Reis om de Wereld in 80 Dagen | Jules Verne | Action & Adventure Fiction | Soundbook | Dutch | 5/5
Deel 11 van De Reis om de Wereld in 80 Dagen, deze LibriVox opname behoort tot het publieke domein. Opname door Bart De Leeuw. De Reis om de Wereld in 80 Dagen door Jules Verne vertelt door Gerard Keller. 31 is de hoofdstuk waarin de inspecteur fix de belangen van Filius Volk zeer ter harde neemt. Filius Volk was 20 uur ten achteren. Bas Bartouw was, hoewel onwillekeurig, daarvan de schuld. Hij was van hopend. Hij houdt on tegenzeggelijk zijn meester geruinigd. Op dat oogblik naden de fix de heer Volk en zag hem strak aan. Heb je waardelijk zoveel haast, meneer, vroeg hij. Waardelijk, antwoorde Volk. Vergeef me dat ik er op aandring. Je hebt er veel belang bij om de 11, de voor negen uur samens te New York te zijn, om van daar met de mailboot naar Liverpool te vertrekken. Een groot belang. En zou uw Reis niet door de aanval de Indianen waren vertraagd, zou het geit in New York heets in de morgen van de 11e zijn aangekomen. Ja, 12 uur voor de mailboot. Goed, gerzijd dus 20 uur ten achteren. Tussen 20 en 12 is het verschil 8. We moeten al zo 8 uur inhalen. Wilt ge dit beproeven? Te voet, vroeg Volk? Nee, met een slede, antwoorde Fix, met een slede met zeilen. Een man heeft mij dit vervoermiddel aangeboden. Het was de man die Fix snachts aangesproken had en wie deze voor zijn aanbod had bedankt. Philius Volk antwoorde Fix niet, maar toen Fix hem de man in eigen persoon, die op het station wandelde, had aangewezen, ging hij naar deze toe. Enige ogenblikken later traat een volk en een Amerikaan muts in een hut aan de voet van het vort. Daar bezichtte de volk een zeer zondelingvoertuig, een soort van sheesh, vastgemaakt op twee lange balken die van voren een weinig opliepen als de onderlagen van een slede. Daarin konden vijf of zes personen plaatsvinden. Op een derde gedeelte van de sheesh, het meest naar voren, was een ontzegelijk hoge mast geplaatst. Deze mast was bevestigd door dikke ijzerdraden, waaraan weer een ijzer een stang vast gemaakt was, welke diende om een volk van grote omvang op te heissen. Achteraan was een roer dat de toestel stuurde. Het was al zo een slede, ingericht tot sloep.  In de winter, op de bevolgend vlakten en wanneer de treinen door de sneeuw worden tegengehouden, gaan deze voertuigen zeer snel van het ene station naar het andere. Ze hebben bovendien veel zeilen, meer zelfs dan een kotter waarmee men pleziertochtjes maakt en die nog gevaar loopt van om te slaan. Zo zij de wind achter hebben, glijden zij over de oppervlakte der velden, met gelijke snelheid, zo niet sneller, dan een sneldrein. In weinige ogenblikken waren het volk en de patroon van dit vaartuig over land het eens omtrend de prijs. De wind was gunstig, het woest sterk uit het westen. De sneeuw was hard bevroren en muts maakte zich sterk, volk in enige uren te oma had te brengen. Van daar vertrekken vele treinen en zijn er ook een aantal wegen die naar Chicago en van daar naar New York voeren. Het was niet onmogelijk dat men het tijdverlies weer zou inhalen. Er viel dus niet te aarzelen, men moest de onderneming wagen. Volk wilde Aouda niet blootstellen aan de kwellingen, welke aan een reis in de open lucht verbonden zijn en aan de kouden die nog ontdraagelijker werd door de snelheid waarmee men rijden zou. Hij stelde haar dus voor, onder bescherming van pas par toe, aan het stationkeur niet te blijven. De goede jongen zou zich dan belasten om haar langs een betere weg en met gemakkelijker vervoermiddelen naar Europa te brengen. Aouda weigende van volk te scheiden en pas par toe rekenende zich door dit besluit zeer gelukkig. Inderdaad, voor niets ter wereld zou hij zijn meester willen verlaten, daar fix deze nu vergezellend zou. Wat de inspecteur van politie ervan dacht valt moeilijk te zeggen, was zijn overtuiging aan het wankelen gebracht door de teruggekeer van Philius Volk of wilde hij hem voor een geslepen schurk die dacht na zijn reis om de wereld voor bracht te hebben in Engeland in volmaakte vrijheid te zullen zijn. Misschien was fix overtuiging om Drenth Volk wel enigszins veranderd, maar hij was toch nog altijd vastbesloten zijn plicht te doen. Tijd acht uren was de steden klaar om te vertrekken, men zou de tocht beproeven. De passagiers dame een plaats en wikkelde zich allen in hun reisdekens. De twee grote zijden werden gehesen en dankzij de kracht van de wind vloog de sleden over de bevroren steel van 40 meilen in het uur.  