Andersens Sproken en vertellingen | Hans Christian Andersen | Myths, Legends & Fairy Tales | 8/9
De ijsjongvrouw, Pepette, uit Andersen Sproken en Vertellingen. Dit is een liepervoxopname. Alle liepervoxopname behoren tot het publieke domijn. Voor meer informatie of om je aantmeld als vrijwilliger, ga naar liepervox.org. Opname door Julie van Malgem. Andersen Sproken en Vertellingen. Door Hans Christian Andersen. Naa vertel door Simon Jacob-Andrisse. De ijsjongvrouw, Pepette. Wie is de beste schutter in het kanten Walliserland? Dat wisten de Genten wel. Wacht je voor Rudi, konden zij zeggen. Wie is de knapsde schutter? Dat is Rudi, zeiden de meisjes. Maar zij zeiden niet, wacht je voor Rudi, dat zijden de bedaagde moedertjes niet eens, want hij knikten ze even vriendelijk toe als jonge meisjes. Wat was hij stoutmoedig en vrolijk? Zijn wangen waren door de zand verbrand, zijn tanden frisse, wit, zijn ogen gitswaard. Hij was een knappe jongen en twintig jaar oud. Het ijskoude water hinderde hem niet, als hij swam. Als een vis kon hij zich in het water wenden en keren en klauteren kon hij als een aap, zich aan de rots want vasklemmen als een slak. Goede spieren en zenuwen had hij. En dat toon hij ook door de sprong, die hij eerst van de kater en later van de gemps geleerd had. Rudi was de beste gits waaraan men zich kon toevertrouwen. Hij zou zich een geheel vermogen als schits kunnen verwerven. Het kuipers ambacht dat zijn oom hem ook geleerd had, beveel hem echt er niet. Zijn lust was de gempsigacht, en deze bracht hem ook geld op. Rudi was een goede partij, zoals men zijde, als hij maar niet met de meisje boven zijn stand wilde trouwen. Hij was een danser van wie de meisjes droomde, en die in deze zijn genen zelfs waakend in haar gedachte omdroegen. Mij heeft onder het dans zijn kus gegeven, zij al nette van de schoolmeester tegen haar beste vrienden, maar dat had ze niet moeten zeggen, zelfs niet tegen haar beste vrienden. Het gaat niet gemakkelijk, zulke dingen geheim te houden. Het is als zand in een zeef, het loopt er doorheen. En spoedig was het bekend dat Rudi, hoe braven goed hij ook was, onder het dans zijn kuste. En toch had hij niet eens die genige kus, die hij het liefst had willen kussen. Ja, zijn oude jager, hij heeft aan nette gekust, hij is met A begonnen en zal het de hele ABC wel doorkussen.  Een kus onder het dansen was alles, wat de roerige tongen tot de zware tegen hem was in te brengen. Hij had aan nette wel eens waar gekust, en toch was zij niet de bloem van zijn hart. Beneden, in het al bij Bex, tussen de hoge walnotenbomen bij een kleine, snel flietende bergstroom, woonde de rijke molenaar. Het woonhuis was een groot gebouw en had drie verdiepingen met kleine doorentjes, die met houten bedekten met zinke platen belecht waren, welke in de zonnen en manen schijn glinserden. Op het grootste der doorentjes stond een windwijzer, een pijl die een appel doorboord had, dat moest aan het schot van Tell herinneren. De molen zag er netjes en welvarent uit. Deze liet zich ook uitdekenen en beschrijven. Maar de dochter van de molenaar liet zich niet uitdekenen en beschrijven, zo ze ruudig te zijn gezegd hebben, en toch stond zij in zijn hart uitgetekend. Haar ogen funkelde daar zo dat er een baare vuur in was, dat was plotseling zo gekomen, even als een andere brand ook plotseling uitbarst. En het zonderlingst van de zaak was dat de molenaar's dochter, de aardige Babette, er zelf geen vermoeden van had. Zij en Rudi hadden nooit één enkel woord met Algaar gesproken. De molenaar was rijk, en deze rijk de maakte, dat Babette zeer hoog zat te moeilijk te grijpen was. Maar in iets het zo hoog, of man kan het wel bereiken, men moet maar klouteren. Vallen zal men niet, als men het zich maar niet verbeeld. Deze les was hem reeds in kindheid ingeprent. Het troft of algeens juist zo, dat Rudi iets te beks te doen had. Het was daar geen een hele reis, want de spoorweg was daastijds nog niet tot stand gekomen. Van de ronig ledger langs de voet van de Simplum, tussen vele afwisselende berghoogte, strakt zich het brede vallisdal uit met zijn trotsreveerde ronen, die dik was buiten haar overstreed en overvelden en wegen voor het stroomt. Terwijl zij alles in haar vaart meesleept. Tussen de stadje Sion en Sémorys maakt het al een kromming, buigte-gals een elleboog, en wordt achter Sémorys zo smal dat er slechts plaats voor de rivier en voor de smalle weg is. Een oude toren staat hier als schildwacht voor het kanton Valliserland, dat hier eindigt en ziet over de gemetzelde bruggen naar Tolhuis aan de andere kant.  Daar begint het kanton Vaatland, en de naaste, niet ver verwijderde stad, is Bex. Heren u ziet men bij iedere stap die men doet, overal wilde en overvloed. Men bevindt zich als in een tuin van castagne en walnotenbomen. Hier en daar komen sie presse en granaatbroesems tevoorschijn. Er heerst hier een zuidelijke warmte, als of men zich in Italië bevond. Rudy kwam te Bex aan, deed wat hij daar te verricht had en keek eens in de stad rond. Maar geen molenaarsgenicht laat staan dan babettekriegheid te zien. Het was het avond. De lucht was gevuld met de geuren van de wilde tijm en de bloeiende linden. Omde met bomen op groeide bergen, lach als het ware, een schemerende blauwe slijer verspreid. Reer ze wijd en zijt een stilte, niet die van de slaap of de dood. Nee, het was alsof de ganze natuur de atem inheelt. Als zij gevoelde dat zij zich stil moest houden, opdat haar beeld op de blauwe grond van de hemel zou gefotografeerd worden. Hier en daar tussen de bomen op het groene veld stonden palen waarop een telegraafdraad die door het stille dal gelegd is rusten. Tegen één dier palen leundde een voorwerp zo onbeweegelijk dat men het best voor een boms dan had kunnen houden. Het was Rudy die hier even stil stond, als op dit ogen blikte gehele omgeving. Hij sleep niet, nog minder was hij dood. Maar even als er dik was groter wereld gebeurten en ze langs de telegraaf vliegen, levensmomenten van gewicht voor de enkele, zonder dat de draad dit doorzitteren of door een geluid verraad, zo doortrelde Rudy machtige overbeeldigende gedachten. Het geluk zijns leven van nu af zijn bestendige gedachten. Zijn ogen versigden zich op een punt, een licht dat tussen het lovende woonkamer van de molenaar waar papetten woonden te voorschijn kwam. Zo stil als Rudy hier stond, samen hebben kunnen denken dat hij op een gemukte. Maar hij zelf was op dit ogen blik als gemst die minuten lang als uit de rots gehouwen stil kan staan totdat zij plotseling, wanneer er een steen naar beneden rolt, opspringt en weg sneld. En zo ging het met Rudy ook. Rolde een gedachte in hem. Nooit versagen, riep hij uit, een bezoek in de molen. Goedenavond molenaar. Goedenavond, papetten. Men valt niet naar beneden als men het zich maar niet verbeeld.  