 වසංගතයෙන් ජර්නල සටහනක් ලියන්න.
මම අන්තිම වතාවට ජර්නලයක් තැබුවා මට මතක නැහැ. මම කුඩා ගැහැණු ළමයෙකු ලෙස නිරන්තරයෙන් ලිවීමට පුරුදුව සිටියෙමි: නත්තල් හෝ මගේ උපන්දිනයේදී මට තෑගි කළ වර්ණවත් සටහන් පොත්වල. ඒවා අඩක් පිරුණු විට මම සෑම විටම ඒවා අත්හැරියෙමි. සමහර විට මම "කාර්යබහුල" නම් හතරෙන් එකක්. සත්‍යය නම්, මා හැර අන් කිසිවකු මට පැවසීමට ඇති දේ ගැන සැලකිල්ලක් නොදක්වන බව මට වැටහුණු විට මම ඔවුන්ව අත්හැරියෙමි; මම රැකබලා ගැනීම නතර කළ විට; මම විශේෂයෙන් ගැඹුරු නොවන බව මට වැටහෙන විට. මේ පාරත් එහෙම වෙන්න පුළුවන්. දැන් වෙනස නම්, මම ගැඹුරු කිසිවක් නොකියුවත්: කාලය ගැඹුරු ය. අපි ජීවත් වන්නේ ගෝලීය වසංගතයක් හරහා, අපගේ නිවෙස්වල සැඟවී සිටින අතර, අපට ආසාදනය නොවේ යැයි බලාපොරොත්තු වන අතර නොදැනුවත්වම අන් අයට ආසාදනය වේ. අපි ඇවිදින්න යන විට පදික වේදිකාවේ මිනිසුන් මඟ හැරීම, පැයක් පෝලිමේ සිට සිල්ලර කඩයෙන් පසු යමක් රැගෙන යන විට වහාම අත් සේදීමට අවශ්‍ය වීම. ඊයේ, සිල්ලර බඩු සාප්පු යෑමට මගේ වාරය විය. මගේ සහකරු අපේ ලකුණු වලින් බහුතරයක් ලබාගෙන තිබුණා. මම ඔහු සමඟ අවසන් වරට සම්බන්ධ වූයේ සති කිහිපයකට පෙර, ඔබ බ්ලොක් වටා රේඛාවක් අපේක්ෂා කිරීමට පෙරය. අපි සෙනසුරාදා දිනක වේලාසනින් අවදි වී සිටි අතර, මද වැස්සක් ඇද හැලෙමින් තිබුනි, එබැවින් මම ඔහුට ඒත්තු ගැන්වුවෙමි, එහි සිටි සියල්ලන්ටම පහර දීමට අපි වීදියේ මෝලී ස්ටෝන්ස් වෙත යා යුතු බව. අපි එන විට 12 දෙනෙක් පමණ පෙළ ගැසී සිටි අතර, අපි අපගේ මෝටර් රථයේ කඳේ ජීවත් වන කුඩා මල් කුඩයක් යටට වී සිටියෙමු. මම ලන්ඩනයට වැඩ චාරිකාවක යෙදී සිටියදී මෙම විශේෂිත කුඩය මගේ ආයතනික කාඩ්පතට ආරෝපණය කර ඇති අතර, එය යන්තම් ක්‍රියාකාරී වුවද, මම එය ඉවතට විසි නොකරමි. මොලී ස්ටෝන්ස් පිටත බලා සිටින විට අපව ආවරණය කිරීමට එය විවෘත කළ මම නැවත ලන්ඩනයට යාමට දවල් සිහින මැව්වෙමි. කොහෙත්ම ගමන් ගැන. බ්‍රන්ච් අමුද්‍රව්‍ය සඳහා සිල්ලර වෙළඳසැලකට දිව යාමට හැකි වීම සහ ඊට වඩා