 LBJ යනු කවුද?
 ඔහුගේ LBJ යන මුලකුරු වලින් බොහෝ විට හඳුන්වනු ලබන Lyndon Baines Johnson (/ˈlɪndən ˈbeɪnz/; අගෝස්තු 27, 1908 - ජනවාරි 22, 1973), ඔහු මීට පෙර 1963 සිට 1969 දක්වා එක්සත් ජනපදයේ 36 වැනි ජනාධිපතිවරයා ලෙස කටයුතු කළ ඇමරිකානු දේශපාලනඥයෙකි. ජනාධිපති ජෝන් එෆ්. කෙනඩි යටතේ 1961 සිට 1963 දක්වා 37 වන උප ජනාධිපතිවරයා ලෙස, කෙනඩිගේ ඝාතනයෙන් ටික කලකට පසු දිවුරුම් දුන්නේය. ටෙක්සාස් හි ඩිමොක්‍රටික් පාක්ෂිකයෙකු වන ජොන්සන් එක්සත් ජනපද නියෝජිතයෙකු, එක්සත් ජනපද සෙනෙට් සභිකයෙකු සහ සෙනෙට් සභාවේ බහුතර නායකයා ලෙස ද සේවය කළේය. ෆෙඩරල් මට්ටමින් තේරී පත් වූ සියලුම කාර්යාලවල සේවය කළ ජනාධිපතිවරුන් කිහිප දෙනාගෙන් කෙනෙකු වීමේ ගෞරවය ඔහු සතුය.
ඔහුගේ LBJ යන මුලකුරු වලින් බොහෝ විට හඳුන්වනු ලබන Lyndon Baines Johnson (/ˈlɪndən ˈbeɪnz/; අගෝස්තු 27, 1908 - ජනවාරි 22, 1973), ඔහු මීට පෙර 1963 සිට 1969 දක්වා එක්සත් ජනපදයේ 36 වැනි ජනාධිපතිවරයා ලෙස කටයුතු කළ ඇමරිකානු දේශපාලනඥයෙකි. ජනාධිපති ජෝන් එෆ්. කෙනඩි යටතේ 1961 සිට 1963 දක්වා 37 වන උප ජනාධිපතිවරයා ලෙස, කෙනඩිගේ ඝාතනයෙන් ටික කලකට පසු දිවුරුම් දුන්නේය. ටෙක්සාස් හි ඩිමොක්‍රටික් පාක්ෂිකයෙකු වන ජොන්සන් එක්සත් ජනපද නියෝජිතයෙකු, එක්සත් ජනපද සෙනෙට් සභිකයෙකු සහ සෙනෙට් සභාවේ බහුතර නායකයා ලෙස ද සේවය කළේය. ෆෙඩරල් මට්ටමින් තේරී පත් වූ සියලුම කාර්යාලවල සේවය කළ ජනාධිපතිවරුන් කිහිප දෙනාගෙන් කෙනෙකු වීමේ ගෞරවය ඔහු සතුය. ටෙක්සාස් හි ස්ටෝන්වෝල් හි ගොවිපලක ප්‍රාදේශීය දේශපාලන පවුලක උපත ලැබූ ජොන්සන් 1937 දී එක්සත් ජනපද නියෝජිත මන්ත්‍රී මණ්ඩලයට මැතිවරණය ජයග්‍රහණය කිරීමට පෙර උසස් පාසල් ගුරුවරයෙකු සහ කොන්ග්‍රස් සහායකයෙකු ලෙස සේවය කළේය. 1948 දී ඔහු ටෙක්සාස් හි 1948 සෙනෙට් මැතිවරණය ජයග්‍රහණය කළේය. ඩිමොක්‍රටික් පක්ෂයේ ප්‍රාථමිකයේ පටු සහ මතභේදාත්මක ජයග්‍රහණයක්. ඔහු 1951 දී සෙනෙට් බහුතර සංවිධායක තනතුරට පත් කරන