 දුම්රියක සිරවීම ගැන කතාවක් ලියන්න
උමං මාර්ගය හදිසියේම නතර වේ. මම කලකිරීමෙන් කෙඳිරි ගෑවෙමි. වසරකට වරක් සිදුවන මෙම සුවිශේෂී චිත්‍ර ප්‍රදර්ශනයට යාමට මා මාස ගණනක් බලා සිටි අතර දැන් මම ප්‍රමාද වනු ඇත. නොඉවසිල්ලෙන් මම මගේ කකුලට තට්ටු කරමි. මිනිත්තු කිහිපයක් ගෙවී යන අතර කෝපයට පත් මගීන් සමඟ දුම්රිය ඝෝෂාකාරී වේ. මම දුම්රියේ හිස් කොටස වෙත ලිස්සා යනවා. මම ප්‍රමාද වන බව පවසමින් මට මගේ මිතුරන්ට කතා කළ යුතුය. මම මගේ බෑගයේ මගේ දුරකථනය සොයමි, නමුත් මට එය සොයාගත නොහැකි විය. මම හිතන්නේ මට ගෙදර අමතක වුණා. මම වටපිට බලනවා මට කාගේ හරි ෆෝන් එකක් ගන්න පුළුවන්ද කියලා. මම එහා පැත්තේ සීට් එකේ ඉන්න කෙනා ගාවට යනවා. "සමාවෙන්න මට ඔබගේ දුරකථනය ණයට ගැනීමට හැකි අවස්ථාවක් තිබේද?" මම ප්‍රශ්න කරනවා “කාටවත් මෙතනට කතා කරලා වැඩක් නැහැ. සිග්නල් නෑ,” ඇය ප්‍රතිචාර දක්වන්නේ “කොහොම වුණත් ස්තූතියි” කියා මම පරාජයෙන් යුතුව නැවතත් මගේ අසුනට ගියෙමි. උමං මාර්ගයේ කොන්දොස්තරගේ කොටස නැති වී ඇති බව මම ජනේලයෙන් පිටත බැලුවෙමි. මම භීතියට පත් වීමට පටන් ගනිමි, මගේ මනස නරකම අවස්ථා සියල්ල දෙස බලයි. වෙන කවුරුහරි දැක්කද? මීළඟට කුමක් සිදුවේදැයි නොදැන මම විනාඩි කිහිපයක් නිශ්ශබ්දව සිටිමි. "කෝ කොන්දොස්තරගේ කාර් එක?" කවුරුහරි කෑගහනවා. මුළු උමං මාර්ගයම පිස්සු වැටේ. මම දිගටම ජනේලයෙන් එපිට බලනවා හැමෝවම අවහිර කරන්න. බිත්තියේ ඉරිතැලීමක් පෙනෙන තෙක් මම මගේ දවල් සිහින තුළ අතරමං වී සිටිමි. මම උඩ පනිනවා. ඉරිතැලීම පැතිරීමට හා පැතිරීමට පටන් ගනී. වතුර ගලා එන්නට පටන් ගනී, හදිසියේම එය තවදුරටත් දුටුවේ මම පමණක් නොවේ. හැමෝම තුෂ්නිම්භූත වෙලා. මම හිතන දේම පැහැදිලිවම හිතනවා. අපි දියේ ගිලෙන්නයි යන්නේ. ජලය වේගයෙන් පැතිරෙන අතර එය ඉක්මනින් උමං මාර්ග තට්ටුව ආවරණය කරන විට මම බියෙන් බලා සිටිමි. මම වෙලාවට පුටුවකට නැග්ගා නමුත් අනිත් අය මට තරම් වාසනාවන්ත වුණේ නැහැ. එය පුටු දක්වා ළඟා වීමට පටන් ගනී. ජලය ගලා ඒම නතර නොවන බව පෙනේ. මම තවත් ආලෝකයක් දකිමි, ඒ විශේෂ දුම්රිය මැදිරියක සිටින ගිනි නිවන භටයන් ය. මම පිටවීමේ දොරට කිට්ටු නිසා මම මුලින්ම ඉවත් කළ අයගෙන් කෙනෙක්.