 සොබාදහම යන වචනයේ අර්ථ නිරූපණය කාලයත් සමඟ පරිණාමය වූයේ කෙසේද?
ස්වභාවධර්මය, පුළුල්ම අර්ථයෙන්, භෞතික ලෝකය හෝ විශ්වය වේ. "සොබාදහම" යන්නෙන් භෞතික ලෝකයේ සංසිද්ධීන් ද පොදුවේ ජීවිතය ද හැඳින්විය හැක. ස්වභාවධර්මය අධ්‍යයනය කිරීම විද්‍යාවේ එකම කොටස නොවේ නම් විශාලය. මිනිසුන් ස්වභාවධර්මයේ කොටසක් වුවද, මිනිස් ක්‍රියාකාරකම් බොහෝ විට වෙනත් ස්වභාවික සංසිද්ධි වලින් වෙනම කාණ්ඩයක් ලෙස වටහාගෙන ඇත. ස්වභාවධර්මය යන වචනය පැරණි ප්‍රංශ ස්වභාවයෙන් ණයට ගත් අතර එය ව්‍යුත්පන්න වී ඇත්තේ ලතින් වචනය වන natura හෝ "අත්‍යවශ්‍ය ගුණාංග, සහජ ආකල්ප" වලින් වන අතර පුරාණ කාලයේ වචනාර්ථයෙන් "උපත" යන්නෙන් අදහස් වේ. පුරාණ දර්ශනයේ, natura යන්න බොහෝ දුරට භාවිතා වන්නේ ග්‍රීක වචනය physis (φύσις) හි ලතින් පරිවර්තනය ලෙසයි, එය මුලින් ශාක, සතුන් සහ ලෝකයේ අනෙකුත් ලක්ෂණ ස්වකීය අභිමතය පරිදි වර්ධනය වීමට ආවේනික ලක්ෂණ වලට සම්බන්ධ වේ. සමස්තයක් ලෙස ස්වභාවධර්මය පිළිබඳ සංකල්පය, භෞතික විශ්වය, මුල් සංකල්පයේ පුළුල් කිරීම් කිහිපයකින් එකකි; එය ප්‍රාග්-සොක්‍රටික් දාර්ශනිකයන් විසින් φύσις යන වචනයේ ඇතැම් මූලික යෙදුම් වලින් ආරම්භ විය (මෙම වචනය එවකට ගතික මානයක් තිබුනද, විශේෂයෙන් හෙරක්ලිටස් සඳහා), සහ එතැන් සිට ක්‍රමානුකූලව මුදල් ලබා ගෙන ඇත. පසුගිය ශතවර්ෂ කිහිපය තුළ නවීන විද්‍යාත්මක ක්‍රමයේ ආගමනය අතරතුර, ස්වභාවධර්මය නිෂ්ක්‍රීය යථාර්ථය බවට පත් විය, දිව්‍ය නීති මගින් සංවිධානය වී චලනය විය. කාර්මික විප්ලවයත් සමඟ, ස්වභාවධර්මය වඩ වඩාත් චේතනාන්විත මැදිහත්වීම්වලින් අහිමි වූ යථාර්ථයේ කොටසක් ලෙස දැකිය හැකි විය: එබැවින් එය සමහර සම්ප්‍රදායන් (රූසෝ, ඇමරිකානු ලෝකෝත්තරවාදය) හෝ දිව්‍ය ප්‍රවේශය හෝ මානව ඉතිහාසය සඳහා හුදු සැරසිලි ලෙස සලකනු ලැබීය (හේගල්, මාක්ස්). කෙසේ වෙතත්, සොක්‍රටික් පූර්ව දර්ශනයට සමීප වූ ස්වභාවධර්මය පිළිබඳ ජීවවාදී දැක්මක්, විශේෂයෙන් චාල්ස් ඩාවින්ගෙන් පසුව, එම අවස්ථාවේදීම නැවත ඉපදුණි. අද වචනයේ විවිධ භාවිතයන් තුළ, "ස්වභාවධර්මය" බොහෝ විට භූ විද්‍යාව සහ වන ජීවීන් වෙත යොමු වේ. ස්වභාවධර්මයට සජීවී ශාක හා සතුන්ගේ සාමාන්‍ය ක්ෂේත්‍රය වෙත යොමු විය හැකි අතර සමහර අවස්ථාවල අජීවී වස්තූන් හා සම්බන්ධ ක්‍රියාවලීන් වෙත යොමු කළ හැකිය - විශේෂිත වර්ගයේ දේවල් පවතින ආකාරය සහ පෘථිවියේ කාලගුණය සහ භූ විද්‍යාව වැනි ඔවුන්ගේම කැමැත්තෙන් වෙනස් වන ආකාරය. එය බොහෝ විට "ස්වාභාවික පරිසරය" හෝ පාළුකරය - වන සතුන්, ගල්, වනාන්තර සහ සාමාන්‍යයෙන් මිනිස් මැදිහත්වීමෙන් සැලකිය යුතු ලෙස වෙනස් නොකළ හෝ මිනිස් මැදිහත්වීම නොතකා පවතින දේවල් අදහස් කරයි. උදාහරණයක් ලෙස, "මිනිස් ස්වභාවය" හෝ "සම්පූර්ණ ස්වභාවධර්මය" ලෙස සුදුසුකම් ලබන්නේ නම් මිස, නිෂ්පාදනය කරන ලද වස්තූන් සහ මානව අන්තර්ක්‍රියා සාමාන්‍යයෙන් ස්වභාවධර්මයේ කොටසක් ලෙස නොසැලකේ. අදටත් සොයා ගත හැකි ස්වභාවික දේ පිළිබඳ මෙම වඩාත් සාම්ප්‍රදායික සංකල්පයෙන් අදහස් කරන්නේ ස්වාභාවික හා කෘතිම දේ අතර වෙනසක් වන අතර කෘතිම බව මිනිස් විඥානයකින් හෝ මිනිස් මනසකින් ඇති වූ දේ ලෙස වටහා ගනී. විශේෂිත සන්දර්භය මත පදනම්ව, "ස්වාභාවික" යන පදය අස්වාභාවික හෝ අද්භූත යන්නෙන් වෙන්කර හඳුනාගත හැකිය.
පුරාණ කාලයේ ස්වභාවධර්මය ව්‍යුත්පන්න වූයේ ග්‍රීක වචනයක් වන physis (ලතින් භාෂාවට natura ලෙස පරිවර්තනය කර ඇත), එය ශාක, සතුන්ගේ ආවේණික ලක්ෂණ හා සම්බන්ධ වේ. නවීන විද්‍යාත්මක ක්‍රමයේ පැමිණීමේදී එය දිව්‍ය නීති මගින් චලනය වූ නිෂ්ක්‍රීය යථාර්ථයට සම්බන්ධ විය. කාර්මික විප්ලවයත් සමඟ එය චේතනාන්විත මැදිහත් වීමෙන් අහිමි වූ යථාර්ථයේ කොටසක් ලෙස වැඩි වැඩියෙන් දක්නට ලැබුණි.