De spoorweg van Keurny naar Omaha vormt een richtelijn en is hoogstens 200 meilen van de laatste plaats verwijderd. Als de wind zo bleef zou men in vijf uren deze afstand hebben afgelegd. Wanneer ze geen zwijigheid opdeed, zou men dus de één uren des naamiddags te Omaha aankomen. Maar op welke wijze? De reizigers zaten tegenokkande gedrongen en spraken geen woord. De koude was nog heviger geworden en door de snelheid van de vaart was hun zelfs het spreken niet mogelijk. De sleden gleed even gemakkelijk over de vlakte als hun vaartuig over het water, behalve dat zij niet slingerde. Toen de wind vlak langs de grondstreek, scheen het alsof de sleden door de zeilen werd opgelicht. Much bleef uit het roer en hield altijd de rechte lijn. Door een kleine wending voorkwam hij elke buiging en afwijking. Alle zeilen waren bijgezet. Zo en niets breekt zijn Much, zullen weer er bij tijds komen. En Much had er belang bij om er op de bepaalde tijden zijn, want vork, getrouwen uit zijn beginsel, had hem een aanzienlijke premie toegezet. Het veld dat het de sleden in een rechte lijn door snijdt, was zo even als een zee. Mensen zou gezegd hebben dat het een bevroren vijver was. De spoorweg, welke in dit gedeelte van het grondgebied dienst doet, ging van het Zuidwesten naar het Noord-Oosten naar een grenthaal over Columbus, een belangrijke stad in Nebraska, Schuilig, Fremont en eindelijk op Omaha af. De weg volgde geheel de oever der plett rivier. De sleden daarin tegen koos de kortste afstand en dan de kort op de boog die de spoorweg beschrijft. Much vreesde niet dat de plett rivier een bezwaar zou opleveren bij de kleine bocht, welke zij even voor Fremont maakt, omdat de oppervlakte ervan geheel bevroren was. De weg was dus vrij van alle hinderpalen en volk behoefte slechts twee dingen te vrezen, een ongeluk aan de steden en het veranderen of het gaan liggen van de wind. Maar de wind veranderde niet. Integendeel, hij blies dat de master van boog. Gelukkig dat zij met ijzeren draaden stevig was vastgemaakt. Deze draaden geefen de kwint en de oktaf aan zijn volk. Dit waren de enige woorden die hij gedurende de ganze overdocht sprak. Aouda, door zijn zorg in dekens ingepakt, was zo goed mogelijk beschut tegen de koude.  Wat Paspartout aangraat, met een gelaad zo rood als de ondergaande zon, ademde hij de scherpe lucht in. Met zijn onveriekbaar vertrouwen begon hij weer te hopen. In plaats van Smoigers te New York aantekomen, zou men er avond zijn, maar er was nog kans dat men er aankwam voor het vertrek daarmeerboot naar Liverpool. Paspartout gevoelde zelfs grote lust en de hand was een bondgenoot fix te drukken, want hij vergat niet dat het de inspecteur was die deze sleden met zeilen had verschapt. Het enige middel om bij tijds de oma had te komen. Maar door een onbestemd voorgevoel gedreven hield hij zich op de gewone afstand. In elk geval, één ding zou hij nooit vergeten. De opovering van volk om hem uit de handen der zieuks te redden. Daarvoor had volk zijn leven en zijn voortuin op het spel gezet. Dat zou zijn knertzicht en eeuwige dagen herinneren. Terwijl ieder aan zijn eigen gedachten de vrije looplied schoofde sleden met onbeschrijflijke snelheid over de sneeuwvelden. Als zij kreeks of stromen van de Little Blue Rivier passeerde, bemerkte men het niet eens. De velden en rivieren toch waren allen met een witkleed bedekt. De vlakte overal even kaal. Het gedeelte tussen de Julian Pacific Road en de Zijtak, die Keunie met St. Joe's verbindt, vormde een groot onbewoonst eiland. Geen dorp nog station, zelfs geen fort was er te bekennen. Van tijd tot tijd snelden men als een bliksemstraal een grenzende boom voorbij, waarvan de witte stans samenkromp onder de storm vlagen. Sommige tijd zag men gants zwermen en wilde vogels gelijk tijdig opstijgen. Dan weer waren er de wolven uit de prairie, maken en uitgehongerd, die door hun onduldbare hongen voortgedreven, in dichte drommen opdaagden en in snelheid witteiverden met de sleden. Paspertoegreep dan zijn revolver gereed om op de eerste die binnen zijn bereik kwam, vuur te geven. Zo op dat ogenblik aan de sleden enig ongeluk overkomen waren, zouden de reiskers zeker door deze verscheurende dieren zijn aangevallen en wat dan hun lot zou zijn geweest, waren moeilijk te voorzien. Maar de sleden hield zich goed. Zij bleven de wolven vooruit en weldra hoorde men hun gehuil slecht op verwijderde afstand. Tegen de middag herkende Mudge aan enige bepaalde punten dat hij de plett rivier passeerde.  