Aantrekkingskracht & Relaties: Digitaal daten | dr. Tila Pronk | Tilburg University | #10.3
Dit is deel drie van college 10. Tot nu toe hebben we gesproken over het belang van relaties. Dat het zo belangrijk is om het gevoel te hebben dat andere mensen er voor je zijn. En dat we daarom ook van jongs af aan gericht zijn op het vormen van relaties met anderen. Nou, vanaf dit moment in het college gaan we exclusief praten over liefdesrelaties. Hoe komen liefdesrelaties tot stand? Hoe werkt aantrekkingskracht? En ja, waar bestaat een liefdesrelatie eigenlijk uit? Voor het zover is gaan we eerst praten over liefde in deze tijden. Digitaal data. Daar gaat het in dit deel van het college over. En in het boek wordt er ook wel iets beschreven over digitaal data. Er staat bijvoorbeeld dat online profielen niet altijd helemaal eerlijk zijn en dat dat ook wel een falkel kan zijn. Ja, dan een beetje een open deur, al zeg ik het nou een beetje zelf. Wat ik eigenlijk mist in het boek zijn de nieuwste inzichten over online data. En waarom het soms verschrikkelijk lastig is om de liefde te vinden op een online dating platform. En dat je misschien wel eens wat tips kan gebruiken als je aan het swipen bent. Nou, hier vertel ik je heel graag meer over door mijn filmclips te laten zien. Voor de Universiteit van Nederland heb ik een college opgenomen over of Tinder en hoe Tinder de liefde saboteert. Dus heel veel plezier. Swipe jij wel eens op Tinder? Of misschien een andere online dating app zoals Bumble of Happen? Ik vertel je of je zo de waren gaat vinden. Hoe saboteert Tinder de liefde? Dit is de Universiteit van Nederland. We hebben meer mogelijkheden dan ooit als het gaat om het vinden van onze waren liefde. En dat is evolutionair gezien handig. We kunnen steeds gerichter zoeken naar onze ideale partner. Want bij die honderden profielen daar moet de perfecte match toch wel tussen zitten. Hoe we er steeds meer koppels hun liefde hebben gevonden via online dating apps zullen er ook genoeg mensen zijn die deze manier van data vooral frustrerend en vermoeiend vinden. En daar kan ik me alles bij voorstellen. Ik doe namelijk zelf onderzoek naar online data. En in dit college zal ik je vertellen of dit nu een vloek of een zegen is voor het vinden van een partner.  Voordat ik de wetenschap van het online data induik, zal ik eerst even kort uitleggen hoe die dating apps eigenlijk werken. Want ze bestaan pas 10 jaar. Dus mensen die in een lange relatie zitten, zullen waarschijnlijk geen ervaring mee hebben. Neem nu Tinder. Om te beginnen, je maakt een profiel aan. Je plaatst daar wat leuke foto's op en je zet daar eventueel je levensmotter onder. Vervolgens ga je beginnen op zoek naar een partner. Je krijgt een profiel te zien en die kun je naar rechts swipen als je diegene leuk vindt of naar links als je die persoon niet ziet zitten. Heel simpel, gewoon thuis, vanaf de bank. En zo ga je langs al je partner opties en dat zijn er honderden. En als jij iemand naar rechts swipen en die persoon doet dat ook bij jouw profiel, dan heb je een match. Fantastisch toch? De mogelijke partners liggen voor het opraven. En dat succes, dat blijkt. In 2021 staat er maar liefst 57 miljoen mensen op Tinder. En daar kwamen ruim 30 miljard matches uit voor het. En dan heb ik het nu dus over Tinder. Maar daarna zijn er nog heel veel andere swipe apps zoals Happen, Inner Circle of Bumble. We zien dan ook dat de manier waarop mensen elkaar ontmoeten, radicaal is veranderd. Kijk maar eens naar deze grafiek. Hier zie je hoe heteroseksuele stellen elkaar in de afgelopen 80 jaar hebben ontmoet. De meest gebruikelijke manier om elkaar tegen te komen was voor lange tijd via vrienden of in een bar of restaurant. Maar de afgelopen 10 jaar is online data erbij gekomen. En die toename is echt gigantisch. Het begon natuurlijk al eerder met