Delftsche Wonderdokter | A. L. G. Bosboom-Toussaint | Historical Fiction | Audio Book | 5/14
Zij waren zo verrast en verbluft door het onverhoedst wegvliegen van hun luitenant, dat zij er niet aan dachten hem daar stond te volgen en te achterhalen. Van de eerste verrassing bekomen, begrepen zij echter dat zij door te blijven zich in de hachelijkste positie zagen gebracht. Het voorgevallende met Bastiaan kon niet lang meer verborgen blijven. Zijn vrouw zou ongeduldig, ongerust worden. Ze zou naar hem komen omzien, en zo zij hem daar vond liggen als een lijk in hun midden. Leed het geen twijfel of zij zouden voor de schuldigen worden gehouden. En als woeren zij ook de duurste eden op hun onschuld, zij konden alleen hun luitenant beschuldigen, zonder zelfde verdekking te ontgaan van medeplichtigheid. Met hem aan te klagen waren zij toch niet gered, en de meesten hunnig achter dit snoot verraad, terwijl allen gelijkelijk huiverig waren om op enige wijze met justitie in aanraking te komen. Zij wist er maar al te goed hoe deze ermee leefde. Le jus prittende, cateur ou à travers, l'onne soref veillé, condamne un pervers. Al had Lafontaine toch niet gezegd, er werd naar die regel gehandeld door de gestrengen heren van het tijdperk, en de soldaten wisten het zo goed dat zij het in een onbezien eens waren dat zij geen andere partij te kiezen hadden dan de vlucht. In alle haast pakten zij nu bijeen wat zij van het hunnen konden grijpen en dragen en spoedend zich toen weg, zonder zelfs naar de gevallende om te zien. Maar zij houden niet, als jullie aan, een scherpe prikkel van smart en schuld die hen voortjoeg, en eens buiten de buurt hielden zij stand om te overleggen wat nu te doen. Als zij zonder gejaagdheid met de geregelden krijgsmans stap voortgingen, konden ze door de dinaren van de onderschout worden aangezien voor een rot voetknechten die hun wacht moesten betrekken, of gezamenlijk hun kwartier gingen opzoeken, nadat ze wat lang in het taveren hadden zitten drinken en doppelen. Met hun vijftienen konden zij desnoods het hoofd bieden aan elk die met deze uitleg niet tevreden hun in de weg trat om een gevaarlijk onderzoek aan te vangen. Bijeen blijven was het dus zaak, maar waarheen met hun aan, was de vraag. De gantse nacht rondzwerven, dat ging niet.  Daarbij, wat dan aan te vangen in de morgen, als het geval met Bastiaan zeker was uitgelegd, en dienstvrouw niet zouden naalaten, haar klachten in te brengen bij de justitie, met aanduiding van de gevluchten soldaniers als de vermoedelijke daders. Hun onderkomen moesten ze hebben. Maar waar, wie zou ze herbergen, zo met hun vijftienen, en ieder op zichzelf wie zou een eenzame zwervig zomaar in nemen in dit nachtelijk uur? Zo suften ze en topten ze, tot opeens Bernhard uitviel met een ruwe vloek dat ze wel oliedom waren van zin op te bedenken, want dat het avenen van gele vij als vanzelf voor hun open stond. In de vochten werden ze er toch verwacht, dan was het nu maar wat heel vroeg. Op een uur of wat zouden gele niet zien, die zeker was, er haar profijt van te trekken, en die en desnoods wel een zolder of een schuur kon aanwijzen voor slaaplaats, tot het ogenblik van de samenkomst met de Jezuwiet daar zou zijn. Zij was toch zeker mee in het geheim, en zou zich wel wachten en af te wijzen, die door een betaalmeester met zo'n gespecte beurs als de waterlandse boer waren ingehaald. Dit voorstel vond