Papetten moet me toch eenmaal zien als ik haar man zal worden. Rudy lachte. Hij was goed smuts en liep naar de molen toe. Hij wist wat hij wilde. Hij wilde papetten hebben. De rivieren met de witachtige gele grondprijs de voort. Wil jij linden hingen over de snel vliegende water heen? Rudy liep het pad op naar het huis van de molenaar toe. Maar zoals de kinderen zingen, niemand was er thuis, dan Katje en de muis. De huiskat stond op de trap, kwam er terug en zeiden Ja, maar Rudy had geen oren naar deze taal. Hij klopte aan. Niemand hoorde hem. Niemand deed de deuren voor hem open. Ja, zei de kat. Als Rudy nog een kind geweest was, dan zou hij die taal wel verstaan en begrepen hebben. Dat de kat zeide, hier is niemand thuis. Maar nu moest hij naar de molen toe om te vragen. En daar kreeg hij het bericht dat de molenaar prijs gegaan was ver weg naar interlaken en dat papetten met hem meegegaan was. Daar was een groot schuttersfeest dat de volgende morgen begon en acht dagen lang duurde. Mensen uit alle Duitse kanton zouden daar zijn. Die arme Rudy, komen zeggen. Hij had geen gelukkige dag voor zijn bezoek te bek gekozen. Hij kon nu weer terugkeren. En dat deed hij dan ook. En begaf zich over zijn moris en signa naar zijn dal, naar zijn berg toe. Maar wanhopen deed hij niet. Toen de zon de volgende morgen opging, was een goede luim al lang opgegaan. Deze was nog nooit verdwenen. Papetten is de interlaken. Vele dagrijzen van hier, zei hij bij zichzelf. Is het een verre dochter heen als men de brede straatweg langsgaat? Maar het is niet zo ver als men over de berg geklimpt. En dat is juist een weg voor een gemziage. Die een weg ben ik voor gehoor ook al eens gegaan. Daarboven is mijn vaderland, waar ik als kind bij mijn grootvader gewoond heb. En de interlaken is een schuttersfeest. Ik wil erbij zijn. Ik wil de eerste zijn. En bij Papetten wil ik ook zijn als ik eerst kennis met haar gemaakt heb. Met zijn lichte randsel, waarin zijn zondagspak zat, op de rug, met geweer en bijtas om de schouder, klom er u die de berg op, de korte weg die toch vrij lang was.  Maar het schuttersfeest was eerst op deze dag begonnen en zou de gehele week en nog lang reduren. Gedurende deze gehele tijd, bleven de molenaar want de interlaken had men hem gezegd. Rudy liep over de gemmie heen. Hij wilde bij Grindelwald naar beneden klimmen. Fris en vrolijk klauterde hij tegen de bergen op. Een genoot van de frisse ligt de versterkende bergelucht. Het al daalde al dieper en dieper. Zijn gezicht kregen verruimde zich. Heer en sneed op, daar weer heen en al spoedig de schemerend witte al paketen. Rudy kende iedere berg. Hij ging op de schrek horen af, die zijn witgepoederte vingers hoog in de blauwe lucht steekt. Eindelijk was hij op de hoge berg geug. De graze gewijde strikte zich uit naar de al van zijn vroeger woontplaats. De lucht was licht, zijn hart was licht. Bergen en dal waren vol bloemen en groen. Zijn hart was vol jeugde gevoel waarbij geen ouderde dom en geen dood te pas komen. Leven, heerse, genieten. Vrij als een vogel, luchtig als een vogel, was hij. En de zwalen bevlogen hem voorbij in zongen even als hij in zijn kindzijd gezongen hadden. Wij en jij, jij en wij. Alles was vreugde en blijdschap. Daar beneden strikte zich de vloeilachtige groene wijde uit bezaakt met bruine houtenhuizen, de lutschine, grondste en bruiste. Hij zag de gletser met zijn glas groene randen en de smerige sneeuw. Zag in de diepe kloven, zag de bovenste en ook de onderste gletser. De kerklokken klonken hem in de oren, als wilde zij hem een welkom in het land waar hij zijn jeugd doorgebacht had toeroepen. Zijn hart klopte heviger en bereidde zich terma uit dat papetten daarin voor een ogenblikje heel verdween. Zo ruim werd zijn hart zo overvuld van herinringen. Hij liep weer langs de weg voor het waar hij als een kleine jongen met de andere kinderen gestaan en gesneden huizen verkocht had. Daarboven achter de dennen stond het huis van zijn grootvader, van moederzijden nog. Vreemde mensen woonden nu daarin. Kinderen kwamen hem op de weg tegemoet lopen. Zij wilde handeldrijven. Eén bood hem een alpenroos aan. Rudy nam deze roos als een gunstig voorteken aan en dacht aan papetten. Als spoedig was hij over de brug waar de beide Lutjines zich verenigen. Het gebombte wordt hier al dichter. De walnoot de bomen geven schade u.  