Ongeluksvogel | George Lodewijk Kepper | Action & Adventure Fiction, General Fiction | Dutch | 6/6
Luise verklaarde hem, toen hij zijn reden geëindigt had, dat zij door zijn veelvuldige opletenteden getroffen was, dat zijn grote opoffering door de reis betoond, haar van veel waarde was geweest, en dat zij niet ongenegen was, zijn verzoek in overweging te nemen. Zij bedoond echter een jaar uitstijl. Ze was dit verplicht, zo zeiden zij aan van beem. Ze deed hem gevoelen, hoe weinig strelend voor hem zelf het moest zijn, wanneer zij zo de ene affectie met de andere kon verwisselen, en dat als er enige tijd overheen liep, er meer kans voor hem zou wezen, dat zij liefde voor hem kon gevoelen. Wanneer de afgestorvene, haar wat uit de gedachte mocht zijn, wanneer ze hem wat beter had leren kennen, zou ze zich misschien genegen betonen, hem uit geluk te schenken, dat hij haar afmeten. Hoogst gelukkig deelde Kai Fakste besluit aan van Duin mede, om niet alles te verliezen, bedwoong deze zich, en onthield zich van alle opmerkingen, zeer tevreden al zover te zijn gekomen. Kon Louise zo spoedig haar gevoel verlogenen, was dit gedwongen uitstijl, alleen in hulde aan de nagedachtenis van de ontslapenen. Ze aazelde het bericht te geloven. Zat nog de stille hoop hem weder te zien, dat zij van Beem niet alle hoop benam, dat zij fijnste gehoord te geven aan zijn betuigingen, als hoopt zakelijk om hierdoor haar huiselijke rust te verzekeren en ongestoord met haar gedachten alleen te zijn. Haar vader was tevreden, van Beem was zijn geluk niet geheel vernietigd, en zij was verzekerd een jaar van alle lastige aanzoeken en huiselijke verwikkelingen verschoon te zijn. Ze kon denken, ze kon wachten, ze had rust. Einde van Hoogstuk 26 Hoogstuk 27 van een ongelukse vogel, door George. Deze liepen voxopname boerde het publieke domein, voorgelezen door Anna Simon. Hoogstuk 27. Wat Eduard deed, terwijl de conferentie te Londen steeds bezig was, protocolen op te stellen. Eduard was door zijn chef zeer hartelijk ontvangen geworden, die hem gedurende zijn afwezigheid verantwoord had. Dadelijk na zijn aankomst had Eduard weer in dienst. Hij was in zekere mate onverschillig over zijn toekomst. Zijn vriend had hij verloren en met hem tevens de enige gelegenheid om weer met van Duin op goede voet te komen. Daarom boven, al wilde hij hier toe pogingen doen, na zijn lange afwezigheid durfde hij niet op nieuw verlof vragen.  Hoewel de troepen op vaderlandse grondgebied waren, verkeerde men in grote spanning en vereest elk ogenblik de hernieuwing der verhandelijkheden, die ook niet lang zouden uitblijven. Deze stand van zaken maakt het geval nog moeilijker. En schrijven kon hij ook niet. De brief zou denkelijk Louise niet in handen komen. En daarom besloot hij gelaten de tijd af te wachten dat er met recht de vergunning zou kunnen vragen zijn betrekkingen op te zoeken. De jongen dartele Eduard waarin de laatste tijd sinds hij het verdriet had leren kennen, sinds hij een schema had ondervonden van het geen leiden is. Veel veranderd. Jong en zonder enige zorg was hij de wereld ingetreden. Die tegenstaande vele kleine grieven waren zijn kinderjaren volkig geweest en zijn jongelings tijdperk was levendig begonnen. Nou was hij echter man geworden of hij had ruimschots uit levens ellendige put. Veel was hij iets veranderd en veel zou hij nog veranderen. Het geleden verlies had hem hevig aangegrepen en niemand zou meer de kostscholjongen of de jonge volontair herkend hebben in dat nog jeugde gelaat door lichaamsontwikkeling meer mannelijk geworden maar door de laatste omberingen vermaagd en de gevolgen van zijn wederwaarigheden zo ernstig en strak. Welke karakter kan niet door levensplagen vervolgen worden? Hoe spoedig kan verhoorlijkheid zich niet oplossen in innig verdriet? Nee, hij was dezelfde Edeward niet meer. Wel was hij bij het minst bij zijn gelijken geacht door zijn meerderen. Toch koelde hij zijn plicht. Hij zou dat perfecten maar machinaal en met verachting van de dood. Want spoedig zou weer gevochten worden en de tijd daar zijn dat hij na zedelijk gestreden te hebben het gevecht met het zwaard zou vervolgen. Een ogenblik was er hoop geweest op het eindigen der verandelijkheden nadat de conferentie de ronden vergaderd bepaald had dat België een onzijdige staat zou zijn en Willem I zijn grenzen zou beperkt zien zoals in 1795 de republic der verenigde Nederlanden begrenst was terwijl de schuld nogal in het voordeel van Nederland verdeeld werd. Willem had deze voorwaarden aangenomen maar België had ze verworpen. Toch, voort ging de tijd. Nieuwe gebeurtenissen volgden ook al daarop. Van Spijk verwierf zich een onstervelijke naam. De conferentie zat steeds met de zaak verlegen en stelde protocolen op en eindelijk werd Leopold van Saxon Koolburg tot koning der Belgend gekozen.  