 குர்லா மந்தாதாவின் ஏறுதல் வரலாற்றின் சுருக்கம் என்ன?
1905 ஆம் ஆண்டில், டிஜி லாங்ஸ்டாஃப், இரண்டு அல்பைன் வழிகாட்டிகள் மற்றும் ஆறு போர்ட்டர்களுடன் சேர்ந்து, குர்லா மந்ததா மீது ஒரு முயற்சியை மேற்கொண்டார். அவர்கள் பனிச்சரிவில் சிக்கி மற்ற சிரமங்களை சந்தித்த பிறகு சுமார் 7,000 மீ (23,000 அடி) தூரத்தில் திரும்பினர். இது அந்தக் காலத்திற்கான வலுவான சாதனையாக இருந்தது, குறிப்பாக அத்தகைய சிறிய குழுவிற்கு; அந்த நேரத்தில் 7,000 மீட்டருக்கும் அதிகமான சிகரம் ஏறவில்லை மற்றும் லாங்ஸ்டாப்பின் உயரம் உலக உயர சாதனையை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தியது. 1935 ஆம் ஆண்டில், வியன்னா மாணவர் ஹெர்பர்ட் டிச்சி, இந்திய யாத்ரீகராக மாறுவேடமிட்டு, புனித மலையான கைலாசத்திற்கு பயணம் செய்தார். வழியில், அவர் தனது போர்ட்டர்களில் ஒருவரான கிடருடன் குர்லா மந்தாதாவை முயற்சித்தார். அவர்கள் 23,400 அடி உயரத்தை அடைந்தனர், அங்கு அவர்கள் புதிய பனி மற்றும் மோசமான வானிலையால் திரும்பினர். 1955 ஆம் ஆண்டில், சிட்னி விக்னால் தலைமையிலான வெல்ஷ் இமாலயப் பயணத்தின் உத்தேசிக்கப்பட்ட இடமாக இந்த மலை இருந்தது. லிவர்பூல் டெய்லி போஸ்ட் நிதியுதவி அளித்த இந்த பயணம், குர்லா மாண்டட்டாவை உச்சிமாக்கி மூன்று கொடிகளை நடுவதை நோக்கமாகக் கொண்டது: வெல்ஷ் டிராகன், சமீபத்தில் தூக்கியெறியப்பட்ட சீனக் குடியரசின் கொடி மற்றும் ஜாலி ரோஜர். ஏறுதல் தொடங்கும் முன், குழு சீன இராணுவத்தால் கைப்பற்றப்பட்டது, அவர்கள் சிஐஏ உளவாளிகள் என்று நம்பி ஏறுபவர்களை இரண்டு மாதங்கள் சிறையில் அடைத்து சித்திரவதை செய்தனர் (விக்னால் உண்மையில் இந்தியாவுக்காக உளவு பார்க்க முன்வந்தார்). மே 1985 இல், சிகரத்தின் வடக்குப் பகுதி வழியாக, கட்சுடோஷி ஹிராபயாஷி தலைமையிலான ஜப்பானிய/சீன கூட்டுக் குழுவானது சிகரத்தின் முதல் ஏறுவரிசையாகும். அதன் பின்னர், சிகரத்தின் மீது ஆறு கூடுதல் வெற்றிகரமான ஏறுகளும் இரண்டு முறை தோல்வியுற்ற முயற்சிகளும் நடந்துள்ளன. 1997 ஆம் ஆண்டில், க்வின் சைமன்ஸ், சோரன் பீட்டர்ஸ் மற்றும் அவர்களின் வழிகாட்டியான சார்லி ஃபோலர் ஆகியோரால் அப்போது ஏறாத வடக்கு முகப் பாதை வழியாக சிகரத்தை ஏறும் முயற்சி மேற்கொள்ளப்பட்டது. குழு ஒரு துணிச்சலான முயற்சியை மேற்கொண்டது, மலையின் மீது உயர்ந்தது, ஆனால் கடுமையான புயல்கள் மற்றும் பிற சிரமங்களுக்குப் பிறகு பின்வாங்க வேண்டியிருந்தது. அவர்களின் வம்சாவளி சிகரத்தின் வடக்குப் பகுதியில் சுமார் 450 மீ (1,500 அடி) வீழ்ச்சியில் முடிந்தது. ஃபோலர் சிறிதளவு காயம் அடைந்தார், அதே சமயம் சைமன்ஸ் மற்றும் பீட்டர்ஸ் இருவரும் தங்கள் மூட்டுகளில் கடுமையான உறைபனியால் பாதிக்கப்பட்டனர். நிலையான ஏறும் பாதையானது மலையின் மேற்குப் பக்கங்களில் ஏறும் சாக்லுங்'ம்லுங்கா பனிப்பாறையின் உச்சி பீடபூமிக்கு ஏறுகிறது. பெரும்பாலான அணிகள் லாசா, திபெத் அல்லது நேபாளத்தின் காத்மாண்டுவில் இருந்து ஜீப்பில் மலையை நெருங்கிச் செல்ல தேர்வு செய்கின்றன. இருப்பினும், ஒரு மாற்று அணுகுமுறை மேற்கு நேபாளத்தின் தொலைதூர ஹம்லா மாவட்டத்தில் நேபாளத்தின் சிமிகோட் மலைக் குக்கிராமத்தில் தொடங்கி, கர்னாலி நதியை வடக்கு நோக்கிப் பின்தொடர்ந்து, ஷேர் கிராமத்தில் திபெத்தில் (சீனா) செல்கிறது. பின்னர் ஜீப்புகள் ஏறுபவர்களை வடக்கே தக்லகோட் (புரங்) வழியாக மலையின் அடிவார முகாமிற்கு அழைத்துச் செல்கின்றன.
குர்லா மந்தாதாவின் முதல் ஏறும் முயற்சி 1905 இல் நடந்தது. டிஜி லாங்ஸ்டாஃப், இரண்டு அல்பைன் வழிகாட்டிகள் மற்றும் ஆறு போர்ட்டர்களுடன் சேர்ந்து 23,000 அடியை எட்டினார், ஆனால் பனிச்சரிவு மற்றும் பிற சிரமங்களால் திரும்ப வேண்டியிருந்தது. இரண்டாவது முயற்சி 1935 ஆம் ஆண்டு வியன்னா மாணவர் ஹெர்பர்ட் டிச்சி மற்றும் 1 போர்ட்டர் ஆகியோரால் மேற்கொள்ளப்பட்டது. அவர்கள் 23,000 அடி உயரத்தை அடைந்தனர், ஆனால் புதிய பனி மற்றும் மோசமான வானிலை காரணமாக திரும்பினர். முதல் வெற்றியானது 1985 ஆம் ஆண்டில் கட்சுடோஷி ஹிராபயாஷி தலைமையிலான கூட்டு ஜப்பானிய/சீனக் குழுவால் சிகரத்தின் வடக்குப் பகுதியில் நடந்தது. அதன் பின்னர், கூடுதலாக ஆறு வெற்றிகரமான ஏற்றம் மற்றும் உச்சத்தை அடைய இரண்டு முயற்சிகள் தோல்வியடைந்தன.