එක්සත් ජනපද රජය වන්දි ගෙවිය යුතුද?
වගකීම, බෙදාහැරීම සහ පිරිවැය සම්බන්ධයෙන් ඇති විය හැකි ගැටළු හේතුවෙන්, එක්සත් ජනපද රජය වහලුන්ගෙන් පැවත එන අයට මුදල් වන්දි ලබා නොදිය යුතුය. වහලුන්ට සැලකීම, වන්දි ලබා දීම හෝ වහලුන් සම්බන්ධයෙන් රජය කරන වැරදි සඳහා මුදල් ආපසු ගෙවීම සඳහා වත්මන් රජය වගකිව යුතු වුවත් නැතත්, වහලුන්ගෙන් පැවත එන්නන් වඩාත් ප්‍රායෝගික විසඳුම නොවිය හැකිය. ඒ වෙනුවට, රජය අවධානය යොමු කළ යුත්තේ පාසල් අධ්‍යාපනය, වෛද්‍ය ප්‍රතිකාර සහ වර්ණයෙන් යුත් අවාසි සහගත පුද්ගලයින්ගේ ප්‍රජාවන්ට අරමුදල් සැපයීම කෙරෙහි ය. මුල්‍ය වන්දි බෙදා හැරීමේ ප්‍රධාන දෝෂයක් වන්නේ කුමන පුද්ගලයන් හෝ ප්‍රජාවන් වහලුන්ගෙන් පැවත එන්නන් ද යන්න තීරණය කිරීමයි. වහල්භාවය වසර 150කට පෙර අවසන් වූ නිසා, "සැබෑ වහලුන්ගෙන් පැවත එන්නන් සොයා ගැනීමට බොහෝ ආයතනවලට හොඳ වාර්තා නොමැත" (ජෝන්ස්). පැවත එන්නන් හඳුනාගැනීමේදී ඇති විය හැකි සාවද්‍ය භාවය වන්දි සඳහා අධික ලෙස වියදම් කිරීම, වංචා පිළිබඳ විභව චෝදනා සහ ගණන් කළ නොහැකි වෙනත් පැමිණිලි වලට හේතු විය හැක. මූල්‍ය වන්දි බෙදා හරින්නේද නැද්ද යන්න තීරණය කිරීමේදී වගකීම ද විශාල කාර්යභාරයක් ඉටු කරයි. වතු හිමියන් වහල් හිමියන් ලෙස කුප්‍රකට ලෙස සලකනු ලබන අතර, "කතෝලික පල්ලිය ඇමරිකාවේ විශාලතම ආයතනික වහල් හිමියන් අතර විය" (ජෝන්ස්). ඇමරිකානු වහල් ක්‍රමයේ වාසිය ලබා ගත් අනෙකුත් විශාල සංගතවලට රක්ෂණ සහ දුම්රිය සමාගම් යන දෙකම ඇතුළත් වේ: “රක්ෂණ සමාගම් වහල් මිනිසුන්ගේ ජීවිත පිළිබඳ ප්‍රතිපත්ති විකුණා ඇත (ඔවුන්ගේ අයිතිකරුවන්ගේ ලාභය සඳහා, ඇත්ත වශයෙන්ම) හෝ වහල් ගමන් යටපත් කර ඇත. රේල් පාර වහල් ශ්‍රමය භාවිතා කළ අතර වහල්භාවයට පත් වතු කම්කරුවන් විසින් නිෂ්පාදනය කරන ලද කපු හෝ සහල් ප්‍රවාහනය කිරීමෙන් ලාභ ලැබීය. ”(ජෝන්ස්). ආගමික සහ කාර්මික කණ්ඩායම් දෙකම ඇමරිකානු වහල් ක්‍රමයට තරමක් විශාල බලපෑමක් ඇති කර ඇති හෙයින්, වහලුන්ගෙන් පැවත එන අයට ආපසු ගෙවීමට රජයට ඇති වගකීම අසාධාරණ බව පෙනේ. වහලුන්ගෙන් පැවත එන අයට ගෙවීමට නම් රජයට ද අධික මුදලක් වැය කිරීමට සිදුවනු ඇත. වහල් ශ්‍රමය සඳහා ගෙවීම සඳහා වසර 246ක් සඳහා පැය 24ක්, දින 365ක් එකතු කිරීම සහ උද්ධමනය එකතු කිරීම අවශ්‍ය වේ, සමස්ත මුදල ඩොලර් ට්‍රිලියන 10ක් දක්වා ඉහළ යයි. කුඩා ප්‍රමාණවලින් වුවද, “එක් එක් ගිණුමක් ඩොලර් 25,000කින් බීජ කිරීම සඳහා රජයට වසරකට ඩොලර් බිලියන 100ක් වැය වනු ඇත, එය 'දැන් ෆෙඩරල් වියදම්වලින් 2%කට පමණ' සමාන වේ” (හඩ්ල්ස්ටන්). ඒ මුදල වටිනවද? ඔහුගේ සාක්ෂිය අතරතුර, බෙකට් මුදල් වන්දි ගෙවීම අර්ථ විරහිත බව තර්ක කළේය. ගැටලුවකට මුදල් විසි කිරීමෙන් එය විසඳෙන්නේ නැත: එය ජාතිවාදය අවසන් නොකරන අතර එය ආර්ථිකය ණය බරින් ගැඹුරට ඇද වැටීමට හේතු වනු ඇත, එය විසඳනවාට වඩා ප්‍රශ්න ඇති කරයි (බෙකට්). මෙම වන්දි ගෙවීම් බදු ගෙවන්නන්ගේ මුදල් නාස්ති