سیاست در ایران همچون جوان ماجراجویی است که نه غم پدر دارد و نه پروای مادر. میتازد و هزینه میسازد. اکنون دیگر شانههای لاغر و استخوانی پدر(عامه مردم) تحمل این نانخور فربه را ندارد؛ اما فرزند(راس هرم حاکمیت) همچنان به آرزوهای دور و درازش میاندیشد.