Reis om de Wereld in 80 Dagen | Jules Verne | Action & Adventure Fiction | Sound Book | Dutch | 3/5
Deel zes van De Reis om de Wereld in Tachtig Dagen. Deze LibriVox-opname behoort tot het publieke domein. Opname door Bart De Leel. De Reis om de Wereld in Tachtig Dagen door Jules Verne vertelt door Gerard Kellig. Zesdiende hoofdstuk, waarin fixen doet voorkomen, niets te weten van de zaken waarover men hem spreekt. De Ren Goon, een de mailboten van de P&O-company, die de Chinese en Japanse zeeën bevaart, even naar de demogoria in snelheid, maar niet in goede inrichting. Mevrouw Aouda had hier dan ook niet zo'n goede plaats bekomen, als volk wel gewenst had. Maar het was slechts een tocht van elf of twaalf dagen en de jeugdige vrouw was geen lastige reisgezellin. Gedurende de eerste dagen van deze overtocht maakte Aouda naderkennis met volk. Bij ouke gelegenheid betoonden zij hem de grootste dankbaarheid. De vlegmatieke gentleman hoorde haar, althans augenschijnlijk, met de meeste kampte aan zonder dat enige woord of gebaar de minste aandoening verriet. Hij zorgde altijd dat het de jonge vrouw aan niets ontbrak. Op bepaalde uren kwam hij bij haar, zo niet om tot haar te spreken, dan toch om naar haar te luisteren. Hij nam jegens haar de grootste beleeftijd in acht, maar met het bevallige en wektuigelijke van een automaat wiens bewegingen geheel voor dit doel waren ingericht. Mevrouw Aouda wist niet wat ze ervan denken moest, maar het Paspartout had haar enigszins ingelicht omtrend het zondelijke karakter van zijn meester. Hij vertelde haar ook welke wedderschap deze de reis om de wereld te dit maken. Mevrouw Aouda had er om geglimmd lacht, maar in elk geval had zij haar leven aan hem te danken en haar redder kon in haar achteren niet daden, daar zij hem steeds door de ogen haar dankbaarheid zag. Mevrouw Aouda bevestigde het verhaal dat de hinduze gids van haar teurige geschiedenis gedaan had. Zij behoorde inderdaad tot het ras dat het de eerste plaats inneemt onder de indische volkstammen. Vele paarsische hoofden hebben grote zaken in Indië in de kattoenhandel gedaan. Eén van hen, Sir James G. Boy, was door het Engelse Goeverdement tot de aarderstand verheven en mevrouw Aouda was familie van deze rijke koopman die te bombeewoonde. Ze was zelfs een nicht van Sir G. Boy, de achtbare G. Jeep, die zij te Hong Kong hoopt te aantreffen.  Zou zij bij hem een toefloedsoord en hulp vinden? Ze was er niet zeker van. Op deze twijfel antwoordde volk dat zij zich daarover niet ongerust moest maken en dat alles zich wel schikken zou. Dit was altijd zijn laatste woord. Begreep de jonge vrouw dit raadselachtige woord, wie zal het zeggen? Altijd vestelde zij op volk haar grote ogen vochtig als de heilige beren van de Himalaya. Maar de onhandelbare volk, nog geslotener dan ooit, scheen de man niet om zich in dit meer te werpen. Het eerste gedeelte van de overtocht met de Rengoon had plaats onder de gunstigste omstandigheden. Het weer was kalm en dit gehele gedeelte van de onmetelijke bij, welke de zeelieden de Golf van Megalen noemen, was zeer ten voordelen van de snelheid termielboot. Weldra was de Rengoon in het gezicht van de grote Anderman-achtige berg de saddle-piek, welke een hoogte heeft van 2400 voet en tot signaal strekt voor de schepen. Men volgde de kust op kortere afstand, maar de wilde papu was, die het eiland bewonen, vertonen zich niet. Die volkstand staat op het laagste standpunt van beschaving, maar men pleegt onrecht wanneer men hen onder de menseneters rang schikt. Het panorama dat deze eilanden opleverden was prachtig. Onmetelijke bossen van palmbomen, aarders, pambous, muskaatbomen, tiks, jatibomen, reuzachtige slingerplanten en varen, bedekte de voorgrond, terwijl de achtergrond gevormd werd door de bevallige lijnen van het gebergte. Langs de kust weemelden het van oeverzwaluwen weer nesten eetbaar zijn en een gediefkost gerecht uitmaken in het Hemelse Rijk. Maar dit landschap voor afwisseling dat de Andermanische eilanden opleveren was spoedig voorbij en de Rengoon naderde snel de straat van Malacca, waardoor men in de Chinese zee komt. Wat deed gedurende deze overtocht de inspecteur Vicks, die zo ongelukkig was meegesleept op de reis om de wereld. Bij het vertrek uit Kalkutta had hij zich op de Rengoon kunnen begreven, zonder door paspartouten worden opgemerkt en hij hoopte verborgen te blijven totdat de Meelboot Hongkong zou hebben bereikt. Het zou hem dan ook inderdaad moeilijk zijn gevallen om de oorzaak te verklaren waarom hij zich aan boord bevond, zonder de achterdocht te wekken van paspartout, die hem nog te bombaywaande. Bij de omstandigheden bracht het mede dat hij de kennis met volksbediende vernieuwde. Al de hoop van de inspecteur van politie was stans op één punt van de wereld gevestigd, op Hongkong.  Daar moest hij de dief vatten of deze ontsnapte hem voor altijd. Hongkong was dan ook het laatste Engelse grondgebied op de gehele reis. Was men dit voorbij dan zou China, Japan of Amerika een veilig toevluchtsoort voor volk opleveren. Wanneer heette Hongkong eindelijk het bevel tot inhegtenisneeming vond, dat hem ongetwijfeld nagezonden was, dan zou viks de heer volk arresteren en hem aan de politie al daarover leveren. Maar na Hongkong was een mandaat tot inhegtenisneeming niet meer voldoende. Dan zou er een acte van uitlevering nodig zijn. Dit ging met allerlei oponthoud, vertraging en hinderpaden gepaard, waarvan de schulk gebruik zou maken om tenslotte toch te ontkomen. Missluchte al zo zijn poging te Hongkong, dan was het hoogst moeilijk, zo niet ondoenlijk, om zich van hem meestig te maken. Al zo dacht Vicks onophoudelijk bij zichzelf de lange uren die hij in zijn hut doorbracht. Al zo zal de volmacht te Hongkong zijn en dan neem ik me wel aan de gevangen, of ze zal er niet wezen en dan moet ik hem noodzaken daar te blijven. Mijn poging zijn missluchte Bombay en de Kokkutta. Missluchten zij ook te Hongkong, dan is mijn reputatie verloren. Ik moet dus slagen, het kosten wat het kost. Maar welk middel aan te wenden om, zo dit mogelijk is, het vertrek van die verwenste volk te beletten? Als uitelste middel had Vicks besloten alles aan pasbaar toe te bekennen en hem op de hoogte te stellen van de meester die hij diende bij wiens medeplichtiger hij zeker niet was. Als pasbaar toe volkomen ingedicht was, zou hij zeker vrezen in de zaak betrokken te worden en de wijste partij kiezen. Maar dit was een gewaagd middel, dat slechts in het uiterste gevolg geworden beproefd. Een enkel woord van pasbaar toe aan zijn meester zou onherroepelijk alles bederven. De inspecteur van politie verkeerde dus in de grootste verlegenheid maar de tegenwoordigheid van mevrouw Aouda aan boord van de Rengoon in gezelskap van Vilius Volk, opende hem een nieuw uitzicht. Wat was die vrouw? Door welke samenloop van omstandigheden was hij de gezelin geworden van Volk? Blijkbaar moest de ontmoeting tussen Bombe en Kalkutte hebben plaatsgehad, door het welke hoek van het Schierijland.  Was het enkel het toevall dat Volk en zijn jeugdige reisgezelin te samen had gebracht? Of had de reis in Indië door de gentlemen ondernomen slechts ten doel om deze schone vrouw op te zoeken? Want schoon was hij, Vicks had hij maar al te goed in de gerecht zal de Kalkutte gezien. Men kan denken hoe nieuwsgierig de inspecteur daarna was. Hij vroeg zich af of hij niet een misdadige schaking was gepleerd. Ja, dat moest wel zo zijn. Deze gedachte vat de post in zijn hoofd en hij besefte al het voordeel dat hij uit deze toestand kon trekken. Of die jonge vrouw getrouwd was of niet, er was hier een schaking gepleerd en het was zeer goed mogelijk dat hij de schaker te Hong Kong in een verlegenheid kon wikkelen waaruit hij zich niet door geld kon losmaken. Maar hij mocht niet wachten tot de Rengoon de Hong Kong was aangekomen. Volk had de slechte gewoonte om van de Edeboot op de andere te springen en voor de zaak nog in aanvang had genomen kon hij reeds ver weg zijn. Het noodzakelijkste was dus om de Engelse overheid te waarschuwen en op de passagier van de Rengoon de aandacht te vestigen voordat hij nog aan land was. Niet nu was gemakkelijker, daar de mailboot te Singapore binnen liep en Singapore stond in verbinding met de Chinese kust door de telegraaf. Intussen, voordat hij iets ondernam en onzekerder te zijn, besloot Vicks Paspartout eerst eens te ondervragen. Hij meende dat het niet moeilijk zou zijn om de bediende aan het praten te krijgen en besloot dus om zich aan hem bekend te maken. Er was niet veel tijd te verliezen, het was de 30e oktober en de andere morgen moest de Rengoon te Singapore het anken werpen. Vicks dan ging die dag aan dek, met het plan om Paspartout het eerst en wel met de grootste verbazing aan te spreken. Paspartout liep heen en weer op het voordek toen de inspecteur naar hem toesnelde, met de woorden wat meneer, zeid hij op de Rengoon? Meneer Vicks aan boord antwoorde Paspartout zeer verrast toen hij zijn bedgezel van de Moghodeja herkende. Hoe nu? Geef verliet mij te Bombay en dan komt u weer op de reis naar Hongkong. Maar zeg eens, maak jij ook de reis om de wereld? Nee, antwoorde Vicks.  