Toen, echter de conferentie, haren grote ingenomenheid met die troonsbestijging aan de dag legde door een nieuw protocol waarbij Noord-Nederland nog meer gekortwiekt werd. Besloot koning Willem niet langer het leidzaam slachtoffer te blijven van de Kuiperein en uit eenlopende belangen der verschillende mogelijkheden. Er zou gevochten worden en dat de natie ernaar verlangde en snakte om haar rechtmatige verontwaardiging anders dan met woorden lucht te geven, weet elk rechtgeaard Nederlander. Er werd goed gevochten en Edeward vocht mede. Hij was het die met anderen het voorrecht had bij Hasselt de grote deen toen deze vergad dat hij aanvoerder was door de stad na te rennen. Altijd vooraan stoof Edeward de vluchtende, verstroaide bende achterna en menige held werd achterhaald. Hij snelt het de paard vooruit en blinde links vervolgde hij de vluchtende dron. Plotseling ontwaakt hij uit een gevoelose toestand waarin hij zich bevindt en driftig rukt hij aan de teugels van zijn ros dat begint te stijgen in. Hij meent zich te vergissen maar toch hij ziet goed. De man die daar vlak voor hem uit vlucht is niemand anders dan Jacques de Beval die even stout in het poggen als zijn rot gezellen niet op het krachtig aangrijpen der troepen heeft gerekened maar met ruime teugels in zijn veiligheid tacht te stellen en angstig het hoofd omwend omwaar te nemen hoeveel hij nog op zijn vervolgers voor heeft. Hem vermoorden dit had Edeward niet kunnen doen. Een tweegevecht was ook door de ellendeling gewijgerd maar dood slaan kon hij hem nu met een gerust geweten. Hij had reeds zoveel in doen vallen die hem geheel onverschillig waren. Nu zijn vijand want dat was hij bepaald geworden hem in de mond liep. Nu was dienst laatste uur geslagen. Waar het gij maar bij uw gestolen goed gebleven Jacques de Beval het oorlogsonneel deugt niet voor lawaarts. Als begrepen trouwe beest hoeveel zijn meester aan gelegen was vooruit te komen het vloog en hoe de beval zijn paard ook met sporen en goede woorden tacht te vooruit te brengen Edeward bereikte hem. Voor de laatste maal de beval sta! klonk hem de bekende stem in de oren. Als verpletterd en werktuigelijk hield de beval zijn paard in op die plaats en onder deze omstandigheden klonken die woorden hem als een doodvondnis in de oren.  Geen genade was hier te verwachten en hulp nog minder want zijn makkers renden voort alsof de paarden vleugels hadden. De beval kreeg nu een gevoel van dapperheid of van radeloosheid en met opgeheven sable kwam hij op Edeward aan. De beide paarden stofen tegen elkaar. Hij richt een woedende slag naar het hoofd zijn stegenstanders maar hoe snel zijn wapende lucht doorkliefde Edeward ving de hout op en zijn kling volvoerde de straf van de moordenaar. Het noodlot had hem, de enige getuigen van de misdaad, niet te vergeefs op het spoor van de schuldige gebracht. Zo dik werf hij de beval gezocht had was deze hem telkens ontsnapt. Het toeval, waar ligt ook de voorzienigheid, levende de booswicht tans over aan de enige man die door het recht van de oorlog gewaarborgt, tans met een gerust geweten de rol van vreker op zich mocht nemen. De opstand door de beval slecht tot eigen belang gepredikt en aangestookt had hem de rechtmatige wereldse straf berokkend. Het is onnodig de verdere krijgsbedrijven van Edeward na te gaan. Dit zou een opzomming van historische feiten noodzakelijk maken die overbodig mag genoemd worden, want tevers nog liggen die ongelukkige maar roemrijke dagen in het geheugen. Om de oorlogsfeiten waar aan oud en jong toen met zoveel enthousiasme heeft deel genomen, voet voor voet te volgen. Hij streed met hart voor zijn vaderland, maar met onverschilligheid voor zichzelfen. Meden onder de vreugde zijn er makkers over enig behaald voordeel was hij steeds even neerslachtig en ongevoelig. Gekwetst werd hij niet of licht, hoewel hij eer roekeloos het gevaar zocht, dan zich ontzacht. Bij Boutersum, bij Leuven, werd gestreden en goed gevochten, maar wat vermocht de dapperheid er Nederlanders tegen de tergende tussenkomst der conferentie. Weer werd een wapensteelstand gelast en opnieuw moesten de troepen die zo verlangden hun rechtmatige woede te koelen binnen de grenzen van het vaderland terugkeren. Na de eindschikking, door de mochendheden voorgesteld, wilde men door drang van wapenen koning Willem tot het aannemende van de onbillen en onrechtvaardige bepalingen dwingen. Slechts een nieuwe gelegenheid tot roem voor de Nederlandse soldaat, want hoe zeer wij uit een krijgskundig oogpunt aarwellen zouden te perillineren in hoe ver de verdediging van de vijfhoek in alle opzichten naar de ijs is geweest. Toch is de citadel van Antwerpen een ment in de vaderlandse schietbladen.  De feiten voor de citadel van Antwerpen waren de laatste werktadegehandelingen die men te gevolgen van de opstand zou gebeuren. Hoe zeer de troepen ook naar haakten hun landgenoten te hulp te snellen. Tot instanthouding van de algemene vrede was van veel gewicht dat aan dit billijk verlangen geen gehoor werd gegeven en werkenloos stond het leegig. Weer onderhandelde men zonder resultaten. Maar Nederland bleef gewapend. De dapperheid door Edeward Tenton gespreid kon niet anders dan de opmerksamheid van zijn chefs tot zich trekken. Algemeen werd er ontsien en geacht zelfs bevorderd, niets geen indruk op hem te maken. Toen het zich intussen liet aanzien dat het strijden gedaan was en de troepen, hoewel op voet van oorlog, werkenloos zouden blijven, kwamen bij Edeward de voegelige voelens met verdubbelde kracht boven. Hij begon eraan te denken haag die hij aan bad terug te zien. Er was nu wel licht