 පැන ගිය එක ගැන පිළිගත හැකි මසුන් ඇල්ලීමේ කතාවක් සාදන්න. පළමු පුද්ගලයා තුළ ලියන්න.
මිනසෝටා යනු විල් 10,000 කින් යුත් දේශයකි. මීට වසර කිහිපයකට පෙර, මගේ සහෝදරයා සහ මම විශාලමවුත් බාස් සඳහා හොඳම කටකතා පැතිරුණු ස්ථානවලින් එකක් වන ඔටර් ටේල් ලේක් වෙත අපගේ වාසනාව උරගා බැලීමට තීරණය කළෙමු. පහන් වූ පසු අපි පැමිණි අතර පොදු ප්‍රවේශ වාහන නැවැත්වීමේ සිට හුදකලා බැංකුවක් වෙත මිනිත්තු 30 ක් පමණ ඇවිද ගියෙමු. වැඩි ක්‍රියාමාර්ගයක් තිබුණේ නැහැ. මගේ සහෝදරයා අපගේ ඇමක්, නයිට්ක්‍රෝලර් තෝරා ගැනීම ගැන ප්‍රශ්න කළ නමුත් මම ඔහුට කීවේ විශ්වාසය තබා ගන්නා ලෙසයි. අපට බඩගිනියි, නමුත් අපට අපගේ පේස්ට්‍රි අමතක වී ඇති බව මෝටර් රථය තුළදී අපට වැටහුණි. අයියා උදේ කෑම ගේන්න ඉදිරිපත් වුණා. එයා නැති කාලෙත් මම දිගටම මාළු ඇල්ලුවා. මට මගේ රේඛාව මත දැඩි ඇදීමක් දැනුනි. මම බයිට් එක කන්ෆර්ම් කරන්න සැරයටිය ආපහු ඇද්දා. මට ලොකු දෙයක් තිබුණා! මම මාළුවාට වෙහෙසට පත්වීමට අවස්ථාවක් ලබා දීම සඳහා වරින් වර විරාමයක් තබමින් ප්‍රවේශමෙන් මම දොඹකරය හරවා ගත්තෙමි. මගේ ඉවසීම සාර්ථක විය. වෙරළට යාර කිහිපයක් ඔබ්බෙන් වතුරේ සිටින බව මට දැකගත හැකි විය. එය මගේ අතට වඩා විශාල බව පෙනී ගියේය. මම ක්‍රෑන්ක් එක කරකවලා සැරයටිය ඇදගෙන වැඩේ ඉවර කලා. මාළුවා සටන්කාමියෙක්, නමුත් මගේ අවස්ථාව ගැන මට හොඳක් දැනුණා. ඒත් එකපාරටම මගේ ලයින් එක කැඩිලා බාස් අතුරුදහන් වුනා. අයියා ආපු ගමන් මම එයාට මගේ කතාව කිව්වා. ඔහු සංශයවාදී විය. රාත්තල් 4ක් බරැති කුඩාම බාස් 3ක් ගොඩ බැස්ස බැවින් අපි හිස් අතින් ගෙදර ගියේ නැත. ඒත් මට දැනුනේ කලකිරීමක්. අපි රාත්තල් 20ක පරීක්ෂණයකින් මසුන් අල්ලමින් සිටියෙමු: පැන ගිය තැනැත්තා යක්ෂයෙකු විය යුතුය!