Onder Moeders Vleugels | Louisa May Alcott | Family | Audio Book | Dutch | 22/24
Hoogstuk 21 van Onder Moeders Vleugels. Dit is een opname voor LibriVox. Alle opnames van LibriVox zijn vrij van acteursrechten. Voor meer informatie of wat je voor een williger wilt worden, ga naar LibriVox.org. Voorgelezen door Anna Simon. Onder Moeders Vleugels door Louise May Elkert. Hoogstuk 21. Lori sticht kwaad en Jo herstelt tevreden. Het was de volgende dag de moeite waard Jo's gezicht te zien, want het geheim drukte haar en ze konden verzoeking bijna niet weer staan zich geheim zinnig en gewichtig voor te doen. Mete bemerkte dit wel, maar nam de moeite niet haar te ondervragen, bij ondervinding wetende dat ze Jo het eerst tot iets kreeg als ze zich onverschillig voortoonden. Ze rekende er dus vast op dat ze alles hoeren zou wanneer ze maar niets vroeg. Het verwonde de haar dan ook geducht dat het stilswijgen niet werd opgeheven en Jo een beschermende houding tegenover haar aanaam. Iets wat Mete in de hoogste mate ergede, zodat ze op haar beurt zich in een wolk van waardige, tergoudendheid hulden en zich geheel aan haar moeder wijden. Daardoor was Jo aan zichzelf overgelaten, want mevrouw March had haar plaats als verpleegster ingenomen en haar geraden, na de lange opsluiting in de ziekenkamer, eens goed uit te rusten, beweging buiten te nemen en zich te ontspannen. Nu Amy van huis was, bleef Lori haar enige toeflucht. Maar hoe graag Jo ook met hem samen was, zou zij hem juist nu liever minder gezien hebben, want hij was een onverbetelijke plaaggeest en ze vreeste dat hij haar het geheim nog zou ontfutselen. En daar had ze gelijk in, want niet zo draak je het jonge mens de lucht van een geheim of hij zette er zich toe om het uit te vissen en liet Jo rust nog duur. Hij probeerde het op alle manieren, door vleien, omkopen, bespotten, dreigen en opspelen. Hij wende onverschilligheid voor om bij verrassing achter de waarheid te komen. Verklaarderde nu eens dat hij alles wist, en dan weer dat hij er niets om gaf, en ontdekte ten laatste, als vrucht van zijn onverposter volharding, dat het meta en broek betrof. Verontwaardigd dat hij niet door zijn gouverneur in vertrouwen was genomen, spandde hij nu al zijn vernuft in, om een geschikte vraag oefening voor deze belediging uit te denken.  Meta had in het tussen schijnbaar alles vergeten en was verdiepte de toeverijtselen voor haar vaders thuiskomst. Maar plotseling kwam er een verslagen veranderen in haar, en gedurend een paar dagen was ze heel anders dan gewoondelijk. Ze schrikte als ze aangesproken werd, beloosde wanneer maar naar aankijk, was bijzonder stil en zat met een bedeest en ernstig gezicht te naaien. Op de bezorgde vragen van haar moeder antwoorden zij dat ze voorkomen wel was, en ze bracht Jo tot zwijgen door het verzoek zich astjebliefd niet met haar te bemoeien. Ze voelde dat het in de lucht zit, liefde men ik, en ze gaat al hard vooruit. De meeste kentekenen zijn er al. Ze is kreeg en knorrig, eet niet, ligt nachts wakker en zit in hoeken te pijnzen. Ik betrapt haar telkens op het neurenje van sentimentele liedjes en eens zei ze John, net als u, en werd toen zo rood als een beat. Wat zullen we nou beginnen? Zij joh, met een gezicht alsof ze zelfs voor de meest krassenmiddelen niet zou terugdijnzen. Kalm afwachten, laat hem het rust, wees vriendelijk en geduldig en als vader thuis is zou alles wat terecht komen, antwoordde me vrouw March. Hier is een brief voor je, Meta, met vijf lakken. Wat raar, tijd die verzeegelt de mijne nooit, zei Jo de volgende dag toen ze de inhoud van de postbus verdeelde. Mevrouw March en Jo waren beide verdiept in hun eigen bezigheden toen een kreeg van Meta