Ik ben van plan om tenminste enige dagen te Hongkong te vertoegen. Zo antwoorde Paspartout, die een ogenblik verbaasd scheen. Maar hoe komt het dat ik u aan boord nog niet gezien heb, zei dat wij al kutta verlaten hebben? Ach, ik was een weinig sesiek, ik ben daarom in mijn hut gebleven. Is geen beter tegen de lucht er in die zee te kunnen dan tegen die van de golf van Berghalen? Hoe gaat het met u meester, Villiers Valk? O, uitnemend en altijd even precies als zijn reisboek. Geen dag te laat. Maar meneer Vicks, jij weet zeker nog niet dat wij nog een jonge dame bij ons hebben. Een jonge dame herhalde de inspecteur die volstrekt niet scheen te begrijpen wat de anderen bedoelden. Paspartout had hem spoedig op de hoogte van de zaak gebracht. Hij vertelde wat er in de afgrotstempel te Bombay voorgevallen was, het aankopen van de olifant voor 2.000 pond en de geschiedenis met de soetie, de schaking van Aouda, de veroordeling door de rechtbank de Kaukutta en de invrijheidsstelling onder Boyrtocht. Hoewel Vicks het laatste gedeelte ervan kende, nam hij toch de schijnaan alsof hij niets van wist en paspartout, aangemoedigd door het aandachtig luisterend van zijn toehorder, vertelde maar door. Maar vroeg Vicks is uw meester van plan om deze jonge vrouw mee te nemen naar Europa? Nee, meneer Vicks, dat niet. Hij is slechts van plan om haar naar één haar bloed verwanten en rijke koopman te Hong Kong te brengen. Er is niets aan te doen, previlde de detective bij zichzelfen, zijn de leerstelling trachtende te verbergen. Eer Glazejin, meneer Paspartout? Zeer gane, meneer Vicks, het is niet meer dan plicht dat wij op onze ontmoeting op de Rengoon drinken. Sevendiende hoofdstuk, waarin verschillende zaken te spraken komen, gedurende de overtocht van Singapore naar Hong Kong. Na die dag ontmoeten Paspartout en de detective ook al vaak, maar de inspecteur hield zich op een afstand van zijn reisgezel en moederde hem volstrikt niet tot spreken aan. Eén of twee maal zag hij folk. Deze vertoefde het liefst in de grote keyaard van de Rengoon. Het zei hij daarmee vrouw Aouda gezelschap hield, of dat hij, volgens zijn onveranderlijke gewoonte, wist speelde. Wat Paspartout betreft, deze overpijnste ernstig hoe het toch kwam, dat Vicks dezelfde reis deed als Zuidmeester. En waarlijk, men moest er wel ederszins verbaasd over staan.  Deze vriendelijke heer volgde in ieder even beleefd en die hij het eerst de Suez ontmoeten, die zich ook op de Mongolia had ingeschept, die te bomben weer aan walstapten, waar hij zei te wonen, en die men nu weer op de Rengoon ontmoeten om naar Hong Kong te reizen. In één woord, die de reis van folk stap voor stap volgde, was wel een onderwerp de moeite waard om er over na te denken. Er bestond hier, minst genomen, een zondeling toevall. Wie kon die Vicks toch zijn? Paspartout was op het punt om zijn muilen erop te verwedden, hij had ze nog zuider bewaard, dat Vicks op dezelfde tijd als folk Hong Kong en waarschijnlijk wel met dezelfde mailboot zou verlaten. Paspartout had er een eeuw over kunnen denken zonder dat hij ooit zou geraden hebben met welke zending de inspecteur wel belast was. Nooit zou hij kunnen gissen dat Veljes Volk vervolgd kon worden als een dief die een reis op de wereld maakt. Maar, daar de menselijke natuur mee brengt, dat met aan alles het uitlegging wil geven, van Paspartout eensklappst tot een verklaring van de bestendige tegenwoordigheid van Vicks. En inderdaad, zijn uitlegging was zeer aannemerlijk. Volgens hem kon en moest Vicks niemand anders zijn dan een agent door de leden van de Reformclub aangesteld om folk overal na te gaan ten einde te zien of deze de reis op de wereld nauwkeurig en volgens het overeengekomen reisplan volbracht. Dat is zo, dat kan niet missen, herhaalde de eerlijke knecht onophouderlijk, trots op zijn doorzicht. Hij is een spyon die deze heren ons achterna zenden. Dat is toch onwaardig, die eerlijke achterzwaardige folk om hem door een spyon te laten bespieden. Dat zal u duur te staan komen, heren de Reformclub. Paspartout besloot hoe blij hij ook met zijn ontdekking was en niets van aan zijn meester te zeggen, vreesende dat deze zich gekrengt zou gevoelen door het wantrouwen van zijn tegenpartij. Maar hij besloot toch Vicks eens bij gelegenheid uit te lachen zonder zelfs iets te laten ontglippen dat hem compromiteren kon. Woensdag de 30e oktober, desmiddags, stoomde de Rengoon de Straat van Malacca binnen, die het schierijland van die naam scheidt van Sumatra. Bergachtige en stijlen, maar schilderachtige lege eilandjes, benamen aan de reizigers het gezicht op het grote eiland.  De andere boigen, tentien uren, had de Rengoon reeds in halve dag gewonnen op de doorreglement bepaalde tijd. Er liep zij de haven van Singaport bidden, tot einde daar een voorraad steenkolen in te nemen. Veljes Voks schreef dit voordeel op zijn lijst van winst en ditmaal ging hij aan land, vergezeld van Aouda, die hij wens te kennen had gegeven om enige uren te rijden. Vicks, wie elke daad van Voks zeer verdacht voorkwam, volgde hem zonder opgemerkt te worden. Een zekere angst kwelde hem onophoudelijk. Hij vreesde dat Voks, als hij zich op niet-ekels grondgebied bevond, daar zou willen blijven. Dan was de gehedenzaak ongetwijfeld voor het ogenblik verloren. Paspertoen lag de reeds bij voorbaat, bij de gedachten, hoe Vicks daarin te werk zou gaan. Intussen bracht hij zijn tijden door om zijn gewone boodschappen te verrichten. Het eiland Singaport is niet groot en ook niet indrukwekkend van voorkomen. Het heeft geen bergen, althans geen stijlen. Toch is het in al zijn eenvoud zeer bevallig. Het is een park door sneden van talloze wegen. In een vrij rijdtaag, bespannen met vuurige paarden die uit Nieuw-Holland waren aangebracht, zat een oude Ouda en Vok. Zij reden door een dicht pallenbos met prachtige bladigte, hier en daar afgewisseld door kruidnagelbomen waarvan de vruchten gevormd zijn door de knopselven van de halfontloken bloemen. Hier neemt de peperstruik de plaats in van de doorde geheggen de Europesevelden. Sagerbomen, hoge varenkruiden met prachtige takken wisselen deze tropische flora af. Muskaatbomen met hun schitterend gebladigde, vervuldende lucht met een doordringende geur. In het bos ontbrak het niet aan vrolend dachtelende apen en in het diepste terbossen verscholen zich de tijgers. Hem wie het soms mocht verwonderen dat deze roovdieren op dit betrekkende kleine eiland nog niet tot het laatst toeverdreven zijn, zal men antwoorden dat zij van Malacca komen door de straat over te zwemmen. Toen Aouda en Vork een paar uren door dit landschap gereden hadden, keerden zij in de stad terug. Die bestaat uit een hoop zware en lage huizen, allen met prachtige tuinen, waarin mango-staanen, anenassen en andere van de schoonste vruchten der wereld groeien. Tentien uren kwamen zij weer op de mailboot, gevolgd zonder dat zij het wisten door de inspecteur die ook in de kosten van een rijtaar had moeten vervallen. Pasbaar toe wachten hem op het dek van de renkoen.  