Om de schatten van Il Tigretto | Johan Been | Action & Adventure | Sound Book | Dutch | 3/5
Hoostuk vijftien van, om de schatten van Iltikretto, deze liepjevoxtopname behoort het publieke domein, opname door Anna Simon, om de schatten van Iltikretto, door Johan Been, Hoostuk vijftien, om één van de kokers. Het was maar een klein huisje, en dat huisje stond nog in een nauw straatje der steden van Vlissingen, het welk de weverig acht uur langzeur bewoonde, zoals op ten duur de zeeuwen zijn naam, die oorspronkelijk longshaar, luiden, verbasterd hadden. Alleen die uiterlijke geringheid belette niet dat de waardige man zichzelf bijzonder gevoelde en een hoge dunk van zijn bekwaamheden had. De tegenwoordige mensen deugde niet, vroeg was alles beter geweest, vroeg in de dagen van zijn vereerde held, Philip Sidney. Dien had hij wel nooit aanschoudt om de zeer invoudige reden dat toen de zevende oktober 1586 die held aan zijn verwondingen, in het gevecht bij Warnsveld tegen de Spanjaarden opgelopen gestorven was, onze langzeur nog geboren moest worden, als zoon van een Engelse landsknecht en een Vlissingsmeisje. Dat was in 1598 gebeurd, en toen was Vlissingen, even als Den Briel, nog een Engelse pandstad en voorzien van Engelse garnizoen. De dappere en dichthelle Cassitnie was er Goeverneur van geweest, en met hem was de vader van langzeur naar de Nederlanden overgestoken. Die vader had een grote vereering voor de riddelijke Sidney opgevat, en haar op zijn zoon overgedragen, en nu had hij het altijd daar maar over. Voor hem scheen de tijd stilte staan bij koningin Elizabeth, en de grootste fout van haar opvolger had hij wel gevonden dat hij de pandsteden tegegeven had. Over al die oude dingen kon hij zeuren, tot de Vlissingen, die toch al moeilijk zijn eigenlijk een naam konden uitspreken, die verbast had hadden op een manier welke het treffend juist aanwees hoe zij de man beschouden. Zodanig zat hij niet verdiept in de dagen van Olim, of hij wist wat er deze dagen in Engeland gebeurd was. Nu kan niet gezegd worden dat hij, indien hij als rechter, over elkaar op de eerste gezeten had. Het schuldig zou hebben uitgesproken, al had hij niet veel eerbied voor de zoon van hem, die zich door Johan van Olden Barneveld de pandsteden had doen ontfutselen.  Toch was hij door het een, zoals door het ander, meer op de hand van het parlement gekomen, en de laatste tijd daarin tenzeerste versterkt door de gast aan wie hij een aardige duid verdiende, omdat hij eigenlijk schanderlijk veel voor een van de zolder afgescheiden kamertje betaalde. Wanneer we nu dit kamertje binnengaan en in de bewonig meneer Lusters herkennen, die we te plummeth in de matrozen terveren hebben achtergelaten, zal ons die versterking van de anti-royalistische denkwijze van meneer Langzeug niet al te zeer verbazen. Op het oogomelijk dat we meneer Lusters ontmoeten, wordt de aandacht waarmee hij bezig is te lezen, verstoord, doordat hij de klopper op de straatdeur met zekere haast heen en weer hoort bewegen. Luisterend steekt hij het hoofd vooruit. Wat kan dat zijn? Zou men ontdekt hebben dat hij een zaak gelachterde was van Oliver Cromwell? Geruimetijd heeft er zich buiten alle moeilijkheden weten te houden, of er zich uit weten te redden. Hij gaat hierdoor voor een Engels schipreukeling, en natuurlijk moet hij voor de vlissingers de rol van koningsgezindenspelen. Wat hem bijzonder moeilijk afgaat, hoe zeer ook hierin oefening de meester maakt. Slof, slof, hoort hij de klikkertjes van vrouw Langzeug over de tegels van het gantje. Zijn adem houdt hij in. Die stem? Ja, hij herkent-ie. Hoe gevaarlijk om hem bij klaarlichte dag te komen opzoeken. Hij trekt zijn gezicht weer in effe plooi, buigt-ie over het boek. Binnen! De deur gaat open en langzaam laat meneer Lusters zijn ogen van het boek naar de aangekomene gaan, een persoon wie men het dadelijk kan aanzien dat hij niet vreemd is aan het zeemans leven. Jij hier, Jim? De aangesprokenen schijnt hard gelopen te hebben, want zijn brede borst gaat haast erop en neer, en terwijl hij met de rug van de hand het zweet van zijn voorhoofd wist, heigt hij. Ja, sir, en ik ben blij dat ik u thuis vindt. Wat is er al gebeurd? Het spoor is gevonden, hoor! Meneer Lusters sperde de ogen wijd open. Van vier het als? Nee, zo plotseling als die verdwenen is, zo totaal is zijn spoor uitgewist. Dan begrijp ik niet wat je bedoelt.  