Stoicism යනු කුමක්ද?
ස්ටොයික්වාදය යනු ක්‍රි.පූ. 3 වැනි සියවසේ මුල් භාගයේ ඇතන්ස්හි සිටියම් හි සීනෝ විසින් ආරම්භ කරන ලද හෙලනිස්ටික් දර්ශන පාසලකි. එය පුද්ගල සුචරිත ආචාර ධර්ම පිළිබඳ දර්ශනයක් වන අතර එහි තාර්කික ක්‍රමය සහ ස්වභාවික ලෝකය පිළිබඳ එහි අදහස් මගින් දන්වා ඇති අතර, eudaimonia (සතුට, ලයිට්. 'හොඳ මනෝභාවය') සාක්ෂාත් කර ගැනීම සඳහා සුචරිතයේ යෙදීම අවශ්‍ය සහ ප්‍රමාණවත් බව ප්‍රකාශ කරයි. සදාචාරාත්මක ජීවිතයක් ගත කිරීම. ස්ටොයික්වරු eudaimonia කරා යන මාර්ගය හඳුනා ගත්තේ ගුණධර්ම පුරුදු කරමින් සහ ස්වභාවධර්මයට අනුකූලව ජීවත් වූ ජීවිතයක් සමඟිනි. ඇරිස්ටෝටලියානු ආචාර ධර්ම සමඟින්, ස්ටෝයික සම්ප්‍රදාය ගුණ ආචාර ධර්ම සඳහා ප්‍රධාන ආරම්භක ප්‍රවේශයන්ගෙන් එකකි. මිනිසාට "ගුණය එකම යහපත" බවත්, සෞඛ්‍යය, ධනය සහ සතුට වැනි බාහිර දේවල් තමන් තුළ හොඳ හෝ නරක නොවන බවත් (adiaphora) නමුත් "ද්‍රව්‍ය සඳහා වටිනාකමක් ඇති බවත් ඉගැන්වීම සඳහා ස්ටොයික්ස් විශේෂයෙන් ප්‍රසිද්ධය. ක්‍රියා කිරීමට ගුණය". සෙනෙකා සහ එපික්ටෙටස් වැනි බොහෝ ස්ටොයික්ස් අවධාරණය කළේ, "සතුට සඳහා ගුණය ප්‍රමාණවත්" නිසා, ඍෂිවරයෙකු අවාසනාවන්ත ලෙස චිත්තවේගීයව ඔරොත්තු දෙන බවයි. සමහර විනාශකාරී හැඟීම් විනිශ්චයේ වැරදි නිසා ඇති වන බව ස්ටොයික්ස් ද විශ්වාස කළ අතර, මිනිසුන් "ස්වභාව ධර්මයට අනුකූල" කැමැත්තක් (prohairesis ලෙස හැඳින්වේ) පවත්වා ගැනීම අරමුණු කළ යුතු බව ඔවුහු විශ්වාස කළහ. මේ නිසා, ස්ටොයික ජාතිකයන් සිතුවේ පුද්ගල දර්ශනය පිළිබඳ හොඳම ඇඟවුම පුද්ගලයෙකු පවසන දේ නොව පුද්ගලයෙකු හැසිරෙන ආකාරයයි. යහපත් ජීවිතයක් ගත කිරීම සඳහා, සෑම දෙයක්ම ස්වභාවධර්මය තුළ මුල් බැස ඇති බව ඔවුන් විශ්වාස කරන බැවින්, ස්වභාවික පිළිවෙළේ නීති තේරුම් ගත යුතුය. ක්‍රිස්තු වර්ෂ 3 වැනි සියවස දක්වා රෝමානු සහ ග්‍රීක ලෝකය පුරා ස්ටොයික්වාදය සමෘද්ධිමත් වූ අතර එහි අනුගාමිකයින් අතර මාකස් ඕරේලියස් අධිරාජ්‍යයා ද විය. ක්‍රිස්තු වර්ෂ 4 වැනි සියවසේදී ක්‍රිස්තියානි ආගම රාජ්‍ය ආගම බවට පත්වීමෙන් පසු එය පරිහානියට පත් විය. එතැන් සිට, එය පුනරුදයේ (නියෝස්ටොයික්වාදය) සහ සමකාලීන යුගයේ (නූතන ස්ටොයික්වාදය) පුනර්ජීවනය දැක ඇත.