eenstemmige toejuiging. Lange Mich alleen deed opmerken dat zij het enige gevaar ontliepen om het andere in de mond te snelen. Er was, dit wisten ze immers nu, spraken van vorstend moord, en als zij deze eerste stap deden, moesten ze ook tot de tweede komen, en liepen ze willens en wetens in de strik. Gekheid, zei Bernhardt. Prins en moord, wij behoeven immers niet te schieten als we niet willen, en desnoods schieten wij op de Jezuwiet zelf, dan maken wij ons nog verdienstelijk toe. Michiel wist er niet veel meer tegen te zeggen, als geen hem de zaak nog zo hachelijk. Het denkbeeld een schuilplaats te hebben was in hun toestand te uitlokkend om niet overal het verdere heen te zien, en zo werd het voorstel van Bernhardt ten uitvoer gelegd. De herberg van gele vij, wij behoeven het nauwelijks te zeggen, was een slecht befaamde. Wervers en rondselaars, zielverkopers bijgenaamd, sprijden er hun nette uit om er berooi de hoofden en onnozelen halzen in te vangen.  Eerlijke werklieden en orderlijke soldaten werden er dan ook in de regel niet aangetroffen, tenzij ze zich niet te verlocken door het soopje te bak dat niet overal te verkrijgen was. Maar het te bakshuis bood geen vrijlogies, en na het voegenavonduur dat door verordening der politie gesteld was tot het sluiten van alle taveren en taphuizen mocht er geen gast meer worden toegelaten. Ook vonden onze sondeneers er de deur gesloten, licht en vuur geblust, en de vrouwdishuizen met de haren in diepe rust. Maar dit was een extra donair geval, en ze hadden de sleutel om zich die deur te doen openen en herbergzaamheid te erlangen. Al ging het niet met gullebereid willigheid, de tegenstand werd overwonnen en de zwervelingen tockende schelplaats binnen. Of het goede berekening was dat zij juist deze gekozen hadden, betwijflen wij, daar de politie in de regel het meeste het ooghoud opverblijfend van deze soort, en de persoon van Gele Fij zeer wel met de onderschout in geheimen verstandhouding kon staan als aanbringster van kwaade praktijken, zoals destijds het gebruik was, zonder dat de handhaver ter gerichtigheid zich enigszins verkleind achte door zulke een illoiale handelwijze. Maar zo, Gele Fij ter ene zijde, de verklikster kon spelen, was het daarom niet gezegd dat zij ter andere niet de heelster wilde zijn van enig misdrijf. De vraag was maar welke dispositie zij had, en of zij terrichtig of ter linkerzijde haar belangen het best verzekerd achte. Onze soldaten moesten het erop wagen. Einde van hoofdstuk 9. Hoogstuk 10, eerste deel van de Delftse Wonderdokter. Deze Libyfox opname boordt het publieke domijn, opname door Anna Simon, de Delftse Wonderdokter door ALG-Posbom Toussaint. Hoogstuk 10, eerste deel. Het was Jacob Jans niet gegund rustig te blijven doorlezen. Een diepe zucht, een ontroerd, waar ben ik? Een klacht van angst en benauwdheid klonk hem in de oren, en hij spoede zich daar hulp en geruststelling naar zijn leidig. Hij had zijn lamp zo geplaatst dat haar schijnsel alleen hem zelf het nodige licht schonk en de slapende in het duisterlied, om dienst rust te meer te verzekeren. Deze echter bij het ontwaken uit een benouden en verwarden droom, waardoor die duister is verschrikt en beangstigd.  