Sam is met het wapen van Zeeland mee, het parlementschip is gewaarschuwd, zodat de zeewse schipper precies in de vuik loopt, en Sam wel alles zal hebben metederen, wat hij ontrend paddeltje te weten is gekomen, en, toch, Jim, viel hij in de reden. We hadden ons al die moeite kunnen besparen, sir, want het spoor is gevonden. Welk spoor bedoel je toch, maloot? Van de schatten van Iltikretto. Is het in het hoofd geslagen? Nee, meneer Lusters, nog in m'n hoofd, nog in m'n benen. Ik zou wel voor heel vlesingen willen uitschreeuwen, als dat tenminste niet de grootste domheid was. Heb je soms te veel gedronken, Jim? Uit m'n leven op de vrije vaart heb ik de goede gewoonten bewaard, van eerst m'n slag te slaan. Dan geef ik het op. Dat heb ik ook gedaan, meneer Lusters, maar dan wat mijn minachting betrof, voor al die hanepoten waarmee de geleerde mensen hun brieven volkrabben. Wat zou je zeggen van een troep eigenhandige hanepoten van Iltikretto? Daar sprong de roundheid op. Gevleid door dit teken van belangstelling ging Jim voort. Herinnert u dat alle getuigenissen daarin overeen komen, dat paddotje van Iltikretto een koker mee kreeg? Juist, en daarom ook zoeken wij hem in onze macht te krijgen. We kunnen dat gerust laten, want die koker is hier. Hier? In vlesingen? Ja. Bij wie? Nu nog bij één, straks bij drie personen. Weer keek de roundheid hem onderzoekend aan. Voorzekig, je bent dronken Jim, hoe kan u één voorweb bij drie personen zijn? Omdat er drie kokers waren. Oh, mogelijk. We hebben er altijd van één gehoord. Dat is te zeggen, meneer Lusters, van de buitenwacht. Daarin heb je gelijk. En toch, Jim, het is onmogelijk dat paddotje er driepijzen gehad zou kunnen hebben. Waar hadden ze moeten bergen? Jim haalde de schouders op. Dat weet ik niet, ook niet, of Viritas er één of twee meegenomen heeft. Dan zou ik denken dat Barbette, nee hoor, want die wist er zelf niets van. Je zegt dat met zo'n grote stelligheid, omdat ik het haar vandaag nog zelf heb horen verzekeren. Wat is dat? Heb je onze zending aan dat mens verraden? Laat er dan maar dadelijk ons boeltje pakken en het flissing en verdwijnen. Nee, meester Lusters, ze weet omtrep mij, zoals niet eens welke spek zij in de kuip heeft, maar ik heb een gesprek afgeluisterd.  Oh, is het in die tijd. Tussen wie? Tussen Haag en de weduwen van Jan Palsen. De grote vriendin van de Ruiter. Jim knikte van ja. Te trommel, is bij haar soms die kooker? Niet één, maar zoals ik gezegd heb, alle drie. Als met verstomming geslagen, kreeg meneer Lusters de matroos aan, dat we daar niet eer aan gedacht hebben, dat dat heel wat tijd en moeite uitgespaard, maar ik had zo toch eer bij zijn familie gezocht. Het paadje gaat door flissingen dat zij geen vreemde voor hem zal blijven, meneer Lusters. Dat had ik ook gehoord, waarom ik onze leintrekker hier beneden, die nogal groot bij die weduwen is, omdat hij voor haar werkt, erop uitgestuurd heb, maar die kerel is te verlegen voor Lieden die hij boven zich instand acht. Toch had ik niet gedacht dat de Ruiter zulke een groot geheim aan die frauze hebben toevertrout. Dat heeft hij ook niet. U kent de slimheid van die schipper. Nu begrijp ik het alweer niet, Jim. Wel, de weduwen bezit wel alle drie de kookers, maar wat ze bevatten en voor wie ze eigenlijk zijn, weet ze niet. Alleen dat zij ze, in geval van dreiging van oorlog, aan drie met name genoemde personen ter bewaring moet geven. En nu vertelde hij alles wat hij afgeluisterd had. We moeten er een zien te krijgen, Jim. Al dus nam wederom de Roundhead het woord op. Wille ik die van Babette steden? Die zal een bewaken met haar leven, en als je raak kwam, stond heel flissingen over eind. Ze zal het wel laten, want ze is net zo benauwd voor de galgelzik. Dat kan wel, Jim, maar we moeten Babette er buiten zien te houden, die weet te veel. Nee, van de weduwe Paulsen, die nergens erg in heeft, zoals jij me verzekerde, moeten we de kookers in te krijgen. De Roundhead liep heen en weer door het kamertje. Hij zocht en dacht en pijnste. Gevonden, riep hij uit. Jim wilde een gejuich aanheffen, maar bijtijds weer hield hem de andere daarin. Luister, zo sprak hij, we moeten meneer Langzeur erop uitzenden. Nee, zeg niet dat het onmogelijk is. Durft hij zelf niet, dan moet hij ons de gelegenheid verschaffen om met die weduwe in aanraking te komen. Ja, maar ik durf ook niet in dat deftige huis.  