 සපයා ඇති ඡේදය මත පදනම්ව, පාෂාණ කඳු පළඟැටියා වඳ වී යාමට ප්‍රධාන හේතුව උපුටා ගන්න.
Rocky Mountain පළඟැටියන් 1743 සිට 1756 දක්වා Maine හි සහ 1797-1798 දී Vermont හි ගොවිපල හානි සිදු කළේය. 19 වන සියවසේදී පළඟැටියන් ගැටලුවක් බවට පත් වූයේ, ගොවිතැන බටහිර දෙසින් පළඟැටියන්ගේ වාසභූමිය දක්වා ව්‍යාප්ත වීම නිසා ය. 1828, 1838, 1846 සහ 1855 දී විවිධ බරපතලකම පැතිරීම බටහිර පුරා ප්‍රදේශවලට බලපෑවේය. වසංගත 1856-1857 සහ නැවතත් 1865 දී මිනසෝටා වෙත පැමිණි අතර, නෙබ්‍රස්කාව 1856 සහ 1874 අතර නැවත නැවතත් ආක්‍රමණයට ලක් විය. 1875 හෙන්රි වොරල් විසින් කන්සාස් ගොවීන් යෝධ තණකොළ පෙත්තන් සමඟ සටන් කරන අයුරු දැක්වෙන කාටූනය 1875 දී ලොකස්ට් 8 සහ ලොකස්ට් අතර අවසන් ප්‍රධාන රංචු 1873 අතර විය. කොලරාඩෝ, කැන්සාස්, මිනසෝටා, මිසූරි, නෙබ්‍රස්කා සහ අනෙකුත් ප්‍රාන්තවල ඩොලර් මිලියන 200 ක වගා හානියක් සිදු විය. පළඟැටියන් "විශාල සුදු වලාකුළක් මෙන්, හිම කුණාටුවක් මෙන්, වාෂ්ප මෙන් සූර්යයා අවහිර කරමින්" පෙනෙන බව එක් ගොවියෙක් වාර්තා කළේය. පළඟැටියන් තණකොළ සහ වටිනා භෝග පමණක් නොව සම්, ලී, බැටළුවන්ගේ ලොම් සහ-ආන්තික අවස්ථාවලදී මිනිසුන්ගේ පිටේ තිබූ ඇඳුම් පවා අනුභව කළහ. රේල් පීලි මත ධාවනය වූ පළඟැටියන් විශාල සංඛ්‍යාවක් මතින් ලිස්සා යාමෙන් පසු දුම්රිය සමහර විට නතර විය. රංචු උග්‍ර වන විට, ගොවීන් වෙඩි බෙහෙත්, ගිනි (සමහර විට පළඟැටියන් හැකිතාක් පුළුස්සා දැමීමට අගල් හාරා) ඒවා පාලනය කිරීමට උත්සාහ කළහ, පලිහක් ඇති අශ්වයන් පිටුපසට ඇද ගන්නා ලද නගුල් උපකරණයක් වන "ආප්ප ඩෝසර්" වලින් ඒවාට ආලේප කළහ. පනින පළඟැටියන් දියර විෂ හෝ ඉන්ධන පෑන් එකකට තට්ටු කර, වැකුම් ක්ලීනර් වැනි ප්‍රතිවිරෝධකවලට පවා උරා බොන නමුත්, මේ සියල්ල අවසානයේ රංචු නැවැත්වීමට අකාර්යක්ෂම විය. Missouri කීට විද්‍යාඥයෙකු වන Charles Valentine Riley විසින් පළඟැටියන් සඳහා ලුණු හා ගම්මිරිස්වලින් පදම් කර බටර්වල බදින ලද වට්ටෝරුවක් ඉදිරිපත් කළේය. වට්ටෝරුව විකුණා ඇත, නමුත් සමහරු ප්‍රකාශ කළේ ඔවුන් "එම බිහිසුණු ජීවීන් අනුභව කළ විගසම කුසගින්නෙන් පෙළෙන" බවයි. ගොවීන් රංචුවේ විනාශයට අවසානයේ ප්‍රතිචාර දැක්වූහ; 1877 නෙබ්‍රස්කා නීතියට අනුව වයස අවුරුදු 16 ත් 60 ත් අතර ඕනෑම අයෙකු පැටවුන් පැටවුන් බිහි කරන අවස්ථාවේ දී පළඟැටියන් තුරන් කිරීමට අවම වශයෙන් දින දෙකක් වැඩ කිරීමට හෝ ඩොලර් 10 ක දඩයකට මුහුණ දීමට සිදු විය. එම වසරේම Missouri විසින් මාර්තු මාසයේදී එකතු කරන ලද පළඟැටියන් සඳහා පඳුරකට ඩොලර් 1 ක ත්‍යාගයක්, අප්‍රේල් මාසයේදී පඳුරක් ශත 50 ක්, මැයි මාසයේදී ශත 25 ක් සහ ජුනි මාසයේදී ශත 10 ක් පිරිනැමීය. අනෙකුත් මහා තැන්න රාජ්‍යයන් ද එවැනිම ත්‍යාග පිරිනැමීම් ඉදිරිපත් කළහ. 1880 ගණන් වලදී ගොවීන් ඔහියෝ හි ගංවතුරෙන් විපතට පත් වූවන්ට බඩ ඉරිඟු කාර් ප්‍රමාණයක් යැවීමට හැකි වන පරිදි පළඟැටි උවදුරුවලින් ප්‍රමාණවත් ලෙස සුවය ලබා ඇත. පළඟැටියන්ට සංක්‍රමණය වීමට පෙර ගිම්හානයේ මුල් භාගයේදී පරිණත වූ ශීත තිරිඟු වැනි ඔරොත්තු දෙන භෝග වලටද ඔවුන් මාරු විය. මෙම නව කෘෂිකාර්මික භාවිතයන් පළඟැටියන්ගේ තර්ජනය ඵලදායී ලෙස අඩු කළ අතර විශේෂයේ විනාශයට බෙහෙවින් දායක විය. පදිංචිකරුවන් සීසාන හා වාරිමාර්ග මෙන්ම පාෂාණ කඳුකරයේ ඇළ දොළ සහ ගංගා අසල ගවයින් සහ අනෙකුත් ගොවිපල සතුන් පාගා දැමීමෙන් ඔවුන් ස්ථිරව ජීවත් වූ ප්‍රදේශවල ඔවුන්ගේ බිත්තර විනාශ වූ අතර එය අවසානයේ ඔවුන්ගේ මරණයට හේතු වූ බව උපකල්පනය කර ඇත. උදාහරණයක් ලෙස, මෙම යුගයේ වාර්තා අනුව ගොවීන් සීසාන, හිරිහැර හෝ ගංවතුර ඇති විට වර්ග අඟලකට බිත්තර නඩු 150 කට වඩා මරා දැමූ බව.: 11-12 මෙම විශේෂය තණබිම්වල ජීවත් වී ප්‍රජනනය වූයේ රංචු ගැසෙන වසරවලදී තාවකාලිකව පමණක් බව පෙනේ. පෙර එකට වඩා කුඩා වන අතර පාෂාණ කඳුකරයේ සිට තව දුරටත් රංචු ගැසෙන අතර, මෙම විශේෂයේ ස්ථිර අභිජනන භූමිය රොකීස් හි ඇළ දොළ සහ ගංගා අසල වර්ග සැතපුම් 3 ත් 3,000 ත් අතර වැලි සහිත පස් ප්‍රදේශයකට සීමා වී ඇති බව පෙනෙන්නට තිබුණි. පදිංචිකරුවන් විසින් සූරාකනු ලබන වගා කළ හැකි සහ එඬේර ඉඩම්. පළඟැටියන් යනු පළගැටි ගහණය අධික ඝනත්වයට ළඟා වූ විට දිස්වන පළඟැටි වර්ගයක් වන බැවින්, M. spretus වඳ වී නොයන බවටත්, සංක්‍රමණික පළගැටියෙකුගේ "හුදකලා අවධිය" පුද්ගලයන්ට පාෂාණ කඳු පළඟැටියන් බවට පත් විය හැකි බවටත් න්‍යායාත්මක විය. නිවැරදි පාරිසරික තත්ත්වයන්; කෙසේ වෙතත්, ඉහළ ඝනත්ව පරිසරවල පළගැටි විශේෂ බොහොමයක් යොදා ගනිමින් අභිජනන අත්හදා බැලීම් ප්රසිද්ධ කෘමියා කැඳවීමට අසමත් විය. M. spretus විශේෂ විශේෂයක් ලෙස 2004 දී Melanoplus කුලයට අයත් උතුරු ඇමරිකානු විශේෂවල DNA විශ්ලේෂණයකින් තහවුරු විය. Melanoplus spretus 2014 දී IUCN විසින් වඳ වී ගොස් ඇති බව නිල වශයෙන් ප්‍රකාශයට පත් කරන ලදී. වර්තමානයේ දැඩි ලෙස වඳවී යාමේ තර්ජනයට ලක්ව ඇති Eskimo curlew එහි වසන්ත සංක්‍රමණයේදී පළඟැටියන් පෝෂණය කළ බවත්, එහි වඳවීම දඩයම් කිරීම ඇතුළුව දැනටමත් අඩුවෙමින් පවතින curlew ගහන මත පීඩනයට එක් කළ හැකි බවත් යෝජනා කර ඇත. එහි තණබිම් වාසස්ථාන කෘෂිකර්මාන්තයට පරිවර්තනය කිරීම.
දේශීය ගොවීන් ඔවුන්ගේ වාසභූමියට ජලය සැපයීම සහ සීසෑමේ ප්‍රතිඵලයක් ලෙස පාෂාණ කඳු පළඟැටියන් වඳ වී ගිය අතර එමඟින් ඔවුන්ගේ බිත්තර විනාශ විය.