gelegenheid om de afstand die hij scheide te verminderen, maar het even gemakkelijk geweest die afstand in morele zin te doen verdwijnen. Daar hij niet aan de bekendheid van Jozef's dood twijfelde, kwam bij hem de vrees op dat Louise veel veranderd kon zijn. Dubbel gevoelde hij dat het tussenkomst van Jozef van onberekenbaar nut zou zijn geweest. Een voorgevoel dat hij niet van zich kon afwenden was oorzaak dat Edeward of schoon geacht en bevorderd. Hoe zeer hij in het opzicht niet meer kon begeerden, ongevoelig voor alles was. Toch besloot hij enige partij van de gunstige omstandigheden te trekken. Niet tegenstaande het leger op voet van oorlog moest blijven, gelukte het Edeward verlofde bekomen om zich enige tijd uit het kantonement te verwijderen. Hij had het recht verworven zo kan verzoek te doen en alleen zijn nauwgezette plichtsbetrachting en grote onversaagdheid waar een oorzaak dat hem toegestaan werd, zijn familie, zoals hij van de wal en zijn vrouw noemde, op te zoeken. Bijna anderhalf jaar was verlopen zeden zij ons genoegen onder zulke weinig aanmoedigende omstandigheden had verlaten, sinds hij de antwerpen aan de rand van het verderf was geweest. Niets had hij van zich laten horen, want na Haarlem durfde hij niet schrijven en voorzekerd zal men dit kunnen billenken. Om na Amsterdam te schrijven ontpak hij ten ene malen de opgewektheid. Had hij kunnen vermoeden hoe noodlotig hem het leugenachtig bericht al daar verspreid zou kunnen worden, dan zou hij die na laterheid niet gehad hebben.  Zijn toestand, de smartelijke onzekerheid waarin hij verkeerde, de voortdurende kamp tussen hoop en voorgevoel was hem ondraagelijk. Hij aazelde niet langig en maakte getige gebruik van het hem verleend verlof. Meneer en mevrouw zijn beide uit, zo luidde het onmoedigend bericht dat de dienst maagd van de wal gaf aan een Haar unbekend persoon die er belang bij scheen te hebben en te spreken. Is de jonge jiftegouden ook niet te spreken? Er werd verzekerd dat deze thuis was en de bezoeker maakte aanstappen om binnen te gaan. De blozende dienst maagd wist niet recht hoe zich uit het geval te redden. De plannen van de vreemdeling waren wel niet tiefachtig of moordlustig, maar toch was het er eerbare trui niet duidelijk wat hij aan de jonge jifrouw konden zeggen hebben. Kan ik ook zeggen wie er is? Was haar laatste toevlucht. Dit is onlodig, werd verzekerd. Kom er maar binnen, dan zal ik de jonge jifrouw tenminste waarschuwen, verzocht de meid, die pas in dienst getreden en in de moeilijke gevallen welke in een meidencarrière zich voordoen nog niet al te best ingewijd was. Hiermede werd genoeg ergenomen. De dienst boden verwijderde zich en kwam toen berichten dat de jonge dame verwittigd was. Toen de vreemdeling binnenkwam, zat het meisje nonchalant op de kanapé. Het was natuurlijk zeer nieuwsgierig te weten wie haar moest spreken. Nau ontwaarde zij echter het gelaad van de man die binnen zat of ze wiept zich terug in de kanapé al of een spookhard tegemoet kwam. De schrikparende verschijning bleef naderen. Waartoe zo angstig, Henriette, ken je me niet meer, waar er natuurlijke woorden van Edeward die zich geen rekeningschap van dit vreemd gebarend spel kon geven. Henriette kon haar ogen niet geloven. Ze meenden nog altijd een spookvoorzicht te hebben. Ben jij het? Ben je dan niet dood? De verbazing van Edeward nam niet weinig toe. Vreemdachtig stond ze op en ging hem tegemoet als vreester zei dat hij onverwacht uit ookander zou vallen. Of dat de geest die zo gelijkend de gedaante en spraak van Edeward had aangenomen tot een rammelend geraamte zou terugkeren. Want het is niet weinig onrustbaarend iemand voor zich te zien die reeds een jaar overleden moet zijn.  Toen even wel Edeward geheel door die zondelingen ontvangst uit het veld geslagen haar naderde bij de handnaam en een kus op het ondaan gezichtje gaf werd zij wat gerust. Leef je nog? Oh, dat is gelukkig! Repair je eruit die nog niet recht wist hoe ze ook een wonder te verklaren. Hoe kom je in Zemelsnaam dat denkbeeld? Vroeg Edeward nadat zij haar vorige bedaardheid terug had. We hebben een brief gekregen waarin werd verhaald dat je gesnuifeld was. Een brief? Edeward begreep er niets meer van en hoe hij pijnste de zaak werd hem niet duidelijker. Weet je ook wanneer die brief is gekomen? Zeker weet ik dat. Ach, Edeward, ik heb zoveel verdriet daarvan gehad. Dat begrijp ik, lieve meid, maar zeg me eerst wanneer die brief gekomen is. Tot neemtus de oktober zouden juist het wandelen gaan. Daar ging Edeward een lichtstraal op. Die datum was hem te zeer in het geheugengegift. Alles werd hem duidelijk. Ho, de beval! Die helse streek was mij nog onbekend, maar gezijd te voorbare geweest. Je zult wel willen geloven dat die brief leugennachtig was, zei de Edeward, terwijl hij haar de hand drukte. Blijf je nu ook bij ons, Edeward. Ik laat je niet meer weg gaan. Lang kan ik niet vertoeven. Andere belangen roepen mij. De uitdrukking van Edewards gelaten was andersweed zijn antwoord op die vraag. Gezijd niet gelukkig, Edeward. Dit was de eerste deelneming die Edeward na de dood van zijn vriend had ontvangen. Hoe gaat het met je ouders? Zeker goed? Oh ja, wat zullen ze blij zijn wanneer ze... Henrietta