 ඡේදයෙන් භක්ති කවියන් කිහිප දෙනෙකු නම් කරන්න.
මධ්‍යකාලීන හින්දු ආගමේ භක්ති ව්‍යාපාරය 7 වන සියවසේ ආරම්භ වූ නමුත් 12 වන සියවසෙන් පසු වේගයෙන් ව්‍යාප්ත විය. එයට භගවත පුරාණය, කාව්‍ය කෘතීන් මෙන්ම බොහෝ ශාස්ත්‍රීය භාෂ්‍යයන් සහ සංහිතා වැනි පුරාණ සාහිත්‍යයන් විසින් අනුග්‍රහය දක්වන ලදී. මෙම යුගයේදී රාමනුජාචාර්ය, වේදන්ත දේශික වැනි විද්වතුන්ගේ බලපෑම යටතේ වෂ්ණවිසම් සම්ප්‍රදායයන් (නිකායන් හෝ ප්‍රජාවන්) වර්ධනය විය. මද්වාචාර්ය සහ වල්ලභාචාර්ය. Manavala Mamunigal, Namdev, Ramananda, Sankardev, Surdas, Tulsidas, Eknath, Tyagaraja, Chaitanya Mahaprabhu වැනි භක්ති කවියන් හෝ ගුරුවරුන් සහ තවත් බොහෝ අය වෛෂ්ණවිශ්වයේ ව්‍යාප්තියට බලපෑම් කළහ. මීරා (මෙහ්වාර් සහ රාජස්ථාන් කුමරිය) පවා මෙම විශේෂිත ව්‍යාපාරයට සහභාගී විය. මෙම වෛෂ්ණවි සම්ප්‍රදායේ නිර්මාතෘවරුන් ශංකරගේ අද්වෛත වේදාන්තයේ මූලධර්ම ප්‍රතික්ෂේප කළහ, විශේෂයෙන් 12 වන සියවසේ රාමනුජ, 13 වන විට වේදන්ත දේශික සහ මාද්ව, අල්වාර්වරුන්ගේ (ශ්‍රී වෛෂ්ණවයන්ගේ) භක්ති සම්ප්‍රදාය මත ඔවුන්ගේ දේවධර්මය ගොඩනඟා ගත්හ. 14 වැනි සියවසේ රාමනන්ද, 15 වැනි සියවසේ සංකරදේව සහ 16 වැනි සියවසේ වල්ලභ සහ චෛත‍්‍ය ආදී විවිධ අග මධ්‍යතන යුගයේ ව්‍යාපාරවලට. ඓතිහාසික වශයෙන්, 16 වන සියවසේ මුල් භාගයේදී සන්‍යාසියෙකු වීමෙන් පසු ක්‍රිෂ්ණාගේ ශුද්ධ නාමයන් සභාගත කිරීම ආරම්භ කළේ චෛත්‍ය මහාප්‍රභූ විසිනි.
මනාවල මාමුනිගල්, නම්දේව්, රාමනන්ද, සංකර්දේව්, සුර්දාස්, තුල්සිදාස්, එක්නාත්, ත්‍යාගරාජා, චෛත්‍ය මහාප්‍රභූ