Van de Koele Meren des Doods | Frederik van Eeden | Literary Fiction | Audio Book | Dutch | 3/6
de reis toerusten zij kon zich nu door Gerard's geld zo keurig en behaagelijk inrichten als nooit te voren zij kon elke dag reukwater in haar bad doen kleden redragen van het beste gehalte net de reiskoffers kopen niets gebruiken dan wat echt en deugelijk en smaakvol was ze had een zeer duidelijk begrip een vroom men moest geen slechte waardragen men moest geen dingen doen openlijk of verboren uitzuinigheid daarin lag het geheim der distinktie meenden zij een goed mens moest niet letten op geld en onderscheid zich van beurgelijke mensen juist door in alles vrijgevig te zijn en niet alleen waar het bemerkt wordt zeer trof hij altijd in voornamelieden die brede mildheid die toont dat zij nimmer om geld maar altijd om deugelijk gehalte dit achten zij een hoge deugd en tot voorachtendstoel ergerde haar het kleine afdingen en uitzuinigen der minder aanzienlijke en daarvan arm rijk gewordenen inderdaad al had zij het wellicht niet zo erkend voelden zij voor rijkdom iets van de eerbiet die alleen aan lichaams of karakterdeugden toekomt zij was grenzeloos dankbaar voor elke mildheid van Gerard en bewonderde hem omdat hij zo iets kon doen evenals zij hem om zijn lichemskracht of vlug verstand bewonderde ook voelden zij zich zeer wel in deze keurige en degelijke wilde die was haar eigen en natuurlijk hoewel niet zeer gevoelig voor slechte smaak in kunstwerken, in woordkunst, schilder of bouwwerk, huisraad of versiering had zij het fijnst instinkt voor eigen kledertooi en wist die volkome zwier van uiterlijke drach te bereiken die boeit zonder opzichtigheid die van elke mode iets aantrekkelijk smaakt en die zo zeer schijn samen te hangen op de lichaam, gang en gelaat dat de beschouwen de indruk krijgt als of alleen schone vrouwen zich zo kunnen kleden Hedwig had geen andere vertrouwen meer dan Gerard haar vriendin Leonora was ook voorloofd met een jong geneesheer een mager, huiszittend weinig aantrekkelijk man van wie Hedwig de grote voortreffelijkheid aandam zonder er iets van te bemerken de vertrouwelijkheid tussen de beide meisjes nooit zeer diep en dweepend was na genoeg verdwenen hij wilde het evenhartelijk en gemakkelijk als ze elk aan de zagen toch wisten van elkaar seals leven niets meer voor broers en zusters had Hedwig de onoverkomlijke terughouding die meestal het diepere gemoets leven van kinderen uit één gezin scheidt men is voor zeer nabestaande schaamachtiger dan voor vreemde en zo trok zij heen haar goddankend dat eindelijk het wachten uit had dat de zware tijd van geduld en voorbereiding doorworsteld was een schaduloze zaligheid zou de open gaan dat nu het mysterie daar was het mysterie het hoge en verhevenen het grote poem des levens nu zou het er zijn nog een weile nog een kleine weile nu nu nu ze had het niet meer over gepijns en getopt in haar nacht verbeeldingen het zou zich straks openbare nu kon zij geduldig zijn ze gingen naar Duitsland beide wensen ontmoeten elkaar daar en sprak vanzelf zij wilde naar Haines Rijn naar Goethe Sturingen naar Bettinas Frankfurt ze dacht aan maandschijnavonden in Wingerpriële aan de oever des ruisende reins aan nachtighalen in Serring en vlierbosjes aan bergwijderand aan de lente tuinen waar Adelaides minnaard dwaalde en zagjes wandelden tussen sprookjes vluisterende bloemen op lichtende zomermorgen aan slotruinen met ridderlegenden aan de schuidoot bij ruisende beek in het koele mosbekleden Rotsendal aan kleine oude stadjes met zingende handwerksgezellen en grote ronde bloeiende lindebomen aan bergvallijen met kronkelende landwegen en dorpjes aan Woutzoom aan bossen met zware ijken en schichtige reën aan de blauwe bergtoppen en de nevelige verschieten waarheen vervloede Beethoven-suchten aan zijn verre gegliefde aan al dat onuitspreekelijke, lievelijke en lied van Duitsers in Hannes gewekt en dat zij meende daar terug te zullen vinden. Zij vonden ook van dat alles iets omdat zij waren jong en vol geestdrift en van zeer goede wil. Maar zij vonden het zoals men de scherven van een kostbare vaas bijeen leest uit een grote hoop, puin en vuilnis. Van het wonderland der Duitse zangers vonden zij nauw speurbare overblijfselen hier en daar verborgen onder een funsch afzichtelijk spinsel der huidige samenleving. Begrijpend verwondelde zij zich over wat zij de verbeeldingskrachter dichters noemde. Maar van de mysterie openbaarde zich niets. Niets. De eerste avond donkerde zachtjes en zij bevde als voor die stille uitnodiging tot inigheid. In de trein waar zij doodsbang bekende te zien. Zij hadden wel liever elk afzonderlijk gezeten. Het hotel had verhetwig de grote bekoring van het vreemde en zij was onder de indruk van de wilderige voorhof en eetzalen. Zij vreemde, helvelicht te trappen de uitheemse gasten met hun onverschillige schijn en de streng beleefdige dienstigen. Maar dit nam de vervaarlijke beklemming niet weg van beide. Zij spraken haar eens niet en wisten niet hoe of wat. Een gezegende oplossing schenet haar toen gerard zijden beneden te zullen wachten tot zij ter rust was gegaan. En toen hij kwam, eelt zij zich slapende. Haar hart klopte bonzend en haar oren suizde. En hij ontkleden zich zeer stil en zij spraken niet. De nacht niet en de morgen niet. En toen zij na een afmatend strak wakker liggen, insluimen en weer wakker werd, was hij al opgestaan en zij vond hem beneden gans gereed in de zonnig ontbijtzaal. Nu was de moeite weer voor een dag geleden en de dag was draagelijk. Maar tot zulke een uiterste was bij beide de schaamachtigheid gespannen dat zij grote kwellingen doorstonden en één van beide zelfs later ziek werd door het niet willen weten voor elkander van natuurlijke nooddrang. Dit leven ging voor het vele dagen en er kwam een zekere gewendheid in die de grootste moeilijkheid verlichte. Maar gelijk daarmee en als in gelijke reden kwam langzaam langzaam het ontzettende besef van teleurstelling in Hetwijk. Eerst was het er als een vage onrust, een lijfelijk onbehagen, een weerzin in eten, een gemis aan veerkracht en lust. En toen op een warme dag in een heet stoffig stadje aan de Rijn waar het Kermis was, stond zij voor een saai hotelkamer en hoorde een klein krakerig draaiorgeltje in de straat.  En dat bracht heel lang geleden kinderstemmingen te binnen en een scherp terugverlangen naar haar eigen, sober, somber meisjeskamertje. En toen wist zij het. Toen wist zij het verpletterende dat er geen mysterie gekomen was en dat zij was teleurgesteld. Daar begon zij te wenen en te snikken liggenden op haar bed en het was niet verruimend, en het begreep niet wie schuld had en wat er anders moest zijn. En toen Gerard haar droevige staat bemerkte en angstig uitvroeg zij ze met moeite onder snikken door oh Franky, oh Goeie Franky vergeven het me maar ik had gedacht dat het meer zou zijn. Gerard versrok hevig als één die iets lang en onrustig geweten heeft gehad en nu niet meer voorbij zien kan dat hij onheil sticht. 