مترو سامانه‌ای است برای جابجایی حجم انبوهی از مسافران درون‌شهری، با قدمتی بیش از ۱۵۰ سال، طبق استانداردهای جهانی، ظرفیت این نوع سامانه، ۱۲ تا ۴۰ هزار مسافر در ساعت می‌باشد. این سامانه به‌صورت کاملاً حفاظت شده و در بافت درون‌شهری عموماً زیرزمینی و در بافت بین شهری یا حومه ای به‌صورت هم سطح به جابجایی مسافر می‌پردازد. این سامانه خود کشش برقی از طریق ریل سوم یا شبکهٔ بالاسری تغذیه می‌شود. نخستین مترو جهان در سال ۱۸۶۳ میلادی در شهر لندن آغاز به کار کرد. شهرهای پاریس، بوداپست و گلاسگو پس از آن به سیستم مترو مجهز شدند. استفاده از فناوری مترو در اواخر قرن ۱۹ و اوایل قرن ۲۰ میلادی به سرعت در شهرهای بزرگ اروپا و آمریکا گسترش پیدا کرد. در حال حاضر ۱۶۰ شهر جهان دارای سیستم مترو هستند و در ۲۵ شهر دیگر مترو در دست احداث است. شهرهای توکیو، مسکو و سئول دارای پر استفاده‌ترین متروهای جهان هستند. نخستین برنامه‌ریزی‌ها برای بنیان‌گذاری متروی تهران به سال ۱۳۶۳ بازمی‌گردد. بر اساس مطالعاتی که در سال ۱۳۶۳ برای حل مشکلات ترافیکی تهران انجام شد، ساخت مترو به عنوان اساسی‌ترین راه حل بهبود ترافیک تعیین شد.
مترو چند نفر آدم را می تواند جابجا کند؟
۱۲ تا ۴۰ هزار مسافر در ساعت