hen deed opzien en daar stond ze met verschrikte ogen op haar briefje te staren. Kind, wat is er? riep haar moeder naar haar toegaande, terwijl Jo het felletje dat die uitwerking had gehad, tracht het te grijpen. Het was een vergissing, het was niet van hem. Oh Jo, hoe kun je zoiets doen? En Meta verborgen haar gezichten naar handen en schrijden alsof haar hart zou breken. Ik? Ik heb niets gedaan, maar praat ze erover, riep Jo voorbij ze het uit. Meta's vriendelijke ogen schoot de vuur en een verkreukeld briefje uit haar zak haalde, het Jo toewierp en op verwijtende toon zei, Jij hebt dit geschreven en die aaklige jong heeft je geholpen. Hoe konden jullie zo gruw, zo min en zo vreedigen zoals beide handelen? Jo hoorde nauwelijks wat ze zei, want ze was bezig met haar moedige briefje te lezen waarin met een eigenaardere hand geschreven stond.  Mijn liefste Meta. Ik kan mijn gevoel niet langer bedwingen en moet de beslissing van mijn lot weten voordat ik terugkom. Ik zal je nog niet met uw ouders spreken, maar ik geloof wel dat ze een toestemming zullen geven wanneer ze weten dat wij al kan naar liefhebben. De oude heer Lawrence zal mij wel aan een goede hebtrekking helpen en dan mijn liefmeisje zul je mij gelukkig maken, is het niet? Ik smek je nog niets aan je familie te zeggen, maar door Lori een enkel hoopgevend woord te zenden aan je zo innig liefhebbende John. O, die lelijke jongen! Op die manier dachten we dus te straffen omdat ik mijn woord aan moeder niet wou bereken. Ik zal hem een stevige schrobering geven en hem meeprengen om vergeving te vragen, ripio, van verlangen brandenden om snel recht te doen. Maar haar moeder ripart terug, terwijl ze met een blik die zelden op haar gelaad gezien werd, zei, wacht, joh, je moet eerst reken schap geven van je gedrag. Je hebt zoveel goud te streken uitgevoerd dat ik vrees dat je ook hierin de hand gehad hebt. Nee, heus niet, moeder, op mijn woord van eer. Ik heb dat briefje nooit gezien en ik weet er niets van, zo waar ik leef, betuigde joh zo ernstig dat mevrouw Marcha geloofde. Als ik er de hand in gehad had, zou ik het beter gedaan en een verstandige briefje geschreven hebben. Me denkt, meten, dat je wel had kunnen begrijpen dat broek niet zulke onzinschrijven zou, voegde ze erbij, het papier verachtelijk op de grond gooiende. Het is precies zijn schrift, staamelde meten, terwijl ze het vergeleken met het briefje dat ze nog in de hand hield. O, meten, je hebt het toch niet op geantwoord, riep mevrouw March versrikt uit. Ja, dat heb ik wel. En diepe schaamd verborgt meten haar gezicht weer. Dat is een gek geval. O, laat me toch die ellendige jongen hier halen om alles uit te leggen en zijn portie te krijgen. Ik heb geen rust voel ik hem hier heb. En joh, stapte weer naar de deur. Stil, ik zal de zaak behandelen, want het is erger dan ik dacht. Meten, vertel me de hele geschiedenis, bijvoorbeeld mevrouw March, terwijl ze naast meten ging zitten, maar joh bij de hand hield uit vrees dat ze weg zou vliegen.  De eerste brief kreeg ik door Lorne, die uitzag alsof hij van niets wist, begon meten, zonder op te zien. Eerst bezwaarde het mij en wou ik het u vertellen. Toen bedacht ik hoeveel u van broek houdt en meende dus dat u er niets tegen zou hebben, dat ik mijn geheim nog een paar dagen bewaarde. Ik was zo flauw het aardig te vinden en dat niemand er iets van wist. En terwijl ik overdacht welk antwoord ik geven zou, voelde ik mij net als de meisjes in boeken die zulke dingen ondervinden. O, moedig, ik ben er wel voor gestraft. Ik durf hem nooit weer aan te zien. Wat heb je hem geantwoord, voeg me vrouw March. Ik heb alleen gezegd dat ik nog te jong was om aan zulke dingen te denken, dat