 Asperger syndrome යනු කුමක්ද?
Asperger syndrome (AS) හෝ Asperger's යනු සමාජ අන්තර්ක්‍රියා සහ වාචික නොවන සන්නිවේදනයේ සැලකිය යුතු දුෂ්කරතා සහ සීමා සහිත සහ පුනරාවර්තන හැසිරීම් රටා සහ රුචිකත්වයන් මගින් සංලක්ෂිත ස්නායු සංවර්ධන තත්වයකි. සින්ඩ්‍රෝමය තවදුරටත් රෝග විනිශ්චයක් ලෙස හඳුනා නොගනී, වෙනත් තත්වයන් සමඟ ඔටිසම් වර්ණාවලී ආබාධ (ASD) බවට ඒකාබද්ධ කර ඇත. එය සාපේක්ෂ වශයෙන් දුර්වල නොවූ කථන භාෂාව සහ බුද්ධිය මගින් ASD වෙත ඇතුළත් කරන ලද අනෙකුත් රෝග විනිශ්චයන්ගෙන් වෙනස් ලෙස සැලකේ. මෙම සින්ඩ්‍රෝමය නම් කරන ලද්දේ ඔස්ට්‍රියානු ළමා රෝග විශේෂඥ වෛද්‍ය හාන්ස් ඇස්පර්ගර් විසිනි, ඔහු 1944 දී, මිත්‍රත්වයන් ඇති කර ගැනීමට අරගල කරන, අන් අයගේ අභිනයන් හෝ හැඟීම් නොතේරෙන, ඔවුන්ගේ ප්‍රියතම අවශ්‍යතා ගැන ඒකපාර්ශ්වික සංවාදවල යෙදෙන සහ අවුල් සහගත වූ තම රැකවරණයේ සිටින දරුවන් විස්තර කළේය. . 1994 දී, Asperger's රෝග විනිශ්චය ඇමරිකානු රෝග විනිශ්චය සහ මානසික ආබාධ පිළිබඳ සංඛ්‍යානමය අත්පොතෙහි සිව්වන සංස්කරණයේ (DSM-IV) ඇතුළත් විය; කෙසේ වෙතත්, 2013 දී DSM-5 ප්‍රකාශයට පත් කිරීමත් සමඟ, සින්ඩ්‍රෝමය ඉවත් කරන ලද අතර, රෝග ලක්ෂණ දැන් ඔටිසම් වර්ණාවලි ආබාධය තුළ සම්භාව්‍ය ඔටිසම් සහ වෙනත් ආකාරයකින් නිශ්චිතව දක්වා නොමැති ව්‍යාප්ත සංවර්ධන ආබාධ සමඟ ඇතුළත් කර ඇත (PDD-NOS). එය 2021 වන විට ජාත්‍යන්තර රෝග වර්ගීකරණයේ (ICD-11) ඔටිසම් වර්ණාවලි ආබාධයට ඒකාබද්ධ විය. Asperger's හි නිශ්චිත හේතුව දුර්වල ලෙස වටහාගෙන ඇත. එය ඉහළ උරුමයක් ඇති අතර, යටින් පවතින ජාන නිශ්චිතව තීරණය කර නොමැත. පාරිසරික සාධක ද භූමිකාවක් ඉටු කරන බව විශ්වාස කෙරේ. මොළයේ රූප මගින් පොදු යටින් පවතින තත්වයක් හඳුනාගෙන නොමැත. තනි ප්‍රතිකාරයක් නොමැති අතර, එක්සත් රාජධානියේ ජාතික සෞඛ්‍ය සේවය (NHS) මාර්ගෝපදේශ යෝජනා කරන්නේ ඔටිසම් රෝගය 'ඉවත් කළ හැකි හෝ සුව කළ හැකි රෝගයක්' නොවන බැවින් ඕනෑම ආකාරයක ඔටිසම් රෝගයකට 'ප්‍රතිකාර කිරීම' ඉලක්කයක් නොවිය යුතු බවයි. මනෝචිකිත්සකයන්ගේ රාජකීය විද්‍යාලයට අනුව, සමගාමී තත්වයන්ට ප්‍රතිකාර අවශ්‍ය විය හැකි අතර, 'ඕටිසම් කළමනාකරණය ප්‍රධාන වශයෙන්ම එදිනෙදා ලෝකයේ ක්‍රියා කිරීමට පුද්ගලයාගේ හැකියාව වැඩි දියුණු කිරීම සඳහා අවශ්‍ය අධ්‍යාපනය, පුහුණුව සහ සමාජ සහයෝගය / රැකවරණය සැපයීමයි'. ඔටිසම් සඳහා විශේෂිත මැදිහත්වීම් වල සඵලතාවයට සහාය වන්නේ සීමිත දත්ත පමණි. මැදිහත්වීම්වලට සමාජ කුසලතා පුහුණුව, සංජානන චර්යා චිකිත්සාව, භෞත චිකිත්සාව, කථන චිකිත්සාව, මාපිය පුහුණුව සහ මනෝභාවය හෝ කාංසාව වැනි ආශ්‍රිත ගැටළු සඳහා ඖෂධ ඇතුළත් විය හැකිය. වැඩිහිටි වියේදී ඔටිසම් ලක්ෂණ අඩුවෙන් පෙනෙන නමුත් සමාජීය හා සන්නිවේදන දුෂ්කරතා සාමාන්යයෙන් පවතී.