 මෙම ඡේදය මත පදනම්ව, බ්‍රයෝනි අවසානයේ පවසන විට අදහස් කරන්නේ කුමක්ද: "" එය දුර්වලකමක් හෝ මග හැරීමක් නොව, මගේ ආදරවන්තයින්ට ජීවත් වීමට ඉඩ දීම සඳහා අවසාන කාරුණික ක්‍රියාවක්, අමතක වීමට සහ බලාපොරොත්තු සුන්වීමට එරෙහි ස්ථාවරයක් යැයි සිතීමට මම කැමතියි. අවසානයේ ඔවුන්ව එක්සත් කිරීමට."
"ලන්ඩන් 1999" නම් වූ අවසාන කොටස, දිනපොත සටහනක ස්වරූපයෙන් බ්‍රයෝනි විසින්ම විස්තර කර ඇත. දැන් 77 වැනි වියේ පසුවන ඇය සාර්ථක නවකතාකාරියක් වන අතර ඇය මෑතකදී රුධිර නාලවල ඩිමෙන්ශියාව රෝගයෙන් පෙළෙන බැවින් ඇය ශීඝ්‍ර මානසික පරිහානියකට මුහුණ දී සිටී. නවකතාවේ පෙර කොටස්වල කතුවරයා බ්‍රයෝනි බව පාඨකයා දැනගන්නවා. 13 හැවිරිදි බ්‍රයෝනි ලියා 1935 ගිම්හානයේදී ඇගේ ඥාති සොහොයුරියන් සමඟ වේදිකාගත කිරීමට උත්සාහ කළ අසාර්ථක වූ නාට්‍යය වන The Trials of Arabella නාට්‍යයේ දීර්ඝ වූ Tallis පවුලේ නිවසේ ඇයට ගෞරවයක් වශයෙන් Briony සහභාගී වේ. සහ Pierrot පැමිණ සිටින අතර, ජැක්සන් අවුරුදු පහළොවක් මිය ගොස් ඇත, සහ Lola ජීවතුන් අතර නමුත් සහභාගී නොවේ. අවසාන වශයෙන්, බ්‍රියෝනි පාඨකයාට හෙළි කරන්නේ රොබී ටර්නර් ඩන්කර්ක් වෙරළ තීරයේදී සෙප්ටිසිමියා රෝගයෙන් මිය ගිය බවත්, මාස කිහිපයකට පසු බ්ලිට්ස් අතරතුර බෝම්බයකින් බල්හැම් භූගත දුම්රිය ස්ථානය විනාශ කළ විට සිසිලියා මිය ගිය බවත්, 1940 දී ඔවුන්ව එකට දැකීමේ බ්‍රයෝනිගේ කතාව බොරුවක් බවත්ය. . බ්‍රයෝනි, පෝල් මාෂල් සමඟ ලෝලාගේ විවාහ මංගල්‍යයට සහභාගි වූ නමුත්, මෑතක දී වියෝ වූ සිසිලියාව සොයා බැලීමට ඇය "බියගුලු" බව පාපොච්චාරණය කරයි. රොබී සහ සිසිලියා නැවත එක්වීම හැර සත්‍ය වශයෙන්ම සත්‍ය බව ඇය පවසන නවකතාව, ඇය ඔවුන්ට කළ දෙයට "සමාව" කිරීමේ ඇගේ ජීවිත කාලය පුරාම උත්සාහ කරයි. "අනුකම්පා විරහිත" කතාවක් පාඨකයන්ට ලබා දීමෙන් කුමන අරමුණක් ඉටු වේදැයි තමා නොදකින බව පවසමින් බ්‍රයෝනි ඇය විසින් නිර්මාණය කරන ලද සතුටුදායක අවසානය සාධාරණීකරණය කරයි. ඇය ලියන්නේ, "එය දුර්වලකමක් හෝ මග හැරීමක් නොව, කරුණාවේ අවසාන ක්‍රියාවක්, අමතක වීමට සහ බලාපොරොත්තු සුන්වීමට එරෙහිව නැගී සිටීම, මගේ පෙම්වතුන්ට ජීවත් වීමට ඉඩ දී අවසානයේ ඔවුන්ව එක්සත් කිරීමට යැයි සිතීමට මම කැමතියි."
මෙම ඡේදය මත පදනම්ව, බ්‍රයෝනි නවකතාවේ කථකයා ලෙස, රොබී සහ සිසිලියා නැවත එක්වීම සම්බන්ධ කතාවේ කොටස ගොතන ලද්දේ මන්දැයි පැහැදිලි කරයි.