 නැති වූ මිත්‍රත්වය ගැන කවියක් ලියන්න
අපි වැලි කුණාටු කියලා හිතුවා, අපේ ගමනේ තියෙන හැම දෙයක්ම අයින් කරනවා. සමාජයේ සුපුරුදු ක්‍රම වෙනස් කරමින් අපි විප්ලවවාදීන් යැයි සිතමු. අපි වෙන් කළ නොහැකි යැයි සිතුවෙමු, අපගේ දෑත් තදින් අල්ලාගෙන සිටිමු. අපි අපේ අනාගතය සාදන්නන් යැයි සිතුවෙමු, අනාගතයේදී අපගේ ඇස් වසාගෙන සිටිමු. ජීවිතයේ මාර්ග ගැන නොදැනුවත්කම නිසා අපි ක්‍රියාත්මක කරන නව අදහස් ගැන සිතමු. නමුත්, දැන් මම දනිමි, අපට කිසි විටෙකත් එකම මාවතක යාමට දෛවෝපගත නොවූ අතර, කිසි විටෙකත් අපි වෙනදා මෙන් වාඩි වී කතා නොකරමු.