إن الحنين إلى فترة ايدو في اليابان وجاذبية نموذج النرويج في المملكة المتحدة ليسا بالخيارين العقلانيين. بل إن هذا يشكل في واقع الأمر وسيلة لتوجيه مسار التحفظ الوطني في وقت يتسم بالمنافسة العالمية بين الثقافات والاقتصادات والطموحات الاستراتيجية الناشئة.
The Edo nostalgia in Japan and the Norway model’s appeal in the UK are not rational choices. They merely channel national wariness at a time of global competition between cultures, economies, and emerging strategic ambitions.
ความคิดถึงสมัยเอโดะในญี่ปุ่นและความดึงดูดใจของนางแบบชาวนอร์เวย์ในสหราชอาณาจักรไม่ใช่ทางเลือกที่สมเหตุสมผล พวกเขาเป็นเพียงการสร้างความระแวดระวังในระดับชาติในช่วงเวลาแห่งการแข่งขันระดับโลกระหว่างวัฒนธรรม เศรษฐกิจ และความทะเยอทะยานเชิงกลยุทธ์ที่เกิดขึ้นใหม่