Negerhut | Harriet Beecher Stowe | Literary Fiction | Talking Book | Dutch | 6/17
14e hoofdstuk van de negenhut. Deze LibriVox-otname is vrij van auteursrechten, opname door Marcel Koenders. 9e hut door Harriet Beecherstow in de vertaling van zee en mensing. 14e hoofdstuk. 1 van Geline. De Mississippi. Hoe zijn, als door een toverstaf, de tonelen langs die stroom veranderd? Zee dat, Choteau Briand, zijn het dichtelijke beschrijving gaf van de rivier. Voortrollende, in een trotsen, onafgebroken eenzaamheid. Tussen onbekende wonderen, der planten en dierenwereld. Doch, als in een uur, is deze rivier van romaneske dromen in een nauwelijks minder romaneske en grootse werkelijkheid herschapen. Welk andere rivier van de wereld, voert op haar golven de schatten en voortbrengselen van nogselk een land naar de oceaan, van een land waar de natuur alles voortbrengt wat tussen de kerkringen en de polen te vinden is. Die troubele golven, die bereuisend en schuimend voortsnurren, zijn een gepast zinnenbeeld van dat voorthollende handelsgetij. Over die wateren voortgedreven, door mensen geslacht. Driftiger dan de oude wereld er ooit eengezien heeft. Ach, droegen zij maar ook niet eneakelige, schrikkelijke vracht, de tranen der onderdrukten, de zuchten der hulpelozen, de bitteren gebeden der armen, onkundige harten tot een onbekende God, onbekend, ongezien en zwijgend. Maar die toch eens zal komen om al de armen der aarden te redden, de schuinste stralen, der ondergaande zon, flikkeren over de brede watervlakte der rivier, het trillende riet en de hoge, donkere cipressen, met kransen van nog donkerder mos behangen, gloeien in het gouden licht, terwijl de zwaarbeladen stoomboot voortvaart. Met stapelskatoenbalen van menige plantage op het dek bevracht, tot zij in de verte op één vierkanten grijzerklomp gelijkt, drijft zij nog voorwaarts naar de naderende markt. Wij moeten enige tijd op het volgeprobte dek zoeken. Eer wij onze nederige vriend Tom weder vinden. Hoog op het bovendek, in een hoekje tussen de allesoverstelpende katoenbalen, treffen wij hem eindelijk aan. Gedeeltelijk door de aanbeveling van Mr. Shelby, gedeeltelijk door zijn eigen, stil en onderworpen gedrag, had Tom in zekere mate zelfs het vertrouwen van zulke man als hely gewonnen. In het eerst had deze hem overdag zorgvuldig in het oog gehouden, en des nachts nooit ongeboeid laten slapen. Maar het geduld en de scheinbare tevredenheid van Tom deden hem langzamerhand deze voorzorgen nalaten. En zeer dat enige tijd was Tom als het ware een gevangene op haar rol en mocht op de boot gaan waar hij wilde.  Altijd stil in gedwee, en dan gewillig om de werklieden beneden wanneer het nodig was te helpen. Had hij de goede mening van al het boodsvolk verworven en sleedmenig uur onder hen. Mede helpende aan hun werk met zulke ene hartelijke goedwilligheid, als waarmede hij ooit in Kentucky op het veld had gearbijdt. Als er niets voor hem te doen scheen te zijn, klom hij naar een hokje tussen de kattoenbalen op het bovendek en hield zich bezig met in zijn bijbel te lezen. Daar is het dan ook, dat wij hem nu vinden. Honderd of meer meilen, ver boven New Orleans, is de rivier hoger dan het omliggende land en stuelt zij haar onzagelijke watermassa tussen zware dijken van twintig voet hoogtevoort. De reiziger op het dek enig stoomboot overziet als van de trans van een drijvend kasteel het gehele land mijlend ver in het rond. Tom zag dus in de alkander opvolgende plantages een tafereel van het leven voor zich dat hem wachten. Hij zag de slaven aan hun arbeid. Hij zag in de verte hun dorpen van hutten in lange rijen tussen het plantsoenblinken afgezonderd van het statige huis en de tuin des meesters. En terwijl dit bewegende schilderij hem voorbij schoof, keerde zijn kinderlijk hart terug naar de hoeven in Kentucky met haar oude schaduwrijke beuken naar het huis van de meester met zijn ruimte, koele zalen en naar de hut dicht daarbij met multiflora en bignonia begroeit. Daar scheen hij de bekende gezichten zijn om makkers te zien die van hun kindsheid af met hem waren opgegroeid. Hij zag zijn een werkzame vrouw bezig met zijn avondmaaltijd gereed te maken. Hij hoorde het vroede klachen zijn jongens onder hun spel en het kraaien van het wichtje op zijn knie en toen was met een gevoel van schrik alles verdwenen. En zag hij weder de moerasen en cipressen van voorbij glijdende plantages en hoorde hij weder het knassen en kraken der machinery hem maar al te duidelijk zeggende dat zijn vroeger leven geheel voorbij was. In zulke geval schrijft hij aan uw vrouw en zent hij boodschappen aan uw kinderen. Maar Tom kon niet schrijven. De brievenpost had voor hem geen reden van bestaan en over de kloven der scheiding lag geen brug.  