والفكرة الثانية هي الواقعية المالية. إن الحكمة في التعامل مع الميزانية أمر مرغوب (فالعجز غير المستدام غير قابل للاستمرار بحكم التعريف) وتقدمي (عندما تسوء الأمور، يكون القدر الأكبر من العناء من نصيب الفقراء والضعفاء).
The second idea is fiscal realism. Budgetary prudence is both desirable (unsustainable deficits owe their name to the fact that they cannot be sustained) and progressive (when things blow up, it is the poor and the vulnerable who suffer the most).
แนวคิดที่สองคือความสมจริงทางการคลัง ความรอบคอบด้านงบประมาณเป็นสิ่งที่พึงปรารถนา (การขาดดุลที่ไม่ยั่งยืนเนื่องจากข้อเท็จจริงที่ว่าไม่สามารถยั่งยืนได้) และแบบก้าวหน้า (เมื่อสิ่งต่าง ๆ ปะทุขึ้น คนจนและผู้เปราะบางคือผู้ที่ต้องทนทุกข์มากที่สุด)