dating websites zoals e-matching en Lexa & Parship. Maar de komst van swipe apps rond 2012 zorgt pas echt voor een enorme stijging. En als je die lijn ziet dan zou je kunnen spreken van een heuze revolutie in een dating circuit. Bijna de helft van de koppels heeft elkaar tegenwoordig online ontmoet. Kortom, online data is een groot succes. Maar vergist je niet. Want deze grafiek laat natuurlijk alleen maar de mensen zien die uiteindelijk een partner gevonden hebben. De vrijgezellen staan er niet in. En het aantal mensen zonder een relatie neemt juist drastisch toe. Er zijn meer vrijgezellen dan ooit.  Het aantal scheidingen neemt toe maar ook het aantal jongeren zonder een relatie stijgt. De vraag is, is dat erg? Sommige mensen zullen zeggen van niet. Die denken, ik ben onafhankelijk, ik heb niemand nodig. Of, lange leven de lol, ik deed er lekker op los. Ook de toename en scheidingen kun je als iets positief zien. Veel mensen hoeven nu niet meer in een ongelukkige relatie te blijven zitten... ...omdat dit van ze verwacht wordt of omdat een scheiding financieel niet haalbaar is. Maar het is niet alleen maar goed nieuws dat er zoveel vrijgezellen zijn. Want uit cijfers blijkt dat de meeste mensen juist wel een relatie willen. Vooral jongeren. Hoe zo lukt het deze singles dan niet om een relatie te vinden terwijl de keuze reuze is op de apps? Op het eerste gezicht lijkt al die keuze inderdaad fantastisch. Evolutionaire gezien zijn we voorgeprogrammeerd om verschillende opties te ambiëren. Ga maar na, als je in de kroeg staat... ...is het fijner om 10 mogelijke vrijgezellen om je heen te hebben in plaats van 2. Want hoe meer keus, hoe groter de kans dat je iemand tegenkomt met wie je het klikt... ...en bij wie je echt goed past. Die grote hoeveelheid keuze, die trekt ons dan ook richting de online dating apps... ...en lijkt je in eerste instantie een soort wallhalla. Maar vervolgens raken we helemaal in de war... ...en lukt het ons vaak niet om een partner te vinden. Wat is je nou aan de hand? Dit heeft te maken met de gevolgen van choice overload, oftewel een overdaad aan keuzes. Daar is veel onderzoek naar gedaan. Niet exact met relaties en stelletjes, maar wel met potjes jam. Relijk vergelijkbaar toch? Stel je voor, je gaat naar een supermarkt voor jam... ...en je kan kiezen uit maar liefst 20 verschillende potjes. Eerst denken mensen, wat fantastisch al die smaken. Maar naar 4 potjes wordt het eigenlijk al lastig kiezen. En wat doe je dan? Weet je in de onderzoek dat er dan 2 dingen gebeuren. Ten eerste, paralyze mensen bevriezen... ...en ze kiezen helemaal niet. De overdaad aan keuzes legt ze lam en ze besluiten om een keuze uit te stellen. En ten tweede, lagere tevredenheid. Als je uiteindelijk toch kiest, ben je minder tevreden met je uiteindelijke keuze. Ook al heb je misschien objectief gezien precies de jam waar je voor kwam.  De wetenschap dat er nog heel veel andere keuzes waren... ...die je niet hebt uitgeprobeerd, zorgt ervoor dat je twijfelt. Was er niet toch een betere keuze geweest? Zowel het fenomeen bevriezing, als lager het vredenheid komen door één overkoepende factor. Onze verwachtingen gaan omhoog. Met al die keuzes verwacht je dat het eindproduct beter zou moeten zijn. En als het om een overdaad aan keuzes gaat... ...krijg je compleet onrealistische verwachtingen over het eindproduct. Hoewel we veel keus tussen eerste instantie aantrekkelijk vinden... ...heeft het negatieve psychologisch gevolg voor ons. En dit noemen we de keuzeparadox. Nou, allemaal leuk en aardig, die Portia Sem. Maar ik wilde wel eens weten of die keuzeparadox ook een rol speelt bij online-daten. Ik heb daarom zelf een online-dating-platform nagemaakt. Net als bij Tinder kregen de deelnemers van mijn onderzoek... ...allemaal vrijgezellen... ...potentiele partners te zien die ze konden accepteren