Zelfs niet van een vriendelijk woord of deken is het dan vreemd dat er enige tranen op zijn bijbel vallen terwijl hij die op de kattoenbaal open slaat en met geduldige vinger langzaam van woord tot woord zijn weg zoekende de Bijbelse beloften na sport. Daar hij laat had leren lezen, las Tom zeer langzaam en kwam slechts ten koste van moeite en tijd van vers tot vers. Gelukkig was het voor hem dat het boek het welk hij voor zich had. Er een is waarin langzaam lezen geen kwaad kan doen. Integendeel, een boek waarvan de woorden gelijk goudstaven dikwijls afzonderlijk schijnen te moeten gewogen worden eer het gemoet hun erwaarde recht kan vatten. Laten wij hem een oog omlik volgen terwijl hij van woord tot woord wijzenden en ieder woord half luid uitsprekende leest. Uw hart worden niet ontroerd. In het huis, mijn vaders zijn vele woningen. Ik ga heen om u plaats te bereiden. Toen Cicero zijn lieveling zijn enige dochter begroef had hij een hart even vol van oprecht de smart als dat van de arme tom. Misschien niet voller, want beiden waren slechts mensen. Maar Cicero kon geen zulke plechtig woorden van hoop lezen. Kon na genen zulke toekomstige hereniging uitzien. En indien hij ze gelezen had, zou het tien tegen één zijn geweest dat hij ze niet had geloofd. Hij had zich eerst het hoofd moeten breken over de echtheid van het geschrift en de nauwkeurigheid der vertaling. Maar voor de arme tom waren die woorden gelijk hij ze daar last. Juist wat hij nodig had. Zo blijkbaar waar, en goddelijk, dat zelfs de mogelijkheid van één de twijfeling nooit in zijn invoudig hoofd opkwam. Zij moest en waar zijn, want waren, zijn niet waar, hoe kon hij dan leven? Wat de Mosbijbel aangaat, hoewel deze genen aantekeningen van geleerde uitleggers op de kant had, was hij toch versierd met zekere merken en aanwijzingen van tomselven, die er meer hielpen dan de geleerdste verklaringen zouden gedaan hebben. Het was zijn gewoonte geweest, zich de Bijbel door de kinderen van zijn meester te laten voorlezen. In zonderheid door de jonge her George. En terwijl zij lazen, tekende hij met ingstrepen en figuren de plaatsen aan, die vooral zijn orens trilden of zijn hart toffen.  Zijn Bijbel was zo van het begin tot het einde met allerlei tekens gemerkt, zodat hij in een ogenblik zijn geliefkoosde plaatsen kon vinden. Zonder de moeite van alles te spellen wat er tussen stond. En terwijl het boek naar vorm lag met die aangetekende plaatsen, die hem alle een vroeger huiselijk toneel of gelukkig ogenblik herinnerden, scheen zijn Bijbel alles te zijn wat hem van dit leven was overgebleven. Zowel als de belofte van een toekomstig leven. Onder de passagiers op de boot was een jong heer van vermogen en aanzienlijke familie, die de nieuw Orleans woonde en de naam van Sint Claire woerde. Hij had een dochtertje bij zich tussen de vijf en zes jaar in oud en ene dame die op beide betrekkings ging te hebben en de kleine bijzonder onder haar opzicht had. Tom had dit kleine meisje, ik wil ze even gezien, want het was een van die levende geschepseltjes die men even min op ene plaats kan vasthouden als een zonnestraal of een zomerkoeltje en ook was hij kind dat men als men haar eens had gezien niet licht weder vergeten kon. Haare gestalte was het volmaakte van kinderlijke schoonheid zonder de gewone plompheid van vormen. Zij had in de luchtigheid en lievelijkheid zoals men zich een mythisch of allegorisch wezen zou voorstellen. Haar gezichtje was minder opmerkelijk door de volmaakte schoonheid ertrekken dan door een zonderlinge uitdrukking van pijnzenden ernst welke iemand die dieper doordacht bijna deed schrikken als hij haar aanzag en zelfs op de botste en minst na denkenden indrukmaakte zonder dat zij recht wisten waarom. De vorm van haar hoofd en de houding van haar halse was bijzonder edel en de lange bruine lokken die als eenavolk daaromheen zweefden en de serandere ernstigheid, haar donkerblauwe ogen alles onderscheiden haar van andere kinderen en deed iedereen omkijken en haar aanzien als zij op de boot heen en weder zweefde. Evenwel was de kleine niet wat men een ernstig of zwaarmoedig kind had kunnen noemen. In tegendeel, ene vrolijke onschuldige dachtelheid scheen als de schaduw van zomer gebladerte over het kinderlijke gezichtje en om geheel haar gestalte te flickeren. Zij was altijd in beweging, altijd met een halve glimlach op de rode lipjes heen en weder huppelende met een luchtige, zwevende tred bij zichzelf verzingende als in een genoeglijke droom.  