Hij zei niets, maar voor zichzelf was hij zeker dat hij 20 minuten verder het station Omaha zou hebben bereikt. En inderdaad, het was nog geen 1 uur toen de bekwame gids het roer los liet en de zeilen dreefden, terwijl de sleden door haar eigen vaart voortgedreven nog een halve mijl haar weg vervolgde zonder behulp der zeilen. Eindelijk stond zij stil. Mudge wees op enige besnieuwde daken en zij, bezijnig. Weerkelijk was men aangekomen aan dit station dat dagelijks door vele treinen met het oosterlijk gedeelte de verenigde staten in gemeenschap is. Pas partout en fix spongen op de grond en schudden hun verstijfde ledematen. Ze hielpen folk en oude ook de sleden uitstijgen. Folken rekenen zeer edelmoedig met Birch af. Pas partout drukte hem als een vriend in de hand en allen begraven zich toen onmiddellijk naar het station van Omaha. Het is in deze belangrijke stad van Nebraska dat het de eigenlijk gezegde Pacific spoorweg eindigt welke de hoofdtak van de Mississippi in gemeenschap stelt met de Atlantische Oceaan. Maar om van Omaha de reis naar Chicago te maken loopt de spoorweg bekend onder de naam van Chicago Rock Island Road richtstreeks naar het Oosten onderweg voor 50 stations halthoudende. De trein stond gereed om te vertrekken. Folk en zijn reisgezellen hadden slechts de tijd om in een wagon te springen. Ze hadden niets van Omaha gezien maar pas partout erkende bij zichzelf dat hij er geen spijt van behoefte te hebben omdat er toch niets te zien was. Met verbazende snelheid door sneed de trein staat Iowa langs Council Bluffs, Des Moines en Joe City. Gedurende de nachtpasseerde hij de Mississippi te Devonport en te Rock Island bereikte hij Illinois. De tiendend en 11 uur is avonds kwam hij te Chicago. Dat reis weer opgebouwd is en trotser dan ooit zich aan de oevers van het schoen de meer Michigan verheft. 900 meilen scheiden Chicago van New York. Het ontbrakte Chicago niet aan treinen. Vork ging er stond van de een in de ander. De snuivende locomotief der Pittsburgh voor het winen Chicago Reel Road voortrok zo snel mogelijk alsof ze begreep dat de achtenzwaardige gentleman geen tijd te verliezen had. Er trok als een bliksemstraal Indiana, Ohio, Pennsylvania, New Jersey door. Passeerde ook enige steden met oude namen waarvan sommige welstraaten en tramways hadden maar nog geen huizen.  Eindelijk zag men de 11e december en vroeg zavonds kwart voor 11 de Hudson. De trein stond in het station stil aan de rechteroever van de stroom vlak voor het havenhoofd waar de boten van Q-Nets, Brits Noord-Amerikaanse koninklijke stoompakketmaatschappij landen. De China was 45 minuten te voren naar Liverpool vertrokken. 32ste hoofdstuk waarin Philius Volken direct de strijd voert tegen het noodlots. De China is geen bij haar vertrekthevens volks laatste hoop meegenomen te hebben. Geen de mailboten, toch, die rechtstreeksdienst toen tussen Amerika en Europa, nog de Franse mailboten, nog de stoomboten van de Witte Sterlijn, nog die van de compagnie in Man of de Hamburgslijn konden de gentlemen in zijn plannen dienen. De perere van de Franse maildienst vertrok eerst twee dagen later. Bovendien voel zij niet rechtstreeks naar Liverpool of Londen, maar naar Haveren en de rijst van daar naar Southampton zijn ze uideld. Aan de boten van Inman viel niet te denken. Deze zijn vooral ingericht voor landverhuizers. Haar machines zijn zwak, zijn gebruiken eventueel zeil als stoom en haar snelheid is dan ook zeer middelmatig. Voor de overvaart van New York naar Engeland zouden zij meer tijd verrijzen dan Philius Volk nodig had om zijn wedderschap te winnen. Al deze mededeningen vond de gentlemen in zijn bretschul. Bas Partout was verpletterd. Die 45 minuten welke men te laat was gekomen om de mailboot te halen, maakte hem typ rampzalig. Zijn schuld was het, de zijne alleen, daar hij in plaats van zijn meester te helpen voortuurend hinderpalen op dienst weg had opgehoopt. En wanneer hij in zijn geest alle bijzonderheden van de rijst terugzak, wanneer hij dacht aan het lauter weggewoord begeld dat alleen te zijne behoeven nodig was geweest, wanneer hij daarbij overwoog dat die onzagelijke wedderschap nog vermeerderd met de aanzienelijke kosten van de rijst die nu nodigloos was geworden, en de heer Vork geheel ruineerde, dan verwenste hij zichzelf. Vork deed hem nog dans geen enkel verwijd. De aanlegplaats van de Franse mailboot verlatende zei hij slechts, we zullen hem mooi gaan overleggen. Kom mee. Vork, Aouda, Fix en Bas Partout trokken de hutten weer over en stegen in een rijtuig dat hij naar het Sint Nicolaas hotel in Brotwee bracht. Enige kamers werden daar ter hunne beschikking gesteld en de nacht ging voor Vork spoedig voorbij en daar hij zeer gerust sliep.  