spakt niet verder. Een bloos kwam haar op de wangen. Ze herinnerde zich de omstandigheden die het doodbericht van Edeward gevolgd waren. Ze had toevallig een gesprek van haar ouders bijgewond, dat haar met de treurige waarheid bekend had gemaakt. Dit wijfelen ontging Edeward niet. Zeg mij oprecht, Henrietta. Denkte dat mijn terugkomst mijn pleegouders niet aangenaam zal zijn. Zeg me vrij. Ik ga liever nog heden weg dan misbruik van hun goedheid te maken. Te veel reeds hebben ze voor mij gedaan. Ik ben al gewoon in de vreemde mijn boot te zoeken. Armoede leiden zal ik niet. Houdt op! Rep Henrietta, die, hoewel geheel onschuldig, meer voeging gevoelde dan haar schuldige vader ooit kon gepijnigd hebben. Is er dan nog iets gebeurd waarvan ik onbewust ben? Henrietta sloeg de ogen nedig.  Dit moet ik weten, dacht Edeward bij zichzelf, zonder het minst de reden van haar bedeeestheid te begrijpen. Verheel me niet. Zeg me wat geop het hart hebt. Henrietta deelde aan de enige aarzelen mede wat ze wist, dat hij voor tuin had. Dog dat haar vader dit altijd zorgvuldig had geheimgehouden, dat deze in grote nood zich daarvan eens bedient, en dat hij, na de doodtijding van Edeward, met het geld van zijn pupil, zich uit zijn benarde omstandigheden geret had. Edeward was frontwaardigd. Uiteenneming met het meisje, dat hem alles zo oprecht verhaalde, bedwong hij zich. Haar goed hart, door de woorden van Edeward behoogen, was oorzaak dat zij onwilligeurig ze verriet. Een geraamde tijd stond hij sprakeloos naast het meisje. De woning, waar hij zo weinig gerustheid gekend had, was hem nu ondraagelijk. Misschien zou hij zijn eigendom kunnen terugerlangen. Maar zeer goed kon dit geld reeds versmolten zijn, en bovendien hoe aan bewijzen te komen. Na alles wat hij ondervonden had, wilde hij zich niet meer vernederen. Uit het verhaal werd hem duidelijk, hoe bijna in zijn onmiddellijke tegenwoordigheid van zijn kapitaal gebruik was gemaakt. Want toen hem de naam Dunke genoemd werd, herinnerde hij zich de onrust en gejaagdheid die zijn vocht aan de dag had gelegd, toen deze de brief had ontvangen. Juist toen hij zijn oom om raad tot gevraagd, juist toen hij deze oodmoedig, ja, vreesachtig, had verzocht, een loopbaan naar zijn zin te mogen kiezen, had deze hem dit gewijgaard, en gebruik van zijn geld gemaakt. Bitterheid vervulde hem, en zonder te bedenken hoe zeer hij het meisje griefde, dan mij zijn hoed. Gaat geweg, vroeg Henriette, die zulke plotseling vertrek niet verwacht had. Gij zei in deze stad, in de grote wereldstad, de enige die ik lief heb. Gij zei het oud genoeg om te begrijpen wat ik gevoel. Ik wil uw ouders niet terugzien. Henriette wilde hem in de reden vallen. Laat me, beloof me hun nimmer mede te deden, dat jij me gezien hebt. Even als ik u beloof, hen nimmer te laten gevoelen, dat jij me de waarheid hebt gezegd. Gij ziet mij nooit terug. Hedenwoord, doe dit niet, en ik betje. Mijn besluit staat vast. Beloof me wat ik je vraag. De tranen welden het meisje in de ogen, doven geschudden ze het hoofd.  Edeward drukte haar hoofd tegen zijn borst, en hield dit daar tegen gedrukt. Hij gaf haar een kus op het voorhoofd. Vaarwel, Henriette. Denk steeds dat Edeward niet meer op de leven hem behoort. Hij zal zich herinneren, wanneer hij misschien ver van hier is, dat hij nog een zuster heeft. Hij ontfloot het huis, waar het durven hopen deelnemming te vinden, toch waar hem nieuwe wonden geslagen waren. Hij eist de stilswijgen, alleen om de vroging van van de wal niet te vermeerderen. Terecht geeft die tijding Edeward aan, waar hij niet van voor tuin ontbloot geweest, waar hij in een andere positie bij van duin gekomen, dan zou hij met meer vrije moedigheid Louis' hand hebben gevraagd. Zijn vocht, de man die het vertrouwen zijn vaders had genoten, had hem bestolen, en dit kon hem zijn hoogste geluk kosten. Hoe had het hem gegriefd, het genadebrood te moeten eten, en nu bleek hem dat het niet nodig was geweest. Nooit had hij enige liefde voor van de wal gevoeld, en veel had hij van dienst vrouw verdragen. Nu moest hij ze verachten, ja, haten, want de misleiding van zijn oom zou hem kunnen treffen in het heiligste, het dierbaarste wat hij had. Toch alles kon nog ten beste keren, en dan zou hij alles vergeten. Einde van hoogstuk 27 Hoogstuk 28 van een ongelukse vogel, door George. Deze liepenvoxtopname behoort het publieke domein, voorgelezen door Anna Simon. Hoogstuk 28, waarom Van Duin vreugde tranen ging vergieten. Een jaar was voorlopend, sinds Kajafax van Beem de treurige uitslag van zijn reis had mede gedeeld, en nog niets was aan de ongeruste familie bekend. Geen de minste tijding had hun vermoedens gelogen straft, en door onverklaarbare nalatigheid had men zelfs de naam niet opgetekend van de chef onder wie Joseph moest dienen, zodat inwinnen van berichten onmogelijk was, daar het roepend niet in hun garnizoenen waren teruggekeerd. Een vol jaar had Louise gewacht, gehoopt, getwijfeld. Ze had zich het denkbeeld niet kunnen eigenmaken dat Edeward gesneveld was, hoe zeker de bron ook mocht zijn waaruit ze de tijding geput had. Maar een vol jaar was voorlopend, en ze had niets gehoord als het bericht logens strafte. Ze had niets vernomen van hem of van haar broeg, en beide waren onafscheidelijk aan ook al de verbonden geweest. Alles bewees dus genoegzaam dat het bericht maar al te zeer waar was.  