خبر رسید یک عزیزی بیمارستان هست و ممکنه فوت کنه، حالم گرفت،بعد این جملهی کلیشهای : «راحت شد، بمونه این بدبختی رو تحمل بکنه که چی» به گوشم خورد، جای اینکه مثل همیشه، به گوینده پر از حس خشم بشم، دقیقا با حرفش موافقت حس کردم. در بهتم که ناامیدی چقدر آروم و نامحسوس آوار میشه...