به معنای فضای بازی در برخوردگاه چند خیابان است. اخیراً این واژه عیناً در برخی متون اروپایی برای توصیف میدان‌های بزرگ استفاده می‌شود. از میدان‌ها برای دستفروشی، برپایی بازارهای روز، برپایی تظاهرات و غیره هم استفاده می‌شود. در بسیاری از میدان‌ها، چمن، فواره، یادمان و تندیس‌هایی به منظور زیباسازی ساخته و نهاده می‌شود. نهادهای بزرگ شهری و کشوری مانند شهرداری‌ها و وزارتخانه‌ها هم معمولاً در دور میدان‌های اصلی شهرها قرار دارند. درفیزیک هم میدان به مجموعه ای از برداری‌های هم سان و هم سو گویند که نظایر آن میدان‌های الکتریکی و مغناطیسی است. میدان واژه‌ای پارسی می‌باشد که از ریشه می با پسوند دان تشکیل یافته‌است. می دان را یکبار پیاله می و بار دیگر میدان را بخشی از زمینی باز است. میدان به معنی عیش فراخ خوش هم بکار رفته‌است. در میدان‌های ایران زمین در چار جشن بزرگ باستانی خورشیدی، نوروز و مهرگان، یلدا و تیرگان می‌خورده می‌شد. در بناگاهای میدان‌های بزرگ ایرانزمین سرودخوانی و موسیقی و نمایش‌های عشقی مانند نمایشگاه‌های دیونیسوس برپا می‌شدند. نام‌های این میدان‌ها با نام‌های اساطیر ایرانزمین در پیوند بودند: آتشکده تخت رستم، میدان رستم غزنه، میدان رستم کابل، میدان رستم زابل. هنگامی که از آگورا، فروم، پیاتزا، پلازا و میدان سخن به میان می آوریم، از فضای شهری صحبت می کنیم که دارای فضایی باز و به نسبت وسیع و معین است که کارکردهای متفاوتی از ارتباطی، اجتماعی، تجاری، ورزشی و یا ترکیبی از دو یا چند کارکرد مزبور دارد و به طور خلاصه مکانی برای مراودات اجتماعی، تجمع شهروندان و ارتباطات متقابل بین آنها است.
اسم میدان‌های ایران در گذشته چطور انتخاب می‌شده؟
اساطیر ایرانزمین