 කපුටෙක් ගැන කවියක් ලියන්න
වරක්, මධ්‍යම රාත්‍රියේ අඳුරු, මම කල්පනා කරමින්, දුර්වල හා වෙහෙසට පත්ව, අමතක වූ ප්‍රබන්ධ රාශියක් පුරා - මම හිස වනමින්, නිදා ගැනීමට ආසන්නව සිටියදී, හදිසියේම තට්ටු කිරීමක් සිදු විය, කවුරුහරි මෘදු ලෙස තට්ටු කරමින්, මගේ කුටියේ දොර ළඟට තට්ටු කළේය. . "'මේ ආගන්තුකයෙක්," මම මිමිණුවා, "මගේ කුටියේ දොරට තට්ටු කරනවා - මේක විතරයි, ඊට වඩා දෙයක් නැහැ." අහ්, පැහැදිලිවම මට මතකයි එය අඳුරු දෙසැම්බර් මාසයේදී; එක් එක් වෙනම මිය යන ගිනි අඟුරු එහි අවතාරය බිමට ගෙන ගියේය. මම හෙට දවස ගැන උනන්දුවෙන් ප්‍රාර්ථනා කළෙමි;-නිෂ්ඵල ලෙස මම මගේ පොත්වලින් ණයට ගැනීමට උත්සාහ කළෙමි ශෝකය - නැතිවූ ලෙනෝර් ගැන දුක - දේවදූතයන් ලෙනෝර් නම් කරන දුර්ලභ හා දීප්තිමත් තරුණිය වෙනුවෙන් - සදාකාලයටම මෙහි නමක් නැත.