Haar vader en haar bewaakster moesten haar gedurig nalopen maar als zij haar hadden opgevangen, verdwenen zij weder als een zonenwolkje en daar geen woord van berisping of strengverbod haar ooit in de oren klonk wat zij ook verkoosde doen, zwier zij naar Willekeur over de gehele boot. Altijd in het witrekleed, dwaalden zij op allerlei plaatsen rond zonder zich ooit veld te maken. Er was geen hoekje, boven of beneden, waar dat romaneske hoofdje met gouden lokken en donkerblauwe ogen zich niet liet zien. Wanneer de stoken van zijne hete arbeid opkeek, zag hij die ogen somtijds met verbazing in de gloeiende diepte van het fornuis Turen en dan met angst en medeleiden naar hem omzien. Als of zij dacht dat hij in vreselijk gevaar verkeerde, dan weder glimlachte de stuurman aan het rat, als dat schilderachtige hoofdje opeens voor hem kwam en in een ogenblik weder verdwenen was. Duizendmal op een dag riepen ruwe stemmen haar een vriendelijke zegenwens toe en geleten glimlach van ongewone zachtheid over stroeven gezichten. En wanneer zij onbevreesd over gevaarlijke plaatsen trippelde, werden groven, zwart beroekte handen, onwillekeurig uitgestoken om haar te redden over weg te banen. Tom, die de zachte, meewarige inborst van zijn goedeardige slacht had, dat zich altijd aan het onnozelen en kinderlijke hecht sloeg dit kleine meisje met dagelijks toenemende belangstelling gaden. In zijn ogen was zij bijna iets schottelijks en wanneer haar gouden hoofdje met de donkerblauwe ogen van achteren een grouwe katoenbaal tevoorschijn kwam, of over de rand van een stapel pakken op een neerzag geloofde hij bijna dat hem één der Engelen uit zijn nieuwtestament verscheen. Dikwijls wandelde zij treurig om de plek rond, waar Helisch geboeide troep van slaven en slavinnen zat. Sontijds sloop zij tussen hen in en zag hen met zekere bevreemding en treurige ernst aan. Sontijds teelde zij met haar kleine handjes hun ketenen op en zuchten dan droever als zij weder heen sloop. Verscheidende malen stapten zij onverwachtst tussen hen met de handen volkandijklondjes, noten en sinaasappelen, die zij met blijdschap onder hen uitdeelden om dan weder heen te snellen. Tom sloeg die damertje lange tijd gaden, eer hij het waagde een stap tot nadere kennismaking te doen. Hij wist eenvoudige middelen genoeg om de gunst van kinderen te winnen en hen tot zicht te lokken en besloot nu met voorzichtig overleg de werk te gaan.  Hij kon aardige mannetjes van kersepit te snijden, groteske gezichten van noten en konden gespringende poppetjes van vlierpit vervaardigen. En hij was een pan in het maken van fluitjes van allerlei soort en grote. Hij had zijn in zakken nog vol aardige kleinigheden, die hij in vroeger tijd voor de kinderen van zijn ermeester had opgezameld en tans met voorzichtige spaarzaamheid één voor één tevoorschijn haalde en als lokmiddelen tot kennismaking en vriendschap aanwende. In weerweel van al haar levende belangstelling in het geen er om haar heen voor viel was het meisje schuw en niet gemakkelijk te temmen. Een tijdlang bleef zij als een vogeltje op ene kist of baal dicht bij Tom zitten en nam van hem zo met zekere schoemvalligheid en beschamtheid de kleine gelen aan die hij haar aanboot. Eindelijk kwamen zij echter op een zeer vertrouwelijke voedsmiddelkander. Hoe heet het kleine juffertje? Vroeg Tom toen hij meende ver genoeg te zijn gekomen om zulke vraag te doen. Evangeliene, Sint Claire, antwoordde de kleine. Hoewel papa en iedereen mij Eva noemen. En hoe heet jij nu? Mijn naam is Tom en de kleine kinderen naar heel ver in Kentucky plachten mij om Tom te noemen. Dan wil ik u ook om Tom noemen. Omdat ik van u houdt, weetgen zij Eva. Dus om Tom, waar gaat jij naartoe? Dat weet ik niet, jonge juffrouw Eva. Weet jij dat niet? Nee. Ik zal aan iemand verkocht worden en ik weet niet aan wie. Mijn papa kon u wel kopen, zeiden Eva snel. En als hij u koopt, zult hij goede dagen hebben. Ik zal het hem vragen, vandaag nog. De boot bleef nu stilligen om hout in te nemen. En toen Eva de stem van haar vader hoorde, huppelde zij hem. Tom ging naar voren om zijn dienst aan te bieden bij het hout inladen en was spoedigd daarbij aan het werk. Eva en haar vader stonden bij het dek om de boot te zien afsteken en het rat had een paar malen omgedraaid toen door een kleine onverwachte beweging de kleine Eva het evenwicht verloor en over de kant in het water storten. Haar vader, nauwelijks wetende wat hij deed, wilde haar ter stond naast springen maar werd door de lieden die achter hem stonden en zagen dat het kind nichts betere hulp kreeg vastgehouden.  