 උපයෝගිතාවාදයේ හරය කුමක්ද?
උපයෝගිතාවාදය යනු සදාචාරාත්මකව නිවැරදි ක්‍රියාවන් දරන සම්මත ආචාර ධර්ම සඳහා ප්‍රතිවිපාකවාදී ප්‍රවේශයක් වන අතර එය වඩාත් මානව සතුට ප්‍රවර්ධනය කරයි. 1829 දී ඔහුගේ න්‍යායේ අනුවාදය නිර්මාණය කළ ජෙරමි බෙන්තම් සහ 1861 දී ඔහුගේ නිර්මාණය කළ ජෝන් ස්ටුවර්ට් මිල් උපයෝගිතාවාදයේ ආරම්භකයින් ලෙස සැලකේ, නමුත් මූලික සංකල්පය දාර්ශනිකයන් දෙදෙනාගෙන් එක් අයෙකුට පෙර සිට පැවතුනි. උපයෝගිතාවාදය සම්මත ආචාර ධර්ම සඳහා වඩාත් ආකර්ෂණීය සහ බලගතු ප්‍රවේශයක් ලෙස පවතී.
 උපයෝගිතාවාදය ඕනෑම ක්‍රියාවක් ඇගයීමට ලක් කරන්නේ එම ක්‍රියාවේ ප්‍රතිඵලයක් ලෙස ලබා දෙන මිනිස් සතුටේ ප්‍රමාණය අනුව ය.