Michael Strogoff, de Koerier van den Czaar | Jules Verne | Action & Adventure Fiction | Book | 4/5
Micheal Strogoff is dus het volgende aankomst voor Irkutsk van een derde tartarische kolonne en aanstaande vereniging van de Emer en van Iván Ogerev met het Grossunner troppen. Bij gevolg was de insluiting van Irkutsk en haar overgaaf slecht in zaak van tijd, waar ligt van slechts zeer korte tijd. Mijn begrijpt door welke gedachte Micheal Strogoff bestormt werd. Wie zou er verwonderd zijn geweest, zo hij eindelijk, aller moed, aller hoop verloren had. Toch was dit zo niet en privelde zijn lippen slechts deze woorden ik zal er komen. Een half uur na de aanval 30 tafse ruiters deden Micheal Strogoff, Nikolaas en Nadia hun intocht binnen Nisdi Utinsk. De getrouwen hond was hun, maar van verre gevoegd. Die ophouden die in brand stond en op het punt was van door de laatste stroopers verlaten te worden. De revangenen werden dus de paard gezet en snel meegevoerd. Nikolaas gelaten als altijd. Nadia in haar vertrouwen in Micheal Strogoff niet het minst geschokt en Micheal Strogoff ook een scheidelijk onverschillig, maar gered om elke gelegenheid tot ontvluchting aan te grijpen. De tartaren hadden spoedig bemerkt dat een hun er gevangenen blind was en hun aangeboren barbraasheid dreefen aan om zich met de ongelukkige te vermaken. Men scheed snel voorwaard. Het paard van Micheal Strogoff dat niemand anders tot bestuurder had maakte dikke waarschijnlijk springen die de ruiterafdeling in wanoorden brachten. Vandaar scheldwoorden dan onbeschoftheden die het hart van Nadia braken en Nikolaas verontwaardigden. Maar wat er tegen te doen. Zij verstonden de tartarse taal niet en hun tussenkomst werd onmedoogend afgewezen. Zelfs kwamen de soldaten door hun uiterste barbaasheid er toe om het paard dat Micheal Strogoff bereed te verwisselen voor een ander dat blind was. Deze raar was het gevolg ene aanmerking van een der routers door Micheal Strogoff opgevangen en van deze inhoud. Maar misschien ziet hij rust wel. Dit gebeurde op 60 wersten van Nisniu Dinsch tussen de stadjes Teetan en Micheal Strogoff op dat paard gezet en hem spotten de teugels in de handen gegeven. Daarna zetten men het in galop door zweepslagen, steenworpen en schreeuwen. Het paard dat het door zijn even blinde bereider niet in een rechte lijk om worden gehouden liep dan eens tegen een boom of geraakte een andere maal van de weg af. Daarvan waren schokken en vallen het gevolg die zeer noodlotte gekonden worden. Micheal Strogoff stribbelde niet tegen.  Geen klacht niet hij horen. Storten zijn paard? Hij wacht het op en het kwam oprichten. En inderdaad richten men het op en hen nam het vrede spel dan zijn gang. Bij deze slechte behandeling kon Nikolaas zich niet bedwingen. Hij wilde zijn makker te hulp stellen. Men hield hem tegen. Men mishandelde hem. Dit spel zou tot grootvermaak 30 taren zeker nog lang geduurd hebben zo in ernstiger voorval en geen einde aangemaakt had. Toch een blik de 10e september ging het blinde paard op hool en liep recht op een modderpoel toe die 30 tot 40 voet diep langs de weg liep. Nikolaas wilde toeschieten men hield hem tegen. Het paard, niet bestuurd wonende werp zich met zijn ruiter in die kuil. Nadia en Nikolaas stieten een hevige kreet uit. Ze dachten dat hun ongelukkige makker in zijn val moest verpletterd zijn. Toen men hem op hulp bleek het dat Micheal Strogoff geen enkele rond had, maar dat het paard twee poten gebroken had en geen dienst meer kon doen. Men lieten daar sterven zonder het tegenade slag te geven, terwijl Micheal Strogoff aan de zaadoknop van een tartaar vastgemaakt de afdeling verder te voet moest volgen. Nog geen klacht, nog geen bezwaar. Hij liep met een snelle pas nauwelijks getrokken door het touw waarmee hij vastgebonden was. Het was nog altijd de ijzeren man of met het zaag gesproken had. Daags daarop, 11 september, kwam de afdeling voorbij het stadje Chiba-Linskoye. Toen viel er iets voor dat de ernstigste gevolgen zou hebben. De nacht was gevallen, de tartaarse raarters die half hadden gemaakt waren min of meer dronken. Ze waren op het punt om te vertrekken. Op dat ogenblik werd Dadia die tot dus verre als door een wonder door de soldaten ontzien was Michael Stokov had nog belediging nog belediger kunnen zien maar Nicolaas had voor hem toegekeken. Toen ging Nicolaas rustig zonder daadenken en zonder wel echt het gewicht zijn daad te beseffen richt op de soldaat af en voordat deze een beweging had kunnen maken om hem tegen te houden had hij een pistool uit de zadelholster gepakt en haar in de volle borst van de soldaat afgevuurd. De officier die over de afdeling het bevel voerde kwam op het garage der losbranding dadelijk aanrijden.  De ruiters waren er op het punt Nicolaas door midden te houden maar op een teken van de officier werd hij gebonden en dwars op een paard gezet waarna de afdeling ingelop weer vertrok. Het touw waarmee Michael Stokov vastgebonden was en dat hij bijna had doorgebeten brak door een plotseling een sprong van het paard terwijl zijn half dronken bereiden door een snelle rit meegevoerd het niet eens bemerkte. 