ලදී. ඔහු 1953 දී සෙනෙට් ඩිමොක්‍රටික් නායකයා වූ අතර 1954 දී බහුතර නායකයා බවට පත් විය. අවසානයේදී, සෙනෙට් සභික කෙනඩි විසින් ජොන්සන් සහ ඔහුගේ අනෙකුත් ප්‍රතිවාදීන්ට නාමයෝජනා ලබා දුන් අතර, පසුව ජොන්සන් ඔහුගේ උප ජනාධිපති අපේක්ෂක සහකරු බවට පත් කිරීමට ඉදිරිපත් වීමෙන් බොහෝ දෙනා මවිතයට පත් කළේය. 1960 ජනාධිපතිවරණයේදී කෙනඩි-ජොන්සන් ටිකට් එක ජයග්‍රහණය කළේය. උප ජනාධිපති ජොන්සන් ජනාධිපති කෙනඩි ඝාතනය කිරීමෙන් පසු 1963 නොවැම්බර් 22 දින ජනාධිපති ධූරයට පත් විය. ඊළඟ වසරේ ජොන්සන් ඇරිසෝනා සෙනෙට් සභික බැරී ගෝල්ඩ්වෝටර්ට එරෙහිව විශාල ඡන්දයකින් ජයග්‍රහණය කළ විට ජනාධිපති ධුරයට තේරී පත් විය, 1964 ජනාධිපතිවරණයේදී ජනප්‍රිය ඡන්දවලින් 61.1% ක් ලබා ගත් අතර එය 1820 මැතිවරණයෙන් පසු ඕනෑම ජනාධිපති අපේක්ෂකයෙකු විසින් දිනාගත් විශාලතම කොටසයි. ජොන්සන්ගේ දේශීය ප්‍රතිපත්තිය සිවිල් අයිතිවාසිකම් පුළුල් කිරීම, මහජන විකාශනය, සෞඛ්‍ය සේවා සඳහා ප්‍රවේශය, අධ්‍යාපනයට සහ කලා කටයුතුවලට ආධාර, නාගරික සහ ග්‍රාමීය සංවර්ධනය සහ පොදු සේවාවන් පුළුල් කිරීම අරමුණු කර ගෙන ඇත. 1964 දී ජොන්සන් මෙම උත්සාහයන් විස්තර කිරීමට "මහා සමාජය" යන යෙදුම නිර්මාණය කළේය. ඊට අමතරව, ඔහු "දරිද්‍රතාවයට එරෙහි යුද්ධය" ලෙස නිල නොවන ලෙස හැඳින්වෙන ව්‍යාපාරයකට නායකත්වය දීමෙන් අඩු ආදායම්ලාභී ඇමරිකානුවන්ට වඩා හොඳ ජීවන තත්වයන් නිර්මාණය කිරීමට උත්සාහ කළේය. මෙම ප්‍රයත්නවල කොටසක් ලෙස, ජොන්සන් 1965 සමාජ ආරක්ෂණ සංශෝධන අත්සන් කළ අතර, එහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස Medicare සහ Medicaid නිර්මාණය විය. ජොන්සන් නාසා ආයතනය ශක්තිමත් කිරීමේදී ඔහුගේ පූර්වගාමියාගේ ක්‍රියාවන් අනුගමනය කළ අතර ඇපලෝ වැඩසටහන ජාතික ප්‍රමුඛතාවයක් බවට පත් කළේය. ඔහු ෆෙඩරල් රක්ෂණය කරන ලද ශිෂ්‍ය ණය ස්ථාපිත කරන ලද 1965 උසස් අධ්‍යාපන පනත සම්මත කළේය. ජොන්සන් 1965 සංක්‍රමණ සහ ජාතිකත්ව පනතට අත්සන් තැබූ අතර එය අද