 පහත ඡේදය මත පදනම්ව, දහසයවන සංශෝධනය සම්මත කර අනුමත කිරීමට හේතු 3 ක් දක්වන්න.
ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවට ආදායම් බදු සංශෝධනයක් මුලින්ම යෝජනා කළේ නෙබ්‍රස්කාහි සෙනෙට් සභික නොරිස් බ්‍රවුන් විසිනි. ඔහු යෝජනා දෙකක් ඉදිරිපත් කළේය, එනම් සෙනෙට් යෝජනා අංක 25 සහ 39. අවසානයේ පිළිගත් සංශෝධන යෝජනාව වූයේ සෙනෙට් බහුතර නායකයා සහ මූල්‍ය කමිටු සභාපති රෝඩ් අයිලන්ඩ් හි සෙනෙට් සභික නෙල්සන් ඩබ්ලිව් ඕල්ඩ්‍රිච් විසින් ඉදිරිපත් කරන ලද සෙනෙට් ඒකාබද්ධ යෝජනාව අංක 40 ය. 1909 පේන්-ඇල්ඩ්‍රිච් තීරුබදු පනත සම්බන්ධයෙන් කොන්ග්‍රස් විවාදයේ කොටසක් ලෙස සංශෝධනය යෝජනා කරන ලදී; සංශෝධනය යෝජනා කිරීමෙන්, තීරුබදු පනතේ නව බදු පැනවීම සඳහා වන ප්‍රගතිශීලී ඉල්ලීම් තාවකාලිකව නිෂ්ප්‍රභ කිරීමට ඇල්ඩ්‍රිච් බලාපොරොත්තු විය. ඕල්ඩ්‍රිච් සහ කොන්සවේටිව් නායකයින් බොහෝ දුරට සංශෝධනය සත්‍ය වශයෙන් අනුමත කිරීමට විරුද්ධ වූ නමුත්, අනුමත කිරීමට ප්‍රාන්ත ව්‍යවස්ථාදායකයන්ගෙන් හතරෙන් තුනක අනුමැතිය අවශ්‍ය බැවින් එය අනුමත කිරීමට ඇති ඉඩකඩ අල්ප බව ඔවුහු විශ්වාස කළහ. 1909 ජූලි 12 වන දින, දහසයවන සංශෝධනය යෝජනා කරන යෝජනාව කොංග්‍රසය විසින් සම්මත කර ප්‍රාන්ත ව්‍යවස්ථාදායකයන් වෙත ඉදිරිපත් කරන ලදී. ආදායම් බද්ද සඳහා බටහිර සහ දකුණු ප්‍රාන්තවල සහයෝගය වඩාත් ප්‍රබල වූ අතර ඊසානදිග ප්‍රාන්තවල විරෝධය ප්‍රබල විය. ආදායම් බද්දේ ආධාරකරුවන් විශ්වාස කළේ එකල ප්‍රධාන ආදායම් මාර්ගය වූ තීරුබදුවලට වඩා එය ආදායම් එකතු කිරීමේ ඉතා හොඳ ක්‍රමයක් වනු ඇති බවයි. 1894 ට පෙර සිටම, ඩිමොක්‍රටික්, ප්‍රගතිශීලී, ජනප්‍රියවාදී සහ අනෙකුත් වාම නැඹුරු පක්ෂ තර්ක කළේ තීරුබදු අසමාන ලෙස දුප්පතුන්ට බලපාන බවත්, මිල ගණන් වලට බාධා කරන බවත්, අනපේක්ෂිත බවත්, සහජයෙන්ම සීමිත ආදායම් මාර්ගයක් බවත්ය. දකුණේ සහ බටහිර ප්‍රදේශ ආදායම් බදුවලට සහය දැක්වීමට නැඹුරු වූයේ ඔවුන්ගේ පදිංචිකරුවන් සාමාන්‍යයෙන් අඩු සමෘද්ධිමත්, වැඩි කෘෂිකාර්මික සහ භාණ්ඩ මිල උච්චාවචනයන්ට වඩා සංවේදී වූ බැවිනි. 1897 සහ 1913 අතර ජීවන වියදමේ තියුණු වැඩිවීමක් නාගරික ඊසානදිග ඇතුළුව ආදායම් බදු පිළිබඳ අදහස සඳහා විශාල සහයෝගයක් ලබා දුන්නේය. වර්ධනය වන රිපබ්ලිකානුවන් සංඛ්‍යාවක් ද අදහසට සහය දැක්වීමට පටන් ගත් අතර, විශේෂයෙන් තියඩෝර් රූස්වෙල්ට් සහ "කැරලිකාර" රිපබ්ලිකානුවන් (ප්‍රගතිශීලී පක්ෂය පිහිටුවීමට යන) මෙම රිපබ්ලිකානුවන් ප්‍රධාන වශයෙන් මෙහෙයවනු ලැබුවේ ජපානයේ, බ්‍රිතාන්‍යයේ සහ යුරෝපීය බලවතුන්ගේ වඩ වඩාත් විශාල හා නවීන මිලිටරි හමුදාවන්, ඔවුන්ගේම අධිරාජ්‍ය අභිලාෂයන් සහ ඇමරිකානු වෙළඳ නැව් ආරක්ෂා කිරීමේ අවශ්‍යතාවය පිලිබඳ භීතියෙනි. එපමණක් නොව, මෙම ප්‍රගතිශීලී රිපබ්ලිකානුවන්ට ජාතික ආර්ථිකයන් තුළ මධ්‍යම ආන්ඩුවලට ධනාත්මක භූමිකාවක් ඉටු කළ හැකි බව ඒත්තු ගියේය. විශාල රජයක් සහ විශාල හමුදාවක්, ඊට අනුරූපව විශාල සහ ස්ථාවර ආදායම් මාර්ගයක් අවශ්‍ය බව ඔවුහු තර්ක කළහ. ස්ථිර ආදායම් බද්දක් පිළිබඳ සාමාන්‍ය අදහසට ඔවුන් පවා ඒකාකාරව විරුද්ධ නොවූවත්, ධනවත් කර්මාන්තකරුවන් සමඟ ඔවුන්ගේ සමීප සබඳතා නිසා දහසයවන සංශෝධනයට විරුද්ධත්වය මෙහෙයවනු ලැබුවේ සංස්ථාපිත රිපබ්ලිකානුවන් විසිනි. 1910 දී නිව් යෝර්ක් ආණ්ඩුකාර චාල්ස් එවන්ස් හියුස් ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ විනිසුරුවරයෙකු වීමට ටික කලකට පෙර ආදායම් බදු සංශෝධනයට එරෙහිව කතා කළේය. ෆෙඩරල් ආදායම් බද්දක් පිළිබඳ අදහසට හියුස් සහාය දැක්වූ නමුත්, යෝජිත සංශෝධනයේ ඇති "ඕනෑම මූලාශ්‍රයකින්" යන වචනවලින් ඇඟවෙන්නේ ෆෙඩරල් රජයට රාජ්‍ය සහ නාගරික බැඳුම්කරවලට බදු දීමට බලය ඇති බව විශ්වාස කළේය. මෙය ආණ්ඩු බලය අධික ලෙස මධ්‍යගත කරනු ඇති අතර "රාජ්යයට කිසිදු දේපලක් තබා ගැනීමට නොහැකි වනු ඇති" බව ඔහු විශ්වාස කළේය. 1909 සහ 1913 අතර, දහසයවන සංශෝධනය සම්මත කිරීමට කොන්දේසි කිහිපයක් අනුබල දුන්නේය. උද්ධමනය ඉහළ මට්ටමක පැවති අතර බොහෝ දෙනා ඉහළ යන මිල සඳහා ෆෙඩරල් තීරුබදු වලට දොස් පැවරූහ. රූස්වෙල්ට් සහ ප්‍රගතිශීලී පක්ෂයට එක් වූ කැරලිකරුවන් අහිමි වීම නිසා රිපබ්ලිකන් පක්ෂය දෙකඩ වී දුර්වල වූ අතර එය ඊසානදිග ප්‍රදේශවල පවා විරුද්ධත්වය මොට කළ ගැටලුවකි. 1912 දී ඩිමොක්‍රටිකයෝ කොන්ග්‍රසයේ සභා දෙකේම සභාපතිත්වය සහ පාලනය දිනා ගත්හ. 1910 දී සමාජවාදී පක්ෂයේ සාමාජිකයෙකු එක්සත් ජනපද මන්ත්‍රී මණ්ඩලයේ අසුනක් දිනාගත් අතර 1912 දී පක්ෂයේ ජනාධිපති අපේක්ෂකයා මහජන ඡන්දයෙන් සියයට හයක් ලබා ගැනීමත් සමඟ රට සාමාන්‍යයෙන් වාම නැඹුරු මනෝභාවයකින් යුක්ත විය. ෆෙඩරල් ආදායම් බද්දක් වෙනුවෙන් පෙනී සිටි තිදෙනෙකු ඉදිරිපත් විය. 1912 ජනාධිපතිවරණයේ දී. 1913 පෙබරවාරි 25 වැනි දින රාජ්‍ය ලේකම් ෆිලැන්ඩර් නොක්ස් ප්‍රකාශ කළේ මෙම සංශෝධනය ප්‍රාන්තවලින් හතරෙන් තුනක් විසින් අනුමත කර ඇති බවත් එය ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ කොටසක් බවට පත් වූ බවත් ය. 1913 ආදායම් පනත, තීරුබදු විශාල වශයෙන් පහත හෙලීම සහ ෆෙඩරල් ආදායම් බද්දක් ක්රියාත්මක කිරීම, දහසයවන සංශෝධනය අනුමත කිරීමෙන් ටික කලකට පසුව ක්රියාත්මක විය.
එක්සත් ජනපද ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ දහසයවන සංශෝධනය 1909 දී කොන්ග්‍රසය විසින් සම්මත කරන ලද අතර 1913 දී ප්‍රාන්ත විසින් අනුමත කරන ලද හේතු ඇතුළත් වේ: 1. ඩිමොක්‍රටිකයින් සහ ප්‍රගතිශීලීන් විශ්වාස කළේ ආදායම් බද්ද තීරුබදුවලට වඩා (භාණ්ඩ ආනයනය සහ අපනයනය සඳහා වන බදු) වඩා සාධාරණ ආදායමක් උපයා ගැනීමේ ක්‍රමයක් බව ය. ) 2. බටහිර සහ දකුණු රාජ්‍යයන් තීරුබදු මගින් බලපෑ භාණ්ඩ මිල ගැන සැලකිලිමත් වූ අතර, එබැවින් විකල්ප ආදායම් මාර්ගයකට වැඩි කැමැත්තක් දැක්වීය. 3. රිපබ්ලිකානුවන් සංශෝධනයට විරුද්ධ වීම හෝ සහය වීම මත බෙදී ගියේය.