De zorgen de knerk had enige mango-staanen gekocht, een vrucht welke de groter heeft van een gewone appel die van buitenbruin en van binnen vuurrot is. En weer witte pit welke tussen de lippend smelt voor de warendiefhebbers een onvergetelijk genod oplevert. Hij was zeer in zijn schik dat hij deze aan Aouda kon geven die er hem rechtvriendelijk voor bedankte. Ten elf uren had de renkoen haar lading steenkolen ingenomen en lichten het anker. Enige uren later verloren de reizigers de hoge bergen van Malacca uit het gezicht, welks bossen de prachtigste tijgers tot een schuitplaats verstreken. Singapore is ongeveer 1.300 meilen verwijderd van Hongkong. Een klein eiland op de Chinese kust dat aan Engeland behoogt. Filius Volk moest die afstand in zes dagen afleggen ten einde de 6e november te Hongkong te zijn om vandaar met de boot naar Yokohama een van de grootste Japanse havens te komen. De renkoen was zwaar geladen. Een aantal reizigers hadden zich de Singapore ingeschipt. Hindus, Ceylanese, Chinese, Malayers, Portugese die voor het grootste gedeelte allen tweede klasse reisden. Tot noctoe had men vrij goed weer gehad, maar Tans kwam een verandering met het laatste kwartier der Maan. De zee werd onstaanig. Nu en dan stak de wind hevig op, maar gelukkig woei hij uit het zuidwesten zodat de stoomboot nog sneller liep. Toen het weer bedaarder werd lieten de kapiteinde Zeilen bijzetten. De renkoen als een brick getuigd stoomde dikwels met haar bij de Marsseilen en haar vock. Ze ging dan ook veel sneller door de stoom en door de wind. Zo doen de naderde men met een korte en soms zeer zware golfslag de kust van Annam en Kochicina. Maar het was meer de schuld der renkoen dan wel van de zee dat bijna alle passageers zeeziek werden en op die wijze de reis moesten maken. De Schepender Peninsula Company toch, die op de Chinese zee dienst toen, zijn allen zeer slecht gebouwd. De verhouding tussen hun diepgang en hun omvang is zeer slecht berekenend en hiervan is het gevolg dat zij weinig weerstand aan de zee bieden en aan slingeren onderhevers zijn. Men moest nu uit hoogte van het slechte weer grote voorzorgen nemen en met halve kracht stomen. Dit tijdverlies geeft volk volstrekt niet te verontrusten, maar Paspatou was er zeer over uit zijn humeur.  Hij gaf de schuld aan de kapitein, aan de machinist, ja, aan de compagnie en wendste een ieder naar de maan die zich met het transport van reisigers beboeid. Misschien was het wel de gaskraan die altijd nog voor zijn rekening in several branden welke hem zulke haast dit maken om verder te komen. Je hebt dus wel haast om te hongkong te komen, vroeg de detective van Meens. Ja, ik ben er zeer verlangend naar antwoorden Paspatou. Meent jij dat meneer Volk Haast heeft de mailboot naar Yokohama te nemen? Ja, hij heeft ontzachelijk veel haast. Geloofd ge dus toch aan die zondelingen reis om de wereld? Stelig. En gij meneer Vicks? Ik? Nee, ik geloof er niet aan. Grappermaker, zei Paspatou knipoogend? Dit woord gaf aan de agent veel stof tot nadenken. Het verontrustte hem, zonder te weten waarom. Zou de Fransman hem begrepen hebben? Hij wist het niet, maar dat hij detective vast, dat wist hij zelf toch maar alleen. Hoe zou Paspatou dit hebben ontdekt? En toch? Toen hij zo met een sprak had Paspatou in neven gedachten. Op het andere keer ging de knicht zelfs nog verder. Toen kon hij zijn tong niet meer beheersen. Zeg eens meneer Vicks vroeger aan zijn reisgezel. Als wij te Hongkong zijn, zullen we dan uw aangenaam gezelschap moeten missen? Wel antwoorden Vicks, enigszins verlegen. Misschien. Maar ik weet nog niet. Misschien. Oh, zei Paspatou. Als je er bij ons blijft, zou het in waar genot voor mij zijn. Een agent van de peninsuelle compagnie blijft niet onderweg steken. Gij ging het eerst maakt tot Bombay. En waarlijk, nu zijt gij al in China. Amerika is niet ver meer. En van Amerika naar Europa is maar een stapje. Vicks keek de sprekers strak aan. Maar deze had het onschuldigste gezicht van de wereld. Hij achte het daarom het best om haar met hem mee te lachen. Paspatou echter, winstong nu loswas, ging voor het en vroeg. Dat beintje geeft je zeker veel? Zozo antwoorden Vicks zonder blikken of blozen. Er zijn goede en kwaarde zaken. Maar je begrijpt wel dat ik niet voor mijn eigen kost de reis. Oh ja, dat hoeft gemijn niet meer te zeggen, riep Paspatou lachend uit. Toen dit gesprek geëindigd was, keerde Vicks naar zijn hut terug... ...om alles nog eens te overpijnzen. De Fransman had zeker alles geraden.  Op de ene van de manier was deze zijn betrekking als detective te weten gekomen. Zou hij zijn meester hebben gewaarschuwd? Was Paspatou volksmene plichtige? Was zijn voordeur ontdekt en zou hij het dus niet ten uitvoer kunnen brengen? De inspecteur bracht op deze wijze enige pijnlijke uren door. Nu eens gelovende dat alles verloren was, dan weer hopende dat Vork nog van niets afwist... ...en ten slotte wist hij niet wat hem te doen stond. Langzamerhand kwam hij weer in zijn normale toestand... ...en besloot hij om openhachtig alles aan Paspatou te vertellen. Zou hij geen kans zag om Vork te Hong Kong te arresteren? En zo Vork zich gereed maakte, tans voor het laatst... ...om het Engelsgrondgebied te verlaten, dan zou hij de gehele zaak aan Paspatou meedelen. Of de knecht was de medeplichtige van zijn meester... ...en deze wist alles, in dat geval was zijn zaak geheel verloren... ...of de knecht wist niets van de gepleegde diefstal... ...dan was het zijn belang om de dief aan zijn lot over te laten. In die toestand waren de beide mannen tegenoverhoekanden geplaatst... ...en boven hen stond Vork in majestueuse onverschilligheid. Hij vervolgde zijn loop om de wereld zonder zich te bekommeren... ...om de Asteroviden die om hem wentelden. Toch was er in de nabijheid een stech... ...die op het hart van deze gentleman wel enige stoornis moest uitoefenen. Maar nee, de bekoorlijkheden van Aouda schenen... ...tot grote verwondering van Paspatou volstrekt geen indruk op Vork te maken... ...en de afwijkingen van dienst gewone zielstoestand, zo zou je al bestonden... ...waarin moeilijker te berekenen dan die van Urades... ...welke de ontdekking van Neptunus ten gevolg gehad. Dit verbazde dag en dag Paspatou die in de ogen van de jonge vrouw... ...Zjok en gloed van dankbaarheid las. Vork had ongetwijfeld slechts een hart voor helthaftige feiten... ...maar verliefd, nee, dat kon hij niet wezen. Hij schener in het geheel niet aan te denken... ...een gevoorzorgen te bereimen, zodra hij soms een andere keer nemen mocht. Maar Paspatou leefde in voortdurende angst. Eens toen hij tegen de baloestrade van de Maschinenkamer stond te leunen... ...en naar de ontsagelijke Maschinenkeek, werd het schip door een heftige schommeling... ...plotseling opzijde geworpen. De stoom vloog uit alle kleppen. Deze kleppen zijn niet genoeg belasttripper uit, maar gaat niet vooruit. Kijk, dat zijn die Engelsen weer.  Als dit het Amerikaanschip was, dan zou men misschien springen... ...maar in elk geval zouden wij sneller vooruit komen. Achten in de hoofdstuk, waarin Vork, Paspatou en Vicks... ...elk hun eigen gang gaan. Gedurende de laatste dagen van de Overtocht was het zeer slecht weer. De wind moeien hevig uit het Noordwesten, wat voor het schip hoogst nadelig was. De Rengoon, die vrij onvast van gang was, slingende geweldig. En de passagiers hadden alle recht, zoals zij vreemdig waren op die lange golven... ...welke de wind tegen de boorden van de Boots op Joch. De derde en vierde november waren stormachtige dagen. Rukwinden jugende zei huizenhoog op... ...en de Rengoon moest een halve dag lang alle zeilen reven... ...en met een vierde van haar krachtwerken ten einde niet door de golfslag overweldigd te worden. Alle zeilen waren geborgen, maar zelfs het tuig scheen nog te veel... ...en onophoudelijk hoorde men de wind er doorheen fluiten. De meelboot voordat het dus, zoals men denken kan, veel langzamer... ...en men berekenen dat, wanneer de wind niet ging liggen... ...men twintig uren later zou aankomen dat het reglement bepaalde. Filius Volk was getuigen van het schouwspel ener ontstuimige zei... ...die rechtstreeks tegen hem scheen te kampen... ...maar zijn gewone kampte verdiedt hem daarom niet. Geen ogenblik vondste hij zijn voorhoofd... ...en nochtans kon een vertraging van twintig uren zijn gehele reis vereiderden... ...daar hij dan de stoomboot naar Yokohama misliep. Maar deze man, men zou schier zeggen zonder zenuwen... ...voelde ongeduld doch verveling. Het scheen waarlijk of de stormen in zijn programma stonden. Aouda, die meermalen met hem over het ontstuimige weersprak... ...vond hem als altijd, evenkamer, als vroeger. Op Viks had de stormen geheel tegenovergestelde uitwerking. Hij vond hem zeer aangenaan. Zijn vreugde zou paal nog perk gekend hebben... ...zó de renkoen uit hoogte van het noodweer een haven had moeten binnenlopen. Al dat openthoud kwam hem goed te staden... ...maar het zou Volk noodzaken één gedagen toch onkong te toeven. Eindelijk dan was de hemel met zijn stormen op zijn hand. Hij zelf was er wel wat ziek van, maar wat deed dat er toe? Hij telde zijn zeeziekte niet. Zo zijn lichaam er al onderleed, zijn geest was vervuld met inniger tevredenheid. Wat pasbaar toe betreft, men kan begrijpen met welke kwalijk verholen woede... ...hij deze beproeving doorstond. Tot hier toe was alles goed gegaan.  