لكنني أذكر أنني على متن رحلة العودة بالطائرة في رحلتي الأخيرة، أذكر أنني أجهشت بالبكاء والتفكير لنفسي، لو أن هؤلاء الأطفال، لو أن أي طفل في الغرب، في العالم الغربي، مر خلال يوم بما مر به أي من هؤلاء الأطفال، فإنهم سيخضعون للعلاج لبقية حياتهم الطبيعية.
But I remember on the flight back on my last trip, I remember breaking down in tears and thinking to myself, if any kid in the West, in the western world, went through a day of what any of those kids have gone through, they will be in therapy for the rest of their natural lives.
แต่ฉันจำได้ว่าในเที่ยวบินขากลับในเที่ยวสุดท้ายของฉัน ฉันจำได้ว่าน้ำตาไหลพรากและคิดกับตัวเองว่า ถ้าเด็กคนใดในโลกตะวันตก ในโลกตะวันตก ได้ผ่านวันที่เด็กๆ จะได้รับการบำบัดไปตลอดชีวิตตามธรรมชาติ