කපුටෙක් ගැන කවියක් ලියන්න
වරක්  මධ්‍යම රාත්‍රියේ අඳුරු  මම කල්පනා කරමින්  දුර්වල හා වෙහෙසට පත්ව  අමතක වූ ප්‍රබන්ධ රාශියක් පුරා - මම හිස වනමින්  නිදා ගැනීමට ආසන්නව සිටියදී  හදිසියේම තට්ටු කිරීමක් සිදු විය  කවුරුහරි මෘදු ලෙස තට්ටු කරමින්  මගේ කුටියේ දොර ළඟට තට්ටු කළේය. . "'මේ ආගන්තුකයෙක් " මම මිමිණුවා  "මගේ කුටියේ දොරට තට්ටු කරනවා - මේක විතරයි  ඊට වඩා දෙයක් නැහැ." අහ්  පැහැදිලිවම මට මතකයි එය අඳුරු දෙසැම්බර් මාසයේදී; එක් එක් වෙනම මිය යන ගිනි අඟුරු එහි අවතාරය බිමට ගෙන ගියේය. මම හෙට දවස ගැන උනන්දුවෙන් ප්‍රාර්ථනා කළෙමි;-නිෂ්ඵල ලෙස මම මගේ පොත්වලින් ණයට ගැනීමට උත්සාහ කළෙමි ශෝකය - නැතිවූ ලෙනෝර් ගැන දුක - දේවදූතයන් ලෙනෝර් නම් කරන දුර්ලභ හා දීප්තිමත් තරුණිය වෙනුවෙන් - සදාකාලයටම මෙහි නමක් නැත.