Schetsen uit Amerika | Charles Dickens | Travel & Geography | Talkingbook | Dutch | 3/14
Deel zes van Schetsen uit Amerika door Charles Dickens. Deze LibriVox-opname is vrij van hoteursrechten, opname door Marcel Koenders, hoofdstuk, 3C, Boston, deel drie. In vorige verslagen is er gewach van gemaakt dat zij verschillende graden van verstand in anderen weten onderscheiden en dat het niet lang duurde of ze behandelde een nieuweling, bijna met verachting toen zij na een dag of acht ontdekte hoe zwak van verstand deze was. Deze onbemindelijke zij van haar karakter heeft zich in de loop van verleden jaar sterker ontwikkeld. Zo koos zij de kinderen tot haar vriendinnen en kameraden die verstandig zijn en het best met haar kunnen praten. En duidelijk blijkt het dat zij er een hekel aan heeft om met minder ontwikkelde om te gaan, tenzij ze jawaarlijk zo bestaat ze, de zodanigen kan utiliseren, iets waar ze klaarblijkelijk alles behalve vies van is. Zij profiteert van hen en laat zich door hen bedienen op een manier als ze maar al te goed weet dat ze van anderen niet gedaan zou kunnen krijgen. Kortom op alle handenwijzen verraad ze haar saxiesbloed. Het doet haar genoegen als andere kinderen opgemerkt en geliefkoosd worden door de onderwijzers en door hen waar zij ontzach voor heeft. Maar dit mag niet over de kervstok lopen of ze wordt jaloers, zij verlangt haar deel te hebben. Een deel dat zoal niet het levendeel in alle gevallen het grootste deel is en krijgt zij dat niet, dan zegt ze, mijn moeder zal me lief hebben. De zucht tot nabootsing is in haar zo sterk dat ze haar tot dadend verleidt die haar zelf ten ene malen onbegrijpelijk moeten zijn. En haar dan ook geen ander genoegen kunnen verschaffen dan het voldoen van een innerlijke aandrang. Zo heeft men haar een half uur lang zintellen met een boek voor haar van het gezichtsvermogen beroefde ogen. Dan bewoog zij haar lippen, gelijk ze dat van zien de mensen gemerkt had. Wanneer die lezen? Op zekere dag beweerden zij dat haar pop ziek was. Al de bewegingen deed zij na, die men gewoondelijk doet als men een zieke oppast en een drankje ingeeft. Daarna legde zij haar pop voorzichtig te bed, zorgde voor een fles met heetwater aan haar voeten en lachte al die tijd dat het schaterde.  Toen ik thuis kwam, liet ze mij geen rust, of ik moest, de zieke eens op gaan zoeken en haar pols voelen. En toen ik haar zei, dat men de patiënt, een Spaanse vlieg op de rug moest leggen, scheen zij erg in haar schik te wezen en gelden het uit van de pret. Zij heeft een sterk gemeenschapsgevoel. Trouwens, haar affectieën zijn over het algemeen sterk, zeer sterk. Zit ze bijvoorbeeld naast één, haar vriendinnetjes te werken of te leren. Ieder ogenblik breekt ze haar taak af om zo'n vriendinnetje te omhelzen en te kussen en dat zo teer, zo vuurig, dat men ervan ontroert als men het ziet. Is ze alleen, dan houdt ze zichzelf bezig en schijnt wel verre van zich te vervelen, in tegendeel, erg in haar schik. En zo sterk schijnt de natuurlijke trek om al tans de schijn aan te nemen van te spreken dat ze in de vingertaal zelfs een alleen spraak houdt, hoe langzaam en vervelend dit ook mogen zijn. Maar alleen dan, wanneer ze in haar eentje is, is ze bedaard, want merkt ze dat iemand in haar nabijheid is, dan heeft ze rust nog duur, totdat ze dicht naast hen kan zitten, hun hand vast kan houden en door middel van tekens met hen spreken kan. Wat haar verstand betreft, is het niet onaardig, een onverzaderbare dorscht naar kennis en een vlugbegrip van de verhouding der dingen, bij haar op te merken. En wat haar zedelig karakter aangaat, biedt het waarlijk een schoon schoospel aan. Haar bestendige blij moedigheid, haar levenslust, haar ruimhartige liefde, haar gul vertrouwen, haar medeleinend gevoel, haar nauwgezetheid, haar waarheid liefendheid en hoopvol vertrouwen gade te slaan. Ziet daar enige fragmenten uit de eenvoudige, maar hoogst belangrijke en leerrijke geschiedenis van Laura Bridgeman. De naam van haar grote weldoener en vriend die ze schrijft is Dr. Ho. Ik hoop en geloof dat er niet veel personen zijn die na het lezen van dit uittreksel die naam ooit met onverschilligheid kunnen horen. Sinds het verslag waar ik zo even één en ander uit aangehaald heb, heeft Dr. Ho een vervolg daarop uitgegeven. Daarin vindt men de beschrijving hoe zij gedurende de volgende 12 maanden naar het verstandelijke is vooruit gegaan. Een beschrijving die haar kleine geschiedenis tot aan het einde van verleden jaar om vat.  