நீங்கள் பூமியின் கடைசி நபர் என்று கற்பனை செய்து பாருங்கள். உங்கள் எண்ணங்கள் மற்றும் உணர்வுகளை விவரிக்கும் ஒரு டைரி பதிவை எழுதுங்கள்.
அன்புள்ள நாட்குறிப்பு, நீங்கள் எனக்கு உண்மையுள்ள தோழராக இருந்தீர்கள், இவ்வளவு காலம், எனக்கு இருக்கும் ஒரே உண்மையான நண்பர். அல்லது, நான் சொல்கிறேன், என் எண்ணங்களுக்கு ஒரே சாட்சி - ஏனென்றால் வேறு யாரும் இல்லை. ஆம், இந்த உலகத்தில் நான் மட்டும்தான். இது எனக்கு மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறதா அல்லது வருத்தமாக இருக்கிறதா, நீங்கள் கேட்கிறீர்களா? நான் முரண்படுகிறேன், நேர்மையாக இருக்க வேண்டும். ஒரு உள்முக சிந்தனையாளராக, நான் எப்போதும் தனிமையையும் அமைதியையும் விரும்பினேன். நானாக இருக்கும் திறன், என் சொந்த எண்ணங்களை மட்டும் நினைக்காமல், யாரும் பார்க்காதது போல் செயல்படும் திறன். இன்னும், இப்போது, என்னால் இதைச் செய்ய முடிந்தால் (என்னை நம்புங்கள், யாரும் என்னைப் பார்க்கவில்லை, அல்லது பாதுகாப்பு நாடாக்கள் கூட!), ஒரு குரல் கேட்கவும், யாராவது என்னிடம் திரும்பிப் பேசவும், நான் முட்டாள்தனமாக செயல்படுவதைப் பார்க்கிறேன் அல்லது எனது வித்தியாசமான எண்ணங்களைச் செயல்படுத்துங்கள், பொதுவாக நான் சொல்வதைக் கேளுங்கள். ஆனால், யாரும் இல்லை. மேலும் இது என்னை பயமுறுத்துகிறது. நான் எப்போதாவது, எப்போதாவது உங்களைப் படிக்கும்போது, இதை ஏன் எழுதுகிறேன்? ஒரு நாள் யாராவது அதைப் படித்து என் எண்ணங்களையும் யோசனைகளையும் நியாயமின்றி புரிந்துகொள்வார்கள் என்ற மறைவான நம்பிக்கையுடன் இருக்கலாம். யாரும் படிக்க மாட்டார்கள் என்றால், பூமியில் மனிதர்கள் இல்லை, நான் ஏன் இதை எழுதுகிறேன்? "மனிதன் ஒரு சமூகப் பிராணி" என்று சொல்லும் புத்தகங்களை நான் எப்பொழுதும் படிப்பேன் (மற்றும் கேலி செய்தேன்). இப்போது, அன்பு நண்பரே, என்னை அறியாதது புத்தகங்கள் அல்ல என்பதை நான் வாழ்க்கையில் சற்று தாமதமாக உணர்ந்தேன். மாறாக, என்னையே நான் புரிந்து கொள்ளவில்லை. விடைபெற்று விடைபெறுகிறேன்!