 රෙඩ්වුඩ්ගේ දෘෂ්ටිකෝණයෙන් පවසන පරිදි ලෝකයේ කෙටි ඉතිහාසයක් ලියන්න.
මට මුලින්ම මතක් වෙන්නේ අඳුර. පරණ කුණු වූ කඩුල්ලකින් පැළ වීමට පටන් ගත් කොළ ගොඩක් සහ කැඩුණු අතු යට මම කැදැල්ලක් වී සිටියෙමි. එය තරමක් උණුසුම් විය. මම හැපෙනසුළු නව වාතය වෙත එබී බැලූ විට, මම පර්ණාංග, මකුළුවන් සහ ඝෝෂාකාරී මැස්සන් මා වටා සිටිනු දුටුවෙමි. නමුත් ඒ සියල්ලටම වඩා මගේ අවධානයට ලක්වූ දෙය නම් දීප්තිමත් නිල් අහසයි. එහි ඇත්තේ කුමක්ද සහ මට කවදා හෝ එය දැකීමට ලැබේදැයි මම කල්පනා කළෙමි. මට මේ ලෝකය මුණගැසුණු අතර තවත් බොහෝ දේ ඉගෙන ගැනීමට අවශ්‍ය විය. ඒත් මම අඟල් 3ක් විතර උස නිසා වැඩිය දෙයක් පේන්නේ නෑ. ඉතින් මම බලාගෙන හිටියා. උස වැඩි වෙන්නට දවස් ටික ටික අඩු වෙන්න පටන් ගත්තා. දවසේ මගේ ප්‍රියතම කොටස වූයේ මම අලුතින් අත්පත් කරගත් ඉඳිකටු වියන හරහා සුළඟ හමන බව දැනීමයි. ඒක බලන්න තරම් දෙයක් නොවුනත් මට ආඩම්බර හිතුනා. මම නිතරම මා වටා ඇති යෝධ ගස් දෙස බලා සිටියෙමි. උස රෙඩ්වුඩ් වලින් කෙනෙක් වෙන්න මම ආසාවෙන් හිටිය හැටි. ඔවුහු වනයේ රජවරු වූහ; කිසිවක් උස් වූයේ නැත. මට ඕන උනේ එතනින් එහාට එයාලට පේන දේ බලන්න. දවසක මමත් ඒ අයගෙන් කෙනෙක් වෙනවා. දින සති බවටත්, සති වසර බවටත් පෙරළුණු අතර, මා අවට වෙනස් වන ලෝකය ගැන මට සටහනක් තබා ගත නොහැකි තරමට ඒ සියල්ල වේගවත් බවක් දැනුනි. ඉහළ වියනෙහි එළිපෙහෙළි කිරීමකින් පෙනෙන පරිදි මම උසට වැඩී සිටියෙමි. අපේ ගස්වැල්වලින් ඔබ්බට තවත් අනන්ත අප්‍රමාණ කන්දක් විය. නිමක් නැති දුර දෙස බලන විට මට කුඩා බවක් දැනෙන්නට විය. මොනතරම් අමුතු හැඟීමක්ද. වළාකුළු පිරි දවසක් මම දැක්කා කඳු මුදුනකට අකුණු සැරයක් වදිනවා. වැඩි කල් නොගොස් දීප්තිමත් තැඹිලි පැහැති ගිනිදැල් ක්ෂිතිජය හරහා පුපුරා ගියේය. මොනතරම් සුවිශේෂී දසුනක්ද. කුතුහලයක් ලෙස ආරම්භ වූ දෙය ඉක්මනින්ම භීෂණයක් බවට පත් වූයේ ගින්න මගේ වනාන්තර ප්‍රදේශයට සමීප වූ විටය. ගින්න වඩාත් කැපී පෙනෙන ලෙස මගේ මුහුණේ උණුසුම් සුළඟ මට දැනෙන්නට විය. කාරුණිකව, හිසට ඉහළින් එල්ලෙන අඳුරු වලාකුළු ධාරානිපාත වර්ෂාවකට විවෘත විය. උණුසුම් සුළඟ වෙනුවට සීතල වැහි බිඳු, කන්දට උඩින් රාත්‍රිය උදා වූ අතර වනාන්තරය සැනසුම් සුසුමක් හෙලුවේය. පහුවදා ඉර පායද්දී මට ඇහැරුනේ අමුතුම දසුනක්. වරක් සියගණනක් සාඩම්බර වූ රෙඩ්වුඩ් දැන් කඳුකරයේ ගැඹුරු කළු කැළලක් විය. ඒ මම දවසක.