Neil Gaiman ගේ American Gods පොත ගැන විචාරයක් ලියන්න.
මොනතරම් අපූරු පොතක්ද. මිනිසුන් මෙය "වඩා පරිණත පර්සි ජැක්සන්" ලෙස හඳුන්වන්නේ කෙසේදැයි මට පෙනේ, නමුත් මට ඇමරිකන් දෙවියන් යනු හුදෙක් මිත්‍යා රසික ප්‍රබන්ධයකට වඩා වැඩි යමක් විය. සමස්තයක් වශයෙන්, මනඃකල්පිත කථාව, නොයර් පසුබිම, අද්භූත කථා වස්තුව, මායාකාරී දෙබස් සහ ඇදහිය නොහැකි චරිත මෙය මා මේ වසරේ කියවූ හොඳම පොත් වලින් එකක් බවට පත් කළේය. සැකසුම සහ පරිශ්‍රයෙන් පටන්ගෙන - නූතන ලෝකයේ දෙවිවරු තමන්ගේම පසුබිමක් බවට පත්ව ඇත. වඩාත්ම කැපී පෙනෙන දෙය නම්, මෙම කතාව මට නොරගාමිගේ බටහිර අනුවාදයක් සිහිපත් කරයි, එහිදී දෙවියන්ගේ ශක්තිය ඔවුන්ගේ නමස්කාරකයන්ගෙන් පැන නගී. පැරණි ජීවමාන ලෞකික ජීවිතවල දෙවිවරුන් දැකීම හාස්‍යජනක ය, අවංකවම තරමක් ආකර්ශනීය ය. අපගේ චරිත භයානක පසුබිමක් හරහා ගමන් කරයි, නමුත් එය කිසි විටෙක දරාගත නොහැකි හෝ මානසික අවපීඩනයට පත් නොවේ. නමුත් ඇත්තටම මේ පොතේ විශේෂත්වය වෙන්නේ චරිත සහ දෙබස්. සෙවන සහ බදාදා යනු පුදුමාකාර යුගලයකි; සෙවණැලි නිහඬ පරාවර්තනයන් සහ බදාදා මොට ත්‍රස්තවාදය අතර, යුගලය ග්‍රාමීය ඇමරිකාව හරහා ගමන් කරයි, සිත් ඇදගන්නාසුළු අයිකන සහ මිනිසුන් රාශියක් හරහා දිව යයි.