 ඉහත ඡේදය මත පදනම්ව වඩා විඛණ්ඩනය කළ හැකි බර මූලද්‍රව්‍ය මොනවාද?
න්‍යෂ්ටික විලයනය යනු පරමාණුක න්‍යෂ්ටි දෙකක් හෝ වැඩි ගණනක් එකතු වී එකිනෙකට වෙනස් පරමාණුක න්‍යෂ්ටි එකක් හෝ කිහිපයක් සහ උප පරමාණුක අංශු (නියුට්‍රෝන හෝ ප්‍රෝටෝන) සෑදෙන ප්‍රතික්‍රියාවකි. ප්‍රතික්‍රියාකාරක සහ නිෂ්පාදන අතර ස්කන්ධයේ වෙනස එක්කෝ ශක්තිය මුදා හැරීම හෝ අවශෝෂණය කිරීම ලෙස ප්‍රකාශ වේ. ප්‍රතික්‍රියාවට පෙර සහ පසු පරමාණුක න්‍යෂ්ටීන් අතර න්‍යෂ්ටික බන්ධන ශක්තියේ වෙනස හේතුවෙන් මෙම ස්කන්ධයේ වෙනස පැන නගී. න්‍යෂ්ටික විලයනය යනු ක්‍රියාකාරී හෝ ප්‍රධාන අනුක්‍රමයේ තරු සහ විශාල ශක්ති ප්‍රමාණයක් මුදාහරින අනෙකුත් අධි-විශාල තාරකා බලගන්වන ක්‍රියාවලියයි. යකඩ-56 හෝ නිකල්-62 ට වඩා සැහැල්ලු පරමාණුක න්යෂ්ටීන් නිපදවන න්යෂ්ටික විලයන ක්රියාවලිය සාමාන්යයෙන් ශක්තිය මුදා හරිනු ඇත. මෙම මූලද්‍රව්‍යවලට සාපේක්ෂව කුඩා ස්කන්ධයක් සහ නියුක්ලියෝනයකට සාපේක්ෂව විශාල බන්ධන ශක්තියක් ඇත. මේවාට වඩා සැහැල්ලු න්‍යෂ්ටීන් විලයනය කිරීමෙන් ශක්තිය මුදා හරින අතර (බාහිර තාප ක්‍රියාවලියක්), බරින් යුත් න්‍යෂ්ටීන් විලයනය කිරීමෙන් නිෂ්පාදන නියුක්ලියෝන මගින් ශක්තිය රඳවා ගන්නා අතර ප්‍රතිඵලයක් ලෙස ප්‍රතික්‍රියාව අන්තරාසර්ග වේ. න්‍යෂ්ටික විඛණ්ඩනය ලෙස හඳුන්වන ප්‍රතිලෝම ක්‍රියාවලිය සඳහා ප්‍රතිවිරුද්ධ දෙය සත්‍ය වේ. න්‍යෂ්ටික විලයනය සාමාන්‍යයෙන් වඩාත් විලයනය වන හයිඩ්‍රජන් සහ හීලියම් වැනි සැහැල්ලු මූලද්‍රව්‍ය භාවිතා කරයි; යුරේනියම්, තෝරියම් සහ ප්ලූටෝනියම් වැනි බර මූලද්‍රව්‍ය වඩාත් විඛණ්ඩනය වන අතර. සුපර්නෝවාවක ආන්තික තාරකා භෞතික සිදුවීම මගින් යකඩවලට වඩා බර මූලද්‍රව්‍ය බවට න්‍යෂ්ටීන් විලයනය කිරීමට ප්‍රමාණවත් ශක්තියක් නිපදවිය හැක.
යුරේනියම්, තෝරියම් සහ ප්ලූටෝනියම්.