Dat begrijp ik, Jim, daarom zal ik het doen, je hoeft alleen helpen om hem er toe te krijgen. Kijk er eens, dit is mijn plan. En uitvoerig ligt hij toe wat het taak van Jim zou zijn, nu het wevertje in de verleiding gebracht moest worden, en wat men doen zou in die het niet mogelijk was hem zelf te overhalen. En ga hem nu maar eens roepen, al dus besloot meneer Lusters zijn onderwijzing. Jim voldeed aan het bevel, en hoe hij de waardige meester Weverg ook haasten, het duurde toch nog geruimetijd eerdienstvoetstappen op de trap klotsten. Eindelijk was hij binnen, en kreeg men hem op de tweede zitplaats, welke het vertrekje bevatten, terwijl Jim zich met een staamplaats vergenoegde. Meneer Arthur, begon de round het, ik heb je laten roepen, omdat Jim me daar een gewicht getijding brengt. Gewichtig, begon de lijst, zeer je de dagen van de hoog, lofelijke ridder Philip Sidney? Ja, juist over die ridder loopt die tijding. Het mannetje sprong op. Van Sidney, van de helts Sidney, van wie mijn vader! Juist van hem, niet waar Jim? De metro's knikten met een zeer ernstig gezicht van ja. Ga eens op je gemak zitten, kalmeneer meneer Lusters, en als je me groot genoegen wil doen, laat me nou rustig uitspreken. Je weet, dat de edele ridder niet dadelijk aan zijn wonden overleden is. Ja, hoe er zelfs nog hoop ontstond, dat hij genezend zou. Ja, mijn vader! Laat je vader nu eens de rust van zijn graf, en vertel me liever, of hij je niet meegedeeld heeft, dat hij zelf de kloeken strijder Sidney, ook een dichter was. Dat wist men in langzeur, zijn vader. En nu dan. Eer hij stierf, heeft hij een keur van zijn prachtigste gedichten aan een vriend overhandigd. Mijn vader? Nee, daar wist je vader niets van af. Dat wist zijn slechts drie vrienden, niet waar Jim? De jonge zeeman, die wel van metrozen liedjes, maar weinig van verheven gedichten afwist, bevestigde deze mededeling met de gezicht, alsof hij ze zelf gelezen en van buiten geleerd had. Nu moet je weten, meneer Arthur, dat Sidney zich als dichter wel enigszins miskend rekende. De mensen stelden meer zijn helden daden op prijs.  Dat was zo erg dat ik er wel een liefding onder deur verwedden, hoe jij van je vader zelfs niet het kleinste versje van Philip Sidney geleerd had. De goede man zat daar met een paar beschaande kaken, zodat Jim de grootste moeite had om zijn ernst te bewaren. Je zwijgen moet ik wel voor een toestemming houden, meneer Arthur, en nu voel je eens hoe die miskending de fijn gevoelende man moest grieven. En toch, hij wilde zo garene aan het nageslacht als een groot dichter bekend blijven. Daarom had hij van zijn mooiste gedichten en drie tal gelijk luidende afschriften laten maken, die een lode kokers weggeborgen en die kokers stevig laten dichtsolderen. Ieder van zijn drie vrienden gaf hij er een, met het verzoek die in de familie te bewaren, zodat telkens de oudste zoon er de eigenaar van zou zijn. Maar, riep meneer Langser uit, hoe konden zij dan die prachtige gedichten lezen? Dat mocht ook niet. Hij meende dat eerst een later geslacht de ware schoonheid ervan op prijs zou kunnen stellen. Eerst een eeuw na zijn dood, dus in het jaar 1687 pas, mogen die kokers geopend worden. Het dan levend geslacht zal uitspaar kunnen doen of de edele Sydney niet alleen een groot krijgsman, maar ook een groot dichte geweest is. Het is wel een groot nieuws dat u mij daarmee deelt. Ik sta ervan te kijken. Je zult nog meer verbaasd staan, meneer Arthur, wanneer je verneemt dat Sydney er nog een bepaling bij maakte. Die kokers, of welke van de drie er overgepleven was, moesten precies op zijn sterfdag geopend worden in de stad welke hem het dierbaars was geworden. Behoef ik het dan aan de zoon van uw vader te vertellen dat die stad vlesingen is? Nu was meneer Langsere niet meer te houden. Hij stelde zich van beleidschap aan als een kind. Oh, riepen uit, mocht ik die dag beleven? Nu gaf de round het met een bedenkelijk gezicht te kennen. Wel, zie je er buiten gewoon sterk en vooral thai uit, maar of je nog een veertig jaar te leven hebt. Jongen, dat is wat veelgevergte. Helaas, ja. Toch, is je door een zeldzaam toevall vergunnt er toe mee te werken dat die heerlijke gedichten aan het nageslacht worden overgeleverd en zo de liefste wens van Sydney in vervulling komt.  