විශේෂයෙන්ම එය තාරතාවේ හැඟීම හා සම්බන්ධ වන පරිදි, ඉන්දියානු සහ බටහිර සංගීතය අතර ඇති වෙනස්කම් ඔබ විස්තර කරන්නේ කෙසේද?
බටහිර සංගීතය නිරපේක්ෂ තාරතාව යන සංකල්පයට අනුගත වන අතර ඉන්දියානු සංගීතය ප්‍රධාන වශයෙන් සාපේක්ෂ තණතීරුව කෙරෙහි අවධානය යොමු කරන බැවින් ඉන්දියානු සහ බටහිර සංගීතය තාරතාව අනුව සැලකිය යුතු ලෙස වෙනස් වේ. නිරපේක්ෂ තාරතාව යනු සටහනක් නිරපේක්ෂ සංඛ්‍යාතයක් ලෙස නිරූපණය වන බවයි, එබැවින් යමෙකු "A2" යැයි පැවසුවහොත්, එම තණතීරුව නිශ්චිත සංඛ්‍යාතයකට නැවත සිතියම්ගත කළ හැකි අතර, එම නිසා විවිධ සංගීත සහ වාදන ශෛලීන් අතර ප්‍රතිසන්ධානය කළ හැක. ඊට වෙනස්ව, බොහෝ ඉන්දියානු සංගීතය (සම්භාව්‍ය සහ සම්භාව්‍ය නොවන දෙකම) සාපේක්ෂ තණතීරුව යන සංකල්පය භාවිතා කරයි, එයින් අදහස් කරන්නේ සංගීතඥයා ටොනික් සටහනක් (ඔවුන්ගේ මූලික සටහන) සකසන අතර එම තණතීරුව අනෙකුත් සියලුම සටහන් සඳහා ආරම්භක ලක්ෂ්‍යය වේ. නිදසුනක් වශයෙන්, එක් සංගීත ian යෙකුට නිශ්චිත තණතීරුවක් "sa" (ඉන්දියානු සංගීත පරිමාණයේ ස්වර 7 න් එකක්) යැයි පැවසුවහොත්, තවත් සංගීත ian යෙකුට එම සටහන ප්‍රතිනිෂ්පාදනය කිරීමට නොහැකි වනු ඇත, මන්ද ඔවුන් පළමු ස්ථානය කොහිදැයි නොදන්නා බැවිනි. සංගීතඥයා ඔවුන්ගේ ටොනික් සකස් කළේය. කෙසේ වෙතත්, මෙයට වෙනත් වාසි ඇත, මක්නිසාද යත් තාලයක් සාපේක්ෂ තාරතාව අනුව අර්ථ දක්වා ඇති අතර නිශ්චිත සංගීත පරාසයකින් ළඟා විය නොහැකි නිරපේක්ෂ සංඛ්‍යාතයක් ගැන කරදර නොවී විවිධ සංගීතඥයන් සහ උපකරණ අතර පහසුවෙන් ප්‍රතිනිෂ්පාදනය කළ හැකිය.