Testament van mevrouw De Tonnette | Gerard Keller | Published 1800 -1900 | Talkingbook | 1/4
...maar Lina moest blijven staan en wachten. En toen zij met sneller schreden... ...haare vriendinnen wilden inhalen... ...stoot haar bengelen de dos tegen een kozijn... ...en het kantelde. Het touwtje was door Lina bij het open... ...om andere voorwerpen te bergen... ...niet met tieswerk behandeld... ...die de winkelier eraan besteed had. En opeens lagen manchetten, zeep en zakkammertje... ...en het pakje peppermint... ...over de grond verspreid. Lina ochten bukte zich om alles op te rapen... ...maar tegelijkertijd boog zich een jong mens... ...bij hetzelfde doel. Laat welkamer eens helpen, je vrouw, zei hij... ...als u het permetteert te minsten. Alsjeblieft. En hij rijkte harde manchetten over. En hier hebben we onze zeep. En mag ik het voorrecht hebben... ...ie ook een zakkammertje aan te bieden? Dit zakje heeft een beetje overval geleden... ...maar het heeft geboft... ...dat erger kunnen zijn. Zo pratende had hij de verschillende voorwerpen... ...weer in de karton het doos gelegd... ...en toen nam hij deksel op... ...twij Lina bloosend tegenoverraam stond... ...en geen woord kon zeggen... ...en hij niet op de gedachte kwam... ...om iets te doen. Ze wist niet wat ze antwoorden zou... ...want de jonge man beweeg zijn dienst... ...zo verrolijk en beleefd... ...dat ze niet boos kon worden... ...over zijn ongevraagde inmenging... ...en zijn vrije postigheid. Als ik zo vrij mag zijn, je vrouw... ...zij rijk... ...zal ik dat doosje... ...warens netjes voor je dicht maken. En voorzij erop bedacht was... ...had hij alles in zijn handen... ...en terwijl hij dood op zijn gemak... ...op het kozijn ging zitten... ...zette hij de doos op zijn knieën... ...vertaal omheen... ...dat hij stevig vast knoopte. Kom dan, Tonnet... ...waar had de trein anders niet? werd hem toegehoepen... ...en toen Lina... ...in de richting van waar de stem kwam... ...een blikweerp... ...zag zij een viertal jonge luien... ...blijkbaar studenten... ...die op een afstand... ...het toneel gades luchen. U is... ...al... ...te beleefd... ...zijde zij... ...en ik houdt u op. De trein zal wel wachten... ...de treinen wachten altijd op me. Precies. Mag ik nu het genoegen hebben? U met mijn hoogachting... ...u precious tijd... ...weer er aan te bieden. De jonge man... ...rijkte met een beleefde buiging... ...aan Lina... ...het doosje weer erover... ...maar hij maakte daarvan gebruik... ...om even haar hand te drukken... ...en bracht haar een beleefde goed... ...waardoor zijn wilderig plond... ...krullend haar... ...in al zijn overvloed... ...zichtbaar werd.  En een ogenbek daarna... ...had er zijn vrienden ingehaald... ...en verdween hij... ...achter de mensen... ...en wagens... ...en ruittuigen. Gunst, Lina... ...wat zij hij... ...voeg Henriette... ...die met Dorothea... ...aan de overzijde van de straat... ...was blijven toezien. Ik weet het niet... ...antwoordde Lina. Niets geloof ik. En hij praat al door tegen je... ...merkte Dorothea op. Deed hij? Ik heb het niet gehoord. Nu maakt het een ander wijs... ...en wat heb je een kleur? Een kleur? Ik zou niet weten waarom... ...van het bucken misschien. Die studenten per militair... ...en zich toch alles... ...merkte de oudste Rimini aan. Het is goed... ...dat Roper niet bij was... ...zijde de jongste. Die had hem zeker bij zijn kraar gepakt. Ik zie niet in... ...waarom hij dat gedaan zou hebben. De man was heel beleefd. De man... ...zijde Dorothea... ...enigszins spottend. Nu ja... ...de jonge man. De jongen als gewild. Eigenlijk kan het me ook niet schelen. Maar hij heeft je hand toch gedrukt... ...merkte Henriette op. Heeft hij? Nu, daar heb ik niets van gemerkt. Als hem dat nu zo gelukkig maakt... ...dan is hij me uit weinig te vreden. Wat wou je dan... ...dat hij je omhelst had? Ach, laat er toch zulke laffe dingen niet zeggen. Hij heeft de manchette... ...en de zeep... ...en het zakkammetje... ...en de peppermintjes opgeraapt. En dat was heel aardig van hem. Maar voor de rest... ...heeft hij aan heel die historie... ...even weinig gewicht gehecht... ...als ik er aan hecht. Nu, het is toch een avontuur... ...met de Dorothea. Had dan zelf maar het doosje gedragen... ...dan was het een avontuur van jou geworden. Het belangrijkste punt van het gehele voorval... ...de naam van de student... ...scheen hem de aandacht... ...ter dames Rimini ontgaan te zijn. Voor Lina was dit juist de hoofdzak. Ze wist hoe haar tante... ...aan die naam gerecht was... ...en hoe die meende... ...dat hij in ons land was uitgestorven. En ziet, daar komt op een middag... ...midden in de schoolstraat... ...op eens een jong mens uit de lucht vallen. Een jong mens... ...die de naam van Tonette draagt. Als die ontdekking niet gepaard was gegaan... ...met zijn beleefdheid... ...zou Lina zeker dadelijk... ...bij haar thuiskomst... ...aan haar nicht... ...haar herbemeden gedeeld. Maar juist de wijze... ...waarop hij zich tegenover had gedragen... ...en vooral ook die handruk... ...de beweerde niet eens gevoel te hebben... ...we hielden haar...  ...aan mevrouw de Tonette... ...te vertellen wat haar overkomen was. Toch brandde het op haar lippen... ...maar ze nam zich voor... ...nooit aan haar nicht te vertellen... ...dat er toch nog Tonettes... ...in het land waren. Waarom ze dit niet vertellen zou... ...wisten zelf niet. Het was toch heel natuurlijk... ...dat ze zulke ontdekking... ...mededeelden aan haar... ...die er zoveel belang instelde. Maar er sprak iets in haar hart... ...dat haar bewoog... ...om de ontdekking voor zich te houden. Wat het was wist ze niet. Er zijn van die dingen... ...die je mens voelt... ...maar waarvan hij zich... ...geen rekenstap geven kan. En dit gott ook... ...van die ontmoeting... ...met de student Tonette... ...die ze maar niet kon vergeten. Ondanks de gedachten aan de reis... ...die haar morgen wachten... ...en die anders zeker... ...haar hoofd en haar hart... ...geheel in beslag ze hebben genomen. Nu neutraliseerde... ...de herinnering... ...het vooruitzicht. Vorddag en dauw... ...ontwaakte Liene... ...en lang voor het uur... ...waar op het rijtuigderiminis... ...haar zou komen halen... ...zat ze kant en klaar voor het raam... ...en luisterde naar elk geluid... ...dat maar enigszins kon doen denken... ...aan het ratelen van wielen. Nicht Tonette... ...zat aan de tafel. Ook zij was vervuld... ...met de gewichtige gebeurtenis... ...en niet minder... ...met de gedachten aan de eenzaamheid... ...die haar bijde. Het was of Liene voor altijd heen ging... ...en de goede vrouw... ...pinkte bij haar haling... ...een tranen uit de ogen. Ze hadden ook al... ...naar niets meer te zeggen. Alles was reeds... ...duppel en dwars afgesproken. En toen... ...om niets sprakeloos... ...tegen over haar nicht te zitten... ...aan het gebrek... ...aan enig ander onderwerp... ...verdelde Liene... ...wat ze zich vast... ...voorgenomen had... ...nooit aan iemand te vertellen. Wist u wel niet... ...zij dus opeens... ...dat er nog Tonettes... ...in ons land waren? De oude dame... ...zag haar verwonderd aan. Hoe weet je dat, meisje? Er is nog een student Tonette... ...antwoordde Liene... ...tewijl ze een kleur kreeg. Een student? Wie heeft u dat verteld? Gisteren kwam ik... ...in de schoolstraat... ...en troep je leidse studenten tegen... ...en ze noemde één van hen... ...Tonette? Onmogelijk... ...en hoe zag hij eruit? Dat weet ik niet... ...antwoordde Liene... ...nog sterker blozend. En je weet zeker dat hij zo heten? Waarom heb je me dat vroeger niet gezegd? Ik heb er niet aan gedacht. En je weet niet? Daar hoorde men...  ...het ratelen van Wielen in de verte. Liene stond op... ...het kon niet anders... ...dan het rijtuig... ...der Riemenis zijn. Haar regenmantel... ...haar rijstasje... ...haar boek... ...alles had ze bij de hand. Nee, haar parasol had ze niet. Weet u mijn parasol ook, Tante? Nee kind... ...die heb je toch beneden gebracht. Ik geloof het wel... ...maar ik zie ze niet. Het rijtuig hield stil voor de deur. De hoofden van Dorothea en Henriette... ...werden door het portier zichtbaar. Heer, nigt, mijn parasol! En Liene zorgt overal waar toch... ...die parasol kon gebleven zijn. En nigt hielp zoeken... ...en de meiden kwamen binnen... ...om haar bijstand te verlenen... ...en de Riemenis wengten... ...dat ze komen zou. Het was hoog tijd... ...als ze de treinig wilde halen. Ze zou dan in Schemels naam... ...maar zonder parasol gaan. Zom helst haar nigt... ...langig en innigrig... ...dan ze ze ooit om helst had. Hij snelde de gang in... ...en de voerder uit... ...en op stoep. Zag ze... ...dat zij haar handschoenen had laten liggen. Ze weepte nog even terug... ...en het eerste wat ze zag... ...was haar parasol in de standaard. En toen zog ze nog even... ...naar haar handschoenen... ...op de plaatsen... ...waar ze niet lagen. Maar die kwamen toch ook terecht... ...en toen... ...kusten zij nigt nog eens... ...en twee minuten later... ...rolde het rijtuig voort. We vrouw de tonnet... ...was op de stoep gekomen... ...en zag het na... ...totdat om de hoek verdwenen was... ...en keerde toen... ...in haar voorkamer terug... ...stil en gedrukt... ...als ze voor altijd... ...van haar nigtje... ...afschijt had genomen. Nu eerst voelde zij... ...hoe veel ze van... ...de