De aarde en de zee hadden zijn meester gediend. Stoomboten en spoorwegen hadden hem gehoorzaamd. Wind en storm hadden zich verbonden om zijn reis te bevorderen. Had dan eindelijk het uredig teleurstelling geslagen? Het was of pasbaar toe zelf de 20.000 pond uit zijn eigen beurs moest betalen. Hij leefde niet meer. De storm maakte hem woedend. Die stormvlagen deden zijn toren zo hoog te bereiken... ...dat hij de ongehoorzame zee een pak slaag had kunnen geven. Vicks hield natuurlijk zijn inwendige tevredenheid zorgvuldig voor hem verborgen... ...en hij deed daar verstandig aan... ...want als pasbaar toe die geheimige waarwoording van Vicks had vermoed... ...zou deze het kwaad de verantwoorden hebben gehad. Zolang de storm duurde bleef pasbaar toe op het dek van de renkoen. Hij had niet bededen kunnen blijven. Hij klom in de mast. Hij verbaasde de bemanning door zijn behendigheid... ...en hielp haar met al de vlugheid van een aap. Wel honderd maal richten hij vragen aan de kapitein... ...aan de stuurlieden, aan de matrozen... ...die lachten over zijn teleurstelling. Pasbaar toe wilde volstrekt weten hoe lang de storm zou duren. Mijn verwezen naar de barometer die onophouderlijk bleef stijgen. Of hij hem als schudde, het baten niet. Het schudden zou min als de scheld worden waarmee hij het instrument overlade. Eindelijk bedaarde de storm. De zee werd de 4e november in de loop van de dag calmer. De wind diep twee streken naar het zuiden om en werd gunstiger. Ook pasbaar toe stemming verbeterde nu. Enige zijden konden bijgezet worden... ...en de Rengoon hernam haar bewondere zwaardige snelheid. Maar men konden verloren tijd niet meer inhalen. Men moest zich wel in zijn lot schikken... ...en eerst de zesde, desmorgenste vijf uren... ...kreeg men land in het gezicht. In de reis van Filius Vork was de aankomst van de boot op de vijfde berekend... ...en men had nu de zesde. Men was dus 24 uur tenachtig en zou niet naar Yokohama kunnen vertrekken. Ten zes uur kwam de loods aan boord van de Rengoon en dan plaats bij het hoog... ...ten einde het schip tussen de ondiepten te sturen tot in de haven van Hongkong. Pasbaar toe had ontzegelijk veel lust om bij die man inlichtingen te vragen... ...en van hem te vernemen of de meelboot van Yokohama Hongkong verlaten had. Maar hij durfde niet. Liever wilde hij nog tot de laatste ogenblik de hoop behouden.  Hij had van zijn ongerustheid fix tilgenoot gemaakt... ...maar de stimme vos had hem getroost met het vooruitzicht... ...dat de heer Vork dan de volgende boot mij nemen moest. Dat antwoord had Pasbaar toe bijna een beroeg te bezorgd. Doch zo Pasbaar toe zelf het al niet waagde om bij de loods inlichting te vragen... ...de heer Vork wedden zich tot deze na zijn bretssorten hebben geraatpleegd... ...en vroeg wanneer er een boot van Hongkong naar Yokohama vertrok. Morgen zodra het gedij opkomt antwoorden deze. Zo zei Vork zonder enige verwondering te doen blijken. Pasbaar toe, die daarbij tegenwoordig was, had de loods wel om de hals willen vliegen. Viksteren tegen had hem wel de nek willen omdraaien. Hoe heette stoomboot vroeg Vork, de karnatek antwoordde de loods... ...moest die boot gisteren niet reedsvertrokken zijn. Ja meneer, maar één haarige ketels moest er steld worden... ...en daardoor is hij vertrek tot mooi gen uitgesteld. Zeer verplicht antwoordde Vork, die met zijn automatische gang zich weer... ...naar de kajout van de ren goon begaf. Dat Pasbaar toe aangaat, deze vatten de loods bij de hand... ...en die stevig drukkende voegdijen aan toe. Loods, je bent een goeie kerel. De loods wist niet waar hij deze vriendschappelijke ontboezeming te danken had. Na zijn vluitje te hebben doen horen, begaf hij zich op de brug... ...en stuurde de mailboot tussen de kleine vloot van prouwen, talkassen... ...vissersvaartuigen en allerlei andere schepen... ...welke in de haven van Hongkong lagen. Te één uren liet de ren goon haar anker vallen... ...en ontschepte zij haar passagiers. Het toevall, dit moet gezegd worden, was Willys Vok zeer gunstig geweest. Zodat Kainatek niet genoodzaakt geweest waren, haar stoomketels te doen herstellen... ...zou zijn reeds de vijfde november zijn vertrokken... ...en de reizigers voor Japan hadden acht dagen lang op een andere moeten wachten. Vork was weliswaar 24 uur en 280, ...dor dit tijdverlies kon op zijn verdere reis geen nadelige gevolgen hebben. De stoomboot toch, die tussen Yokohama en San Francisco... ...over de Stille Zuidzee Dienst doet, correspondeert met de mailboot uit Hongkong. Hij zei, kon dus niet vertrekken voordat deze aangekomen was. Men was 24 uur 1080, maar gedurende de 22 dagen die men op de Stille Zuidzee... ...moest doorbrengen, kon men die gemakkelijk inhalen. Willys Vork was dus op 24 uur na aan regelen met zijn programma... ...35 dagen nadat hij het Londen had verlaten.  De Kainatek moest eerst de andere morgen 10 vijf uur vertrekken. Vork had dus nog 16 uur voor zich om zijn zaken te regelen. Dat is te zeggen, die welke mevrouw Aouda aangingen. Toen zij aan land kwamen, bood hij de jonge vrouw zijn arm... ...en leidde haar naar een draagstoel. Hij verzocht de draagers hem een hotel aan te wijzen... ...en deze brachten hem naar het hotel van de club. De stoet met de pallon Kain begaf zich op weg... ...en kwam, gevocht door Paspartout, behouden aan zijn bestemming. Een kamer werd Aouda aardig gewezen en Vork zorgde dat het haar niets ontbrak. Hij zei haar dat hij ter stond onderzoek zou gaan doen... ...naar haar bloedverwand aan wie het zorgen hij haar te Hongkong zou overlaten. Hij gaf de gelijkertijd aan Paspartout last het hotel niet te verlaten... ...op dat de jonge vrouw daar niet alleen zou zijn. De gentleman begaf zich regelrecht naar de buurt. Daar zou men ongetwijfeld zokend achter een zwaardig man als Tjijip kennen... ...daar deze onder de rijkste kooplieden de stad behoorde. De makelaar tot wie hij zich richtte kende de parzie inderdaad... ...maar zeerder twee jaar woonde deze niet meer in China. Toen hij zijn voortuin gemaakt had, was hij naar Europa vertrokken... ...met meenden naar Holland, omdat hij in zijn loopaan als handelaar... ...veel relatieën met dit land gehad had. Philius Vork keerde ter stond naar het hotel van de club terug. Hij liet aan mijn vrouw Aouda vragen of hij een ogenblik bij haar gehoor kon ontvangen... ...en zonder enige inleiding vertelde hij haar dat het achter zwaardige Tjijip... ...niet meer te Hongkong woonden, maar na alle waarschijnlijkheid zich in Holland gevestigd had. Mijn vrouw Aouda antwoorden hier eerst niet op. Ze strek haar hand over haar voorgehoofd en na zich bedacht te hebben... ...zij zei met haar lievelijke stem... ...wat moet ik nu beginnen meneer Vork? Wel, dat is heel invoudig mevrouw. Meegaar naar Europa. Maar ik kan geen misbruik maken. Gij maakt volstrekt geen misbruik en hoe tegenwoordigheid hindert in... ...geen de delen aan mijn reis. Paspartout? Meneer antwoorden paspartout. Ga naar de karnetik en bestel drie hutten. Paspartout was recht in zijn schik dat mevrouw Aouda de reis met hen zou voortzetten... ...daar deze zeer vriendelijk voor hem was. En verliet het ook ogenblikkelijk het hotel van de club.  Het einde van deel zes van De Reis om de Wereld in Tachtigdagen van Jules Verne. Deel zeven van De Reis om de Wereld in Tachtigdagen. Deze LibriVox-opname behoort tot het publieke domein. Opname door Bart De Leel. De Reis om de Wereld in Tachtigdagen door Jules Verne... ...vertaald door Girard Kellig. 19e hoofdstuk, waarin Paspartout te veel belang stelt in zijn meester... ...en wat het gevolg ervan was. Hongkong is slechts een eilandje dat na het verdrag van Nanking van 1842... ...aan Engeland is afgestaan. Op binnen enige jaren had de tact der Briten om te koloniseren... ...er een belangrijke stad van gemaakt en er een haven aangelegd. Victoria genaamd. Deze stad ligt aan de mond van de rivierkant Tom... ...en is slechts 60 meiden verwijderd van de Portugese stad Macau... ...welke op de andere oever gebouwd is. Hongkong moest noodzakelijk in de handelswedstrijd Macau overwinnen... ...en tegenwoordig gaat het grootste gedeelte van de uit- en invoer van China... ...over de Engelse stad. De dokken, hospitalen, werven, entrepôs en een grotische kathedraal. Een goede menshuis, Macadamwegen. Alles werkt mede om de bezoeker te doen geloven... ...dat in de beschaardste steden van de Graafschappen kent of sorry. Het was door daar de heen zich een weg heeft gebaand... ...en op dit punt van China, daar genoeg bij de tegenvoeters... ...weer tevoorschijn is gekomen. Met de handen in de zak was pas bar toe naar de haven Victoria geslenterd. Stilstaande om de Palankijns te zien... ...en de kruiwagens met zeilen die nog in het Hemelserrijk ingebruik zijn. En al die Chinezen, Japaners en Europianen... ...welke zich in de straten der stad verdringen. Na genoeg hetzelfde als de Bombay en de Calcutta vond hij ook hier. Engelse steden zijn dan ook over de gehele wereld gezeid. Pas bar toe kwam in de Victoria haven. Hij vond daar een menigde Amerikaanse, Engelse, Franse en Hollandse vaartuigen... ...zowel oorlogs als koopvaardijschepen, Japanse en Chinezenboten... ...junken, simpas, pankas en zelfs boten met bloemen... ...die drijvende bloemperken in dit water schenen te vormen. Op zijn wandeling merkte pas bar toe een aantal inboordingen op in het gele gekleed... ...die allen reeds op gevoorderte leeftijd waren. Van een Chinees papier, door wie hij zich liet scheren... ...en die tamelijk goed engels sprak, vandaam hij dat zij allen boven de tachtig jaar oud waren...  ...en dat zij op die leeftijd het recht hadden zich in de keizerlijke kleur geel te kleden. Pas bar toe vond het zeer dwaas, al wist hij ook niet waarom. Toen hij geschoren was begaf hij zich een boord van de karnetik... ...en daar vond hij de heer Fiks, heden weer wandelende op het dek. Op zichzelf valt dit niets vreemd, maar op het gelaad van de inspecteur... ...waren duidelijke sporen van grote teleurstelling merkbaar. Geen wonder dacht pas bar toe, alles loopt ook slecht voor de heren van de reformclub. Alles loopt ons mee, en hij spakt Fiks aan met een vrolijk gelaad... ...als geen hij het knorrige uitzicht van de inspecteur niet op te merken. Deze nu had maar al te gegaan de redenen om de kans te verwensen... ...die zich voortdurende tegen hem verklaarde. Het leed geen twijfel of het mandaat voorde hem, maar het kon hem niet bereiken... ...dan wanneer hij in deze ofgede stad had hield. Hongkong was het laatste engelse grondgebied dat zij op hun tocht aandeden... ...en Fok zou hem ontsnappen, indien het hem niet gelukte, deze hier te doen achterblijven. Wel, nu meneer Fiks hebt gebesloten ons naar Yokohama te vergezellen, vroeg pas bar toe. Ja, antwoorden Fiks met kwalijk verbeten woede. Kom aan, Rie pas bar toe, hartelijk lachende. Ik wist wel dat jij niet van ons kon schrijden. Laten wij nu samen maar plaats gaan nemen. Beiden begraven zich toen naar het plaatsbereel aan wal en bespraken vier hutten. De burelisten deelden hun echte mede dat de herstellingen van de kranetik waren voltooid. De mailboot die avond ten acht uur zou vertrekken en niet de andere morgen, zoals eerst, was aangekondigd. Zeer goed zei pas bar toe, dat zal mij meester bevallen, ik zal hem dadelijk gaan waarschuwen. Toen Fiks dit hoorde, besloot hij het uiterste poging te wagen en alles aan pas bar toe te zeggen. Dit was misschien het enige middel om Filius Fok nog enige dagen te Hongkong te houden. Het bureel verlaten distelde Fiks en Rijsgezel voor enige vervestingen te gaan gebruiken in een naarbuurige herberg. Pas bar toe had de tijd en nam de uitdodiging van Fiks aan. De herberg lag aan de kade en zag er uitlokkend uit. Ze traden er binnen.  Het was een grote, net versierde zaal aan welke uiteinden men een lang rustbed zag met kussens waarop verschillende personen lagen te slapen. Een 30-tal bezoekers waren aan kleine tafeltjes van gevlucht en matweek gezeten. Sommigen dronken Engels bier, eel of poorten, andere sterke drank, je never of brandewijn. Bovendien rookten de meeste lange roodaardenpijpen die gestopt waren met balletjes opium en oranjebloussen. Van tijd tot tijd zag men één der rookers onder tafel glijden. Dan kwamen de knets, namen hem bij het hoofd en de voeten en leerden hem op het rustbed bij de andere slapers neer. Een 20-tal van die dronkarts lagen daar eens roerloos naast ook kandig in de laatste fase van verdoofing. Vixenpaspartoel begrepen dat zij in herberg waren binnengetreden die gewonelijk bezocht werd door de ongelukkigen welke door het opium schuiven worden bedweld. Waarvan het handeldrijven de Engeland jaarlijks voor 130 miljoen gulden verkoopt. Ongelukkige miljoenen welke geheven worden met behulp van één der nood lotterste menselijke hartstochten. Het Chinese Goeverdement heeft zo'n misbruik door strenge wetten welzoekend te verhelpen, maar te vergeefs. Het gebruik van opium dat eerst slechts onder het bereik van de aanzienlijke stand was, dronk van lieverleden ook door tot de lagere klassen en nu zich in einde meer aan de buitenensporigheid door deze bedreven. Overal en altijd schuift men in het hemelzrijk opium. Mannen en vrouwen geven zich aan deze verdervelijke hartstocht over. En wanneer ze eenmaal aan die inademing gewoon zijn, kunnen zij er ook niet meer buiten of ze leiden aan vreselijke maagkampen. Een goed roker kan achtpijpen daars roken, maar hij sterft er ook in vijf jaar. In Zook en Herberg nu, waarvan er zeer velen in Hongkong zijn, waren Vicks en Paspartout binnen gegaan, met het doel om zich een weinig te verfrissen. Paspartout had geen geld bij zich, maar hij maakte garen van de mildheid van zijn reisgezelgebruik, die hij hem bij gelegenheid hoopte te vergelden. Men bestelde twee fleszendpochtwijn, waaraan de Fransman zich te goed deed, terwijl Vicks die matiger was, hem met de grootste aandacht gadesloeg. Men praten over allerlei zaken, maar vooral over de goede inval van Vicks om ook een plaats op de karnetik te bespreken. En toen zij over de stoomboot, welkig vertrek enige uren was vervoegd uitgepraat en de fleszend ledig waren, bestoot Paspartout zijn beest er te gaan waarschuwen dat zij binnen een paar uur vertrekken zou.  Maar Vicks hield hem terug. Een ogenblik, zei hij, wat wil jij meneer Vicks? Ik heb nog over ernstige zaken met u te praten. Ernstige zaken, herhaalde Paspartout, zijn glas uitdrinkende, waarin nog enkele druppels waren. Wel nu? Daar zullen wij mooi gewelders over spreken. Ik heb nu geen tijd meer. Nee, nu antwoordde Vicks, want het geld hoelmeester. Paspartout keek op dit gezegde Vicks scherp in de ogen. Het gelaad van Vicks maakte op hem een zondelingenindruk. Hij ging weer zitten. Wat heb je mij te zeggen, vroeg hij? Vicks legde zijn hand op de arm van zijn reisgezel en op vluisterende toon vroeg hij. Jij hebt geraden wie ik ben? Wel zeker, antwoordde Paspartout glimlachend. Dan zal ik u alles bekennen. Nu ik alles weet, vriendje? Wel nu nog mooier. Maar ga je gang. Eerst echter moet gemeen de opmerking vergunnen dat die heren nodeloze onkosten hebben gemaakt. Nodeloos, herhaalde Vicks? Het gesprekte gemakkelijk over. Men kan wel zien dat geen niet weet welke een som er mee gemoet is. Wel zeker weet ik dat. 20.000 ponts. 55.000 sprak Vicks de hand van de Frans man drukkende. Wat, riepaspartout? Meneer Vox zou het gewaagd hebben. 55.000 ponts? Wel nu, een reden te meer om geen ogenblik tijden verliezen, eindigde hij en stond weer op. 55.000 ponts, herhaalde Vicks, die Paspartout dwong weer plaats te nemen na een fles branderwijn te hebben besteld. En als ik slaag, krijg ik een beloning van 2000. Wilt ge je 500 van? Onder voorwerden dat jij mee helpt? U helpen, riepaspartout uit, wiens ogen boven natuurlijk groot werden? Ja, mij helpen om die folk elige dagen te Hong Kong op te houden. Wat, riepaspartout? Wat verlangt jij? Niet genoeg dat zij mij meestal doen volgen en zijn goede trouw verdenken, zouden die heren hebben die ook moeilijkheden in de weg willen leggen? Ik schaar mij over hen. Maar wat weet je dan toch, vroeg Vicks? Wat ik meen dat dit een gemeenestreek is, maar dat evengoed hem kunnen bestelen, met geld uit zijn zak kunnen halen. En dat denk ik dan ook te doen. Maar dat is een verraderlijke streek, riepaspartout uit, die onder de invloed van de branderwijn opgewonden raakte, want Vicks had blijven inschenken en hij dronk zonder het te weten. Dat is een verraderlijke gemeenestreek en dat zijn gentlemen en collega's. Vicks begreep er nu niets meer van.  