En nu moet je je niet te veel aan je vrug te overgeven als ik je onder strenge geheimhouding natuurlijk mededeel dat ze al in vlesingen zijn. Hier, in vlesingen, dus in mijn nabijheid. Als je wil, zelfs onder berijk van je hand. Of ik wil! Dat zal nog te bezien staan. De persoon in vlesingen die op het ogenblik door een toevall in het bezit ervan is en wel van alle drie de kokers, vindt begrijpelijker wijze dit bezit te gevaarlijk. Door brand of wat dan ook, konden zij alle drie te gelijk verdwijnen. Nu heeft die persoon er al een gevonden waard om een van die kokers te bewaren, maar zoekt nu naar een ander. Volgens mijn gevoelen ben jij daartoe de meest aangewezenen. Dus zeker een heel hoge meneer, een burgemeester ofzo, die ze in bezit heeft. Meneur Luster zeelde hem mede dat het bij de Rijke Wedewen op de Nieuwe Haven was, waar de weven vaak in huis kwam. Hij moest daar vandaag nog naartoe en zien dat zij hem een van die kokers toevertrouden. Hij moest haar maar dat alles van Sydney vertellen. Bij het vertrouwen dat ook Schipper de Ruiter in hem had, voor wie de huishouden hij dik was gewerkt had, onder aller kans dat hij in het bezit van die kokers zou komen. Helaas, meneer Luster mocht preken als brugman, de oude verlegenheid kiegen het ventje weer te pakken, en hulpeloos zag hij de round het aan. Ach, weeklaagde hij. Had ik maar zo goed praten kon als u, het wel kan ik de helden daden van Philip Sydney onthouden, maar dat van die gedichten, en wat daarvan nu het eigenlijk is, ben ik nu al vergeten. Ik wilde wel dat ik voor je gaan kon, meneer Arthur. Oh, als dat waar was. Daar is echt er één groot bezwaar bij. Wie kent me hier in Vlistingen? De weduwe zeker niet. Maar als u nu zei, dat u van mij kwam. Ze zou het bewijs vragen, en dat ben ik onmachtig te geven. Ja, daar zat ook het wevertje. Toen begon meneer Luster hem raad te geven. Hij kon een klein briefje krabbelen, aan de round het inzaag gegeven van wat de weduwen bij hem had laten werken, zodat zij beseffen kon, geheel in het vertrouwen van meneer Langzer te zijn.  En wat ik zeggen wilde, heb je soms niet een briefje of een of ander schrift, desnood alleen de handtekening van de schipper, die voor zijn afreis zo dik was bij haar aan huis kwam. Van Michiel Adriaanse? Precies. Dat had de wever. Sta dan eens zo'n briefje af voor vandaag. Dan kan ik haar overtuigend bewijzen dat ik door u gemachterd ben. En ik beloof je dat je nog vandaag de koker in je huis zult hebben. Het duurde nu niet lang, of meneer Luster was in bezit van het gevraagde. Diezelfde avond kreeg de weduwe pauze bezoek van een haar onbekende persoon die toegang gekregen had, toen zij door een eigen handig door Michiel Adriaanse getekend briefje, dat de vreemdeling overhandigd had, daar toe verzocht was. Met grote kunstvaardigheid toch, had meneer Luster's dienst handtekening nageboodst, onder een kort schrijven waarin met haastige letters, die op de eerste gezicht niet veel van het handschrift van de schipper verschildend, het bovenstaande vermeld werd. De weduwe, niet sterk in het lezen en schrijven, herkende echter dadelijk die handtekening. En toen de bezoeker, de herdeftig en betrouwbaar uitzag, haar alles van die kokers vertelde wat hij van Jim gehoord had, zodat het precies klopte met wat zij er zelf van wist, kon nog geen spoor van wantrouwen bij haar overblijven. Meneer Luster's vertelde verder dat de ruiter hem in een haven van Engeland gesproken had, die hij heel goed kende, en vernomen hemde dat paddeltje uitgevaren was, hem de opdracht mee had gegeven om, als hij op zijn reis de vlistingen aankom, de weduwe op te zoeken, haar zijn hartelijk goeden over te brengen en te zeggen dat zij één der kokers gerust aan hem kon vertrouwen, gelijk ook in het briefje stond, want de overbrenger van die goeden moest ook naar de west, zou daar zeker paddeltje ontmoeten en hen dan, volgens de beschikking van de ruiter, de koker overhandigen. In het kort wist in zijn half Hollands half Engels zo mooi te praten, en zich in elk geval zo goed verstaanbaar te maken dat zij het bewuste voorwerp ging halen en het hem overrijkte, want morgenochtend vroeg zou de boden al zee kiezen, dus was er haast bij begreep zij.  