 ජර්මනියට එරෙහිව යුද්ධ ප්‍රකාශ කරන ලෙස ඉල්ලා වුඩ්‍රෝ විල්සන් කොන්ග්‍රසයට කළ කතාවෙන් මෙම ඡේදයේ ප්‍රධාන තර්කය සාරාංශ කරන්න.
පසුගිය පෙබරවාරි 26 වැනිදා මම කොංග්‍රසය අමතන විට මම හිතුවා අවි ආයුධවලින් අපේ මධ්‍යස්ථ අයිතීන්, නීති විරෝධී ඇඟිලි ගැසීම්වලට එරෙහිව මුහුද භාවිත කිරීමේ අපේ අයිතිය, නීති විරෝධී ප්‍රචණ්ඩත්වයට එරෙහිව අපේ ජනතාව ආරක්‍ෂා කර ගැනීමේ අපේ අයිතිය තහවුරු කිරීම ප්‍රමාණවත් කියලා. නමුත් සන්නද්ධ මධ්‍යස්ථභාවය, දැන් පෙනෙන්නේ, ප්‍රායෝගික නොවන බවයි... සන්නද්ධ මධ්‍යස්ථභාවය ප්‍රමාණවත් තරම් අකාර්යක්ෂමයි; එවැනි තත්වයන් තුළ සහ එවැනි මවාපෑම් හමුවේ එය අකාර්යක්ෂමතාවයට වඩා නරක ය: එය වළක්වා ගැනීමට අදහස් කළ දේ නිපදවීමට පමණක් ඉඩ ඇත; සටන්කාමීන්ගේ අයිතිවාසිකම් හෝ සඵලතාවය නොමැතිව අපව යුද්ධයට ඇද දැමීම ප්‍රායෝගිකව නිසැකය. අපට කළ නොහැකි එක් තේරීමක් ඇත, අපට කිරීමට නොහැකි ය: අපි යටත් වීමේ මාවත තෝරා නොගෙන අපගේ ජාතියේ සහ අපගේ ජනතාවගේ පරම පූජනීය අයිතිවාසිකම් නොසලකා හැරීමට හෝ උල්ලංඝනය කිරීමට පෙළඹෙන්නේ නැත. දැන් අප විසින්ම පෙළගස්වා ඇති වැරදි පොදු වැරදි නොවේ; ඔවුන් මිනිස් ජීවිතයේ මූලයන් කපා දැමුවා.
විල්සන් සිතුවේ මධ්‍යස්ථභාවය ප්‍රායෝගික නොවන බවත්, ඔවුන් කරමින් සිටි දෙය බටහිර ශිෂ්ටාචාරයට තර්ජනයක් වූ නිසා ජර්මනියේ ප්‍රහාරයට ලක්විය හැකි බවත් ඇත්ත වශයෙන්ම ඇමරිකාවට ගෙන යනු ඇති බවත්ය. ඔහු සිතුවේ එක්සත් ජනපදය තමන්ගේම කොන්දේසි මත යුද්ධයට අවතීර්ණ විය යුතු බවයි.