Korte Verhalen van Louis Couperus | Louis Couperus | Historical Fiction, Myths | Dutch | 3/3
De oude deel 2 van Louis Coupérez. Dit is een opname voor LibriVox. Alle LibriVox-opnamen behoren tot het publieke domijn. Kijk voor meer informatie of meedoen op LibriVox.org. Deze tekst wordt voorgelezen door Bart De Leeuw. De oude deel 2 door Louis Coupérez. 9. Nu de Wallen niet weer verlaten. Die overwinding uitgekomen door de heer Routen golfde de benigte. Dijnde uit 1, maar Calerioë liet zich niet meeslepen. In tegendeel, ze maakte zoveel zijn vermoord baan naar de Balustrade. De zon was over de middag heen en de gouden allomenschijn stroomde in brede klarenvakken over Heuvel, Thal, Tempel, Stadion, Wallen, Mensen en Beelden, glansende over het grou en geel, guldende over de blankgloeiende over het beweeglijke blondbruinevlees ter duizenden langzaak kreodende aangezichten. De kleuren der feestkledij velden hel op en smotten in en weer uit elkaar. Het gebombte rondom, olijven zilvergrijs, cipressen donkergroen, steenijken zwart, doorvlamde de zon met brede bundelstralen en schichten en die vreemde geur als van rozen, maar waarvan dan? Calerioë pijnzde niet langer over, blijde dat zij nu in de opengelatende leegte de Balustrade bereikend zou, waar wij ze straks beter zou zien. Tot zij bebekte, de Elische Priesteres wat de meter, Pindaroche, de Siciliaanse koningssonen, allen waren opgestaan. Er was een algemeen wegbeweeg. Wat? Alled verdient in het stadion. Natuurlijk bezond de heteren zich, ze gingen naar het grote gymnasium. Daar zou de plaats vinden, het vuistgevecht en de worstelwedstrijd. En zich slaande op het voorhoofd, boos op zich, op haar domheid, wenden zij eilings. Was nu bij de achterste, maar drong zich door, drong mee. Drong mee als drinkt een jongen, een jongen van 16 jaren, slipte hierdoor, glijdt daar langsheen, de trappen af, de portieken door, de feestplaats over, langs het steeds smokende, steeds geërediende offer op het altar van Zuis, langs het Pelopéon en de Oerouden Hera-tempel. Wat een mannen. Was daar nog één vrouw meer tussen dan zijzelf, zoals die Kero had verzekerd? Ze kon het niet geloven. Zij was de enige, de enige vrouw hier, de enige vrouw van liefde. En zij was gekomen op Xenofon van Corrente. Ook bij de springwedstrijd had hij overwonnen. Driemalen, die korte dag, had hij reeds gezegervierd in het Petathlon, het gewijde Petathlon. De held was hij reeds van het ogenblik.  Zou hij de held worden van de dag? Nu drong zij met de steeds rustig, maar stadig dringende menigte de brede propilaien binnen. Voet ging het voor voet, en ze zag Pindaroche, de koningssonen, de priesteres van de meter. Ze werden geleid naar zetels in de portiek om het gymnasium, van waar zij het strijdperk konden overzien. Maar de menigte, in haar stagendrang, ging de trappen tussen de zuilen door. Op, over de vlakken daken der portieken, krieelde zij reeds toen Calirioë met de drang mee boven kwam. Een plaats zoeken, en die plaats nu behouden, zich niet meer wegdringen laten door al die mannen. Al die mannen, waar tussen zij toch steeds, trots aangenomen dristijd, zich te veel vrouw gevoelden om het zekerheid weerstand te bieden. Maar gunstig was haar het toeval. Hier vond zij een plaats op een bank voor de balustrade, waarover zij in het gymnasium zag. Zij zat neer, en om haar, achter haar, drong, roelde, golfde de menigte op. De menigte der mannen. Nooit onheus, maar zo strevende sterk, de menigte der duizenden mannen, die hier samedrongen om het vuistgevecht te zien. Te zien, de vijf atleten. Twee hunnen, de koppen omgoten, met de nauwsloutende bronzenhelm, de amfotus, en de kestels om de vuisten, de beveledere handschoenen van Riemen met koperen knoppen. Maar verder naakt, als roze