 எது முக்கியமானது, இயற்கை அல்லது வளர்ப்பு?
மனிதர்கள் சிக்கலான சிந்தனையைக் கருத்தில் கொள்ளும் வரை இயற்கை மற்றும் வளர்ப்பு வாதம் உள்ளது. ஒரு குழந்தையின் இயல்பு (உள்ளார்ந்த இயல்பு, அணுகுமுறை அல்லது முன்கணிப்பு) அல்லது வளர்ப்பு (கவனிப்பு, போதனைகள் அல்லது கண்டிஷனிங்) வயதுவந்த வாழ்க்கையில் அவர்கள் யாராக அல்லது என்னவாகிறார்கள் என்பதற்கு அதிக பொறுப்பா என்பது பற்றிய விவாதம். மனிதர்கள் சூழலின் (Nurture) ஒரு விளைபொருள் என்று பெருமளவில் கருதப்படுகிறது. நாம் வளர்க்கப்படும் சூழ்நிலைகள் பிற்கால வாழ்க்கையில் நாம் யாராக மாறுகிறோம் என்பதில் கணிசமான தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகின்றன. ஆனால், அது அவ்வளவு கருப்பு வெள்ளையாக இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. மிகவும் கடினமான சூழ்நிலையில் பிறந்த குழந்தைகளின் எண்ணற்ற எடுத்துக்காட்டுகள் உள்ளன, அவர்கள் நன்கு வட்டமானவர்களாகவும், சமூகத்தில் அதிக பங்களிப்பு செய்யும் உறுப்பினர்களாகவும் வளர்ந்துள்ளனர். இதன் விளைவாக, ஒரு நபர் வளர்க்கப்படும் வளர்ப்பு (சூழல்) பொருட்படுத்தாமல், இயற்கை ஒரு வலுவான காரணி என்று கருதுவது நியாயமானதாக இருக்கும். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, தவறான குடும்பத்தில் வளரும் ஒருவர் பிறரைத் துஷ்பிரயோகம் செய்வார் என்பதற்கு எந்த உத்தரவாதமும் இல்லை. அப்படியானால் இயற்கை முக்கியமா? விவாதத்தில் உள்ள சிரமம் என்னவென்றால், எந்த ஒரு தனிமனிதனும் மற்றவரைப் போல் இல்லை. நேச்சர் vs வளர்ப்பின் செயல்திறனை நிறுவுவதற்கான பரிசோதனைகள் செய்வது கடினம். மனித உரிமைகள் கண்ணோட்டத்தில் மட்டும் அல்ல, மாறாக மாறக்கூடிய நிலைப்பாட்டில் இருந்தும். உண்மையில், மனித இயல்பைப் பொறுத்தவரை கட்டுப்படுத்த முடியாத அளவுக்கு அதிகமான மாறிகள் உள்ளன, வளர்ப்பு உறுப்பு மீது எந்தக் கட்டுப்பாட்டையும் சுமத்துவது சமநிலையற்றதாக இருக்கும். இந்தக் கேள்வியைக் கருத்தில் கொள்ளும்போது, வளர்ச்சி உளவியல் இன்னும் அதன் ஆரம்ப கட்டத்தில் இருப்பதை அடையாளம் காண்பது முக்கியம், மேலும் இயற்கை மற்றும் வளர்ப்பு இரண்டும் மனித வளர்ச்சியில் அவசியமான காரணிகள் என்பதைப் புரிந்துகொள்வது அவசியம்.