ik geen geheimen voor u wel hebben en dat hij met vader spreken moest, dat ik hem heel dankbaar was voor zijn goede opinie en dat ik ze graag zijn vriendin wou zijn, maar voor eerst niets meer. Vrouw March glimlacht het tevreden en Jo klapt in de handen, terwijl ze lachend uitriep. Je bent bijna een Carolyn Percy, dat beroemde model van verzichtigheid. Vetter meten, wat antwoord hij daarop? Hij schrijft nu op een totaal andere toon, zegt dat hij mij nooit een brief geschreven heeft en dat het hem zeerspijdt dat mijn ondeugende zuster Jo zich zulke vrijheden met onze namen veroorloofd heeft. De brief is heel vriendelijk en beleefd, maar o, denkt u eens hoe verschrikkelijk het voor me is? Meten leundde tegen haar moeder aan als een toonbeeld van wanhoop en Jo liep de kamer op en neer, terwijl ze Lori voor alles uitmaakte. Opeens stond ze stil, nam de beide briefjes op en na ze nauwkeurig vergelijken te hebben zei ze beslist. Ik geloof niet dat Broek ooit één van deze beide briefjes gezien heeft. Tijde heeft ze allebei geschreven om over mij te triomferen omdat ik hem mijn geheim niet al vertel. Heb maar liever geen geheimen, Jo. Vertel alles aan moeder en hou je buiten alle gezeur, zoals ik gedaan moest hebben, zei meta waarschuwend. Helemaal kind, moeder heeft het mezelf verteld. Genoeg, Jo. Ik zal meta zien te troosten terwijl jij Lori gaat halen. We zullen deze zaak op de bodem te onderzoeken en aan zulke grappen voor goed een einde maken. Wegeraafde, Jo.  Meta voorzichtig de ware toestand van Broek's gevoelens. En nu mijn kind. Hoe staat het met jezelf? Heb jij hem lief genoeg om te wachten tot hij in thuis kan verschaffen of verlang je nog geheel vrij te blijven? Ik ben zo kwad en verdrietig dat ik er voor eerst helemaal niet meer aan denken wil en misschien wel nooit meer, antwoordde meta Kregel. Als John wezenlijk niets van die zotte geschiedenis weet, vertel het hem nog niet en laat de Jo en Lori hun mond houden. Ik wil niet bedrogen en geplaagd wat er zou worden worden. Het is schande. Daarmee vrouw Marge zag dat de gewoonlijk zo zachte meta nu bepaald in een gegriefd was en in haar trots gekwetst door de ongepaste grap, tacht ze haar te kalmeren met beloften van volslagen stilswijgen en grote bescheidenheid voor het vervolg. Zodra Lori's stap in de gang gehoord werd, vlucht de meta in de studeerkamer en mevrouw Marge ontving de schuldige alleen. Jo had hem niet verteld waarom hij komen moest. Hij had het niet zou willen, maar hij wist het zodra hij het gezicht van vrouw Marge zag en stond zijn hoed rond te draaien met een beschaamd gezicht dat duidelijk van zijn schuld getuigde. Jo werd weggezonden, maar bleef van zijn schild wacht in de gang op en neerstappen uit vrees dat de gevangenen mocht willen vluchten. Gedurende een half uur hoorden ze het geluid van stem in de huiskamer, maar wilt bij dat onderhoud voorviel, kwamen de meisjes nooit te weten. Toen ze binnen werden geroepen, was er gezicht bij hun moedig, dat Jo hem onmiddellijk vergaf, hoewel ze het niet raadzaam vond, dit te laten blijken. Meten nam zijn nederige vonds schuldiging genadig aan en vonden zich zeer gerust gesteld door de verzekering dat Broek niets van de grap wist. Ik zal het hem niet vertellen, nooit, al werd ik er ook voor uit de pijnbank gelegd. Vergeef het met de smart meta, ik zal alles doen om je te toonen hoe ontzettend het me spijt, maar dat was min van je zoiets te doen. Ik dacht niet dat je zo geslepen en slecht kon zijn, Lori, antwoorden meten, die haar verlegenheid onder een ernstig verwijtende houding tacht te verbergen. Ja, het was min, en ik verdien dat je in een maand niet tot mij spreekt.  