Maar hij duurde voor Aouda en de andere reizigers lang omdat hun gejaagd uit hun niet toeliet te rusten. De andere dag zou het de 12e december zijn. Van de 12e spoingens 7 uur tot de 21e avonds kwart voor negenen was negen dagen 13 uur en 45 minuten. Zo vork dus de vorige dag met de China vertrokken waren en daar best de stoomschepen van de Qunit-lijn zou hij de Liverpool en de Londo op de bepaalde tijd zijn aangekomen. Vork verliet zijn hotel alleen na aan zijn knerk bevolen te hebben te wachten en met vrouw Aouda te verzoeken zich gereed te maken. Hij begaf zich naar de oevers van de Hudson en onder de schepen die vooranker lagen op de kade of op stroom zorgt hij nauwkeurig diegene uit welk op het punt waren te vertrekken. Vele schepen hadden reeds hun bestemming en waren klaar om met de vloed in zee te steken want in deze grote en bewonderen en zwaardige haven van New York gaat er geen dag om dat er geen honderd schepen naar alle delen van de wereld vertrekken. Maar de meesten waren zij schepen en konden dus de folk die het dienen voor zijn plannen. De laatste poging van de gentlemen scheen dus te mislukken toen hij voor de batterij een scherp gebouwd stoomschip vooranker zag liggen dat zich gereed maakte om te vertrekken. Veleus Vork riep een bootje aan spong erin en bereikte met een paar slagen van Henrietta. De kapitein van de Henrietta was aan boord. Vork klom op het dek en vroeg naar de kapitein. Deze kwam dadelijk te voorschijn. Hij was een man van omstreeks vijftig jaar een echte zeer op met grote ogen verbrand gelaad, roothaar en een ruil voorkomen. Hij had niets van een beschaafd man. Hij zei de kapitein, vroeg Vork, dat ben ik, ik ben Willius Vork uit Londen en ik Andrew Speedy uit Cardiff. Hij gaat vertrekken over een uur. Hij gaat naar Bordeaux en nu lading, alleen ballast, geen lading, ik ga vracht halen. Hebt geen passagiers, geen passagiers, nooit passagiers, redenerende en in de weglopende lading. Uw schip loopt goed. Tussen de 11 en 12 knopen de Henrietta is goed bekend. Wilt jij mij en 3 andere passagiers naar Liverpool brengen, vroeg Vork? Ik zeg Liverpool, nee. Nee? Nee, ik ben uitgeklaard voor Bordeaux, ik ga naar Bordeaux.  Tot elke prijs? Tot elke prijs. De kapitein had gesproken op een toon die geen tegenspraak gedoogde. Maar de reders van de Henrietta, hernam Willius Vork, de reders ben ik, antwoorden de kapitein. Het schip behoort mij toe. Ik huur het van u. Nee, ik koop het. Vork fronste zelfs het voorhoofd niet, maar dans was de toestand zeer ernstig. In New York was het niet als de Hongkong en de kapitein van de Henrietta was het ganz ander man dan de patron van de Tancadere. Tot dusverre had Vork alle hinderpalen met geld weten te overwinnen, dans leed ook dit middel schipreuk. Toch moest er een middel worden gevonden om de Atlantische Zee over te steken met een schip. Tenzij men dit niet met een luchtballon wilde doen, wat zeer gewaard was en waardoor bovendien Tanc geen gelegenheid bestond. Het is geen intussen dat Vork een idee had, want hij zei tot de kapitein, wel nu, wil het geen mij naar Bordeaux brengen? Nee, al betaalde hij 200 dollars. Ik bied er u 2000. Per persoon, per persoon. En hij zei met uw vieren, met ons vieren. Kapitein Speedy krapte zich het oor zodat hij er bijna het fel afhaalde. 8000 dollars te verdienen zonder zijn koers te veranderen, dat was wel de boeite waard om zijn tegenzin voor passagiers te overwinnen. Passagiers tegen 2.000 dollars het stuk, dat zijn geen passagiers meer, dat is een kostbare lading. Ik vertrekte 9 uur, zei kapitein Speedy droog. Zij gaat dan met de uren hier? Wij zullen te 9 uur aan boord zijn, antwoorden Vork even kort af. Het was half 9. De Henrietta te verlaten, zich in een rijtaag te zetten, om naar het hotel te rijden, terug te keren met Aouda Paspartout en de onafscheidelijke fix aan wie hij wel willend en plaats aanboord, dit alles deed hij weer, met de koomte die hem geen ogenblik verliet. Toen de Henrietta de haven verdied, waren zij alle vier aan boord. Toen Paspartout vernam, wat deze overtocht aan zijn meester koste zou, uit waar hij een van de gerekte oos, die de gehele toon ladder door liepen. Wat de inspecteur fix betreft, deze zei bij zichzelf dat in elk geval de Egelsse bank niets onder schade er af zou komen.  Immers, waarin men aandam, dat Vork nog niet enige zakken genies overboord weerp, dan zou er meer dan 8.000 ponts aan de zakmen banknoten ontbreken. 33e hoofdstuk, waarin Philius Vork toont op de hoogte van de toestand te zijn. Een uur later verlieten de stoomboot de Henrietta het lichtschip van de Mond der Hudson, voer de Sendyhoek kaap om en stak in zee. Ze hield de richting der kust van Long Island met de baak van Fire Island in het verschiet en zette met snelheid koers naar het Oosten. De andere morgen, 13 december desmiddags, klom een man op de brug die het dek overspanden. Men zou denken dat het kapitein Speedy was. Deze was het eventueel volstreek niet, maar Philius Vork Esquire. Wat kapitein Speedy betreft, deze zat goed en wel achter slot in zijn hut en schreeuwen op een toon die overtuigend bewijs dat zijn woede tot de hoogste top was gestegen. Wat er gebeurd was is in korte woorden mee te denen. Philius Vork wilde daar Liverpool, de kapitein wilde er hem niet brengen. Toen had Philius Vork aangenomen om zich naar Bordot te laten brengen en gedurende de 30 uren dat hij aan boord was, had hij zo goed met zijn banknoten gewerkt, dat de stuurman, de matrozen, de stokers, ben samengeraabd equipage, die niet op de beste voet met de kapitein stond, hem toe behoorde. Dit was de oorzaak dat Philius Vork het bevel voerde in plaats van kapitein Speedy, dat deze in zijn hut was opgesloten en de Henrietta Corsette naar Liverpool. Dit alleen bleek nog uit de wijze waarop Vork bevelen gaf, dat hij een goed c-man was. Hoe dit voorval afloopt zal ben laten vernemen. Intussen, Aouda was zeer ongerust, al die zij er niets van blijken. Vicks was eerst geheel verbijsterd. Wat pas par toe betreft, deze vond de zaak aan piddelijk mooi. Tussen de 10 en 11 knopen had kapiteins Speedy gezegd en inderdaad, de Henrietta legde met deze snelheid de reis af. Zo dus de zee niet de ontstaimen gewerkt, zo de wind niet naar het westen liep, zo er geen oogelijk aan het vaartuig overkwam en zo de machine niet brak, kon de Henrietta in de 9 dagen van de 12e december tot de 21e duizend meilen afleggen die New York van Liverpool scheiden.  Intussen, wanneer men aangekomen was, zou de zaak de Henrietta bij die van de diefstal aan de bank gevoegd, Villy heeft volk misschien nog verderbrengen dan hem lief was. Gedurende de eerste dagen ging de tocht uitnemend. De zee was niet zeer onstaamig, de wind bleef in het noordwesten, de zijde stond erbij en tussen de schoenen stiep de Henrietta als een ware transatlantische balt voorbij. Paspartout was verrukt. De laatste daad van zijn heer, waarvan hij de gevolgen niet wilde inzien, had hem met bewondering vervuld. Nooit hadden de matrosen vrolijker en handiger passagier aan boord gehad. Hij was voor de bebanning de vriendelijkheid zelfen en verbaasde iedereen door zijn gymnastische toeren. Aan de schependingen gaf hij de mooiste namen en de lekkerste borrels. Zij manoeuvreerden voor ons hem als gentleman en de stokers stookten als helden. De goede humeur en zijn spraksamheid deelde zich aan allen mee. Hij had het verleden, de overwonnen hinderpalen en de doorgestaanige varen vergeten. Hij dacht sterkte aan het doel dat men op het punt was te bereiken en soms kookte hij van ongeduld alsof ook hij verwarmd werd door het vuur van de Henrietta. Nu en dan draaide hij omfiks heen en zag hem aan met veel beteken in de blik, maar zonder een woord tot hem te zeggen. Tussen de twee voormalige vrienden bestond niet de geringste vertrouwelijkheid meer. Bovendien fix begrepen niets meer van. De verovering van de Henrietta het omkopen van haar equipage die volk welke commandeerde als een geboren zeeman dat alles ging zijn verstand te boven. Hij wist niet wat hij ervan denken moest. Maar een heer die begon met een 55.000 pond te stelen kan wel eindigen met het steden van een schip. En fix geloofde natuurlijk dat de Henrietta onder het bestuur van Valk volstrekt niet naar Liverpool ging maar naar enig oord op de wereld waar de Tief, die nu zeer over was geworden rustig in veiligheid was. Men moet erkennen dat die onderstelling voor de hand lag en de detective begon ernstig brouw te gevoelen dat hij zich in deze zaak had gemengd. Wat Kapitein Speedy betreft deze bleef mij altijd schreeuwen in zijn hut en pas par toe die in last had om voor dienst onderhoud te zorgen moest daarbij de grootste voor zorgen in acht nemen hoe sterk hij ook was.  Valk zelfs geen geheel vergeten te zijn dat er nog een Kapitein aan boord was. De dertiende passeerde bij het uiteind van de Kaap New Fountlands. Dit was een kwaadpunt. Des Winters vooral heeft men hier vaak met mist en storm te kampen. Sederte vorige avond was de barometer plotseling gedaald en voorspeelde een aanstaande verandering en werkelijk veranderde de temperatuur gedurende de nacht. De kouder werd sterker en dezelfde tijd draaide de wind naar het Zuid-Oosten. Dit was een nieuwe hinderpel. Valk moest om niet af te wijken de zeilenbergen en meer stoom maken. Toch ging het schip zo snel niet meer. Daar de golven onophouderlijk tegen de zijden sloegen. Het stampt te geweldig want zijn snelheid zeer verminderde. De wind dan langzamerhand toe en men voorzacht gereden het geval dat de Henrietta zich niet meer op de golven zou kunnen houden. Zo zij zich bergen moest wist men niet waar en alle kansen waren tegen. Het geluid van Paspartout betrok evenans de hemel en twee dagen lang onderging de Arme Knirt de doodelijkste kweligen. Maar Veljes Vork was een moedig zeeman die het hoofd aan de zee wist te bieden. Hij ging altijd door zonder storm te minderen. Zodat Henrietta niet over een golf kon ging zij er dwars doorheen zodat het dek