Niels Holgersson's Wonderbare Reis | Selma Lagerlöf | Action & Adventure Fiction | Dutch | 5/12
Maar als dat zijn bedoeling geweest was, kon hij die toch niet in uitvoer brengen, want op dezelfde dag dat hij meer dan jaren werd, nam en hem gevangen voor Diefstall. Hij was met zijn moeder en Jan op een gewone zwerftocht uit, en smorgens had Jan Siegurt gewekt en hem gevraagd die dag de wagen voor hem te rijden omdat Jan op een feest moest spelen bij de dans. Als je niet al te hard rijdt, zal ik je morgen wel bij tijds inhalen. Siegurt liep over allerlei te denken die dag, terwijl hij zo langs de weg stond. Vroeger had hij zichzelf proberen wijs te maken dat hij het werk van zijn vader weer zou opnemen als hij meer dan jaren werd, maar nu voelde hij dat hij er geen kracht toe had. De hele hove lag nu onder het zand. Geen voetbreed, grond was meer vrij en om het woonhuis lagen de zandhopen hoog tegen de muur op. Hij begreep niet wat hij thuis nog zou uitvoeren. Wat hielp het werk te verspillen aan een hopeloze zaak. Nauwelijks had Siegurt besloten de hoeven aan haar lot over te laten of hij werd door een paar vreemde mannen aangeroepen. Hij hield stil en ze kwamen naar hem toe en bekeken zijn paard. Het was een nieuw paard. Jan was er de vorige avond mee aangekomen en had Siegurt gezegd dat hij het van een boer in vrills, aas had gekocht. Nu bleek het dat het paard gestoden was en Siegurt, die er mee reed, werd gevangen genomen als paardedief. Siegurt werd niet erg ongerust over die aanklacht. Hij kon een hele massa mensen als getuigen aangeroepen dat hij de vorige dag niet in vrills, aas was geweest. Hij ging zonder tegenstand in arrest en was er zeker van dat hij zou worden vrijgesproken zodra zijn zaak behandeld werd. Het eerste wat Siegurt zag, toen hij de rechtscel binnenkwam, was Jan, die daar midden tussen een hele bende tater zat. Jan is hier gekomen om mij te helpen, dacht hij, want hij wist dat al die mannen gezien hadden waar hij was geweest op de dag dat de diefstal had plaatsgehaald. Maar toen later de getuigen werden opgeroepen en getuigen is aflegden, bleek het dat de een naar de ander hem had gezien op de weg naar vrills, aas. Ja, zelfs slag bij de stad.  Veden waren naar midden in de nacht tegen gekomen. Toen hij met het gestoden paard was komen aanrijden. Jan zelf hoefde niet te getuigen, maar Siegurt verwacht al door dat hij op een of andere manier zou ingrijpen en een eind aan al die onwaarheid maken. Maar Jan deed niets om hem te helpen te komen. En na mate de zaak bedenkelijker voor Siegurt werd, kreeg Jan's gezicht meer en meer een uitdrukking van diepe smart. Eens ontmoeten hun ogen elkaar, en toen zag Jan Siegurt aan, zoals een goede vader een ontaarde zoon aanziet, die op de verkeerde weg gekomen is. Toen Siegurt die blik ontmoeten, was hij eerst als versteent, maar korte na speelde er een glimlach om zijn lippen. Hij had gezien dat alles wat er op Jan's gezicht te deze stond, leugen was. Hij had gezien dat Jan blij was, dat het Jan was, die hem had doen gevangen nemen, en dat Jan bewerkte dat hij veroordeeld werd. Maar het vreemde was, dat toen Siegurt dit alles helder in zag, er een gevoel van blijdschap door zijn hele ziel ging. Hij was verbaasd over zichzelf, omdat hij het zo voelde. Hij begreep dat hij tot verschillende jaren dwangarbeid zou worden veroordeeld, maar hij voelde zich als iemand die de vrijheid terug krijgt. Toen Siegurt naar de gevangenis teruggebracht en daar alleen gelaten was, voelde hij dat hij plotseling een andere mens was geworden. Van het ogenblik af dat hij Jan de tater doorzien had, en het hem duidelijk geworden was, dat hij in het diepst van zijn ziel, false en hard was, werd hij uit een jarenlange betovering verlost. Hij was in de macht van een ander geweest, en er was vreugde in zijn ziel omdat hij nu weer vrij zou zijn. Maar op hetzelfde ogenblik dat hij op die manier wakker werd, zag hij ook zichzelf. Zoals hij was geweest, en hij schrikte daar hever van. Toen Siegurt, de volgende keer voor het gerecht werd gebracht, trachten hij zich nauwelijks te verdedigen. Wat kwam erop aan? Of hij schuldig was aan de paardendiefstal. Hij voelde zich toch als een groot misdadiger. Hij was in een stemming dat hij graag leiden wilde, en hij was er blij om dat hij op deze manier werd gescheiden van al het oude, van alles wat hem had verlockt en verleid. 