 නූතන ජීවිතය සඳහා විදුලිය අත්‍යවශ්‍ය මෙවලමක් බවට පත් කළ 19 වැනි සියවසේ අග භාගයේ විද්‍යාඥයන් නම් කරන්න.
විදුලිය පිළිබඳ කිසිදු දැනුමක් පැවතීමට බොහෝ කලකට පෙර, විදුලි මසුන්ගේ කම්පන ගැන මිනිසුන් දැන සිටියහ. ක්‍රි.පූ. 2750 සිට දිවෙන පුරාණ ඊජිප්තු ග්‍රන්ථවල මෙම මසුන් හඳුන්වනු ලැබුවේ "නයිල් ගඟේ ගිගුරුම්කරු" ලෙසින් වන අතර, අනෙකුත් සියලුම මසුන්ගේ "ආරක්ෂකයින්" ලෙස ඔවුන් විස්තර කර ඇත. පැරණි ග්‍රීක, රෝම සහ අරාබි ස්වභාව විද්‍යාඥයින් සහ වෛද්‍යවරුන් විසින් විද්‍යුත් මත්ස්‍යයන් සහස්‍ර ගණනාවකට පසුව නැවතත් වාර්තා විය. ප්ලිනි ද එල්ඩර් සහ ස්ක්‍රිබෝනියස් ලාර්ගස් වැනි පුරාණ ලේඛකයන් කිහිප දෙනෙක් විදුලි කැට්ෆිෂ් සහ විදුලි කිරණ මගින් නිකුත් කරන විදුලි කම්පන වල හිරිවැටීමේ බලපෑම සහතික කළ අතර එවැනි කම්පන සන්නායක වස්තූන් ඔස්සේ ගමන් කළ හැකි බව දැන සිටියහ. රක්තවාතය හෝ හිසරදය වැනි රෝග ඇති රෝගීන් විදුලි මාළු ස්පර්ශ කිරීමට යොමු කරනු ලැබුවේ බලවත් කම්පනය ඔවුන්ව සුව කරනු ඇතැයි යන අපේක්ෂාවෙනි. මධ්‍යධරණී මුහුද අවට පැරණි සංස්කෘතීන් දැන සිටියේ පිහාටු වැනි සැහැල්ලු වස්තූන් ආකර්ෂණය කර ගැනීම සඳහා ඇම්බර් කූරු වැනි ඇතැම් වස්තූන් බළලුන්ගේ ලොම්වලින් අතුල්ලන බවයි. ක්‍රිස්තු පූර්ව 600 දී පමණ මිලේටස්හි තේල්ස් විසින් ස්ථිතික විදුලිය පිළිබඳ නිරීක්ෂණ මාලාවක් සිදු කරන ලද අතර, ඝර්ෂණය ඇම්බර් චුම්බක බවට පත් කරන බව ඔහු විශ්වාස කළේය, මැග්නටයිට් වැනි ඛණිජ වර්ගවලට ප්‍රතිවිරුද්ධව, කිසිදු අතුල්ලීමක් අවශ්‍ය නොවේ. චුම්බක බලපෑමක් නිසා ආකර්ෂණය වූ බව තේල්ස් විශ්වාස කිරීම වැරදියි, නමුත් පසුව විද්‍යාවෙන් චුම්භකත්වය සහ විදුලිය අතර සම්බන්ධයක් ඔප්පු විය. මතභේදාත්මක න්‍යායකට අනුව, කෞතුක වස්තුව විද්‍යුත් ස්වභාවයෙන් යුක්තද යන්න අවිනිශ්චිත වුවත්, ගැල්වනික් සෛලයකට සමාන බැග්ඩෑඩ් බැටරිය 1936 සොයා ගැනීම මත පදනම්ව, පාර්තියන්වරුන්ට විද්‍යුත් ආලේපනය පිළිබඳ දැනුමක් තිබිය හැකිය. 1600 දී