Had dus slechts geweten dat Edeward alleen op een gunstige gelegenheid wachtte om haar te komen bezoeken, dat haar beeld de enige macht was die nog een sprang van leven in hem aanwezig hield. Toch, hoe kon zij dit vermoeden? Zeer verdrietig bracht ze de tijd door. De koele onverschilligheid van haar vader die haar dubbel deed gevoelen wat zij een broedig en vriend verloren had. De aanhoudende tegenwoordigheid van iemand die haar wel inig lief had, toch te weinig door haar werd geacht, dan dat zij zich met het denkbeeld kon verenigen al waren dan ook uit plicht hem immer getoeter behoeren. Dit alles had het jaar voor haar toen omkruipend en de reden waarom allengs de rode blos van haar wangen was weggevaagd en een leidend uiterlijk de verhoelijke dartelettrekken van het meisje vervangen had was niet ver te zoeken. Ze kon niet meer twijfelen. Hij was overleden. Ze had alles verloren wat haar aan het leven kon boeien. De 12 lange maanden kwamen toch om en hoe zeerde tijd alle vleugelen voor haar had verloren vreeste zij het einde van de termijn die ze zelf gesteld had. Hoe getrouw Kayfax haar bezocht held zijn belofte gehouden en geen woord was gesproken dat betrekking had op het geen zo vuurig door hem gewenst werd. De tijd was verstreken en nu zou hij niet langer meer wachten om haar het besluit dat ze genomen had af te vragen. Evenwel was Kayfax de opovering waard want wel zou het een opovering wezen na de man die ze hebben minder verloren te hebben uit medeleiden met een ander in het huurlijk te treden en toch aarzelde ze er toe over te gaan. Hij bemindde haar met een verering die aan heilige eerbied grenste. Voor het eerst van zijn leven tacht hij zich te vringen en te buigen voor haar die hij steeds naar de ogen zag. Hij verdiende waarlijk de toegenegenheid der vrouw van wie hij zo gaar ne meer zou ontvangen hebben. Van Beem besloten ook ernstig haar hand te vragen. Hij deed niet goed, want het was Louise onmogelijk zo snel haar gevoel voor de ontslapende wechten toveren en al mocht ze door edele beginselen hier toe genoopt dit een oogblik verdoven. Later zou ze met verdubbelde kracht voelen terugkomen en voorimmig met zijn gronddragen. Hevig druist het daar een boven tegen haar karakter aan.  Haar liefde al waren het in naam te schenken aan een man die zij eens dwaas, ja, belachelijk had gevonden. Haar eerste indruk van de ouders was mede zo vreemd geweest dat ze er niet toe kon besluiten. De man die zij in meer vrolijk omstandigheden zelfs de naam Pallias had gegeven nu haar echtgenoot te noemen. Veel was haar echter veranderd en veel zou hij nog veranderen want groot is de invloed in haar vrouw en vooral van de beminde vrouw. Kai Fax had het waase curen niet meer die hem vroeger zo belachelijk maakten maar de eerste indruk kon moeilijk uitgewist worden en hij bleef wat hij altijd geweest was overdreven. Nee, ze gevoelde zich niet in staat zo spoedig haar liefde voor iemand als Edelard te onderdrukken om de man die zij eens had bespot, trots zijn oprechte liefde toe te behoren. Toen eindelijk Kai Fax haar vol hoop maar vreesachtig naderte op zijn bescheidenheid wees en mededeelde dat het hem niet mogelijk was langer in onzekerheid te verkeeren gaf ze hem de kennen hoe het haar ook griefde hem die harde woorden toe te voegen dat zij hem achten en overtuigd was hoe goed en Edel zijn bedoelingen waren maar dat hij ervan moest afzien haar immig als zijn gade te beschouwen. Diep getroffen en inig teleurgesteld had Kai Fax zich onderworpen en haar verzocht alvorens hij voor goed afscheid nam haar nog eens te mogen bezoeken. Hoe grievend zijn smartme was hij wist te bedwingen en zij stil leiden dat zo gunstig afstak bij de verboedheid en grofheid van haar vader trof haar inig. Van Duin namelijk was hevig vertoornd toen hij uit de mond van Kai Fax het besluit van Luise vernam en regelrecht was hij op haar toe gesneld om haar hevig te berispen en met zijn vadelijke gramschap te dreigen. Zalt hem het waardigheid aangehoord en zonder spreken zich verwijderd. Zij, die niet door smart of tranen verteerd kon worden zou niet voor geweld bukken. Twee maanden waren weer verlopen en eenzaam leefde Luise met haar vader die ten laatste in het geval beruste. Na haar verloop van enige tijd werd hij toch getroffen door het leiden dat we het trekken van zijn kind verspreid lag. Luise kampt, zoals met zichzelf in twee strijd. Geen menselijke macht was in staat haar wens te vervullen.  