Nu zag hij de wapperende vlaggen. Het witte kruis op het roodveld zoals de zwitser en de deen het hebben en voor hem lag interlaken. Dat was een prachtige stad zoals er geen andere bestond, dacht Rudy. Een zwitser stadje in zondagsgewaad. Dat zag er niet uit als andere steden. Loch, een troep zware steenhopen, vreemd hem voortnaam. Nee, hier zag het eruit als of de houten huizen van de bergen in het Gunnedal gelopen waren en zich langs de helderen snel flietende stroom in het gilet geschaard hadden. Wel een weinig ongeregeld, maar toch altijd zo dat zij een mooie straat vormde. De prachtigste van alle straten was als het ware uit de grond opgerezen. Zij erd Rudy hier als knap geweest was. Het scheen hem toe als of zij ontstaan was uit al de lieve huizen die zijn grootvader gesneden had en waarmee de gast de huis opgevuld was als of deze zich daar neergezet had en krachtig opgegooid waren even als de oude castanjebomen. Ieder huis was een hotel, zoals het genoemd werd met uitgesneden houtwerk om de ramen in de gevel met een vooruitspringen dak, keurig en zeerlijk en voor ieder huis als een bloemtuin aan de kant van hem met stenige plaveidenstraat. Langs deze stonden de huizen maar slechts aan de ene kant. Zij zouden anders de frisse groene wijden aan het gezicht ontrokken hebben waarin de koeien ontliepen met klokjes om de hals die als op de hoge alpen klonken. De wijden waren door hoge bergen omgeven die in het midden als het ware op zijde traden, zodat men zeer duidelijk de schitterende met sneebedijkte berg, de jungvrouw, de schoonst gevormde van alle zetse bergen kon zien. Welke menigde opgepronkte heer en dames uit vreemde landen, welke gebemen van land lieden uit de verschillende kantons. Ieder schitterd roeg zijn schietnummer in een krant op de hoed. Heer was muziek en gedang, leren trompetten geschreeuwen rumoor. Huizen en bruggen waren met sinnebeelden en verse versierd. Er wapperde vaandals en vlaggen. De buksen deden haar geknal onafgebroken horen en de schoten waren in Rudys oren de mooiste muziek. Hij vergatten deze bonte verwarring babettig geheel, of schoon hij toch om haar hemt wel hier naartoe gegaan was. De schutteren begonnen nu met het schijfschieten. Rudys stond al spoedig onder hen en was de behendigste, de gelukkigste van alle. Altijd was zijn schot raak.  Wie zou toch die vreemde jonge jager zijn? Vrogman. Hij speikt het Frans dat zij in het kant aan Valliserland spreken. Hij weet zich ook heel goed in ons Duits te doen verstaan, zeiden enkele. Als kind moet hij hier een omstreekend krendelvalt gewoond hebben, besteen daar jagers te vertellen. Een vol leven was deze vreemde jongeling. Zijn ogen fonkelden, zijn blikken, zijn arm waren zeker, daarom raakte hij ook. Het geluk geeft moed en moed had Rudy emmers altijd. Als spoedig had hij hier een kring van vrienden om zich verzameld. Men eerde hem. Ja, men bewezen me hulde. Bij betten was hem helemaal uit de gedachte gegaan. Daar klopte een hand hem op de schouder en een zware stem spak hem in de Franse taal aan. Zij het geuit het kanton Valliserland? Rudy keerde zich om en zag een rood vergenoegd gezicht, een dikman. Het was een rijke molenaar uit peks. Met zijn gezet lichaam verborgen hij de tredere lieve papetten die achteral spoedig tevoorschijn kwam kijken met haar fonkelende donkere ogen. Het had een rijke molenaar gestreeld dat het een jager uit de zijnkonton was die de beste schoten deed en door al de andere geëerd werd. Nu, Rudy was wel een gelukskind. Datgene waarom hij hierheen vertrok was, maar nu zelf bijna vergeten had, op. Als landsleden uit elkaar ver van een vaderland ontmoeten, dan knopen zij een gesprek aan en maken kennis met elkander. Rudy was door zijn schoten de eerste van het schuttersfeest. Gelijk de molenaar te peks de eerste door zijn geld in zijn goede molen was. Zo drukte de beide mannen elkaar de hand, hetgeen zij vroeger nooit gedaan hadden. Ook papetten stak Rudy onbeschroomte hand toe en keek haar met een onafgewende blik aan, zodat zij daardoor heever bloosde. De molenaar vertelde van de lange weg die zij hierheen gereist hadden en van de vele grote steden die zij hadden gezien. Zij hadden naar zijn mening een verre reis gedaan en waren met de stoomboot, met de sporttrein en ook met de diligence gereist. Ik ben de kortste weg gegaan, zei de Rudy. Geen weg is zo hoog of men kan dien wel langs. Maar ook de nek breeken, zei de molenaar en jij zit er mij juist naar uit als of je de nek nog eens zou te breeken, zo stoud moedig als gezijd.  O, men valt niet naar beneden als men het zich maar niet verbeeld, zei Rudy. De blotverwandte van de molenaar te interlaken waarbij de molenaar en papetten te logeren waren nodigde Rudy uit hetzelfde kanton als de molenaar. Dat was voor Rudy een gewenst aanbod. Het geluk was hem gunstig, gelijk het altijd de gen gunstig is die op zichzelf bouwt en bedenkt dat God onze noten geeft maar ze niet voor ons kraakt. Rudy zat daar bij de blotverwandte van de molenaar alsof hij ook tot de familie behoorde en een glas werd er leeggedronken op het welzij van de beste schutter. Papetten klonk ook mee op de toest. Tegen de avond wandelde alle langze prachtige huizen onder de oude walnotenbomen en er waren er zoveel mensen en zulke gedrang dat Rudy papetten zijn arm moest aanbieden. Hij verheugde er zich zo zeer over dat hij mensen uit Waadland aangetroffen had, zei hij. Waadland en Walliserland waren na burgerkantons die met elkaar op een goede voet stonden. Zij zei al hartelijk uit dat papetten zich niet kon weer houden hem daar voor de hand te drukken. Zij lepen naast elkaar als waar zij oude kennissen. Zij sprak en vertelde en het ging haar heel goed af, menen Rudy, zoals zij het belachelijk en overdrevene in de kleding in de gang der vreemde dames deed uitkomen. Zij deed het volstrekt niet om te spotten, want er konden rechtschapen, ja, lieve, goede mensen onder zijn, die zo'n deftige Engelse dame was. Voor 18 jaren toen papetten gedoopt werd, was deze Petemoy te beks geweest. Zij had papetten de kostbare doekspeld gegeven die zij op haar borst droog. Twee maal had de Petemoy geschreven en dit jaar had papetten gedacht haar en haar dochters heer te interlaken te ontmoeten. Deze dochters waren ongetrouwd en al oud, dicht bij de 30, zei papetten. Zij had al 18 jaren. Haar kleine wond stond geen oog omlikstil en alles wat papetten zei klonk ruiden in de oren als dingen van het uiterste gewicht en hij vertelde weer wat hij te vertellen had.  