Collega's vervolgen de paspartout, leden van de reformclub. Vergeet niet meneer Vicks dat mijn meester een eerlijk man is en wanneer hij een wetterschap aangaat, wil hij die op loyaalwijze winnen. Maar wie denkt dan dat ik ben, vroeg Vicks paspartout strak aanzienden. Wel, een agent van de ledende reformclub, die in last heeft de reis van mijn meester te controleren, een zeer vernederende taak. Ik heb dat ook, hoewel ik zeer goed begrepen heb wie hij waagt, maar wil gewacht het aan de heer Vok mede te delen. Weet hij niets, vroeg Vicks levendig? Niets, antwoordde paspartout, nogmaals zijn glasledigende. De inspecteur van politie vreef met zijn hand over zijn voorhoofd. Hij aangezond er verder te gaan. Wat zou hij doen? De dwaling van paspartout scheen oprecht, maar ze maakte het volvoeren van zijn plan gemakkelijker. Blijkbaar spakt ik net voorkomen tegoedig trouw en was hij geen medeplichtige van zijn meester, wat Vicks had kunnen vrezen. Wel, nu dacht hij, als hij zijn medeplichtige diet is, zal hij me helpen. De detective was nu tot een ander besluit gekomen, bovendien had hij geen tijd meer om te dralen, tot elke prijs moest hij Vok te Hongkong houden. Hoor, zei Vicks, luister goed naar het genink zeggen zal. Ik ben niet degene waarvoor hij mij houdt, namelijk een agent van de leden der Reformclub. Hij, antwoordde paspartout, een spotend aanziende. Ik ben inspecteur van politie, belast met een zending die mij door het hoofdbestuur van Londen is opgedragen. Gij, inspecteur van politie. Ja, als jij nog tijvult, zie hier mijn aanstelling. De agent haalde daar op een papier uit zijn bocht de vuil te voorschijn en liet haar paspartout zijn aanstelling zien door het hoofdbestuur te Londen getekend. Paspartout was geheel onthutst en zag Vicks aan zonder een woord te kunnen uiten. De wedderschap van die Vok ging Vicks voor, het is slecht een voorwensel waarvan Gij dupe zeidt, Gij zowel als de leden van de Reformclub, want hij had er belang bij op zicht van uw onschuldige medeplichtigheid te verzekeren. Maar waarom, Rie Paspartout uit? Luister, de 28e september laatst leden is er een zon van 55.000 pond aan de Engelse bank ontstolen door een persoon wincielementman heeft kunnen opmaken. Wel nu, zie dat zie element, het is trek voor trek dat van Vok.  Om mogelijk Rie Paspartout met zijn stevige vuist op tafelslaande, mijn meester is de eerlijkste man ter wereld. Wat weet Gij daarvan, en dan Vicks, Gij kent hem zelfs niet. Gij zeidt met hem in dienst getreden op de dag zelf voordat hij op reis ging en hij is in overijding vertrokken onder een allerbelachelijkst voorwensel, zonder koffers en met een grote zak bankbouilletten. En gedurfd zeggen dat hij een eerlijk man is? Ja, dat is hij, herhalde de Arme Knechtwerk tuigelijk. Wilt Gij dan als zijn medeplichtige inhegtenis worden genomen? Paspartout hield zijn hoofd met beide handen vast. Hij was onherkenbaar. Hij durfde de inspecteur van politie niet aanzien. Vilius Vork en Dief. Hij, de redder van Aouda, die edelmoedige man. En toch welke vermoeden rusten op hem. Paspartout tracht de verdenking die ook bij hem op reis te hij kon niet geloven aan de schuld van zijn meester. En wat wou het Gij nu van mij vroeger aan de inspecteur, een laatste poging doen om zich te bedwingen? Dit antwoorden Vicks. Ik heb dat hier toe het spoor van Dief Vork gevolgd, maar ik heb de voorbacht om hem in hegtenis te nemen, nog niet uitlonden ontvangen. Gij moet mij helpen om hem te hongkong te doen blijven. Ik? Ik zou. En dan deed ik met u de premie van 2000 pond door de Engelse Bank uitgeloofd. Nooit, antwoorden Paspartout, die wilde opstaan, maar neerzonk, en gevoelde dat zij verstand en zijne krachten beiden hem begeven hadden. Meneer Vicks stotterde hij, al was alles waar wat Gij mij gezegd hebt. Al was Meneer Vork de Dief, die Gij zoekt, want ik ontken. Ik ben in zijn dienst. Ik heb gezien dat hij goed en edelmoedig was. Hem verraden? Nee, voor al het goudere aarde. Ik ben van een dorp waar dat brood niet gebakken wordt. Gij weigert? Ik weiger. Laten we er dan maar voor houden dat ik niets gezegd heb en een glas drinken. Paspartout gevoelde dat hij hoe langer hoe meer onder de invloed van de drank kwam. Vicks, die begreep dat hij hem volstrekt van zijn meester moest schijden, wilde hem geheel bedwelmen. Op de tafel lagen een paar pijpen opium. Vicks stopte er hem één in de hand. Paspartout nam zijn werk tuigelijk aan, stak ze in de mond, deed enige trekken en viel toen onder de invloed van de verdovende geur voorover.  Eindelijk zei Vicks toen hij Paspartout buiten kennis zag. Vork zou van het vertrek de kwadet ik geen kennis dragen en als hij toch vertrekt zal het niet zijn door behulp van liever wens de fransman. Daarop betaalde hij de vertering en ging heen. Twindigste half stuk, waarin Vicks in rechtstreeks onderhandeling ontwikkeld heeft met Philius Vork. Gedurende dit gesprek, waarbij waarschijnlijk Voks gehele toekomst op het spel stond, geleidde deze mevrouw Aouda door de straten van de Engelse stad. Toen Aouda zijn aanbod had aangenomen om hij mee naar Europa te nemen, moest hij ook alle benodigdheden aanschaffen die zo'n lange reis meedenbracht. Dat het Engelsman zoals hij, de reis om de wereld maakt met zijn valies in de hand, kan er nog door, maar een vrouw kon in zo'n omstandigheden dergelijke reis op die wijze niet ondernemen. Daarom was men wel verplicht allerlei klederen en voorwerpen die zij soms onderweg nodig mocht hebben aan te schaffen. Vork kwet zich van deze taak met de kalmte welke hem kenmerkte, trots de veronschuldigingen en tegenwerpingen van de jonge vrouw die verlegen was met zoveel beleefdheid. Het is in het belang van mijn reis, het staat op mijn programma, zei hij gedurig. Toen zij hun inkopen gedaan hadden, keerden Vork en Aouda weer naar het hotel terug, waar zij een heerlijk diner vonden. Daarop ging Aouda, die een weinig vermoeid was, naar haar kamer en drukte alang lezen de hand van haar ongevoelige redder. De achterzwaardige gentleman verdiepte zich de ganseavond in de Times en de Illustrated London News. Zo heende man waren geweest om zich over iets te verwonderen, dan had hij dit wel mogen doen, toen pas patoel bij het naar Betgaan nog niet was komen opdagen. Maar daar hij wist dat de meerboot naar Yokohama eerst de andere mogen vertrok, dacht hij er niet over. De volgende mogen kwam pas patoel op het schellen van Vork niet te voorschijn. Wat het gentleman wel dacht, toen hij van lam dat zijn knerk niet thuis was gekomen, zou niemand kunnen zeggen. Vork nam zijn verdies op, liet Aouda waarschuwen en bestelde een palankijn. Het was toen acht uur en het getij, waarop het verdreek van de karnetik gewacht had om de haven te verlaten, kwam ten half tien uur op.  Toen de draagstoel voorkwam, stapte Aouda en Vork in het gemakkelijke voertuig en lieten hun bagage op een kruiwagen volgen. Een half uur later kwamen de reizigers op de aanlegplaats en daar vernamen zij eerst dat de karnetik reeds de vorige avond vertrokken was. Vork die erop had gereken, zowel zijn bediende als de meerboot te vinden, moest nu beide missen. Maar zijn gelaad tekende volstrekt geen teleurstelling, en toen Aouda hem angster aanzag, voegde hij haar toe. Dat is een incident mevrouw, anders niet. Op dit ogenblik naderde hem een persoon welke hem nou curigades doeg. Het was de inspecteur Fiks die hem groeten met de woorden. Zijd gijt niet even als ik meneer Eender Passasius van de Rengoon welke gisteren aangekomen is. Ja, meneer antwoorde Vorkul, maar ik heb niet de eer. Vergeef mij, maar ik dacht hier u knekt te vinden. Weet gij waar hij is meneer, vroeg de jonge vrouw levendig. Wat, zei de Fiks zeer verwonderd, is hij niet bij u? Nee, antwoord Aouda, zei dat gisteren is hij verdwenen. Heeft hij zich misschien zonder ons op de karnetik ingeschept? Zonder u, mevrouw, antwoordde de agent. Maar vergeef mij, dacht gij dan met deze mailboten vertrekken? Ja, meneer. Ik ook, mevrouw, gij ziet mij dus zeer teleurgesteld. De karnetik heeft, toen zij haar ketel hersteld had, 12 uur vroeger Hongkong verlaten, zonder iemand te waarschuwen, en nu moet men acht dagen wachten eerder volgende vertrekt. Toen hij die woorden in acht dagen gezegd had, gevoelde Fiks zijn hart van vreugde kloppen. Vork, acht dagen nog te Hongkong. Men zou nu tijd genoeg hebben om het mandaat tot in hertendes neeming af te wachten. Eindelijk waren de kansen dan toch eens ten gunsten van de vertegenwoordiger ter wet. Men kan dus denken hoe het hem tegenviel toen hij Vork op zijn kalme toon hoorde zeggen. Er zijn dus mij nog andere schepen dan de karnetik in de haven van Hongkong. Vork bot ouder zijn arm en ging met haar naar het dok om daar een ander schip te zoeken dat gereed lag te vertrekken. Viks voorde hem geheel ten eere slagen. Men zou zeggen dat hij aan deze man was gekluisterd. Dit is zeker dat de kans hem wezenlijk scheen te verlaten terwijl ze hem tot nog toe zo goed gediend had.  