Hoew ze zich niet kon verwijten slechte handelen, daar met het denkbeeld plicht niet zover moet uitstrekken tot men zichzelf ongelukkig maakt. Kon zij toch de beden van een ander vervullen. Het verdriet dat deze moest gevoelen en dat het haren evenaarde deed bij haar een eerst begin van voeging ontstaan. Eentonig volgde dag op dag, week op week. Toen de oude heer van Beem onverwachts voor haar stond ermeden deelde dat zijn zoon na een lang duurige ongesteldheid zo zwaar ziek was geworden dat men wanhoopte aan zijn behoud. De bedroefde man verweed haar in zijn ongerustheid haar hard vochtigheid. Hij beschildet daar zelfs met een mensenleven te spotten. Ze was overwonnen. Ze gevoelde dat een nagedachtnis van de dode niet ontheiligd kon worden wanneer zij en andrig het knagend verdriet bespaardde dat haar neerdrukte. Met voorbijzien van alle etiquetten reed ze onmiddellijk naar de familie van Beem. Hoe snel was haar trurrigheid uit die woning verbannen, hoe spoedig begon de zieken te beteren. De ongekunstelde vreugde van de gelukkige mensen was voor haar een kleine vergoeding voor zulke een opoffering. Een maand later zou het huwelijk van van Beem met vreulen van Duin voldrokken worden. Toedlukte haar omgeving, uit geluk dat haar omringde, gaf aan Louise een ogenblik een meer gezond uiterlijk terug. De plechtigheid haar verloving zat in huizen van van Duin geschieden en hun huwelijk in de grote kerk te Haarlem ingezegend worden. Een bonderij bloedverwandten, vrienden en bekenden waren uit alle oorden toegestroomd, uit schierigheid en belangstelling, uit verraadzucht en deelneming. Nutteloos zou het zijn al de verschillende gezichten de beschrijving die in de grote zaal bij van Duin waren vergaderd. De erbiedwaardigen, naast de zot, het edelige laad, nevens de vat, de venus, naar bij de ksantippen, neid naast oudervreugde, schakkeringen van allerlei aard waren, als altijd bij zulkomplechtige gelegenheid op te merken. Allen kwamen hun een gelukwensen aanbieden. Allen bogen als marionetten en vertuisteren het hypochas. Dat was de moeite waard om te zien. Nog werd de bruid benijd. Oh, neid, domme adig, die hoe blind ook zo levendig steekt. Daar stond zij, die bruid, overladen van de liefkozingen der ouders en de complimenten der golvenden menigde. Wat zag ze bleek? Dit is ook wel een ogenblik om aandoelingen op te wekken. Wie gevoelt zich heel rustig bij zulke gelegenheid? Ze ging naar het bedenhuis. De leraar zegen hun echt in.  Wat weenden zij? We zou niet weenen van geluk en aandoeling in zulke uur. En weder brakende gelukwensingen als een startvloed los en kruis ze nog kan de uitgestokende handen om haar heen en opnieuw werd ze omhelst door de gelukkige ouders. Ze dreigde ongesteld te worden. Niet elke vrouw is in staat zulke schokken door te staan. Want ook vreugdebaard schokken, verklaarde een geleerd en menskunde glit van de gezelschap. Het diner was prachtig. Schitterend vlekkerden al de lichten. Glimmend was het gezicht der gasten. Hoog werden de glazen opgeheven en luid klonkende hartelijk gemeente gelukwensingen. Elle lang het toosten wisselden de overvloedige gerechten af. En liefdevol hechten zich de blik van Kaye vaks op zijn jonge vrouw die hoerloos naast hem zat als bedwelmd door al wat haar omgaf. Dat wit satijne kleed stond haar vrij. De ontkleurde wangen verminderden haar schoonheid niet. Maar de verblinde ouders, evenmin als de opgewonde gasten, had het tijd dat staren die bleekheid op te merken. Alleen Kaye vaks beschouwde met een bezorgd oog zijn gade. Het rumoer en de algemene geestrift deden niemand bespeuren dat de bediende de jongetrouw de vrouw naderde en haar iets in het oorvluisterde zodat zij met verwondering aanzag. Zij verontschuldigde zich voor een oogenblik en slechts weinigen bemerkte dat de bruit zich verwijderde. Kaye vaks wilde haar volgen, maar zonder zichzelf reken schapte kunnen geven waarom. Zij verzocht hem te blijven. Zij vochten de bediende en verwijderd klonken haar in de oren het geringkel der glazen en de heese stemmen der gasten. Zij trat de kamer binnen waar enige bougies een helder licht verspreiden, maar nauwelijks had zij weinige schreding in het vertrek gedaan of een geel ontglipte haar. Zij dreigde neer te storten. Evenwel riep zij al haar geestkracht te hulp, met de armen uitgestrekt door de schrik verlamd, stond zij daar. Gij had zeker niet gedacht, maar op deze gelukkige dag nog te ontmoeten. Sprak de persoon, die haar zo had toen schrikken, die haar van de volgende diss had gerukt, zonder haar enigszins voor te bereiden op de ontmoeting die haar wachten zou. Met SRAMPRE SPOT zag hij op de verpletterde vrouw nedig. Bitterheid beneevelde hem de ogen voor de uitdrukking van haar gelaad, een uitdrukking waarop zoveel leiden, zoveel ellende te lezen stond. Gij behoeft uw gelaad niet zo met de handen te bedekken.  Wij hebben ook al naar slechts 14 dagen gekend. Gij heb me wel uw trouw bezwoeren, maar wat is een liefde van 14 dagen? Een belofte van een rijke jonge dame aan een arm, gemeen soldaat. Houdt op, houdt toch op! Meer kon ze niet uitbrengen. Hij spotte met een kennismaking van slechts 14 dagen, en toch een kennismaking die bij haar zulke diepe sporen had achtergelaten, die voor haar meer was geweest dan langdurig verkeer. Een kennismaking van 14 dagen kan ook menig heen met een ongelooflijk glimlach zeggen men zou kunnen dwalen. Wanneer men een persoon ontmoet die indruk op het hart maakt, dan zijn 14 dagen in een geverkeer somtijds voldoende om de ogen waarschijnlijk vluchtige indruk te herschepen in een hartstocht die diep aangrijpt en voor een gans leven kan blijven zetelen. De diepe en innige vertwijfeling die haar uit de ogen straalde werd toch door Edeward opgemerkt. En daar hij zag dat zij op het punt was haar krachten te verliezen rijkte hij haar de hand en geleidde