وبالتالي فحين صدور قانون التسجيل المنزلي لسنة 1992، تخلت شركات الإعلام عن فكرة تحديد النسخ القانوني وغير القانوني لأنه كان من الواضح أنه إن كان الكونغرس يتصرف في إطاره، فقد يقوم في الواقع بالزيادة من حقوق المواطنين للمشاركة في محيطنا الإعلامي الخاص.
So when the Audio Home Recording Act of 1992 was passed, the media businesses gave up on the idea of legal versus illegal distinctions for copying because it was clear that if Congress was acting in their framework, they might actually increase the rights of citizens to participate in our own media environment.
ดังนั้น เมื่อมีการผ่านพระราชบัญญัติการบันทึกเสียงในบ้านปี 1992 ธุรกิจสื่อจึงล้มเลิกแนวคิดเรื่องความแตกต่างระหว่างกฎหมายกับกฎหมายสำหรับการคัดลอก เพราะเห็นได้ชัดว่าหากรัฐสภาดำเนินการตามกรอบของพวกเขา อาจเพิ่มสิทธิของประชาชนในการมีส่วนร่วมได้ ในสภาพแวดล้อมสื่อของเราเอง