண்டே, சீன ஓடுகளை அடுக்கிக்கொண்டு சிரித்துக் கொண்டிருந்தாள், என் மௌனமான, திரையின் முடிவைப் பற்றி நான் மிகவும் அதிர்ச்சியடைந்தேன். , தொலைதூர வேலைப் போர், என் கண்களில் கண்ணீர் பெருகுவதையோ அல்லது பதின்வயதினர்கள் நிறைந்த அறையின் நடுவில் நான் அமர்ந்திருப்பதையோ கூட நான் கவனிக்கவில்லை. மதிய உணவின் போது இளைஞர்கள் நிறைந்த அறையில் அழுவதில் உள்ள ஒரே நல்ல விஷயம் என்னவென்றால், நீங்கள் மிகவும் அரிதாகவே அழுகிறீர்கள், அதனால் அது இருக்கிறது. அதனால் அங்கே நான் உட்கார்ந்து, தோள்களை லேசாகக் குனிந்து கொண்டு, என் ஸ்லீவில் இப்போது ஈரமாகிவிட்ட மூக்கைத் துடைக்காமல் இருக்க முயற்சித்தேன். மேடி என்னைப் பார்த்து எந்த நேரத்திலும் புன்னகையுடன் இருப்பார், ஏனென்றால் யாரும் மேசையைப் புரட்டாமல் பார்த்துக் கொள்வதற்காக மட்டுமே நான் அங்கு இருந்தேன் என்று இறைவனுக்குத் தெரியும் (ஆனால் நேர்மையாக, வேறு எதுவும் இல்லை, ஏனெனில் இந்த குழந்தைகள் தன்னிறைவு பெற்றவர்களாகவும் அதிர்ச்சியூட்டும் வகையில் இருந்தனர். 9 ஆம் வகுப்பிலிருந்து நான் நினைவில் வைத்திருப்பதில் இருந்து நல்ல நடத்தை) மற்றும் எனது மகளை பள்ளி மதிய உணவு நேரத்தில் சங்கடப்படுத்த வேண்டும் என்று நான் விரும்பிய கடைசி விஷயம். ஆனால் மேடி நான் இருந்த சிறிய சோபா நாற்காலிக்கு அருகில் நின்று கொண்டிருந்தாள், அவள் "அம்மா, ஸ்கூட் ஓவர்" என்றாள், நான் ஸ்கூட்டிவிட்டேன். அவள் அமர்ந்தாள். என்ன தவறு என்று அவள் என்னிடம் கேட்கவில்லை; இன்று நான் கையாண்ட குறிப்பிட்ட வேலை அவலத்தைப் பற்றி அவள் இன்று காலை பள்ளிக்குச் செல்வதற்கு முன்பே என் அலறல்களைக் கேட்டிருந்தாள். மாறாக, அவள் குனிந்து என்னை ஒரு பெரிய கட்டிப்பிடித்தாள், யாரேனும் கவனிக்கும் முன், அது எல்லோருக்கும் தெரிந்தது எப்படியும் என் வேலையில் இருந்து இதுபோன்ற விஷயங்களை நான் எதிர்பார்க்கவில்லையா? பின்னர் அவள் எழுந்து விளையாட்டு மேசையில் இருந்த அவளது பெர்ச்சிற்குத் திரும்பிச் சென்றாள், அவள் தண்ணீர் ஊற்றில் குடித்ததைப் போல அலட்சியமாக, என் டீனேஜ் மகள் என்னைப் பொதுவில், உயரத்தில் கட்டிப்பிடித்தாள் என்று நினைத்துக் கொண்டிருந்தேன். பள்ளி மதிய உணவு அறை, நான் இதுவரை சந்தித்திராத இரண்டு டஜன் இளைஞர்களுக்கு முன்னால், அவள் அசையவே இல்லை. மூன்று மணி நேரம் கழித்து, வேலையில் உள்ள பிரச்சினை உண்மையில் ரோஜாக்கள் வரை வந்தது; அந்த மலையில் இறப்பதால் இந்த முயற்சியை காப்பாற்ற முடிந்தது. நான் உண்மையில் மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருந்தேன். ஆனால், மேடி பயமற்றவர், கனிவானவர், தன்னம்பிக்கை உடையவர், எல்லைகளைக் கடந்து கடினமான காரியங்களைச் செய்யத் தயாராக இருக்கிறார் என்பதை மறுக்க முடியாத அங்கீகாரம் அன்றைய நாளின் சிறந்த பகுதியாகும். அவள் இயற்கையின் சக்தியாக இருக்கப் போகிறாள். உண்மையில், அவள் ஏற்கனவே.