Hoe dikken wel zij de bek zoals geweest, hoe goed hij de molen kende en hoe dikkel zij papetten gezien had terwijl zij hem waarschijnlijk nooit had opgemerkt en onlangs toen hij in de molen geweest was en wel met vele gedachten die hij niet kon uitspreken maar zei aan haar vader of wezig ver weg, maar toch niet zo ver dat men niet over de muur ze hebben kunnen klimmen die de weg langmaakte. Ja, dat zei hij en hij zei veel meer. Hij zei hoe graag hij haar mocht leiden en dat hij terwele van haar en niet terwele van het schuttersfeest gekomen was. Papetten zweeg bij dit alles. Het was haar alsof hij haar te hoog ophemelde. Terwijl zij daarvoor liepen daalde de zon achter de hoge rotswand neer. De jong vrouw stond daar in pracht en glans, omgeven door de bosrijke kransen en na buurgebergen. Alle mensen bleven staan en sloegen de schoonheid haar natuurgade. Ook Rudi en Babette vermijd zich daarin. Nergens is het schooner dan hier, zei Babette. Nergens zei Rudi en keek Babette aan. Morgen moet ik naar huis terug. Zijn hij één geogen blik later. Kom ons de bek eens opzoeken. Vluisterde Babette. Het zal vader zeker genoeg doen. Einde van de ijs jong vrouw, Babette. De ijs jong vrouw op de terughweg. Uit anders zijn sproken en vertellingen. Dit is een LibriVox-opname. Alle LibriVox-opnamen behoren tot het publieke domein. Voor meer informatie of om jou aan te melden als vrijwilliger, ga naar LibriVox.org. Anders zijn sproken en vertellingen. Door Hans Christian Andersen. Na verteld door Simone Jacob Andresen. De ijs jong vrouw op de terughweg. Hoeveel had Rudi te dragen toen hij de daaropvolgende dag over de hoge bergen naar huis teruggeerde. Ja, hij had drie zilveren bekers. Twee mooie buksen en een zilveren koffie kan. Deze kan zou goed te gebruiken zijn als hij een huishouden opzette. Maar dat alles was nog niet het gewichtigste. Iets gewichtigers, machtigers, droek hij of droek hem over de hoge bergen naar huis. Het weder was echter ruw, grauw en duidelijk. De wolken hingen als een raafloos op de berghoogten neer en omhulden de straalende toppen. Uit het bos klanken de laatste bijls lagen en langs de helling van den berg rolden boomstamen die er van de hoogte afgezien als dunne stokjes uitzagen. Maar met dat al de stevigste scheepsmaalsten waren.  De Lutschinn bruiste haar eentonige akkoorden. De wind zuiste. De wolken zeilden. Daar kwam er eens klaps een jong meisje naar Rudi toe. Hij had haar niet eer bemerkt voordat zij vlak in zijn nabijheid was. Zij wilde insgelijks over de rotsen klimmen. De ogen van het meisje oefenden een eigenaardige crack op hem uit. Hij was wel gedwongen haar aan te kijken. Heb je een minaar? Vroeg Rudi, want al zijn gedachten draaiden om de liefde heen. Ik heb er geen. Antwoordde het meisje en laagte. Maar het was alsof zij de waarheid niet sprak. Maken we geen omweg? Zij? Wij moeten meer links houden. Dan is de weg korter. Ja wel, om in een ijskloof neer te storten. Zij Rudi, kent jij die weg misschien beter en wilt jij gids zijn? Ik kent een weg heel goed, zei het meisje. En ik heb mijn gedachten bij elkaar. De uwen zijn zeker wel beneden in het tal. Hierboven moet men aan de jongvrouw denken. Zij houdt niet van de mensen, zegt men. Ik ben niet bang voor haar, zei Rudi. Zij heeft mij weer terug moeten geven toen ik nog een kind was. Ik zal mij tans niet aan haar overgeven, nu ik ouder ben. En duister naam toe. De regen veel neer en het begon te sneuwen. Zij je hand, zei het meisje. Ik zal u bij het klimmen behulpzaam zijn. En hij voelde dat hij door ijskoud vingers aankraakt werkt. Gij mij bijstaan, zei Rudi. Nog heb ik de hulp van een vrouw niet nodig om te klimmen. En hij liep sneller voort, van haar weg. De sneuwen storm hulde hem als in een sluier. De wind geerde. En achter zich hoorde hij het meisje lachen en zingen. Het klonk heel zonderling. Dat moest een spook gezicht zijn, dat in de dienst er ijsjongvrouw was. Rudi had daarvan horen spreken toen hij de tijds nog een knap bij de reis over de bergen hier boven de nacht doorbracht. De sneuwen veel dunner. De wolk lag onder hem. Hij keek om. Er was niemand meer te zien, maar hij hoorde gelach en gezang. En dit klonk niet, als of het uit een mensgelijke bordwoord kwam. Toen Rudi eindelijk de bovenste bergvlag te bereikt, vanwaar het pad naar het Ronedaalwoede, zag hij in de richting van Chamouni in de helderen blauwe lucht twee helderen sterend staan.  Deze glinsterden en vonkelden en hij dacht aan Babette aan zichzelf en aan zijn geluk. En het werd hem bij deze gedacht warm. Einde van de ijsjongvrouw, op de terughweg, opname door Ja, in België, in september 2008. De ijsjongvrouw, het bezoek aan de molen uit andere sprokende vertellingen. Dit is een LibriVox opname. Alle LibriVox opname behooren tot het publieke domein. Voor meer informatie of om je aantmelde als vrijwilliger ga naar LibriVox.org. Opname door Julie van Walgem. Anders zijn sprookende vertellingen als Christian Andersen. Na vertelt door Simon Jacob-Andrisse. De ijsjongvrouw het bezoek in de molen. Wat zijn dat prachtige dingen waar je mee thuiskomt? Zij de oude pleegmoeder en haar zonderlingen aarend zo gevonkelden. Zij draaide haar magere hals nog sneller dan gewoonlijk in allerlei zonderlingenbochten. Je hebt geluk, Rudi. En Rudi leed zich kussen. Maar op zijn gezicht stond te lezen dat hij zich in het onvermijdelijke in het kleine huislijke lijden schikte. Wat ben je mooi? Zij de oude vrouw. Maakt me dat niet wijs. Zij Rudi en lochten. Maar hij deed hem toch plezier. Ik zeg het nogmaals, sprak de oude vrouw. Het geluk loop je mee. Ja, daarin zou het gewoon eens gelijk kunnen hebben. Zij dacht aan Babette. Nog nooit had ze zulke verlangen gehad om naar die pedaal te gaan. Ze moeten nu al thuis zijn, zei Rudi bij zichzelf. Het is al twee dagen over de tijd waarop ze terug zouden zijn. Ik moet naar Beksto. Rudi ging naar Beksto. En in de molen waren ze thuis. Hij werd goed ontvangen. En grootte van een familie te interlaken had zij voor hem meegebracht. Babette sprak niet veel. Zij was geducht stil geworden. Maar haar ogen spraken. En dat was voor Rudi voldoende. Het scheen als of de molenaar die anders graag het hoogste woord had. Hij was raar gewoon dat men al dit om zijn invallen in woordspelingen lachte. Hij was immer z'n rijke molenaar. Toch lieverde Yachtavanteur van Rudi hoort te vertellen. In deze sprak van de zware geden en de gevaren die de gemde jagers op de hoge percht gestaan hadden. Hoe zij langs de onzekere sneeuwhellingen die door weer een wind als het waren aan de kant de rotsen vastgekleefd zijn en over de gevaarlijke bruggen moesten kruipen die de sneeuwstorm over diepe kloven geslagen heeft.  