قَلیان نام یک ابزار تدخین تنباکو است که با عبور دود از تنگ قلیان برای خنک کردن و تصفیه دود تنباکو ،آن را به ریه فرو میبرند. این ابزار در خاورمیانه، آسیای مرکزی و شمال آفریقا متداول است. بنابر شواهد موجود، قلیان از ایران به سایر نقاط جهان ازجمله هند و مصر راه یافت. در فارسی، به صورت قالیان نیز ثبت شده و گاه نارگیلی نیز نامیده شده‌است. در افغانستان، به کل مجموعه قلیان، چلم نیز می‌گویند. در کشورهای عربی، به نام شیشه و نارجیلة معروف است و در شبه قاره به حقّه معروف است. قلیان برای استفاده از دود حاصل از تماس زغال گداخته و تنباکو است ،که به این عمل «کشیدن قلیان» می‌گویند. بررسی ۵۴۲ مطالعهٔ علمی در زمینهٔ قلیان نشان می‌دهد که در مقایسه با کشیدن یک عدد سیگار، کشیدن یک قلیان حدوداً ۱۲ برابر بیش تر از دود، ۵ برابر بیش تر از قیر، ۲ برابر بیش تر نیکوتین، و ۲ برابر بیشتر منواکسید کربن وارد بدن می‌کند و به ازای هر ۴۵ دقیقه تا یک ساعت کشیدن قلیان، به اندازه ۵ بسته سیگار، دود وارد بدن انسان می‌کند. هنگام مکش مصرف کننده از نِی قلیان ،با کم شدن فشار هوای بالای ظرف آب ، دود حاصل از سوختن تنباکو به داخل آب کشیده میشود
قلیان از کجا به سایر کشورها منتقل شده؟
ایران