زمان، بُعدی است که در جهان، عبور می‌کند و نشان دهنده آن است. زمان را می‌توان به سه نوع از گذشته و حال و آینده، تعریف کرد؛ اما این شکل در فضا و خلأ به شکل دیگر می‌گذرد، و در فضا ذهن انسان، پیشروی بیشتری از گذر زمان دارد و از حال خود به آینده خود می‌رود که در آن، اتفاقات از گذشته تا به حال و از حال تا آینده رخ می‌دهند. از نظر واژه‌شناسی ایرانی، زمان ریشه‌گرفته از واژه زروان است که الهه زمان در ایران باستان بوده‌است. دیدگاه نخست بیان می‌کند که زمان قسمتی از ساختارهای اساسی جهان است، بُعدی است که اتفاقات پشت سر هم در آن رخ می‌دهند. در مقابل، دیدگاه دیگری چنین بیان می‌کند که زمان قسمتی از ساختارهای ذهنی انسان است آن چنان‌که ما در ذهن خود رشتهٔ رویدادها را دنبال می‌کنیم. برای طول آن اتفاقات کمیت‌هایی را از قبیل ثانیه، دقیقه و ساعت تعریف می‌کنیم. به‌طور کلی در فیزیک زمان و فضا به عنوان کمیت‌های بنیادی به‌شمار می‌آیند. شبانه روز به دو گونه متفاوت تقسیم شده‌است. یکی براساس گاه یا موقعیت خورشید و ماه و طول سایه بوده‌است. یکای کمیت زمان در سیستم متریک ثانیه می‌باشد. سایر واحدهای زمان عبارت‌اند از: دقیقه، ساعت، شبانه روز، هفته، ماه، سال، دهه، قرن، هزاره. ابزارهای اندازه‌گیری زمان در گذشته‌ها: ساعت شنی، ساعت آفتابی، ساعت آبی.
از چه زمانی ایرانیان مسلمان شدند؟