 උපරිම අන්තර් රාජ්‍ය සංක්‍රමණිකයන් සංඛ්‍යාවක් ලැබෙන ඉන්දියාවේ ඉහළම ප්‍රාන්ත 3 මොනවාද?
ඉන්දියාවේ පළමු ජන සංගණනය 1873 දී සිදු කරන ලදී. එතැන් සිට දශ වාර්ෂික සංගණනයක් 1881, 1891, 1901, 1911, 1921, 1931 සහ 1941 දී රජය විසින් පවත්වන ලදී. 1947 දී ඉන්දියාව නිදහස ලැබීමෙන් පසු, ඉන්දියානු රජය විසින් 1951 සිට සෑම වසර 10 කට වරක් සංගණනයක් සිදු කර ඇත. ඉන්දියාවේ සංගණනය ස්වදේශ කටයුතු අමාත්‍යාංශය යටතේ ඇති රෙජිස්ට්‍රාර් ජනරාල් කාර්යාලය සහ සංගණන කොමසාරිස් විසින් සිදු කරනු ලැබේ. ෆෙඩරල් රජයක් විසින් මෙහෙයවනු ලබන විශාලතම පරිපාලන කාර්යයන්ගෙන් එකකි. නවතම ජනගහන සංඛ්‍යා 2011 ඉන්දියානු සංගණනයේ දත්ත මත පදනම් වේ. 2001-2011 දශකය තුළ ඉන්දියාවේ වාර්ෂික ජනගහන වැඩිවීමේ අනුපාතය 2.15 සිට 1.76 දක්වා අඩු වී ඇත. දශ වාර්ෂික සංගණන දත්ත මත පදනම්ව, දාද්‍රා සහ නගර් හැවේලි ඉහළම වර්ධන වේගය වන සියයට 55.5 පෙන්නුම් කරයි. ඉන් පසුව දමන් සහ ඩියු (සියයට 53.5), මේඝලය (සියයට 27.8) සහ අරුනාචල් ප්‍රදේශ් (සියයට 25.9) වේ. සියයට -0.5ක අඩුම වර්ධන වේගය වාර්තා කළේ නාගාලන්තයයි. ඉන්දියාවේ ජනාවාස ගම්මාන 641,000 ක් ඇති අතර මුළු ජනගහනයෙන් සියයට 72.2 ක් මෙම ග්‍රාමීය ප්‍රදේශවල වාසය කරයි. ඔවුන්ගෙන්, ගම්මාන 145,000 ක ජනගහනය 500-999 පුද්ගලයින්; ගම්මාන 130,000 ක ජනගහන විශාලත්වය 1000-1999 වන අතර ගම්මාන 128,000 ක ජනගහනය 200-499 වේ. පුද්ගලයන් 10,000 ක් හෝ ඊට වැඩි ජනගහනයක් සිටින ගම්මාන 3,961 ක් ඇත. ඉන්දියාවේ සියයට 27.8ක් වන නාගරික ජනගහනය නගර 5,100කට වැඩි ප්‍රමාණයක සහ නාගරික සමූහ 380කට අධික ප්‍රමාණයක ජීවත් වේ. 1991-2001 දශකයේ ප්‍රධාන නගරවලට සංක්‍රමණය වීම නාගරික ජනගහනයේ ශීඝ්‍ර වර්ධනයක් ඇති කළේය. පසුගිය දශකය තුළ අවසන් පදිංචිය අනුව ශුද්ධ සංක්‍රමණිකයන් මත පදනම්ව, මහාරාෂ්ට්‍රයේ වැඩිම සංක්‍රමණිකයන් මිලියන 2.3 ක් ඇති අතර, පසුව ජාතික අගනුවර වන දිල්ලි (මිලියන 1.7), ගුජරාට් (මිලියන 0.68) සහ හර්යානා (මිලියන 0.67) වේ. උත්තර් ප්‍රදේශ් (-මිලියන 2.6) සහ බිහාර් (මිලියන 1.7) අන්තර් රාජ්‍ය සංක්‍රමණය සඳහා ලැයිස්තුවේ ඉහළින්ම සිටී. උත්තර් ප්‍රදේශ්, මහාරාෂ්ට්‍ර, බිහාර්, බටහිර බෙංගාල යන ප්‍රාන්ත හතර සහ සමස්ත ඉන්දීය ජනගහනයෙන් අඩකට ආසන්න ප්‍රමාණයක් (සියයට 48.89) වේ.
මහාරාෂ්ට්‍ර, දිල්ලි ජාතික අගනුවර සහ ගුජරාට්