و بعدها احرزت تقدما عظيماً عندما كنت أستطيع المشي داخل المنزل ، بالإستناد على الحوائط، هكذا، و كانت أمي تتبعني ، أينما حللت، تمسح آثار بصماتي.  لكن على الأقل كانت تعلم بمكان وجودي باستمرار.
And then I made great progression to the point where I could walk around the house, holding onto the walls, like this, and Mom said she was forever following me, wiping off my fingerprints.  But at least she always knew where I was.
แล้วฉันก็ก้าวหน้าไปมากจนถึงจุดที่ฉันสามารถเดินรอบบ้านโดยจับผนังไว้แบบนี้ แม่บอกว่าเธอคอยตามฉันตลอด คอยเช็ดรอยนิ้วมือของฉัน แต่อย่างน้อยเธอก็รู้เสมอว่าฉันอยู่ที่ไหน