of afwijzen. En wat zag ik? Hoe langer de deelnemers bezig waren... ...en hoe meer profielen ze dus voorgeschoten hadden gekregen... ...hoe groter de kans was dat ze gingen afwijzen. En dit is dus ook wat er op Tinder gebeurt. Hoewel je juist op die app zit om een mogelijke partner te vinden... ...kom je in een toestand van continu afwijzing. Dit heb ik de Rejection Mindset genoemd. En dat komt dus overeen met het bevriezingseffect van die Portia Sem. Je blijft maar swipen... ...en kieest uiteindelijk helemaal niet meer. Dat effect zie je optreden vanaf het moment dat mensen beginnen met swiping. En de kans op een match is dan ook het grootst... ...bij het eerste profiel dat je ziet als je de app opent. Daarna kickt de Rejection Mindset in... ...en wordt de kans op een match steeds lager. Vooral voor vrouwen. Maar hoe komt dit nou precies? Om dit te onderzoeken heb ik gekeken wat er psychologisch... ...met de deelnemers aan mijn onderzoek gebeurde. En wat ik vond, leek op nu heel erg op wat we bij die Portia Sem zagen. Mensen werden tijdens het swiping steeds minder tevreden... ...met de profielen die ze te zien geregen. En ze werden zelfs pessimistisch zo over hun kansen... ...om de liefde überhaupt nog te vinden. En deze psychologische processen verklaren vervolgens... ...waarom ze steeds minder interesse hadden in de profielen. Bij het swiping geldt dus hoe langer je zoekt... ...hoe minder kans je hebt om te vinden.  En hoe broerder je je voelt. Eigenlijk best logisch dus dat steeds meer vrijgezellig... ...kampen met Tinder burnouts... ...en veel langer vrijgezel blijven dan ze lief is. Misschien denk je nu weg met die dating apps. Maar is dat dan echt de oplossing? Het lijkt me niet. We zien namelijk dat mensen in real life... ...niet meer zomaar op iemand afstappen. Mensen zijn als de dood dat ze afgewezen worden... ...en het lijkt een stuk veiliger... ...om op je schermpje de eerste stap te zetten. De toekomst is dus echt online. Dan de vraag kan het ander simpeler. Er zijn wel oplossingen. Ten eerste, je zou jezelf op televisie kunnen laten uithuuliken. Maar meer realistisch, zet jezelf op een Tinder dieet. Neem behappare porties profielen tot je. Heel concreet zou dat kunnen betekenen. Open Tinder, check vijf profielen... ...en sluiten app dan weer. En als je swiped, ben dan ook op de hoede voor die afwijzingsmodus. Proberen ze iets langer naar een profiel te kijken... ...en plaats van die enkele seconden die mensen daar normaal gesproken aan besteden. En richt je op dingen die je wel aanspreken. Een plaats van meteen op zoek te gaan naar red flags... ...of redenen om iemand in de online prullenbak te swipen. Dus denk, wat een leuke glimlach. Een plaats van, oh my god, een kerst trui, dat kan echt niet. Kortom, wees wat meer open minded. En sta je ook niet blind op wat de meest verstandige partnerkeuze zou moeten zijn. We weten namelijk uit onderzoek dat vooropgestelde lijstjes... ...die we zelf maken met eisen voor een toekomstige partner... ...dat die helemaal niet overeen komen met de partner... ...waar je uiteindelijk mee samenkomt. En dat brengt me naar mijn laatste punt. Misschien is er namelijk nog wel een andere optie... ...om het online date makkelijker te maken. En dat is dat we beter leren luisteren naar hoe ons lichaam reageert... ...als we een potentielle partner zien. Ons lichaam kan ons namelijk heel veel belangrijke informatie geven... ...en op die manier zijn we niet meer zo afhankelijk van onze gedachten en twijfels. In een nieuw onderzoek heb ik daarom gekeken naar veranderingen... ...in pupeelgrote tijdens online dating. Je pupeelgrote is namelijk een goede voorspeller... ...of jij geïnteresseerd bent in iemand. Zodra iemand jou aandacht trekt of jouw interesse prikkelt... ...worden je pupeelen automatisch wijder. Daar heb je zelf geen controle over. 