ඉංග්‍රීසි විද්‍යාඥ විලියම් ගිල්බට් විසින් විදුලිය සහ චුම්භකත්වය පිළිබඳ සියුම් අධ්‍යයනයක් කරමින්, ඇම්බර් අතුල්ලමින් නිපදවන ස්ථිතික විදුලියෙන් ලෝඩෙස්ටෝන් ආචරණය වෙන්කර හඳුනා ගනිමින් De Magnete නම් ග්‍රන්ථය ලියන තෙක් විදුලිය සහස්‍ර ගණනාවක් පුරා බුද්ධිමය කුතුහලයකට වඩා මඳක් වැඩි දෙයක් ඉතිරි වනු ඇත. ඔහු නව ලතින් වචනය ඉලෙක්ට්‍රික්ස් ("ඇම්බර්" හෝ "ඇම්බර් වැනි", ඉලෙක්ට්‍රොන්, ග්‍රීක වචනය "ඇම්බර්" සඳහා) භාවිතා කළේ කුඩා වස්තූන් අතුල්ලමින් පසු ආකර්ෂණය කර ගැනීමේ ගුණය හැඳින්වීමටය. 1646 දී තෝමස් බ්‍රවුන්ගේ Pseudodoxia Epidemica හි මුද්‍රණයෙන් ප්‍රථම වරට මුද්‍රණය කරන ලද "විදුලි" සහ "විදුලිය" යන ඉංග්‍රීසි වචන මෙම ආශ්‍රය නිසා ඇති විය. වැඩිදුර කටයුතු 17 වන සහ 18 වන සියවසේ මුල් භාගයේදී Otto von Guericke, Robert Boyle විසින් සිදු කරන ලදී. ස්ටීවන් ග්‍රේ සහ CF du Fay. පසුව 18 වන සියවසේදී, බෙන්ජමින් ෆ්‍රෑන්ක්ලින් විදුලිය පිළිබඳ පුළුල් පර්යේෂණ සිදු කළ අතර, ඔහුගේ වැඩ සඳහා අරමුදල් සැපයීම සඳහා ඔහුගේ දේපළ විකුණා ඇත. 1752 ජූනි මාසයේදී ඔහු තෙත් කරන ලද සරුංගල් නූලක පතුලට ලෝහ යතුරක් සවි කර කුණාටු තර්ජන සහිත අහසක සරුංගලය පියාසර කළ බවට ප්‍රසිද්ධියක් උසුලයි. ඔහුගේ අතේ යතුරේ සිට පිටුපසට පනින ගිනි පුපුරු අනුප්‍රාප්තිකයෙන් පෙන්නුම් කළේ අකුණු යනු ඇත්ත වශයෙන්ම විද්‍යුත් ස්වභාවයක් ඇති බවයි. ධන හා සෘණ ආරෝපණ වලින් සමන්විත විදුලිය අනුව විශාල විදුලි ආරෝපණ ගබඩා කිරීමේ උපකරණයක් ලෙස ලේඩන් භාජනයේ පෙනෙන පරස්පර හැසිරීම ද ඔහු පැහැදිලි කළේය 1775 දී, හියු විලියම්සන් විසින් 1775 දී රාජකීය සමාජයට ලබා දුන් කම්පන පිළිබඳ පර්යේෂණ මාලාවක් වාර්තා කළේය. විදුලි ඊල් විසින්; එම වසරේම ශල්‍ය වෛද්‍ය සහ ව්‍යුහ විද්‍යාඥ ජෝන් හන්ටර් මාළුවාගේ විද්‍යුත් අවයවවල ව්‍යුහය විස්තර කළේය. 1791 දී Luigi Galvani විසින් ජීව විද්‍යුත් චුම්භක විද්‍යාව පිළිබඳ ඔහුගේ සොයාගැනීම ප්‍රකාශයට පත් කළ අතර, නියුරෝන මගින් මාංශ පේශි වෙත සංඥා ලබා දෙන මාධ්‍යය විදුලිය බව පෙන්නුම් කළේය. 1800 දී ඇලෙස්සැන්ඩ්‍රෝ වෝල්ටාගේ බැටරිය නොහොත් වෝල්ටයික් ගොඩ, සින්ක් සහ තඹ ප්‍රත්‍යාවර්ත ස්ථර වලින් සාදන ලද අතර, විද්‍යාඥයින්ට කලින් භාවිතා කරන ලද විද්‍යුත් ස්ථිතික යන්ත්‍රවලට වඩා විශ්වාසදායක විද්‍යුත් ප්‍රභවයක් ලබා දුන්නේය. විද්‍යුත් චුම්භකත්වය, විද්‍යුත් සහ චුම්භක සංසිද්ධිවල එකමුතුකම හඳුනා ගැනීම 1819-1820 දී Hans Christian Ørsted සහ André-Marie Ampere විසින් සිදු කරන ලදී. මයිකල් ෆැරඩේ 1821 දී විදුලි මෝටරය සොයා ගත් අතර, ජෝර්ජ් ඕම් 1827 දී විද්‍යුත් පරිපථය ගණිතමය වශයෙන් විශ්ලේෂණය කළේය. විදුලිය සහ චුම්භකත්වය (සහ ආලෝකය) නිශ්චිතවම සම්බන්ධ කළේ ජේම්ස් ක්ලාක් මැක්ස්වෙල් විසිනි, විශේෂයෙන් ඔහුගේ "බලයේ භෞතික රේඛා මත" සහ 1862 දී 19 වැනි සියවසේ මුල් භාගයේ විදුලි විද්‍යාවේ ශීඝ්‍ර ප්‍රගතියක් දක්නට ලැබුණද, 19 වැනි සියවසේ අගභාගයේදී විදුලි ඉංජිනේරු විද්‍යාවේ විශාලතම ප්‍රගතිය දක්නට ලැබේ. ඇලෙක්සැන්ඩර් ග්‍රැහැම් බෙල්, ඔටෝ බ්ලැති, තෝමස් එඩිසන්, ගැලීලියෝ ෆෙරාරිස්, ඔලිවර් හෙවිසයිඩ්, ඇන්යෝස් ජෙඩ්ලික්, විලියම් තොම්සන්, 1 වන බැරන් කෙල්වින්, චාල්ස් ඇල්ජර්නන් පාර්සන්ස්, වර්නර් වොන් සිමෙන්ස්, ජෝසප් ස්වෑන්, රෙජිනෝල්ඩ් ෆෙස්කෝලා සහ ටීන්ඩෙන්ලා ෆෙස්කෝලා වැනි අය හරහා විද්‍යාත්මක කුතුහලයෙන් විදුලිය නූතන ජීවිතයට අත්‍යවශ්‍ය මෙවලමක් බවට පත් විය. 1887 දී හෙන්රිච් හර්ට්ස් පාරජම්බුල කිරණවලින් ආලෝකමත් වන ඉලෙක්ට්‍රෝඩ වඩා පහසුවෙන් විදුලි පුළිඟු නිර්මාණය කරන බව සොයා ගත්තේය. 1905 දී ඇල්බට් අයින්ස්ටයින් විසින් ප්‍රකාශ විද්‍යුත් ආචරණයෙන් පර්යේෂණාත්මක දත්ත පැහැදිලි කරන ලද පත්‍රිකාවක් ප්‍රකාශයට පත් කරන ලද අතර එය ඉලෙක්ට්‍රෝන ශක්තිජනක වන විවික්ත ප්‍රමාණාත්මක පැකට් වල ආලෝක ශක්තිය ගෙනයාමේ ප්‍රතිඵලයක් විය. මෙම සොයාගැනීම ක්වොන්ටම් විප්ලවයට හේතු විය. අයින්ස්ටයින්ට 1921 දී භෞතික විද්‍යාව සඳහා නොබෙල් ත්‍යාගය පිරිනමන ලද්දේ "ප්‍රකාශ විද්‍යුත් ආචරණයේ නියමය සොයා ගැනීම" වෙනුවෙන් ය. ප්‍රකාශ විද්‍යුත් ආචරණය සූර්ය පැනලවල ඇති ප්‍රකාශ සෛලවල ද භාවිතා වේ. 