 අධිකාරීවාදයේ සමහර නිර්වචන ගුණාංග මොනවාද?
අධිකාරීවාදය යනු දේශපාලන බහුත්වය ප්‍රතික්ෂේප කිරීම, දේශපාලන තත්ත්‍වය රැක ගැනීම සඳහා ශක්තිමත් මධ්‍යම බලය භාවිතා කිරීම සහ නීතියේ ආධිපත්‍යය අඩු කිරීම, බලය බෙදීම සහ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ඡන්දය ප්‍රකාශ කිරීම මගින් සංලක්ෂිත දේශපාලන පද්ධතියකි. දේශපාලන විද්‍යාඥයන් විසින් අධිකාරීවාදී පාලන ක්‍රමවල වෙනස්කම් විස්තර කරන බොහෝ ටයිපොලොජි නිර්මාණය කර ඇත. අධිකාරීවාදී පාලන තන්ත්‍ර අත්තනෝමතික හෝ කතිපයාධිකාරී විය හැකි අතර පක්ෂයක හෝ හමුදාවක පාලනය මත පදනම් විය හැක. ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය සහ අධිකාරීවාදය අතර නොපැහැදිලි මායිමක් ඇති රාජ්‍යයන් සමහර විට "දෙමුහුන් ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය", "දෙමුහුන් පාලන තන්ත්‍ර" හෝ "තරඟකාරී ඒකාධිපති" රාජ්‍යයන් ලෙස සංලක්ෂිත වේ. දේශපාලන විද්‍යාඥ ජුවාන් ලින්ස්, 1964 බලගතු කෘතියක, An Authoritarian Regime: Spain, ඒකාධිපතිවාදය ගුණාංග හතරකින් යුක්ත බව නිර්වචනය කළේය: සීමිත දේශපාලන බහුත්වවාදය, ව්‍යවස්ථාදායකය, දේශපාලන පක්ෂ සහ උනන්දුව දක්වන කණ්ඩායම්වල සීමාවන් සමඟ සාක්ෂාත් වේ. දේශපාලන නීත්‍යානුකූලභාවය පදනම් වී ඇත්තේ හැඟීම්වලට ආයාචනා කිරීම සහ "ඌන සංවර්ධිත හෝ කැරැල්ල වැනි පහසුවෙන් හඳුනාගත හැකි සමාජ ගැටලුවලට" එරෙහිව සටන් කිරීමට අවශ්‍ය නපුරක් ලෙස පාලන තන්ත්‍රය හඳුනා ගැනීම මත ය. අවම දේශපාලන බලමුලු ගැන්වීම, සහ පාලන විරෝධී ක්‍රියාකාරකම් මර්දනය කිරීම. වැරදි ලෙස අර්ථ දක්වා ඇති විධායක බලතල, බොහෝ විට නොපැහැදිලි සහ මාරු කිරීම විධායකයේ බලය දිගු කරයි. අවම වශයෙන් අර්ථ දක්වා ඇති පරිදි, අධිකාරීවාදී රජයකට ව්‍යවස්ථාදායක සඳහා නිදහස් හා තරඟකාරී සෘජු මැතිවරණ, විධායකයින් සඳහා නිදහස් හා තරඟකාරී සෘජු හෝ වක්‍ර මැතිවරණ හෝ දෙකම නොමැත. පුළුල් ලෙස නිර්වචනය කරන ලද, අත්තනෝමතික රාජ්‍යයන්ට ආගමික නිදහස වැනි සිවිල් නිදහස නොමැති රටවල් හෝ නිදහස් මැතිවරණවලින් පසුව අවම වශයෙන් එක් වරක්වත් රජය සහ විපක්ෂය බලයට පත් නොවන රටවල් ඇතුළත් වේ. අත්තනෝමතික රාජ්‍යයන් තුළ දේශපාලන පක්ෂ, ව්‍යවස්ථාදායක සහ මැතිවරණ වැනි නාමික ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ආයතන අඩංගු විය හැකි අතර ඒවා අධිකාරීවාදී පාලනයක් ඇති කිරීමට කළමනාකරණය වන අතර වංචනික, තරඟකාරී නොවන මැතිවරණ ඇතුළත් විය හැකිය. ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී පසුබෑමේ සන්දර්භයන් තුළ, විද්වතුන් යම් යම් උපක්‍රම මත පදනම්ව ඒකාධිපති දේශපාලන නායකයන් හඳුනා ගැනීමට නැඹුරු වෙති, එනම්: ස්වාධීන ආයතන දේශපාලනීකරණය කිරීම, වැරදි තොරතුරු පතුරුවා හැරීම, විධායක බලය ඉහළ නැංවීම, විසම්මුතිය අවලංගු කිරීම, අවදානමට ලක්විය හැකි ප්‍රජාවන් ඉලක්ක කිරීම, ප්‍රචණ්ඩත්වය අවුලුවාලීම සහ මැතිවරණ දූෂණය කිරීම. 1946 සිට, ජාත්‍යන්තර දේශපාලන පද්ධතියේ ඒකාධිපති රාජ්‍යයන්ගේ කොටස 1970 ගණන්වල මැද භාගය දක්වා වැඩි වූ නමුත් එතැන් සිට 2000 වසර දක්වා අඩු විය.
1. සීමිත දේශපාලන බහුත්වවාදය හෝ දේශපාලන බහුත්වවාදය සම්පූර්ණයෙන් ප්‍රතික්ෂේප කිරීම. 2. සිවිල් නිදහස නොමැතිකම 3. නිදහස්, සාධාරණ හා තරඟකාරී මැතිවරණ නොමැතිකම 4. ඒකාධිපති පාලනයෙන් දූෂිත ඊනියා ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ආයතන 5. වැරදි තොරතුරු පතුරුවා හැරීම, ස්වාධීන ආයතන දේශපාලනීකරණය කිරීම, විසම්මුතිය අහෝසි කිරීම, සංස්කෘතික යුද්ධවල යෙදීම වැනි මැතිවරණ උපක්‍රම භාවිතා කිරීම. අවදානමට ලක්විය හැකි ප්‍රජාවන් ඉලක්ක කර ගැනීම, ප්‍රචණ්ඩත්වය අවුලුවාලීම සහ විධායක බලය ඉහළ නැංවීම. 6. නීතියේ ආධිපත්‍යය, බලය බෙදීම සහ ඡන්ද අයිතිය වැනි මූලික ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී පරමාදර්ශයන් වෙනුවෙන් දේශපාලන තත්ත්‍වය රැක ගැනීම සඳහා ශක්තිමත් මධ්‍ය බලයක් භාවිතා කිරීම.