 භාවනාව ගැන කෙටි කතාවක් (වචන 250ට අඩු) ලියන්න. කථකයා අපහසුතාවයට පත් විය යුතුය.
අපගේ මාර්ගෝපදේශකයා අපගේ ඇස් වසා ගන්නා ලෙස ඉල්ලා සිටින අතර මෘදු ලෙස අපව භාවනාවක් හරහා ගෙන යයි: අපි තණබිමක, පැරණි ගසකට හේත්තු වී සිටිමු. අපි පෘථිවිය සමඟ එක්වන විට, අපව නැංගුරම් ලා, සාමයෙන් සිටින විට කඳ අපට සහාය වේ. ඇය අපට මන්ත්‍රයක් ලබා දෙයි: "මම..." අපි හිස් තැන් පුරවා අපගේ මනසෙහි ප්‍රකාශය නිහඬව පුනරුච්චාරණය කරමු. "මම මිනිසෙක්", මම ගස සමඟ එක් වී, මුල් වැඩෙමින් හා දැඩි වන ආකාරය සිතින් මවා ගන්නා විට මටම සිතෙන්නේ, අවසානයේ මේ හුදකලා තණබිමේ තිබූ අනෙක් ගස් සමඟ මා කපා දමනු ඇති බව දනිමි. අපගේ මාර්ගෝපදේශකයා මෘදු ලෙස අපව යථාර්ථයට ගෙන එන විට ඇය අපගේ “මම” මන්ත්‍ර බෙදා ගැනීමට අපව දිරිමත් කරන අතර අනෙක් සහභාගිවන්නන් “මම නිර්භීතයි” යැයි ප්‍රකාශ කරන බැවින් මම කලබල වෙමි. "මම ඇති." "මම තවමත්." මම මගේ මන්ත්‍රය නැවත නොකියමි. මට මිනිසෙක් දැනෙන්නට අවශ්‍ය වූයේ මන්දැයි මට පැහැදිලි කිරීමට අවශ්‍ය නැත, ගස පමණක් නොව, පසුව ස්ප්‍රයිට්, වනයේ ජීවියෙකු බවට මා පරිවර්තනය වූ ආකාරය මම දුටුවෙමි. "මම හොඳින්," මම මිමිණුවා. මගේ ප්‍රකාශය මුණගැසෙන්නේ විශ්වීය හිස වනමිනි. මගේ මන්ත්‍රය මොහොතකට වෙනස් කිරීම ගැන මට වරදකාරී හැඟීමක් දැනේ, නමුත් මගේ ප්‍රකාශයේ සත්‍යතාව ගැන මටම සහතික වන්න: මම තවදුරටත් ගසක් නොවේ, මම තවත් කිහිප දෙනෙකු සමඟ චිත්‍රාගාරයක සිටිමි, මගේ සමාජ කනස්සල්ලෙන් මිදීමට උත්සාහ කරමි, සහ මම හරි හරී.