 පශ්චාත් නූතනවාදය යනු කුමක්ද?
පශ්චාත් නූතනවාදය යනු නූතනවාදයේ "මහා ආඛ්‍යාන" කෙරෙහි ඇති සංශයවාදය මගින් සංලක්ෂිත බුද්ධිමය ස්ථාවරයක් හෝ කතිකාවකි; එපිස්ටමික් නිශ්චිතභාවය හෝ අර්ථයේ ස්ථාවරත්වය ප්රතික්ෂේප කිරීම; සහ දේශපාලන බලය පවත්වා ගැනීම සඳහා මතවාදයේ කාර්යභාරය පිළිබඳ සංවේදීතාව. විශේෂිත ඓතිහාසික, දේශපාලනික සහ සංස්කෘතික කතිකාවන් තුළ දැනුම් ප්‍රකාශවල කොන්දේසි සහිත ස්වභාවය කෙරෙහි අවධානය යොමු කරමින් වාස්තවිකත්වය සඳහා වන හිමිකම් බොළඳ යථාර්ථවාදය ලෙස බැහැර කරනු ලැබේ. පශ්චාත් නූතන දෘෂ්ටිය සංලක්ෂිත වන්නේ ස්වයං-යොමු කිරීම, ඥානවිද්‍යාත්මක සාපේක්ෂතාවාදය, සදාචාරාත්මක සාපේක්ෂතාවාදය, බහුත්වවාදය, උත්ප්‍රාසය, නොසැලකිල්ල සහ සාරාංශවාදය; එය ද්විමය ප්‍රතිවිරෝධතා, ස්ථායී අනන්‍යතාවය, ධුරාවලිය සහ වර්ගීකරණය යන "විශ්වීය වලංගුභාවය" ප්‍රතික්ෂේප කරයි, මුලින් සාහිත්‍ය විචාර ක්‍රමයකින් මතුවෙමින්, නූතනවාදය ප්‍රතික්ෂේප කිරීමක් ලෙස විසිවන සියවසේ මැද භාගයේදී පශ්චාත්නූතනවාදය වර්ධනය වූ අතර බොහෝ විෂයයන් හරහා නිරීක්ෂණය විය. පශ්චාත් නූතනවාදය විසංයෝජනය සහ පශ්චාත් ව්‍යුහවාදය යන විෂයයන් සමඟ සම්බන්ධ වේ. විවිධ කතුවරුන් පශ්චාත් නූතනවාදය විවේචනය කර ඇත්තේ අඳුරු භාවය ප්‍රවර්ධනය කිරීම, ප්‍රබුද්ධ තාර්කිකත්වය සහ විද්‍යාත්මක දැඩිකම අත්හැරීම සහ විශ්ලේෂණාත්මක හෝ ආනුභවික දැනුමට කිසිවක් එකතු නොකරන බවයි.
පශ්චාත් නූතනවාදය යනු මානව දැනුමේ නිශ්චිතභාවය සහ වෙනස් නොවන බව ප්‍රශ්න කරන දාර්ශනික ආස්ථානයකි. එය නූතනවාදයේ ප්‍රධාන සිද්ධාන්තවලට ප්‍රතිවිරුද්ධව මතුවන අතර ඒවා පැන නගින සමාජ, ඓතිහාසික, දේශපාලනික හා සංස්කෘතික සන්දර්භයට බැඳුනු හා හැඩගැසී නැති වෛෂයික විශ්වීය සත්‍යයන් පිළිබඳ ප්‍රකාශයන් ප්‍රතික්ෂේප කරයි. පශ්චාත් නූතනවාදී ආකල්ප සදාචාරාත්මක සාපේක්ෂතාවාදය මගින් සංලක්ෂිත වේ, ප්‍රතිවිරුද්ධ සදාචාර ප්‍රතිපත්ති සහ ලෝක දෘෂ්ටීන් ඒවායේ ප්‍රතිවිපාක හෝ විද්‍යාත්මක පදනම කුමක් වුවත් එකසේ වලංගු වන දර්ශනයකි. මෙය තාර්කිකවාදයට දායක වන චින්තකයින්ගේ විවේචනයට තුඩු දී ඇති අතර වෛෂයික සත්‍යයන් විද්‍යාත්මක දෘඩතාවයෙන් ව්‍යුත්පන්න කළ හැකිය යන මතයයි.