එක්සත් ජනපද සංක්‍රමණ ප්‍රතිපත්තිය සඳහා අඩිතාලම දැමීය. සිවිල් අයිතිවාසිකම් පිලිබඳ ප්‍රශ්නය පිලිබඳ ජොන්සන්ගේ මතය අනෙකුත් සුදු, දකුනු ඩිමොක්‍රටික් පාක්ෂිකයින් සමග ඔහුට විරුද්ධ විය. 1964 සිවිල් අයිතිවාසිකම් පනත, 1965 ඡන්ද අයිතිය පිළිබඳ පනත සහ 1968 සිවිල් අයිතිවාසිකම් පනත අත්සන් කිරීම මගින් ඔහුගේ සිවිල් අයිතිවාසිකම් උරුමය හැඩගස්වා ඇත. ඔහුගේ ජනාධිපති ධුර කාලය තුළ, වරක් දැඩි ඩිමොක්‍රටික් පාක්ෂිකයින් වූ සුදු දකුණු ජාතිකයින් ආරම්භ වීමත් සමඟ ඇමරිකානු දේශපාලන දර්ශනය සැලකිය යුතු ලෙස පරිවර්තනය විය. රිපබ්ලිකන් පක්ෂයට ගිය අතර කළු ජාතික ඡන්දදායකයින් ඩිමොක්‍රටික් පක්ෂයට මාරු විය. ඔහුගේ දේශීය න්‍යාය පත්‍රය නිසා ජොන්සන්ගේ ජනාධිපතිකම එක්සත් ජනපදයේ නූතන ලිබරල්වාදයේ උච්චතම අවස්ථාව සනිටුහන් කළේය. ජොන්සන්ගේ ජනාධිපති ධූරය සීතල යුද්ධ සමයේදී සිදු වූ අතර, එබැවින් ඔහුගේ විදේශ ප්‍රතිපත්තිය කොමියුනිස්ට්වාදය පාලනය කිරීමට ප්‍රමුඛත්වය දුන්නේය. ඔහුගේ ජනාධිපති වීමට පෙර, එක්සත් ජනපදය දැනටමත් කොමියුනිස්ට් උතුරට එරෙහිව දකුණු වියට්නාමයට සහාය දෙමින් වියට්නාම් යුද්ධයට සම්බන්ධ විය. එක්සත් ජනපදය සහ උතුරු වියට්නාමය අතර 1964 නාවික ගැටුමකින් පසුව, කොංග්‍රසය විසින් අග්නිදිග ආසියාවේ පූර්න පරිමාන මිලිටරි මැදිහත්වීමක් දියත් කිරීමට ජොන්සන්ට බලය ලබා දුන් ටොන්කින් බොක්ක යෝජනාව සම්මත කරන ලදී. වියට්නාමයේ ඇමරිකානු හමුදා සාමාජිකයින් සංඛ්‍යාව නාටකාකාර ලෙස වැඩි වූ අතර එක්සත් ජනපද සොල්දාදුවන් සහ වියට්නාම සිවිල් වැසියන් අතර ජීවිත හානි ඉහළ ගියේය. ජොන්සන් උතුරු වියට්නාම සැපයුම් මාර්ග විනාශ කිරීම සඳහා අසල්වැසි ලාඕසයේ හමුදා මෙහෙයුම් ද පුළුල් කළේය. 1968 දී, කොමියුනිස්ට් Tet Offensive යුද විරෝධී ව්‍යාපාරය අවුලුවාලූ අතර, විශේෂයෙන්ම විශ්වවිද්‍යාල මණ්ඩපවල සිටින කෙටුම්පත් වයසේ සිසුන් අතර, මහජන මතය යුද්ධයට ඇමරිකාවේ මැදිහත්වීමට එරෙහිව යොමු විය. යුරෝපයේ, ජොන්සන්ගේ පරිපාලනය