කිරීමක් පමණක් නොව, "අමෙරිකානුවන්ගෙන් බහුතරයක් වහල් හිමිකරුවන් නොවූ අතර දකුණේ පවා අයිතිකරුවන් පස් දෙනෙකුගෙන් එක් අයෙකු පමණක්" බව වඩාත් ඒත්තු ගැන්වෙන පරිදි, "අද බොහෝ ඇමරිකානුවන්ට කිසිදු සම්බන්ධයක් නැත. ඔවුන් 1865 න් පසු මෙහි සංක්‍රමණය වූ දා සිට වහල්භාවයට” (මූලාශ්‍රය G). ස්වදේශික ඇමරිකානු ගෝත්‍රිකයන් වැනි සුළු ජාතීන්ට එක්සත් ජනපද රජය විසින් ඉඩම් සහ මුදල් වන්දි ලබා දී ඇති බැවින්, වන්දි ගෙවීමේ අසමතුලිතතාවය සඳහා තර්ක ඉදිරිපත් කළ හැකිය. මෙම සුළු ජාතීන්ට වන්දි ලැබී ඇති අතර, මෙම වන්දි සෘජුවම වින්දිතයින්ට. 1952-1990 දක්වා විහිදෙන සුළු ජාතීන්/වාර්ගික වශයෙන් ඉලක්ක කරගත් කණ්ඩායම් සඳහා කරන ලද පෙර වන්දි ගෙවීම් වගුවක්. වඩාත්ම මෑතකාලීන සහ විශාලතම ගෙවීම වූයේ 1990 දී, එක්සත් ජනපද ආන්ඩුවෙන් ජපන් ඇමරිකානු පුරවැසියන් වෙත ඩොලර් බිලියන 1.2 ක් (එක් එක් ඩොලර් 20,000 ක් පමණ) දෙවන ලෝක යුද්ධ සමයේ ජපන් කඳවුරුවලට ප්‍රතිචාර වශයෙන් (මූලාශ්‍රය D). මෙම සුළුතර කණ්ඩායම් සඳහා මෙම ගෙවීම් සිදු කරන අතර, මෙම සියලු වන්දි ගෙවීමට නියෝග කරනු ලැබුවේ අසාධාරණයට ලක් වූ මුල් වින්දිතයින් ජීවත්ව සිටියදී මිස සත්‍ය සිදුවීමෙන් වසර 150 කට වඩා වැඩි කාලයක් නොවේ. කෙසේ වෙතත්, වන්දි සම්පූර්ණයෙන් ඉවත් කිරීම පරිපාලනය නොකළ යුතුය. නතාලි තර්ක කළ පරිදි, වහලුන්ගෙන් පැවත එන අයට ආපසු ගෙවීමට වඩා හොඳ ක්‍රම කෙරෙහි අපගේ අවධානය යොමු කිරීම සාමාන්‍යයෙන් රටට ප්‍රයෝජනවත් වනු ඇත. ධනයේ ප්‍රධාන මූලාශ්‍රයක් උරුමය වන බැවින්, කළු ජාතික දේපල හිමිකම නොමැතිකම යනු අනාගත පරම්පරාවට (නතාලි) කළු පවුල් අතර අඩු සුවිශේෂී උරුමයකි. පරම්පරාගත ප්‍රජාවන් සහ අඩු අරමුදල් සහිත කළු පවුල්වල ප්‍රජාවන් තුළ වන්දි ගෙවිය හැකි අතර, මෙය වින්දිතයින්ට විශේෂිත නොවන පරම්පරාවෙන් නොපැමිණෙන පුද්ගලයින්ට බලපායි: "හානි ලබන්නන් 'අසාධාරණත්වයේ සෘජු ගොදුරු හෝ ඔවුන්ගේ ආසන්නතම පවුල්' විය යුතුය" (මූලාශ්‍රය G). එසේ තිබියදීත්, හිටපු ජනාධිපති බැරැක් ඔබාමා ප්‍රකාශ කළේ “අපට ලබා දිය හැකි හොඳම වන්දිය වනුයේ නගර අභ්‍යන්තරයේ හොඳ පාසල් සහ රැකියා විරහිත පුද්ගලයන් සඳහා රැකියා” බවත්, එම වන්දි “අරගල කරන ජනතාවට උපකාර කිරීම සඳහා රජයේ වැඩසටහන්වල ස්වරූපය ගත හැකි බවත්ය. සියලු ජාතීන්" (මූලාශ්රය E). ඇයගේ සාක්ෂිය අතරතුර, මිෂෙල් එකඟ වූ අතර, අරගල කරන පුද්ගලයින් සඳහා වඩා හොඳ පාසල් සහ රැකියා උත්පාදනය කිරීමේ මාර්ගයක් ලෙස වන්දි ගෙවීම මෙම මුදල් වන්දි (මිෂෙල්) භාවිතා කිරීමට වඩාත් ප්‍රයෝජනවත් ක්‍රමයක් බව කියා සිටියේය. සමස්තයක් වශයෙන්, එක්සත් ජනපද රජය, පුද්ගලයන්ට හෝ ප්‍රජාවන්ට ගෙවීම් බෙදා හැරීමට වඩා, සාම්ප්‍රදායිකව කළු ජාතිකයන්ගෙන් පැවත එන අඩු වරප්‍රසාද ලත් හෝ වෙනස් කොට සැලකීම්වලට ලක් වූ ප්‍රජාවන්ට අරමුදල් සැපයීම කෙරෙහි අවධානය යොමු කළ යුතුය, මෙම ප්‍රවේශය වෙනස් කොට සැලකූ කළු ප්‍රජාවන් සඳහා වැඩි අවස්ථා සහ සමානාත්මතාවය ඇති කරනු ඇත.