 මවක් තම මැදි පාසල් වියේ පසුවන දියණිය තුළ වැඩෙන බව දකින මවක් ගැන දිනපොතක් ලියන්න. එදින මව රැකියාවේදී අත්විඳින දුෂ්කරතාවන්ට එරෙහිව දියණියගේ කරුණාවන්තකම වෙනස් කරන්න. කතාව ආදරයෙන් හා ප්‍රශංසාවෙන් පුරවන්න.
ඉතින් අද දවල් කෑම මොනිටර් වෙන්න මම මැඩීගේ පන්තියට ගියා. ඇය 9 වැනි ශ්‍රේණියේ ඉගෙනුම ලබන නමුත් ඉතා කුඩා පාසලක ඉගෙනුම ලබන අතර, ඒ නිසා සියලු දෙනාම කුඩා ප්‍රදේශයක රස්තියාදු වෙමින් සිටියහ. මම නිතරම ඇගේ පාසලට නොපැමිණෙන නමුත් මැඩ්ස් ඇගේ අංගය තුළ ඉතා සතුටු වන බවක් පෙනෙන්නට තිබුණි. සාක්ෂි දැරීම ඉතා සුන්දර විය. අනෙක් අතට, මම රැකියාවේ භයානක, බිහිසුණු, හොඳ නැති, ඉතා නරක දවසක් ගත කරමින් සිටි අතර, මම පැමිණෙන විට, මම මගේ දුරකථනය යාවත්කාලීන කිරීම් සඳහා පරීක්ෂා කරමින් සිටි අතර මට පැවසූ මගේ නව කණ්ඩායම සඳහා සටනක් කිරීමට උත්සාහ කළෙමි. සටන් කිරීම ඉතා වටින්නේ නැත. ඇත්ත වශයෙන්ම, මෙය නොසැලකිලිමත් උපදෙසක් විය, මන්ද - මිය යාමට තරම් වටිනා කන්දක් තිබේ නම් - මම හැකි තරම් ඵලදායී ලෙස එහි මුදුනට වැඳ වැටෙන්නෙමි. ඒ නිසා මම ජයග්‍රහණය කළ නොහැකි යුද්ධයක සටන් කරමින් සිටි අතර, මගේ දුව පිරිමි ළමයින් කණ්ඩායමක් බ්‍රව්නීස් අඳින අතර ඔවුන්ගේ සෞඛ්‍ය සම්පන්න දිවා ආහාරය ගනිමින් ඔවුන්ගේ චීන ටයිල් එක ගොඩ ගසමින් සිනාසෙමින් අධීක්‍ෂණය කරමින් සිටියාය... මගේ නිහඬ, තිරයේ, දුරස්ථභාවයේ ප්‍රතිඵලය ගැන මම බොහෝ සෙයින් කලබල වී සිටියෙමි. මගේ ඇස්වලින් කඳුළු ගලන බව හෝ යෞවනයන්ගෙන් පිරුණු කාමරයක් මැද මා වාඩි වී සිටින බව මට නොපෙනී ගිය වැඩ සටන. දිවා ආහාර වේලෙහි යෞවනයන් පිරුණු කාමරයක අඬන එකම හොඳ දෙය නම් ඔබ අඬන්නේ ඉතා කලාතුරකිනි...එසේ නම් එය තිබේ. එහෙයින් මම එහි හිඳගෙන, හොඳ සමාගමක, මෘදු ලෙස උරහිස් බදාගෙන, මගේ දෑතින් තෙත්වී ඇති මගේ නාසය පිස නොදැමීමට උත්සාහ කළෙමි. ඇත්ත වශයෙන්ම මැඩී මා දෙස බැලූ ඕනෑම වේලාවක සිනහවකින් සිටීම, මන්ද මම එහි සිටි බව ස්වාමින් වහන්සේ දන්නා නිසා කිසිවෙකු මේසයක් පෙරළන්නේ නැති බව සහතික කිරීමට පමණි (නමුත් අවංකවම, මෙම දරුවන් ස්වයංපෝෂිත වූ අතර තරමක් කම්පනයට පත් වූ බැවිනි. 9 වන ශ්‍රේණියේ සිට මට මතක ඇති දේ අනුව හොඳින් හැසිරුණු) සහ මට අවශ්‍ය වූ අවසාන දෙය වූයේ මගේ දියණිය ඇගේ පාසල් දිවා ආහාර වේලාවේදී අපහසුතාවයට පත් කිරීමයි. නමුත් මැඩී මා සිටි කුඩා සෝෆා පුටුව අසල සිටගෙන සිටියාය, ඇය “අම්මා, යන්න” කියා පැවසුවාය. ඒ වගේම මම ස්කූට් කළා. ඒ වගේම ඇය වාඩි වුණා. ඇය මගෙන් ඇහුවේ නැහැ මොකක්ද වැරැද්ද කියලා; අද උදෑසන මා පාසලට යාමට පෙර මා අද කටයුතු කරන විශේෂිත වැඩ දුක්ඛිත තත්වය ගැන ඇයට මගේ ඝෝෂාව දැනටමත් ඇසී තිබුණි. ඒ වෙනුවට, ඇය මට හේත්තු වී විශාල බදාගැනීමක් ලබා දුන්නාය, අවධානය යොමු කරන ඕනෑම අයෙකු ඉදිරියේ - එය සෑම කෙනෙකුම බව පෙනේ - සහ "සියල්ල හොඳින් සිදුවනු ඇත" සහ "මම මේ වගේ දෙයක් බලාපොරොත්තු වුණේ නැද්ද? කොහොමහරි මගේ වැඩ වලින් දේවල් මේ වෙනකොට?" ඉන්පසු ඇය නැඟිට, වතුර උල්පත අසලින් බීමක් ගත්තාක් මෙන්, නොසැලකිලිමත් ලෙස, ක්‍රීඩා මේසයේ ඇගේ පර්චසය වෙත ආපසු ගිය අතර, මගේ නව යොවුන් වියේ දියණිය මාව ප්‍රසිද්ධියේ, උසින් බදාගෙන ඇතැයි මට සිතුනි. පාසලේ දිවා ආහාර කාමරය, මා කිසිදා දැක නොතිබූ තවත් යෞවනයන් දුසිම් දෙකක් ඉදිරිපිට, ඇය නොසැලී සිටියේ නැත. පැය තුනකට පසුව, රැකියාවේ ගැටලුව රෝස මල් දක්වා පැමිණීම අවසන් විය; එම කන්ද මත මිය යාමෙන් පසුව මුලපිරීම සුරැකීමට හැකි වූ බව පෙනේ. ඇත්තටම මම ඒ ගැන ඇත්තටම සතුටු වුණා. නමුත් දවසේ හොඳම කොටස වූයේ මැඩී නිර්භීත, කරුණාවන්ත සහ විශ්වාසවන්ත, සීමාවන් හරහා ගොස් දුෂ්කර දේ කිරීමට කැමති බව ප්‍රතික්ෂේප කළ නොහැකි පිළිගැනීමයි. ඇය සොබා දහමේ බලවේගයක් වීමට නියමිතයි. ඇත්ත වශයෙන්ම, ඇය දැනටමත්.