මෙම ඡේද වලින්, දෙවන ලෝක යුද්ධයෙන් පසු යටත් විජිත ඉවත් වූ අග්නිදිග ආසියානු කලාප ලැයිස්තුවක් මට දෙන්න.
පුනර්ජීවනය වූ ජාතිකවාදී ව්‍යාපාර බලා සිටීමත් සමඟ යුරෝපීයයන් දෙවන ලෝක යුද්ධයෙන් පසු ඉතා වෙනස් අග්නිදිග ආසියාවට ආපසු ගියහ. ඉන්දුනීසියාව 1945 අගෝස්තු 17 දින නිදහස ප්‍රකාශ කළ අතර පසුව ආපසු පැමිණි ලන්දේසීන්ට එරෙහිව දරුණු යුද්ධයක් කළේය. පිලිපීනය එක්සත් ජනපදය විසින් 1946 දී නිදහස ලබා දෙන ලදී. 1948 දී බුරුමය බ්‍රිතාන්‍යයෙන් නිදහස ලබා ගත් අතර වියට්නාම ජාතිකවාදීන්ට එරෙහිව දරුණු ලෙස සටන් කළ යුද්ධයකින් (ඉන්දුචීන යුද්ධය) ප්‍රංශ ජාතිකයන් 1954 දී ඉන්දුචීනයෙන් පලවා හරින ලදී. එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානය ජාතිකවාදය, පශ්චාත් ස්වාධීන ස්වයං නිර්වචනය, ජාතිය ගොඩනැගීම සහ අලුතින් ස්වාධීන වූ බොහෝ ජාතීන් සඳහා භෞමික අඛණ්ඩතාව අත්පත් කර ගැනීම සඳහා සංසදයක් ලබා දුන්නේය. සීතල යුද්ධ සමයේදී කොමියුනිස්ට්වාදයේ තර්ජනයට එරෙහිව සටන් කිරීම විජිතකරණ ක්‍රියාවලියේ ප්‍රධාන තේමාවක් විය. 1948 සිට 1960 දක්වා වූ මලයානු හදිසි තත්ත්වය තුළ කොමියුනිස්ට් කැරැල්ල මැඩපැවැත්වීමෙන් පසුව, බ්‍රිතාන්‍යය මලයාවට නිදහස ලබා දුන් අතර පසුව 1957 සහ 1963 දී සිංගප්පූරුව, සබා සහ සරවාක් යන රටවලට මැලේසියාවේ සම්මේලනයේ රාමුව තුළ නිදහස ලබා දුන්නේය. සීතල යුද්ධයේ අග්නිදිග ආසියාවේ ප්‍රචණ්ඩත්වයේ වඩාත්ම ලේවැකි තනි සිදුවීම්වලින් එකක, ජෙනරාල් සුහර්තෝ 1965 දී ඉන්දුනීසියාවේ බලය අල්ලා ගත් අතර ඉන්දුනීසියාවේ කොමියුනිස්ට් පක්ෂයේ (PKI) සාමාජිකයන් යැයි කියනු ලබන 500,000 ක් පමණ සමූල ඝාතනයක් ආරම්භ කළේය. Dien Bien Phu සටනත් සමඟ ඉන්දුචීන ප්‍රාන්තවල නිදහස ලැබීමෙන් පසුව, දකුණු වියට්නාමය යටත් කර ගැනීමට උතුරු වියට්නාම උත්සාහයන් වියට්නාම් යුද්ධයට හේතු විය. ගැටුම ලාඕසය සහ කාම්බෝජය දක්වා පැතිර ගිය අතර එක්සත් ජනපදයෙන් දැඩි මැදිහත්වීමක් සිදු විය. 1975 යුද්ධය අවසන් වන විට මේ රටවල් සියල්ල කොමියුනිස්ට් පක්ෂ විසින් පාලනය කරන ලදී. කොමියුනිස්ට් ජයග්‍රහණයෙන් පසු, කොමියුනිස්ට් රාජ්‍යයන් අතර යුද්ධ දෙකක් - 1975-89 කාම්බෝජ-වියට්නාම යුද්ධය සහ 1979 චීන-වියට්නාම යුද්ධය - කලාපය තුළ සටන් කරන ලදී. කාම්බෝජයේ ඛමර් රූජ්ගේ ජයග්‍රහණය කාම්බෝජ ජන සංහාරයට හේතු විය. 1975 දී නැගෙනහිර ටිමෝරයේ පෘතුගීසි පාලනය අවසන් විය. කෙසේ වෙතත්, ඉන්දුනීසියාව ඉක්මනින්ම භූමිය ඈඳා ගැනීම නිසා නිදහස කෙටිකාලීන විය. කෙසේ වෙතත්, වසර 20කට වැඩි කාලයක් ඉන්දුනීසියාවට එරෙහිව සටන් කිරීමෙන් පසු, නැගෙනහිර ටිමෝරය එහි නිදහස දිනාගත් අතර 2002 දී එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානය විසින් පිළිගනු ලැබීය. අවසානයේ, අග්නිදිග ආසියාවේ යුරෝපීය පාලනයේ අවසානය සනිටුහන් කරමින් බ්‍රිතාන්‍යය 1984 දී බෲනායි සුල්තාන් රාජ්‍යයේ ආරක්‍ෂාව අවසන් කළේය.
නිදහස ලබා ගත් අග්නිදිග ආසියානු කලාප වන්නේ: ඉන්දුනීසියාව, පිලිපීනය, බුරුමය, ඉන්දුචීනය, මලයාව, සිංගප්පූරුව, සබා, සරවක්, නැගෙනහිර ටිමෝරය සහ බෲනායි සුල්තාන් රාජ්‍යය.