 මාඕ සේතුං ගේ මෙම පාඨය සැලකිල්ලට ගෙන, මාඕගේ යුගයේ කුසගින්නෙන්, හිංසා පීඩාවලින්, සිරගෙවල්වල වැඩ කිරීමෙන් සහ සමූහ ඝාතනයෙන් කී දෙනෙක් මරා දැමුවාද යන්න මට කියන්න?
මාඕ සේතුං (26 දෙසැම්බර් 1893 - 9 සැප්තැම්බර් 1976), සභාපති මාඕ ලෙසද හැඳින්වේ, ඔහු චීන කොමියුනිස්ට් පක්ෂයේ සභාපතිවරයා ලෙස නායකත්වය දුන් මහජන චීන සමූහාණ්ඩුවේ (PRC) නිර්මාතෘ වූ චීන කොමියුනිස්ට් විප්ලවවාදියෙකි. 1949 දී PRC පිහිටුවීම 1976 දී ඔහු මිය යන තෙක්. මතවාදීව මාක්ස්වාදී-ලෙනින්වාදියෙක්, ඔහුගේ න්‍යායන්, මිලිටරි උපාය මාර්ග සහ දේශපාලන ප්‍රතිපත්ති සාමූහිකව මාඕවාදය ලෙස හැඳින්වේ. මාඕ යනු හුනාන්හි ෂඕෂාන් හි සමෘද්ධිමත් ගොවියෙකුගේ පුතෙකි. ඔහු චීන ජාතිකවාදයට සහය දුන් අතර ඔහුගේ ජීවිතයේ මුල් අවදියේ අධිරාජ්‍ය විරෝධී දැක්මක් තිබූ අතර, විශේෂයෙන්ම 1911 ෂින්හායි විප්ලවයේ සහ 1919 මැයි හතරවන ව්‍යාපාරයේ සිදුවීම්වල බලපෑමට ලක් විය. පසුව ඔහු පීකිං විශ්ව විද්‍යාලයේ පුස්තකාලයාධිපතිවරයෙකු ලෙස සේවය කරමින් සිටියදී මාක්ස්වාදය-ලෙනින්වාදය අනුගමනය කළේය. සහ චීන කොමියුනිස්ට් පක්ෂයේ (CCP) ආරම්භක සාමාජිකයෙකු බවට පත් විය, 1927 දී සරත් සෘතුවේ අස්වනු නැඟිටීම මෙහෙයවීය. Kuomintang (KMT) සහ CCP අතර චීන සිවිල් යුද්ධය අතරතුර, චීන කම්කරු සහ ගොවීන්ගේ රතු හමුදාව සොයා ගැනීමට මාඕ උදව් කළේය. , Jiangxi Soviet හි රැඩිකල් ඉඩම් ප්‍රතිසංස්කරණ ප්‍රතිපත්තිවලට නායකත්වය දුන් අතර අවසානයේ Long March තුළ CCP හි ප්‍රධානියා බවට පත්විය. දෙවන චීන-ජපන් යුද්ධයේදී (1937-1945) දෙවන එක්සත් පෙරමුණ යටතේ CCP තාවකාලිකව KMT සමඟ සන්ධානගත වුවද, ජපානය යටත් වීමෙන් පසු චීනයේ සිවිල් යුද්ධය නැවත ආරම්භ වූ අතර, මාඕගේ හමුදා ජාතිකවාදී රජය පරාජය කළ අතර, එය 1949 දී තායිවානයට ඉවත් විය. 1949 ඔක්තෝබර් 1, මාඕ විසින් CCP විසින් පාලනය කරන ලද මාක්ස්වාදී-ලෙනින්වාදී තනි-පක්ෂ රාජ්‍යයක් වන PRC හි පදනම ප්‍රකාශයට පත් කරන ලදී. ඊළඟ වසරවලදී, ඉඩම් හිමියන්ට එරෙහිව චීන ඉඩම් ප්‍රතිසංස්කරණය, ප්‍රතිවිප්ලවවාදීන් මර්දනය කිරීමේ ව්‍යාපාරය, "ත්‍රි-විරෝධී සහ පංච විරෝධී ව්‍යාපාර" සහ කොරියානු යුද්ධයේ සටන් විරාමයක් හරහා ඔහු සිය පාලනය ශක්තිමත් කළේය. මිලියන කිහිපයක් චීන. 1953 සිට 1958 දක්වා චීනයේ අණදෙන ආර්ථිකය බලාත්මක කිරීම, PRC හි පළමු ව්‍යවස්ථාව ගොඩනැගීම, කාර්මිකකරණ වැඩසටහන දියත් කිරීම සහ "බෝම්බ දෙකක්, එක් චන්ද්‍රිකාවක්" ව්‍යාපෘතිය සහ ව්‍යාපෘතිය 523 වැනි මිලිටරි ව්‍යාපෘති ආරම්භ කිරීම සඳහා මාඕ වැදගත් කාර්යභාරයක් ඉටු කළේය. මෙම කාලය තුළ විදේශ ප්‍රතිපත්ති ආධිපත්‍යය දැරුවේ චීනය සහ සෝවියට් සංගමය අතර විරසකයක් ඇති කළ චීන-සෝවියට් භේදය විසිනි. 