Vork door die drie uren lang in alle richtingen de haven, vastbesloten, zo het moest, een schip uit te rusten dat hem naar Yokohama zou brengen. Hij zag slechts geladeschepen of andere, welke bezig waren, te lossen en die dus niet konden gebruikt worden. Viks begon weer enige hoop te krijgen. Vork gaf de moed nog tans niet op en zette zijn onderzoek voort, al moest hij tot Makau gaan, toen hij opeens door een zeeman aan het uiteinde der haven werd aangesproken. Zoekt u een schip, vroeg deze, zijn muts afnemende. Heb jij een boot, welke klaar is om te vertrekken, vroeg Vork? Ja, meneer, de loodspoot nummer 43, de beste van de Gehedenvloot. Loop zij snel, ongeveer tussen de acht en negen meiden, wilt ga haar zien. Ja, u zult er over tevreden zijn. Is het een plezierijstje? Nee, een reis. Een reis? Neemt jij aan mij naar Yokohama te brengen? De zeeman zag bij deze woorden de Vork met wijdopige sperde ogen aan. Kom, meneer wil een loopje met mij nemen, zei hij. Nee, ik heb de karnet ik gemist en ik moet uiterlijk de veertiende te Yokohama wezen om vandaan met de boot naar San Francisco te gaan. Het spijt bij antwoorden de schipper, maar dit is onmogelijk. Ik bied u honderd pont per dag aan en een preming van 200 pont, zodra hij bij het tijd aankomt. Is het u ergens vroeg de schipper? Ja, antwoorden Vork. De zeeman verwijderde zich een ogenblik, kijk naar de zee, waarschijnlijk in twee strijt tussen de wens om zo'n grote som te winnen en de vrees zich te ver te wagen. Viks verkeerde in doodsangst. Intussen had Vork zich tot oude aankericht. Gij zei toch die bang mevrouw, vroeg hij. Met u, nee, meneer, antwoorden de jonge vrouw. De schipper keerde zich nu weer tot de gentleman met zijn muts in de hand. Wel schipper, vroeg Vork. Wel, meneer, antwoorden de zeeman. Ik mag nog mijn mannen, nog mijzelfen, nog uren aan wagen om zo'n grote tocht te maken in een bootje dat er nou een nood 20 tonne haalt en dan in deze tijd van het jaar. Bovendien zouden we toch niet op tijd aankomen, want Yokohama is 1700 mijnen van Hong Kong verwijderd. 1650 mijnen verbeterde Vork. Dat is hetzelfde. Viks haalde weer adem.  Maar vervolgde de schipper, misschien is er nog wel iets anders op te vinden. Wat dan, vroeg Philius Vork. Als wij naar Nangasaki gaan, het uiterste punt van Japan, 1100 mijnen afstands, of zou wij Shanghai maar halen, 800 mijnen van Hong Kong verwijderd. Op de laatste tocht zou men zich niet ver van de Chinese kust verwijderen, wat een groot voordeel zou zijn, dat de stroom noordwaarts is. Schipper, antwoorden Vork, te Yokohama moet ik de Amerikaanse mail halen en niet de Shanghai of de Nangasaki. Waarom niet, hernamde zeeman, de mailboot naar San Francisco vertrekt niet van Yokohama. Zij loopt de Yokohama en ten Nangasaki binnen, maar herpunt van uitgang is Shanghai. Rij zei het zeker dat het geen gemij daar zegt? Zeer zeker. En wanneer verlaten de mailboot Shanghai? De elfde, de zavond, ten zeven uren. We hebben dus nog vier dagen tijd. Vier dagen, dat is 96 uren, en met een boot die acht mijnen in het uur loopt, wanneer alles goed gaat, als wij Zuid-West de wind hebben en geen onstaamige zee, dan kunnen wij in dat tijdsverloop gemakkelijk de acht honderd mijnen afleggen die ons van Shanghai scheiden. En jij kunt vertrekken? Over een uur. Die tijd heb ik nodig om levensmiddelen op te doen en de zijde klaar te maken. Dus de zaak is in orde. Zijd jij de capitijn van de boot? Ja, John Bunsby, capitijn van de Tankadere. Wilt jij een gedeelte der som vooruit? Als u te schikt. Daar heb je 200 pond op afrekening. Meneer ging Philius Vork tot Vicks voort, als jij hier ook gebruik van wilt maken. Meneer antwoorde Vicks Brutaalweg, ik wilde u juist deze gunst verzoeken. Goed, over een half uur zullen wij aan boord zijn. Maar die arme jongen merkte mevrouw Aouda op. Ik zal voor hem alles doen wat ik kan, zijn Vork. En terwijl Vicks, zenuwachtig, koordzachtig en inwendig woedend zich naar de loodsboot begaf, ging een Vork en Aouda naar het politiebureel van Hong Kong. Vork liet daar het zee-element van pas par toe en ook een voldoende som geld voor dienstreis naar Europa achter. Dezelfde formaliteit werd bij de Franse consul verricht en de Palenkein bracht de reizigers op de voorhaven. Het sloeg drie uur. De loodsboot nummer 43 had haar bemanning en levensmiddelden aan boord en lak gereed om uit te zijnen.  De Tankadere was in zeer nette kleine schoener van ongeveer 20 tonnen. Scherp van boeg, los van bewegingen en met een goede waterlijn. Men zou zeggen dat het een jacht was om kleine zeetochten mede te maken. Zijn koper blonk heldig, het ijzerwerk was als gepolijst, het dek wit als ivorg. Dat alles toonde aan dat kapitein Bunsby erop gesteld was om zijn bood goed te onderhouden. Her twee masten lagen in weinig naar achteren. Ze had een brikseil, vockenmast, stag- en topsseilen en met de wind achter moest zij wonderen kunnen doen. Inderdaad had zij ook al verschijnen prijzen gewonnen in de wedstrijden tussen loodspoten. De bebanding der Tankadere bestond uit de kapitein en via matrozen. Zij behoornen tot die moedige zeelui welke in alle weer en wind de schepen opzoeken en zeer goed met de zee bekend zijn. John Bunsby, een man van omstreeks 45 jaren, krachtig gebouwd, versenkt door de zon, met een levendig oog, een gespeerde gestalte en die zijn vak goed verstond zou hun ieder vertrouwen in geboezemd hebben. Filjes Volk en haar oerdaar gingen nu aan boord. Vicks was er reeds. Door een deur op het achterschip kwam en in een vierkante hut waarvan de wanden boven een divan in vierkante vakken verdeeld waren. In het midden stond een tafel waar boven een lamp hing. Alles was klein, maar netjes. Het spijt bij dat ik u niet beter kan aanbieden zijn volk tot Vicks, die een buiging maakte. De inspecteur achte zich wel een weinig vernedigd door van de beleefdheden van Volk gebruik te maken. Het is buitenkijf een schurk, dacht hij, maar een zeer fatsoenlijke schurk. Ten drie uren tien minuten werden de zeilen gehesen. De Engelse vlag wapperde van de mast van het scheepje. De passagiers waren op het dek gezeten. Aouda en Volk weerpen nog een laatste blik op het land om te zien of Paspartout ook nog tevoorschijn kwam. Vicks was niet zonder enige bezorgdheid. Het toeval zou de oogelukkige knecht die hij zo schanderlijk behandeld had naar dit punt der haven kunnen brengen. En dan zou er een verklaring hebben plaatsgehad, welke niet in het voordeel van de inspecteur zou zijn. Maar de fansman kwam niet opdagen. Ooggetwijfeld was hij nog onder de invloed van het verdovende slaapmiddel.  Eindelijk maakte kapitaen Bunsby de touwen los en de tankaderen liet de wind onder haar brikseil, vockenmast en stachseilen komen en schoot voort over de golven. 21e hoofdstuk, waarin de gezagvoerder de tankaderen groot gevaar loopt een premie van 200 pond te verliezen. Het was een gewaagde tocht die reis van 800 mijnen met een vaartuig van 20 ton, vooral in deze tijd van het jaar. Gewoonlijk is de Chinese zee onstuimig, daar zijn bloot gesteld is aan geweldige stormvlagen, vooral in de tijd der dag- en nachtevening. En er was nu in de eerste dagen van november. Voor de schipper zou het voordeligste geweest zijn de passagiers naar Yokohama te brengen, daar hij per dag werd betaald. Maar het zou een te grote roekeloosheid zijn geweest die overtochtte wagen in de gegeven omstandigheden. Het was reeds een stoudmoedige onderneming, zo al geen gewaagde, om naar Shanghai te gaan. Maar John Bunsby had vertrouwen in de tankaderen, die als een mail over de wateren schoot en misschien vertrouwden hij niet ten onrechten. Gedurende de eerste uren van de dag bewoogde tankaderen zich in de wateren van Hongkong en hoe de wind ook blies, zij hield zich artnemend. Het zal wel niet nodig zijn schipper u de meest mogelijke spoed aan te bevelen, zijn filiës Vok op het ogenblik dat de schoener in volle zee kwam. Meneer kan voorkomen op mijn vertrouwen, antwoordde John Bunsby. Wat de zijden betreft, ik heb er zoveel op als het schip per dragen kan. Vliegers boven de bezaan zouden niet schreven en de vaart maar belemmeren. Dit is uw vak en niet het mijne schipper. Ik laat het op u aankomen. Vliegers Vok, rechtoverreind met de benen wijd van elkaar en zo stevig op zijn voeten als in matroos, zag naar de onstuinige zee. De jonge vrouw, die op het achterdeck gezeten was, voelde zich aangedaan bij het beschouwen van de oceaan, die reeds in de schemering was gehuld en die zij op dat tengere bootje moest trotszeren. Boven haar zwolle de grote zijnen. De schoener door de wind gedragen scheen door de lucht te vliegen. De nacht viel, de maan was in haar eerste kwartier en haar zwak schijns over dween weldra in de nevelen van de horizon. Wolken kwamen uit het Oosten opzetten en bedekten reeds de gedeelte van het uitspansor.  