فبدلاً من ان نطرح الاسئلة التي تفرضها علينا التحذيرات لكي نعي الطريقة الاسرع للتصرف بحيث نتلافى الكارثة التي نتجه نحوها نقوم بطرح اسئلة حمقاء مثل : ماهي الفترة القصوى التي يمكننا الانتظار فيها حتى نبدأ بالتحرك فيما يخص خفض الانبعاثات الحرارية ؟
So rather than asking, as precaution would demand, what can we do as quickly as possible to avoid potential catastrophe, we ask bizarre questions like this: "What is the latest possible moment we can wait before we begin seriously lowering emissions?
ดังนั้น แทนที่จะถามตามมาตรการป้องกัน เราจะทำอะไรให้เร็วที่สุดเพื่อหลีกเลี่ยงหายนะที่อาจเกิดขึ้นได้ เราถามคำถามแปลกๆ แบบนี้: "อะไรคือช่วงเวลาที่เป็นไปได้ล่าสุดที่เราสามารถรอก่อนที่เราจะเริ่มลดการปล่อยมลพิษอย่างจริงจัง?