 කරුණාකර මට ගෙම්බෙක්, ගසක් සහ හඳක් ගැන ළමා නින්දට යන කෙටි කතාවක් ලියන්න. ඔබ ජීවිතයේ ඇති දේ අගය කිරීම ගැන කතාවේ සදාචාරය ඇති කරන්න.
එක කාලෙක ගෙම්බෙක් හිටියා. ඔහු නමින් විල්සන් මහතා විය. ඔහු ජීවත් වූයේ විශාල පොකුණක් අසල කුඩා කුඩා අතු නිවසක ය. ඔහු තම කුඩා නිවසට ආදරය කළේය. ඔහු විශේෂයෙන් ආදරය කළේ ඔහු ජලයට කෙතරම් සමීපද යන්නයි, එය ඔහුට පිහිනීමට, රසවත් මකුණන් කෑමට සොයමින් යාමට ඉඩ දුන්නේය. එක් රාත්‍රියක ඔහුට තනිකමක් දැනෙන්නට විය. මහා පොකුණ අසල වූ ඒ කුඩා නිවසේ සිටියේ ඔහු පමණි. ඔහු සඳ දෙස බලමින් කල්පනා කළේ තව කවුද එහි වාසය කරන්නේ කියාය. ඔහු පැවසුවේ "මට සඳට නැගීමට හැකි නම්, මම මිතුරන් සොයා සතුටු වනු ඇත". විල්සන් මහතා ගඟෙන් එතෙර වූ විශාල හා උස් ගසක් දුටුවේය. "ඔය ගහට නගින්න පුළුවන් නම් මට හඳට නගින්න පුළුවන්!" ඔහු සිතුවේය. එබැවින් ඔහු එය ගසක් සෑදීමට ගමනක් ගියේය. බළලුන්ට සහ බල්ලන්ට ඔහුව නොපෙනෙන පරිදි ඔහු උස තණකොළ හරහා වේගයෙන් ගමන් කළේය. ඔහු ගසට ගොඩ වූ විට ඔහුට රොන් නම් පැරණි ලේන මිතුරෙකු හමු විය. විල්සන් මහතාට ගස නැඟීමට උදව් කිරීමට රොන් සතුටු විය. ඉතින් විල්සන් මහත්තයා රොන්ගෙ පිටට පැනලා උඩට බෝනික්සි ගමනක් ගියා. විල්සන් මහතා එය ඉහළට ගෙන ගිය නමුත් ගස උස විය යුතුය! ඔහු තවමත් සිටියේ හඳට බොහෝ ඈතිනි. විල්සන් මහතා හිස පහත් කර හඬන්නට විය. ඔහු කිව්වා, "රොන්, මට හඳට යන්න බැහැ ... මම හැමදාම තනියම ඉන්නම්!". රොන් ප්‍රතිචාර දැක්වූයේ, "විල්සන් මහතා වටපිට බලන්න, ඔබට වනාන්තරයේ සිටින සියලුම මිතුරන් දැකිය නොහැකිද. ඔබට හඳට යාමට අවශ්‍ය නැත! ඔබට මෙහි ඕනෑ තරම් විනෝද විය හැකිය!". විල්සන් මහතාට මුළු වනාන්තරයම විශිෂ්ට ලෙස දර්ශනය වූ අතර ඔහුට ඇති කළ හැකි සියලුම මිතුරන් දුටුවේය. ඔහු සිනාසෙමින් සතුටු විය. එවිට ඔහු දැන සිටියේ තමාට අවශ්‍ය දේ ඔහු සිටින තැනම ඇති බවයි. සමහර විට ඔහු යම් දිනක හඳට යාමට ඉඩ ඇත, නමුත් ඔහුට දැන් එහි යාමට අවශ්‍ය නොවීය. ඔහුට කිසිදා එහි යාමට අවශ්‍ය නොවීය.