خدا به معنی مالک و صاحب، قدرتی برتر و بدون ماهیتِ قابل تعریف، بر مبنای مفهوم‌محوری بسیاری از ادیان به ویژه ادیان ابراهیمی می‌باشد. در این ادیان، خدا به عنوان آفریننده و آغازگر جهان هستی عنوان شده‌است. همهٔ خداباوران یا به‌دیگر سخن، گروندگان به مفهوم وحدت وجود، کل همین جهان را برابر با خدا می‌دانند. اعتقاد افراد در مورد وجود خدا شامل: دئیست، خداناباور، ندانم‌گرا، آپاتئیست، پانتئیست است. خُدا نام اطلاق شده در فارسی به وجود آفریدگار جهان؛ خدا متداول‌ترین واژه‌ای است که به آفریدگار فراطبیعی ناظر جهان اطلاق شده‌است. متکلمان ویژگی‌های گوناگونی را به مفاهیم متعدد خدا نسبت داده‌اند. از معمول‌ترین این ویژگی‌ها می‌توان به علم مطلق، قدرت مطلق، حضور در همه‌جا در آن واحد، خیر اعلی بودن، بسیط بودن و وجود داشتن ضروری اشاره نمود. در مباحث دین و فلسفه دلایل متعددی برای وجود خدا ذکر شده است که از میان آنها چهار مورد برهان علیت، برهان نظم، برهان هستی شناسی، برهان اخلاق اهمیت بیشتری دارد. واژه خدا یا خدای از فارسی میانه به معنی ارباب و پروردگار، و آن نیز مرتبط با واژهٔ اوستایی به معنی قائم به خود یا آفریدهٔ خود است. واژهٔ مرتبط فارسیِ خدیو، که هم‌معنی خدا است، برگرفته از واژهٔ بلخی ارباب است.
خدا چطور ثابت می‌شود؟
برهان علیت، برهان نظم، برهان هستی شناسی، برهان اخلاق