overstroomde. Maar zij kwam er toch. Sontijd lag de schroef uit het water en maalden de schroefbladen als bezetenen door de lucht wanneer een berg van water te kiel boven de golven deed reizen. Maar de boter ging altijd voorwaarts. De wind dak echter niet zo hevig op als men wel gevreest had. Het was niet een van die orkanen die met een snelheid van 90 meilen in het uur voorttrekken. Het bleef bij hevige stormvlagen maar ongelukkiger wijze blies de wind altijd uit het Zuid-Oosten zodat men geen zeilen kon bijzetten. Toch was het, zoals men zien zal, zie je nodig dat men de stoom te hulp kwam. De 11e december was de 75e dag na het vertrek uit Londen. De Henrietta had nog geen oponthoud gehad dat dat op gerustheid aanleiding gaf. De helft van de overtocht had benachter de rug en de sterkste gedeelten waren voorbij. Zo het zomer waren geweest zou men zeker geweest zijn dat de tocht gelukt was. In de winter was men blootgesteld aan het slechte jaargetijden. Paspartout zijn niets.  Hij koesterde veel hoop en zo de wind hem al tegen was, rekende hij op de stoom. Die dag nu kwam de machinist op het dek om met vork te spreken en had met hem een lang onderhouds. Zonder te weten waarom, ongetwijfeld uit een voorgevoel, was Paspartout zeer onrustig. Hij had wel één zijn oren willen geven om met het andere te horen wat zijn meester zei. Hij kon echt de enige woorden opvangen onder andere. Gij zei het zeker van het geen gij daar zegt? Zeker meneer. Vergeet niet dat wij, zei dat ons vertrek al onze vuren deden branden. Paspartout die dit gesprek hoorde voelde zijn benen onder zich wegzinken. Vork verhoorde zich niet. Ik heb begrijp wel dat ik zo ik de tijd in New York had gehad mij dan voorzien zou hebben van Kolen. Maar herinner u, gekwaamd om kwart over achten en ten negen uren zijn wij vertrokken. De Henrietta is erop ingericht om zowel met stoom als met zijnen de reis te maken en hoewel zij steenkolen genoeg had om rustig van New York naar Bordeaux te varen zij heeft er niet genoeg om met alle kracht van New York naar Liverpool de reis te maken. Ik zal er over denken antwoorden Vork. Paspartout had dan alles begrepen. Hij werd doodelijk ongerust. Er zou de weldraar geen Kolen meer zijn. Oh, dacht hij, als mijn meester ook dit bezwaar overwint is hij bepaald een knapper kerel. Toen hij fix ontmoeten kon hij niet nalaten deze op de hoogte de zaak te brengen. Geef geloofd dus, vroeg de inspecteur terwijl hij op zijn tand en beet dat wij naar Liverpool gaan? Wel zeker, stommer ik, hernam de inspecteur terwijl hij de schouders ophouden nog omkeerde. Paspartout was op het punt om hem opheldering van dat woord te vragen waarvan hij trouwens de betekenis zeer goed begreep. Maar hij overwoog bij zichzelf dat de oogelijke gefikst toch altijd leuggesteld genoeg moest zijn en zijn eigen liefde zich zeer vernederd moest gevoelen omdat hij zo dom was geweest om een verkeerd spoor te volgen dat hem een reis rondom de wereld had toe maken. En hij stapte dus maar ook nu te doen. Dit was moeilijk te gissen.  Het scheen eventueel dat de reiziger het wist want dezelfde avond die hij de machinist bij zich komen en zij stok zo hard gekund en ga daarmee voort tot alle brandstoffen op zijn. Enige ogenblikken later stegen er uit de schoorstenen de Henrietta weer dikke rookkolommen op. Het schip ging dus zo snel mogelijk vooruit, maar de machinist deed de 18e twee dagen later weten dat er in de loop van die dag een verbrek aan steenkolen zou zijn. Goed ze, volk, laat het vuur evenvel branden. Men bezwaren in tegendeel de veiligheidskleppen. Tegen de middag van die dag deed Veliers volk naar hoogte genomen te hebben en te hebben berekend waar men zich bevond paspartout bij zich komen en bevolg hem kapitein Speedy volg te brengen. Men had hem even goed kunnen gelasten en tijgelost te laten en terwijl hij naar beneden ging de kero's al bepaald door zijn. En inderdaad enige minuten later was het of er een bom op het dek viel. Die bom was kapitein Speedy. Alles kon er daaraan dat zij zou springen. Waar zijn wij? waren de eerste woorden die hij uitte te midden van allerlei ontboezemingen van drift en als de man een geaanleg voor een beroerte had gehad zou hij zeker zijn bezweken. Waar zijn wij? herhaalde hij met een gezicht dat dreigde te basten. Op 770 meijnen van Liverpool Kapitein antwoorden volk Dood Kallem. Zeerover, riep Andrew Speedy uit. Ik heb je doen komen meneer zeer schaamer meneer ging volk voort ten einde u te verzoeken om uw schip te verkopen. Nee, bij alle duifels nee zie je, ik zal verplicht zijn om het te verbranden. Mijn schip verbranden? Ja, tenminste het boven gedeelte want we hebben geen brandstof meer. Mijn schip verbranden? Riep Kapitein Speedy, die ten oude note te woorden kon uitspreken een schip dat 50.000 dollars waard is? Hier heb jij 60.000 antwoorden Filius Vork, de kapitein in Trotsbang-boillette voorhoudende. Dit maakte een onbeschrijflijke indruk op Andrew Speedy. Op een Amerikaan maken 60.000 dollars altijd zekere indruk. De kapitein vergat ogenblikkelijk centoren, zijn gevangerschap en grieven tegen zijn passagier. Zijn schip was 20 jaar oud. Het was een schitterende zaak. De bom kon niet meer springen. De heer Vork had de lot verwijderd. En het ijzeren karkas en de machine meneer. Is de zaak in orde? Geheel in orde.  