පහත ඡේදයෙන්, ඇමරිකානු විප්ලවයට තුඩු දුන් බදු/ක්‍රියා මොනවාද?
1764–1766: පනවන ලද සහ ඉවත් කරන ලද බදු ප්‍රධාන ලිපි: සීනි පනත, මුදල් පනත, කාර්තුකරණ පනත්, මුද්දර පනත 1765, සහ ප්‍රකාශන පනත වැඩිදුර තොරතුරු: නියෝජනයකින් තොරව බදු අය කිරීමක් සහ අතථ්‍ය නියෝජනයක් නොමැත මුද්දර පනත 1765 යටත් විජිත පුවත්පතක 1764 පාර්ලිමේන්තුවේ නිවේදනයක් සීනි පනත සම්මත කරන ලද අතර, සීනි සහ මොලැසස් සඳහා පවතින තීරු බදු අඩු කළ නමුත් බලාත්මක කිරීම සහ එකතු කිරීමේ දැඩි පියවරයන් ලබා දුන්නේය. එම වසරේම, අග්‍රාමාත්‍ය ජෝර්ජ් ග්‍රෙන්විල් විසින් ආදායම් ඉහළ නැංවීම සඳහා යටත් විජිත සඳහා සෘජු බදු පැනවීමට යෝජනා කළ නමුත්, යටත් විජිත විසින්ම ආදායම ඉහළ නැංවීමට යම් ක්‍රමයක් යෝජනා කරන්නේ දැයි බැලීමට ඔහු ක්‍රියාමාර්ගය ප්‍රමාද කළේය. ග්‍රෙන්විල් 1762 දී ප්‍රකාශ කර ඇත්තේ ඇමරිකාවේ රේගු නිවාසවල මුළු ආදායම වසරකට ස්ටර්ලින් පවුම් 1ක් හෝ දෙදහසක් වන බවත්, එකතු කිරීම සඳහා ඉංග්‍රීසි භාණ්ඩාගාරය වසරකට පවුම් හත් අටදහසක් අතර මුදලක් ගෙවන බවත්ය. ඇඩම් ස්මිත් ද වෙල්ත් ඔෆ් නේෂන්ස් හි ලිවීය, පාර්ලිමේන්තුව "මෙතෙක් කිසි දිනෙක [ඇමරිකානු යටත් විජිතවලින්] කිසි දිනෙක ඉල්ලා නොසිටින අතර එය ඔවුන්ගේ සෙසු යටත්වැසියන් විසින් නිවසේ දී ගෙවන ලද මුදලට සාධාරණ සමානුපාතිකයකට පවා ළඟා විය." බෙන්ජමින් ෆ්‍රෑන්ක්ලින් පසුව 1766 දී පාර්ලිමේන්තුවේදී ඊට ප්‍රතිවිරුද්ධව සාක්ෂි දෙනු ඇත, ඇමරිකානුවන් දැනටමත් අධිරාජ්‍යය ආරක්ෂා කිරීමට විශාල දායකත්වයක් ලබා දී ඇති බව වාර්තා කළේය. ප්‍රංශ සහ ඉන්දියානු යුද්ධයේදී පමණක් ප්‍රංශයට එරෙහිව සටන් කිරීම සඳහා ප්‍රාදේශීය යටත් විජිත ආන්ඩු විසින් සොල්දාදුවන් 25,000ක් රැස් කර, සකස් කර, ගෙවා ඇති බව ඔහු තර්ක කළේය - බ්‍රිතාන්‍යය විසින්ම යවන ලද තරම් - ඒ සඳහා ඇමරිකානු භාණ්ඩාගාරවලින් මිලියන ගණනක් වියදම් කළේය. පාර්ලිමේන්තුව අවසානයේ 1765 මාර්තු මාසයේදී මුද්දර පනත සම්මත කරන ලද අතර එමඟින් පළමු වරට යටත් විජිත සඳහා සෘජු බදු පැනවීය. සියලුම නිල ලියකියවිලි, පුවත්පත්, අල්මානා සහ පත්‍රිකාවල මුද්දර—ක්‍රීඩා කාඩ්පත් තට්ටු පවා තිබීම අවශ්‍ය විය. බදු වැඩියි කියලා