 ඔබ පෘථිවියේ අවසාන පුද්ගලයා යැයි සිතන්න. ඔබේ සිතුවිලි සහ හැඟීම් විස්තර කරන දිනපොතක් ලියන්න.
අද මම මේ මිහිමත තනිව ගත කළ 365 වැනි දිනයයි. වසරක් ගෙවී ගියත්, මගේ දවස් එලෙසම පවතී. සෑම රාත්‍රියකම, මම රාත්‍රී 10:00 ට අවදි වන්නේ, දැවෙන හිරු උදාවට බොහෝ කලකට පෙර, ආහාර, ජලය සහ මගේ හුදකලා ගුහාවට ආපසු කරත්තයට ගෙන යා හැකි වෙනත් අත්‍යවශ්‍ය ද්‍රව්‍ය සෙවීමටය. මගේ සෙවීම උදෑසන 5:00 ට අවසන් වන අතර, එය පළමු ආලෝකයට පැය කිහිපයකට පෙර සහ මරණය සහතික කරයි. දිවා කාලයේ තාපය කෙතරම් විනාශකාරී වී තිබේද යත්, මගේ රාත්‍රී ගමන්වලදී බොහෝ විට ගොඩනැගිලි සහ මෝටර් රථ ස්වයංසිද්ධව ගිනිගෙන දැවෙන බව මට පෙනේ. තවමත් හැපෙනසුළු ලෙස පිළිස්සී නැති ශක්‍ය ආහාර සොයා ගැනීම දිනෙන් දින දුෂ්කර වෙමින් පවතී. අද මම ජීවත්ව සිටින එකම හේතුව මගේ නිශාචර සංක්‍රාන්තියයි. විශ්වය මෙතරම් කුරිරු විය හැකි යැයි කෝපයෙන් තරු දෙස බැලීමට මම පුරුදු වී සිටිමි. කාලය ගෙවී යත්ම, නැගෙනහිර දෙසින් පිහිටි වාමන තාරකාවට සමාව දීමට මම ඉගෙන ගත්තෙමි, මන්ද ඔහු මා මෙන්ම බොහෝ කාලයක් තනිව සිටින බැවිනි. තවත් එක් දිනක් ජීවත් වීම හැර වෙනත් සැලැස්මක් මා සතුව නොමැති බව සමහර විට මට ලැජ්ජාවක් දැනේ. දින උණුසුම් වන විට, රාත්රී උණුසුම් වේ. දවසේ සෑම පැයකදීම පෘථිවිය වාසයට නුසුදුසු තත්ත්වයට පත් වීමට මාස කිහිපයක් ගත විය හැකිය. මගේ පැවැත්ම එන්න එන්නම පරිමිත වෙමින් පවතින බව මම දනිමි, තවත් අය එහි සිටියත්, ඔවුන්ගේ අනාගතය ද ඒ හා සමානයි.