الذي صرفهم عن القرار عما إذا كان أحدهم سيقف ويساعد الغريب المحتاج هو مدى تعجلهم الذي ظنوا أنهم كانوا فيه كانوا يشعرون بأنهم متأخرين أو كانوا مستغرقين في التفكير في الموضوع الذي هم بصدد الحديث عنه .
What turned out to determine whether someone would stop and help a stranger in need was how much of a hurry they thought they were in -- were they feeling they were late, or were they absorbed in what they were going to talk about.
สิ่งที่กลายเป็นตัวตัดสินว่าใครบางคนจะหยุดและช่วยเหลือคนแปลกหน้าที่ต้องการความช่วยเหลือคือพวกเขาคิดว่าพวกเขารีบร้อนมากเพียงใด - พวกเขารู้สึกว่าพวกเขามาสายหรือพวกเขาหมกมุ่นอยู่กับสิ่งที่พวกเขากำลังจะพูดถึง