 අඳුරු සහ බියකරු රාත්‍රියක් ගැන කතාවක් ලියන්න.
රාත්‍රිය නොනැවතී අඳුරු වූ අතර සුළඟ තදින් සීතල විය. එකපාරටම මට බෙර සද්දයක් ඇහුණා. රිද්මය භයානක වූ අතර මගේ හදවතට තේරුම්ගත නොහැකි බියක් ඇති කළේය. මම අඬන එක නවත්තලා කරඬුව දිහා බැලුවා. මම හිරි වැටුණා, ඇයි එතනින් සද්දයක් ආවේ? මම අනෙක් සියල්ලන් දෙස වටපිට බැලූ නමුත් මිනී පෙට්ටියෙන් ශබ්දයක් එන කිසිවෙකුට නොපෙනුණි. මම මිනිසුන් අතරට ළං වීමට තල්ලු කළ අතර මම කිසිදු ශබ්දයක් නොසිතන බව මට සහතික විය. මම ළං වන තරමට ශබ්දය වැඩි විය. මට යමක් කිරීමට අවශ්‍ය විය. ඔවුන් ජීවතුන් අතර සිටිය හැකිය! වැඩි වැඩියෙන් මිනිසුන් ඔවුන්ගේ සමුගැනීම අවසන් කරයි. වැඩි කල් නොගොස් ඔවුන් මිනී පෙට්ටිය පහත් කරනු ඇත. දෙපාරක් නොසිතා, මම සෙනඟ අතරින් පැන ගොස් කරඬුව අසලම හිට ගත්තෙමි, සියල්ලන්ගේම දෑස් මා දෙස බලා සිටින බව මට දැන් දැනේ. ආපසු හැරවීමට ප්‍රමාද වැඩියි, එක්කෝ මම ජීවිතය ගැන ලැජ්ජාවට පත් වෙමි, නැතහොත් යමෙකු පණපිටින් වළලනු ලැබීමෙන් මම බේරා ගනිමි. මම කරඬුව වෙත අත දිගු කළ නමුත් හදිසියේම එහි මුදුනේ යමෙකු පෙනී සිටිනු මම දකිමි. "හෙලෝ" අමුතු පුද්ගලයා උච්චාරණය කළේය. හුණු පුවරුවේ ඇණ ගසා කතා කළ හැකි සේ හඬ ඇසුණි. මම අඩියක් පස්සට ගෙන ඇය දෙස හොඳින් බලමි. ඔවුන් කරඬුවෙන් මදක් ඔබ්බට පාවෙන බව පෙනේ.... "භූතයා!!!!" මම කෑ ගැහුවා. මම මගේ දෑත් මගේ මුඛය වටා බැඳ තබමි. මම ඔලුව පහත් කරගෙන දුවන්න පටන් ගන්නවා, මට හැමෝගෙම ප්‍රතිචාර දකින්න ඕන නෑ. අඳුරේ බලන්න හරිම අමාරුයි නමුත් මම දිගටම දුවනවා. මම පාර මැද තිබ්බ පොල්ලක් උඩින් යනවා. මා වැටෙනවා කිසිවෙකුට නොපෙනෙන තරමට මම දැන් අවමංගල්‍යයට ප්‍රමාණවත් තරම් දුරින් සිටීම ගැන මම සතුටු වෙමි. ඇගේ මුහුණේ සිනහවක් ඇතිව මගෙන් අඩියක් පමණ දුරින් සිටින අවතාරය දැකීමට මම හිස ඔසවා බැලුවෙමි. ඔවුන් මේ මුළු කාලයම මා පසුපස පැමිණ තිබේද? මම මගේ දෑස් පිසදමන්නේ මම නැවත ඒවා විවෘත කළ පසු ඔවුන් තවදුරටත් එහි නොසිටිනු ඇතැයි සිතමිනි. "ඔබ මගේ බෙර ඒකලයට කැමතිද?" අවතාරය ප්‍රශ්න කළේය. මම ඇගේ දෑත් දෙස බැලුවේ ඇගේ අතේ මුරුංගා ගෙඩියක් තිබෙනු දැකීමටය. "කිසිම විදිහක් නැහැ," මම පිළිතුරු දුන්නා. අවමංගල්‍යය වූ දැරිය ගැන මම එතරම් දැන සිටියේ නැත, නමුත් මම දන්නා එක් දෙයක් නම් ඇය බෙර වාදනයට ආදරය කරන බවත් ඇගේ නම කැලී බවත්ය. "ඔයාගෙ නම කැලිද?" මම ඇහුවා “බිංගෝ,” ඇය පිළිතුරු දුන්නාය. අපි මොහොතකට නිශ්ශබ්දව වාඩි වෙමු. "ඔබේම අවමංගල්‍ය උත්සවය නැරඹීමට අපහසුයි" ඇය නිශ්ශබ්දතාවය නැවැත්වීමට ගෙන එයි. මම අපහසුවෙන් සිනාසුනෙමි, එය මට සම්බන්ධ කළ හැකි දෙයක් නොවේ. "ඇයි මට ඔයාව බලන්න පුලුවන්ද?" මම කුතුහලයෙන් පුපුරා ගියෙමි. “එය එක්තරා ආකාරයක මංගල සම්ප්‍රදායක් වැනි ය, එහිදී ඔවුන් මල් කළඹ සෙනඟ අතරට විසි කර එය අල්ලා ගන්නා තැනැත්තා ඊළඟට විවාහ වේ. ඔබ අවමඟුලකදී අවතාරයක් දුටුවහොත් එයින් අදහස් වන්නේ ඔබ මිය යාමට ආසන්න බවයි. ඇය උරහිස් හකුලයි. "ඔහ්," මම ඇය කියූ දේ සකස් කරමින් කියමි. එතකොට මට වදිනවා. වචනාර්ථයෙන්. ගසක් මට වැදී එය මාරාන්තික විය.