ස්ටොයික්වාදය යනු ක්‍රි.පූ. 3 වැනි සියවසේ මුල් භාගයේ ඇතන්ස්හි සිටියම් හි සීනෝ විසින් ආරම්භ කරන ලද හෙලනිස්ටික් දර්ශන පාසලකි. එය පුද්ගල සුචරිත ආචාර ධර්ම පිළිබඳ දර්ශනයක් වන අතර එහි තාර්කික ක්‍රමය සහ ස්වභාවික ලෝකය පිළිබඳ එහි අදහස් මගින් දන්වා ඇති අතර, eudaimonia (සතුට, ලයිට්. 'හොඳ මනෝභාවය') සාක්ෂාත් කර ගැනීම සඳහා සුචරිතයේ යෙදීම අවශ්‍ය සහ ප්‍රමාණවත් බව ප්‍රකාශ කරයි. සදාචාරාත්මක ජීවිතයක් ගත කිරීම. ස්ටොයික්වරු eudaimonia කරා යන මාර්ගය හඳුනා ගත්තේ ගුණධර්ම පුරුදු කරමින් සහ ස්වභාවධර්මයට අනුකූලව ජීවත් වූ ජීවිතයක් සමඟිනි. ඇරිස්ටෝටලියානු ආචාර ධර්ම සමඟින්, ස්ටෝයික සම්ප්‍රදාය ගුණ ආචාර ධර්ම සඳහා ප්‍රධාන ආරම්භක ප්‍රවේශයන්ගෙන් එකකි. මිනිසාට "ගුණය එකම යහපත" බවත්, සෞඛ්‍යය, ධනය සහ සතුට වැනි බාහිර දේවල් තමන් තුළ හොඳ හෝ නරක නොවන බවත් (adiaphora) නමුත් "ද්‍රව්‍ය සඳහා වටිනාකමක් ඇති බවත් ඉගැන්වීම සඳහා ස්ටොයික්ස් විශේෂයෙන් ප්‍රසිද්ධය. ක්‍රියා කිරීමට ගුණය". සෙනෙකා සහ එපික්ටෙටස් වැනි බොහෝ ස්ටොයික්ස් අවධාරණය කළේ, "සතුට සඳහා ගුණය ප්‍රමාණවත්" නිසා, ඍෂිවරයෙකු අවාසනාවන්ත ලෙස චිත්තවේගීයව ඔරොත්තු දෙන බවයි. සමහර විනාශකාරී හැඟීම් විනිශ්චයේ වැරදි නිසා ඇති වන බව ස්ටොයික්ස් ද විශ්වාස කළ අතර, මිනිසුන් "ස්වභාව ධර්මයට අනුකූල" කැමැත්තක් (prohairesis ලෙස හැඳින්වේ) පවත්වා ගැනීම අරමුණු කළ යුතු බව ඔවුහු විශ්වාස කළහ. මේ නිසා, ස්ටොයික ජාතිකයන් සිතුවේ පුද්ගල දර්ශනය පිළිබඳ හොඳම ඇඟවුම පුද්ගලයෙකු පවසන දේ නොව පුද්ගලයෙකු හැසිරෙන ආකාරයයි. යහපත් ජීවිතයක් ගත කිරීම සඳහා, සෑම දෙයක්ම ස්වභාවධර්මය තුළ මුල් බැස ඇති බව ඔවුන් විශ්වාස කරන බැවින්, ස්වභාවික පිළිවෙළේ නීති තේරුම් ගත යුතුය. ක්‍රිස්තු වර්ෂ 3 වැනි සියවස දක්වා රෝමානු සහ ග්‍රීක ලෝකය පුරා ස්ටොයික්වාදය සමෘද්ධිමත් වූ අතර එහි අනුගාමිකයින් අතර මාකස් ඕරේලියස් අධිරාජ්‍යයා ද විය. ක්‍රිස්තු වර්ෂ 4 වැනි සියවසේදී ක්‍රිස්තියානි ආගම රාජ්‍ය ආගම බවට පත්වීමෙන් පසු එය පරිහානියට පත් විය. එතැන් සිට, එය පුනරුදයේ (නියෝස්ටොයික්වාදය) සහ සමකාලීන යුගයේ (නූතන ස්ටොයික්වාදය) පුනර්ජීවනය දැක ඇත.