 පරිමාණයේ විසංයෝජනයන් සඳහා උදාහරණ මොනවාද?
ක්ෂුද්‍ර ආර්ථික විද්‍යාවේදී, පරිමාණයේ ආර්ථිකයන් යනු ව්‍යවසායන් ඔවුන්ගේ ක්‍රියාකාරීත්වයේ පරිමාණය හේතුවෙන් ලබා ගන්නා පිරිවැය වාසි වන අතර සාමාන්‍යයෙන් මනිනු ලබන්නේ කාල ඒකකයකට නිපදවන ප්‍රමාණය අනුවය. නිමැවුම් ඒකකයක පිරිවැය අඩුවීම පරිමාණයේ වැඩි වීමක් ඇති කරයි. පරිමාණ ආර්ථිකයේ පදනම මත, වෙළඳපල පාලනයේ මට්ටමට තාක්ෂණික, සංඛ්යානමය, ආයතනික හෝ අදාළ සාධක තිබිය හැකිය. මෙය සංකල්පයේ අර්ධ විස්තරයක් පමණි. පරිමාණයේ ආර්ථිකයන් විවිධ ආයතනික සහ ව්‍යාපාරික තත්වයන්ට සහ නිෂ්පාදනයක්, කම්හලක් හෝ සමස්ත ව්‍යවසායයක් වැනි විවිධ මට්ටම් වලට අදාළ වේ. නිමැවුම වැඩි වන විට සාමාන්‍ය පිරිවැය පහත වැටීමට පටන් ගත් විට, පරිමාණයේ ආර්ථිකයන් ඇති වේ. නිෂ්පාදන පහසුකම්වල ප්‍රාග්ධන පිරිවැය සහ ප්‍රවාහන හා කාර්මික උපකරණවල ඝර්ෂණ අලාභය වැනි පරිමාණයේ සමහර ආර්ථිකයන් භෞතික හෝ ඉංජිනේරුමය පදනමක් ඇත. ආර්ථික සංකල්පය ඇඩම් ස්මිත් දක්වා දිවෙන අතර විශාල නිෂ්පාදන ප්‍රතිලාභ ලබා ගැනීමේ අදහස ශ්‍රම බෙදීම භාවිතා කරයි. පරිමාණයේ ආර්ථිකයන් ප්රතිවිරුද්ධයයි. අතිරේක ඒකකයකට පිරිවැය වැඩි වීමට පටන් ගන්නා ප්‍රශස්ත සැලසුම් ලක්ෂ්‍යය පසු කිරීම වැනි පරිමාණයේ ආර්ථිකයන්ට බොහෝ විට සීමාවන් ඇත. දැව, පල්ප් සහ කඩදාසි කර්මාන්තයේ දැව වැනි අසල ඇති අමුද්‍රව්‍ය සැපයුම ඉක්මවා යාම පොදු සීමාවන්ට ඇතුළත් වේ. ඒකක බර භාණ්ඩ සඳහා අඩු පිරිවැයක් සඳහා පොදු සීමාවක් වන්නේ කලාපීය වෙළඳපොළ සංතෘප්ත කිරීම, එබැවින් නිෂ්පාදන ආර්ථිකමය නොවන දුර ප්‍රමාණයක් නැව්ගත කිරීමට සිදු වීමයි. අනෙකුත් සීමාවන්ට බලශක්තිය අඩු කාර්යක්ෂමව භාවිතා කිරීම හෝ වැඩි දෝෂ අනුපාතයක් තිබීම ඇතුළත් වේ. විශාල නිෂ්පාදකයින් සාමාන්‍යයෙන් නිෂ්පාදන ශ්‍රේණියක (භාණ්ඩයක්) දිගු ධාවන කාලයකදී කාර්යක්ෂම වන අතර නිතර ශ්‍රේණි මාරු කිරීම මිල අධික වේ. එබැවින්, ඔවුන්ට ඉහළ ආන්තික තිබියදීත්, ඔවුන් විශේෂ ශ්‍රේණිවලින් වැළකී සිටියි. බොහෝ විට කුඩා (සාමාන්‍යයෙන් පැරණි) නිෂ්පාදන පහසුකම් වෙළඳ භාණ්ඩ ශ්‍රේණියේ නිෂ්පාදනයේ සිට විශේෂිත නිෂ්පාදන දක්වා වෙනස් කිරීමෙන් ශක්‍යව පවතී. දී ඇති බලාගාරයක නිෂ්පාදනය වැඩිවීමෙන් පැන නගින ආර්ථිකයන්ගෙන් පරිමාණයේ ආර්ථිකයන් වෙන්කර හඳුනාගත යුතුය. ශාකයක් එහි ප්‍රශස්ත නිෂ්පාදන ධාරිතාවට වඩා අඩුවෙන් භාවිතා කරන විට, එහි උපයෝගිතා මට්ටම ඉහළ යාම සමස්ත සාමාන්‍ය නිෂ්පාදන පිරිවැයේ අඩුවීමක් ඇති කරයි. නිකොලස් ජෝර්ජස්කු-රොයිගන් (1966) සහ නිකලස් කල්ඩෝර් (1972) විසින් නිරීක්ෂණය කරන ලද පරිදි, මෙම ආර්ථිකයන් පරිමාණයේ ආර්ථිකයන් නොවේ.
පරිමානයේ අසමර්ථතාවයන් සඳහා උදාහරණ වනුයේ: බලශක්තිය අඩු කාර්යක්ෂමව භාවිතා කිරීම, කලාපීය වෙළඳපොලක් අධික ලෙස සංතෘප්ත කිරීම, දේශීය අමුද්‍රව්‍ය සැපයුම ඉක්මවා යාම, ඉහළ නිෂ්පාදන මාරු කිරීමේ පිරිවැය ඉහළ ආන්තික නිෂ්පාදන වෙත හැරවීමට නොහැකි වීම (කඩිනම් බව අඩු කිරීම) සහ ඉහළ දෝෂ අනුපාතයක් තිබීම. .