 ජලය පිළිබඳ පහත ඡේදය මත පදනම්ව, ජලය ඒකාබද්ධ කරන්නේ කුමක් ද?
මීට වසර බිලියන 3.8 කට පමණ පෙර නිර්මාණය වූ පෘථිවියේ පළමු සාගරයෙන් ජීවය ඇති විය. එතැන් පටන් සෑම ජීවියෙකුගේම බහුලම අණුව ලෙස ජලය දිගටම පවතී. ජලය ජීවයට වැදගත් වන්නේ එය සෝඩියම් සහ ක්ලෝරයිඩ් අයන හෝ වෙනත් කුඩා අණු වැනි ද්‍රාව්‍ය ද්‍රාව්‍ය කර ජලීය ද්‍රාවණයක් සෑදීමේ හැකියාව ඇති ඵලදායී ද්‍රාවකයක් වන බැවිනි. ජලයේ දියවී ගිය පසු, මෙම ද්‍රාව්‍ය එකිනෙක සම්බන්ධ වීමට වැඩි ඉඩක් ඇති අතර එම නිසා ජීවය පවත්වා ගෙන යන රසායනික ප්‍රතික්‍රියා වලට සහභාගී වේ. එහි අණුක ව්‍යුහය අනුව, ජලය යනු හයිඩ්‍රජන් (H) පරමාණු දෙකක ධ්‍රැවීය සහසංයුජ බන්ධන මගින් ඔක්සිජන් (O) පරමාණුවකට (H2O) පිහිටුවා ඇති නැමුණු හැඩයක් සහිත කුඩා ධ්‍රැවීය අණුවකි. O-H බන්ධන ධ්‍රැවීය බැවින් ඔක්සිජන් පරමාණුවට සුළු සෘණ ආරෝපණයක් ඇති අතර හයිඩ්‍රජන් පරමාණු දෙකෙහි සුළු ධන ආරෝපණයක් ඇත. ජලයේ මෙම ධ්‍රැවීය ගුණය හයිඩ්‍රජන් බන්ධන හරහා අනෙකුත් ජල අණු ආකර්ෂණය කර ගැනීමට ඉඩ සලසයි, එමඟින් ජලය ඒකාබද්ධ වේ. ද්‍රවයේ මතුපිට ඇති අණු අතර ආකර්ෂණය හේතුවෙන් සමෝධානික බලයෙන් මතුපිට ආතතිය ඇතිවේ. ඕනෑම ධ්‍රැවීය හෝ ආරෝපිත ජල නොවන අණු මතුපිටට ඇලී සිටිය හැකි බැවින් ජලය ද ඇලෙන සුළුය. ජලය ඝන (හෝ අයිස්) වලට වඩා ද්රවයක් ලෙස ඝන වේ. ජලයේ ඇති මෙම සුවිශේෂී ගුණය පොකුණු, විල් සහ සාගර වැනි ද්‍රව ජලයට ඉහළින් අයිස් පාවීමට ඉඩ සලසයි, එමඟින් පහතින් ඇති ද්‍රවය ඉහත සීතල වාතයෙන් පරිවරණය කරයි. එතනෝල් වැනි අනෙකුත් ද්‍රාවකවලට වඩා ඉහළ නිශ්චිත තාප ධාරිතාවක් ලබා දෙමින් ශක්තිය අවශෝෂණය කිරීමේ හැකියාව ජලයට ඇත. මේ අනුව, ද්රව ජලය ජල වාෂ්ප බවට පරිවර්තනය කිරීම සඳහා ජල අණු අතර හයිඩ්රජන් බන්ධන බිඳ දැමීම සඳහා විශාල ශක්තියක් අවශ්ය වේ. අණුවක් ලෙස, සෑම ජල අණුවක්ම නැවත ජල අණුවක් බවට ප්‍රතිසංස්කරණය වීමට පෙර හයිඩ්‍රජන් සහ හයිඩ්‍රොක්සිල් අයන බවට අඛණ්ඩව විඝටනය වන බැවින් ජලය සම්පූර්ණයෙන්ම ස්ථායී නොවේ. පිරිසිදු ජලයේ, හයිඩ්‍රජන් අයන සංඛ්‍යාව හයිඩ්‍රොක්සයිල් අයන සංඛ්‍යාව සමතුලිත කරයි (හෝ සමාන වේ), එහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස pH අගය උදාසීන වේ.
හයිඩ්‍රජන් බන්ධන හරහා අනෙකුත් ජල අණු ආකර්ශනය කර ගැනීමට ඉඩ සලසන එහි ධ්‍රැවීය ගුණය හේතුවෙන් ජලය එකමුතු වී ඇත.