Maar dat zo je toch wel, he? En Lori, foude de handen met zo'n komingssmeekend gebaar, wende de ogen zo aandoenlijk ten hemel en sprak op zo'n onweerstaanbaar overredende toon, toen zijn afkurenswaardig gedrag onmogelijk was hem langer kwaad aan te zien. Meta vergaf hem, en hoewel me vrouw March haar best deed ernstig te blijven, verloor haar gelaten toch iets van zijn strengheid, toen zij hem hoorde verklaren dat hij bereid was zich alle mogelijke penitentie voor zijn eeuwvuldade te laten wel gevallen, en dat ik zich al zo warm in het stof voor de beledigde jongvrouw wilde vernederen. Jo bleef in tussen zeer staatig staan en tracht haar hard te tegenaan te verharden, maar het lukte haar alleen een heel verontwaarde gezicht te zetten. Lori zag haar een paar maal aan, maar toen ze geen blijk van toenadering gaf voelde hij zich beledigd en keerde haar de rug toe. Tot de andere hem genoeg gekapiddeld hadden, waarna hij een diepe buiging voor haar maakte en zonder verder een woord te spreken, verdween. Zodra hij weg was, mensden ze dat ze meer vergevens gezind geweest was, en toen Meta en haar moeder naar boven gingen, voelden ze zich erg inzaam en verlangden naar Teddy. Na een poos vruchteloos tegen het verlangen gestreden te hebben, gaf ze aan toe en ging naar het grote huis, gewapend met een boek dat ze geleend had en nu terug kon brengen. Is meneer thuis, voeg Jo aan één derdienstboden die juist de trap af kwam? Ja, je vrouw, maar ik geloof niet dat hij op het ogenblik te spreken is. Waarom niet? Is hij ziek? O, he, nee, je vrouw, maar er schijnt wat voorgevallen tussen hem en jonge heer Lori, die zeker weer het ene van haar uitgevoerd heeft. Hij hoeft dus niet naar hem toe te gaan. Waar is Lori? Die heeft zich in zijn kamer opgesloten en wou niet antwoorden toen hij klopte. Ik weet niet wat er van het eten moet worden, want het staat klaar en niemand komt beneden. Ik zal eens gaan kijken wat er aan schild. Ik ben voor geen van beide bang. Jo wipt te naar boven en klopt de luid op de deur van Lori's zitkamertje. Schij uit, of ik zal open doen en het je afleren, riep het jongen mens op dreigende toon. Aanslons ging Jo weer aan het ponten.  En ze was binnen eer Lori van zijn verbazing bekomen kon. Toen Jo, die wel wist hoe ze met hem om moest springen, zag dat hij wezenlijk kwaad was, nam ze een boetvaardige houding aan en plecht staat er voor hem op de knie en neerzinkende, zei ze zachtzinnig. Vergeef me dat ik zo geweest ben. Ik kwam hier om het weer goed te maken en ik ga niet weg voor het inoorde is. Mooi, maar sta nu maar op en wees geen eend, Jo, als het riddelijke antwoord op haar smake beden. Dank je, ik zal zo vrij zijn. Maar ik mogen vragen wat eraan scheelt. Je ziet er niet bepaald opgeruimd uit. Ik ben er ook kander geschut en dat verdraag ik niet. Is nou de Lori frontwaardigd. Door wie, voeg Jo? Door grootvaardig, als iemand anders het geprobeerd had, zou ik hem. En de beledigde jongen held eindigde de volzin met een sprekende beweging van de rechterarm. Wat zou het? Ik schud je zo dik was door elkaar en daar geef je niet zo'n. Zei Jo, om hem te bedaren. Ach wat, jij bent een meisje en dan is het voor de grap. Maar ik sta geen man toe, mij door elkaar te schudden. Ik denk dat niemand daar lust in zou hebben, wanneer je er uitziet als een donderwolk zoals nu. Waarom was het? Alleen omdat ik niet zeggen wou waarom je moeder mij liet roepen. Ik had beloofd dat ik het niet vertellen zou en wou dus natuurlijk mijn woord niet breken. Kon je je grootvader niet op een andere manier tevreden stellen? Nee, hij eiste de volle waarheid. Ik zou hem mijn aandeel in de zaak wel verteld hebben, als ik het kunnen doen, zonder meter erbij te pas te brengen. Nu dit niet kon, hield ik mijn mond en voldoeg het standje tot de oude heer me bij de kraag gepakte. Toen werd ik driftig en liep naar mijn kamer, want ik was bang dat ik mezelf gegeten zou. Ja, aardig was het niet, maar het speidt hem nu stellig al, dat weet ik. Ga dus naar beneden en maak het uit de wereld. Ik mag gehangen worden als ik het doe. Ik bedank ervoor, om door iedereen beprekte en geslagen te worden, alleen om een grap. Het speedt me werkelijk om meter. Daarom heb ik er als een man vergeving gevraagd.  