En, of al gaswinkel zich haasten, de lamp om te geren en schillen tot hem te gaan, hij herkende niet ter stond in de man met de grijze versleten huispels, de deftige burger die hij had aangerand. Ben ik hier in de gevangenis? Zijd hij mijn sipier? Vroeg hij, staarende op de kalen, killen wanden, en richten zich op in woestontzetting, waardoor het kussen aan zijn hoofd ontviel en de mantel weggeleed van zijn leden. Zacht wat, zacht wat, mijn vriend, houd nog wat rust, al hebt hij goed geslapen. Denk aan uw wonen, spakjaak op Jans, terwijl hij hem minzaam de hand op de schouder legt. Gij zei tieren mij naar woning, als mijn gast, en ik ben uw vriend, uw geneesheer. Laat mij even de pols voelen. Dat gaat goed, het bloed is nog wat ontsteld van de zware, koortsacht geslaap, maar het gaat vrij beter dan we konden wachten. Staar mij toe, u wat er verlucht. Alsprekende had hij het enge wanbuis losgeknopt, en de hals vrijgemaakt van het hinderde kerfot dat vormaal een deft gekraag was geweest, maar nu als een vrong de keel beklemde. Die diensten schenen werkelijk doel te treffen. Juliaans slaakte een zucht van verluchting en liet zich het kussen weer onder het matten hoofd terecht schikken. Maar toen graswinkel de mantel had opgeraapt en hem daarmee de zorgelijk wilde toedecken, scheen hij zich opeens alles te herinneren, en riep hij terwijl hij zich omkeerde, met schrik. Gij mij goed doen? Gij? Gij weet niet welke de snoedaard ik ben. Hij, die ik verslagen heb, was mijn weldoenig. Ik ben een gevlukte, een verlorene. Een gevallende, dat kan zijn, hernamt graswinkel, terwijl hij hem de hand op het voorhoofd legte, en zachtelijk tong het gelaten aan hem toe te keren. Maar gij zult weer opstaan. Ik heb goede moed daarop. Tegelijk zag hij hem aan met een blik vol ernst en diepe meewarigheid, waarin jullie aan niet eens meer tacht het ontkomen. Integendeel, hij heeft de oogend al hem op, als smeekte hij om hulp en redding. Reeds werd aan alles hem toegezicht, in het milde woord. Wees het hoost. Daar gaat niemand verloren die behouden wil worden. Kent gij de gelijkenis van een verlorene zoon? Ja, ja, maar al te goed, riep nu jullie aan met zekere heftigheid, terwijl hij zijn hoofd weer afwende.  Maar spreekt gij mij daar niet van, dat kan ik niet dragen, dat doet me bloedkoken in de aders. Dat is mijn geschiedenis niet. Het is de geschiedenis van iedere zon daar die zich bekeert. Niet te mijnen, zeg ik u, hernam jullie aan met bitterheid. Zo het te mijnen waren, zou zij heel anders luiden, dan zou er geschreven staan hoe een vader zijn zoon verstiet in de terste jeugd en een de weide wereld injoeg, temprooi aan alle verlockingen en ellende, bezwaard met zijn vloek van een vader, die zijn past daar te plaatsgeeft van de wettige zoon, omdat deze vleier en ogen die daar is. Spreekt mij van God als een gestrengrechtig, een strengrechter kan nog billig zijn, maar ik kan niet horen dat men hem vergelijkt bij een vader, sinds er vaders zijn als de mijnen. Het is een aanschouwelijk beeld van zijn hemelse vader, door God's eigen zoon ons voorgesteld. Zo veel te ergig, wat kan ik wachten van een God die zich bij een vader laat vergelijken, als hij toch weten kan dat er zulke vaders zijn. En jullie aanbleef nu overeind zitten in de leuningstoel en staarden zijn verpleger aan met een vaste, uittartende blik. En uw moedig heeft die u ook verstoten, voegaswinkel met zachte nadruk. Mijn moedig, dat is wat anders, ze heeft zelf bitterlijk geleden omdat zij haar enig kind niet wilde opofferen. Wee meinig, zij heeft ook door mij geleden, sinds ik op de kwaarde weg ben geraakt, dat