ජනපදවාසීන් විරුද්ධ වුණේ නැහැ. ඔවුන් ඇත්තටම අඩු විය. ඔවුන්ට බලපාන නීති සම්පාදනය සම්බන්ධයෙන් හඬක් නොදුන් පාර්ලිමේන්තුවේ ඔවුන්ගේ අඩු නියෝජනයට ඔවුහු විරුද්ධ වූහ. කෙසේ වෙතත්, බ්‍රිතාන්‍යයන් ඊට හාත්පසින්ම වෙනස් ප්‍රශ්නයකට ප්‍රතිචාර දැක්වීය: මෑත යුද්ධය අවසානයේ කිරුළට දේශපාලන වශයෙන් හොඳින් සම්බන්ධ වූ බ්‍රිතාන්‍ය හමුදා නිලධාරීන් 1,500 ක් පමණ සමඟ කටයුතු කිරීමට සිදු විය. ඔවුන් සම්පූර්ණ වැටුප් සහිතව ක්‍රියාකාරී රාජකාරියේ තබා ගැනීමට තීරණය කරන ලද නමුත් ඔවුන්ට සහ ඔවුන්ගේ අණටද කොහේ හෝ ස්ථානගත කිරීමට සිදු විය. සාම කාලය තුළ මහා බ්‍රිතාන්‍යයේ ස්ථාවර හමුදාවක් ස්ථානගත කිරීම දේශපාලනිකව පිළිගත නොහැකි වූ අතර, එබැවින් ඔවුන් ඇමරිකාවේ ස්ථානගත කර නව බද්ද හරහා ඇමරිකානුවන් ඔවුන්ට ගෙවීමට තීරණය කළහ. කෙසේ වෙතත් සොල්දාදුවන්ට හමුදා මෙහෙයුමක් නොතිබුණි; යටත් විජිතවලට වත්මන් තර්ජනයක් නොතිබූ නිසා ඔවුන් ජනපද ආරක්ෂා කිරීමට එහි නොසිටියේය. 1765 පනතින් ටික කලකට පසුව පිහිටුවන ලද ලිබර්ටි පුත්‍රයෝ බ්‍රිතාන්‍ය බදු නීති ක්‍රියාත්මක කළ නොහැකි බව සහතික කිරීම සඳහා මහජන පෙලපාලි, වර්ජනය කිරීම් සහ ප්‍රචණ්ඩත්වයේ තර්ජන භාවිතා කළහ. බොස්ටන්හි, ලිබර්ටි පුත්‍රයෝ උප අද්මිරාල්ටි උසාවියේ වාර්තා පුළුස්සා අගවිනිසුරු තෝමස් හචින්සන්ගේ නිවස කොල්ල කෑහ. ව්‍යවස්ථාදායකයන් කිහිපයක් එක්සත් ක්‍රියාමාර්ගයක් ඉල්ලා සිටි අතර, ජනපද නවයක් ඔක්තෝම්බර් මාසයේදී නිව් යෝර්ක් නගරයේ පැවති මුද්දර පනතේ සම්මේලනයට නියෝජිතයන් යවන ලදී. ජෝන් ඩිකින්සන්ගේ නායකත්වයෙන් යුත් මධ්‍යස්ථ මතධාරීන් අයිතීන් සහ දුක්ගැනවිලි පිළිබඳ ප්‍රකාශයක් සකස් කළේ නියෝජනයකින් තොරව සම්මත කරන ලද බදු ඉංග්‍රීසි ජාතිකයන් ලෙස ඔවුන්ගේ අයිතිවාසිකම් උල්ලංඝනය කරන බව පවසමින්, සහ යටත් විජිතවාදීන් බ්‍රිතාන්‍ය වෙළඳ භාණ්ඩ ආනයනය වර්ජනය කිරීමෙන් ඔවුන්ගේ අධිෂ්ඨානය අවධාරණය කළහ. වෙස්ට්මිනිස්ටර් හි පාර්ලිමේන්තුව අධිරාජ්‍යය පුරාවටම උත්තරීතර නීති සම්පාදනය කිරීමේ අධිකාරිය ලෙස සැලකූ අතර යටත් විජිත අනුමැතියකින් හෝ උපදේශනයකින් තොරව ඕනෑම බද්දක් අය කිරීමට අයිතියක් ඇත. යටත් විජිත නීත්‍යානුකූලව බ්‍රිතාන්‍ය පාර්ලිමේන්තුවට යටත් වූ බ්‍රිතාන්‍ය සංගත බව ඔවුහු තර්ක කළ අතර, යටත් විජිතවලට බැඳී පවතින නීති අතීතයේ දී පාර්ලිමේන්තුව විසින් සම්පාදනය කර ඇති අවස්ථා ගණනාවක් පෙන්වා දුන්හ. බ්‍රිතාන්‍ය ජනගහනයෙන් සුළුතරයක් පමණක් පාර්ලිමේන්තුවට නියෝජිතයින් තෝරා පත් කර ගත් බැවින්, බොහෝ බ්‍රිතාන්‍ය ජනතාව කළාක් මෙන්, යටත් විජිතවාදීන් "අථත්‍ය නියෝජනයක්" ඵලදායි ලෙස භුක්ති විඳින බව පාර්ලිමේන්තුව අවධාරනය කළේය. කෙසේ වෙතත්, ජේම්ස් ඔටිස් වැනි ඇමරිකානුවන් කිසිඳු යටත් විජිත මැතිවරණ කොට්ඨාශයක් සඳහා විශේෂයෙන් වගකිව යුතු කිසිවෙකු පාර්ලිමේන්තුවේ නොසිටි බැවින් ඔවුන් පාර්ලිමේන්තුවේ කිසිවකු විසින් "සැබෑ ලෙසම" නියෝජනය නොකළ බව කියා සිටියේය. 1765 ජූලි මාසයේදී රොකින්හැම් රජය බලයට පත් වූ අතර, මුද්දර බද්ද අවලංගු කරනවාද නැතහොත් එය බලාත්මක කිරීම සඳහා හමුදාවක් එවිය යුතුද යන්න පිළිබඳව පාර්ලිමේන්තුව විවාද කළේය. බෙන්ජමින් ෆ්‍රෑන්ක්ලින් ප්‍රංශ සහ ආදිවාසීන්ට එරෙහි යුද්ධ මාලාවකදී අධිරාජ්‍යය ආරක්ෂා කිරීම සඳහා මිනිස් බලය, මුදල් සහ රුධිරය විශාල වශයෙන් වැය කර ඇති බවත්, එම යුද්ධ සඳහා ගෙවීමට ඇති බදු අයුක්තිසහගත සහ බලවත් බවත් පැහැදිලි කරමින්, අවලංගු කිරීම සඳහා නඩුවක් ඉදිරිපත් කළේය. කැරැල්ලක් ඇති කරන්න. පාර්ලිමේන්තුව එකඟ වී 1766 පෙබරවාරි 21 වන දින බද්ද අවලංගු කරන ලදී, නමුත් ඔවුන් 1766 මාර්තු ප්‍රකාශන පනතේ "සියලු අවස්ථා වලදී" යටත් විජිත සඳහා නීති සෑදීමේ පූර්ණ බලය තමන් සතුව ඇති බව අවධාරනය කළහ. කෙසේ වෙතත් අවලංගු කිරීම යටත් විජිතවල පුලුල්ව සැමරීමට හේතු විය. 1767–1773: ටවුන්ෂෙන්ඩ් පනත් සහ තේ පනත ප්‍රධාන ලිපි: ටවුන්ෂෙන්ඩ් පනත් සහ තේ පනත වැඩිදුර තොරතුරු: 1772 අර්බුදය, මැසචුසෙට්ස් චක්‍රලේඛ ලිපිය, බොස්ටන් සමූලඝාතනය සහ බොස්ටන් ටී පාටි III ලිපිය, ජෝන් ඩිකින්සන්ගේ ලිපිවලින් ප්‍රකාශිත පෙන්සිල්වේනියා ක්‍රොනිකල්, දෙසැම්බර් 1767, 1767 දී, පාර්ලිමේන්තුව විසින් කඩදාසි, වීදුරු සහ තේ ඇතුළු ප්‍රධාන භාණ්ඩ ගණනාවක් සඳහා තීරුබදු පනවා ඇති ටවුන්ෂෙන්ඩ් පනත් සම්මත කරන ලද අතර වෙළඳ රෙගුලාසි වඩාත් දැඩි ලෙස ක්‍රියාත්මක කිරීම සඳහා බොස්ටන්හි රේගු මණ්ඩලයක් පිහිටුවන ලදී. නව බදු පැනවූයේ ඇමරිකානුවන් විරුද්ධ වන්නේ අභ්‍යන්තර බදුවලට මිස රේගු බදු වැනි බාහිර බදුවලට නොවන බවට වූ විශ්වාසය මතය. කෙසේ වෙතත්, ඔහුගේ පුළුල් ලෙස කියවන ලද පත්‍රිකාවේ, පෙන්සිල්වේනියාවේ ගොවියෙකුගේ ලිපි, ජෝන් ඩිකින්සන් පනත්වල ව්‍යවස්ථානුකූලභාවයට එරෙහිව තර්ක කළේ ඒවායේ අරමුණ ආදායම ඉහළ නැංවීම මිස වෙළඳාම නියාමනය කිරීම නොවන බැවිනි. යටත් විජිතවාදීන් බදුවලට ප්‍රතිචාර දැක්වූයේ බ්‍රිතාන්‍ය භාණ්ඩ නව වර්ජනයක් සංවිධානය කිරීමෙනි. කෙසේ වෙතත්, ටවුන්ෂෙන්ඩ් පනත් මගින් බදු අය කරන ලද භාණ්ඩ බහුලව භාවිතා වූ බැවින් මෙම වර්ජනයන් අඩු ඵලදායී විය. 1768 පෙබරවාරියේදී, මැසචුසෙට්ස් බොක්කෙහි රැස්වීම අනෙකුත් ජනපදවලට ප්‍රතිරෝධය සම්බන්ධීකරණය කරන ලෙස ඉල්ලා චක්‍රලේඛන ලිපියක් නිකුත් කළේය. එම ලිපිය අවලංගු කිරීම ප්‍රතික්ෂේප කිරීම නිසා ආණ්ඩුකාරවරයා සභාව විසුරුවා හැරියේය. මේ අතර, 1768 ජූනි මාසයේදී බොස්ටන්හි කෝලාහලයක් හටගත්තේ ජෝන් හැන්කොක්ට අයත් ලිබර්ටි නමැති ස්ලූප් තොගය හොර රහසේ ගෙන යාමේ චෝදනාව මත අත්පත් කර ගැනීම හේතුවෙනි. රේගු නිලධාරීන්ට පලා යාමට සිදු වූ අතර, බ්‍රිතාන්‍යයන් බොස්ටන් වෙත හමුදා යෙදවීමට පොළඹවන ලදී. බොස්ටන් නගරයේ රැස්වීමක් පාර්ලිමේන්තු නීතිවලට කීකරු නොවන බව ප්‍රකාශ කළ අතර සමුළුවක් කැඳවන ලෙස ඉල්ලා සිටියේය. සම්මුතියක් රැස් වූ නමුත් එය විසුරුවා හැරීමට පෙර මෘදු විරෝධයක් නිකුත් කළේය. 1769 ජනවාරියේදී, පාර්ලිමේන්තුව නොසන්සුන්තාවයට ප්‍රතිචාර දැක්වූයේ, රාජද්‍රෝහී පනත 1543 නැවත සක්‍රීය කිරීම මගින්, රාජධානියෙන් පිටත යටත්වැසියන්ට එංගලන්තයේ රාජද්‍රෝහී නඩු විභාගවලට මුහුණ දීමට කැඳවීමෙනි. මැසචුසෙට්ස් හි ආණ්ඩුකාරවරයාට එම දේශද්‍රෝහීත්වය පිළිබඳ සාක්ෂි එකතු කරන ලෙස උපදෙස් දෙන ලද අතර, එය ක්‍රියාත්මක නොවූවත් තර්ජනය පුලුල්ව පැතිරුනු කෝපයට හේතු විය. 1770 මාර්තු 5 වැනිදා බොස්ටන් වීදියක බ්‍රිතාන්‍ය සොල්දාදුවන් පිරිසක් වටා විශාල ජනකායක් රැස්ව සිටියහ. හිමබෝල, ගල් හා සුන්බුන් ඔවුන් වෙත විසි කරමින්, තර්ජනය කරමින් සමූහයා වැඩි විය. එක් සොල්දාදුවෙක් පොලු පහරවල් ගසා වැටී ඇත. වෙඩි තැබීමට නියෝගයක් නොතිබුණද, භීතියට පත් සොල්දාදුවන් සමූහයා වෙත වෙඩි