Het is zeer opmerkelijk dat evenals wij in onze droom spreken en denkbildige gesprekkend voeren waarin wij, en voor onszelfen, en voor de schimmenspreken die ons in de nachtelijke visionen verschijnen, zo ook zij die over geen woorden kan beschikken in haar slaap, haar vinger al verbed gebruikt en men heeft het nagegaan dat als een onrustige nacht doorbrengt en zwaar dromt, zij haar gedachten op een onregelmatige en verwarde wijze op haar vingers uitdrukt. Precies zoals wij ze onder gelijke omstandigheden onduidelijk zouden mompelen. Ik bladerde haar dagboek door en bevond dat het met een mooie, leesbare, vaste handgeschreven was en uitgedrukt in woorden die men zonder enige verklaring heel goed kon verstaan. Toen ik mijn verlangen te kennen gaf, haar nog eens te zien schrijven, verzocht de onderwijzer die naast haar zat, haar in hun taal, om een keer of drie haar naam op een stukje papier te zetten. Bij die gelegenheid merkte ik dat zij onder het schrijven altijd met haar linkerhand de rechter waarmee zij natuurlijk de pen vasthield aanraakte en volgde. Geen regel stond on-effen of scheef, maar ze schreef recht en los. Tot nog toe had zij er niets van gemerkt of er bezoekers waren of niet, maar nauwelijks had zij haar hand in die van de mij vergezellende heer gelegd of onmiddellijk drukte zij dienstnaam op de palem van haar hand uit. Het zintuig van haar gevoel is nu dan ook zo fijn dat als zij maar eens met iemand in aanraking geweest is, zij hem of haar herkent. Het komt er bijna niet op aan, hoe lang er sinds die tijd verlopen is. Zo geloof ik dat deze heer maar Zelden in haar gezelschap geweest is. Haarzeker in etterlijke maanden niet gezien heeft. Mijn hand duwde ze dadelijk terug, gelijk zij dat met iedere hand doet die haar onbekend is. Maar mijn vrouw's hand hield zij met kennelijk plezier vast, kustte haar en onderzocht haar kleding met de nieuwsgierigheid en belangstelling van een meisje. Zij was opgeruimd en vrolijk en legde in haar omgang met haar onderwijzer veel onschuldige dartelheid aan de dag. Was men er altijd met getuigen van, hoe blij zij was bij de herkenning van één haarige liefde makkertjes, ook een blind meisje die stilletjes en op haar beurt niet minder in haar schik over de verrassing naast haar ging zitten.  O, zo'n toneel zou men niet licht vergeten. Evenals dit bij andere onbeduidende gelegenheden een keer of drie in de loop van mijn bezoek plaatsvond, ontlockte haar dit een rouwgeluid, dat vrij onaan genaam was voor het gehoorg. Maar raakte haar onderwijzeres haar lippen aan, dan hield zij onmiddellijk op en omhelstde haar lachend en hartelijk. De voren was ik in een andere kamer geweest, waar tal van blinde jongens aan het klouteren en schommelen waren of zich met andere spelletjes vermaakten. Toen wij binnenkwamen, riepen zij allen de ondermeester die met ons mee ging toe. Kijk er eens naar mij, meester hart. Ocht toe, meester hart, kijk er eens naar mij. Ik denk dat ze zelfs hiermee een angster verlangen dat hun toestand eigen is, wilden te kennen geven, dat de kleine bewijzen hun afvluchtheid toch gezien mochten worden. Onder hen bevond zich een kleine schalk van een jongen die zich op zijn eigen houtje met een gymnastische oefening onledig hield, waarbij zijn armen en borst in het spel waren, iets waar hij veel pret in had. Vooral als hij bij het uitsteken van zijn rechterarm deze in aanraking bracht met een andere jongen. Evenals Laura Bridgeman was dit jonge kind doofston en blind. Dr. Haus verslag van het eerste onderwijs van deze kwekeling is zo aandoenlijk en staat zo inig in verband met Laura zelfen dat ik de verzoeking niet weer staan kan ook daar een beknopt uittreksel van mee te delen. Vooraan moet ik zeggen dat de arme jongen Olivier Kessel heet. Dat hij dertien jaar is en tot op de leeftijd van drie jaar en vier maanden in het volle bezit van al zijn vermogens was. Toen werd hij door de scharlaken koorts aangetast en wel met het vreselijke gevolg dat hij in vier weken doof en een week of wat daarna blind en in zes maanden stom werd. Zijn leedgevoel over het gemis van het laatst vermelde zintuig legde hij hierdoor aan de dag dat hij dikwijls de lippen van andere personen bevoelde als zij aan het spreken waren en dan zijn hand aan zijn eigen lippen bracht als om zigger van te vergewissen dat ze ook bij hem op de rechte plaats zaten. Zijn dorst naar kennis, zei Dr. 