 වඩා වැදගත් වන්නේ සොබාදහම හෝ පෝෂණය?
Nature vs Nurture තර්කය මිනිසාට සංකීර්ණ චින්තනයක් සලකා බැලීමට හැකි තාක් කල් පවතී. දරුවෙකුගේ ස්වභාවය (සහජ ස්වභාවය, ආකල්ප හෝ නැඹුරුතාවය) හෝ පෝෂණය (රැකවරණය, ඉගැන්වීම් හෝ කන්ඩිෂන් කිරීම) වැඩිහිටි ජීවිතයේදී ඔවුන් කවුරුන් හෝ කුමක් බවට පත්වේ ද යන්න පිළිබඳ විවාදය වඩාත් වගකිව යුතුය. බොහෝ දුරට මිනිසුන් සන්දර්භයේ (Nurture) නිෂ්පාදනයක් ලෙස සැලකේ. අප හැදී වැඩුණු තත්වයන් පසුකාලීන ජීවිතයේ අප කවුරුන්ද යන්න කෙරෙහි සැලකිය යුතු බලපෑමක් ඇති කරයි. නමුත්, එය එතරම් කළු සහ සුදු නොවිය යුතුය. ඉතා දුෂ්කර තත්වයන් තුළ උපත ලැබූ, හොඳින් වටකුරු, ඉහළ දායකත්වයක් ලබා දෙන සමාජ සාමාජිකයන් බවට වර්ධනය වූ දරුවන් පිළිබඳ උදාහරණ ගණන් කළ නොහැකි තරම්ය. එහි ප්‍රතිඵලයක් වශයෙන්, පුද්ගලයෙකු හැදී වැඩුණු පෝෂණය (පරිසරය) කුමක් වුවත්, ස්වභාවධර්මය ප්‍රබල සාධකයක් යැයි උපකල්පනය කිරීම සාධාරණ වනු ඇත. ඇත්ත වශයෙන්ම, අපවාදාත්මක නිවසක හැදී වැඩෙන කෙනෙකු අන් අයව අපයෝජනය කරන බවට සහතිකයක් නැත. එසේනම් ස්වභාවධර්මය වඩා වැදගත්ද? විවාදයේ ඇති දුෂ්කරතාවය නම්, එක් පුද්ගලයෙකු තවත් කෙනෙකුට සමාන නොවීමයි. Nature vs Nurtur හි කාර්යක්ෂමතාව තහවුරු කිරීම සඳහා අත්හදා බැලීම් සිදු කිරීම දුෂ්කර ය. මානව හිමිකම් දෘෂ්ටිකෝණයකින් පමණක් නොව, ඊට අමතරව විචල්‍ය ආස්ථානයකින් ද. ඇත්ත වශයෙන්ම මිනිස් ස්වභාවය සම්බන්ධයෙන් පාලනය කළ නොහැකි බොහෝ විචල්‍යයන් ඇත, පෝෂණ මූලද්‍රව්‍යය මත ඕනෑම පාලනයක් පැනවීම අසමතුලිත වනු ඇත. මෙම ප්‍රශ්නය සලකා බැලීමේදී, සංවර්ධන මනෝවිද්‍යාව තවමත් එහි මුල් අවධියේ පවතින බව හඳුනා ගැනීම වැදගත් වන අතර, ස්වභාවධර්මය සහ පෝෂණය යන දෙකම මානව සංවර්ධනය සඳහා අවශ්‍ය සාධක බව වටහා ගැනීම වැදගත් වේ.