Maar dat verdraai ik, als ik geen ongelijk heb. Maar dat wist je goupapa niet. Hij moest me vertrouwen en niet doen als of ik een klein kind was. Het geeft niet zo. Hij moet leren dat ik voor mezelf kan zorgen en niet altijd aan iemand lijband verlangt te lopen. Jullie zijn een paar echte vaartjes buskruid, zegt hij jo. Hoe denk je de zaak nu weer in orde te brengen? Wel, hij moet mij onvergeving vragen en mijn geloof was ik zeg dat ik niet vertellen kan wat er aan de hand was. Genade, dat zal hij nooit doen. Ik ga niet naar beneden voor hij het doet. Kom, Teddy. Wees verstandig. Laat het nu maar passeren. Ik zal hem zoveel mogelijk alles ophelderen. Je kunt die toch niet altijd blijven. Dus wat helpt het je of je nu al theatraal doet? Ik denk je ook niet lang te blijven. Ik ga er stil vandoor, maak een reisje hier of daar naartoe en als het oude heer me mist, zal hij gauw genoeg bijdraaien. Misschien wel, maar je mag hem dat verdriet niet aan doen. Prek, alsjeblieft niet. Ik zou eens naar waschen gaan en broek opzoeken. Het is daar vrolijk en ik wil naar al dat gezan ik eens wat pret maken. Dat zou heerlijk voor je zijn. Ik wou dat ik ook weg kon lopen, zei Jo, die haar rol van mentor vergat bij de gedachte aan het interessante kruisleven in de hoofd zat. Ga mee, waarom niet? Jij gaat je vader verrassen en ik ga broek eens opfrissen. Het zou echt leuk zijn. Toe, laten we het doen, Jo. We zullen een brief achterlaten om te zeggen dat alles goed in orde is en dadelijk opmarscheren. Ik heb geld genoeg. Ik zou het niet doen en er is geen kwaad bij omdat je naar je vader gaat. Eén ogenblik keek Jo als we ze zouden toegeven, want juist omdat het zo'n ongewoon plan was beviel het haar. Ze had genoeg van de zorg en van het in huis zitten, verlangden naar een verandering en de gedachte aan haar vader vermengden zich op verleidelijke wijze met de onbekende bekoorlijkheden van legerplaatsen en hospitalen, vrijheid en pret. Haar ogen glints erden, terwijl ze verlangen uit het fensterkeek, maar toen haar blik op het huis tegenover haar viel, was ze het hoofd bij terug gebesistheid.  Als ik een jongen was, konden we samen weglopen en plezier maken. Maar daar ik het ongeluk heb een meisje te zijn, moet ik me kalm en behoorlijk gedragen en thuis blijven. Breng me niet in verzoeking, Teddy. Het is een onwijsplan. Dat is al juist het aardige van, begon Lori, die in een opgebonden bui was en volstrekt op de ene van de manier uit de band wilde springen. Hou je mond, de ripio, haar oren toestoppende. Toppen en zoegen is mijn noodlot en daar moet ik maar maar eens voor alle aan onderwerpen. Ik kwam hier om zedelessen uit te delen, maar niet om over dingen te praten die je mij op mijn veld doen springen als ik ervan hoor. Ik wist wel dat meta dadelijk de domper op zo'n plan zou zetten, maar ik dacht dat jij meer durf in je had, begon Lori overredend. Wee stil, akelige jongen. Ga liever over je eigen zon zitten nadenken en haal maar niet over om de mijnen nog te vermeerderen. Als ik je grootvader er toe breng, zicht er voor ontschuldige over dat de rockander schudden, zal je dan je idee om weg te lopen opgeven? Vroeg Jo ernstig? Ja, maar je krijgt het niet