Meneer Luster's kon het niet helpen dat zijn hand beefde toen hij de koker daarin voelde, snel verborgen hij die in zijn ruim wanbuis en dan alle hartelijkst afscheid. Als hij de schipper nog ergens zou ontmoeten, moest hij de kokergoeten van de weduwe overbrengen. Die avond wachten Mr. Arthur Langzeurg te vergeefs op zijn kostgangig. Einde van Hoogstuk 15 Hoogstuk 16 van Om de Schatten van Iltigretto Deze liepenvoxtopname behoort tot publieke domijn, opname door Anna Simon Om de Schatten van Iltigretto door Johan Been Hoogstuk 16, te water en te land Gelijkschipper Lijn Schotten wel vermoed had, kwam het tussen de twee Engelse schepen die iedig tot een andere staatspartij behoorde tot een gevecht. Niet zonder enig leedvermaak zag hij hoe het eerste dat de rol van vervolging gespeeld had, nu zelf vervolgd werd. Wel had het nog beproefd een voorsprong op het parlementsschip te krijgen, want de bevelhebber daarvan moest toch eerst nog, van het wapen van Zeeland, naar eigen boord geroeid worden, maar toen hij iemand daar was, klonk spoedig het ei. We zullen ze een weinig de ruimte geven, spotten Schipper Lijn Schotten, want van die verdwaalde kogels moet ik niks hebben. Juist zou hij daartoe de nodige bevelen geven, toen zijn uitkijkeriep, dat in het Oosten verschijtende zijden in het zicht kwamen. Ook op de elkaar bestrijdende vaartuigen had men terzelfde tijd dit opgemerkt, en daardoor ontstond van beide zijden enig aarzeling. Daar ging op het parlementsschip een luidgejuig op, men had naderende schepen herkent, als de behoren tot het smaldeel, dat door de Republikeinen was uitgerust, en waarover Monk bevel voerde. Van dat ogenblik af, maakte men zich op het royalistenschip, waar men dezelfde ontdekking gedaan had, gereed tot een strijd op leven en dood. Ook op de plannen van Schipper Lijn Schotten had de verschijning die er zijden, een noodlotte geïnvloed. Hij kon er niet meer aan denken, om er stiekem vandoor te gaan, maar wachten nu de loop der gebeurtenissen af. Nadat tussen de bevrienden schepen de nodige zijnen gewisseld waren, scharen zij zich in slagoorden en kwamen op hun vijand af. Eerst werd hij gesommeerd zich over te geven, maar toen hij dit met verachting van de handwees nam het gevechten aanvang.  Met ware doodsverachting stredende cavaliers, en om eerlijk de waarheid te zeggen, stond Schipper Lijn Schotten deze strijd van één tegenvelen waarvan het einde wel te voorspannen was met verbeten woede aan te zien. Als ik die cavalier was, kregen ze m'n schuid toch nooit stuur. Palletje begreep hem, en knik de ernstig van neen. Beiden dachten op dit ogenblik aan onze renniërklaassen, dediever de brandt in het kruidstak dan zich aan een overmachtige en genadeloze vijand over te geven. Geheel het gevecht konden zij door de kruiddamp niet nauwkeurig gadeslaan, maar toen er door een windvlaag daar mieren gat ingewijd was, zagen zij het schip scheevliggen. Het verkeerde reeds in zinkende toestand. Zodra evenwel als men dit ook van de vijand opmerkte, hielte eens op te vuren en zette de boten uit, om te redden wat er nog te redden viel. Welk voorbeeld dadelijk door schipperlijn schotten gevolgd werd. Het bootje stond onder commanden van Palletje en recht toerecht aan schoop men op het doel af. Niet te dicht bij het schip jongens, waarschuw de Palletje, anders zuigt het ons nog naar de diepte. Even rusten men op de riemen, en met belangstelling keek men naar het doel. Er werd nu wel een levend wezen, zich verzettende tegen het lot, om voor altijd te verdwijnen in de donkere graf der zee. De voorsteven gingen de hoogte, scheen als het ware te klimmen uit de diepte, steunt er zoekend bij iets dat het boven zich hoopte, een macht welke zou bijstaan en tegenhouden. Het trelde en beefde als in doodsangst. Toen, als verloer het alle moed, zonken het weg naar de eeuwengenacht onder de wateren. Nadat het gevaar van meezuigen was, werd het als een wetteijver tussen al die roeibootjes, om er nog overgeblevenen te redden. Tendelen waren zijzelf in boten, maar voor het grootste gedeelte ploeten ze er rond, zich op allerlei manieren drijvend houden of pogingen daartoe in het werk stenden. Daar hoort Palletje zijn naam uitroepen. Oh, maar dat was de stem van Kees. Jongens, een kind in nood. Helpen! Behoedzaam gaat het door de overblijf terug, welke door de man voorop met een haak zoveel mogelijk op zij gestoten worden. Daar duikt, vast geklemd aan een gedeelte van de grote ra, een knap dicht bij hen op. Palletje! Palletje! Maar Reeds is de boot bij hem.  