De ogen van de stout moed Rudi fonkelden terwijl hij van het jagersleven vertelde. Van de slimheid haar gemzen en haar stouten sprongen. Van de hevige orkaanen, de rollende lawinen. Ze merkte het wel dat hij bij iedere nieuwe beschrijving de molenaar gedurig meer voor zich innam en vooral gevolgde deze zich bijzonder aangetrokken door hetgeen hij van de lammergier en de koningsadelaar vertelde. Niet verweg in het kanton Walliserland was een arentsnest dat zeerkunstig onder een hoge vooruit springende rots gebouwd was. In dit nest bevond zich een jong maar dit was er niet uit te krijgen. Een Engelsman had Rudi enige dagen geleden een hele hand vol goud aan geboden als hij hem de jonge arent leefend wilde bezorgen. Maar alles heeft de grenzen, zei Rudi, de arent is niet te krijgen. Het zou een dwaasheid zijn dat te proeven. De wijn vloeide en de gesprekken vloeide. Maar de avond was veel te kort kwam het Rudi voor verkeerden. Het licht straalte nog een korte tijd door het raam van de molen door de groene boomdakken heen. Uit het geopende luik in de dak kwam de kamerkat naar buiten en langs de dak goud kwam de keukenkat aanlopen. Welk je eens een nieuwtje vertelde zei de kamerkat hier in huis heeft een heimelijke voorlopingplaats gehad. De oude molenaar weet er nog niets van. Rudi en Babette hebben elkaar gekregen. Maar ik moude toch niet want dat zou de aandacht getrokken hebben. Ik zou toch gemouwd hebben, zei de keukenkat. Wat in de keuken gaat, gaat niet in de kamer, zei de kamerkat. Ik ben achternieuw scherig wat de molenaar zal zeggen als hij de verloving verneemt. Ja, wat zou de molenaar er wel van zeggen? Dat zou Rudi ook wel graag weten hebben. Maar lang wachtte voor dat hij dit vernam kon hij niet. Toen de omniebus enige dagen later over de Ronenbrug tussen Walliserland en Vaatland voortraadelde zat Rudi daarin. Goed moedst even als altijd en verdiepte zich een lieflijke gedachte over het ja-woord dat hij diezelfde avond nog dacht te krijgen. En toen de avond daar was en de omniebus dezelfde weg teruggeet zat Rudi er ook in. Maar in de molen liep de kamerkat met nieuwtjes rond. Weet je het al, jij die altijd in de keuken zit. De molenaar weet nu alles. Maar dat heeft een mooie afloop gehad.  Rudi kwam hier tegen de avond en hij en Babette hadden veel met elkaar te vleiseren en heimelijk te spreken. Ze stonden in de gang voor de kamer van de molenaar. Ik klacht aan hun voeten maar ze hadden nog ogen, nog gedachten voor me. Ik ga zonder melanger te bedenken naar je vader toe. Wil ik meegaan, voeg Babette, dat zal je moed geven. Ik heb moed genoeg, maar als jij erbij bent dan moet hij wel vriendelijk zijn of hij wil of niet. Daarop draaide ze binnen. Rudi trapte me geducht op de staart. Rudi is erg onhandig. Ik moude, maar nog hij nog Babette hadden oren om te horen. Ze deden de deur open en draaide de kamer samen binnen. Ik liep voorop. Ik sprong op een stoel want ik kon immers niet weten hoe Rudi zich misschien zou verweren. Maar de molenaar verwerde zich. Hij gaf een tuchtige schop en zei de deur uit en de berg op naar de gemse. Daarop mag Rudi nu mikken en niet op onze Babette. Maar wat spraken zij met elkaar? Wat zeiden ze, vroeg de keukenkat. Wat ze zeiden, alles werd er gezegd wat de mensen zo plegen te zeggen als zij verliefd zijn. Ik heb haar lief en zij heeft mijn lief en als er melk voor één in de kan is dan is er ook melk voor twee. Maar zij zit je te hoog, zij zit op zand, op goud zand zoals je weet. Je zal er niet bereiken? Niet zit zo hoog of men kan het wel bereiken als men maar wil, antwoordde Rudi, want zij is een onverschokke man. Maar het arenstnest kan je toch niet bereiken zoals je zelf onlangs gezegd hebt. Babette zit nog hoger. Ik neem ze allebei, zei Rudi. Ik zal je Babette geven als je mij het levende arenstjong geeft. Zijn de molenaar gaan hem langs de wangen liepen. Maar nu bedank ik voor je bezoek Rudi. Bezoek me morgen weer. Morgen is er niemand thuis. Verwel Rudi? En Babette zij hem ook verwel, maar zo klagend als een klein katje dat ze moeder nog niet kan zien. Een man, een man, een woord, een woord zei Rudi. Ween niet, Babette, ik zal het daarent jong brengen. Je zat de nekbreken, hoop ik zei de molenaar en dan zijn wij van je bezoek ontslagen.  Dat noem ik een duchtige schop. Nu is Rudi weg en Babette te huilen, maar de molenaar is in Duits en heeft er laatst op zijn reis geleerd. Ik zal er maar niet rurrig over zijn, want dat baat toch niet. Maar zo is er dan nog altijd nog mogelijkheid op, zei de krukke kat. Einde van de ijsjongvrouw, het bezoek aan de molen. De ijsjongvrouw, het arenstenest anders zijn sproken en vertellingen. Dit is een LibriVox-opname. Alle LibriVox-opname behoren tot het publieke domein. Voor meer informatie, omvom je aaltemeld als rijwilliger ga naar LibriVox.org. Opname door Julie van Walgem. Anders zijn sproken en vertellingen. Door Hans Christian Andersen. Naa vertel door Simon Jacob-Andrisse. De ijsjongvrouw, het arenstenest. Van het rotspad af klonkt het gezang lustig en krachtig. Het wees op een goede luim en een onversagende moed. Het was Rudy. Hij ging zijn vrienden Vezinand opzoeken. Je moet me behulpzaam zijn. We nemen naakleem mee. Ik moet het arensjong boven aan de kant van rots uit het nest halen. Zou je dan niet eerst het mannetje uit de maan halen? Dat zal even gemakkelijk gaan, je schijnt in een goede luim te zijn. Dat ben ik ook. Ik denk eraan te gaan trouwen. Maar om ernstig te spreken ik zal je zeggen hoe het met mij gesteld is. En als spoedig was de Vezinand en naaglee, wat Rudy wilde. Je bent een onverschrokke kerel, zeiden ze. Maar dat gaat niet, je zal de nek preken. Men valt niet naar beneden, als men het zich niet verbeeld, zei Rudy. Toen moest hij met stokken, ladders en touwen op. De weg liep tussen bomen en struiken door, over naakte rotsen, steeds op waarts, op waarts in de donkere nacht. Het water bruist te beneden, het water strond de boven, vochtige wolken dreven eraan de lucht. De jagers bereikten de stijlijke kant de rots. Hier werd de donkerder. De rotswanden kwamen bijna tegen Alcander aan. Een slechts hoog in een smalke loof van de lucht te zien. Dicht naast hen, onder hen, lag de diepe afgrond met het bruisende water. Het rietal zat op de rotsen. Zij wilde het aanbreken van de dag afwachten, als er aarentuit vloog. De oude moest eerst doodgeschoten worden, voordat zij raan konden denken zich van het jong meester te maken.  