තැබූහ. ඔවුන් 11 දෙනෙකුට පහර දුන්නා; වෙඩි තැබීමෙන් තුවාල ලැබූ ස්ථානයේදීම සිවිල් වැසියන් තිදෙනෙකු මිය ගිය අතර, සිද්ධියෙන් ටික වේලාවකට පසු දෙදෙනෙකු මිය ගියේය. මෙම සිදුවීම ඉතා ඉක්මනින් බොස්ටන් සංහාරය ලෙස හැඳින්විණි. සොල්දාදුවන් නඩු විභාග කර නිදහස් කරන ලදී (ජෝන් ඇඩම්ස් විසින් ආරක්ෂා කරන ලදී), නමුත් පුළුල් විස්තර කිරීම් ඉක්මනින්ම යටත් විජිත හැඟීම් බ්‍රිතාන්‍යයන්ට එරෙහිව හැරවීමට පටන් ගත්තේය. මෙය බි‍්‍රතාන්‍යය සහ මැසචුසෙට්ස් ප‍්‍රාන්තය අතර සබඳතාවයේ පහළ යන සර්පිලාකාරය වේගවත් කළේය. 1770 දී නෝර්ත් සාමිවරයා යටතේ නව අමාත්‍යාංශයක් බලයට පත් වූ අතර, බදු අය කිරීමේ අයිතිය පවත්වා ගනිමින් ආදායම් උපයා ගැනීමේ උත්සාහය අත්හැර දමා තේ සඳහා වූ බද්ද හැර අනෙකුත් සියලුම බදු පාර්ලිමේන්තුව විසින් ඉවත් කරන ලදී. මෙය තාවකාලිකව අර්බුදය නිරාකරණය කළ අතර, බ්‍රිතාන්‍ය භාණ්ඩ වර්ජනය කිරීම බොහෝ දුරට නතර විය, සැමුවෙල් ඇඩම්ස් වැනි වඩාත් රැඩිකල් දේශප්‍රේමීන් පමණක් දිගටම උද්ඝෝෂණයේ යෙදී සිටියහ. නාරගන්සෙට් බොක්කෙහි schooner. 1772 ජුනි මාසයේදී, ජෝන් බ්‍රවුන් ඇතුළු ඇමරිකානු දේශප්‍රේමීන්, ජනප්‍රිය නොවන වෙළඳ රෙගුලාසි දැඩි ලෙස ක්‍රියාත්මක කරමින් සිටි බ්‍රිතාන්‍ය යුද නෞකාවක් ගිනි තැබූ අතර එය ගෑස්පී ප්‍රශ්නය ලෙස හැඳින්වේ. මෙම සම්බන්ධය රාජද්‍රෝහී විය හැකි බවට විමර්ශනය කරන ලද නමුත් කිසිදු පියවරක් ගෙන නොමැත. 1772 දී, පළාත් පාලන ආයතන විසින් ගෙවා ඇති මැසචුසෙට්ස් හි ආණ්ඩුකාරවරුන්ට සහ විනිසුරුවන්ට ස්ථාවර වැටුප් ගෙවීමට ඔටුන්න අදහස් කරන බව දැනගන්නට ලැබුණි. මෙය යටත් විජිත නියෝජිතයින්ගේ රජය කෙරෙහි ඇති බලපෑම අඩු කරනු ඇත. බොස්ටන්හි සැමුවෙල් ඇඩම්ස් නව ලිපි හුවමාරු කමිටු නිර්මාණය කිරීම ආරම්භ කළ අතර, එය ජනපද 13ම දේශප්‍රේමීන් සම්බන්ධ කර අවසානයේ කැරලිකාර රජයක් සඳහා රාමුවක් සැපයීය. විශාලතම යටත් විජිතය වන වර්ජිනියා, 1773 මුල් භාගයේදී එහි ලිපි හුවමාරු කමිටුව පිහිටුවන ලද අතර, එහි පැට්‍රික් හෙන්රි සහ තෝමස් ජෙෆර්සන් සේවය කළහ. 7,000 සිට 8,000 දක්වා දේශප්‍රේමීන් යටත් විජිත සහ ප්‍රාදේශීය මට්ටම්වල ලිපි හුවමාරු කමිටුවල සේවය කළ අතර, ඔවුන්ගේ ප්‍රජාවන්හි