وكيف يمكن للقصص الخيالية لمتساكيني ومستخدمي مبانينا أن تَخُطّ المعمار، بينما يكتب المعمار تلك القصص في نفس الوقت؟
And how can fictive stories of the inhabitants and users of our buildings script the architecture, while the architecture scripts those stories at the same time?
และเรื่องราวสมมติของผู้อยู่อาศัยและผู้ใช้อาคารของเราจะเขียนสคริปต์สถาปัตยกรรมได้อย่างไร ในขณะที่สถาปัตยกรรมเขียนสคริปต์เรื่องราวเหล่านั้นในเวลาเดียวกัน