 කළු හංසයාගේ න්‍යාය වර්ධනය කළේ කවුද?
කළු හංස න්‍යාය හෝ කළු හංස සිද්ධීන් පිළිබඳ න්‍යාය යනු විස්මයට පත්වන, ප්‍රධාන බලපෑමක් ඇති කරන, සහ බොහෝ විට පසු බැලීමේ ප්‍රයෝජනය ඇතිව සිදුවීමෙන් පසුව නුසුදුසු ලෙස තාර්කික කරන ලද සිදුවීමක් විස්තර කරන රූපකයකි. මෙම යෙදුම පදනම් වී ඇත්තේ කළු හංසයන් නොසිටි බවට උපකල්පනය කරන ලද පුරාණ කියමනක් මත ය - ඕස්ට්‍රේලියාවේදී ඔවුන් සොයා ගැනීමෙන් පසු වෙනත් පාඩමක් ඉගැන්වීම සඳහා නැවත අර්ථකථනය කරන ලද කියමනකි. මෙම න්‍යාය 2001 සිට Nassim Nicholas Taleb විසින් වර්ධනය කරන ලදී, පැහැදිලි කිරීම සඳහා: 1. ඉතිහාසය, විද්‍යාව, මූල්‍ය, සාමාන්‍ය අපේක්ෂාවන් ඉක්මවා ගිය ඉහළ පැතිකඩ, පුරෝකථනය කිරීමට අපහසු සහ දුර්ලභ සිදුවීම්වල අසමානුපාතික භූමිකාව. සහ තාක්ෂණය. 2. විද්‍යාත්මක ක්‍රම භාවිතා කරමින් (කුඩා සම්භාවිතාවන්හි ස්වභාවය හේතුවෙන්) ප්‍රතිවිපාක දුර්ලභ සිදුවීම්වල සම්භාවිතාව ගණනය නොකිරීම. 3. තනි තනිව සහ සාමූහික වශයෙන් මිනිසුන් අන්ධ කරන මනෝවිද්‍යාත්මක පක්ෂග්‍රාහීත්වය, අවිනිශ්චිතතාවයට සහ ඓතිහාසික කටයුතුවල දුර්ලභ සිදුවීම්වල සැලකිය යුතු භූමිකාව. තලේබ්ගේ "කළු හංස න්‍යාය" යන්නෙන් අදහස් කරන්නේ විශාල පරිමාණයේ සහ ප්‍රතිවිපාකවල අනපේක්ෂිත සිදුවීම් සහ ඉතිහාසයේ ඒවායේ ප්‍රමුඛ භූමිකාව පමණි. එවැනි සිදුවීම්, අතිශයින් පිටස්තර ලෙස සලකනු ලැබේ, සාමූහිකව නිත්‍ය සිදුවීම්වලට වඩා විශාල කාර්යභාරයක් ඉටු කරයි. වඩාත් තාක්‍ෂණිකව, "නිහඬ අවදානම" යන විද්‍යාත්මක ඒකපුද්ගල ග්‍රන්ථයේ, තලේබ් කළු හංස ගැටලුව ගණිතමය වශයෙන් නිර්වචනය කරන්නේ "පරිහානියට පත් පාර සම්භාවිතාව භාවිතයෙන් පැනනගින" ලෙසයි.
කළු හංස න්‍යාය 2001 දී Nassim Nicholas Taleb විසින් වර්ධනය කරන ලදී.