آرایه‌های «استعاره، تشبیه، اغراق، مجاز، کنایه» تماما در کدام بیت، آمده است؟
 نو عروسان چمن را که جهان آرایند   با گل روی تو بازار لطافت بشکست در موی میانت سخنی نیست که خود نیست    لیکن سخن ار هست در آن پسته دهان است صبر چون پروانه باید کردنت بر داغ عشق    ای که صحبت با یکی داری نه در مقدار خویش خواهی که برنخیزدت از دیده رود خون    دل در وفای صحبت رود کسان مبند