20.000 Mijlen onder Zee | Jules Verne | Action & Adventure Fiction, Fantastic Fiction | Dutch | 2/8
Daar open ik in de luik in het dek dat tot nog toe zorgvuldig gesloten bleef. Ik richt de mast op, huizen zeil of neem de riem in ter hand en ik vaar. Maar hoe komt jij aan boord terug? Ik ga niet terug, meneer Aruna. De nautilus komt daarmee toe. Op uw bevel? Op mijn bevel? Een elektrieke draad verbindt mij met het vaartuig. Ik telegrafeer en dat is genoeg. Inderdaad, niet zo zeevoudiger zei ik, duizelend van het horen van al die wonderen. Na het trappgat voorbij gegaan te zijn waardoor men op het plat kon komen zag ik een hut van 2 meter lengte waar Koenraad en het Lent verrukt over het aangeboden maal bezig waren dit te verarberen. Daarna opende de kapitein een deur welke in een 3 meter lange keuken uitkwam. Deze was tussen de grote kombuizen gelegen. In de keuken werd de elektriciteit krachtiger en dienstiger dan het gas overal voor gebruikt. De draaden onder de fornuizen verhitten daar aangebrachte stukken platina-spons zeer regelmatig. Even zo werd de hitte onderhouden onder destileerketels welke door uitdamping heerlijk drinkwater opleverde. Bij die keuken was de gemakkelijk ingerichte badkamer waar 2 graden water na verkiezing koud of warm verschaften. Op de keuken vervolgde het verblijf van de equipage. Maar daarvan bleef de deur gesloten zodat ik die inrichting niet kon zien waardoor ik anders er achter had kunnen komen hoeveel mannen voor het besturen van de nautilus nodig waren. Een vierde waterdicht beschot scheiden deze ruimten van de basietekamer. Een deur opende zich en ik bevolkt mee in de ruimte waar kapitein Nemo zeker en uitstekend ingingeur zijn toestellen voor beweegkracht had geplaatst. Deze heldenverlichten maschinekamer was niet minder dan 20 meter lang. Ze was in 2 delen afgedeeld. Het eerste bewatte de elementen het tweede de werktuigen welke de beweging aan de schroef mededeelde. Ik was het eerste ogenblik verwonderd over de bijzondere lucht welke deze ruimte vervulde. De kapitein bemerkte dit. Het zijn enige gasachtige producten zei hij welke het gevolg zijn van het gebruik van sodium. Overigens zuiveren we ook gemorgen het gehele vaartag door er verse lucht in te laten stromen. Ik beschouwde met een licht te begrijpen belangstelling de machines van de nautilus. Geziet zei kapitein Nemo dat ik de elementen van Bunsen en niet van Roemkorf gebruik. De laatste zouden niet sterk genoeg geweest zijn.  De Bunsense elementen zijn slechts weinig in getal maar sterk en groot het welk de ondervinding mijn geleerd heeft dat beter is. De elektrieke strom wordt naar achteren gevoerd waar hij door elektromagneten van grote afmeting inwerkt op een bijzonder stelsel van hefbomen en raderen welke de beweging weder overbrengen op de schroefstang. Deze schroef welke middelijn 6 meter bedraagt kan 120 omwettingen in de seconde doen. Echt geiffen krijgt al dus een snelheid van 50 kilometer in het uur. Er was nog iets geheimzinnigs toch ik drongen niet op aan om het te weten. Hoe konden elektriciteit met zulke kracht werken? Waar nam die bijna onbegrenste macht haar oorsprong? Was het door buitengemenen spanning opgewekt door klossen van een nieuwe soort? Was het door overbrengen van krachten ineentot nu toe onbekend stelsel van hefbomen dat men dit elektriekvermogen tot in het oneindige kon doen toenemen? Dit kan ik niet begrijpen. Kapitein Nero zei ik? Ik zie de resultaten elektracht niet zitten verklaren. Ik heb de nautelers voorde Abraham Lincoln zich zien bewegen. Ik weet dus waraan ik bij ten opzichte haar snelheid kan houden. Maar zich bewegen is niet genoeg. Men moet kunnen zien waar men heen gaat. Men moet zich recht en links naar boven en naar beneden kunnen bewegen. Hoe bereikt jij zulke een grote diepte waar jij tot mij een toenemende weerstand moet ondervinden? Die slecht door honder de atmosferen te meten is. Hoe steigt je weer naar boven? In een woord? Hoe blijft