සපයා ඇති ඡේදයෙන්, තාප ගති විද්‍යාවේ පළමු නිර්වචනය සකස් කළේ කවුරුන් සහ කවදාද යන්න තීරණය කරන්න.
ඓතිහාසිකව, තාප ගති විද්‍යාව වර්ධනය වූයේ මුල් වාෂ්ප එන්ජින්වල කාර්යක්ෂමතාව වැඩි කිරීමේ ආශාවෙනි, විශේෂයෙන්ම ප්‍රංශ භෞතික විද්‍යාඥ Sadi Carnot (1824) ගේ වැඩ හරහා නැපෝලියන් යුද්ධ ජයග්‍රහණය කිරීමට ප්‍රංශයට උපකාර කළ හැකි යතුර එන්ජින් කාර්යක්ෂමතාව බව විශ්වාස කළේය. ස්කොට්ලන්ත-අයර්ලන්ත භෞතික විද්‍යාඥ කෙල්වින් සාමිවරයා 1854 දී තාප ගති විද්‍යාව පිළිබඳ සංක්ෂිප්ත නිර්වචනයක් සම්පාදනය කළ ප්‍රථමයා වූයේ, "තාප ගතිකත්වය යනු සිරුරුවල එකිනෙක සම්බන්ධ කොටස් අතර ක්‍රියා කරන බලවේගවලට තාපය සම්බන්ධ කිරීම සහ තාපය විද්‍යුත් නියෝජිතායතනයට සම්බන්ධ කිරීම පිළිබඳ විෂයයයි. ." ජර්මානු භෞතික විද්‍යාඥයෙකු සහ ගණිතඥයෙකු වන රුඩොල්ෆ් ක්ලවුසියස් විසින් Carnot චක්‍රය ලෙස හැඳින්වෙන Carnot ගේ මූලධර්මය නැවත ප්‍රකාශ කළ අතර තාපය පිළිබඳ න්‍යාය වඩාත් සත්‍ය සහ වඩා හොඳ පදනමක් ලබා දුන්නේය. 1850 දී ප්‍රකාශයට පත් කරන ලද ඔහුගේ වැදගත්ම පත්‍රිකාව වන "උෂ්ණත්වයේ චලනය වන බලය" මුලින්ම ප්‍රකාශ කළේ තාප ගති විද්‍යාවේ දෙවන නියමයයි. 1865 දී ඔහු එන්ට්‍රොපි සංකල්පය හඳුන්වා දුන්නේය. 1870 දී ඔහු තාපයට අදාළ වන වෛරස් ප්‍රමේයය හඳුන්වා දුන්නේය.
ස්කොට්ලන්ත-අයර්ලන්ත භෞතික විද්‍යාඥ කෙල්වින් සාමිවරයා 1854 දී තාප ගති විද්‍යාව පිළිබඳ සංක්ෂිප්ත අර්ථ දැක්වීමක් ප්‍රථම වරට සකස් කළේය.