 පෘථිවියේ සිටින අවසාන පුද්ගලයා ලෙස ඔහුට හැඟෙන ආකාරය විස්තර කරන්න.
මම තනියෙන්. පාළුයි. පාළුයි. මට අහිමි බවක් දැනෙන අතර මුළු මිනිස් සංහතියම නිවී ගොස් ඇතැයි විශ්වාස කළ නොහැක, නමුත් මම මෙහි සිටිමි. ආහාර හා ජලය නොමැතිකම නිසා කුසගින්නෙන් පෙළීමට පෙර හුදකලාව මා මරා දමනු ඇත. මම තනියම, සදහටම සහ දවසක් යන විට මෙය මට අදහස් කරන්නේ කුමක්ද යන්න තේරුම් ගැනීමට මට දරාගත නොහැක. එකම සැනසීම මා සමඟ සතුන් යුවලක් සිටීමයි, මට කතා කළ හැකි අතර ආදරය කරුණාවේ භාෂාව නැති නොවේ. හැරෙන්නට, සැනසීමට, වැළඳ ගැනීමට, සිප ගැනීමට සහ වැළඳ ගැනීමට කිසිවකු නොමැති මේ පෘථිවියේ සිටින අවසාන මිනිසා ඔබ බව දැනගෙන පසුව තේරුම් ගැනීම බලවත් සංකල්පයකි. නැවත කිසිදාක මෙම හැඟීම් අතිමහත් සහ මානසික අවපීඩනය වේ. මම ඉදිරියට යන්නේ කෙසේද?