وثانيا، تشعر الأسر الكورية بالالتزام بإنفاق نسبة كبيرة من دخلها (10% في المتوسط) على التعليم. ومع ادخار الأسر لنحو 4% فقط بالفعل من دخلها، مقارنة بنحو 20% في عام 1988، فلم يعد هناك مجال للإنفاق الإضافي.
Second, South Korean families feel compelled to spend a large share of their income (10%, on average) on education. With households already saving only around 4% of their disposable income, compared to 20% in 1988, there is little room for additional expenditure.
ประการที่สอง ครอบครัวชาวเกาหลีใต้รู้สึกว่าถูกบังคับให้ใช้รายได้ส่วนใหญ่ (โดยเฉลี่ย 10%) กับการศึกษา เนื่องจากครัวเรือนมีการออมเพียงประมาณ 4% ของรายได้ที่ใช้แล้วทิ้ง เทียบกับ 20% ในปี 2531 จึงมีพื้นที่น้อยสำหรับค่าใช้จ่ายเพิ่มเติม