නායකත්වයෙන් වැඩි ප්‍රමාණයක් ඇතුළත් විය. හිතවත් අය බැහැර කළා. කමිටු බ්‍රිතාන්‍ය ක්‍රියාවන්ට ඇමරිකානු ප්‍රතිරෝධයේ නායකයින් බවට පත් වූ අතර පසුව ප්‍රාන්ත සහ ප්‍රාදේශීය මට්ටමින් බොහෝ දුරට යුද ප්‍රයත්නයන් තීරණය කරන ලදී. පළමු කොන්ටිනෙන්ටල් කොන්ග්‍රසය බ්‍රිතාන්‍ය නිෂ්පාදන වර්ජනය කිරීමට තීරණය කළ විට, යටත් විජිත සහ ප්‍රාදේශීය කමිටු භාර ගත් අතර, වෙළඳ වාර්තා පරීක්ෂා කිරීම සහ බ්‍රිතාන්‍ය භාණ්ඩ ආනයනය කිරීමෙන් වර්ජනය නොසලකා හැරීමට උත්සාහ කළ වෙළඳුන්ගේ නම් ප්‍රකාශයට පත් කිරීම. 1773 දී, මැසචුසෙට්ස් ආණ්ඩුකාර තෝමස් හචින්සන් විසින් යටත් විජිතවාදීන්ට සියලු ඉංග්‍රීසි නිදහස භුක්ති විඳිය නොහැකි බව ප්‍රකාශ කරන ලද පුද්ගලික ලිපි ප්‍රකාශයට පත් කරන ලද අතර, ලුතිනන් ආණ්ඩුකාර ඇන්ඩෘ ඔලිවර් යටත් විජිත නිලධාරීන්ට සෘජුවම මුදල් ගෙවන ලෙස ඉල්ලා සිටියේය. ලිපිවල අන්තර්ගතය ඇමරිකානු අයිතීන්ට එරෙහි ක්‍රමානුකූල කුමන්ත්‍රණයක සාක්ෂියක් ලෙස භාවිතා කරන ලද අතර මිනිසුන්ගේ ඇස් හමුවේ හචින්සන් අපකීර්තියට පත් විය. යටත් විජිත සභාව ඔහු නැවත කැඳවන ලෙස ඉල්ලා සිටියේය. යටත් විජිත සඳහා වූ තැපැල්පති ජෙනරාල් බෙන්ජමින් ෆ්‍රෑන්ක්ලින් තමා ලිපි පිට කළ බව පිළිගත් අතර එය බ්‍රිතාන්‍ය නිලධාරීන් විසින් ඔහුට බැණ වැදී ඔහුගේ තනතුරෙන් ඉවත් කිරීමට හේතු විය. 1773 දෙසැම්බර් 16 වන දින සැමුවෙල් ඇඩම්ස් සහ ලිබර්ටි පුත්‍රයන්ගේ නායකත්වයෙන් යුත් බොස්ටන් තේ සාදය ඇමරිකානු දේශප්‍රේමී ප්‍රබන්ධයේ ප්‍රධාන අංගයක් බවට පත්ව ඇත. මේ අතර, බ්‍රිතාන්‍ය නැගෙනහිර ඉන්දීය සමාගමට බදු නොගෙවූ ලන්දේසි තේ අඩුවෙන් විකිණීමට උපකාර කිරීම සඳහා යටත් විජිතවලට අපනයනය කරන ලද බදු අය කරන ලද තේවල මිල අඩු කරමින් තේ පනත පාර්ලිමේන්තුව විසින් සම්මත කරන ලදී. යටත් විජිත වෙළෙන්දන් මග හැරීම සඳහා තේ විකිණීම සඳහා විශේෂ තොගකරුවන් පත් කරන ලදී. මෙම පනතට බදුවලට එරෙහි වූවන් සහ ව්‍යාපාර අහිමි වීමට සිටි ජාවාරම්කරුවන් විසින් විරුද්ධ විය.