සංසන්දනාත්මක වාසිය පිළිබඳ න්‍යාය වර්ධනය වූයේ කවදාද?
ආර්ථික ආකෘතියක් තුළ, නියෝජිතයින්ට අඩු සාපේක්ෂ අවස්ථා පිරිවැයක් හෝ ස්වයංක්‍රීය මිලක්, එනම් වෙළඳාමට පෙර අඩු සාපේක්ෂ ආන්තික පිරිවැයක් යටතේ එම භාණ්ඩ නිෂ්පාදනය කළ හැකි නම්, යම් භාණ්ඩයක් නිෂ්පාදනය කිරීමේදී අනෙක් අයට වඩා සංසන්දනාත්මක වාසියක් ඇත. සංසන්දනාත්මක වාසිය යනු පුද්ගලයන්, සමාගම් හෝ ජාතීන් සඳහා වෙළඳාමෙන් ලැබෙන වැඩ ලාභයේ ආර්ථික යථාර්ථය විස්තර කරයි, ඒවා ඔවුන්ගේ සාධක දායාදවල හෝ තාක්ෂණික ප්‍රගතියේ වෙනස්කම් වලින් පැන නගී. (නිරපේක්ෂ වාසිය, කාලයකට නිෂ්පාදනය (ශ්‍රම කාර්යක්ෂමතාව) හෝ යෙදවුම් ද්‍රව්‍ය ප්‍රමාණයකට (මුදල් කාර්යක්ෂමතාව) සැසඳීම සාමාන්‍යයෙන් වඩාත් බුද්ධිමය, නමුත් අඩු නිරවද්‍යතාවයක් ලෙස සැලකේ - රටවල් හරහා භාණ්ඩ නිෂ්පාදනය කිරීමේ අවස්ථා පිරිවැය වෙනස් වන තාක් කල්, නිෂ්පාදන වෙළඳාම වේ. හැකි ය.) ඩේවිඩ් රිකාඩෝ 1817 දී සංසන්දනාත්මක වාසි පිළිබඳ සම්භාව්‍ය න්‍යාය වර්ධනය කළේ එක් රටක කම්කරුවන් අනෙකුත් රටවල කම්කරුවන්ට වඩා සෑම භාණ්ඩයක්ම නිෂ්පාදනය කිරීමේදී වඩාත් කාර්යක්ෂම වන විට පවා රටවල් ජාත්‍යන්තර වෙළඳාමේ යෙදෙන්නේ මන්දැයි පැහැදිලි කිරීමට ය. භාණ්ඩ දෙකක් නිපදවිය හැකි රටවල් දෙකක් නිදහස් වෙළඳපොලේ යෙදෙන්නේ නම් (ප්‍රාග්ධනය සහ ශ්‍රමය ජාත්‍යන්තරව ගමන් නොකරනු ඇතැයි උපකල්පනය කරමින්), එවිට සෑම රටක්ම සංසන්දනාත්මක භාණ්ඩ අපනයනය කිරීමෙන් සමස්ත පරිභෝජනය වැඩි කරන බව ඔහු පෙන්වා දුන්නේය. රටවල් දෙක අතර ශ්‍රම ඵලදායිතාවයේ වෙනස්කම් පවතින විට අනෙක් භාණ්ඩ ආනයනය කිරීමේදී වාසිය. ආර්ථික විද්‍යාවේ වඩාත්ම බලගතු නමුත් ප්‍රතිවිරෝධී තීක්ෂ්ණ බුද්ධියක් ලෙස පුළුල් ලෙස සැලකෙන, රිකාඩෝගේ න්‍යායෙන් ගම්‍ය වන්නේ නිරපේක්ෂ වාසියට වඩා සංසන්දනාත්මක වාසිය ජාත්‍යන්තර වෙළඳාමේ වැඩි ප්‍රමාණයකට වගකිව යුතු බවයි.
සංසන්දනාත්මක වාසිය පිළිබඳ සම්භාව්‍ය න්‍යාය 1817 දී ඩේවිඩ් රිකාඩෝ විසින් වර්ධනය කරන ලදී.