بیت: «امیدوار بود آدمی به خیر کسان      مرا به خیر تو امید نیست، شر مرسان» با کدام بیت تناسب مفهومی دارد؟
گاهی از خاک درت مرهم به زخم ما ببند       این چنین مگذار ما را یا رهاکن یا ببند مرا وصال نباید همان امید خوش است           نه هر که رفت، رسید و نه هر که کشت، درود سنان جور بر دل ریش کم زن        چو مرهم می‌نسازی نیش کم زن از پیش کسی کار کسی نگشاید          امید به کردگار می‌باید داشت