 අයින්ස්ටයින්ගේ විශේෂ සාපේක්ෂතාවාදයේ විශේෂ අංගය කුමක්ද?
වසර කිහිපයකට පසු අයින්ස්ටයින් ගුරුත්වාකර්ෂණය ඇතුළත් කිරීම සඳහා වක්‍ර අවකාශ කාලයක් හඳුන්වා දුන් සාමාන්‍ය සාපේක්‍ෂතාවාදය වර්ධනය කරන තුරු "විශේෂ සාපේක්ෂතාවාදය" යන වාක්‍ය ඛණ්ඩය භාවිතා නොකළේය. සමහර විට භාවිතා කරන පරිවර්තනයක් "සීමිත සාපේක්ෂතාවාදය"; "විශේෂ" යනු සැබවින්ම "විශේෂ අවස්ථාව" යන්නයි. න්‍යාය අත්‍යවශ්‍යයෙන්ම සම්පූර්ණ වූයේ 1907 දී ය. න්‍යාය "විශේෂ" වන්නේ එය අදාළ වන්නේ අවකාශ කාලය "පැතලි" වන විශේෂ අවස්ථාවට පමණි, එනම් අවකාශ කාලයේ වක්‍රය (ශක්ති-මෝමෙන්ටම් ආතති ප්‍රතිවිපාකයක් සහ නියෝජනය වේ. ගුරුත්වාකර්ෂණය) නොසැලකිය හැකිය.[සටහන 2] ගුරුත්වාකර්ෂණය නිවැරදිව ස්ථානගත කිරීම සඳහා අයින්ස්ටයින් 1915 දී සාමාන්‍ය සාපේක්ෂතාවාදය සකස් කළේය. සමහර ඓතිහාසික විස්තරයන්ට පටහැනිව විශේෂ සාපේක්ෂතාවාදය ත්වරණයට මෙන්ම සමුද්දේශ රාමු වලටද ඉඩ සලසයි.
අයින්ස්ටයින්ගේ විශේෂ සාපේක්ෂතාවාදයේ "විශේෂ" කොටස එය ඔහුගේ සාමාන්‍ය සාපේක්‍ෂතාවාදයේ විශේෂ අවස්ථාවක් බවට සඳහනකි. විශේෂ සාපේක්ෂතාවාදය අදාළ වන්නේ අවකාශ කාලයේ වක්‍රය නොසැලකිය හැකි විශේෂ අවස්ථාවක පමණි, එනම් අවකාශ කාලය "පැතලි" වේ. විශේෂ සාපේක්ෂතාවාදය 1907 දී සූත්‍රගත කරන ලද අතර, ගුරුත්වාකර්ෂණය නිවැරදිව ඇතුළත් කිරීම සඳහා අයින්ස්ටයින් 1915 දී සාමාන්‍ය සාපේක්ෂතාවාදය සකස් කළේය.