Handen streken zich naam uit en zelf doet hij al wat in zijn vermogenis om de redders hun werk zo gemakkelijk mogelijk te maken. Nog een poging, en hij ligt de spartelen in de boot. Sluik vallen de natte haren over zijn gezicht, maar dat hij zich, en alsof niet zijn leven aan een zijde draadje gehangen had, komt het er doodleuk bij hem uit. Zie zo! Dat is weer binnenboord. En wat rozen lacht er om. Maar Palletje, hoewel zijn hart jeugde, hield zich vreselijk boos. Nu ga je kom in de boeien, jouw klein serpent, en misschien wordt je nog wel opgeknopt ook. Wat heb ik dan gedaan? Vroeg Kees, terwijl hij zijn hand tot een hoostvat vormende, het water vormte. Hoe kwam jij op dat schip? Met een roeiboot. Nee, praat je er niet uit. Je zit er veel te lelijk in. En als je me nu niet raken antwoorden op mijn vragen geeft, ga je onmiddellijk weer over boord. Kees keek zijn broer aan. Ik geloof dat het menis wordt, dacht hij. Nu, voeg Palletje. Daar begon Kees, alsof hij met grootste onrecht van de wereld was in de boeien. Waarom mocht ik er niet bij zijn? En die lelijke garnaal wel. Het was zoek een komisch gezicht die druipnatte jongen pas van de dood gered als aanklager tegen zijn broer te zien optreden, dat de matrozen moeite hadden zich goed te houden. O, zo, deed Palletje, heel gewichtig. Ben jij er als schelm uit gegaan? Nu maar, dat zal de schipper je lelijk inpeperen, hoor. Door boord, riep Kees. En als de matroos die vlak bij hem zat, geen tegenwoordigheid van geest genoeg had bezeten, zou de kleine rakker zo waard het daadbij het woord gevoegd hebben. Daadelijk grepen meer handen toe. En omdat Kees probeerde daarin te bijten, werd hij door een ander in de nek gegepen. Nog, dacht hij met zijn benen van zich af te weeren, toch ook hier tegen werden de nodige maatregelen genomen. Dat kon zo niet blijven. Kees, riep Palletje, uit om mensen te redden. Door jou zien we ze voor onze ogen verdrinken. Laat los, steunde Kees dof. Dan help ik mee. Men keek de stierman aan. Deze knikte van ja. Toen was Kees weer vrije man, en daadelijk alles vergetende wat hem boven zijn brutale kop kon hangen moest hij met alle geweld aan het reddingwerk.  Aan boord van zijn eigen vaartag teruggekomen wachten hem nog een ongenadig standje van de schipper, wat hij meer verveelde het invloed op hem had. Schelde doet geen zeer, maar slaand zoveel te meer, dacht hij bij zichzelf, en dit was een grote troost voor hem. Ook hierin keek hij zijn zin, want de schipper die hem eventjes zag grijn zijn, maakte zich daar dusdanig neidig om, dat hij hem over de knie leid. Garnaal, langmeest dat eindje touw, met die knopen erin. Overgelukkig, dat zijn eeuwige plaaggeest er eens heerlijk van lang zou krijgen, haast de garnaal zich aan die opdrachten voldoen. Kees zag dat, en terwijl het eindje touw over zijn boek ging, vat hij het plan op om het lelijk aan garnaal in te peperen. Maar Schreeuwen deed hij niet. Alleen vreem hij zich onbedacht een paar maal overzeker lichaamsdeel toen hij weer op zijn stevere pootjes stond. De schipper verbeed zijn lachen, gaf de jongen nog een schop toe, en zei toen, dat hij weer in Gennade was opgenomen. Korte tijd daarna kwam er zoveel te doen, dat geen mens, en ook Kees niet, meer aan die korte, maar de lange executie dacht. Van het parlementsschip, toch, kwam een boden aan boord, met het bevel dat het schip mee naar de ree moest gaan. Waartoe? Om onderzocht te worden. Maar zie je dan niet, de statenvlag wapperen. Zeker? En wat zou dat? Dat de vlag de lading dekt. De aangesproken lachte eens. We zullen dat op ons gemak onderzoeken, verklaarde hij. Tegen dit uitdrukkelijk bevel de Engelse Republikeinen waren te zeer in de overmacht om aan tegenstand zelfs maar te denken. Wat de schipper wel het meest geeft was, dat er een Engelse officier vergezeld van enkele manschappen aan boord kwam en het bevel op zich nam. Nu ging het wapen van Zeeland mee met de overige schepen, en tegen de avond wierp met het anker uit op de reden van plummet. De kapitein, de boodsmann en enige matrozen mochten aan boord blijven. De rest van de equipage werd naar de wal omdat men eigenlijk geen raad met hem wist, want men kon ze toch moeilijk in de gevangenis stoppen, bagd men zijn onderdak in een oud gebouw. De maatjes scholen bij elkaar. Op zijn verzoek was aan paddeltje de zieke man uit de kajuit toegevoegd.  