 ඡේදයට අනුව වේදයේ නම් හතර කුමක්ද?
වඩාත් සාමාන්‍ය සන්දර්භය තුළ, සංහිතාවක් ඕනෑම ක්‍රමානුකූල පෙළ හෝ පද එකතුවක් වෙත යොමු විය හැක: ඕනෑම ශාස්ත්‍ර, සූත්‍ර, හෝ සංස්කෘත වීර කාව්‍යයක්, වෛදික ග්‍රන්ථ සමඟ, සම්හිතයක් ලෙස හැඳින්විය හැක. කෙසේ වෙතත්, සමකාලීන සාහිත්‍යයේ සාමාන්‍යයෙන් ඇඟවෙන්නේ සංහිතාවයි. වේදයේ මුල්ම, පුරාණ කොටස. මේවායේ මන්ත්‍ර අඩංගු වේ - වාචික අර්ථයක් ඇති හෝ රහිත පූජනීය ශබ්ද මෙන්ම ස්වභාවධර්මයට හෝ වෛදික දෙවිවරුන්ට ආයාචනා කරන පැනජිරික්ස්, යාඥාවන්, ලිතනි සහ ආශිර්වාද. වෛදික සංහිතා යනු එක් එක් වේදයේ (ඍග්වේදය, යජුර්වේදය, සාමවේදය සහ අථර්වවේදය) ගණිතමය වශයෙන් නිරවද්‍ය මෙට්‍රික් පුරාවිද්‍යා පාඨයයි. වේදයන් පාඨ ශෛලීන් හතරකට බෙදා ඇත - සංහිතා (මන්ත්‍ර සහ ආශිර්වාද), බ්‍රාහ්මණ (පූර්‍ව චාරිත්‍ර පිළිබඳ පාඨය, උත්සව, පූජා සහ සංකේතාත්මක-පූජා), ආරණ්‍යකා (පූර්ව කර්ම, උත්සව සහ පූජා පිළිබඳ විවරණ), සහ උපනිෂද් (භාවනා, දර්ශනය සහ අධ්‍යාත්මික දැනුම සාකච්ඡා කරන පාඨය). සංහිතා සමහර විට කර්ම-ඛණ්ඩ (කර්ම ඛණ්ඩ, ක්‍රියාව / චාරිත්‍ර-ආශ්‍රිත අංශය) ලෙස හඳුනාගෙන ඇති අතර, උපනිෂද් ඥාන-ඛණ්ඩ (ඥාන ඛණ්ඩ, දැනුම / අධ්‍යාත්මික සම්බන්ධ අංශය) ලෙස හඳුනා ගැනේ. ආරණ්‍යකයන් සහ බ්‍රාහ්මණයන් විවිධ ලෙස වර්ගීකරණය කර ඇත, සමහර විට චාරිත්‍රානුකූල කර්ම-ඛණ්ඩ ලෙස, තවත් විටෙක (හෝ ඒවායේ කොටස්) ඥාන-ඛණ්ඩ ලෙස වර්ග කර ඇත. උත්සව සහ චාරිත්‍ර වාරිත්‍ර වලදී වෛදික සංහිතා ගායනා කරන ලද අතර, එහි කොටස් පැරණිතම ජීවමාන කොටස ලෙස පවතී. හින්දු සම්ප්‍රදාය. වේද සහ පසුකාලීන පාඨ පිළිබඳ සාමූහික අධ්‍යයනයකින් පෙනී යන්නේ සංහිතා සහ ඒ ආශ්‍රිත වෛදික ග්‍රන්ථවල සංග්‍රහය දැනට පවතින ප්‍රමාණයට වඩා බෙහෙවින් විශාල බවයි. කෙසේ වෙතත්, බොහෝමයක් ඉන්දියානු ඉතිහාසයේ යම් අවස්ථාවක හෝ කාල පරිච්ඡේදයකදී අහිමි වී ඇත.
ඍග්වේදය, යජුර්වේදය, සාමවේදය සහ අථර්වවේදය