حتى وقتنا هذا كان الفكر التنموي يركز على ما لا تملكه الدول النامية (صناعات الاستثمار المالي لدى الدول المتقدمة)؛ في مجالات حيث أداء الدول المتقدمة أفضل (سياسات إجماع واشنطن)؛ أو في المجالات المهمة من وجهة نظر إنسانية ولكنها لا تساهم بشكل مباشر في التغير البنيوي (الصحة والتعليم).
Development thinking so far has focused on what developing countries do not have (developed countries’ capital-intensive industries); on areas in which developed countries perform better (Washington Consensus policies and governance); or on areas that are important from a humanitarian point of view but do not directly contribute to structural change (health and education).
การคิดเชิงพัฒนาจนถึงตอนนี้มุ่งเน้นไปที่สิ่งที่ประเทศกำลังพัฒนาไม่มี (อุตสาหกรรมที่ใช้ทุนเข้มข้นของประเทศพัฒนาแล้ว); ในด้านที่ประเทศพัฒนาแล้วทำงานได้ดีกว่า (นโยบายและธรรมาภิบาลฉันทามติวอชิงตัน) หรือในพื้นที่ที่มีความสำคัญจากมุมมองด้านมนุษยธรรม แต่ไม่ได้มีส่วนโดยตรงต่อการเปลี่ยนแปลงเชิงโครงสร้าง (สุขภาพและการศึกษา)