نملأ رؤوسنا بالتلهي ، بالمشغوليات، بحيث أننا لا نملك أن نسأل، هل انا مرتاح؟ سعيد؟ وأطفالي يكبرون بشكل سليم، أليس كذلك؟
We fill our head with distraction, with busyness, so that we don't have to ask, am I well? Am I happy? Are my children growing up right?
เราเต็มไปด้วยความฟุ้งซ่าน ยุ่งวุ่นวาย จนไม่ต้องถามว่า ฉันสบายดีไหม ฉันมีความสุข? ลูกของฉันโตขึ้นใช่ไหม