gedaan, antwoordde Lori, die verlangde de zaak uit te maken, maar zijn beledigde waardigheid eerst bevredigd wil te zien. Als ik het met de jongen kan klaarspelen, kan ik het ook wel met de oude, moppelde Jo, die al weggeliep, Lori achterlatende, gebogen over een spoorwegkaart en met de beide handen onder het hoofd. Binnen. En de barstse stem van de heer Lawrence klonk barstser dan ooit, toen Jo aan zijn deur klopte. Ik ben hem maar meneer, ik kom je een boek terug brengen, zei Jo bedaard, terwijl ze binnen had. Wil je een ander hebben? Vroeg de oude heer, die er knorrig en ontstempt uit zag, maar zijn best deed het niet te tonen. Ja, als het u belieft, ik houdt zoveel van de oude Sam Johnson, dat ik het tweede deel ook wel eens veel inzien, antwoordde Jo, in de hoop hem zachter te stemmen door het aannemen van een tweede dosis, bos welst Johnson, daar hij haar dit onderhoudend werk had aangeraden. De zware wenkbrouw ontspannen zich even, toen hij het trapje naar de kast geholden waar de Johnson-boeken stonden.  Jo klommer op, en op de bovenste treden gezeten deed ze alsof ze naar een boek zocht, maar zat eigenlijk na te denken, hoe ze het gevaarlijk doel van haar bezoek zou ter sprake brengen. Meneer Lawrence scheent te gissen, dat ze iets in haar schild voerde, want nadat hij enige malen driftig de kamer op en neer had gestapt, stond hij eens klaps bij haar stil, en sprak haar zo onverwacht aan, dat Jo rasselas van schrik open op de grond liet vallen. Wat heeft de rakker uitgevoerd? Tacht hem nu niet te verontschuldigen. Ik weet dat hij iets kwaads gedaan heeft door de manier waarop hij thuis kwam. Ik houd geen woord uit hem krijgen, en toen ik hem dreigde, dat ik de waarheid wel uit hem schudden zou, vloog hij weg en sloot zich in zijn kamer op. Hij had iets verkeerds gedaan, maar we hebben het hem vergeven, en allem beloofd, dat we er tegen niemand een woord van spreken zouden, begon Jo langzaam. Dat gaat niet. Ik wil niet verschuilen achter een belofte van een paar teerhartige meisjes. Als hij iets verkeerds gedaan heeft, moet hij het erkennen, vergeven vragen en gestraft worden. Voor de dag ermee, Jo, ik wil niet in onwetendheid gehouden worden. Meneer Lawrence zag haar zo grimmig uit en sprak zo heftig, dat Jo graag weggelopen zou zijn, als ze maar gekund had, maar ze zat daarboven op een trapje, en hij stond ervoor als een leeuw op haar pad. Ze moest dus wel blijven en hij kan het u niet vertellen. Moeder heeft het verboden. Laurie heeft als schuld bekend en vergiffenis gevraagd, en hij is al genoeg gestraft. We zwijgen niet op hem, waarom je moet anders, en de zaak zou veel erger worden wanneer u meer inliet. Toen was het als het u plieft niet. Het was gedeeltelijk mijn schuld, maar nu is alles in orde. Laat we dus maar vergeten en wat over boeken praten, een grafuit van een jongen niets ondankbaars of onhebbelijks heeft uitgevoerd. Als hij dat gedaan heeft, na al de vriendelijkheid die jullie hem bewezen hebt, zal ik hem met eigen handen afransenen. Die bedreiging klonk verschrikkelijk, maar voorond rustte Jo niet in het minst, want ze wist dat de driftige oude man nooit een vinger tegen zijn kleinzoon zou opheffen, wat hij ook beweren mocht.  