සියලුම ග්‍රහලෝක සහ චන්ද්‍ර වටකුරු හැඩයක් ඇත්තේ ඇයි? ඔවුන් වටකුරු කරන්නේ කුමක් ද? වෙනත් හැඩයක් තිබේද?
සියලුම ග්‍රහලෝක සහ චන්ද්‍ර වටකුරු නොවේ. ඒවායේ ස්කන්ධ මත පදනම්ව ඒවායේ හැඩයන්හි යම් විවිධත්වයක් ඇති අතර, අපගේ පද්ධතියෙන් අප දන්නා ඕනෑම දෙයක් මෙන් නොව කුතුහලයෙන් බලන ලෝක පවා පැවතිය හැකිය. ග්‍රහලෝකයක් හෝ සඳක් තුළ ඇති සෑම දෙයක්ම ගුරුත්වාකර්ෂණයේ බලපෑමට ලක්ව ඇත්තේ එහි බිටු හැකිනම් මධ්‍යයට ගමන් කරන ආකාරයටය. පරිපූර්ණ තත්වයන් යටතේ, එය ගෝලාකාර හැඩයක් ලබා ගනී. ද්‍රව හැර වෙනත් දෙයකින් සාදන ලද වස්තූන් සඳහා, ඒවා වටකුරු බවට පත් වන්නේ කුමන අවස්ථාවේදීද යන්න වෙනස් වේ. අපගේ සෞරග්‍රහ මණ්ඩලයේ බහුලව දක්නට ලැබෙන අයිස් සහිත ද්‍රව්‍ය වලින් සෑදූ විට ඒවා බොහෝ දුරට කිලෝමීටර් 400/සැතපුම් 248 ක විෂ්කම්භයකින් යුත් ගෝල බවට පත්වන බව සාමාන්‍යයෙන් උපකල්පනය කෙරේ. තවමත්, යමක් සෑදෙන්නේ වඩා දෘඩ දෙයකින් නම්, එය විෂ්කම්භයට වඩා විශාල විය යුතුය - කිලෝමීටර 750/සැතපුම් 466 ක් පමණ. ප්‍රමාණවත් ස්කන්ධයකදී පාෂාණ පවා තරලයක් බවට පත්වේ. අඟහරු ඩීමෝස්ගේ චන්ද්‍රයා කිලෝමීටර් 12.6/සැතපුම් 7.8 ක් පමණක් වන අතර එය ගෝලාකාර නොවන අතර වටකුරු හැඩයක් නොමැති වෙනත් ග්‍රහලෝකවල තවත් කුඩා චන්ද්‍ර රාශියක් ඇත. කෙසේ වෙතත්, මෙය සියල්ලම නොවේ. තාරකා විද්‍යාත්මක වස්තූන් භ්‍රමණය වන අතර, ඒවා ප්‍රමාණවත් තරම් විශාල නම් ඒවායේ භ්‍රමණය වේගවත් වන තරමට ගෝලයක පැතලි හැඩය ලබා දෙයි. ඊට උඩින් උන්ට හඳහන් තියෙන්න පුළුවන්. මෙමගින් ඔවුන් වටා කක්ෂගත සිරුරේ පිහිටීමෙහි බල්ගේරියාවක් ඇති වේ. පෘථිවිය සම්බන්ධයෙන් ගත් කල, අපගේ චන්ද්‍රයා මෙම ක්‍රියාවලිය හරහා වඩදිය බාදිය ඇති කරයි. එසේම, අපගේ සූර්යයා අපගේ ග්රහලෝකයට වඩදිය බාදිය ලබා දෙයි. විශ්වයේ වෙනත් තැන්වල, දැවැන්ත චන්ද්‍රයන් සහිත ග්‍රහලෝක හෝ ද්විත්ව ග්‍රහලෝක ලෙස හැඳින්වෙන ඒ හා සමාන දැවැන්ත ග්‍රහලෝක දෙකක් තිබිය හැකි අතර, ඒවායේ පොදු ස්කන්ධ කේන්ද්‍රය වන බැරිසෙන්ටර් වටා කක්ෂගත වන අතර, එය ඊටත් වඩා ප්‍රබල පිම්බීමක් ඇති කළ හැකිය. ඔවුන්ගේ හැඩය මේ ආකාරයෙන් වඩාත් දෘශ්යමාන ලෙස බලපානු ඇත. අවසාන වශයෙන්, ඉහත පෙන්වා ඇති විකාර, ටොරොයිඩ් ග්‍රහලෝකයක්, භෞතික විද්‍යාවෙන් අප දන්නා දෙයින්, අවම වශයෙන් ටික වේලාවකට ස්ථාවර විය හැකිය. මා කලින් සඳහන් කළ පරිදි, දෘඪ පාෂාණ පවා විශාල ස්කන්ධයන්හිදී ද්රවයක් ලෙස හැසිරේ. ප්‍රමාණවත් භ්‍රමණ වේගයක් කේන්ද්‍රාපසාරී ත්වරණය සමඟ ගුරුත්වාකර්ෂණ ශක්තිය සමතුලිත කළ හැකි අතර ටෝරස් හැඩැති ග්‍රහලෝකයක් පැවතිය හැකිය. ප්‍රමාණවත් තරම් වේගයෙන් භ්‍රමණය වන ග්‍රහලෝක දෙකක් එකිනෙක ගැටී වාෂ්පීකෘත පාෂාණවලින් සෑදූ ඩෝනට් නම්, ඊනියා සිනෙස්ටියා නම් එවැනි ලෝකයක් බිහි විය හැකි අවස්ථාවක් වනු ඇත. අපි දැනට සිතන්නේ මෙම හැඩයේ ලෝකයක් නිර්මාණය වීමට තුඩු දෙන සිදුවීම් දෘශ්‍ය විශ්වයේ එක ටොරොයිඩ් ග්‍රහලෝකයක්වත් නොතිබීමට එතරම් ඉඩක් නැති බවයි, නමුත් අපගේ ගවේෂණයේදී අප සොයාගත් දෙයින් අපි කිහිප වතාවක්ම පුදුමයට පත් විය. කොස්මොස්හි. සමහර විට අපි දවසක ඩෝනට් හැඩැති ලෝකයක් සොයා ගනීවි.