ඔබ දිනකට කෙනෙකුගේ සෙවනැල්ලක් යැයි සිතන්න. වර්තමාන කාලය තුළ ඔබේ අත්දැකීම් ගැන ලියන්න.
අද උදේ මට පුදුමයි. මට වෙනදට වඩා ටිකක් චාම් ගතියක් දැනෙනවා, ටිකක් සැහැල්ලුයි වගේ. ඔබට අවංකවම, මට මා ගැන කිසිසේත්ම නොපෙනේ. වාව්! කවුරුහරි ලයිට් දැම්මා. මට පේන්නේ නැහැ! ඉන්න... මම ඉන්නේ බිම. ඇයි මම බිම ඉන්නේ? මම මේ මිනිසා පිටුපසින් සිටිමි, ඔහු ඇඳෙන් බැස ඇත. මම මේ කාමරය හඳුනන්නේ නැහැ. අහ්. මම සෙවනැල්ලක් බව පෙනේ. මම අවංක නම් අද උදේ මම බලාපොරොත්තු වූ දේ නොවේ. මට රැකියාවේ විශාල දවසක් ඇති අතර, මෙය දේවල් වඩාත් අභියෝගාත්මක කරයි. මට එය කෙසේ වෙතත්, දැඩි උඩුතොල සහ ඒ සියල්ල සමඟ ඉදිරියට යාමට සිදුවනු ඇත. මට බලාපොරොත්තු විය හැක්කේ මෙය මගේ සෙවනැල්ලේ රියදුරුට දවස සඳහා සිත්ගන්නා සැලැස්මක් ඇති බවයි. එය මෙතෙක් බලාපොරොත්තු සහගත බව පෙනේ. ඔවුන් කඳු නැගීමේ බූට් සහ වෙනත් එළිමහන් ඇඳුම් පැළඳ සිටී. ඇතුළත රැඳී සිට දවස පුරා වීඩියෝ ක්‍රීඩා කිරීමට වඩා නිසැකවම හොඳයි. මට කරන්න දෙයක් නැති තරම්. දැන් අපි හොඳ කාලගුණයක් බලාපොරොත්තු විය යුතුයි. අපි ඉන්නේ නෝර්වේ නම්, අවුරුද්දේ මේ වෙලාවට වැඩි ආලෝකයක් නැහැ. මම යන්තම්වත් ඉන්නවා. අන්තිමට එයා තිර රෙදි ඇරියා. මම රත්තරන් ගැහුවා. අපි ඉන්නේ ස්පාඤ්ඤයේ සියෙරා නෙවාඩා කඳුකරයේ, එය පැහැදිලි දවසක්. අපි එළියේ ඉන්නවා, අපි නගිනවා. මෙය විනෝදජනකයි! නමුත් බියජනකයි! මම මීට පෙර කවදාවත් මගේ සැබෑ ශරීරයට නැග්ගේ නැහැ. මම කැමතියි ඔහු විවේක ගැනීමට වාඩි වී සිටීම නතර කරයි නම්. මම වාඩි වෙන්න කැමති නැහැ. සමුළුවේ දර්ශනය, එය අවසානයේ මෙහි ඇත. එය පුදුම සහගතයි. නැත්නම් අඩුම තරමේ මිනිහා කියන්නේ එහෙමයි. 2මාන සෙවනැල්ලක් ලෙස, මට බොහෝ දේ දැකිය නොහැක. මම උස මදි.