1955 දී, මාඕ විසින් සුෆාන් ව්‍යාපාරය දියත් කළ අතර, 1957 දී ඔහු දක්ෂිණාංශික විරෝධී ව්‍යාපාරය දියත් කරන ලද අතර, අවම වශයෙන් 550,000 ජනතාව, බොහෝ දුරට බුද්ධිමතුන් සහ විරුද්ධවාදීන් පීඩාවට පත් විය. 1958 දී, ඔහු චීනයේ ආර්ථිකය කෘෂිකාර්මික සිට කාර්මික දක්වා වේගයෙන් පරිවර්තනය කිරීම අරමුණු කරගත් මහා පිම්ම දියත් කළේය, එය ඉතිහාසයේ මාරාන්තික සාගතයට සහ 1958 සහ 1962 අතර මිලියන 15-55 ක ජනතාවක් මිය යාමට හේතු විය. 1963 දී මාඕ සමාජවාදී දියත් කළේය. අධ්‍යාපන ව්‍යාපාරය සහ 1966 දී ඔහු සංස්කෘතික විප්ලවය ආරම්භ කළේය, එය වසර 10ක් පුරා පැවති චීන සමාජයේ "ප්‍රති-විප්ලවවාදී" අංග ඉවත් කිරීමේ වැඩසටහනක් වන අතර එය ප්‍රචණ්ඩ පන්ති අරගලය, සංස්කෘතික කෞතුක වස්තු පුලුල් ලෙස විනාශ කිරීම සහ මාඕගේ සංස්කෘතිය පෙර නොවූ විරූ ලෙස ඉහළ නැංවීමෙන් සලකුණු විය. පෞරුෂය. විප්ලවය අතරතුර මිලියන දස දහස් ගණනක් ජනයා පීඩාවට පත් වූ අතර ඇස්තමේන්තුගත මරණ සංඛ්‍යාව සිය දහස් සිට මිලියන දක්වා පරාසයක පවතී. වසර ගණනාවක අසනීප තත්ත්වයෙන් පසුව, මාඕ 1976 දී හෘදයාබාධ මාලාවකට ගොදුරු වූ අතර වයස අවුරුදු 82 දී මිය ගියේය. මාඕ යුගයේදී චීනයේ ජනගහනය මිලියන 550 සිට මිලියන 900 දක්වා වර්ධනය වූ අතර රජය සිය පවුල් සැලසුම් ප්‍රතිපත්තිය දැඩි ලෙස ක්‍රියාත්මක නොකළේය. . විසිවන සියවසේ වඩාත්ම බලගතු චරිතයක් ලෙස පුළුල් ලෙස සැලකෙන මාඕ චීනය තුළ සහ ඉන් පිටත මතභේදාත්මක චරිතයක් ලෙස පවතී. දේශපාලනයෙන් ඔබ්බට, මාඕ න්‍යායාචාර්යවරයෙකු, හමුදා මූලෝපායඥයෙකු සහ කවියෙකු ලෙසද හැඳින්වේ. ඉතා දියුණු සාක්ෂරතාව, කාන්තා අයිතිවාසිකම්, මූලික සෞඛ්‍ය සේවා, ප්‍රාථමික අධ්‍යාපනය සහ ආයු අපේක්ෂාව සහිත චීනය අර්ධ යටත් විජිතයක සිට ප්‍රමුඛ ලෝක බලවතෙකු බවට පරිවර්තනය කිරීමේ ගෞරවය මාඕට හිමි වේ. කෙසේ වෙතත්, සාගින්න, හිංසා පීඩා, බන්ධනාගාර ශ්‍රමය සහ සමූහ ඝාතන මගින් වින්දිතයින් මිලියන 40 සිට 80 දක්වා ඇස්තමේන්තු කර ඇති, විශාල මරණ සංඛ්‍යාවකට මාඕගේ රජය වගකිව යුතු විය. ඔහුගේ නායකත්ව කාලය තුළ චීනය කොරියානු යුද්ධය, වියට්නාම් යුද්ධය සහ කාම්බෝජ සිවිල් යුද්ධය වැනි අනෙකුත් ආසියානු කොමියුනිස්ට් ගැටුම් සමඟ දැඩි ලෙස සම්බන්ධ විය.
මාඕගේ ආන්ඩුව සාගින්න, හිංසා පීඩා, සිරගෙවල් ශ්‍රමය සහ සමූහ ඝාතන මගින් වින්දිතයින් මිලියන 40 සිට 80 දක්වා වූ ඇස්තමේන්තු සහිතව, අතිවිශාල මරණ සංඛ්‍යාවකට වගකිව යුතු විය.