gezellige... ...verhoordeke Lina hield... ...en besefte zij... ...hoe zij haar missen zou. En het was toch maar... ...voor een week of drie... ...als Lina eens trouwde. En toen kwamen aan de oude dame... ...haar plannen weer voor de geest... ...en plotseling herinnerden ze zich... ...die laatste mededeling... ...waarvan ze eigenlijk... ...te weinig vernomen had... ...en waardoor zij alleen wist... ...dat er een... ...de tonnet te leiden studeerde. Tenminste... ...dat beweerde Lina. Wie zou het kunnen wezen? Ze ging naar boven... ...naar de zogenaamde bibliotheek... ...en haalde het vrij... ...in Marokkijn gebonden... ...dikke karriëtebevoorschijn... ...waarin haar vader... ...ben ervaardig... ...het gehele geslacht... ...der de tonnets... ...bruntour... ...had ingeschreven... ...met... ...older aanverwandte familie... ...en de afstammelingen... ...in rechte lijn... ...en zijlinieën. Lucie de Tonnet... ...kende die...  ...stamboom half van buiten... ...maar dit was geen reden... ...om hem niet telkens... ...met dezelfde... ...belangstelling te lezen... ...en te raadplegen... ...en nu vooral... ...deed zij... ...met meer aandacht dan ooit. Nu zou vernomen had... ...dat er nog... ...een tonnet in het land was... ...van wie zij nooit had gehoord. Wie kon dat wezen? Haar stamboom... ...gaf haar wel aanleiding... ...tot gissingen... ...maar niet tot enige zekerheid. Er was inderdaad... ...een Charles de Tonnet... ...van wie niets meer... ...vermeld stond... ...dan het geboortejaar. Ze had vroeger zich... ...tevreden gesteld... ...met de gedachte... ...dat die gestorven was. Anders... ...had haar vader... ...zekerdienst... ...veidere levensloop... ...ook al vermeld. Maar nu... ...res het denkbeeld in haar op... ...dat men hem... ...uit het oog had verloren... ...en dat dienst kleinkinderen... ...zeer wel ergens in ons land... ...konden leven. Wat was er met hem gebeurd? Waar wonen die kleinkinderen? Hoe heten zij? Ze besloot... ...nu de geschreven bescheiden... ...het antwoord schuldigbleven... ...de levende mensen... ...zelf te raadplegen. Die student... ...zal wel weten... ...van waar hij kwam... ...wie zijn vader... ...en zijn grootvader was... ...en al was het alleen... ...om haar stamboek in orde te brengen... ...nam Lucie de Tonnet... ... zich vast voor... ...de persoon zelf... ...in verhoord te nemen. Als hij in zijn bloed verantwas... ...een mannelijke... ...de Tonnet. Einde van Hoogstuk 3. Hoogstuk 4 van... ...het testament... ...van mijn voude Tonnet... ...door Gerard Kellig. Deze liep in Vox opname boven tot... ...publieke domein... ...voorgelezen... ...door Anna Simon. De heer Pieter Botwater... ...op reis. 8 dagen na de afreis van... ...Line Ochten... ...kam de hoofdkommingsbotwater... ...op het gewone... ...middaguur... ...bij zijn neef... ...Anastas van Stern. Hij held iets op zijn hart... ...en hoeveel dagen hij er ook over... ...gedacht had... ...om zich van die last te bevrijden. Op het ogenblik... ...dat hij de kamer van zijn neef... ...betrad... ...wist hij nog niet... ...hoe hij het zou aanleggen... ...om deze te vertellen... ...dat hij op reis ging. En met dezelfde spanning... ...zag Anastas... ...het bezoek van zijn neef... ...Pieter tegemoet. Hoe kon hij hem... ...mededelen... ...dat hij op reis ging... ...enrit de andere dag... ...hij hem niet meer... ...kon ontvangen. Hij had het al drie dagen... ...geleden hem willen vertellen. Maar waartoe... ...zou hij zo iets zeggen... ...voordat het volstrekt... ...en onvermijdelijk nodig was. Bovendien... ...als hij aan bodwater... ...zijn voornemende kennig af... ...was deze in staat... ...om onmiddellijk... ...een onderzoek instellen. Hij...  ...de man van zaken... ...die alles wist... ...dat is de ment van... ...Tante de Toonet... ...had het opnieuw bewezen. Zou de andere dag... ...zeker reeds weten... ...dat Anastas plan had... ...om een reisje... ...naar het Schwarzwald te maken. Hij was eindelijk tot... ...de besluit gekomen... ...om er maar niets van te vertellen... ...en zijn neef... ...de volgende ochtend... ...een briefje thuis te zenden... ...met het bericht... ...dat hij voor een dag of wat... ...naar Parijs ging... ...om een conferentie van... ...musici... ...over de diapason... ...bij te wonen... ...en dus voorlopig... ...hij niet ontvangen kon. Maar bodwater... ...zou dat nooit geloven. Zo onverwacht... ...behoeft niemand naar Parijs... ...en zijn plotseling... ...vertrek... ...zou slechts... ...de argwijn van zijn neef... ...opwekken. Hij hoopte nu maar... Wat wist hij natuurlijk niet? Dat aan de bezoeken... ...van de hoofdcommis... ...tijdelijk een einde maakte. Maar er gebeurde niets... ...en op die laatste