weet ik maar al te goed. En het brandende oog van de leidig, voelde zich met een helder vocht, dat hij echter haastig, schaamachtig wegvaagde. Wel nu, hervatte graswinkel, met vriendelijke ernst, diezelfde God, die gij berispt en wand trouwt omdat hij zich bij de vadernaam laat noemen, heeft dat uw geruststelling en vertroasting gezegd, zo zelfs een moedig haar kind kon verlaten. En er zijn onnatuurlijke moeders, zowel als hartvochtige vaders, nochtans zal ik u niet verlaten. Wees er dus zeker van, dat die God die gij door uw afkierigheid hebt gehoond en bedroefd, u roept en noodt om tot hem weer te keren, met meer dan moedelijke tederheid. Jullie aan, schudde het oefen het hoofd.  Hoe kon ik het geloven, nog zou ik niet kunnen komen op zulke nodiging, zo diep ramsalig en verachtelijk als ik weet te zijn, zou ik nimmer meer tot mijn moeder willen wederkeren, om maar niet van schaamte en ziele smart te doen sterven. Hoe wilt gij dan, dat ik mij nog, zoals ik nu ben, zal wenden tot God, als een God is? Het ging men wel zou betwijfelen, als men het kwaad en het onrecht aanziet, dat er gepleegd wordt, terwijl men een kander toe roept, dat God al wetend en al machtig is. Dat gaat niet, dat begrijpt gezelf wel. Zulke woorden zijn geschreven voor goede, vrouwme lieden, die wat zijn afgetwaald, maar niet voor zulke als ik ben, die zich nooit om God nog zijn gebot hebben bekommerd. Maar hij heeft zich om u bekommerd, armen verdoolde, hij heeft zo'n grote deernis met u, dat hij zijn eigen zoon in de wereld gezonden heeft, om u te verlossen van zonde en dood, en dat het leven en de zaligheid te brengen. Voor mij, riep jullie aan met levendigheid, terwijl zijn ogen schitterden, maar plotseling trok een sombere wolk over zijn voorhoofd, de wolk van de twijfel. De griem lacht er ironie, speelde weer om zijn mond, en hij wende zich af met een schouder ophalen, terwijl hij sprak. Nou ja, dat wordt geprekt, dat herinner ik mij wel, maar hoe kun jij toch zeggen dat het mij geldt? Gij weet niets van mij, niets, en als jij het wist, zalt gij zo niets breken. Ik weet alleen van u, dat gij een zondar bent, of meent gij zelf wel licht anders. Ik heb u maar gezegd dat ik een ellendeling ben, het leven onwaard, en zeker ter hellen gedoemd, zoiets dergelijks als die vuurpool bestaat. Wel nu, zie daar, alles wat ik nodig heb, om met volle verzekerheid te zeggen, de gelijkenis van de verloren penning past op u, het treffendste beeld van de zoekende liefde gods, die niet schroomt, zich met stof en slijkt frontreinigen, om op te rapen wat de diepste is gevallen, die geen rust heeft, eerzijds verloren gevonden heeft, die zich verheugd over de vondst, hoe schijnbaar klein van waarde, en die wil dat alle gezaligten zich daarin mee zullen verheugen, met hemelse verreugden.  Hij, ik zeg u, dat het aanlokkelijk klinkt, en dat ik mij door die lievelrijke woorden voel aangetrokken, maar wat baat mij die schone vinding? Het is geen vinding van mij, het is gods eigen woord, dat het u als waarheid verzekert. Luister, en Graswinkel wenden zich naar zijn lessenraag en nam zijn biebel in handen. Dat niet, uitbarmhardigheid, dat niet, riep jullie aan, als in een vlaag van woeste waanzin met beide handen en afweerend gebaarmakend. Ga je mee het genoeg van mij te weten, omdat jij mij kent als een die straatroofpleegde en zijn vriend versloeg, maar als ik u zeg dat ik met opzet de biebel