 Carlos Ruiz Zafon ගේ The Shadow of the Wind පොත ගැන විචාරයක් ලියන්න
මොනතරම් ලස්සන පොතක්ද; එය මට මුරකාමි මතක් කරයි - ඉන්ද්‍රජාලික නමුත් තවමත් ඉතා පදනම් වී ඇත. සුළඟේ සෙවනැල්ල ඒ සඳහා සෑම දෙයක්ම ඇත: අද්භූත බාර්සිලෝනා, හද උණුසුම් කරන චරිත, කාව්‍යමය භාෂාව, කුතුහලය දනවන කුමන්ත්‍රණය. පොතේ භාෂාව සහ සැකසුම පුදුම සහගතයි. Zafon අතිශයින් දක්ෂයි, ඔහුගේ වචන අලංකාර සහ කාව්‍යමය ය, ඔහු විවිධ ආකාරවලින් බාර්සිලෝනා පින්තාරු කරයි: රාත්‍රියේ අඳුරු සහ ගොතික්, හෝ ප්‍රීතිමත් ප්‍රීතිමත් හෝ අඳුරු අඳුරු, සියල්ල චරිත මත රඳා පවතී. මම සුළඟේ සෙවනැල්ලේ නළු නිළියන්ට ආදරය කළා. සෑම චරිතයක්ම හොඳින් වර්ධනය වූ අතර සුදුසු පසුබිමක් ලබා දී ඇත. ඔවුන් අද්භූත හැරීම්වලදී එකිනෙකා සමඟ ගැටුණු අතර, ඩැනියෙල් සහ ක්ලාරා, හෝ ඩැනියෙල් සහ නූරියා වැනි ඔවුන්ගේ අන්තර්ක්‍රියා හදවත වෙව්ලන ඒවා විය. ඒත් ඔක්කොටම වඩා Zafon කියන්නේ අපූරු කතාවක්. මම ජූලියන් කැරක්ස් සහ ඩැනියෙල් අතර සමාන්තරවලට ප්‍රිය කළෙමි, සහ ඩැනියෙල්ගේ ජීවිතය ජූලියන්ගේ ජීවිතය සමඟ පැටලී ඇති ආකාරය. එය ඉන්ද්‍රජාලික යථාර්ථවාදය වැනි හැඟීමක් ඇති කරයි, සහ විනෝදාත්මක කියවීමක් ලබා දෙයි.