morgen... ...verscheen Pieter Bodwater... ...als altijd... ...ten kwart over twaalfen... ...en voor kwart over enen... ...moest hij hem... ...mede delen... ...dat hij de volgende dag... ...hem niet wachten kon. Anastaas had het... ...galgemaal van zijn neef... ...goed willen maken... ...door iets lekkers op tafel te brengen. Hij had voor gestoofde... ...nieren gezorgd... ...en voor een moot zalm... ...en met een onnozo gezicht... ...zijde hij... ...mijn juffrouw... ...is aan zalm blijven houden. Ik heb mensen eraf geholpen... ...en nu zullen we maar... ...een glas van die... ...petipel goonje... ...bijdringen... ...die er altijd nog staat... ...als je het goed vindt... ...de minste. Bodwater vond het best... ...maar in zijn hart... ...speedt hem... ...dat Anastas is juffrouw... ...maar niet vroeg... ...aan zalm was blijven houden... ...en zijn neef... ...niet eerder... ...tot de goede weg... ...was teruggekeerd. Nu kon hij... Bodwater... ...er niet meer van profiteren... ...er zat op hete kolen... ...en zijn neef Anastas ook... ...Anastas wilde beginnen... ...kuchten... ...legde zijn servet nedig... ...en zei de... ...morgen zal je misschien... ...ja... ...reken niet te vast op me voor morgen... ...veel de hoofdcommissie hem in de reden... ...ik denk niet... ...dat ik morgen... ...komen zal... ...er is nogal veel werk aan het ministerie... ...het loopt naar de zomervakantie... ...en verschijt aan de ambtenaren... ...gaan dan uit de stad. Ja, zei de Anastas... ...die aan zijn eigen reis dacht... ...dat kan ik me best begrijpen... ...ik denk ook wel eens over... ...om maar uit te gaan. Dwaasheid, antwoorden Pieter... ...bevrees dat zijn neef... ...op het denkbeeld zou komen...  ...om Lina op te gaan zoeken. Al dat op reis gaan... ...is maar geld verteren... ...in armoede. Blijf waar je bent... ...dan heb je het veel rustiger... ...en je houdt je geld... ...in je zak. Daar is iets van aan... ...maar kunnen omstandigheden voorkomen... ...dat men op reis moet gaan... ...bijvoorbeeld als men voor de ene van de reis... ...zaak naar Parijs wordt gezonden. Potwater... ...wie op de muzikus... ...een vorstende blik... ...en hij las op dienst gelaad... ...dat er zoiets voor deze hangende was. Jij moet toch niet naar Parijs? Voeg hij... ...met grote ogen hem aanzienden? Van Stern... ...antwoorden niet... ...maar bepaalde zich... ...om een poos lang... ...toestemmend met het hoofd te knicken. Lang? Dat weet ik zo juist niet... ...dat hangt er vanaf... ...of ik spoedig klaar kom. Ik moet uw conferentie hebben... ...over de diapason. Bij die woorden... ...maar het Anastaas bloedrood. Hij was doodspang... ...dat Pieter... ...hem bijzonder hele vragen zou. Maar Pieter dacht er niet aan. Hij was geheel vervuld... ...met zijn eigen plan... ...en juigde in zijn hart... ...dat hij nieuw prijs kon gaan... ...zonder dat... ...zijn neef er iets van zou bespeuren. Dat treft dan bijzonder goed... ...zijde hij. Ik was juist voornemend... ...de eerste dagen... ...op mijn bureau te blijven... ...en mijn déjeuné... ...van de kok te laten komen. Ik kan de jevrouw zeggen... ...dat ze hier alles klaar zat. Dank je, dank je... ...die last wil ik je niet aan doen. Ik ben er toch al mede verlegen... ...dat ik zo dag aan dag bij je kom. Denk daar aan nooit... ...ik vind het veel te gezellig... ...met ons beide te degeneren. Anastaas vroeg er voor zichzelf erbij... ...dat die gemeenschappelijke déjeuné's... ...niet toch spoedig uitzouden wezen. Als hij met Lina gehuwd was... ...zou hij niet altijd... ...een neef over de vloer willen hebben. En Pieter kon veilig van die déjeuné's... ...voor de toekomst afzien. Als Lina zijn vrouw was... ...zou hij zeer zeker... ...het tussen uur... ...bij deze doorbrengen. De neven... ...bleven nog een poos samen. Ze waren nu hartelijker... ...voor hoekander dan ooit. Beiden wilden bij voorbaard... ...de indruk goedmaken... ...die op de ander... ...het bericht... ...teweeg zou brengen... ...dat hij met de erf genaam... ...van tante... ...de tonet was verloofd... ...en die conferentie te Parijs... ...en dat werk aan het ministerie... ...zeg zijn voorwenzel waren geweest... ...om de reis naar het Zwartswald...  ...voor de ander verborgen te houden. Dat Pieter... ...eraan dacht... ...Lina ochtend te huwen... ...was in de ogen van aan de staas... ...even ongeruimd... ...als zijn eigen huurlijk... ...met dat nichtje... ...ongeruimd was... ...in de ogen van Pieter Botwater. De gewone tijd van Scheiden... ...werd door Beiden... ...overschreden. Ze hadden ook geen van beide haast. Botwater had zijn werk... ...zover in orde... ...dat hij nog slechts... ...op zijn bureau behoeft te wezen... ...om afscheid te nemen. En van Stern... ...had zijn laatste les gegeven... ...om die middag te kunnen pakken. Zeker als je dan... ...bij je plan blijft... ...plezier gerijs. Wantzelfde... ...antwoorden van Stern... ...gedachteloos. Wat belief... ...voegde Amtenaar... ...enigszins verschrik... ...og... ...ik meen... ...veel genoegen. Ja... ...dat zal niet veel wezen. Hij nam de hoofd... ...Amtenaar... ...met een genadig lachje. Tot weerdienst... ...we horen wel iets... ...van ookandig. Zeker... ...bonjour... ...en zo duit er ookandig... ...nogmaals de hand. Zo hevig... ...en hartelijk... ...als ze ten jaren... ...niet gedaan hadden. Het is nogal wel afgelopen... ...spakt de muzikus bij zichzelf. Zie zo, dat is een pak van mijn hart. Doe de koffer maar in orde gebracht. Hij begaf zich naar zijn slaapkamer... ...en tot etenstijd... ...was hij met pakken bezig. En de avond... ...bracht hij bij een familie door... ...in het gezalig gevoel... ...dat de andere dag... ...geen lessen hem wachten. Geen verdiensten dus ook. Maar die werden ook onnodig. Als Lina hem tot man aan nam... ...was hij voor zijn... ...ganse leven... ...van zorg en beveit. De schulden... ...die hij nog achter liet... ...zouden dan wel betaald worden... ...even als het reis geldt... ...dat een gefortineerder vriend... ...zonder azerlen... ...hem had voorgeschoten... ...want geld lenen... ...aan aan het staas van sterren... ...kon geen kwaad. Dan tot het tonnet... ...was er goed voor. De heer Pieter Botwater... ...begaf zich... ...voor ons gewoonte... ...na afloop van z'n innee... ...naar zijn kamers. Hij had zeer weinig te pakken... ...als man van orde... ...en regel... ...leg alles voor de hand. Ook voor Duits geld... ...had hij gezorgd. Zijn bankier... ...die een klein kapitaaltje... ...van de ambtenaar... ...onder zijn berusting had... ...verschafd het hem dadelijk. Er was echter een andere zaak... ...die hem bezig hield... ...en niet op de aangenaamste wijze. Toen hij zijn jas verwisselt had... ...met zijn chamberkloak... ...en zich aan zijn tafel had neergezet... ...kreeg hun statig... ...minsam gelaat... ...een geheel andere plooi. Zijn voorhoofd rimpelde zich... ...zijn onderlip hing.  Zijn oogleden... ...bedekten half de ogen... ...die staarend gericht waren... ...op de boek... ...dat hij voor zich had liggen... ...en waarin hij hard op... ...begon te lezen. Nu en dan... ...het woordenboek raadpleegende. De heer Pieter Bodwater... ...had zijn leven aan zaken gegeven. Aan andere talen dan Frans... ...had hij nooit gedaan... ...en nu hij naar Duitsland ging... ...als hij toch verplicht... ...zoveel Duits te kennen... ...dat hij de plaats... ...zijn er bestemmen kon bereiken. In zijn jeugd... ...had hij natuurlijk Duits geleerd... ...maar wat hij ervan kende... ...zat er zo dun op... ...dat hij noodzakelijk... ...zich weder op de hoogte moest stellen. Met dat tool... ...had hij... ...zodra zijn reis... ...naar Kriesbach vaststond... ...zich aan de studie van het Duits gewijd. Op veertig jaar geleefdheid... ...gaat het zo gemakkelijk... ...meer een vreemde taal te leren... ...en Pieter Bodwater... ...koste het meer inspanning... ...dan menig officieel rapport... ...en menig ingewikkelde memorie... ...om zich het Duits zo eigen te maken... ...dat men hem niet zou uitlachen. Deze laatste avond... ...zou hij nog eens duchtig repeteren... ...en hij begon zijn gehele reis... ...te volgen van het station af... ...waar hij een kaartje nam... ...tot het hotel... ...waar hij bij het na bed gaan... ...aan de Kellnerzijde... ...hoe laat hij moest gehoepen worden. Het ging tamelijk wel... ...als er maar geen onverhoedse... ...gebeurtenissen tussen beide kwamen. Als een spoorweg... ...ongeluk hem trof... ...en hij in een hospital werd gebracht... ...zou zijn Duits hem zeker... ...in de steek laten. Die gedachten... ...aan een spoorweg... ...ongeluk... ...was de vergeven... ...in de man... ...die nooit op reis was geweest... ...en de mogelijkheid... ...dat juist hem... ...zoiets overkomen zou... ...was niet weg de cijferen. Voorzichtigheidshalve... ...maakt hij dan ook... ...alvorend zich ter rusten te begeven... ...enige beschikkingen... ...en benoemde hij zijn neef... ...aan de staas van Stern... ...tot zijn universeel erf genaan. Doen hij dit... ...in zijn schrijflesenaar... ...had geborgen... ...schreef hij duidelijk... ...op een stuk stevig papier... ...wie... ...en wat hij was... ...waar hij woonde... ...en dan wie men bericht moest... ...zenden... ...bij voorkomend ongeval. Alles in het Duits... ...en zo hij dan misschien... ...tijdens zijn leven... ...niet best met de taal terecht kon. Na zijn dood... ...zal men uit de papieren... ...welke hij er bij zich had... ...toch zien... ...dat hij zeer goed ermeden... ...kon omgaan. Om het niet te vergeten... ...stak hij het veel papier... ...in een ongesloten couvert... ...nu reeds...  ...in de borstzak... ...van zijn zwarte rok. Want het spreekt vanzelf... ...dat botwater... ...in zijn zwarte rok op reis ging. Van de ziejasjes... ...waar hij niet van zijn gading... ...en strookten ook niet... ...met het doel... ...zij naar onderneming. Ten elf uren... ...was hij de andere morgen... ...aan het station... ...van de Rheinspoorweg. Waar hij met een trein vrocken... ...dan had hij het genoegen kunnen smaken... ...de reis te doen... ...met zijn neef aan de staas. Deze behoefte zich niet... ...voor te bereiden op zijn tocht. Hij was in zijn studie jaren... ...lang genoeg... ...in de reesten... ...Lipzig... ...en Hannover geweest... ...om zijn Duits... ...voorkomen meester te zijn. En hij zag er dan ook... ...vol strek niet tegenop... ...en toch je te maken... ...naar het trotswalt. Aan het spoorweg ongelukken... ...dacht hij niet. Hij was meer vervuld... ...met het doel zelf van zijn reis. Zij Negieline... ...kende hij slechts van aanzien. Enkele keren... ...had hij ontmoet... ...maar nooit in het huis zijn er tante. Anstaas... ...wielde de schijn niet hebben... ...dat hij erg vind is te naliep. Al zou hij zijn volstrekt niet versmaden... ...en vermeed daarom... ...het huis van mevrouw de tonet. Maar juist deze verhouding... ...zou bevorderlijk zijn... ...aan de bereiking van zijn doel. Hij zou voor Lina... ...nagenoog... ...een vreemde wezen. En een vreemde... ...maakt op een dame... ...altijd meer indruk... ...dan een bekende. Hij zou een debat plaats... ...als gevierd muzikers... ...schitteren... ...een muzikale... ...svareeggeven... ...die zijn altijd welkom... ...als debatgasten... ...kostenloos... ...ze genieten kunnen. Men zou hem... ...vetteren... ...misschien wel boekketten... ...en kransen aanbieden. Er per stonden wel middelen... ...om die te bekomen. Daarvoor... ...had Anstaas... ...de zaken van... ...ten naarbij gezien. En dat eenvoudige... ...nichtje... ...zou er zeer mee... ...de vereerd zijn... ...als de gevierde kunstenaar... ...haar... ...boven alle anderen... ...zijn muzikale triompf... ...zou hem de weg openen... ...om ook... ...over het hart van... ...Lina... ...de zegenpralen. Storm in their hand... ...zou hij de vesting... ...veroveren. Wat zou Melis stook opzien... ...als zij ook kandig... ...weden ontmoeten... ...en hij hem... ...kon mededelen... ...dat Lina... ...ochten... ...de erf genamen van... ...dat de tonet... ...verloofd was... ...verloofd met hem... ...Anastaas van Sterren. Die droom... ...bezielde hem... ...toen hij... ...de volgende morgen... ...tijdig naar het station... ...een plaats had gevonden. De viol... ...die dit sleutel zou zijn... ...tot zijn huwelijk... ...en de erfenis van... ...Tante Tonet. Anastaas nam zijn weg... ...over Keulen...  ...en toen hij daar was... ...kon hij de verzoeking... ...niet weer staan... ...om een oud vriend op te zoeken. Deze... ...bracht hem bij... ...andere musicie... ...en van Sterren... ...kwam in een stemming... ...om zijn gehele huwelijksplan... ...maar op zij te zetten... ...en weder jong te worden... ...en voor de muziek te leven. Ongelukkige wijze... ...had hij... ...eigen zijn gewoonte in... ...voor de toekomst gezorgd... ...en aan het stationzijnde... ...zijn koffer... ...naar Heidelberg toen expediëren. Hij was dus wel gedwongen... ...de tocht voor te zetten. Maar toen hij... ...in de nachttrein... ...had plaatsgenomen... ...preest hij zichzelf... ...en dat hij zo standvastig... ...bij zijn bloedsluit... ...was gebleven... ...en niet toegegeven had... ...aan de opwelling... ...van een ogenblik. Dat hij dit aan zijn koffer... ...te dranken had... ...erkende hij echter niet. Maar te Heidelberg... ...onmoed hij... ...veer andere vrienden... ...van voorheen... ...en ditmaal... ...redden zijn koffer... ...hem niet. Pieter Bodwater... ...had geen vrienden in Keunen. Het was hem veel eer... ...of hij er slechts vijanden had. Want toen hij zo... ...temidden... ...van al die Duitsers... ...zicht bevond... ...en zelfs het kleinste kind... ...en de meest... ...havenloze kerel... ...Duitse spraken... ...gevoelde hij zich... ...niet op zijn gemak. Hij dacht er te begrijpen... ...wat die mensen... ...met elkaar er spraken. Maar het was zeker... ...een ander Duits... ...wat men in Holland leert. Er was geen touw aan vast te maken... ...en zelfs de conducteur... ...die hem zijn billet vroeg... ...begeep hij het er nou ernoot. Hoe meer moeilijkheid er onder vond... ...hoe