لقد عرف أرسطو النهم باعتباره رذيلة شخصية؛ ولم يخطر على ذهنه هذا النهم الجماعي المدبر سياسياً والذي نطلق عليه وصف النمو الاقتصادي. إن حضارة "الاستزادة من كل شيء" هذه كانت لتصدمه بوصفها جنوناً أخلاقياً وسياسيا.
Aristotle knew of insatiability only as a personal vice; he had no inkling of the collective, politically orchestrated insatiability that we call economic growth. The civilization of “always more” would have struck him as moral and political madness.
อริสโตเติลรู้ว่าความไม่รู้จักพอเป็นเพียงเรื่องส่วนตัวเท่านั้น เขาไม่มีความเฉลียวฉลาดเกี่ยวกับความไม่รู้จักอิ่มโดยส่วนรวมซึ่งถูกบงการทางการเมืองซึ่งเราเรียกว่าการเติบโตทางเศรษฐกิจ อารยธรรมของ "มากขึ้นเสมอ" จะทำให้เขากลายเป็นคนบ้าคลั่งทางศีลธรรมและการเมือง