Tom stond vlak onder haar op het beneden dek toen zij viel. Hij zag haar in het water plompen en zinken en sprong haar ogenblik achterna. Het kostte, de fors gespierde zwemmer, geen de minste moeite een korte post blijven drijven. Tot het kind wederboven kwam. Toen greep hij de kleine, zwond naar de boot en rijkte haar druipende aan de honderde handen toe die, als of zij aan één persoon behoorden, werden uitgestoken om haar aan te nemen. Nog een korte post en haar vader droeg haar bewust te loos naar de dameskajuit waar gelijk in zulke omstandigheden meestal het geval is een welmenende wedstrijd ontstond wie het mee zou doen om noodeloze opschulding te maken en het herstelde kleine drenkelingen op alle mogelijke manieren te verhinderen. Des anderen dages met zoel en benoud weder naderde de stoomboot New Orleans een algemeen gevoel van toeverijtselen om te landen hersten op de boot. In de kajuit was deze en genen bezig met reed zijn goed bijeen te zoeken en de hofmeester en de kamermijd waren met nog anderen aan het schoonmaken boenen en poetsen opdat de prachtige boot in volle statie zou aankomen. Op het benedendeck zat onze vriend Tom met zijn armen overalkander en keek van tijd tot tijd angstig naar een groep aan de andere kant van de boot. Daar stond de bevallige Evangeline een weinig bleker dan de vorige dag maar anders zonder enig spoor van het ongeluk dat haar getroffen had. Een welge maakt en welge kleed jongman stond naast haar met de ellenboog leunende op een kattoenbaal waarop een portefuie was nedegelegd. Het was met ene enkele blik duidelijk te zien dat die heer Eva's vader was. Hij had dezelfde edelige laadsvorm dezelfde blauwe ogen hetzelfde goudachtig bruin na haar maar de uitdrukking was toch heel verschillend. In de helderen blauwe ogen ontpak hoewel tekeningen en kleur volkomen overeenstemden die pijnzende, mijmerende uitdrukking. Alles was licht en helder maar het was een licht geheel van deze wereld. De vrijbesneden mond had ene trotsen ene sindspottende uitdrukking terwijl zeker gevoel van meerderheid ongedwongen aan de dag gelegd in al zijn bewegingen doorstraalde. Hij luisterde met onverschillige vriendelijkheid waarin zekere scherzende minachting doorstraalde naar Heli die met grote woordendrijkheid uitwijde over de goede hoedanigheden van een artikel dat hij te koop had.  Alle zedelijke en christelijke deugdend compleet in zwart-marockein gebonden zeiden hij toen Heli eindelijk zweeg. En nu, goede man, kort af wat moet dat ding nu kosten? Voor hoeveel zult jij mij beet nemen? Spreek maar op. Wel, antwoorden Heli. Als ik 1300 dollars voor die kerel zeiden zou ik mij juist geen schade hebben. Dat zou ik waarlijk. Arme man, zeiden de ander, zijn een scherpe spot in de ogen op hem vestigende. Maar ik geloof dat jij mij hem daarvoor toch gevens houdt uit bijzondere achting voor mij. Wel, de jonge juffrouw schijnt op hem gesteld te zijn. Dat is natuurlijk genoeg. O, zeker, dat is een beroep op uw welweldheid, mijn vriend. Zeg nu eens uit christelijke mensenliefendheid hoe goed koop zou het geheim kunnen geven om een en jonge juffrouw plezier te doen die bijzonder op hem gesteld is. Wel, denk er eens over, zeiden de handelaar. Kijk eens naar die benen en wat een brede borst, zo sterk als een paard. Zie eens naar het hoofd die hoge voorhoofden tekenen altijd schandere negers van wie men alles gedaan kan krijgen. Dat heb ik opgemerkt. Nu is een negen van zulke makkelij al een goede somwaart. Alleen mag men wel zeggen voor zijn lichaam al is hij dom maar als met nu zijn de verstandelijke vermogens erbij rekent en ik kan bewijzen dat die buitengemeen zijn dan moet hij natuurlijk hoger komen. Ik kan nu zeggen die Kerel heeft de gehele hoefen van zijn meester bestuurd. Hij heeft een overleg zoals men weinig vindt. Dat is erg, heel erg. Dan weet hij veel te veel zijn de Sint Claire met dezelfde spot in de glimlach. Die knappe Kerel's lopen gedurig weg en stelen paarden en spelen over het geheel de drommel. Mij dumt, jij moest er een paar honderd afnemen omdat hij knap is. Wel, daar zou het geweld enigszins gelijk in kunnen hebben als het niet om zijn karakter was. Maar ik kan nu recomandatie van zijn meester en andere laten zien om te bewijzen dat hij één van die vroomen is zo nederig en vroom als jij er ooit in gezien hebt. Men noemde hem zelfs een prediker in die streek waar hij vandaan komt. Dan zou ik hem misschien voor huis kappelaan kunnen gebruiken, zijde Sint Claire droogjes. Geen kwaarde inval. De godsdienst is bij ons in huis een bijzonders schaarse wagen.  