aangenamer het hem... ...in zekere zin was. Diezelfde moeilijkheid toch... ...zou Lina ondervinden. En wat zou het voor haar... ...den zo genot wezen... ...om weder haar eigen taal te kunnen spreken? En wat zouden ze vertrouwelijk... ...en gezellig met elkaar wezen? En in zo'n vertrouwelijk ogenblik... ...zou hij de kans... ...waarnemen... ...om haar voor altijd... ...aanzicht te verbinden? Het was oudig... ...maar Lina was toch ook... ...meerweerjarig. En hij had een zeer respectabele... ...betrekking... ...en verkeerde in de beste kringen. Tenminste, ze stonden vorm open. Wanneer hij... ...eenmaal in de bezit zou wezen... ...van Tantes Vortuin... ...zou hij zijn vrouw... ...overal brengen... ...en zelf recepieren. En zeker... ...zou hij dan... ...referendaris worden... ...en bij de eerste gelegenheid... ...de Nederlandse leeuw krijgen. Hij zou in de wereld schitteren... ...wanneer hij... ...aan zijn maatschappelijke... ...positie... ...Vortuin paarden. Maar dat Vortuin was onmisbaar... ...en het zou hem nu ook niet ontgaan.  Het offer dat hij bracht... ...was zo groot... ...dat het... ...naar zijn vaste overtuiging... ...notzakelijk leiden moest... ...dot het verwerven van datgene... ...maar voor hij het bestemde. Mijn gaat niet naar... ...het stroomgebied van Donau en Rijn... ...zoals zijn bedecker hem leerde... ...zonder het loon te ontvangen... ...voor hetgene hij zich daarvoor getrooste. Mijn trotseert niet... ...de gevaren van een dagelange... ...spoorwegreis. Mijn drinkt niet door... ...in de schuilhoeken... ...van het trotswald. Dat botwater zich voorstelde... ...als een natuur... ...die een inktpot... ...was gedompot. Zonder het doel te bereiken... ...waarvoor men zijn tijd... ...zijn vrijheid... ...en zijn leven zelfs... ...veil heeft. Botwater... ...spoorde langs de Rijn... ...en of schoon hij... ...erkennen moest... ...dat het uitzicht... ...uit het portierraampje... ...wel aardig was. Lette hij er niet zo bijzonder op. Hij had meer gevoel... ...voor de gevaren... ...die aan het duizeling... ...wekkende snelheid... ...verbonden waren... ...en bij de minste verdachte... ...schudding van de wagen... ...dacht hij aan ontsporing. In een tunnel... ...heelte hij zijn ogen dicht... ...en zijn hart vast... ...en haalde bijna geen adem... ...voor men wederde... ...de open lucht zag. Hij vond het onverantwoordelijk... ...van een goeverdement... ...dat het zulke... ...waagstukken... ...vooroorloofden... ...en prezen... ...in de Hollandse regering... ...dat deze geen tunnels... ...op de spoorwegen... ...gedoogde. Het was roekeloos. In Darmstad... ...had hij het einddoel... ...van zijn reis... ...voor het eerste dag bereikt. Het vooruitzicht... ...dat hij eindelijk in... ...zou ophouden... ...in een spoortrain te zitten... ...lachtte hem wel aan. Maar hij besefte tegelijk... ...dat Tans... ...zijn kennis van het Duits... ...op de proef zou worden gesteld. Hij was nu... ...ganst alleen... ...in de vreemde. Beedekker... ...had hem zijn hotel... ...aan de hand gedaan. Darmstad de Hof... ...onvolprezen Beedekker... ...wat maakte hij... ...de reizigers gemakkelijk? Uit het station komende... ...hoorde hij de naam... ...reetshoepen? Hij zette zich... ...in de Omnibus... ...naar het hotel... ...en noemde het nog eens... ...zoduits mogelijk... ...en de conducteur... ...verstond hem perfect. Hij had dus... ...niet vernietst Duits geleerd. In het hotel gekomen... ...begrepen hem ook... ...tor stond... ...toen hij een kamer vroeg. En toen de Kellner... ...hem ontmerkzaam maakte... ...op het bestaan... ...van een spijzenzaal... ...vatte hij... ...die mededeling ook onmiddelijk. Duits was toch geen... ...hekse taal. In de eetzaal... ...maar hij zich neerzette... ...naar een ogenblik... ...op zijn kamer te hebben doorgebracht... ...kreeg hij dadelijk wat hij vroeg. Nee, eigenlijk niet wat hij vroeg... ...maar toch iets... ...en iets wat nog beter was.  Hij had een halbe kippen gevraagd... ...en kreeg een kalscarbonade... ...maar het kon wel zijn... ...dat men zich in de keuken vergist had... ...en daar hij niet van twisten hield... ...had hij zich de carbonade... ...maar laten aanleuen. Ze was dan ook uitstekend... ...voor iemand die niet gedineerd heeft... ...en de wijn was ook voortreffelijk... ...voor de reiziger... ...die al vier uur lang dorst had gehad. En het is of men... ...Duitse wijn drinkende... ...ook de Duitse taal meermachtig wordt. Althans, zonder zich te vergissen... ...en te bewijzen dat hij Duits kende... ...voegde de heer Pieter Bodwater... ...de kelner bij het heen gaan nog toe... ...in antwoord op dienst zwijgende buiging. Schlaver woel. Bij het ontbijt... ...had hij even