 ඔබට මෙම පාඨයේ පේළි 2ක සාරාංශයක් ජනනය කළ හැකිද?
භෞතික විද්‍යාවේදී, ගුරුත්වාකර්ෂණය (ලතින් ගුරුත්වාකර්ෂණ 'බර' සිට) යනු ස්කන්ධය හෝ ශක්තිය සහිත සියලු දේ අතර අන්‍යෝන්‍ය ආකර්ෂණය ඇති කරන මූලික අන්තර්ක්‍රියාවකි. ගුරුත්වාකර්ෂණය, මූලික අන්තර්ක්‍රියා හතරෙන් දුර්වලම, ප්‍රබල අන්තර්ක්‍රියාවට වඩා ආසන්න වශයෙන් 1038 ගුණයකින් දුර්වල වන අතර, විද්‍යුත් චුම්භක බලයට වඩා 1036 ගුණයකින් දුර්වල වන අතර දුර්වල අන්තර්ක්‍රියාවලට වඩා 1029 ගුණයකින් දුර්වලය. එහි ප්රතිඵලයක් වශයෙන්, එය උප පරමාණුක අංශු මට්ටමේ සැලකිය යුතු බලපෑමක් නැත. කෙසේ වෙතත්, ගුරුත්වාකර්ෂණය යනු මැක්‍රොස්කොපික් පරිමාණයේ ඇති වස්තූන් අතර වඩාත්ම වැදගත් අන්තර්ක්‍රියාව වන අතර එය ග්‍රහලෝක, තරු, මන්දාකිණි සහ ආලෝකයේ චලිතය තීරණය කරයි. පෘථිවියේ ගුරුත්වාකර්ෂණය භෞතික වස්තූන්ට බරක් ලබා දෙන අතර, සඳෙහි ගුරුත්වාකර්ෂණය සාගරවල උප චන්ද්‍ර වඩදිය සඳහා වගකිව යුතුය (අනුරූප ප්‍රතිපෝඩල් වඩදිය ඇති වන්නේ පෘථිවියේ සහ චන්ද්‍රයා එකිනෙකා වටා කක්ෂගත වීම නිසා ය). ගුරුත්වාකර්ෂණය බොහෝ වැදගත් ජීව විද්‍යාත්මක ක්‍රියාකාරකම් ද ඇති අතර, ගුරුත්වාකර්ෂණ ක්‍රියාවලිය හරහා ශාක වර්ධනයට මග පෙන්වීමට සහ බහු සෛලීය ජීවීන්ගේ තරල සංසරණයට බලපෑම් කිරීමට උපකාරී වේ. බර අඩුකමේ ප්‍රතිවිපාක විමර්ශනය කිරීමෙන් පෙන්නුම් කර ඇත්තේ ගුරුත්වාකර්ෂණය මිනිස් සිරුර තුළ ප්‍රතිශක්තිකරණ පද්ධතියේ ක්‍රියාකාරිත්වය සහ සෛල විභේදනය සඳහා භූමිකාවක් ඉටු කළ හැකි බවයි. විශ්වයේ මුල් වායුමය ද්‍රව්‍ය අතර ඇති ගුරුත්වාකර්ෂණ ආකර්ෂණය නිසා එය එකට එකතු වී තාරකා සෑදීමට ඉඩ සලසන අතර එය අවසානයේ මන්දාකිණි බවට පත් විය, එබැවින් විශ්වයේ බොහෝ විශාල පරිමාණ ව්‍යුහයන් සඳහා ගුරුත්වාකර්ෂණය වගකිව යුතුය. ගුරුත්වාකර්ෂණයට අසීමිත පරාසයක් ඇත, නමුත් වස්තූන් දුරස් වන විට එහි බලපෑම් දුර්වල වේ. ගුරුත්වාකර්ෂණය වඩාත් නිවැරදිව විස්තර කර ඇත්තේ (1915 දී ඇල්බට් අයින්ස්ටයින් විසින් යෝජනා කරන ලද) සාපේක්ෂතාවාදයේ සාමාන්‍ය න්‍යාය මගින් ගුරුත්වාකර්ෂණය විස්තර කරන්නේ බලයක් ලෙස නොව, ස්කන්ධයේ අසමාන ව්‍යාප්තිය නිසා ඇති වන අවකාශ කාලයේ වක්‍රය ලෙස ය රේඛා අභ්‍යවකාශ කාලයේ මෙම වක්‍රතාවයේ වඩාත් ආන්තික නිදසුන කළු කුහරයක් වන අතර, එයින් කිසිවකට - ආලෝකයට පවා - කළු කුහරයේ සිදුවීම් ක්ෂිතිජයෙන් පසු එක් වරක් ගැලවිය නොහැක, කෙසේ වෙතත්, බොහෝ යෙදුම් සඳහා, ගුරුත්වාකර්ෂණය නිව්ටන්ගේ විශ්ව ගුරුත්වාකර්ෂණ නියමය මගින් හොඳින් ආසන්න වේ. ගුරුත්වාකර්ෂණය බලයක් ලෙස ඕනෑම සිරුරු දෙකක් එකිනෙක ආකර්ෂණය වීමට හේතු වන අතර, විශාලත්වය ඒවායේ ස්කන්ධයේ ගුණිතයට සමානුපාතික වන අතර ඒවා අතර ඇති දුර වර්ග වලට ප්‍රතිලෝමව සමානුපාතික වේ.
සාමාන්‍ය භෞතික විද්‍යා න්‍යායේ (නිව්ටන්), ගුරුත්වාකර්ෂණය යනු වස්තු අතර ඇති අන්‍යෝන්‍ය ආකර්ෂණයක් වන අතර ඒවා අදාළ ස්කන්ධ සහ ඒවා වෙන් කරන දුර වර්ග මත පදනම් වේ. සාපේක්ෂතාවාදයේ (අයින්ස්ටයින්), එය වස්තූන් විසින්ම ජනනය කරන ලද අවකාශ කාලයෙහි වක්‍රතාවයකි.