گاهی اوقات آب های زیر زمینی خود به خود به سطح زمین راه پیدا می کنند به این آب ها چشمه می گویند. چَشمه که در زبان پهلوی چَشمَگ یا چِشمَک می‌گفتند نقطه‌ای است که آب سفره آب به سطح زمین بیرون زند و روان یا جمع شود. در زمین‌شناسی چشمه یک جزء هیدروسفر است چشمه محل تلاقی سفره‌های زیرزمینی با سطح زمین است. بسته به ثبات منبع آب، یک چشمه می‌تواند موقتی، دائمی یا خودجوش (آرتزین) باشد. در محل ظهور چشمه، گاه حوضچه‌ها یا نهرهایی پدید می‌آیند. از انواع چشمه‌ها می‌توان از چشمه آب گرم و چشمه آب معدنی نام برد. در برخی زمین‌های ماسه‌ای و مسطح مانند زمین‌های کشور هلند آب‌های زیرزمینی از نقاطی نزدیک به هم به روی زمین می‌جوشد که یه این پدیده، چشمه‌های نشتی گفته می‌شود. آب چشمه‌ها به دلیل عبور از بین کارست‌هاو ماسه‌ها معمولاً زلال،گوارا ‌و قابل شرب هستند. استفاده از آب چشمه‌های معدنی به عنوان درمان، سابقهٔ چندهزار ساله دارد ولی طی قرن اخیر بر اثر پژوهش‌ها و بررسی‌های علمی انجام شده روی آب‌های معدنی، استفادهٔ درمانی آن‌ها به‌طور جدی روز به روز گسترش یافته‌است. آب‌های معدنی بر حسب نوع و نمک‌های معدنی موجود در آن‌ها دارای کاربردهای گوناگون هستند، ولی علاوه بر خواص فیزیک و شیمیایی آب باید به عواملی مانند آب و هوای منطقه، ارتفاع از سطح دریا، روش درمان و وضعیت سلامت افراد توجه کرد. روش‌های مختلف درمان عبارتند از: نوشیدن، استحمام کردن، دوش گرفتن، شست‌وشو دادن موضعی، تزریق کردن، بخور دادن و گل درمانی.
چرا آب چشمه‌ها قابل نوشیدن است؟
به دلیل عبور از بین کارست‌هاو ماسه‌ها