Rudy zat daar op zijn hurken, zo stil als of het een stuk van rots was, waarop hij zich bevond. Het geveer met de gespanne haan om voor zich om te schieten. Zijn blik vestigde zich onafgebroken op de bovenste kloof, waar het adelaars nest onder de overhellen rotsen verborgen zat. De drie jagers moesten lang wachten. Maar nu kraakten en zuisden het hoog boven hen een groot, zwevend voorwerp perdijzerde de lucht om hen heen. Twee buksloven mikten, terwijl de zware arens gestalde uit het nest vloog. Er viel een schot. Een ogenblik bewoogen zich de uitgespreide vleugels. Daarop streek de vogel langzaam neer. En het was alsof hij door zijn grote en met zijn wijd uitgespreide vleugels zich een hele kloof wilde beslaan en die jagers in zijn val met zich meeslepen. De arend viel in de diepte naar beneden. Poomtakken en struiken braken door de val van de vogel. Nu kwamen die jagers in beweging. Drie van de langste ladders werden aan elkaar vastgebonden. Deze zouden wel lang genoeg zijn. Men zetten ze op de uiterste vaste punt neer op de rand van de afgrond. Maar ze waren niet lang genoeg. En de rotswand liep hooger op en was daar waar het net zich onder de vooruit springen de top verborgen. Glad als een muur. Na enige braadslagingen werd men het darmdrend eens de twee en elkaar gebonden ladders van boven in de kloof neergelaten en deze wederom in verbinding met de drie van beneden neergezetten gebracht moesten worden. Met grote moeite sleepten men de twee ladders naar boven en maakten boven de touwen vast. De ladders werden over de vooruit springen de rots heengeschoven en de hingen daar eens wevend boven de afgrond. Rudy zat er eens op de onderste sport. Het was een ijs koude morgen. Nee, was tegenuit de grond op. Rudy zat daar even als een vlieg op de wachelende stroohalm zit die in de ene van de revogel bij het bouwen van z'n nest op de rand van een hoge fabriekschoorsteen verloren heeft. Maar de vlieg kan meevliegen als een stroohalm loslaat. Doch Rudy kon slechts zijn nek breken. De wind zuizen ze om hem heen en beneden in de afgrond bruisen de water van de ondoe in de gletscher het paleiser ijsjoengvrouw.  Nu bracht hij de ladder in een schommelende beweging even als een spin zich schommelt wanneer zij aan haar langenswevende draad hangende iets wel vastgrijpen. En toen Rudy ten vierde malen het boveneind er van beneden neergezetten aan een gebonden ladders aanraakte had hij dit gegrepen. Zij werden met een zegere en krachtige hand samengevoegd. Maar zij wachtelde en klapperde geweldig. De vijf lange ladders in de nest rijkte en loodrecht tegen de rotsfans aanstonden schijnen een wachtelend reet te zijn en nu kwam het gevaarlijkst te werk nog aan. Er moest geklauterd worden zoals de kat kan klauteren. Maar Rudy had daar juist verstand van want de kat had het hem geleerd. Hij bemerkte niets van de duizeligheid die in de lucht achter hem zweefde en haar poliepearmen naar hem uitstrekten. Dan stond hij op de bovenste sport der ladder maar toen hij nog niet hoog genoeg kon rijken om in het nest te zijn. Alleen met de hand kon hij raankomen. Hij probeerde hoe vast de onderste dikken in elkaar gevlochte taken zaten die het onderste gedeelte van het nest vormde. En nadat hij een dikke en vaste tak beet gepakt had gief hij zich van de ladder naar boven leunde over de tak heen en had nu zijn borst en hoofd over het nest gebogen. Hij wilde hem een verstikkende stank van aastegen. In het nest lagen lammeren, gemzen en vogels die tot verrotting over gegaan waren. De duizeligheid die geen invloed op hem kon oefenen blies hem de giftige uitwasemingen in het gezicht op dat hij verwart en bedwelmd zou worden. En beneden in de zwarte, gapende, diepte op de voortstroomende wateren zat de ijsjongvrouw zelfen met haar lange, wittachte, groene haren en staarde hem aan met ogen als twee bekslopen. Nu vang ik u. In een hoek van het arenstnest zag hij groot en fors het jong van de arenm zitten dat nog niet kon vliegen. Rudy vestigde zijn ogen daarop hield zich met alle kracht met één hand vast en werp met z'n andere de strik om de jonge arenth heen. Gefangen was hij levend gevangen. Zijn poten staken in het touw en hij werp de strik met de vogel over de schouder zodat het beest in heel eind beneden hem hing terwijl hij zich aan de neerhangen touw vastheelt totdat zijn voeten de bovenste sport van de ladder weer aanraakte.  Houd je vast denk maar niet dat je naar beneden kunt vallen dan val je ook niet. Dat was een oude les en deze volgde hij op. Klauderde was overtuigd dat hij niet zou vallen en hij viel ook niet. Hij zeed zich een krachtig en vrolijk gezang horen. Rudy stond met een arenth jong op de vaste rotse. Einde van de eitjong vrouw het arenth nest. De eitjong vrouw welke nieuwtjes de kamerkaat wezen vertel uit onder zijn sprookenden vertelen. Dit is een LibriVox opname. Al LibriVox opname behoren dat uit publieken door mij. Vermeerend informatie of in me aan te melden als vrijwelger ga naar LibriVox.org. Opname door Werren Wiel. Andersen sproken en vertel doorgaans Christian Andersen lavertel door Simon Jakob Anderezen. De eitjong vrouw welke nieuwtjes de kamerkaat wezen vertel. Jarizet Verlangde zeer u die terwijl hij bij de mol naar de beks binnen de raad een grote man op de grond neerzitten in de doek die er over geen laag oplegde. Die gele ogen met zwaarderhanden kwamen er uitkijken van gelend en wild. Als welden zij zich was branden van spijten waren zij heenkeken. De korte, kraagtagestabel