ඔහුගේ පූර්වගාමීන් මෙන් බටහිර යුරෝපීය දේශපාලන සහ ආර්ථික සහයෝගීතාව සහ ඒකාබද්ධතාවය ප්‍රවර්ධනය කිරීම සහ පෝෂණය කිරීම දිගටම කරගෙන ගියේය. නිවසේදී, ප්‍රධාන නගරවල තරඟ කෝලාහල සහ අපරාධ අනුපාත වැඩිවීම සමඟ ජොන්සන් තවදුරටත් කරදරවලට මුහුණ දුන්නේය. ඔහුගේ දේශපාලන විරුද්ධවාදීන් අවස්ථාව ප්‍රයෝජනයට ගත් අතර "නීතිය හා සාමය" ප්‍රතිපත්ති සඳහා ඉල්ලීම් මතු කළහ. ජොන්සන් ඔහුගේ ජනාධිපති ධූරය ආරම්භ කළේ විශ්වීය සහයෝගයෙන්, නමුත් වියට්නාම් යුද්ධය සහ ගෘහස්ථ නොසන්සුන්තාවය යන දෙකින්ම මහජනයා කලකිරීමට පත් වූ හෙයින් ඔහුගේ ජනාධිපති ධුර කාලය පුරාම ඔහුගේ අනුමැතිය ප්‍රතික්ෂේප විය. ජොන්සන් මුලදී නැවත මැතිවරණයකට ඉදිරිපත් වීමට උත්සාහ කළේය; කෙසේ වෙතත්, නිව් හැම්ප්ෂයර් ප්‍රාථමිකයේ බලාපොරොත්තු සුන් කරවන ප්‍රතිඵල අනුව ඔහු සිය අපේක්ෂකත්වය ඉල්ලා අස්කර ගත්තේය. යුද්ධය ප්‍රධාන මැතිවරණ ප්‍රශ්නයක් වූ අතර 1968 ජනාධිපතිවරණයේදී රිපබ්ලිකන් අපේක්ෂක රිචඩ් නික්සන් ජොන්සන්ගේ උප ජනාධිපති හියුබට් හම්ෆ්රි පරාජය කළේය. 1969 දී ඔහුගේ ජනාධිපති ධූර කාලය අවසානයේ, ජොන්සන් ඔහුගේ ටෙක්සාස් ගොවිපල වෙත ආපසු ගොස්, ඔහුගේ මතක සටහන් ප්‍රකාශයට පත් කළේය, සහ වෙනත් කරුණු වලින් ඔහු 1973 දී හෘදයාබාධයකින් මිය යන තුරුම පහත් තත්වයක සිටියේය. ජොන්සන් ඇමරිකානු ඉතිහාසයේ වඩාත්ම මතභේදාත්මක ජනාධිපතිවරුන්ගෙන් කෙනෙකි. ඔහුගේ මරණයෙන් පසු ඔහුගේ උරුමය පිළිබඳ මහජන මතය සහ ශාස්ත්‍රීය ඇගයීම් විශාල වශයෙන් උච්ඡාවචනය වී ඇත. දේශීය ප්‍රතිපත්ති සම්බන්ධයෙන් ජොන්සන්ගේ ජයග්‍රහණ නිසා ඉතිහාසඥයින් සහ විද්වතුන් ජොන්සන්ව ඉහළ ස්ථරයේ ශ්‍රේණිගත කරයි. ඔහුගේ පරිපාලනය සිවිල් අයිතිවාසිකම්, සෞඛ්‍ය සේවා, සුභසාධනය සහ අධ්‍යාපනයේ සැලකිය යුතු වෙනස්කම් ඇති කරන ලද ප්‍රධාන නීති බොහොමයක් සම්මත කළේය. ප්‍රතිවිරුද්ධව, ජොන්සන් ඔහුගේ විදේශ ප්‍රතිපත්තිය සඳහා දැඩි ලෙස විවේචනයට ලක් වේ, එනම් වියට්නාම් යුද්ධයට ඇමරිකානු මැදිහත්වීම තීව්‍ර කිරීම.