Zijn broertje bleef als een klit aanemhangen en aan deze werd er iets met zijn verzoende garnaal. De tegenwoordigheid deze twee gezonde knapen had echter ten gevolge dat er al heel spoedig overeetengesproken werd, want daarvan hadden de Engelse gasthieren verzuimt hun gasten te voorzien. Paddeltje liet die hier in meiades voor eerst aan Kees en Garnaal over en hield zich nu eindelijk eens bezig met de inlange nog niet herstelde veritas, die maar over zijn hoofd klaagte, maar tegen hij, bij zijn redding, een lelijke tik van de roeboot had gekregen. Zie zo, begon paddeltje. Daar zitten we nu. We weten zo wat precies wanneer ze ons hierin gestopt hebben. Een tweede vraag is nu, wanneer komen we eruit? Ik zal de vraag beter stellen. Glimm lacht de veritas flautjes. Hoe komen we eruit? Waar je dan op de ene van de rewijzen ontvluchten? Ik moet wel paddeltje. Als ze te weten komen wie ik ben is mijn lot niet te overzien. Al die ellende is om de schatten van Ildiëtto. En hij vertelde de verbaasde paddeltje wat hij daarvoor al bij de cavaliers ondervonden had. Weet je dan toch die plaats, voeg deze, nadat het verhaal geëindigd was? Liefst blijf ik op die vraag het antwoord schuldig. Paddeltje kijk hem enige ogenblikken nadenkt aan. Eindelijk spak hij als of hij met zichzelf tot een besluit gekomen was. Hoorin, Sviritas, ik moet je gelijk geven. Je tegenwoordigheid hier is van een niet te overzien gevaar voor ons allen. Dat is zo. Hou paddeltje, ik moet verschrikkelijk voor mijn zee rovers leven. Overal moet ik mijn verleden verborgen houden. Zou me vertrouwen, in die haar je iets van vermoeden kon. Je braver schipper, ik bedoel, Michiel Aardrianzen wilde van mij weer een eerlijk mens maken. Ondervonden heb ik dat dit onmogelijk is. Als hij het toch zegt, Sviritas, ja, als ik bij hem had mogen blijven. Waarom nam hij me niet onder zijn equipage op paddeltje? Paddeltje haalde de schouders op. Dat doet hij niet iedereen, Sviritas, want hij is in dienst Lampsen en vindt zich daarom niet tegenover hen verantwoord, wanneer hij... Nou ja, je begrijp me wel. Zeker, antwoordde Sviritas, niet zonder bitterheid. Daar heb je er nu een staaltje van hoe moeilijk het mij valt weer op een goede pad te komen.  Ik ben te bekend geweest bij de zee rovers, en na de ontbinding van zijn volk heeft zich dat over alle schepen der wereld verspreidt. Mijn vrouwen wilden nemen, meest tot slechte dingen, en als ik niet wilde, werd ik bedreigd met ontmaskering. Paddeltje kreeg medeleider met hem, maar wist heus niet, wat hij hierop zou antwoorden. Nu ze eenmaal denken of vermoeden dat ik de bergplaats der schatten weet, al dus ging hij voort, heb ik geen rust meer, en ieder die me vergezeld loopt gevaar in die ellende meegesleept te worden. Wijnend, waar zeg ik ook zelfs jou niet. Maar, wil je hier al dadelijk vandaan? Om je daar waarheid te zeggen, bevalt het mij hier in het hol ook niet. Nou, mij ook niet, we klachten Kees, en Garnal lijp bij deze gelegenheid ook een duit in het zakje, want hij wist letterlijk geen raad meer van de honger. Als ik hier de weg maar wist in pleimuiden, zou ik graag ergens onder daks zien te komen. Al was het alleen voor die twee jongens, een palletje. Oh, als je me ondersteunen wil wanneer ik het soms te kwaad met die duizeligheid krijg, kan ik je misschien wel de weg daar toe wijzen. Dit voorstel werd met zulke een gejuich door de twee jongens begroed dat palletje een onmens had moeten zijn om niet aan het voorstel van zijn vriend gehoord te geven. Toch moest er zijn erzijds nog één bezwaar overwonnen worden. Wet hij op die manier geen desserteur? Wel, nee, wees maar niet bang dat de Engelsen je schuid loslaten toen zij die eenmaal in hun macht hebben. Dat zou. Ho, ho, de Dutchmen zijn geboren smokkelaars en durf mij eens aankijken en dan antwoorden dat je geen contrabanden aan boord hebt. Palletje gaf daarop geen antwoord en aankijken deed hij feritas ook niet. Dat desserturschap zal op die manier wel loslopen, stiermannetje. Bovendien kun je immers altijd je schuid in de gaten houden. Als je toeverijds erin tot de afvaart ziet maken, is het tijd genoeg om te komen opduiken. Je praat alsof ik me verbergen ga. Feritas gik hem veel betekend aan. Het is goed dat ook jij een poosje verdwijnt, Palletje. Hoe bedoel je dat? Wel, ook jij kunt heel licht in verband gebracht worden met die ongelukkig schatten van Ildegretto.  