 Ruben Dario ගේ කවියට බලපෑම් කරන්නන්ගේ නම් උපුටා ගන්න
ඩාරියෝ කවියෙකු ලෙස ගොඩනැගීමට ප්‍රංශ කවිය තීරණාත්මක බලපෑමක් විය. පළමු තැන, රොමැන්ටික්ස්, විශේෂයෙන් වික්ටර් හියුගෝ. පසුකාලීනව, සහ තීරණාත්මක ආකාරයෙන්, Darío පර්නාසියන් විසින් බලපෑම් කරන ලදී: Théophile Gautier, Catulle Mendès සහ José María de Heredia. තවත් තීරණාත්මක බලපෑමක් වූයේ ගද්‍ය හා පද්‍ය රචකයා සහ කියුබාවේ ජාතික වීරයා වූ ජෝස් මාටි ය. ඩාරියනියානු සෞන්දර්යයේ අවසාන නිර්වචන අංගය වන්නේ සංකේතවාදීන්, විශේෂයෙන්ම පෝල් වර්ලේන් කෙරෙහි ඔහු දක්වන පැහැදීමයි. Cantos de vida y esperanza (1905) හි මුල් කාව්‍යයේ ඔහුගේම කාව්‍ය ගමන් පථය පුනරුච්චාරණය කරමින් ඩාරියෝ විසින්ම ඔහු "හියුගෝ සමඟ ශක්තිමත් සහ වර්ලේන් සමඟ අපැහැදිලි" ("con Hugo fuerte y con Verlaine ambiguo" බව තහවුරු කරන විට ඔහුගේ ප්‍රධාන බලපෑම් සංස්ලේෂණය කළේය. ) Prosas Profanas (1896) හි "Palabras Liminares" කොටසේ ඔහු දැනටමත් ඔහුගේ සාහිත්‍ය කෘතියේ වර්ධනයේ දී ප්‍රංශ සංස්කෘතියේ වැදගත්කම හෙළි කරන ඡේදයක් ලියා ඇත: සුදු රැවුලක් සහිත පැරණි ස්පාඤ්ඤ ජාතිකයා කීර්තිමත් චිත්‍ර මාලාවක් දෙසට යොමු කරයි: "මෙයා - ඔහු කියනවා - මහා Miguel de Cervantes Saavedra, තනි අතේ දක්ෂයෙක්; මේ කෙනා Lope de Vega, මේ එක Garcilaso, මේ එක Quintana." මම ඔහුගෙන් උතුම් මිනිසා වන ග්‍රේසියන්, අවිලාහි තෙරේසා, නිර්භීත ගොන්ගෝරා සහ සියල්ලන්ටම වඩා ප්‍රබලතම ෆ්‍රැන්සිස්කෝ ඩි ක්වෙවෙඩෝ සහ විලෙගාස් වෙනුවෙන් ඉල්ලා සිටිමි. එවිට මම මෙසේ කියමි: "ෂේක්ස්පියර්! ඩැන්ටේ! හියුගෝ...! (සහ මගේ හිසෙහි: වර්ලයින්...!)" එවිට, සමුගන්නා විට: "-මහලු මිනිසා, එය පැවසීම වැදගත්ය: මගේ බිරිඳ මගේ භූමියෙන්. ; මගේ අනියම් බිරිඳ පැරිසියේ." Los raros යනු සාහිත්‍ය රුචි අරුචිකම් පිළිබඳ නිදර්ශන වෙළුමකි, එය ඔහු Prosas profanas ලෙස එම වසරේම ප්‍රකාශයට පත් කරන ලද අතර, ඔහුට ගැඹුරු පැහැදීමක් දැනුණු සමහර ලේඛකයින් සහ බුද්ධිමතුන් කෙටියෙන් වර්ණනා කිරීමට කැප විය. පොතේ ඇති අය අතර අපට හමුවන්නේ Edgar Allan Poe, Villiers de l'Isle Adam, Léon Bloy, Paul Verlaine, Lautreamont, Eugénio de Castro සහ José Martí (දෙවැන්නා ස්පාඤ්ඤ භාෂාවෙන් ඔවුන්ගේ සාහිත්‍ය කෘතිය ලියා ඇති බව සඳහන් වේ.) ප්රංශ සංස්කෘතියේ ආධිපත්යය වඩා පැහැදිලිව පෙනේ. ඩාරියෝ මෙසේ ලිවීය: "නූතනවාදය යනු ස්පාඤ්ඤ පද්‍යය සහ ගද්‍යය හොඳ ප්‍රංශ පද්‍යයේ සහ හොඳ ප්‍රංශ ගද්‍යයේ සියුම් පෙරනයක් හරහා ගමන් කිරීම හැර අන් කිසිවක් නොවේ." 19 වැනි සියවසේ ස්පාඤ්ඤ කාව්‍යයේ වූ Núñez de Arce සහ Campoamor වැනි ශ්‍රේෂ්ඨ නාමයන්ට ඔහුගේ කවිය බොහෝ සෙයින් ණයගැති වූ Azul... ට පෙර ඔහුගේ ආරම්භක අවධිය පසෙකට දමා, Darío Bécquer ගේ විශිෂ්ට රසිකයෙක් විය. දැනටමත් Prosas profanas හි සහ විශේෂයෙන්ම 1899 දී ස්පාඤ්ඤයට ඔහුගේ දෙවන සංචාරයෙන් පසුව ස්පාඤ්ඤ තේමාවන් ඔහුගේ කෘතියේ හොඳින් නියෝජනය වේ. දේශපාලනයේ සහ කලාවේ සමකාලීන ස්පාඤ්ඤ පරිහානිය පිළිබඳ සවිඥානක (ඔහු ඊනියා ' පරම්පරාව සමඟ බෙදාගත් උනන්දුවකි. 98), ඔහු බොහෝ විට අතීතයේ චරිත සහ අංග වලින් ආභාෂය ලැබීය. වෙනත් භාෂා වල කතුවරුන් සම්බන්ධයෙන්, ඔහු එක්සත් ජනපදයේ ලේඛකයින් තිදෙනෙකු කෙරෙහි ගැඹුරු පැහැදීමක් ඇති බව සඳහන් කිරීම වටී: රැල්ෆ් වෝල්ඩෝ එමර්සන්, එඩ්ගා ඇලන් පෝ සහ වෝල්ට් විට්මන්.[උපුටා දැක්වීමක් අවශ්‍ය]
Victor Hugo Théophile Gautier Catulle Mendès Hosé María de Heredia Jose Martí Paul Verlaine Edgar Allan Poe Villiers de l'Isle Adam Léon Bloy Lautréamont Eugénio de Castro Ralph Waldo Emerson Walt Whitman