Andrew Speedy nam ogenblikkelijk de Trotsbang-boillette aan en deed hij in zijn zak verdwijnen. Prey dit onderhoud werd paspartout doodsplek. Wat fix betreft, hij dacht een beroegde te krijgen. Weer werd de 12.500 pond weggegooid en bovendien liet die Vork het geraamte van het schip en de machine aan de verkoper terwijl deze juist de gehele waarde van het schip uitbaakten. Maar daar tegenover stond dat de diefstal aan de bank 55.000 pond sterling bedroeg. Toen Andrew Speedy het geld had opgestoken, zei Vork, wat jij ziet meneer, verwonderen u niet. Gij moet weten dat ik 20.000 pond verlies op 21. december kwartier voor negenen niet te London ben. De meerboot van New York heb ik niet kunnen halen en daar ga ik mij niet naar Liffenpoel uitbrengen. En daar heb ik zeer goed aangedaan bij de 50.000 duifels der heil gierp Andrew Speedy uit daar ik een 40.000 dollars bij win. Toen ging hij op calmertoont volgt wil ik je eens wat zeggen Kapitein Vork Kapitein Vork, er is iets van in Yankee in u. Een compliment, althans die zijde ogen aan zijn passagier, wilde hij gaan toen Vork hem vroeg al zo behoort dit schip nu aan mij van de kiel tot de mast voor zover het hout is natuurlijk laat al het hout in het binnenste van het schip afbreken en stook met die stukken bevolg hij. Mijn begrijp hoeveel hout ben moest verbranden om de stoom op voldoende drukking te houden diezelfde dag gebruikten men de kajuiten, de hutten, de slaaplaatsen en de campagne De ogen de morgen, 19 december verbranden men de raas, stengen en verschansingen. Ben kapte de masten en hakte ze klein De bemanning legde daarbij een ongekende ijver aan de dag en paspartout hakte, sneed, zagde en werkte voor tien Het scheen dat een geest van verneeling zich van allen meester had gemaakt De 20e ging het de valluiken, de verschansingen en een gedeelte van het dek in het vuur De Henrietta werd stuk voor stuk gesloopt, maar die dag zag ben de eerste kust en de baak van Fastnet. Tegen tien uur in de avond was men echter nog niet verder dan de straat van Queen's Town gevoordigd.  Verdiersvook had nog 24 uren om Londen te bereiken en die tijd had de Henrietta nodig om te Liverpool te komen wanneer zij met volle stoom voortging Maar de stoom zou wel draa aan de stoutmoedige Brit ontbreken Meneer, zei captain Speedy, ik beklage u waardelijk alles werk tegen, we zijn nog slechts voor Queen's Town Zo, zei voork, is dat stadje waarvan wij hier de lichten zien Queen's Town? Ja, kunnen wij de haven lopen? Niet voor drie uur met hoog water dan zullen wij wachten, zei voork bedaard zonder dat op zijn gelaad een spoor te lezen was van zijn vastbesluit dat hij ook deze laatste hinderpaal zou overwinnen. Queen's Town toch is een haven waar de transatlantische boten de brievenmeel afgeven. Die meel wordt naar Dublin vervoerd door expresstreinen die steeds gereed staan Van Dublin gaan zij naar Liverpool met extra stoomboten die 12 uren voor hebben op de snelste boten der transatlantische maatschappijen. Van die 12 uren welke de Amerikaanse meel voor was, wil de voork ook gebruik maken. In plaats van de volgende avond met de Henrietta te Liverpool aan te komen en al zou de tijd hebben om voorkwacht voor negenen te London te wezen. Tegen 1 uur in de morgen kwam de Henrietta met hoog water in de haven van Queen's Town en Vilius Volk, naar een stevige handruk van Kapitän Speedy ontvangen te hebben, liet hem de kar kast van zijn schip die nog de helft van de koop somwaard was. De passagiers gingen ter stond aan wal. Viks al op het oogblikken onbedwingbare lust om zijn man te arristeren. Dochtans deed hij daarom niet. Welke strijd voerde hij dat in zijn binnenste? Was hij ten aanzien van volk van mening veranderd? Begreep hij dan eindelijk dat hij zich vergist had? Toch dit fikste heer Volk niet los. Met hem, met Aouda en met Paspartout die zich zelfs geen tijd gaf om adem te halen, nam hij plaats in de trein die van Queen's Town ten half 2 uur in de morgen naar Dublin vertrok. Daar met het aanbreken van de dag aankwam en waarvan de reizigers zich aan boord begraven van eender stoomboten wie ruimte bijna geheel door de machines is ingenomen en die trots alle weer in wind binnen de bepaalde tijd de overtocht maken.  