Nu steekt hij er de gek mede. Hoe weet hij dat? Heb hij mij niet verzekerd dat hij een prediker was? Is hij door een synode of consilie geëxamineerd? Kom, laat uwe papieren maar een zien. Als de handelaar niet door zekere flickering in de grote blauwe ogen verzekerd was geworden dat al dat scherzen eindelijk toch op een koop zo uitlopen zou hij misschien wel wat ongeduldig zijn geworden. Maar tans legde hij zijn portefeuille op een balkatoen en zocht met ijver enige papieren daaruit op, terwijl de ander met een onverschillig spottend gezicht bleef ze dan toekijken. O, papa, koop hem toch. Het komt er immers niet op aan wat hij betaalt, vluiszande Eva, nadat zij op een pak was geklommen en haar arm om hun vaders hals had geslagen. Gij hebt geld genoeg, dat weet ik wel, en ik wou hem hebben. Waarom poes je? Zult u hem als hobbelpaard gebruiken? Of wat wilt u met hem doen? Ik wil hem gelukkig maken. Dat is zeker een originele reden. Nu gaf de handelaren certificaat over met de naam van Shelby ondertekend. Het welk sinds kler met de toppen zijn er lange vingers aan om en onverschillend doorkeken. Eénen wat zoenlijke hand zeiden hij en goed gespeeld ook. Maar van zijn nogotstienstigheid ben ik toch nog niet zeker. Vervolgde hij terwijl het spotachtige flickeren in zijn oog terugkwam. Het land wordt bijna geruineerd door de vroomerblanken. Bij de verkiezingen voor kerk aan staat ziet men zoveel vroomheid dat iemand niet weet wie hem nog het meestal voppen. Dan weet ik ook niet of de goedstienstigheid nu wel hoog aan de markt is. Ik heb in lang niet in de courant gezien hoeveel zij geldt. Hoeveel honderd dollars heb jij er wel voor zijn de goedstienstigheid opgelegd. Gij steekt er de gek nu maar mee, antwoordde de handelaar. Maar jij hebt toch wel enigszins gelijk. Ik weet wel dat er verschil in godstienstigheid is. Sommige soorten zijn herlendig. Men heeft vroomheid die in praten, zingen en bulderen bestaat en die tell ik niet bij blanken of negers. Maar dit is de echte soort. En die heb ik even dik als bij negers gezien als bij iemand anders. Die stille, eerlijke, oprechte, gestadige godsdienstigheid van zulke vroomen die de gehele wereld niet kunnen verleiden om iets te doen dat zij voor kwaad hielden.  En jij ziet in die brief wat Tom's oude meester van hem zegt. Wel nu, zei de Sint-Claire, ernstiger. Als jij mee verzekeren kunt dat ik deze soort van vroomheid werkelijk kan kopen en dat zij in het boek daarboven op mijn rekening zal worden gezet als iets dat mij toe behoort wil ik er niet op zien om er iets extra voor te betalen. Wat zegt jij? Ja, dat kan ik werkelijk niet doen, antwoorden Hely. Ik denk dat agenda eerder op zijn eigen weekend zal moeten drijven. Het is wel hard voor iemand die voor godsdienstigheid extra betaald dat hij ze niet kan laten gelden in het land waar hij zijn meest zou nodig hebben vindt geniet, hervat de Sint-Claire en zocht als sprekende enige banknoten uit. Daar, tel uw geld maar, oude jongen vervelgde hij, de banknoten aan Hely overgevende. Inwoorden zij de Hely met een gezicht dat van blijdschap straalde. Hij haalde daarop een inktkoker en ging een koopbrief invullen die hij vervolgens aan Sint-Claire overgaf. Het zou mij benieuwd zijde deze, als ik eens verdeeld en geïnventariseerd werd hoeveel ik wel zou opbrengen. Zeg, zo veel voor de vorm van mijn gezicht, zo veel voor een hoog voor hoofd, zo veel voor armen, handen en benen, zo veel voor beschaving, kundigheden, talenten en godsdienst. O, dat laatste artikel zou weinig uitmaken denk ik. Maar kom Eva, vervolgde hij, nam zijn dochtertje bij de hand en stapte met haar de boot over. Kijk eens op Tom, zei hij vriendelijk en tikte Tom even met de vinger onder de kim en zie hoe uw nieuwe meester u bevalt. Tom zag op. Het was onmogelijk dat vrolijke, jeugdige, welbesneden gezicht zonder welgevallen aan te zien en Tom voelde de tranen in zijn ogen komen toen hij hartelijk zei de God zegen u uw meester. Wel, ik hoop dat hij het doen zal. Misschien zal hij het op uw vragen nog eer doen dan op het mijne, naar al wat ik hoor. Kunt gerijden, Tom? Ik ben altijd met paarden gewend geweest, antwoordde Tom. Meneer Shelby vokte er veel aan. Wel nu, ik geloof dat ik u op ene koets zal zetten, Tom, onder voorwaarde dat geniet meer dan eens in de week dronken zijt, behalve in het geval van grote noodzakelijkheid. Tom keek verwonderd en enigszins beledigd op een antwoord. Ik drink nooit meester.  