[උපුටා ගැනීම අවශ්‍ය වේ] බොහෝ අවස්ථාවන්හිදී, ඇමරිකානුවන් විසින් තොගකරුවන්ට ඉල්ලා අස්වීමට බල කරන ලද අතර තේ ආපසු හරවන ලද නමුත් මැසචුසෙට්ස් ආණ්ඩුකාර හචින්සන් එය ප්‍රතික්ෂේප කළේය. බොස්ටන් වෙළෙන්දන්ට පීඩනයට යටත් වීමට ඉඩ දෙන්න. බොස්ටන්හි නගර රැස්වීමක් තේ ගොඩ නොයනු ඇතැයි තීරණය කළ අතර විසුරුවා හැරීමට ආණ්ඩුකාරවරයාගේ ඉල්ලීම නොසලකා හැරියේය. 1773 දෙසැම්බර් 16 වන දින සැමුවෙල් ඇඩම්ස්ගේ නායකත්වයෙන් සහ ස්වදේශිකයන්ගේ පෙනුම අවුස්සන ලෙස සැරසී සිටි පිරිමින් පිරිසක් නැගෙනහිර ඉන්දියා සමාගමේ නැව්වලට ගොඩ වී පවුම් 10,000 ක් වටිනා තේ තොගයක් (2008 දී දළ වශයෙන් පවුම් 636,000) බැහැර කළහ. බොස්ටන් වරායට. දශක ගණනාවකට පසුව, මෙම සිදුවීම බොස්ටන් තේ සාදය ලෙස හඳුන්වනු ලැබූ අතර එය ඇමරිකානු දේශප්‍රේමී ප්‍රබන්ධයේ සැලකිය යුතු කොටසක් ලෙස පවතී. 1774-1775: නොඉවසිය හැකි ක්‍රියා ප්‍රධාන ලිපිය: නොඉවසිය හැකි ක්‍රියා වැඩිදුර තොරතුරු: ක්විබෙක් පනත සහ මහාද්වීපික සංගමය A 1774 ලන්ඩන් සඟරාවේ කැටයම් කිරීම, බොස්ටන් වරාය පනතේ කතුවරයා වන අගමැති නෝර්ත්, නොඉවසිය හැකි පනත් ඇමරිකාවේ උගුරට බල කරන ආකාරය නිරූපණය කරයි. අගවිනිසුරු මෑන්ස්ෆීල්ඩ් සාමිවරයා විසින් ආයුධ සීමා කර ඇති අතර, ඉරිතලා ගිය "බොස්ටන් පෙත්සමක්" ඇය අසල බිම පාගා ඇත. සැන්ඩ්විච් සාමිවරයා ඇගේ පාද පහත් කර ඇගේ සිවුරු දෙස බලයි; ඔවුන් පිටුපසින්, ප්‍රංශය සහ ස්පාඤ්ඤය බලා සිටියදී බ්‍රිටැනියා මාතාව අඬනවා. එංගලන්තය කෙරෙහි යටත් විජිත මතය තවදුරටත් අඳුරු කරමින්, නොඉවසිය හැකි පනත් ලෙස හැඳින්වෙන පියවර කිහිපයක් සම්මත කිරීමෙන් බ්‍රිතාන්‍ය රජය ප්‍රතිචාර දැක්වීය. ඒවා බ්‍රිතාන්‍ය පාර්ලිමේන්තුව විසින් පනවන ලද නීති හතරකින් සමන්විත විය. පළමුවැන්න මැසචුසෙට්ස් ප්‍රඥප්තිය වෙනස් කළ සහ නගර රැස්වීම් සීමා කළ මැසචුසෙට්ස් රජයේ පනතයි. දෙවන පනත වූයේ, නඩු විභාග කළ යුතු සියලුම බ්‍රිතාන්‍ය සොල්දාදුවන් යටත් විජිතවල නොව බ්‍රිතාන්‍යයට ඉදිරිපත් කළ යුතු බවට නියෝග කළ යුක්තිය පරිපාලනය කිරීමේ පනතයි. තුන්වන පනත වූයේ බොස්ටන් වරාය පනත වන අතර, බොස්ටන් තේ සාදයේදී බ්‍රිතාන්‍යයන්ට අහිමි වූ තේ සඳහා වන්දි ගෙවන තෙක් බොස්ටන් වරාය වසා දැමීය. සිව්වන පනත වූයේ 1774 කාර්තුගත කිරීමේ පනත වන අතර, රාජකීය ආණ්ඩුකාරවරුන්ට අයිතිකරුගේ අවසරයකින් තොරව පුරවැසියන්ගේ නිවෙස්වල බ්‍රිතාන්‍ය හමුදා පදිංචි කිරීමට අවසර