De schipper zorgde dat zijn sainlantaren zijn oorde waren een voorzichtigheidsmaatregel die niet mag worden verzuimd in deze drukbevaren zee, vooral in de nabijheid ter kusten. Het gebeurde niet selden dat schepen werden aangevaren en bij de snelheid waarmee zij zich bewoog, zou de schoener bij de eerste schok zijn verbrijzeld. Vicks kwam op de voorplegd. Hij bleef op een afstand daar hij wist dat volk niet van praten hield. Bovendien stuute het hem tegen de bos om te praten met die man, wiens beleefdheden hij genoot. Hij dacht ook aan de toekomst. Dit was zeker dat volk ook niet Tioco Haba zou blijven, dat hij ter stond de boot naar San Francisco zou nemen ten einde Amerika te bereiken, welks onmedelijke uitgestriktheid hem straffeloosheid en veiligheid waarborigde. Het plan van Vilius Volk kwam hem de eenvoudigheid zelf vervolg. In plaats van zich uit Engeland naar Amerika in te schepen, als een gewone schurk, maakte volk een grote omweg over 3 kwart van de wereld, ten einde met testen grote zekerheid het vaste land van Amerika te bereiken, waar hij op zijn gemak het miljoen der bank zou verteren, na de politie van het spoor te hebben geleid. Maar wat zou hij fix doen wanneer hij eenmaal in de Verenigde Staten was gekomen? Zou hij die man loslaten? Nee. Honderd man nee. Hij zou geen duim breed vallen bewijken, voordat hij de volmacht tot uitlevering had ontvangen. In elk geval was er één gelukkig resultaat verkregen. Pas Partoel was niet meer bij zijn meester en na het geen de inspecteur van politie deze had medegedeeld, was het van belang dat meester en knecht ookander niet weer zagen. Ook Verenis Vork dacht vaak aan zijn kredigt, die op zo zonderlingen wijze verdwenen was. Alles wel overwogen, zennt hem zo onmogelijk niet, dat ter gevolge enig vergissing de arme jongens zich op het laatste ogenblik aan boord van de karnetik had begreven. Dat was ook de mening van mevrouw Aouda, die zeer het Verenis van de eerlijke bediende betreurde aan wie zij zoveel verschuldigd was. Het was mogelijk dat men hem te Yoko Hama terugvond en als de karnetik hem daar had gebracht, zou het zo moeilijk niet zijn hem op te sporen.  Tegen 10 uur stak de prijs op, misschien zou het voorzichtiger zijn geweest wat zij er te reven met de schipper besloten, daar nou kurig de hemel te hebben bekeken, alles te laten gelijk het was. Bovendien, de tankarderen toegaar zijden gemakkelijk en alles was zo ingericht dat in geval van nood onmiddellijk maatregelen genomen konden worden. Tegen middennacht begraven Verenis Vork en mevrouw Aouda zich naar de kajout. Vix was hen voor gegaan en had zich op enig banken neergelegd. Wat de schipper en zij met trozen betreft, deze bleven de ganze nacht aan dek. De andere morgen, 8 november, had de schoenen bij z'n opgang meer dan 100 mijlen afgelegd. Herhaaldelijk werd de loglijn uitgeworpen die aanwees dat de gemiddelde snelheid tussen de 8 en 9 mijlen was. De tankarderen had groot zijl op en alle zijlen stonden vol en op die wijze kon zij haar maximum van snelheid bereiken. Als de wind in dezelfde hoek bleef, had zij alle kansen voor zich. Die dag verwijderde de tankarderen zich niet ver van de kust waar de stroom haar gunstig was. Bovendien, de wind kwam van de landsijde waardoor de stroom hier minder sterk was. Een voordeel voor de schoenen, want lichte schepen leiden het meest door de zware golfslag. Tegen de middag ging de prijs liggen en de wind diep naar het zuidwesten om. De schepen deed de vliegers bijzetten, maar na verloop van 2 uur moest hij ze weer weg nemen, naar de wind weer opstak. Volk en de jonge dame, die gelukkig geen van beide zeeziek waren, aarten met smaak de ingerichte spijzen en de schepensbeschaat. Vicks werd uitgenodigd om aan hun diner deel te nemen en hij moest het aannemen, daar hij wist dat een mens evengoed als een schip lading moest innemen, maar het hinderde hem. De reizen op kosten van die man, zich te voeden met dienst eigen levensmiddelen, vond hij Deloayau. Nocht als ad-hij. Niet veelweliswaag, maar anfa, hij ad's. Toen echter het idee was afgelopen, meende hij een woord met volk te moeten spreken. Hij riep hem ter zijde en begon, meneer? Dat meneer wilde hem bijna niet over de lippen. Hij moest zich bedwingen om die meneer niet bij zijn kraag te pakken.  Meneer, jij bent zo beleefd geweest om mij de overtocht bij de schip aan te bieden, maar of schoon mijn vermogen niet veroorde of het zoveel uit te geven dan schij, wil ik toch mijn deel, laten wij daarover zwijgen, meneer, antwoorden volk. Toch niet, ik stel er prijs op. Nee, meneer, zij volk op een toon die geen tegenspraak dulde. Dat behoort onder de algemene kosten. Vicks ging heen. Hij stikte bijna en zich over de verschansing aan de voorzijde van het schip buigende, sprak hij de ganste dag geen woord meer. De vaart was stel en John Bumsby had alle hoop. Vaak zei hij tot Philius Volk dat men op de bepaalde tijd de Shanghai wezen zou. Volk antwoorden slechts dat hij erop rekende. Bovendien, de gehele bemanning deed haar uiterste best. De uitgeloofde premie vervulde allen met lust en ijverg. Geen touwtje of het was gespannen, geen zeil had in het plooitje, geen enkele nodeloze beweging van het roeg. Ben zou op een wedstrijd tegen Koninklijke Jachtclub niet strenger te werk zijn gegaan. Desavonds, toen de schipper weer zijn waarnemingen deed, bleek het dat men 220 meilen van Hongkong verwijderd was. En Philius Volk mocht zich dus vlijen dat hij te Yokohama aankomende, niet ten achteren zou zijn. De eerste ernstige hindapaal dus, die hij zeer dat zijn vertrek uit Londen ontmoeten, zou hem waarschijnlijk geen nadeel berockenen. In de eerste uren van de morgen kwam de Tancaderre in de straat van Tokin, die het eiland voor Mosa van de Chinese kust schrijd en passeerde zij de Kierkring. De zee was onstuimer in die straat en onophoudelijk had men met tegenstroom te worstelen. De schoenen had het hard te verantwoorden. De korte golfslagen braken zij vaart en het was moeilijk om aan dek te blijven. Bij het aanbreken van de dag stak de wind weer op. Er was storm aan de lucht. Ook de barometer kon er een verandering van weer aan. Hij was zeer onregelmatig en de kwik trelde grillig. Men zag ook in het verschiet lange golven die in voorboden waren van de storm. De vorige avond was de zon vuurrood onder gegaan, terwijl de zee schitterde van elektrisch licht. De schipper sta de geruimentijd naar de lucht met haar ongunstige verschijnselen en mompende onverstaanbare woorden.  Eens toen hij dicht bij zijn passagier stond, vroeg hij, mag men alles aan u zeggen? Alles, antwoorden Vilius Vok. Wel nu, we krijgen een hoos. Uit het noorden of uit het zuiden vroeg Vok alleen. Uit het zuiden, zie maar, er steek de orkaan op. Laten orkaan maar uit het zuiden komen, dat is van de goede kant. Als hij het zo opvat, heb ik niets meer te zeggen. Hij nam de schipper. Het voorgevoel van zon Bunsby bedroog hem niet. Waren het niet zo laat in dit jaar, dan zou de hoos, volgens de uitspraak van een behoemd weerkundige, zijn voorbij gegaan als een schitterende waterval van elektrische vlammen. Maar tans was het te vrezen, dat zij zich met kracht zou doen gevoelen. De schipper nam tijdig zijn voorzorgen. Hij liet alle zeilen dreven en het tuig op het dek brengen. De stengen de masten werden afgenomen, alle luikensorgvulden gesloten. Geen dopperwater konden het binnenste gedeelte van het schip dringen. Slecht één zeil, een driehoekerddoek van krachtige stof werd gehesen, zodat de schoenen wind bleef vangen. Het overige moest men afwachten. John Bunsby had zijn passagiers de raad gegeven om naar hun kajout te gaan. Maar die kleine ruimte, waar bijna geheel van versche lucht was verstoken en onophouderlijk heen en weder werd geslingerd, bood geen aangenaam verblijf aan. Nog vork, nog ouder, nog zelfs vicks wilde het dek verlaten. Tegen acht uur braken de stortbui en de heftige windvlagen los. Alleen door een klein zeil werd de tankaderen opgelicht als een veder door de wind, waarvan men zich geen denkbeeld kan maken. Haar snelheid was slechts te vergelijken met het viervoud, de snelheid van een locomotief in volle vaart. Zij was zelfs nog groter dan deze. De ganze dag werd het schip op die wijze in noordelijke richting voortgedreven en voortgestuurd door de reuzeachtige golven, waarmee de het gelukkig gelijke snelheid hields. Wel twintig malen dreigde één dier ontsagelijke waterbergen zich over het vaartaar uit te storten en het te bedelven, maar door een behendige wending van het roer wist de schipper het gevaar te voorkomen. De passagiers waren nu en dan geheel bedekt onder de stortvloeden, die zijn met wijsgerige gelatenheid zich liet in welgevallen. 