was tot pijten opgesperkt hals dus rood en het stoppels bezit. Het aarentjong riep de mol naar uit. Bebedden gaven Luingel en Dijnste terug maar zij kon toch haar ogen nog van Rudi, nog van haar aarend afhaalden. Laat je niet licht door iets afschrikken, zei de mol naar en gehaald altijd wordt zij Rudi, ieder heeft zijn eigenaardigheid. Maar waarom heb je de nek niet getropen? Vroeg de mol naar omdat ik vast hield aanwoordde Rudi. Dat doe ik toch. Ik houd bebedden vast. Maak eerst maar dat je haar krijgt zij de mol naar en laag daar dat was een goed teken, dat wist papitta. We moedden hem uit de mond halen te worden zoals hij ons aankijkt maar hoe heb je hem weetend krijgen? Nu moest Rudi vertellen en de mol naar zit geduren groter ogen op. Wit je moed en je geluk kan je wel drie vrouwen onderhouden, zei de mol naar ik dank u, reep Rudi uit maar waar witte heb je nacht niet, zei de mol naar al ben jager schertend op de schouder.  Wit je het nieuw, zei nieuw je al het er in de mol men is zei de kamerka tegen de koukenkaat Rudi heeft ons het aar en jong gebracht en neem papitta daarvoor in rauw ze hebben elk kander een kus gegeven en hebben het een oude mol naar laten zien.  Dat is zo goed als een verloving daar de man was goed gemoet hij hield zijn klauwen binnen, deed zijn middag dutje en liet het weep bij elk haar zitten vrije ze hebben elk haar zoveel te vertellen dat ze met kergsmis nog niet klaar zalm zijn ze kwamen met kergsmis ook niet klaar de winst duwde de bruin de braderen op, de sneeuwstoof in het al, evenals op de hoge bergen, de eizionfrouw zat in hert rood skaasdeel dat gedurend had in wintertijd rode toen heen de rood zwannen stonden daar met ijzel bedikt en dikke ijsgegels zware als olifanten gingen daar naar beneden waar een rood strom in de zommer zijn waar er sluaren laat haaien ijsgarlandes uit fantastische ijskristalen samengesteld gingen van keelende aan de midsneeuw beboederer dinnen, de ijsionfrouw reed op de zuizenwend de diepste daan heen het sneeuwdek strikte zich helemaal tot aanbeks uit de ijsionfrouw kwam op daarheen en zag rudie in een molen zetten hij zat deze wintermeren huis dan anders zijn gewonden was hij zat bij bebedden de volgende zomer zou erg pruiloft gehaald worden zijn oren zuizen hem vaak zo druk spraken zijn vrienden daarover de zoon was onderschein de schoonste al den roos groeide eier de vrolijke, glimlegende bapitten schoon als de naderende linde de linde die alle vogels doen zingen van zommer tijd en bruiloft maar zitten de twee toch altijd bij elk aan rinstecken hun hoofden bij elkaar zeer de kamerkaat, nu heb ik genoeg van een gemaal einde van de ijsionfrouw welke nieuwtjes de kamerkaat beste vertel de ijsionfrouw de ijsionfrouw uit anders zijn sproken en vertelingen dit is een LibriVox opname alle LibriVox opname behoren tot uit publiek domain voor meer informatie of om je aan te melden als vrijwilliger ga naar LibriVox.org anders zijn sproken en vertelingen door Hans Christian Andersen naberteld door Simon Jacob Andriessen de ijsionfrouw de ijsionfrouw de lente had haar zappige groene geer landes van walnotten en castanjebomen ontplooit zwellend slingerden zij zich van de burg bij Samoris tot aan de oever van het meer van Genève langs de Rone die met een geweldige waard voorstroomt van haar bron onder de groene gletsker het ijspalijs waarin de ijsionfrouw woont en van waar zij zich door de skerpenwind laat opstuwen tot op het hoogste sneeuwveld om daar te rusten op haar sneeuwzettel daar zat zij een staarde met een doordringende blik in de diepste dalen neer waar de mensen ijverig in beweging waren even als mieren op de stenen die de zon beskijnt geest is klakten zoals de kinderen de zon u noemen zij de ijsionfrouw warmen zij het gij een rollende sneeuwbal en gij uw huizen en uw steden zijn verpletterd en verdwenen hoger verief zij haar trotshoofd en keek wijd en zijt met ogen die van dood en verderve straalden maar uit het dal deed zich een rollen horen rotten liet men springen dit was mensenwerk wegen en tunnels voor spoorwegen werden er aangelegd zij veroeten als mollen in de grond zijde zij zij graven gangen onder de aarde van daar dat geknal als van geweerskotten als sigmen castelen de verset dan druigt het sterker dan het geraddel van de donder uit het dal steeg een dikke rook op die zich voorwaarts bewoog als een vladderende sluier een wijvende pluim door locomotief die op de nog pas geopenden spoorweg zijn stoetwoord trok deze kronkelende slang weer ledematen wagens aan wagens zijn pijlsnel vloeg zij voorwaarts zij beskouwen zich daar beneden als heren die geest is krachten zijde ijs jong vrouw de makt door natuur krachten is toch groter dan de hune zij lachte en het dreunde in het dal daar rolt een lawinenaar beneden zijde de mensen maar de kinderen en haar zon zongen nog luider van de mensen gedachte die de zee aan baanden legt bergen verzet dalen event de menschen gedachte die de beheerskeres door natuur krachten is omstreeks deze tijd trok over het sneuweld waar de ijs jong vrouw zat een gezelskap van reizigers de menschen hadden zich met touwen aan elkaar wasgebonden dat zij als het waar een groter likaam zouden vormen op de glate ijs vlakte aan de rand van de diepen afrond Wormen zijde ijs maagd Geil! de beheerskers door natuur krachten en zij wende de bliek van het gezelskap af en keek gramstorig in het diepedaal waar de spoortrein woord bruisde daar zitten zij de gedachten zij zitten in de macht door natuur krachten ik zie ze elk en een nieder de een diet trots als een koning alleen gins zitten zij op een hoop daar slap de een helft en als de stoom draakt stillhoud dan stappen zij eruit en gaan allen hun sweeks deze gedachten verspreiden zich in de wereld en zij lakten daar rolt weer een lawine zij men beneden in het daal ons bereikt zij niet zijden er twee die op de rug van de stoomdraak zaten twee harten en een slag zoals het heet het waren rudie en babette ook de molunaire was erbij als bagage zij hij ik ben erbij als het noodige aanhangsel daar zitten die twee