در همه‌ی ابیات به جز بیت ......... هر دو آرایه‌ی کنایه و استعاره وجود دارد.
خیمه‌ی انس مزن بر در این کهنه رباط    که اساسش همه بی‌موقع و بی‌بنیاد است      چو مشک ما همه کافور شد از سردی دنیا    جوانان را ز ما دل سرد شد کو آن جوانی‌ها  کمال مردی و مردانگی است خودشکنی    ببوس دست کسی را که این صنم شکند هر کسی را سر چیزی و تمنای کسی است    ما به غیر تو نداریم تمنای دگر