1900 ගණන්වල රේඩියෝ ග්‍රාහකවල ප්‍රථම වරට භාවිතා කරන ලද "cat's-wisker detector" ප්‍රථම ඝණ තත්වයේ උපාංගය විය. ස්පර්ශ හන්දි ආචරණය මගින් රේඩියෝ සංඥාවක් හඳුනා ගැනීම සඳහා ඝන ස්ඵටිකයක් (ජර්මේනියම් ස්ඵටිකයක් වැනි) සමඟ ස්පර්ශ වන පරිදි රැවුලක් වැනි වයරයක් සැහැල්ලුවෙන් තබා ඇත. ඝන තත්ත්‍වයේ සංඝටකයක් තුළ, ධාරාව ඝන මූලද්‍රව්‍යවලට සහ එය මාරු කිරීමට සහ විස්තාරණය කිරීමට විෙශේෂෙයන් නිර්මාණය කරන ලද සංයෝගවලට සීමා වී ඇත. ධාරා ප්‍රවාහය ආකාර දෙකකින් තේරුම් ගත හැක: සෘණ ආරෝපිත ඉලෙක්ට්‍රෝන සහ ධන ආරෝපිත ඉලෙක්ට්‍රෝන ඌනතාවයන් ලෙස හඳුන්වනු ලැබේ. මෙම ආරෝපණ සහ සිදුරු ක්වොන්ටම් භෞතික විද්‍යාවට අනුව තේරුම් ගනී. ගොඩනැගිලි ද්රව්යය බොහෝ විට ස්ඵටික අර්ධ සන්නායකයකි. ට්‍රාන්සිස්ටර තාක්‍ෂණයේ මතුවීමත් සමඟ ඝන රාජ්‍ය ඉලෙක්ට්‍රොනික උපකරණවලට ආවේණික වූවකි. ප්‍රථම ක්‍රියාකාරී ට්‍රාන්සිස්ටරය, ජර්මේනියම් මත පදනම් වූ ලක්ෂ්‍ය ස්පර්ශ ට්‍රාන්සිස්ටරය, ජෝන් බාර්ඩීන් සහ වෝල්ටර් හවුසර් බ්‍රැටේන් විසින් 1947 දී බෙල් විද්‍යාගාරයේ දී සොයා ගන්නා ලද අතර ඉන් පසුව 1948 දී බයිපෝලර් හන්දි ට්‍රාන්සිස්ටරය සොයා ගන්නා ලදී.
19 වැනි සියවසේ මුල් භාගයේ විදුලි විද්‍යාවේ ශීඝ්‍ර ප්‍රගතියක් දක්නට ලැබුණද, 19 වැනි සියවසේ අගභාගයේදී විදුලි ඉංජිනේරු විද්‍යාවේ විශාලතම ප්‍රගතිය දක්නට ලැබේ. ඇලෙක්සැන්ඩර් ග්‍රැහැම් බෙල්, ඔටෝ බ්ලැති, තෝමස් එඩිසන්, ගැලීලියෝ ෆෙරාරිස්, ඔලිවර් හෙවිසයිඩ්, ඇන්යෝස් ජෙඩ්ලික්, විලියම් තොම්සන්, 1 වන බැරන් කෙල්වින්, චාල්ස් ඇල්ජර්නන් පාර්සන්ස්, වර්නර් වොන් සිමෙන්ස්, ජෝසප් ස්වෑන්, රෙජිනෝල්ඩ් ෆෙස්කෝලා සහ ටීන්ඩෙන්ලා ෆෙස්කෝලා වැනි අය හරහා විද්‍යාත්මක කුතුහලයෙන් විදුලිය නූතන ජීවිතයට අත්‍යවශ්‍ය මෙවලමක් බවට පත් විය.