bronz en marmergoud getint tussen de omzuiling der vierkante ruimte op het goudglinstere zand geplant in de stand van aanval, getast de ronde ruggen, geplant de nervige voeten, gedrongen de nek in de schouders, welvend de dijen, gebogen de knie. Vechtens gereed de twee, terwijl de drie anderen tussen de helanodieken afwachten hun ne beurt om zich volgens getrokken nummer met de overwinnaar te meten. Toen was het aanval en verweer van paar naar paar. En tussen de zuinen, in het licht, op het zand, werd de wedstrijd een schoonheid te meer voor die middag om het spier gespeeld dat eerst als een ritme was. Voor bereidende, de harttochterlijke schokken der plotsche vuistslagen, die sloegen uit en die sloegen af. En wat niets dan ruwe dierelijkheid had kunnen worden, werd bijna, over het menselijke heen tot een strijd van goddelijke heroen, omdat de strengheid der regels heerste.  Der willekeur Paal was peikgesteld, omdat trots overgeweld van wie de ander sloeg, zelfs tot sploedens toe, het ritme bleef segeveren, die maat, die zelfs de menselijke drift te willen overweldigen, lijn en gratie bleef geven. Die tot schoonheid verwerden, schoonheid van kracht, schoonheid van overgeweld, schoonheid van strijd tussen opanserde, vuistuit zwijende mannen. Olympia, dit was Olympia, dit was van de Groden, van Heracles en van Saars. Tien. Maar het schoonste van die zonderdag was zeker, in het vuurige uren van zwaar goud neerzijgend middagsdicht, in van Callerioë en voor de duizenden die haar omringden, de worstelwedstrijd, daar dezelfde plaatsen gestreden. Want zoals de vijf worstelaars, beurt om beurt, de een tegen de ander, op zouden worstelen, zo naakt als hij eerst die mooie verschenen waren ten wetloop, zonder helm, koperbeslagen, handschoenen, zonder discos, zonder springstok, zo en niet anders hadden Groden geworsteld en half Groden toen zij nog de aarde van Hellas betraden. Callerioë, haar plaats niet afgestaan, gebleven zij daar de lange pauze, die de atleten gegund werd voor de worstelwedstrijd, die het Pentathlon beslisten en besloten, zag opnieuw de vijf. Geselfd, gekneden, stonden zij prachtig in het zware goud van de nog nauwelijks schuinende zon en scheen hun nobelen jeugd ter nauwernoodzicht te heugen van lopen en werpen en springen, van vuistgevecht zelfs niet. In het moment schenen ze te verschijnen voor het eerst die dag en mocht in de ziel van 400 wellicht wijfelen de eerste opgewektheid omdat ze geen overwinnaar van vijf strijd meer konden zijn. Hun glimlach verboigde spijt en ze zouden hun geborensteden en familiestammen toch eren met te worstelen nog, te worstelen deze Olympiade, zo geweldig nog als zij vermochten. En het eerste paar grepelkanden aan en om de heroenworsteling om die wisselende schoonheid van fors konkelende lichaamslijnen van godelijven bleef als een ronde golf rondom het ritme. Wat was het schoon? Wat was het zuivere schoonheid? Alle die standen en grepen alle die wisselende beeldgroepen die de worsteling zelf verbodsten de een naar de andere. Wat was het schoon? Wat was het zuivere schoonheid de tweede strijd? Wat was het zuivere schoonheid toen opkwam de oligethide Xenophon van Corintë die reeds gezekerviert had in de loop, in de warp, in de sprong, in de vuistzwij.  Als een jonge Olympiëer zelf, zoon der Goden zagen hem hellers duizenden zag hem Calerioë de overwinnaar der drie reeds roepen volgelegde worstelaars aangrijpen en zijn Goden glimlach bleef. Zijn rug vroong nauwelijks glimmend en niet meer dan glansgepolijs marmer. Der armen spierbunnel spanden, ontspanden der dien spierbunnel strekten, onstrekten het gehele lichaam rekte en veranderde telkens van breed uitbeelden de schoonheid over, onder, boven het mede beelden de lichaam des nobelen tegenstanders. 