ටියුරින් පරීක්ෂණය සිදු කිරීමට කොපමණ පිරිසක් අවශ්‍යද?
1950 දී ඇලන් ටියුරින් විසින් අනුකරණ ක්‍රීඩාව ලෙස මුලින් හැඳින්වූ ටියුරින් පරීක්ෂණය, මිනිසාගේ හැසිරීමට සමාන හෝ වෙන්කර හඳුනාගත නොහැකි බුද්ධිමත් හැසිරීම් ප්‍රදර්ශනය කිරීමට යන්ත්‍රයකට ඇති හැකියාව පරීක්ෂා කිරීමකි. ටියුරිං යෝජනා කළේ මිනිසා සහ මිනිසා අතර ස්වභාවික භාෂා සංවාද මානව ඇගයුම්කරුවෙකු විසින් විනිශ්චය කරනු ලබන්නේ මිනිසාට සමාන ප්‍රතිචාර ජනනය කිරීම සඳහා නිර්මාණය කර ඇති යන්ත්‍රයක් බවයි. සංවාදයේ හවුල්කරුවන් දෙදෙනාගෙන් එක් අයෙකු යන්ත්‍රයක් බවත්, සියලුම සහභාගිවන්නන් එකිනෙකාගෙන් වෙන් වී සිටින බවත් ඇගයුම්කරු දැන සිටියි. සංවාදය පරිගණක යතුරුපුවරුවක් සහ තිරයක් වැනි පෙළ-පමණක් නාලිකාවකට සීමා වනු ඇත, එබැවින් ප්‍රතිඵලය යන්ත්‍රයට වචන කථාවක් ලෙස දැක්වීමේ හැකියාව මත රඳා නොපවතී. ඇගයුම්කරුට මිනිසාගෙන් යන්ත්‍රය විශ්වාසදායක ලෙස පැවසිය නොහැකි නම්, යන්ත්‍රය පරීක්ෂණයෙන් සමත් වූ බව කියනු ඇත. පරීක්ෂණ ප්‍රතිඵල රඳා පවතින්නේ ප්‍රශ්නවලට නිවැරදි පිළිතුරු දීමට යන්ත්‍රයට ඇති හැකියාව මත නොවේ, එහි පිළිතුරු මිනිසෙකු ලබා දෙන පිළිතුරුවලට කෙතරම් සමීපව සමානද යන්න මත පමණි.
ඔබට පුද්ගලයන් දෙදෙනෙකු අවශ්‍ය වේ: එක් පුද්ගලයෙක් යන්ත්‍රයේ සංවාද සහකරු වේ. තව එකක්, යන්ත්‍රය කොයි පැත්තද මනුෂ්‍යයා කොයි පැත්තද යන්න නොදන්නා දුර සිට සංවාදය නිරීක්ෂණය කරන ඇගයුම්කරු.