Ten één uur in de naammiddag van de 21e december zette Philius Volk de voet op de kader van Liverpool niet ver van de Victoriatoren. Hij was nog slechts 6 uur van Londen verwijderd. Op dat oogblik legde Viks zijn hand op volkschouder en zijn mandaatvertonende vroeg hij Zijt geeft Philius Volk? Ja meneer In naam der koningin Zijt geeft mijn arrestant Einde van deel 11 van De Reis om de Wereld in 80 Dagen van Jules Verne Deel 12 van De Reis om de Wereld in 80 Dagen Deze LibriVox opname behoort tot het publieke domein Opname door Bart de Leeuw De Reis om de Wereld in 80 Dagen door Jules Verne vertaald door Gerard Kellig. 34e hoofdstuk waarin Viks tot betere gedachten komt. Philius Volk was gevangen men had hem op het kantoor van inkomende richten van Liverpool gesloten en hij moest uit nacht doorbrengen in afwachting dat hij naar Londen zou worden getransporteerd. Op het oogblik der inhegtenisneeming had Bas Bartoussig op de detective willen werpen. Maar de politieagenten hadden hem tegengehouden. Aouda was verbaasd over de brutaliteit van het feit en daar zij er niets van wist begreep zij er ook niets van. Bas Bartous verklaarde haar alles. Volk die eerlijke en moedige gentlemen aan wie zij haar leven te danken had was als een dief inhegtenis genomen. Over zulke verdenking was de jonge vrouw in de hoogste mate verontwaardigd. Traanen wilde in haar ogen vooral bij het besef dat zij niets kon doen niets kon beproeven om haar redder bij te staan. Wat fix aangaat hij had de gentleman gearresteerd omdat zijn plecht het gebouwd. Of volk schuldig was of niet zou de justitie beslissen. Maar toen kwam er een vreselijke gedachte bij Bas Bartous op de gedachte dat hij ongetwijfeld de oorzaak van dit ongeluk was. En inderdaad waarom had hij het gebeurde voor volk geheimgehouden. Waarom had hij, toen fix hem zowel zijn betrekking van inspecteur van politie of de zending waarmee hij belast was had meegedeeld zijn meester niet gewaarschuwd. Zo deze gewaarschuwd waren zou hij immers aan fix bewijzen hebben gegeven van zijn onschuld. Hij zou hem zijn dwaaling aangetoond hebben. In alle geval zou hij niet op zijn kosten die verwenste agent Petsig genomen hebben minst eerst de zorg was geweest hem te arresteren zodra hij de voet zetten op de bodem van het Verenigde Koninkrijk.  Denk er aan zijn schuld en aan zijn onvoorzichtigheid doorstond de arme kerel de hevigste kwellingen. Hij weende dat men medelijden met hem moest hebben hij had zijn hoofd wel willen verbrijzelen. Aouda en hij waren ondanks de kouden in de vestibule gebleven ze wilde geen van beide de plaats verlaten ze wilde een volk door eenmaal weer zien wat deze betreft hij was goed en wel geroineerd en dat juist op het ogenblik dat hij zijn doel zou bereiken. De arrestatie was zijn ongeluk toen hij de 21e december desmorgens 20 minuten voor twaalfen te Liverpool aankwam had hij tot kwart voor negenen de tijd om zich in de reformclub te vertonen dus negen uur en vijftien minuten en hij had slechts zes uur nodig om naar Londen te komen.  Op dat ogenblik zou ieder die in het kantoor der douane doorgedrongen was volk gezien hebben op een bank gezeten even komen onverstoorbaar als altijd onderworpen komen niet zeggen maar ook die laatste slag had hem niet kunnen ontroeren tenminste zo schenend woede in zijn binnenste een verborgen toren die te vreselijk was omdat hij die moest bedwingen maar die op een gegeven ogenblik met onwederstaanbare kracht zou uitbasten niemand weet het maar volk wachten daar calm af wat had hij nog enige hoop geloofde hij nog aan de mogelijkheid van een goede uitslag toen de deur zich achter hem gesloten had hoe het ook zei volk legde zorgvuldig zijn horloge op tafel en volgde de wijzers met onafgebroken aandacht geen woord kwam over zijn lippen maar zijn blik was somber en strak de toestand was vreselijk en voor hen die in zijn hart die lezen konden was die toestand deze als eerlijk man was kindjes volk geruineerd en Tevens was hij gevangen gehouden en hij was een schurk dacht hij nog een redding meende hij nog dat uit deze gevangenis het ontkomen mogelijk was pijnste hij over een ontsluchting men zou geneigd zijn het te geloven want Eensklaps stond hij op en onderzocht hij de kamer maar de deur was goed gesloten en het venster van ijzeren staven voorzien hij ging weer zitten haalde uit zijn pocht de vuius en reisboek waarop geschreven stond 21 december zaterdag Liverpool voegde hij tachtigste dag 11 uur 40 minuten desmorgens en hij wachtte het sloeg 1 uur op de klok van het gebouw der belastingen volk constateerde dat zijn horloge 2 minuten voorliep 2 uur zo hij op dat ogenblik een express trein nam kon hij nog te londen en in de reformclub zijn 9. 