هل حدث أن كانت أفضل أعمالك عندما نحيت الأنا الخاصة بك جانبا و توقفت عن حكي قصتك لكي تحكي عن شخص آخر، شخص ما ربما دون صوت يعبر عنه، حيث وضعت نفسك متضامنا في مكانه لمدة أو رأيت العالم من خلال عينيه؟
Did your best work occur when you sidestepped your own ego and you stopped telling your story, but told someone else's story, someone perhaps without a voice, where empathetically, you stood in his shoes for a while or saw the world through his eyes?
ผลงานที่ดีที่สุดของคุณเกิดขึ้นเมื่อคุณก้าวข้ามอัตตาของตัวเองและคุณหยุดเล่าเรื่องราวของคุณ แต่เล่าเรื่องของคนอื่น ซึ่งบางทีอาจไม่มีปากเสียง โดยที่คุณยืนอยู่ในรองเท้าของเขาชั่วขณะหนึ่งหรือมองโลกผ่านสายตาของเขา?