 ویژگی باد صبا در همه ابیات یکسان است، به‌جز:
تو را صبا و مرا آب دیده شد غماز    وگرنه عاشق و معشوق راز دارانند  ز من چو باد صبا بوی خود دریغ مدار    چرا که یی سر زلف توام به سر نرود ای جان، حدیث ما بو دلدار باز گو    لیکن چنان مگو که صبا را خبر شود کس نیارد بر او دم زند از قصه ما    مگرش باد صبا گوش‌گذاری بکند