Niels Holgersson's Wonderbare Reis | Selma Lagerlöf | Action & Adventure Fiction | Dutch | 8/12
Het is toch niet ernstig, volgt de student snel. Het was iets aan het hart. Hij had een lelijke aanval en het kan ieder ogenblik terugkomen. De dokter dacht dat hij één of ander verdriet had. Of hij beter worden kan, hangt er vanaf of dat verdriet kan worden weggenomen. Een ogenblik later kwam de student bij de overblijver binnen. Hij lag in bed. Heel bleek en zwak. En was nog niet helemaal hersteld van die ernstige aanval. Ik ben gekomen om met je over je boek te spreken, zei de student. Dat is een uitstekend werk, moet je weten. Ik heb selden zo iets moois gelezen. De overblijver ging recht overeind zitten en keek de student strak aan. Waarom deed je zo vreemd vanmiddag? Ik had het land omdat ik voor mijn tentamen gedropen was. Ik dacht niet dat je er zoveel om gaf, hoe ik je boek vond. Ik vond het bijzonder mooi. De zikker zag hem onderzoekend aan en werd steeds meer overtuigd dat de student iets voor hem wilde verbergen. Dat zeg je nu maar omdat je hebt gehoord dat ik ziek was en je wilt me troosten. Nee, zeker niet. Het is een uitstekend werk, daar kun je zeker van zijn. Heb je het wezenlijk niet verscheurd zoals ik het je vroeg, maar ik ben toch zo dwaas niet dat ik dat zou doen? Haal het dan hier. Laat me zien dat je het niet hebt verscheurd. Dan zal ik je geloven, zei de zieken, en zonk weer in het kussen terug zo zwak en mat dat de student bang was dat hij een nieuwe aanval kreeg. Het was vreselijk. De student voelde zich zo ellendig, hij nam de handen van de zieken, tussen de zijnen en vertelde hem dat zijn handschrift uit het raam was gewaaid. Hij zei hem hoe ongelukkig hij die hele dag was geweest omdat hij hem zoveel schade had gedaan. Toen hij dat alles gezegd had, streelde de zieken zijn hand. Je bent goed. Heel goed, zei hij, maar je hoeft geen verhaaltjes te verzinnen om het te sparen. Ik begrijp hem heel goed dat je hebt gedaan wat ik gezegd heb. Dat je mijn handschrift het vernietigt omdat het niets waard was. En dat wil je nu niet zeggen. Je meent dat ik het niet kan verdragen.  De student verzekerde en bezwoerde hem dat hij de waarheid had gezegd, maar de andere hield vol en wilde niet geloven. Als je het handschrift terug kunt geven zal ik je geloven, zei hij. Hij werd steeds zieker en eindelijk moest de student wel heen gaan omdat hij zag dat hij de andere maar erger maakte. Toen hij thuis kwam voelde hij zich plotseling zo uitgeput van vermoeidheid dat hij zich nauwelijks comforts lep. Hij zette thee en ging toen naar bed. Toen hij de degens over zich heentrok dacht hij eraan. Hoog gelukkig hij zich die morgen had gevoeld. Nu had hij veel voor zichzelf bedorven, maar dat kon hij wel dragen. Het ergste is dat ik er mijn hele leven aan zal moeten denken. Dat ik een mens ongelukkig heb gemaakt, zei hij. Hij meende dat hij die nacht niet zou hebben kunnen slapen, maar vreemd genoeg hij sliep in, zodra hij het hoofd op het kussen had gelegd. Hij had niet eens de tijd om de lamp uit te doen, die op het nachttafeltje na zijn bed stond. Het lemt de feest, maar nu gebeurden het terwijl de student insliep dat een dwergje met een geel leren broek aan, een groenvest en een witpuntmutje op het hoofd op het dak voor het venster zat. En dacht dat hij als hij maar in de plaats van de jonge student was die daar in bed lag al heel gelukkig zou zijn. Dat Niels Holgersson die een paar uur geleden had liggen uitrusten op een toef-dotterbloemen bij de Ekalsoenbaai nu in Uppsala was, kwam doordat Bataki de raaf hem mee had gelokt om op avonturen uit te gaan. De jongen zelf had hem niet aangedacht, hij had tussen de bloemen gelegen en naar de lucht gekeken. Toen hij Bataki zag aankomen tussen de wegtrekkende wolken door, de jongen had liever voor hem willen wegkruipen, maar Bataki had hem al lang gezien en een ogenblik later stond hij midden tussen de tochterbloemen in en begon een praatje als of Duimenlot en hij de beste vrienden van de wereld waren. Hoe somber en plechtig Bataki er ook uitzag, de jongen, had wel gemerkt dat zijn ogen ontdeugend schitterden. Hij had een gevoel gehad als of de raaf gekomen was om hem op één of andere wijze voor de en hij was besloten zich niet te storen aan wat hij zou zeggen.  De raaf had gezegd dat hij er wel over had gedacht dat hij Duimenlot een vergoedingsschuldig was omdat hij hem niet had kunnen vertellen waar het broedeel was en daarom kwam hij nu om een ander geheim mee te delen. Bataki wist namelijk hoe iemand die betovert was zoals hij weer een mens kon worden. Dit is zeker dat de raaf gedacht had dat de jongen dadelijk op het lok aas zou toebijten. Als hij met zo'n lekker hapje hangelde maar de jongen had heel afwijzend geantwoord dat hij wist hoe hij weer mens zou worden. Hij had alleen maar de witte ganserik ongedeerd eerst naar Lapland en dan naar Schaanen te brengen. 