Dat heb ik meer horen, zeggen Tom, maar we zullen zien. Het zal een bijzonder gemak bewezen voor allen wie het aangaat als het waar is. Trek het u mij niet aan, jongen, vervolgde hij vriendelijk toen hij zag dat Tom nog ernstig keek. Ik twijfel hem niet aan of hij meent het goed. Zeker doe ik dat meester, zei de Tom, en hij zult goede dagen hebben, zei de Eva nu. Papa is heel goed voor alle mensen, maar hij wil ze maar altijd uitlachen. Papa is je zeer verplicht voor uw recommandatie, zei de Sint-Claire lachende. Keerde zich om en ging heen. Einde van hoofdstuk 14. 15e hoofdstuk van de negen hut. Deze Libri-Vox-opname is vrij van uteursrechten. Opname door Marcel Koenders. Negen hut door Harriet Beecherstow in de Vortaling van C&Mensing. 15e hoofdstuk over Tom's nieuwe meester en verschijnde andere dingen. Daar de levensdraad van onze Nederige Held Tans, met die van hogere personen wordt samen gestrengeld, is het nodig de lezer enigszins met hen te doen kennismaken. Augustine Sint-Claire was de zoon van een rijke planter in Louisiana. De familie was uit Canada afkomstig. Van twee broeders, weinig verschillende in karakter en temperament, had de ene zich op ene vruchtbare hoeven in vermond nedegezet. De andere was een welgesteld planter in Louisiana geworden. De moeder van Augustine was ene protestantse Franse dame wie familie in vorige tijd naar Duwiziana was verhuisd. Augustine en zijn broeder waren de enige kinderen hun erouders. Daar hij van zijn moeder ene zwakke gezondheid had geerft, werd hij op dringende raad van geneesheren in zijn kindshuid voor velen jaren naar zijn oom in vermond gezonden. Opdat zijn gestel door een kouder klimaat versterkt zou worden. In zijn kindshuid onderscheiden hij zich door een buitengemenige voeligheid meer grenzende aan de zachtheid der vrouw dan aan de gewone hardheid van zijn eigen geslacht. De tijd deed echter deze zachtheid in een ruwe schors overgroeien. En weinige wisten hoe levendig en fris zijn nog daar onderlag. Zijne talenten waren van de eerste rang, hoewel hij reeds in een voorkeur voor het ideale en de schone kunsten aan de dag legde en die tegenzin voor de bezigheden van het werkelijke leven koesterde die een gewone gevolg van zulke enige moedsgesteldheid is. Kort, nadat hij zijn studie had volbracht, werd zijn gehele zeel door een romaneske hartstocht in vlam gezet.  Zijn uur kwam, het uur dat maar eenmaal komt. Zijne ster rees aan de horizon, die ster die zo dik was vruchteloos opgaat. Om na de hand slechts de herinnering van een droom te zijn. En voor hem ging zij vruchteloos op. Om onvoorbloemd te spreken, hij zag in één der noordelijke staten. Een schoon en edelaardig meisje won haar liefde en zij werden verloofd. Hij keerde naar het zuiden terug om beschikkingen voor een huwelijk te maken. Toen geheel onverwachts zijn de brieven hem werden teruggezonden met een kort briefje van haar volgt. Dat eer dit hem bereikte, de dame, de vrouw van een ander zou zijn. Razend van spijt hoopte hij vruchteloos gelijk zomenig ander gedaan heeft de gehele zaak met een wanhopige inspanning van zich af te werpen. Te trots om opheldering te vragen stortte hij zich ter stond in de draaikolk der modewereld. 