මගේ උසස් පාසල් පිහිනුම් පුහුණුකරුට උපහාරයක් ලියන්න.
මම මගේ ජීවිතයේ වැඩි කාලයක් පුහුණුකරු හඳුනමි, නගරයේ හැදී වැඩුණු අතර කුඩා කාලයේදී ඇගේ පවුලේ අය සමඟ කාලය ගත කරමි. නමුත් මම උසස් පෙළට ගොස් පිහිනුම් කණ්ඩායමට බැඳුණු පසු මගේ ජීවිතයේ පුහුණුකරුගේ භූමිකාව වර්ධනය වූ අතර ඇය දෙමාපියෙකුට හෝ පුහුණුකරුවෙකුට වඩා වැඩි යමක් බවට පත් වූවාය, නමුත් උපදේශකයෙකු සහ ආදර්ශයක් විය. පුහුණුකරු අප බොහෝ දෙනෙකුට කල්පවත්නා ධනාත්මක බලපෑමක් ඇති කළේය. වඩා හොඳ පිහිනුම් ක්‍රීඩකයින් වීමට පමණක් නොව, නිහතමානී නායකයින් සහ ශක්තිමත්, වඩා විශ්වාසදායක වැඩිහිටියන් වීමට අපව තල්ලු කරයි. මම කවදාවත් තරු පිහිනුම් ක්‍රීඩකයෙක් හෝ D1 මලල ක්‍රීඩිකාවක් නොවුණත්, පුහුණුකරු හෝ ඇයගේ පුහුණු කාර්ය මණ්ඩලයේ කිසිවකුගෙන් මට කිසිදා අධෛර්යයක් දැනුණේ නැත. ඊට හාත්පසින්ම වෙනස්: මම පිහිනීමට යොමු වුණා. අපි සියල්ලෝම අපට විය හැකි හොඳම දේ වීමට අපව තල්ලු කළෙමු, අපි හැකි තරම් උස් හඬින් ප්‍රීති ඝෝෂා කළෙමු, කිසිවෙකු කණ්ඩායමට සහාය වීමට හෝ කණ්ඩායම් සංචාරයකට සහභාගී වීමට අවස්ථාවක් ලබා දුන්නේ නැත. පුහුණුකරු පිහිනුම් ශූරයන්ගේ කණ්ඩායම් පමණක් ගොඩනැගුවේ නැති නිසා ඇය ප්‍රජාවක් ගොඩනඟා ගත්තාය. මම තවමත් මගේ කණ්ඩායමේ බොහෝ සාමාජිකයින්ට සමීපයි - සමහරු මගේ සමීපතම මිතුරන් ලෙස සිටිති. ඒ අපේ පාසලේ ක්‍රීඩාවකට වඩා පිහිනීම පවුලක් නිසා. පුහුණුකරු සහ (මගේ මනසේ) සැමවිටම මාතෘභූමිය වනු ඇත.