haar naar een sofa. Naar dat ze zich met een glas water verfrist had, vervolgde hij minder pits. Wel licht waren het beter geweest wanneer ik u niet meer ontmoet en mijn smart en mijn binnenste begraven had. Maar zo het toeval mij niet deze dag tot u had gevoerd en juist heden hoe er echt verbinden is gesloten werd, dan zou ik zeker uw verreugde niet verstoord hebben. Vreugde! Haalde Louise zo hard verscheurend dat Edeward niet meer wist wat te moeten denken. Mijn voorgevoel heeft mij dan niet bedrogen. Jammer, de Edeward halfluid in zichzelfen. Dus hij leeft. Gij zei te timbers niet waar, geeft hem toch antwoord, riep Louise, die haar denkbeelden zag ontworren. Ze richten zich op en ontvatte de man die zijn reeds geruime tijd in zijn nagedachtenis vereerd had. Edeward begon alles te doorgronden. O, de beval! Gij zeid wel de verwoester van mijn geluk geweest. Gij heb nog meer kwaad gedaan dan u bewust was. Zeker had Edeward weinig kunnen vermoeden toen hij bij raalte de heer de beval hoorde zingen, dat deze van zoveel invloed op zijn levensloop zou worden. De vreugde van het wonderdadig weder zien en de verrassing die op haar schrik volgde, deed Louise een oogomblik de plechtigheid vergeten welke die dag over haar verderleven beschikt had.  Toch een luidruchtig gejul dat het de feestzaal opsteeg, bracht haar tot het doevige en raamsalige werkelijkheid terug. Innig, smarte het Edeward, nu hij de samenloop daaromstandigheden zich opgehelderd, dat hij niet door tastender gehandeld had welicht waren dan zoveel leed voorkomen geworden. Met tederheid zag hij haar aan die hij had durven verdenken en beschuldigen, dat gelaat liet zoveel lezen. Haar reinoog deelde hem spoedig mede, hem die in staat was al de grootheid van zulke edele data beseffen, wat er gebeurd was. Ze waren voor eerst niet bij machten om te spreken, maar sprakeloos wisselden zij hunne opeenvolgende gedachten. Hij was aan de rand van het graf. Dit was de enige verklaring die Louise behoefde te geven. Edeward onderdrukte zijn tranen. Eerbiedig greep hij de marmeren hand van de vrouw die de zijna had moeten zijn. Gij hebt nu andere plichten te vervullen, mevrouw. Denk steeds aan de ongeluk geedeward als aan een afgestorvene. Gij zet het reeds gewoon. Het onverbindelijk noodlot heeft u gewend, mij zo te beschouwen. Denk aan mij, als aan een braaf soldaat, die met u en naam op de lippen gesneuveld is, zoals hij ook zou gesneuveld zijn. Dit is slechts een droom geweest. En hoewel Louise piddend de hand daarom uitstrekte, hij snelde heen en verdween. Pas waar er niets gebeurd, gaf hij de bediende enige geld met de aanmaning niet te zeggen dat er iemand geweest was. Toen Van Beem, die zeer ongerust werd, zijn bruid kwam opzoeken, vond er haar buitenkennis op de sofa liggen. Een ernst gecoord had haar aangegrepen. Onthutst beschouwde hij de bewusteloze vrouw en lang duurde het voordat hij tot haar besef terugkwam. Niemand op ons genoegen heeft de reden van deze plotselingen en hevige ongesteldheid geweten. Want Louise had de betekenis aan het woord droom, gehecht, begrepen. En niemand heeft eraan gedacht dat de brief van de beval verdicht was en dat Edeward Van Bergen nog tot een levende behoorde. En zo Louise niet door de knecht geroepen, maar bij toeval opgestaan was. Zo zou zich bij licht verbeeld hebben niet dan een benauwde droom gehad te hebben. Misschien zou zij dan later hebben gedacht dat ze een speelbal daar verbeelding was geweest. Einde van hoogstuk 28. Besluit van een ongelukse vogel door George. Deze liepevoxopname boond het publieke domein, voorgelezen door Anna Simon. Besluit.  Zacht kabelde het water tegen de brick de zebra, die tenouder noot door de wind voortgedreven over de effenwaterspiegel geleed. Ze scheen zich te vermaken met de golfjes, welke dartel erlangs speelen. Die kampte was wel nodig voor het schone vaartuig, want de afgelopen nacht hadden die golfjes ook, maar op andere wijze met het schip gespeeld, dat nu eens de hoogte gestuwd dan weder in de afgrond gevoerd, bijna een prooi der baren was geweest. Toen liepen de passagiers niet zo lachend en vergenoegd op het dek. Toen lag de kapitein niet in de kayuit te rusten. In hevige vertruifeling had hij het beukende ergolven, het kraken van het hechte vaartuig gevolgd en te vergees dat zijn oog de dikke duisternis wil het doorboeren. Nu was alles geheel anders. De zee, voor weinige uren nog een woedend element, scheen een onafzienbare glijbaan, waarover de brik als een slede voortgeschovend voortging. De angst was uit de passagiers, het kleine meisje dat deze nacht bij haar moeder troost gezocht, haar gebed met de vuren gebeden der moeder verenigd had, hoe dartel liep het nu over het helderen dek, als een gezelle vladdde het over strengen en kabels, met onbezorgdheid aan die jaren eigen was er iets lang de ellende van de afgelopen nacht vergeten. Welk een contrast vormde het onschuldige kind met de man die schuw haar zag voorbij huppelen. Hij had die nacht ook angst doorgestaan, maar geheel anders was zijn angst geweest. Hij had niet gebeden. Met valenkleur en zidderend had hij in de keuut gezeten, de vingeren als beugels geslagen om een portafuie. Die man was bankotieig, de portafuie bevatten genoeg om hem niet te doen delen in de ellende door hem over zovele huisgezinnen gebracht. Bij elke duining van het schip duchten hij met zijn geroofde schat verzwoogend te worden. Bij hem was de schrik nog zo spoedig niet verdreven. Medig passagier nauw hersteld kwam de eerste keuutstrap opstommelen om ook eens van het schone weder te profiteren en de stierman zeiden dat het gespannen had. Op de verschansing zat een man die onafgebroken in het groene water tuurde als waren elke golfslag een letter teken dat hem in geheim zinnig schrift zijn gedachten beantwoorden. De passagiers verdwenen langzamer hand van het dek want de avond werd koud.  