ඇයි අම්මගේ කොල්ලෝ නරකම සහකරුවෝ?
අම්මාගේ පිරිමි ළමයින් බිහිසුණු සහකරුවන් ලෙස හැදී වැඩෙන්නේ ඔවුන් කිසි විටෙකත් සම්පූර්ණ ක්‍රියාකාරී වැඩිහිටියන් ලෙස හැදී නොයන බැවිනි. ඔවුන් හැදී වැඩුණේ ඔවුන් විශ්වයේ කේන්ද්‍රය යැයි සිතා ය. එයාලගේ අම්මලා එයාලට කිසිම වැරැද්දක් කරන්න බැහැ කියලා විශ්වාස කළා. අන් අයගේ හැඟීම් ගැන සැලකිල්ලක් දක්වන්නේ කෙසේදැයි ඔවුන් කිසි විටෙකත් ඉගෙන ගත්තේ නැත. කුමක් වුවත්, ඔවුන්ගේ අවුල පිරිසිදු කිරීමට අම්මා නිතරම සිටින බව ඔවුහු ඉගෙන ගත්හ - වචනාර්ථයෙන් සහ සංකේතාත්මකව. ඔවුන්ගේ අම්මලා විසි ගණන්වල හොඳින් රෙදි සේදීම කළා. බිත්තරයක් තම්බන එක, බත් උයන්න, තමන්ගෙ පස්සෙන් අහුලගන්න වගේ ගෙදර වටේ මූලික දේවල් කරන්න දන්නෙ නෑ. අම්මාගේ පිරිමි ළමයෙකුගේ කතන්දර ලකුණක්: ඔහු නව මිලදී ගැනීමක් සමඟ නිවසට පැමිණ, එය විවෘත කර, මුළුතැන්ගෙයි මේසය මත ප්ලාස්ටික් ඇසුරුම් සියල්ලම තබයි. එය ඔහුට කරදරයක් නොවේ. ඔහු අවට ඇති කුණු කූඩය වචනාර්ථයෙන් නොදකියි. අම්මගෙ කොල්ලො බිල් ගෙවන්න, චෙක් කරන එකවුන්ට් මැනේජ් කරන්න, සිල්ලර බඩු ගන්න, තව ගොඩක් දේවල් කරන්න දන්නෙ නෑ. නමුත් මෙම හැසිරීම් වඩාත් ගැඹුරු අඩුපාඩුවක් සංකේතවත් කරයි: ඔවුන්ගේ චිත්තවේගීය බුද්ධිය ප්රායෝගිකව නොපවතී. සාමාන්‍යයෙන්, පිළිගත හැකි සහකරුවෙකු විය හැකි පූර්ණ ක්‍රියාකාරී වැඩිහිටියෙකු වීමට මවගේ පිරිමි ළමයෙකු පුහුණු කිරීමට දශක ගණනාවක් ගත වේ. එය කළ හැක්කේ ඔහු තම වැරදි පිළිගෙන වඩා හොඳ මිනිසෙකු වීමට සෑම දිනකම උත්සාහ කිරීමට කැමති නම් පමණි.