دین بهائی، آیین بهائی یا دیانت بهائی که برخی آن را به صورت بهائیت و بهایی نیز می‌نویسند، دینی یکتاپرستانه و ایرانی است که حسینعلی نوری، ملّقب به بهاءالله، در سده ۱۹ میلادی، در ایران، بنیان گذاشت. پیشینهٔ دین بهائی که در ارتباط با بابیه بود؛ اما استقلال رسمی آن، در سال ۱۸۶۳، و با علنی کردن دعوت بهاءالله به «مَن یُظهِرُهُ الله» و اعلام پیامبری خویش و شروع عصر جدید شکل گرفت. بهائیان معتقدند پیامبران از طریقِ فرایندِ «ظهور تدریجی وحی» به هم پیوند می‌خورند. طبق این فرایند خداوند آموزه‌های خود را به صورت پیاپی و تدریجی و با توجه به مقتضیات زمان و ظرفیت فهم بشر به او ارائه می‌کند؛ از همین رو، ادیان، سیری تکاملی می‌پیماند و ظهور ادیان را پایانی نیست مگر اینکه خدا بخواهد. همچنین بهائیان معتقدند که بهاءالله جدیدترین فرستاده خدا در سلسله پیامبران پیشین است و هدف از ظهور او ایجاد وحدت و صلح بین نوع بشر است. بهائیان بهاءالله را موعود تمامی ادیان می‌دانند. بهاءالله در سال ۱۸۶۳ این دین جدید را پایه‌گذاری کرد. شمار پیروان این دین، بیش از ۷ میلیون و ۸۰۰ هزار نفر برآورد شده‌است. با اینکه این شمار کمتر از ۰٫۲٪ جمعیت دنیاست ولی از نظر پراکندگی در کشورهای مختلف پس از مسیحیت دومین دین جهان شمرده می‌شود.
حسینعلی نوری در کدام منطقه ایران زندگی می کرد؟