van die vriendin het vuur heb geworpen, omdat hij mij daarmee kwelde en ergerde, en dat gewichters ons is ontstaan, waarbij ik hem neerlij, zult hij daar nog zeggen dat hij voor mij is geschreven? Ook voor u, mits hij niet blijft volharden in deze verwerping. Jullie aan, antwoorden alleen met een schouder ophalen en wenden het hoofd af. Is uw vijandschap tegen God, uw afkeer van zijn woord, dan zo heftig, zo beslist, hervat een graswinkel, op een toon van ontroering, waarin zijn diepe meewarigheid tilde. Afkeer, ja, ik heb afkeer van alles op mij wordt opgedroongen, maar daar zat het hem niet. Ik kon niet gedogen dat mijn ruw soldatenvolk zich vrolijk maakte over het boek door mijn moedig in hoge ere gehouden. God, die niet aanziet wat voor ogen ligt, zal bij de ruwe daad de goede bewegingen des harten op haar prijst stellen. Maar sinds hij een vrouw me moeder hebt gehad, kunt hij niet gans vreemd zijn gebleven aan de dienst en de kennisse gods. Zijd hij opgevoed in de gereformeerde religie? Mijn moeder behoorde daar toe, naar ik menen. Zij ging althans daar sluik tussen ermoenen, de rondzwervende predikkers horen, en ze heeft niet verzuimt mij dat geloof met geestrift aan te bevelen. Maar haar beeldenis, zoals zij over haar geliefde psalter heengebogen zat in haar closet, is mij beter bijgebleven dan haar woorden. Ik was al van kind aan in de Romsenkerk opgebracht, en in het huis waar ik meest verkeerde ging mijn trouw termissen. Ik mee, zonder dat ik er veel uit overgehouden heb, dan stille vrok tegen de priesters en pape die gemene zaak maakten met de Spaanse dwingeland, om jammer en ellende te brengen over het vaderland.  En toen ik eenzaag mijn familie verstoten in de vreemde rondzwerv, heb ik mij niet meer met de religie ingelaten, tenzij om mij goed geust te tonen als het erop aankwam om te vechten voor de zaak der vrijheid en tegen de Spanjeel. Dat behoeft u toch niet beletten, kennis te nemen van de heilige schrift, daar zijn vrouwen aanvoerders die hun onderhoregen in deze met een goedexempel voorgaan. Z'n voorzeker, zozijnig, en ik heb het voorrecht gehad onder de zulken te verdienen, hij nam jullie aan met een sarcastische grimmelag. Maar als men dan bevindt dat die vrouwen aanvoerders die in de veld tent met de Bijbel op de schoot zitten, het grovste en vreedste onrechtplegen, zonder dat hun een conscientie ermee bezwaard schijnt, dan, ziep men, om de waarheid te zeggen, het nut van zulke vrouwmeid niet in. Mbastaan, een van mijn volk, die tot het ergste in staat plachten zijn, is nu vroom geworden. En dit zijn schuld niet dat ik de hele Bijbel niet van buiten ken, of ja, eigenlijk wel, want hij heeft er mij mee gequeld en vervolgd tot er mij de wal van stak. En zo ik niet mijn best had gedaan, om aan wat anders te denken, ten einde er lang moedig onder te blijven, zou ik al vrij eerder zijn uitgevallen, zoals het ten laatste heb gedaan, want ik kon de vrouwmeid van die man niet voor goede munt houden, en ik heb afschuw van huigelarij. Dat is ook een schrommelijke en verachterijke zon, maar men moet wat voorzichtig gaan, met orzijn ernaast van te verdenken, spakgaswinkel, even het hoofd schuddend, en zwegen ogenblik, hem aanzienen met een blik vol toeverernst, eer hij er op volgen liet. En uit zulke oorzaken zijt hij dus verstoken gebleven van de blijde uitzichten, rijke beloften, heiligende waarheden en ernstige waarschuwingen, die er vervat zijn in de heilige schrift voor elk die haar met toepassing op zichzelf leest. Zo is het, hernam jullie aan, kort af. En ik verwacht van u dat jij mij daarin geen geweld zult aan doen. Dan vermaag ik niets meer voor u, dan u diepe klagen, want daar is geen andere woord, waarmee men alkander met vrucht kan vertroosten en opwekken, dan gods woord alleen. Ik heb u immers niet gezegd, dat ik troost en opwekking begeerde, hernam jullie aan, op koele, vrevele toon.  