 ඇන්ටාක්ටිකාවේ දක්නට ලැබෙන වෘක්ෂලතාදිය පොදුවේ වෙන් වූ ආකාරයෙන් ලැයිස්තුගත කරන්න.
ඇන්ටාක්ටිකාව (/ænˈtɑːrktɪkə/) යනු පෘථිවියේ දකුණු කෙළවරේ සහ අඩුම ජනාකීර්ණ මහාද්වීපයයි. ඇන්ටාක්ටික් කවයට මුළුමනින්ම පාහේ දකුණින් පිහිටා ඇති අතර දකුණු සාගරයෙන් වටවී ඇත (ඇන්ටාක්ටික් සාගරය ලෙසද හැඳින්වේ), එය භූගෝලීය දක්ෂිණ ධ්‍රැවය අඩංගු වේ. ඇන්ටාක්ටිකාව පස්වන විශාලතම මහාද්වීපය වන අතර එය යුරෝපයට වඩා 40% ක් පමණ විශාල වන අතර වර්ග කිලෝමීටර 14,200,000 (වර්ග සැතපුම් 5,500,000) ක භූමි ප්‍රමාණයකින් යුක්ත වේ. ඇන්ටාක්ටිකාවේ වැඩි කොටසක් ඇන්ටාක්ටික් අයිස් තට්ටුවෙන් වැසී ඇති අතර සාමාන්‍ය ඝනකම කිලෝමීටර 1.9 (සැතපුම් 1.2) වේ. ඇන්ටාක්ටිකාව මහද්වීපවල සාමාන්‍යයෙන් ශීතලම, වියලිම සහ සුළං සහිතම වන අතර එය ඉහළම සාමාන්‍ය උන්නතාංශය ඇත. එය ප්‍රධාන වශයෙන් ධ්‍රැවීය කාන්තාරයක් වන අතර වාර්ෂික වර්ෂාපතනය වෙරළ දිගේ මිලිමීටර් 200 (අඟල් 8) ඉක්මවන අතර රට අභ්‍යන්තරයේ ඉතා අඩු අගයක් ගනී. ලෝකයේ මිරිදිය සංචිතවලින් 70% ක් පමණ ඇන්ටාක්ටිකාවේ ශීත කර ඇත, එය දිය වුවහොත් ගෝලීය මුහුදු මට්ටම මීටර් 60 (අඩි 200) කින් පමණ ඉහළ යනු ඇත. ඇන්ටාක්ටිකාව පෘථිවිය මත මනින ලද අඩුම උෂ්ණත්වය, −89.2 °C (−128.6 °F) සඳහා වාර්තාවක් තබා ඇත. වෙරළබඩ ප්‍රදේශ ගිම්හානයේදී 10 °C (50 °F) ට වඩා උෂ්ණත්වයකට ළඟා විය හැක. දේශීය සත්ත්ව විශේෂ අතර වේයන්, නෙමටෝඩාවන්, පෙන්ගුවින්, සීල් සහ ටාර්ඩිග්රේඩ් ඇතුළත් වේ. වෘක්ෂලතා ඇති තැන, එය බොහෝ විට ලයිකන හෝ පාසි ආකාරයෙන් පවතී. ඇන්ටාක්ටිකාවේ අයිස් රාක්ක මුලින්ම දකින්නට ඇත්තේ 1820 දී Fabian Gottlieb von Bellingshausen සහ Mikhail Lazarev විසින් මෙහෙයවන ලද රුසියානු ගවේෂණයකදීය. ඉන් පසු දශක කිහිපය තුළ ප්‍රංශ, ඇමරිකානු සහ බ්‍රිතාන්‍ය ගවේෂණවල වැඩිදුර ගවේෂණයන් සිදු විය. පළමු තහවුරු කරන ලද ගොඩබෑම 1895 දී නෝර්වීජියානු කණ්ඩායමක් විසින් සිදු කරන ලදී. 20 වන සියවසේ මුල් භාගයේදී, මහාද්වීපයේ අභ්‍යන්තරයට ගවේෂණ කිහිපයක් සිදු විය. බ්‍රිතාන්‍ය ගවේෂකයන් 1909 දී චුම්භක දක්ෂිණ ධ්‍රැවය වෙත ප්‍රථම වරට ළඟා වූ අතර භූගෝලීය දක්ෂිණ ධ්‍රැවයට ප්‍රථම වරට ළඟා වූයේ 1911 දී නෝර්වීජියානු ගවේෂකයන් විසිනි.
ලයිකන, පාසි.