 බලශක්ති සම්පත් න්‍යාය යනු කුමක්ද?
බලශක්ති සම්පත් න්‍යාය යනු සුබසාධන රාජ්‍යයන් අතර වෙනස්කම් බොහෝ දුරට ආර්ථික පන්ති අතර බලයේ විවිධ බෙදාහැරීම්වලට හේතු වන බව යෝජනා කරන දේශපාලන න්‍යායකි. එය තර්ක කරන්නේ "කම්කරු සංගම් හෝ වාම පක්ෂ විසින් සංවිධානය කිරීම හරහා ලබා ගන්නා කම්කරු පන්තියේ බලය වඩාත් සමානාත්මතා බෙදා හැරීමේ ප්‍රතිඵල නිපදවන" බවයි. Walter Korpi, Gøsta Esping-Andersen සහ John Stephens සමඟ සමීපව සම්බන්ධ වූ ස්කැන්ඩිනේවියානු පර්යේෂකයන්ගේ පාසලක් විසින් 1970 සහ 1980 ගණන්වල පුරෝගාමී වූ බලශක්ති සම්පත් න්‍යාය දියුණු කාර්මික රටවල සමාජ ප්‍රතිපත්තිවල සංවර්ධනය, ලක්ෂණ සහ බලපෑම් පරීක්ෂා කිරීමේ ආනුභවික ප්‍රවේශයකි. එය මූලික වශයෙන් ශ්‍රම බලමුලු ගැන්වීමේ කාර්යභාරය සහ ශක්තිය කෙරෙහි අවධානය යොමු කරමින් විවිධ ජාතීන් විසින් අනුගමනය කරන ලද සමාජ ප්‍රතිපත්ති සඳහා විවිධ ප්‍රවේශයන් ගිණුම්ගත කිරීමට උත්සාහ කරයි. එහි ප්‍රධාන නිගමනය වන්නේ කම්කරු පන්තියේ ජනතාව වඩා දේශපාලනිකව සංවිධානය වී සිටින රටවල සමාජ සුබසාධන ප්‍රතිපාදන විශාල වන අතර ආදායම් අසමානතාවය අඩු බවයි. දියුණු ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී රටවල සුබසාධන රාජ්‍යයන් අතර වෙනස්කම් පැහැදිලි කිරීම සඳහා 1990 ගණන්වල විද්වතුන් අතර බල සම්පත් න්‍යාය ප්‍රමුඛ ආදර්ශය බවට පත් වූ අතර, “ආවරණ, ව්‍යාප්තිය සහ සුබසාධන රාජ්‍යයන් අතර ත්‍යාගශීලීත්වය” වැනි සාධක සඳහා වගවීමේ අඩුව පෙන්වා දෙන විවේචන තිබේ. සමාජ පන්තිය මත පදනම් වූ දේශපාලන බලමුලු ගැන්වීමේ වැදගත්කම ගණන් නොගැනීමට අමතරව. තරඟකාරී න්‍යායන් විසින් සේවා යෝජකයන්ගේ වැදගත්කම සහ සම්බන්ධීකෘත වෙළඳපල සමාජවල පවතින හරස්-පංති සන්ධාන වැනි සුභසාධන සංවර්ධනයේ විවිධ මට්ටම් සඳහා විකල්ප පැහැදිලි කිරීම් සමඟ බලශක්ති සම්පත් න්‍යායට අභියෝග කර ඇත.
බලශක්ති සම්පත් න්‍යාය යනු සුබසාධන රාජ්‍යයන් අතර වෙනස්කම් බොහෝ දුරට ආර්ථික පන්ති අතර බලයේ විවිධ බෙදාහැරීම්වලට හේතු වන බව යෝජනා කරන දේශපාලන න්‍යායකි. බලශක්ති සම්පත් න්‍යාය 1970 ගණන්වල ස්කැන්ඩිනේවියානු පර්යේෂකයන්ගේ පාසලක් විසින් පුරෝගාමී කරන ලද අතර එය විවිධ ජාතීන් විසින් අනුගමනය කරන ලද සමාජ ප්‍රතිපත්ති සඳහා විවිධ ප්‍රවේශයන් සඳහා ගණන් ගැනීමට උත්සාහ කරයි.