 රචනාකරුවන්ගේ අද්විතීය නම් පෙළෙන් උපුටා ගන්න. කොමාවකින් සහ අවකාශයකින් ඒවා වෙන් කරන්න.
යම් දුරකට, යුරෝපීය සහ එක්සත් ජනපද සම්ප්‍රදායන් දෙවන ලෝක යුද්ධයෙන් පසු අපසරනය විය. යුරෝපයේ වඩාත්ම බලගතු රචනාකරුවන් අතර Pierre Boulez, Luigi Nono සහ Karlheinz Stockhausen විය. පළමු සහ අවසාන දෙදෙනාම ඔලිවියර් මෙසියාන්ගේ ශිෂ්‍යයෝ වූහ. මේ කාලයේ වැදගත් සෞන්දර්යාත්මක දර්ශනයක් මෙන්ම රචනා ශිල්පීය ක්‍රම සමූහයක් වූයේ ශ්‍රේණිගත කිරීම ("පිළිවෙලින් සකස් කරන ලද සංගීතය", "සම්පූර්ණ සංගීතය" හෝ "සම්පූර්ණ නාද අනුපිළිවෙල" ලෙසද හැඳින්වේ), එය එහි ආරම්භක ලක්ෂ්‍යයක් ලෙස සම්පාදනය කරන ලදී. Arnold Schoenberg සහ Anton Webern (නමුත් සාම්ප්‍රදායික ස්වර දොළහ සංගීතයට විරුද්ධ විය), තවද Le Corbusier ගේ මොඩියුලර් අදහසට සමීපව සම්බන්ධ විය. කෙසේ වෙතත්, Dmitri Shostakovich සහ Benjamin Britten වැනි වඩාත් සම්ප්‍රදායිකව පදනම් වූ නිර්මාපකයින් ප්‍රමුඛ පෙළේ අනුක්‍රමික ව්‍යාපාරය නොතකා ස්වර රචනා ශෛලියක් පවත්වා ගෙන ගියහ. ඇමරිකාවේ මිල්ටන් බැබිට්, ජෝන් කේජ්, එලියට් කාටර්, හෙන්රි කෝවෙල්, පිලිප් ග්ලාස්, ස්ටීව් රීච්, ජෝර්ජ් රොච්බර්ග් සහ රොජර් සෙෂන්ස් වැනි නිර්මාපකයින් ඔවුන්ගේම අදහස් ගොඩනඟා ගත්හ. මෙම නිර්මාපකයින්ගෙන් සමහරක් (Cage, Cowell, Glass, Reich) පර්යේෂණාත්මක සංගීතයේ නව ක්‍රමවේදයක් නියෝජනය කළ අතර, එය අංකනය, කාර්ය සාධනය, කාලසීමාව සහ පුනරාවර්තනය වැනි සංගීතය පිළිබඳ මූලික සංකල්ප ප්‍රශ්න කිරීමට පටන් ගත් අතර අනෙක් අය (Babbitt, Rochberg, Sessions) ෂෝන්බර්ග්ගේ ස්වර දොළහකින් යුත් සීරියල්වාදයේ ඔවුන්ගේම දිගුවන්.
Pierre Boulez, Luigi Nono, Karlheinz Stockhausen, Olivier Messiaen, Arnold Schoenberg, Anton Webern, Le Corbusier, Dmitri Shostakovich, Benjamin Britten, Milton Babbitt, John Cage, Elliott Carter, P Henry Georgeh Cowell, ශාන්ත ජෝර්ජ් රොච්බර්ස් අයන