min enige last van de taal... ...en nu hij het zo flink... ...dot darmstad gebracht had... ...twijvelde hij er niet aan... ...of hij dat ook wel... ...tot Griesbach brengen. Eigenlijk... ...had hij zich al die moeite... ...en niet behoeven te geven... ...om Duits te leren. Hij wist er veel meer van... ...dan men nodig had op reis. Aan het station... ...aarzelde de bureaulist geen ogenblik... ...om hem een plaatsbeljet... ...naar Baden Baden te geven... ...en de conducteur... ...opende voor hem dadelijk... ...een tweede klasse... ...Rocoupé. Bodwater voelde zich al zo thuis... ...of hij zijn gansen leven... ...in Duitsland was geweest. Met voorkomen gerecht vaardigd zelfvertrouwen... ...zat hij door het portieraam... ...naar het landschap te kijken... ...dat hij door sneed... ...en hij was nu ook veel gerustig... ...maar kon veilig per spoor reizen. Gisteren... ...had hij het nog de hele dag gedaan... ...en zonder de minste storing... ...of zwem van een ongeluk. Garnen... ...had hij dit tot geruststelling... ...van zijn medereizigers gezegd... ...maar... ...maar wat behoeft hij zich... ...in de zaken van andere te mengen? Toch kon hij niet nalaten... ...bij zichzelf... ...de volzinsamen te stellen. U behoeft niet bang te zijn. Er is volstrekt geen gevaar. Ik heb gisteren de hele dag... ...in de trein gezeten... ...zonder een ongeluk te krijgen... ...en we zijn toen ook... ...ten ons door gegaan. De volzin kwam er... ...maar niet de gelegenheid... ...om hem uit te spreken... ...en telkens... ...kwamen er andere mensen... ...behalve de twee Engelsen... ...die... ...elk in een hoek van de coupé gedrukt... ...zichten tijd korten... ...met slapen... ...het raadplegen hun aantekeningen... ...en het doorlezen van brieven. Pieter Bodwater dacht bij zichzelf... ...dat... ...al kende hij ook nog zo goed Duits...  ...niet... ...onaangenaam zou wezen... ...als er eens... ...een Hollander... ...in de trein kwam. Want het mocht wezen... ...hoe het wilde... ...hij was toch... ...een paar honderd uren van huis... ...te midden van... ...wild vreemde mensen... ...en als hij nu en dan... ...naar hun gesprek luisterde... ...hij wilde niet onbescheiden zijn... ...en luisterde dus... ...in de regel niet... ...besefde hij toch... ...ondanks zijn overtuiging... ...dat Duits... ...geen hekcentaal was... ...dat hij... ...nagenoog niets van... ...han verstand. Waren zeker van het Platteland? Daar verstaat men... ...in zijn eigen land... ...zelfs de mensen niet. De grote moeilijkheid... ...was nu nog maar... ...om te oppen nou... ...te komen. Hij moest... ...te appenweiler... ...uitstijgen. Maar dan... ...hoe zou hij de trein vinden? De kuisroe... ...waar hij een uur... ...aan het station bleef... ...had hij getracht... ...in het Frans... ...enige inlichtingen te vragen. Maar de mensen... ...zijn daar geducht dom. Niemand verstond een woord Frans. Als hij... ...teens waagde... ...in de trein... ...tot een medereiziger te wenden. Maar wie weet... ...in wie het handen hij dan vallen zou? Er waren zoveel... ...voorbeelden... ...van eerstzame reizigers... ...die in spoorwegkoepes... ...vermoord werden. En mogelijk... ... waren al die mensen... ...die hem omringden... ...maar leden van zulke benden. Ze zagen er wel niet... ...verdacht uit... ...maar juist dit... ...verhoogte de waarschijnlijkheid. Een schurk... ...neemt altijd... ...het voorkomen aan... ...van een eerlijk man. En een dieve bende... ...zou slechte zaken doen... ...als men ter stomp... ...bemerkte... ...dat ze een bende vormden. Hij besloot... ...daarom te wachten... ...dot een nieuwe reiziger... ...in de trein kwam. Die zou waarschijnlijk niet... ...tot de bende behoeren. En als hij binnen... ...zij bereikt kwam... ...zou hij hem vragen... ...hoe kwam... ...en te appenwijlig... ...de trein erop... ...en nou vinden. Hij herhalde... ...die volzin... ...enige malen... ...bij zichzelf... ...en het geluk diende hem. Op een... ...daartussen stations... ...steeg een herende... ...koepé... ...die zich recht tegenover... ...de gezicht had. Grote blauwe ogen... ...en een volle... ...blonde baart... ...en knevel. Als hij eens Frans sprak... ...Botwater nam de proef... ...maar de vreemdeling... ...haalde even de schouders op. Toen voor hij hem... ...mijn her... ...kan mannen... ...zoek... ...en appenwijlig... ...vinden. De vreemdeling... ...zag hem... ...met zijn sympathieke... ...blauwe ogen aan... ...en uit zijn... ...volle... ...blonde knevel... ...klonken wel luidend... ...ja. Botwater wilde nog iets vragen... ...maar dat ging zo spoedig niet. En voordat hij ermeden gereed was... ...had de nieuw aangekomenen... ...een courant uit zijn zak gehaald... 