بگرییم به حال کشوری که رهبرش، از ترس تندروهای داخلی، در سخنرانی هایش چیزهایی می گوید که در روز عمل، ناچار است با مخفی شدنپشت سر دیگران، ذلیلانه از آنها عقب نشینی کند و آن را " نرمش قهرمانانه " بنامد. بینوا گفته بود خودش : "باید گریست به حال کشوری که کسی مثل من بخواهد رهبرش شود"