مسیح  در عهد عتیق به معنی پادشاه یا کاهنی است که با روغن مقدس مسح شده‌است. در عهد جدید، مسیح به شکل یک لقب برای عیسی استفاده شده‌است و به‌طور عام «مسیح» به عنوان مترادف با عیسای ناصری در نظر گرفته می‌شود. بر طبق انجیل پیروان عیسای ناصری او را پس از مرگ و رستاخیزش، عیسی مسیح یا عیسی کریستیوس نامیدند و خود را بر طبق اعمال رسولان مسیحی نامیدند. پیش از مرگ و تصلیب عیسی او بیشتر به عنوان عیسای ناصری یا عیسی پسر یوسف خوانده می‌شد. اما پس از تصلیب پولس رسول در عهد جدید از او به عنوان عیسی مسیح یا مسیح یاد می‌کرد. بیشتر یهودیان عیسی را به عنوان مسیح نمی‌شناسند و همچنان منتظر ظهور مسیحا یا منجی خود می‌باشند در حالیکه مسیحیان منتظر رجعت یا ظهور مجدد مسیح هستند. مسلمانان عیسی را به عنوان مسیح و پیامبر الهی پذیرفته‌اند اما او را پسر خدا نمی‌دانند؛ و مسئله تثلیث را رد می‌کنند و معتقدند که او کشته نشد و به آسمان رفت و زنده است و یهودا اصخریوطی، یکی از یاران او که به او خیانت کرد، به او شبیه شد و او را به جای عیسی مصلوب کردند.
تفاوت مسیح در عهد عتیق و عهد قدیم چیست؟