 පහත ඡේදයේ, මීතේන් විමෝචනයේ ප්‍රධාන මූලාශ්‍ර මොනවාද?
මානව ක්‍රියාකාරකම් වලින් හරිතාගාර වායු විමෝචනය හරිතාගාර ආචරණය ශක්තිමත් කරයි, දේශගුණික විපර්යාස වලට දායක වේ. බොහෝ විට ෆොසිල ඉන්ධන දහනය කිරීමෙන් කාබන් ඩයොක්සයිඩ් වේ: ගල් අඟුරු, තෙල් සහ ස්වාභාවික වායු. විශාලතම විමෝචකයන්ට චීනයේ ගල් අඟුරු සහ විශාල තෙල් හා ගෑස් සමාගම් ඇතුළත් වේ. මිනිසා විසින් ඇති කරන ලද විමෝචනය පූර්ව කාර්මික මට්ටමට වඩා වායුගෝලීය කාබන් ඩයොක්සයිඩ් 50% කින් පමණ වැඩි කර ඇත. වර්ධනය වන විමෝචන මට්ටම් වෙනස් වී ඇත, නමුත් සියලු හරිතාගාර වායු (GHGs) අතර ස්ථාවර වී ඇත. 2010 ගණන්වල විමෝචනය සාමාන්‍යයෙන් වසරකට ටොන් බිලියන 56ක් වූ අතර එය පෙර දශකයකට වඩා වැඩි විය. විදුලි උත්පාදනය, තාපය සහ ප්‍රවාහනය ප්‍රධාන විමෝචක වේ; සමස්ත බලශක්තිය විමෝචනයෙන් 73% කට පමණ වගකිව යුතුය. වනාන්තර විනාශ කිරීම සහ ඉඩම් පරිහරණයේ වෙනත් වෙනස්කම් ද කාබන් ඩයොක්සයිඩ් සහ මීතේන් විමෝචනය කරයි. මානව විද්‍යාත්මක මීතේන් විමෝචනයේ විශාලතම ප්‍රභවය කෘෂිකර්මාන්තය වන අතර, සමීපව අනුගමනය කරන වායු වාතාශ්‍රය සහ ෆොසිල ඉන්ධන කර්මාන්තයෙන් පලා යන විමෝචනය වේ. විශාලතම කෘෂිකාර්මික මීතේන් ප්‍රභවය පශු සම්පත් වේ. කෘෂිකාර්මික පස පොහොර නිසා අර්ධ වශයෙන් නයිට්‍රස් ඔක්සයිඩ් විමෝචනය කරයි. ඒ හා සමානව, සිසිලනකාරකවල ඇති ෆ්ලෝරිනීකෘත වායූන් සම්පූර්ණ මිනිස් විමෝචනය සඳහා විශාල කාර්යභාරයක් ඉටු කරයි.
මීතේන් විමෝචනයේ විශාලතම ප්‍රභවය කෘෂිකර්මාන්තයයි. ගෑස් වාතාශ්‍රය සහ පොසිල ඉන්ධන කර්මාන්තයෙන් නිකුත් වන විමෝචනය මීළඟ ප්‍රධාන මූලාශ්‍ර වේ.