مفهوم همه ابیات یکسان است؛ به‌جز:
مرغ دل از آشیانی دیگر است    عقل و جان را سوی او آهنگ نیست پنجه مومین حریف پنجه خورشید نیست    عقل بی‌جا پنجه با عشق غیور انداخته است کجا ز سیلی خط هوشیار خواهد شد؟    چنین که چشم تو مشغول باده پیمایی است محو شد نور خردتاشد مرا سودا بلند    روزها کوتاه گردد چون شود شب‌ها بلند