Ze daalde gehoorzaam af en stelde het gebeurden zo licht mogelijk voor, zonder mee te verraden of de waarheid tekort te doen. Hm, ja, nu, als de jongen zijn mond gehouden heeft, omdat het beloofd had en niet uit koppigheid, vergeef ik hem. Hij heeft een lastig karakter en is moeilijk te regieren, zei meneer Lawrence, zijn haar opstrijkend, tot hij eruit zag of hij in een orkaan uit wandelen was geweest, en daarna met een zucht van verlichting de rimpels op zijn voorhoofd glatvrijvende. Dat ben ik ook, maar met een beetje vriendelijkheid kan men meer van mij gedaan krijgen dan met een vijandig leegig, als ze voor haar vriend in het midden te brengen, die van de ene moeilijkheid in de andere scheen te vallen. Je meent zeker dat ik niet vriendelijk tegen hem ben, was het scherpe antwoord. O, nee meneer, u is soms al te vriendelijk en dan word ik klein beetje te driftig, als hij uw geduld op de proef stelt. Vindt u zelf niet? Jo, was vastbesloot om nu maar alles te zeggen en tracht de heel kam te kijken, hoewel ze beefde toen ze de woorden had uitgesproken. Tot haar grote geruststelling en verwondering, wie er op de oude heer zijn bril rammelend op de tafel en riep openhartig uit. Je hebt gelijk best de meid, dat ben ik. Ik heb de jongen lief, maar soms stelt hij mijn geduld op een zware proef en ik weet niet hoe het moet aflopen, als we zo voortgaan. Dat kan ik u wel zeggen, hij zal weglopen. Zodra Jo dit gezicht had, had ze er spijt van. Ze had hem alleen maar willen waarschuwen dat Lori niet veel dwang dulde kon en hoopte dat zijn grootvader verdraagzamer omtrend hem zou worden. Het gelaad van meneer Lawrence veranderde plotseling en op een stoel neervallend kijk hij ontsteld naar een portret van een knapman dat boven zijn schrijfstafel ging. Het was de vader van Lori die in zijn jeugd weggelopen en getrouwd was tegen de heersuchtige wil van de oude heer. Jo meende dat hij aan het verleden dacht in dit betreurde en ze wintste dat ze maar gezweeg had. Hij zal het niet doen als hij niet erg geplaagd wordt. Hij praat er nu er dan maar eens over als het studeren hem verveelt.  Soms bekruip meiden lust ook wel eens dat mijn haar afgeknipt is. Wanneer u ons ooit mist moet u maar voor twee jongens adverteren en ons op een oost indienje varen zoeken. Jo lacht het terwijl ze sprak en de oude heer keek weer vrolijk op en beschouwde alles klaarblijkelijk als een grap. Ondeugd, hoe durf je zo tegen me spreken? Waar is je eerbied voor mij en de vrucht van je goede opvoeding? De jongens en meisjes, ze zijn de plaag van ons leven en toch kunnen we niet buiten hem, volgde hij erbij, ga de jongen maar halen om te komen eten. Zeg hem dat alles weer in orde is en dat hij niet weer zo'n houding tegenover zijn grootvader mag aannemen. Dat verdraag ik niet. Hij wil niet komen, meneer. Hij is zo gegriefd omdat u hem niet geloven wat toen hij zei dat hij niet vertellen kon. Ik geloof dat het de rockanders schudden zijn trots erg gekutst heeft. Jo tracht de hoogst ernstig te kijken, maar het scheen haar niet al te best te gelukken want meneer Lawrence begon te lachen en toen wisten dat ze haar spel gewonnen had. Dat spijt me en ik moet hem zeker nog dankbaar zijn dat hij mij niet door elkaar geschut heeft veronderstel ik. Wat duivel verwacht de jongen van me en de oude heer keek wat beschaamd over zijn oplopendheid. Als ik u was, zou ik hem een plechtig briefje met excuusus schrijven, meneer. Hij zegt dat hij anders niet beneden komt. Hij wil naar Washington en is erg op zijn paardje. Een formele verontschuldiging zal hem doen zien hoe dwaas hij is en ik weet dat hij daarna heel bemiddelijk en handelbaar zal wezen. Hij houdt van een grap en het is veel beter dan een lang over te praten. Ik zal het naar boven brengen en hem wel eens op zijn plaat zetten. Meneer Lawrence zag haar uitvorsend aan en zette zijn bril op terwijl hij langzaam zei je bent een slim katje maar ik zal maar maar eens schikken dat jij hem bent de basis over hem spelen. Hier geef me een felletje papier en laat ons een eind daar die malligheid maken. Het briefje werd geschreven in bewoordingen die de ene heer tegenover de andere gebruiken zou naar een zware beleefdging. 