Ik heb u van smart en schuld horen klagen, ik heb u een verzuchting gehoord, ik dacht dat het een noodkreet ter zielen was, die tot Godriep onverlossing. Gij hebt u vergist, ik was bewogen door uw goedheid, dit ontlukte mij een uitroep van droefheid en schaamte, maar er sermoenen vraag ik niet, die zullen mij toch niet baten. En jullie aan wenden hem de rug toe, en dook met het hoofd in zijn kussen. Graswinkel kon het zich voor gezegd houden. Zo gij alleen behoefte hebt aan hulp na het lichaam, moet gij mij toestaan te onderzoeken of ook verheffing van koorts is, na de inspanning van dit gesprek, hervatte Graswinkel na een ogenblik zwijgens en vatten zijn hand om opnieuw de pols te voelen. Jullie aan, liet hem gaan, maar bleef het gelaad afgewend houden, half vrevelig, half beschaamd. Gij schijnt een krachtig gesteld te hebben, ik zie niet waarom ik u artsenij zouden geven op dit ogenblik, een teug water, zo gij dorst hebt. Jullie aan klinkte toestemmend, en de wonderokter bracht hem opnieuw de kruik aan de lippen. Terwijl hij dronk, bleef Jacob Jans de zachte, maar vaste blik op hem vestigen, maar de patiënt is geen geen moeite hebben hem in de oog te zien, hij sloot de zijne en wende matheid voor. Zeer goed, blijf nog wat rusten, ik zelf zal Trachten een weinig te slapen, ik heb daar even de klok van de nieuwe kerk horen slaan en mijn zand lopen omgekeerd. We hebben minstens nog een paar uren voor ons, eerder dag aanbreekt, dan zullen wij zien wat er verder te doen is voor uw welzijn en veiligheid, wezen gerust op, dat ik wel in staat ben, u al het nodig hebt te verschaffen. En met die toezegging liet hij hem aan zichzelf over, nadat hij de lamp zo had gekeerd dat jullie aan van haar licht kon genieten, ging Jacob Jans op zijn bank zitten, met de rug naar de muur gekeerd, de handen op de knieën gevouwen, en de oog ontsluitende licht, als wilde hij eigenlijk een tuur haren richt te gunnen, die zich blijkbaar daartoe niet vergeefs liet nodig, maar hij zou toch geen twee volle uren rust genieten.  Jullie aan kon niet meer slapen, zijn sterk lichaam had aan de vroegere nachtelijke uren slaaps genoeg gehad, om zich te herstellen, maar al wilde hij het zelf niet bekennen, de ziel had ook haar eisen, en deze hielden hem klaarwakker, hoe volgarne hij zou het willen doen indommelen. Bij het wijvelend lamp ligt waarden zijn ogen rond door het vertrek, en ze bleven pijnzint staren op de grenzaart, met de gevouwen handen, als ingeslijmerd onder het amen van zijn gebed. De kalmen, edele trekken, schenen onder die rusten, nog meer statig en eerbiedwekkend dan te voeren. Die lange, grijze baard kwam spreekend uit op de donkere stof van de versleten huispels, die nauwelijks ruim genoeg was, om de knieën wat te bedekken. Alles om en aan hem, getuigde van schamelheid, en toch had hij zijn ruwe aanrandig, zijn winnige weerspreker toegezegd in al zijn noden te voorzien. Zelfs geen pelu had hij, om