Joost de Beer: arbeidsparticipatie van werknemers met dyslexie - Tranzo - Tilburg University - AWAG
Het onderzoek gaat over arbeidsparticipatie van volwassenen met dyslexie en dan met nadruk op volwassenen. Dyslexie wordt vaak geassocieerd met kinderen, maar je komt van dyslexie niet af, dus je neemt het mee in ofwel je hoger onderwijs ofwel in je arbeidszame leven. En dan heb je twee mogelijkheden, je overwint het probleem, je leert allerlei strategieën aan, waarmee je de impact van het probleem leert te overwinnen of dat lukt je niet. En om de laatste groep gaat het mij, dat betreft ongeveer 5 procent van de volwassenen met dyslexie bij wie je niet lukt om wat te overwinnen en dan hebben we het over ongeveer 20.000 werknemers in Nederland. Hoewel dat, voorzichtige, groffe schattingen blijven. Wat voor soort probleem krijgen ze het arbeidsparticipatie? Het uiteraard probleem met het lezen en het spelen, want dat is geassocieerd aan dyslexie, maar naarmate de leeftijd voordat, vooral ook de aard van de dyslexie, dan gaat het niet alleen maar meer over het lezen en het spelen, maar dan gaat het ook over korte termijngeheugen, over plannen en organiseren, over concentratie. Allemaal zaken die direct impact hebben op uitvoering van werk. Wordt er te weinig aan tot aanbesteed? Er wordt te weinig aandacht aan besteed, omdat men ervan uit gaat dat volwassenen het probleem inmiddels wel onder de knie hebben. En dat blijkt dus niet altijd zo te zijn. En dan zitten we met twee problemen. Het probleem kan aan de kant van de werknemer liggen, die wel ligt in het verleven. Te weinig heeft gedaan om zich die strategie en die compensaties eigen te maken of het probleem ligt bij de werkgever en bij de leidinggevende, die te weinig kennis van zaken heeft om de juiste begeleiding te kunnen geven op de werkplek aan de volwassenen met dyslexie. Wat blijkt nu uit de interviews die we gedaan hebben met werknemers, blijken die twee componenten omhoog te komen. We moeten er zelf wat aan doen, dat erkennen ze ook, maar wat ze ook duidelijk aangeven is, er bestaat te weinig kennis aan de kant van de werkgevers en de leidinggevende, HR managers over de impact van dyslexie op werk. En dus is er te weinig kennis aan die kant aanwezig om de begeleiding te geven op het individu die nodig is om die arbeidsparticipatie te optimaliseren. Je hebt kort geleden een RISUS-prize of wat? Ja. Wat waren de reacties? Leuk. 