zij de ijs jongvrouw vele gemzen heb ik verpletterd miljoenen alpenrozen heb ik geknacht en gebroken zelfs de wortels paarden ik niet ik wisk ze uit die gedachten die geesten krachten en zij lakten daar rolt weer een lawine zij men beneden in het daal einde van de ijs jongvrouw de ijs jongvrouw opname door ezwa in belgië in september 2008 de ijs jongvrouw de pete mooi uit anders zijn sproken en vertellingen dit is een lieperfox opname alle lieperfox opname behoren tot het publieke domein de former informatie of om je aantmelden als vrijwilliger ga naar lieperfox.org opname door jullie van Malgem anders zijn sproken en vertellingen van Hans Christian Andersen na verteld door Simon Jacob Andrisse de ijs jongvrouw de pete mooi de Montreux één daarnaast bij gele gesteden die met Klarin, Vevay en Crain een kranzel met noordoerselijk gedeelte van het Meer van Genijven vormen boonde de pete mooi van Babette de Engelse deftige dame met haar dochters en jeugd gebloedverwand ze waren daar nog straks kort geleden aangekomen maar de molenaar had ze iets bezocht en de verloofing van Babette meegedeeld en van Rudi en het aarent jong van het bezoek te interlaken in één woord de gehele geschiedenis verteld en deze had haar in de hoogste mate verblijd en haar ten zeerste voor Rudi en Babette en ook voor de molenaar eingenomen alle drie moesten in het overkomen en daarom gingen zij er dan ook naar toe Babette zou haar pete mooi de pete mooi zou Babette zien bij het stadje Villeneuve aan het einde van het Meer van Genijven lag de stoomboot die na een vaart van een half uur van daar naar Vevay ten zuide van Montreux aanlegt de kust al hier is door de dichters bezond hier onder de walnotenpomen aan het diepe blauwachtige Gronemeer is het Bahrain en schreef hem wel uit in de verse van de gevangenen in het donkere rotsachtige castel Chillon daar waar Clarinsig met zijn treurwelge in het water afspiegelt wandelde Rousseau terwijl hij van Eloise droomte de Rhônes droomt onder de hoge met snee bedekte bergen van Salvoisvoort de ver van haar oorsprong ligt in het Meer in klein eiland dit is zo klein dat het van de kust gezien een vaartuig op het waterschijn te zijn het eiland is een rotsgrond die in een dame voor onzicht 100 jaren met steeneliet indammen met aardebedekken en met 3 acacia bomen beplanten deze overschade we nu het gehele eiland Babette was verrukt over deze plek deze scheenhaarde schoonste met een hele tocht daar moest hij naartoe het moest daar verwonderlijk schoon zijn dacht hij maar de stoomboot voer voorbij en legde aan waar zij moest aanleggen en wel te vervij het kleine gezelschap wandelde van hier verder tussen de witte door de zonbestraalde muren die de wijngaarden voor het bergstad je Montreux omgeven waar de vijgen bomen het huis van de boer beschadewe en de groeien halverwege op de peristond het huis waarin de petemooi woonde de ontvangst was hartelijk de petemooi was een vriendelijke vrouw met een rond glimlachend gezicht als kind was zij zeker een echt engelikopje van Ravel geweest nu was zij een oud-engelen hoofd met de wilderige zelverwitte locken haar dochters waren lieve, mooie lange en slanke meisjes die jonge neef die zij meegebracht hadden was van het hoofd dat de voeten in het wit gekleed had blond haar en zilke lange rode bakkebaarden dat er wel genoeg was voor drie heren hij bewees me bij de terstond de grootste opmerksamheid rijk gewonde boeken muziek en tekeningen lagen er op de grote tafel verspreid de deur die naar de balcon voerde stond open en gaf het uitzicht op het schone uitgesrekte meer stil was dat de bergen van Safa met steden, posse en sneeuwt op een zichtaren afspiegelden Rudy die anders overmoedig vrolijk en opgewekt was gevoelde zich hier vol strek niet thuis hij bewoog zich als of hij op erte over een gladte vloer liep wat veelde tijd hem lang wat ging deze langzaam voorbij als in een tredmolen en nu werd er een wandeling gedaan dat ging even langzaam en vervelend Rudy had wel twee schreden vooruit en één achteruit kunnen doen om met de ander in de stad te blijven zij wandelde naar Chillon het oude sombre kasteel op het rotsachtige eiland alleen om de voldertuigen te zien de gevangenissen, de voorste ketting in de rotsachtige muur de stenen britsen voor de terdood deelden, de valuiken waardoor de ongelukkigen naar beneden geworpen en op ijzeren spitse pennen worden dat alles te zien noemde zij een genoegen een gerechtsplaats was het die door parents gezang in de wereld der poëzie opgenomen is Rudy had slechts gevoel voor de gerechtsplaats hij stak het hoofd uit één de grote stenen vensteramen en keek neer in de diepe blauwachtige groene water en naar het kleine eiland met de drie acacia's daarheen wens hij zich wel verplaats te zien met het gehele praatende gezelschap maar Pepette was bijzonder vrolijk gestemd zij had zich uitstekend geamuseerd de neef vond zij was een alleraardigst mens ja, een echte loveback, zei Rudy en dit was de eerste maal dat Rudy iets zei wat haar niet beveel de engelsman had haar een klein boekje tot aandenken aan Chillon gegeven het was Barren's gedicht de gevangenen van Chillon in het Frans vertaald zodat Pepette het kon lezen het boek kan wel heel mooi zijn zei Rudy maar de keurige klede meneer die het je gegeven heeft, staat me niet aan hij zag er net uit als een meel, zei de molenaar zei de molenaar en lacht er om zijn eigen aardigheid ook Rudy lacht en zei dat hij juist zo overdacht einde van de ijsjonkvrouw de petemooi de ijsjonkvrouw de neef uit de andersensproke en vertellingen dit is een LibreVox opname alle LibreVox opname behoren tot het publieke domein voor meer informatie of om je aan te melden als vrijwilliger ga naar LibreVox.org opname door Julie van Maligem andersensproke en vertellingen de Hanske zijn anderen na verteld door Simon Jaak op Andriessen de ijsjonkvrouw de neef toen Rudy eenige dagen later een bezoekende molen kwam afleggen, vond hij daar de jonge Engelsman Pepette was juist bezig hem gekookte voor elleen voor te zetten die zij zeker zelf met Peter C.