 ඉතා දියුණු බළලුන් මිනිසුන් සුරතල් සතුන් ලෙස තබා ගන්නා සමාන්තර විශ්වයකට ප්‍රවාහනය කරන බළල් හිමිකරුවෙකු ගැන කවියක් ලියන්න.
මම කවදත් බළලෙක් වෙලා හිටියා ඒත් ඒක මගේ හිතට නැග්ගේ නම් කවදා හරි දවසක මාව බළලුන් විසින් දුවන ලෝකයකට ඇද දමනු ඇති බව මම මුලින් දුටු දෙයින් මවිතයට පත් වුවද (තොප්පි පැළඳ සිටින බළලුන් සිතන්න!) එය නොවේ. මම සොයා ගැනීමට බොහෝ කලකට පෙර මට සමහර කරුණු වලට මුහුණ දීමට සිදුවනු ඇත, බළලුන් ඔබට වඩා බොහෝ සෙයින් ශිෂ්ට වී ඇත, නැතහොත් මට වඩා බොහෝ දුරට පූසා ශිෂ්ටාචාරය විය, රාත්‍රී දවාල ද නොමිලේ මාළු සහ බොරු කීමට බොහෝ උණුසුම් ස්ථාන ඔවුන් බස්සෝ පර්රිං සමඟ මීවිං නෝට්ටු වලින් සංගීතයට කැමතියි ඔවුන්ට ද මූර්ති, ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පය, (ලොම් බෝල මැලියම් වුවද) නමුත් එක් රාත්‍රියක මගේ ඉබාගාතේ භයංකර කෑගැසීමක් මට ඇසුණේ අඩක් අමතක වූ මිනිස් හඬක් දරුවෙකුගේ විලාප හඬක් මගේ හදවතේ වැඩෙන නොසන්සුන්තාවයෙන් මම බියකරු ඝෝෂාව සොයා ගියෙමි. ජනේලයේ දීප්තියෙන් එළිය මම දැක්කා කොල්ලෝ කට්ටියක් උන් එක්ක සෙල්ලම් කරනවා බළලුන් උන් එක්ක සෙල්ලම් කරනවා, ඔව් ඔයා සුරතලෙකුට සලකන විදිහ ඒත් කොල්ලෝ අඬනවා ඒ උනාට ඇස් ලොකු වෙලා තෙත් වෙනවා මම එකපාරටම දැනගත්තා එයාලට තිබ්බේ මොකක්ද කියලා අඬ අඬා “අම්මා! තාත්තා!" ඔවුන්ට ආපසු ගෙදර යාමට අවශ්‍ය වූ මම ඒ අමුතු දේශයෙන් ආපසු එන විට මගේම පූසා කෙඳිරිගාන විට ඒ දුප්පත් දරුවන්ගේ හඬ මගේ මනසෙහි ගැඹුරින් දෝංකාර දුන්නේය.