ثم اقترح
Kagame then suggested giving every country an annual per capita quota for CO2 emissions, and allowing developing countries that are below the quota to trade their excess quota with countries that are above theirs. The money that developing countries would receive for this would not be aid, but rather a recognition that the rich nations must pay for something that in the past they simply appropriated: far more than their fair share of our atmosphere’s capacity to absorb our waste gases.
จากนั้น Kagame แนะนำให้ทุกประเทศมีโควตาต่อหัวประจำปีสำหรับการปล่อย CO2 และอนุญาตให้ประเทศกำลังพัฒนาที่ต่ำกว่าโควตาแลกเปลี่ยนโควตาส่วนเกินกับประเทศที่อยู่เหนือโควตาของตน เงินที่ประเทศกำลังพัฒนาจะได้รับสำหรับสิ่งนี้จะไม่ใช่ความช่วยเหลือ แต่เป็นการรับรู้ว่าประเทศร่ำรวยต้องจ่ายสำหรับบางสิ่งที่ในอดีตพวกเขาเพียงแค่จัดสรร: มากเกินกว่าส่วนแบ่งที่ยุติธรรมของความสามารถในการดูดซับก๊าซเสียของชั้นบรรยากาศของเรา