er zich op uit te strekken, en toch kon hij niet arm zijn. Was het niet de goedgevulde beurs, die hij jullie aan in de hand had gedrukt? Zo pijnzint over zijn weldoenig moest hij wel tot nadenken komen over zichzelfen. Het was nu niet meer de woesteraadeloosheid van de vorige avond, het was diepe en pijnlijker zeerlesmart. Of hij het zich bekennen wilde of niet, die grijzaart had vat op hem, hoe hij zich ook tegen die indruk verhaarde, en het drukte hem als een wicht op de borst, dat hij ook deze hand die hem toegereikt werd ter oprichting weer had afgestoten. Hij bleef in de armstoel zitten, maar het lichaam had behoefte aan beweging, om afleiding te geven aan de kwennende gedachten. Toch durfde hij niet opstaan en in de trek rondlopen, uit vrezen zijn weldoenert en ontijden in slaap te verstoren, die hij zo hoog nodig moest hebben. Toch schen het hem toe of het zandglas, dat slechts twee uren heette te lopen, zo lang zijn neerviel of mijn kol voor kol moest tellen en of er uren verliepen tussen elk hunnig. Ook was het nog niet ter helfte of hij kon het niet meer uithouden. Jaak op Jans werd uit zijn slaap opgeschikt door een hand die de zijne vatten, door iets vochtigst dat erop neerdruppelde.  Hij opende de ogen, zag om zich heen, en zijn norste patiënt lag neergekneeld aan zijn voeten, het hoofd over zijn gevouwen handen gebogen, die kussende en met zijn tranen besproeiend. Wat doet hij nu, vroeg hij verrast, en doet het toon van zacht verwijt. Verschoont me dat ik dus ontijdig uw rust verstoren, maar ik kon het niet langer uithouden, ik heb behoefte aan vergifnis, aan uw vergifnis. Aan de mijne, waar je hebt niets tegen mij misdreven, wat u nu terstond en van harte vergeven werd. Ik mag deze tranen, ik mag deze ootmoet, mitschijzen wijt aan uw God tegen wie jij gezondigd hebt. Veroot moedig u voor deze, maar niet voor een zondig mens als ik ben. Gij een zondig mens, gezet in Engelt is licht en daar liefde, uw blik, uw stem, uw woorden hebben mij getroffen en geroerd, zoals nooit enig mens een kind mij geroerd en getroffen heeft. Ik heb met mij tegen willen verzetten, met al de machtes kwaad die in mij is. Daarom stelde ik mij bars en onleerzaam aan, en daarmaat ik voelde dat jij vat op mij kreeg. Maar nu, toen ik u daar zo rustig zag slapen, gans alleen met mij, die gij kent als rovig en moordig. Toen ik pijnste over uw liefde en zorgen, over uw boven menselijker vanzelfverzaking, toen werd mij de verharte week, en ik strijd tegen de pose die mij invluisterde, dat ik mij zelf niet meer zijn zal, als ik naar uw eropstem luister. Toch is die mij te machtig, en ik geef mij aan u over, wat ik van anderen niet heb kunnen dragen, wil ik aannemend van u. Zo wonderen invloed zou het geop mij oefenen, en niets zijn dan een gewoon zondig mens. Niets, dan een gewoon zondig mens, antwoorde gaswinkel, die zelf opgestaan was, om hem te verplichten, zich ook op te heffen, maar die hem liefderijk bij de handen rijkte. En die tot niets goed zou bekwaam zijn, zou hij niet van de hergegepen waren, om hem te volgen, en een voortje waardigd, om het instrument te zijn van zijn zoekende en reddende liefde. Ja, die onverdiende gunst heeft er mij bewezen, ging hij voort, de vocht geogen tijd hemelheffende. Daarom ook valt geen offer mij zwaar, geen zelfverlogeling mij pijnlijk, want de liefde, zijn liefde draagt mij, en schraagt mij, en maakt allerlast mij licht. 