දෙයක් නැත. විශේෂයෙන් ආක්‍රමණශීලී රාත්‍රියකින් පසු මොලී ස්ටෝන්ස් සෑම විටම බ්‍රන්ච් අමුද්‍රව්‍ය සඳහා අපගේ ගමනාන්තය විය. මට රාත්‍රී කාලය මග හැරුණි: ජනාකීර්ණ බාර්, ඔබට ඇසීමට පමණක් ඔබේ හඬ අවදි කිරීමට සිදු විය, නමුත් ඔබේ හොඳම මිතුරා ඔබේ කනට කෑ ගසන විට තවමත් කෝපයට පත් විය. මොලී ස්ටෝන්ස් වෙත ඒ ගමන නොහඬා යන්නට මම සමත් වුණෙමි. මම සහ මගේ සහකරු අවසන් වරට එම මොලී ස්ටෝන්ස් වෙත ගිය විට, නගරාධිපති බ්‍රීඩ් සැන් ෆ්‍රැන්සිස්කෝව නවාතැන් ගැනීමට යොමු කිරීමට පෙර ඉරිදා විය. සමාජ දුරස්ථ අවශ්‍යතා කිසිවක් නොතිබූ අතර, උමතු සාප්පු සවාරි යන්නන් විසින් ගබඩාව යටපත් කරන ලදී. අන්තරාලවල මිනිස්සු එකිනෙකා හැප්පුනා. කඩදාසි භාණ්ඩ සොරකම් කර තිබුණි. ඕට් කිරි කොහේවත් තිබුණේ නැත. අපි මොලී ස්ටෝන්ස් තෝරා ගත්තේ එය සැන් ෆ්‍රැන්සිස්කෝ හි මිල අධිකම සිල්ලර වෙළඳසැල වන නිසාත්, සියලු දෙනාම එහි ගබඩා කරනු ඇතැයි අපි නොසිතුවෙමු. නමුත් මේ සැන් ෆ්රැන්සිස්කෝ, ඒ නිසා අපි වැරදියි. මහලු කාන්තාවක් සාප්පුව හරහා සෙමින් ගමන් කරන ආකාරය මම දුටුවෙමි. මගේ සහකරු වැඩි දුරක් නොසිටි නිසා, මම ඔහුව සොයාගෙන ගැඹුරු හුස්මක් ගැනීමට සමත් වූ අතර, එවිට මට කලබලකාරී ප්‍රහාරයක් වළක්වා ගත හැකි විය. ඉතින්, මම මගේ පළමු ඒකපුද්ගල සිල්ලර වෙළඳාම බලා නොසිටියේ මන්දැයි ඔබට තේරුම් ගත හැකිය. මම SOMA හි Costco තෝරා ගත්තේ මාකට් එකට දකුණින් ජීවත් වන්නේ ඉතා සුළු පිරිසක් නිසා සහ එය වැඩ සතියේ මැද භාගය විය: සමහර විට ඔබට සම්පූර්ණ ආහාර හෝ Trader Joe වෙත ඉක්මන් ගමනක් සඳහා Zoom රැස්වීම්වලින් රිංගා යා හැක, නමුත් Costco යනු වික්‍රමයකි, කැපවීමකි. හොඳයි, මම වගේම සිය ගණනක් කැප වුණා. බොහෝ විට වැසිකිලි කඩදාසි රෝල් 30 ක් සුරක්ෂිත කිරීමට. මම උදේ 10 ට කොස්ට්කෝ වාහන නැවැත්වීමේ ගරාජය විවෘත කරන විට එයට ඇදුනෙමි. මම හොඳ සලකුණක් ලෙස ගත් මෝටර් රථ ඇතුළු වීමට බලා සිටියේ නැත. ස්වයං සටහන: වසංගතයක හොඳ සලකුනු නොමැත. මම අවසානයේ වාහන නැවැත්වීමේ ස්ථානයක් සොයා ගත් පසු, මම ඉඩම වටේ සැරිසැරුවෙමි, කිසිදා නිම නොවන තාවකාලික ගුවන් තොටුපල ආරක්ෂක රේඛාවක් ලෙස හැඟෙන දේ පිටුපස මා සොයා ගැනීමට පමණි, අනතුරු ඇඟවීමේ පටියකින් කඩිමුඩියේ නිර්මාණය කර, මුහුණු ආවරණයක් පැළඳ සිටින කොස්ට්කෝ සේවකයෙකු විසින් කම්මැලි ලෙස නිරීක්ෂණය කරන ලදී. මෙගාෆෝන්. සෑම මිනිත්තු කිහිපයකට වරක් ඔහු අපට මතක් කළේ අඩි හයක් දුරින් සිටින ලෙසයි. බලා පොරොත්තුවෙන් හිටියත් මම ලෑස්ති වෙලා ආවා. මගේ මුහුණ සම්පූර්ණයෙන්ම N95 වෙස් මුහුණකින් වැසී තිබුනි, මම පිළිගන්නවා, මට වරදකාරී හැඟීමක් ඇති වුණා. ඇමරිකාව පුරා සිටින සෞඛ්‍ය සේවකයින්ට PPE අවශ්‍ය වූ අතර, මෙන්න මම, එක් කණ්ඩායමක් පැළඳ කොස්ට්කෝ හි පෝලිමේ සිටිමි. පසුගිය ගිනි සිළුවෙන් පසු මම පැකට් 10 ක් මිල දී ගෙන තිබූ අතර ඒවා පරිත්‍යාග කිරීමට නොහැකි වන පරිදි ඇසුරුමේ මුද්‍රාව කැඩී ඇත. මගේ වෙස් මුහුණ මට කුඩා දරුවෙකු හෝ කාටූන් චරිතයක් වැනි හැඟීමක් ඇති කරයි: එය මගේ නිකටේ සිට මගේ ඇහිබැමිවල පතුල දක්වා විහිදේ. එය සම්පූර්ණ කිරීම සඳහා, මම ස්කී අත්වැසුම් රොක් කරමි (ප්ලාස්ටික් පැමිණීමට නොහැකි තරම්ය), සහ මගේ දුරකථනයෙන් ඩේලි හි කථාංග කිහිපයක් බාගත කර ඇත. මම නැවතුම් හයක් හෝ ඊට වැඩි ප්‍රමාණයක් ඇති රේඛාවේ පිටුපසින් මගේ ස්ථානය ලබාගෙන මයිකල් බාබරෝ සමඟ සම්බන්ධ වීමට තීරණය කරමි. මම දැන් වසරකට වැඩි කාලයක් තිස්සේ ද ඩේලි වෙත සවන් දී සිටිමි: සෑම දිනකම පාහේ, එක්කෝ මගේ ගමනේදී හෝ උදේ වැඩ කරන අතරතුර. නමුත් නිරෝධායනය වූ දා සිට, මම කනගාටුදායක ලෙස එම පුරුද්ද අත්හැරියෙමි. ව්‍යායාම ශාලාවක් හෝ වැඩ කිරීමට සවාරියක් නොමැතිව එය මගේ කාලසටහනට පහසුවෙන් නොගැලපේ. මට මයිකල්ගේ "සහ අද ඔබ දැනගත යුතු තවත් දේ මෙන්න" පළමු කථාංගයේ ආසියාවේ - මුලින් ෂැංහයි හි තාක්ෂණික වාර්තාකරුවෙකු වන Paul Mozur සමඟ සංවාදයක් ඇතුළත් වේ. ඔහු, අනෙකුත් ඇමරිකානු වාර්තාකරුවන් අතලොස්සක් සමඟ, අවිධිමත් ලෙස චීනයෙන් තහනම් කර රට හැර යාමට බල කරන ලද අතර, ඔහු සිය චිත්තවේගීය ප්‍රතිචාරය සහ එයට හේතුව යන දෙකම බෙදා ගත්තේය. පසුව මම "වසංගතයේ හඬ" තෝරා ගත්තෙමි, එය කොටස් හතරකට කපා ඇත: වාර්තාකරුවන් පිට්ස්බර්ග්, කැන්සාස් සිටි, නිව් යෝර්ක් සහ සියැටල්හි වසංගතයෙන් බලපෑමට ලක් වූ ඇමරිකානුවන් සමඟ කතා කරයි. දැන් කෑගහන කුඩා දරුවන්ට ගෙදර අධ්‍යාපනය ලබා දෙන දෙමාපියන්. හිටපු වේටර්වරියක් දැන් ඇගේ මෝටර් රථයේ ජීවත් වන සිල්ලර වෙළඳසැලක රැකියාවක් ලබා ගැනීමට උත්සාහ කරයි, නමුත් ඇගේ උප්පැන්න සහතිකය සොයා ගැනීමට නොහැකි විය. ඇය COVID රෝගීන්ට ප්‍රතිකාර කරන නිසා තවදුරටත් ඇගේ මුණුබුරන් දැකිය නොහැකි හෙදියක්. ඔවුන් COVID-19 රෝගීන් දෙදෙනෙකු තහවුරු කළ විට රෝහලේදී පළමු රාත්‍රියේ ඇය සිහිපත් කිරීම අසා මම කඳුළු සලන්නෙමි. ඇයගේ සගයන් සමඟ අරමුණක් සහ සුහදතාවයක් දැනුණු නමුත්, එයින් අදහස් කරන්නේ ඇයගේ මුණුබුරන් සමඟ සතිපතා නිදා ගැනීමට ඇයට නොහැකි වනු ඇති බව ඇයට වහාම වැටහුණි. ඇය තම නිවසේ ඔවුන් වෙනුවෙන් සරසා ඇති කාමරය සහ ඔවුන්ගේ ඇඳන් සති ගණනක් හිස්ව පවතින ආකාරය විස්තරාත්මකව විස්තර කළාය. දිනපතා කථාංග තුනක්, සහ මම අවසානයේ කොස්ට්කෝ රේඛාවේ ප්‍රගතියක් ලබමින් සිටිමි, බෑවුම අවසන් කරමින්, අපගේ පාමුල රතු පටියකින් ඔබ සහ ඔබ ඉදිරියෙන් සහ පිටුපසින් සිටින පුද්ගලයින් අතර අවශ්‍ය අඩි 6 ක පරතරය පැහැදිලිව සලකුණු කරයි. දැවැන්ත ගබඩාව තුළට ගිය පසු, මම කඩදාසි භාණ්ඩ සඳහා පාඨමාලාවක් ප්‍රස්ථාර කර වැසිකිලි කඩදාසි සහ කඩදාසි තුවා සුරක්ෂිත කිරීම මගේ මෙහෙවර බවට පත් කරමි. එම පෙරමුණේ සාර්ථකත්වයක් බලා සිටීම වටී යැයි හැඟෙන අතර, මම අරමුණක් ඇතිව මගේ ලැයිස්තුවෙන් අයිතම පරීක්ෂා කිරීමට පටන් ගනිමි. Costco සේවකයින් උපාය මාර්ගිකව ගබඩාව පුරා ස්ථානගත කර ඇතත්, සාප්පු යන්නන්ට අඩි හයක් දුරින් සිටීමට මතක් කිරීම සඳහා මෙගාෆෝනයක් ඔසවන සෑම විටම, මෙම Costco සංචාරය සාමාන්‍ය දෙයක් බවට පත් කරන ක්‍රම කිහිපයක් තිබේ: මම මගේ සාප්පු කරත්තය දාරයට අසුරමි, බොහෝ දුර වියදම් කරමි. බොහෝ මුදල්, සහ ඉක්මනින් දොරෙන් පිටතට යන්න. සියල්ලටම වඩා, මගේ වෙස් මුහුණ ගලවා ගැනීමට මට බලා සිටිය නොහැක.