ولكن عندما أعمل بالمنزل وأكتب، بعد يوم كامل من الكتابة، أهرع الى الاسفل وأكون متحمسًا جدًا للتحدث عن "ماركوس جارفي" أو "بوب مارلي" و تخرج الكلمات من فمي كالفراشات وأكون متحمسًا جدًا عندما يوقفني ابنائي ويقولون "أبي، ليس هناك من يهتم"
But when I am working in my house and writing, after a day's writing, I rush downstairs and I'm very excited to talk about Marcus Garvey or Bob Marley and words are tripping out of my mouth like butterflies and I'm so excited that my children stop me, and they say, "Dad, nobody cares."
แต่เมื่อฉันทำงานบ้านและเขียนหนังสือ หลังจากเขียนมาทั้งวัน ฉันรีบวิ่งลงไปข้างล่าง และฉันตื่นเต้นมากที่จะได้พูดคุยเกี่ยวกับ Marcus Garvey หรือ Bob Marley และคำพูดต่างๆ ก็หลุดออกจากปากฉันราวกับผีเสื้อ และฉันก็ตื่นเต้นมากที่ ลูก ๆ หยุดฉันและพูดว่า "พ่อ ไม่มีใครสนใจ"