 ඡේදයට අනුව ඍග්වේදයේ වැඩිපුරම සඳහන් වන්නේ දේවතාවන් කවුද?
වෛදික සාහිත්‍යයේ, දේව සහ දේවි ස්වභාව ධර්මයේ බලවේග නියෝජනය කරන අතර සමහරක් සදාචාරාත්මක වටිනාකම් (ආදිත්‍ය, වරුණ සහ මිත්‍ර වැනි) නියෝජනය කරයි. වෛදික යුගයේ දෙවිවරු කාලයත් සමඟ පරිණාමය විය. රුද්‍ර (වමේ) වෛදික සාහිත්‍යයේ නිරූපණය වන අතර, ශිව-රුද්‍ර 2 වැනි සියවසේ මූර්ති (මැද) ලෙසත්, 13 වැනි සියවසේ කලා කෘතියේ (දකුණේ) ශිව (අර්ථය කාරුණික) ලෙසත් දැක්වේ. ත්‍රිශූල, පොරව හෝ ඇන්ටිලොප් වැනි සංකේතාත්මක මූලද්‍රව්‍ය කිහිපයක් රඳවා තබා ගනිමින් ප්‍රතිමූර්තිය විකාශනය විය. ඍග්වේදයේ දේවයන් ලෙස වැඩිපුරම සඳහන් වන්නේ ඉන්ද්‍ර, අග්නි (ගින්න) සහ සෝමා වන අතර, සියලු මනුෂ්‍ය වර්ගයාගේ මිතුරා ලෙස හැඳින්වෙන "ගිනි දේවතා" එය සහ සෝමා ඔවුන් දෙදෙනා ප්‍රධාන හින්දු උත්සව සනිටුහන් කරන යාඥා ගිනි චාරිත්‍රයකින් සමරනු ලැබීය. සවිත්‍ර, විෂ්ණු, රුද්‍ර (පසුව ශිව යන විශේෂ නාමය ලබා දී ඇත) සහ ප්‍රජාපති (පසුව බ්‍රහ්ම) යනු දෙවිවරුන් වන අතර එම නිසා දේවයන්ය. වේදයන් උෂස් (උදෑසන), ප්‍රිත්වි (පෘථිවිය), අදිති (කොස්මික්) වැනි වැදගත් දෙවිවරුන් ගණනාවක් විස්තර කරයි. සදාචාර පිළිවෙළ), සරස්වතී (ගංගාව, දැනුම), වාක් (ශබ්දය), නිර්ෘති (විනාශය), රාත්‍රි (රාත්‍රිය), ආරණ්‍යනි (වනාන්තරය) සහ දන්සන, රක, පුරම්ධි, පරෙන්දි, භාරතී, මහී වැනි ත්‍යාගශීලී දේවතාවියන් වේ. ඍග්වේදයේ සඳහන් වේ. ශ්‍රී, ලක්ෂ්මි ලෙසින්ද හඳුන්වනු ලබන අතර, ප්‍රාග්-බෞද්ධ කාල වකවානුගත වූ පසුකාලීන වෛදික ග්‍රන්ථවල දක්නට ලැබේ, නමුත් ඇය වෙනුවෙන් කැප කර ඇති වාක්‍යයන් වෛදික යුගයේදී ඇගේ ගතිලක්ෂණ සම්පූර්ණයෙන්ම වර්ධනය වූ බව අඟවන්නේ නැත. සියලුම දෙවි දේවතාවියන් වෛදික යුගයේදී කැපී පෙනේ, නමුත් පශ්චාත් වෛදික ග්‍රන්ථවල (ක්‍රි.පූ. 500 සිට ක්‍රි.ව. 200 දක්වා) සහ විශේෂයෙන්ම මධ්‍යතන යුගයේ මුල් යුගයේ සාහිත්‍යය තුළ, ඔවුන් අවසාන වශයෙන් දකින්නේ එක් බ්‍රහ්මයකුගේ අංගයන් හෝ ප්‍රකාශනයන් වශයෙනි. බලය.
ඉන්ද්‍ර, අග්නි (ගිනි) සහ සෝමා