දුන්නේය. ඊට ප්‍රතිචාර වශයෙන්, මැසචුසෙට්ස් දේශප්‍රේමීන් සෆොල්ක් විසඳුම් නිකුත් කළ අතර, බ්‍රිතාන්‍ය යටත් විජිත බොස්ටන් නගරයෙන් පිටත මිලීෂියා පුහුණු කිරීම ආරම්භ කළ පළාත් කොංග්‍රසය නමින් විකල්ප ඡායා රජයක් පිහිටුවා ගත්හ. 1774 සැප්තැම්බරයේදී, පළමු මහාද්වීපික සම්මේලනය, සාකච්ඡා කිරීම සහ සාමූහික ක්‍රියාකාරකම් සඳහා වාහනයක් ලෙස සේවය කිරීම සඳහා එක් එක් ජනපදයේ නියෝජිතයන්ගෙන් සමන්විත විය. රහසිගත විවාද අතරතුර, කොන්සර්වේටිව් ජෝසප් ගැලෝවේ බ්‍රිතාන්‍ය පාර්ලිමේන්තුවේ ක්‍රියාවන් අනුමත කිරීමට හෝ ප්‍රතික්ෂේප කිරීමට හැකි යටත් විජිත පාර්ලිමේන්තුවක් නිර්මාණය කිරීමට යෝජනා කළ නමුත් ඔහුගේ අදහස 6 සිට 5 දක්වා ඡන්දයකින් සභාගත වූ අතර පසුව වාර්තාවෙන් ඉවත් කරන ලදී. අවශ්‍ය] කොන්ග්‍රසය 1774 දෙසැම්බර් 1 දින සිට සියලුම බ්‍රිතාන්‍ය භාණ්ඩ වර්ජනය කිරීමට කැඳවුම් කළේය; කොන්ග්‍රසය විසින් බලය පවරන ලද නව ප්‍රාදේශීය කමිටු මගින් එය බලාත්මක කරන ලදී.
බ්‍රිතාන්‍ය පාර්ලිමේන්තුව විසින් සම්මත කරන ලද පහත සඳහන් පනත් ඇමරිකානු විප්ලවයට තුඩු දුන්නේය: 1) 1764 දී සීනි පනත මගින් සීනි බදු සඳහා බලාත්මක කිරීම සහ එකතු කිරීමේ දැඩි ක්‍රියාමාර්ග සපයන ලදී. 2) 1765 මුද්දර පනත මගින් නිල ලේඛන, පුවත්පත්, අල්මානා, පත්‍රිකා සහ කාඩ් සෙල්ලම් සඳහා සෘජු බදු පැනවීය. 3) 1766 ප්‍රකාශන පනත මගින් බ්‍රිතාන්‍ය පාර්ලිමේන්තුව ඇමරිකානු යටත් විජිත සඳහා සම්පූර්ණ බදු බලතල රඳවා තබා ගන්නා බව ප්‍රකාශ කළේය. 4) 1767 දී ටවුන්ෂෙන්ඩ් පනත මගින් කඩදාසි, වීදුරු සහ තේ වැනි භාණ්ඩ සඳහා තීරු බදු එකතු කරන ලදී. 5) 1773 තේ පනත මගින් බ්‍රිතාන්‍ය නැගෙනහිර ඉන්දියා සමාගමට ප්‍රතිලාභ ලබා දීම සඳහා තේ සඳහා බදු අඩු කරන ලදී. 6) 1774 දී ඊනියා නොඉවසිය හැකි පනත් ඇමරිකානු යටත් විජිත මත බ්‍රිතාන්‍යයේ ස්වෛරීභාවය වැඩි කරන නීති 4 කින් සමන්විත විය. නගර රැස්වීම් සීමා කිරීම, ඇමරිකානු යටත් විජිතවල සිදු කරන ලද අපරාධ සඳහා බ්‍රිතාන්‍ය සොල්දාදුවන් උත්සාහ කිරීම, බොස්ටන් වරාය වසා දැමීම සහ පුරවැසියන්ගේ නිවෙස්වල බ්‍රිතාන්‍ය හමුදා නවාතැන් ගැනීම අවශ්‍ය කිරීම මෙම නීතිවලට බ්‍රිතාන්‍යයේ අයිතිවාසිකම් ඇතුළත් වේ.