بی هراس از عو عوِ شغالان
کبک نری
در هیاهوی مردن خورشید
بر فراز کوه جستجو می نمود
به آوازی بس حزین
جفتش را
و دشت آهسته و آرام
تن تب دار خویش را
به زیر لحاف کلفت شب می کشانید
تا که آبستن شود
رحِمِ تاریک آسمان
           از اندیشهء روشن ماه..

#بابک_ش :.