14 dagen naar het ontvangen van die noodlotere brief was hij de verklaarde minnaar der heersende bel van het seizoen. En zodra de nodige schikkingen konden gemaakt worden werd hij de echtgenoot van een zeerlijk figuurtje. Een paar vrije zwarte ogen en honderdduizend dollars. Natuurlijk heelt iedereen hem voor een gelukkig man. Het jonge paar was nog in de witte broodsweken en onthaalde op hun prachtige villa bij het Meer, Montchartin, een schitterende kring van vrienden. Toen hem een brief werd gebracht van die welbekende hand. Hij ontving dit geschrift te midden van een vrolijk gesprek in een zaal vol gezelschap. Zodra hij de hand herkende, verbleekte hij, maar hij bleef toch bedaard en zette een scherzende woordenstrijd voort met ene dame die tegenover hem zat. Een korte post later miste men hem uit de kring. In zijn kamer alleen zijnde, opende en las hij de brief. Nu erger dan de teloos. Hij kwam van haar en gaf hem een wijdloperverslag van de kunsttrepen die de familie van haar voogd had gebezen om haar tot een huurlijk met zijn zoon te bewegen. Zij verhaalde hoe zij in lange tijd geen briefen meer van hem had ontvangen, hoe zij verschijndende malen geschreven had tot zij dit moeder werd en aan hem begon te twijfelen. Hoe haar een gezondheid onder haar bekommeringen was bezweken en hoe zij eindelijk het gehele bedrog had ontdekt dat men tegen hen beiden had gepleegd.  De brief eindigde met uitdrukkingen van hoop en dankbaarheid en betuigingen van eeuwige liefde, die tans voor de ongelukkige man bitterder dan de dood waren. Hij schreef haar onmiddellijk, ik heb de uven ontvangen, maar te laat. Ik geloofde alles wat ik hoorde. Ik was onhopig, ik ben getrouwd en alles is voorbij. Vergeten, dit is het enige wat ons beide overblijft. En zo eindigde al het Romaneske in het leven van Augustin Sint-Claire. Doch het werkelijke bleef over. Het werkelijke gelijk het slijk dat op de overblijft liggen, wanneer de helderen golven met haar gezelschap van snelle boten en witgevleugelde schepen met de muziek van roeslagen en kabelend water is afgelopen. En lach daar koud, afzichtelijk en aakelijk voor hem. Het spreekt vanzelf in een roman breekt iemand dan het hart. Hij sterft en daarmee is het gedaan. En in een verhaal is dat zeer gemakkelijk. Maar in het werkelijke leven sterft iemand nog niet. Wanneer alles wat het levendier waarmaakte voor hem gestorven is. Hij heeft dan nog een drukke en gewichtige kringloop over van eten, drinken, kleden, wandelen, visites doen, kopen, verkopen, praten, lezen en alles wat de samendatgenen uitmaakt wat men gewoonlijk leven noemt. En dit bleef ook voor Augustin nog over. Indien zijn de vrouw een echte vrouw geweest was, had zij nog iets kunnen doen. Gelijk vrouwen dat kunnen, om de gebroken levensdraden weder aan te knopen en met de haren tot een schoon geheel samen te weven. Doch Marie Sainte Claire kon niet eens zien dat zij gebroken waren. Gelijk vroeger gezegd is bestond zij uit een sierlijk figuurtje. Een paar fraaie ogen en honderdduizend dollars. En geen van die drie bestandelen waren juist geschikt om een krankgemoet te genezen. Toen men Augustin doodsbleek en een plotseling hoofdpijn als reden zijn omgesteldheid voorwendende, op de sofa vond liggen, raden zij hem aan om hertshoorn te ruiken. En toen de bleekheid en de hoofdpijn week op week aanhielden zeiden zij slechts dat zij nooit gedacht had dat Mister Sainte Claire ziekelijk was. Maar dat hij zeer aan zijn hoofdpijn onderheef gescheent te zijn en dat dit een ongelukkig ding voor haar was. De wel hij dan geen vermaak had om met haar naar gezelschappen te gaan. En het raar voor haar stond zoveel alleen uit te gaan. Nu zij zo pas getrouwd waren.  Augustin was heimelijk blijde dat hij ene zo weinig scherp zien de vrouw had getrouwd. Maar toen het vrenis der witte broodsweken was afgesleten ontdekte hij dat een schone jonge vrouw die al haar levend gewoon was gevleid en gediend te worden in het huiselijk leven wel eens een harde Mister S kon blijkend te zijn. Marie had nooit veel vatbaarheid voor liefde of tegenvoeligheid bezeten en het weinige dat zij daarvan had was in ene uitsluitende en onwillekeurige eigen liefde over gegaan. Eén eigen liefde des te hopelozer omdat zij zo geheel blind was en geen andere rechten kon gewaar worden dan haar eigenen. Van hare kindzijd af was hij door dienstboden omringd geweest die alleen leefden om op hare grillen te letten. Het denkbeeld dat ook zij gevoel of rechten hadden was haar nooit zelfs maar in de verte voor de geest gekomen. Haar vader, wins enig kind zij geweest was had haar nooit iets geweigerd dat binnen het bereik der mogelijkheid lag. En toen zij, als een schoon en rijk meisje de wereld intrat kwamen natuurlijk alle mannen die haar van goede partij hielden aan haar voeten zuchten. En twijfelde zij niet of august 10 moest zich zeer gelukkig achten dat hij harenhand verwierf. Het is enig grote vergissing dat ene vrouw zonder vatbaarheid voor liefde daarom minder gehechtheid van een minnaar of echtgenoot zal eisen. Niemand op aarde dwingt met minder