 ඔබ පෘථිවියේ අවසාන පුද්ගලයා යැයි සිතන්න. ඔබේ සිතුවිලි සහ හැඟීම් විස්තර කරන දිනපොතක් ලියන්න.
ආදරණීය දිනපොත, ඔබ මට විශ්වාසවන්ත සහකාරියක් වී ඇත, මේ කාලය පුරාම, මට සිටින එකම සැබෑ මිතුරා. නැත්නම්, මම කියන්නේ, මගේ සිතුවිලි වලට එකම සාක්ෂිය - වෙන කවුරුත් නැති නිසා. ඔව්, මේ ලෝකයේ සිටින එකම පුද්ගලයා මමයි. මෙය මට සතුටක්ද දුකක්ද, ඔබ අසයි? මම ගැටුම්කාරීයි, අවංකවම. අන්තඃකල්පිතයෙකු ලෙස, මට සැමවිටම අවශ්‍ය වූයේ හුදෙකලාව සහ සාමයයි. මා වීමට ඇති හැකියාව, මගේම සිතුවිලි සිතීමට පමණක් නොව කිසිවෙකු නොබලන ලෙස ක්‍රියා කිරීමට. එහෙත්, දැන්, මට මෙය සැබවින්ම කළ හැකි වූ විට (මාව විශ්වාස කරන්න, කිසිවෙක් මා දෙස බලා නොසිටින අතර, හෝ ආරක්ෂක පටි පවා!), මම හඬක් ඇසීමටත්, යමෙකු මට නැවත කතා කිරීමටත් ආශා කරමි, මා මෝඩ ලෙස ක්‍රියා කරනවා දකින්න හෝ මගේ අමුතුම සිතුවිලි ක්‍රියාත්මක කරන්න, පොදුවේ මට සවන් දෙන්න. නමුත්, කිසිවෙක් නැත. ඒ වගේම මේක මටත් බයයි. මම කලාතුරකින්, කවදා හෝ ඔබව නැවත කියවන විට, මම මෙය ලියන්නේ ඇයි? එය, යම් දිනක කවුරුන් හෝ එය කියවා මගේ සිතුවිලි සහ අදහස් විනිශ්චයකින් තොරව තේරුම් ගනු ඇතැයි යන සැඟවුණු බලාපොරොත්තුවෙන් විය හැකිය. කිසිවකු එය කියවා නොගන්නේ නම්, පෘථිවි ග්‍රහලෝකයේ මිනිසෙක් ඉතිරිව නැති නිසා, මම මෙය පවා ලියන්නේ ඇයි? "මිනිසා යනු සමාජ සත්වයෙකි" යන පොත් මම නිතරම කියෙව්වා (සහ සමච්චල් කළා) - මට හැඟුනේ ඒවා මා වෙත යොමු කර හෝ අදාළ නොවන බවයි. ඒ වගේම දැන් යාළුවනේ, මම ජීවිතේ ටිකක් පරක්කු වෙලා තේරුම් අරන් තියෙන්නේ මාව අඳුරන්නේ නැති පොත් නෙවෙයි කියලා. ඒ වෙනුවට මම මාවම තේරුම් ගත්තේ නැහැ. සමුගැනීම සහ සමුගැනීම!