لقاح در انسان از ترکیب تخمک و اسپرم حاصل می‌شود. لقاح معمولاً در آمپول لوله رحم رخ می‌دهد. نتیجه این ترکیب تولید یک زیگوت است که توسعه پیش از تولد خود را آغاز می‌کند. دانشمندان روند لقاح انسان را در قرن نوزدهم کشف کردند. روند لقاح شامل ترکیب اسپرم با تخمک می‌باشد. این روند با انزال در طول جماع همراه با تخمک گذاری آغاز می‌شود و با لقاح پایان می‌یابد. استثناهای مختلف در این روند امکان‌پذیر است، که از جمله آن‌ها می‌توان به تلقیح مصنوعی، لقاح آزمایشگاهی، انزال خارجی بدون جماع، یا جماع در مدت کوتاهی پس از تخمک‌گذاری اشاره کرد. در مواجهه با تخمک ثانویه، آکروزوم اسپرم آنزیمی تولید می‌کند که به آن اجازه می‌دهد تا پوشش ژله‌ای خارجی تخمک را سوراخ کند. سپس پلاسما اسپرم با غشای پلاسمایی تخمک در هم آمیخته می‌شود. پس از آن، سر اسپرم ارتباط خود را با تاژک خود قطع کرده و تخمک به حرکت خود در لوله فالوپ برای رسیدن به رحم ادامه می‌دهد. در آغاز روند لقاح، اسپرم تحت یک سری از تغییرات قرار می‌گیرد زیرا به عنوان اسپرم تازه انزال، قدرت باروری آن بسیار ضعیف است. اسپرم باید فرایند ظرفیت‌پذیری را در دستگاه تناسلی زن در عرض چند ساعتانجام دهد. این فرایند منجر به افزایش تحرک اسپرم و کاهش ثبات غشای آن جهت آماده‌سازی برای واکنش آکروزومی و نفوذ به درون غشای تخم و ناحیه شفاف که اووسیت را احاطه کرده‌است، می‌شود.
لقاح چه خطراتی دارد؟