barmartigheid de liefde van andere af dan ene door en door eigen lievende vrouw. En hoe bemiddelijker zij wordt, destes strenger en ieverzuchtiger wil zij de liefde waarop zij recht mee te hebben tot de laatste penning te invoorderen. Toen dus in het kler die galanterieën en kleine oplettendheden begon te verzuimen waarvan hij als minnaar de gewoond had aangenomen vond hij zijne sultane geenzins gewillig om van haar slaaf afstand te doen. En er kwamen tranen, kwa de buien, kleine onweders, verdrietelijkheden en verwijten in overvloed. Sint Kler was goedhartig en vrede lievend en poogte zich met prezentjes en vleierijen los te kopen. En toen Marie, moeder van een schone dochter werd, voelde hij inderdaad voor ene poos iets dat naar tederheid geleek ontwaken. Sint Kler's moeder was ene vrouw geweest van buitengewoon verstand en reinheid van wandel. En hij gaf dit kind de naam zijn haar moeder, zich vlijenden met de hoop dat het geheel haar evenbeeld zou worden.  Dit werd door zijne vrouw met vreemelige jalozie opgemerkt en zij sloeg de tedere liefde van haar echtgenoot voor zijne dochter met wandgunst en achterdochtgarde. Alles wat de kleine werd gegeven, scheen haarzelf te worden ontnomen. Naar de geboorte van het kind verzwakte haar een gezondheid langzamerhand. Een leven van verslagen werkeloosheid naar het lichaam in de geest, het uitputtenen van gedurige verveling en ontevredenheid. Verenigd met de verzwacking welke het kraan werd naliet dat alles veranderde in de loop van weinige jaren de bloeiende jongenschonen in ene gele, verwelkte, ziekelijke vrouw die haar tijd tussen de zorgen voor een menigde ingebilde kwalen verdeelde en zichzelf in alle opzichten voor de ongelukkigste en meest verwaarloosde leideres op de wereld hield. Er kwam geen eind aan haar klagen, maar de kwaal waarvan zij het meeste werk maakte scheen in de stompe hofpijn te zijn welke haar drie dagen van de zes in haar kamer hield. Daar natuurlijk alle huiselijke beschikkingen en bezigheden aan dienstbodend werden overgelaten, vond Sint Claer zijn huishouden alles behalve plezierig. Zijn enige dochter was zeer tede van gestel en hij vreesde dat zonder iemand om voor haar te zorgen en haar op te passen, haar gezondheid en zelfs haar leven zou gevaar lopen. De wel, haar moeder, zich zo weinig aan haar liet gelegen liggen. Hij had haar mede genomen op een reisje naar Vermond en zijn nigt Miss Ophelia Sint Claer overgehaald om het hem naar zijn woonplaats in het zuiden terug te keren. Zo kwamen zij te samen op de boot waarop wij hen aan onze lezers hebben voorgesteld. Terwijl de couples en de torens van New Orleans in de verte voor ons op reizen hebben wij nog tijd om Miss Ophelia te introduceren. Wie in Nieuw-Engeland heeft gereist zal zich wel in een of ander de grote hoeven herinneren met de zindelijke werf beschaduwd door het dichter gebladerte van suikermasbomen en zich daarbij nog wel kunnen voorstellen welk een geest van orde en kalmte van duurzaamheid en onvoorstoorbare rust de gehele plaats scheen te ademen. Niets verwaarloosd, niets ongeregeld gingen lad los in de schutting geen het minste vuil op de begraasde werf met haarse ringenbosjes die onder de vensters opgoeien.  In het huis zal hij zich de ruimen zindelijke kamers herinneren waar nooit iets schijnt gedaan te worden of te zullen gedaan worden waar alles voor altijd stijf op zijn plaat staat en alle huiselijke bezigheden met de regelmatigheid der oude klok in de hoek aflopen. In de grootste kamer zal hij zich de deftige boekenkast met glazen deuren herinneren waarin Rollins geschiedenis, Milton's paradijs verloren, Bunijans Christensreizen, Scottshuisbibel en andere deftige boeken geregeld naast Lalkanderstaan. Er zijn geen dienstboden in huis maar de huisvrouw met haar sneeuwette muts en haar bril op die daar elke na middag onder haar dochter zitten naaien als of er niets gedaan was. Zij heeft met deze meisjes in de lang vergeten vroege ochtend den boel berellerd en voor het overige van de tijd waar schijnlijk op alle mogelijke uren dat hij kunt inkomen, is hij aan kant. De keukenvloer schijnt nooit een vlek te krijgen dus toelen, ja zelfs de potten en pannen schijnen nooit van hun plaats te komen hoewel daar drie en somtijds vier maaltijden daags gereed gemaakt worden hoewel al het linen daar gewassen en gestreken wordt en hoewel tal van ponden, boter en kaas daar op zekere stille geheimen manier tot aanzijn worden gebracht. 