jij op die diepte welke jij wilt? Ben ik misschien onbescheiden door je dit te vragen? Geen sinds meneer de professor antwoordde de kapitein naar enige aarzelling om dat geluid vaak daar nimmer zot verlaten. Kom in het salon dat is onze ware studeerkamer en daar zot ge alles van nemen wat geen omtrenden nou natuurlijk weten moet. Het einde van half stuk 12. Hoogstuk 13 van 20.000 meilen onder zee. Deze LibriVox opname is vrij van auteursrechten. Opname door Bart De Leel. 20.000 meilen onder zee door Jules Verne. Halfstuk 13. Enige cijfers. Een ogenblik daarna zaten wij in het salon met een sigaren in de mond. De kapitein legde mee een tekening voor waarop het plan van de nautulus in opstand en doorsteden was uitgewerkt. Toen begon hij zijn verhaal in deze woorden. Hier hebt jij de verschillende afmetingen meneer van het vaartraag waarop geen u bevindt.  Het is een lange cylinder met kegelvormen geuuteinden. Het ziet er zo ongeveer uit als een sigaar. De documenten London Reeds bij verschillende gelijkzortige constructieën gebruikt heeft. De lengte van de cylinder van de ene punt tot de andere bedraagt juist 70 meter. De middelijn is op de grootste breedte 8 meter. In mijn vaartraag staat dus niet zoals in uw grote stoomschepen de breedte tot de lengte als 1 tot 10 maar de zijden en de ronding zijn lang genoeg om de verplaatste watermassa geen enkele verhindering in zijn vaart te doen ondervinden. Deze twee afmetingen kunnen u door eenvoudige berekening de oppervlakte en de inhoud van de nautule stoen vinden. De oppervlakte bedraagt 1011.45 4 kilometer. De inhoud 1500.2 kilometer. Dat wil zeggen dat als het vaartraag geheel in het water gedompeld is er een watermassa verplaatst wordt die ongeveer 1500 ton weegt. Toen ik mijn plannen maakte voor dit onderzees een vaartraag wilde ik dat als het in evenwicht op het water lach met voor 19 er daarin zou wegzinken het sterkte 10e uit zou steken. Daarom moest het sterkte 19e van zijn volume verplaatsen de halve 1350.18 kilometer. Dat is te zeggen een gewicht van een gelijk aandal tonnen. Ik mocht dus bij mijn constructie dit gewicht niet te boven gaan. De nautule heeft een dubbele romp welks platen door dwars-eisers verbonden zijn welke eraan een buitengewone sterk te geven. Door deze inrichting heeft de oppervlakte een weerstans vermogen alsof ze massief was. De naden kunnen niet worden ingedrukt. De ijzere panseplaten zitten vast tegen opkanden gedrukt en door zo'n bouw is bij het schip in staat om de hevigste zeeën te totzeren. Die beide omkleedsel zijn van stalen platen verveiligd welke tichtheid in vergelijking met die van het water 7,8 bedraagt. De huid is niet minder dan 5 centimeter dik en weegt 364.56 ton. De kiel welkens 30 centimeter hoog en 25 de breed is Weegt alleen 62 ton. De machine de ballast de verschillende voorwerpen en werktuigen de tussenwanden en de binnenste stutten hebben te samen in gewicht van 923.62 ton. Het welk bij de vroeger opgegeven cijfers gevoerd een totaal oplevert van 1350.18 ton. Begrepen? Begrepen antwoorde ik. Als dus de nautunus drijft vervolgde de kapitein dan steekt zij voor een tiende deel boven water uit.  Wanneer ik dus vergaarbakken heb aangebracht welke even groot van inhoud zijn als dit tiende gedeelte dat is van 150.02 ton en als ik die met water vul dan zal het vaartuig geheel onder water zijn. Dit gebeurt meneer de professor die vergaarbakken bestaan in het benedenste deel van de nautunus. Ik heb de kranes nergens de openen de ruimte wordt gevuld en het schip drijft juist onder de oppervlakte des waters. Goed kapitein maar nu stuiten we juist op de grootste moeilijkheid dat gejuist onder het water oppervlakte drijven kunt begrijp ik maar als je lagen wilt zakken ontmoet hoevaart er dan geen drukking van beneden naar boven van een kilogram op de vierkante centimeter. Juist meneer dan begrijp ik niet hoe jij de nautunus zo diep kunt doen indompelen of jij moest daar gehuil laten vol lopen. 