Ik? Ja, hoe het komt weet ik niet, maar op de andere kant schijm en zich daar erg mee te bemoeien. En het ligt voor de hand dat men op iemand die zo'n rol bij Ildegretto gespeeld heeft bijzonder zal letten. Palletje ontstelde. Hoe het kwam, wist hij niet, waar ineens moest hij denken aan een gesprek jaren geleden met Jim gehouden. Nu gaf hij toe. Goed, feritas, breng me dan maar waar je denkt dat ik voor eerst veilig zal zijn. En waar eten is, hoezo, voeg de garnaal daarbij. Einde van hoofdstuk 16 Hoogstuk 17 van om de schatten van Ildegretto. Deze repuvocksopname behoortilt het pubieke domain opname door Anna Simon om de schatten van Ildegretto door Johann Behn hoogstuk 17 het plannetje van Jim. Jim was aan het pijnzij gegaan. Dat deed hij niet dik was, want hij kreeg net zo lange beo's er hoofdpijn van. Maar hij had een meisje opgedaan en die begon van trouwen te praten. Waar Jim niet op tegen had, maar hij kon met zijn vrouw niet op een krijtrots gaan zitten om van de zeewind te hapen. Wel had de goede jonge proekzakken, maar alleen als hij allebei zijn hander instak kon hij beweren dat er wat in zat. En omdat hij heel veel hield van zijn meisje zou hij graag veel geld verdiend hebben, enkel om het voor haar uit te geven. Dan zou ze dit krijgen en dat en weer wat anders. Brusselse kant en goud en juwelen. Maar niet zo'n erg weide ploeykraag die je mens op een half L afstand hield en die Jim dadelijk grondig zou bederven als hij zijn armen om haar hals wilde slaan. Jim was erg bang dat zijn meisje hem de bond zou geven omdat hij weinig anders voor haar had dan zijn bewonderende blikken. Tijdens dat hij van haar rijstje thuis kwam was dat met een bezwaard hart omdat hij vreesde dat zij een ander uitverkoeren had die haar van allerlei prolerijen had geschonken. Waar een meisje nu eenmaal van houdt. Hij zou toch niet kwaad op haar geworden zijn, omdat hij dat nu eenmaal niet kon. Waarschijnlijk zou hij zijn gelukkige medeminaag hebben opgezocht en een paar blauwe ogen bezorgd maar haar zou hij demoedig en eerbiedig hebben aangekeken. Al had zij hem nog zo'n standje omgegeven.  Gelukkig voor Jim en nog gelukkig voor de mogelijke medeminaars vond Bessie de kloekenmatroos de aardigste en knapste jongen die zij kenden. En daarom wilde zij alleen met hem trouwen en begon dus daarover te spreken. Dat wilde Jim ook wel en zelfs heel graag want dan behoeft hij niet meer bevreesd te zijn voor mogelijke mededingers wanneer hij op reis was. Maar om nu jarenlang over een huwelijk te praten en er maar niet toe te komen vond hij al heel ongezellig. Eer hij grijze haren kreeg wilde hij in het huwelijksbootje stappen. Als hij wachten moest tot hij daartoe geld genoeg bij elkaar had zou hij helemaal grijs zijn, geloofde hij wel. Maar durft hij niet tegen Bessie zeggen omdat die grijsaarts wel zeer eerwaardig vond maar als het aan haar lag en de jonge manskeren wilde trouwen dat zij zelf ooit oud en grijs zou worden? Nee, dat kon Jim zich in het geheel niet voorstellen. Als men voortdurend in de verte kijkt gebeurt het doorgaans dat men niet ziet wat toch vlak voor de hand ligt en zo geschiede het dat deze goudzoeker naar het geluk er pas erg in kreeg dat hij de schatten van Ildigretto mee heel op spoeren toen hij bij meestal Arthur Langzeurg te vlissingen op een zolderkarmetje zat. Meestal Lusters had hem voordat onderhoud met die leintrekker wel op het hart gedrukt dat het van zulk een groot belang was om de koker met de platagonden en omschrijvingen in bezit te krijgen. Zonder die kostbare documenten zou het niet wel mogelijk zijn de schatten te vinden. En toen ineens dacht Jim eraan dat als hij maar een klein gedeelte van die schatten had hij het liefste meisje van Old England zou kunnen trouwen. Zeker die rijkdommen waren bestemd voor de handhaving der Eer van Old England maar Bessie en hij hoorde daar ook toe al waren zij nog jong en zouden als hij maar zonder geld zorgen konden leven de Eer van hun vaderland beter kunnen ophouden dan dat zij beide van hartzeren aan het kwijnen raakten. En of hij geluisterd had naar de instructies van The Round Head in Winsdienst hij stond. Hij vond dat die verbazend knap was om zomaar ineens twee plannen te bedenken het ene al ingewikkelde dan het andere. En van die meneer Sydney hoorde hij bij die gelegenheid voor het eerst van zijn leven.  En zo geschiedet dat juist wel hij over die schatten nooit zulke vreselijke ingewikkelde gedachten had verwerkt zijn hoofd fris was gebleven en hij daarom tot een heel eenvoudige handeling kwam. 