De zon dook weg achter de kimmen enkele sterren begon aan de zuivere hemeltrans te tintelen maar op de verschansing leunde steeds die man. Want voorzeker was Eduard van Bergen man geworden. De maan kwam op en zacht weerkaasde haar blauwachtig licht als een schitterende golvende strook in de onafzienbare oceaan en altijd nog zal hij te pijn zijn te zuchten. Dik werf had hij op die plaats gezeten hij stond eerst dan op wanneer het slaap hem veroorloofde de bitterig gedachten te verdrijven die hem zo onafgebroken bezig hielden. Menigmaal had hij de aandacht getrokken van zijn reisgenoten die hem wel eens verrast hadden wanneer hij een fijne zakdoek waarop een naamcijfer prijkte in de hand hield gekneld. Bij een moedig zag hij daarop nedig als hij voor een ogenblik van zijn eentonig panorama afstand deed. Eduard voeg er zo verrolijk zo vol hoop zijn loopbaan ingegaan bevond zich zetelijk verprijzeld op de oceaan onverf van alles wat hem eens dierbaar was geweest als vreemdeling een nieuw leven te beginnen. Hij was nog jong maar hij had achterin volgens meer onderwonden dan menigment van het dubbel aantal jaren. Hij had een vriend gehad die hem ontvallen een vermogen dat hem ontroofd was. Een familie een huis ouders die hij moest verachten die hij wel nooit liefdaad toegedragen maar welke hij toch had kunnen achten hoe onvolkomen ook hij had een thuiskomst gehad. Dan was er nog een wezen op aarde dat hij zo de doodzicht tussen hem had geplaatst in echt beweend zou hebben. Zo in dit geval zou haar beeld hem bemoedigend verrezeld hebben. Nu was hij het slachtoffer geworden van het blinde noodlot. Een ontknooping die hij nimmer vermoed zou hebben had zijn laatste hoop verniedigd. Zijn geluk voor immer verwoest. Elk mens ontvangt slagen die hem treffen geen mens hier op aarde kan zich behoemen een effen baan doorlopend te hebben. Vele van ons hebben in hun leven veel meer leed te verkoppend gehad dan onze Edeward. Maar zo achter in volgens alles te verliezen wat bij hem bemind of gewoon is liefde hebben. Door een opeenvolging van omstandigheden op eens al zijn betrekkingen te zien afbreken. Dit is minder alledaars. Edeward was zeker nog jong maar zijn gelaten was een sprekend contrast met die jaren geworden.  Hij was jong maar reeds moest hij zijn vaderland ontvlieden om geheel onbekend in de vreemde zijn smart te zien uitdoven of daaronder te bezwijken. Vele mensen zijn van oordeel dat ondervinding in nauwe betrekking tot het aantal jaren staat. Dat elk oud mens een monument is van ondervinding van grote gebeurtenissen. Menige Grijsaard zou ons veel van zijn kostbare schat aan ondervinding kunnen mededelen. Dan wijnen op dat het gegroevde voorhoofd kunnen lezen. Hij zou ons rijkelijk vans levens ondervinding laten proeven. Hij heeft in zeker maat uit recht gekregen over de afgelegde levensweg te morgen om Rijk Halsen te verlangen naar het plekje grond dat zijn afgeleefd lichaam een schelplaats na zoveel stormen zal aanbieden. Somtijds echter kan men ook een mens ontmoeten die al voor ons zijn levensgeind in te treden reeds na het einde daarvan uitziet. Die gedurende zijn korte loop aan genoeg van het leven gezien heeft om nog te moeten gevoelen het voor te zetten. Ondervinding is niet het monopoly van de ouderdom. Edeward verkeerde in zulke toestand te snel was hem alles ontvallen om nog aan zijn geboordplaats geboeid te kunnen zijn. Hij was onmiddellijk na de noodlotte gesamenkomst met Haag die eens zijn bruiterd kunnen wezen naar zijn chef gegaan en op voorspraak van Van Banen die zonder al zijn verborgen leed te kennen enig middelen met hem gevoelde was het hem gelukt zijn ontslag te bekomen en de reis naar Indiët te bekostigen. Van Banen gevoelde wel enig berouw dat hij zo nonchalant ten opzichte der beide jonge lieden gehandeld had. Zij gemoetspraak en hij nam een hartelijk afscheid van de jeugdige man. Maar hoe spoedig had hij niet vergeten dat er een Edeward van Bergen bestaan had. En voortging het vaartuig snel doorkliefde te baren want de wind stak weer op. Voortging het. Storm en wind stilte regen en zonnenschijn datelheid en doodsangst wisselden een kander af. Die afwisseling had Edeward sinds hij man was geworden niet eens gekend. Mocht nu en dan enige verandering in de eentonige omgeving in dat eeuwengroene tapijt komen spoedig verloormen de kust weer uit het oog zoals ook wij onze ongelukse vogel uit het oog verloren. Edeward is aan onze naasporingen ontgaan. Misschien ontmoeten wij hem later. Misschien ook is het bericht van zijn reis op de Zebra de laatste tijding ons van hem geworden. 