H.B.S. tijd van Joop ter Heul | Cissy van Marxveldt | General | Book | Dutch | 1/5
Hoogstuk 1 van de HBS-tijd van Jotter Hill. Dit is een LibriVox-opname. Alle opname van LibriVox zijn vrij vanuit deursrechten. Voor meer informatie of om vrijwilliger te worden, ga naar LibriVox.org. Opname door Anna Simon. De HBS-tijd van Jotter Hill. Door Sissie van Marksveld. Lieve net. Ik heb verschrikkelijk lang zitten pikeren voordat ik werkelijk van stapel gelopen ben met dit epistol, want Julie zei dat je nooit een brief met ik mag beginnen. Julie denkt altijd vreselijk na over zulke dingen. Kees zegt dat ze er een gewetenszaak van maakt. Ik vind het mal zie je, maar nu ik het toch gehoord had van Julie, waar ik ook wel eens voor de verandering kom je vol zijn. En zo gek zeg, ik wist hopen aanheffen, maar ze begonnen allemaal met ik. Even, nu weet je toch dat ik weet hoe het hoort. Wat een gezeur, hè. Kan jouw emmers ook niks schelen? Nou, daar gaat hij dan inderdaad. Ik vind inderdaad zo'n prachtig woord, net als niet tegenstaande. Het veelt zo heerlijk in een opstel. Ik werk er altijd mee waar ik me kan, en het is heus aan te bevelen. Jouw laatste brief ligt verkreukt en wel naast me. Oh, zeg, daar is nog een hele roman aan verbonden. Ja, het spijt me geweldig, maar hij is verloren geweest. Nu net een week terug, toen ik het merkte, saans, versteende ik gewoon weg, want er stond nog al veel in van jou en Jaap, hè. Ik wist zeker dat ik hem op school had laten liggen, op de bank. Pop Helmer had hem onder geschiedenis gelezen, en hij slingende daar maar zo open en bloot als of het een opstel was. Ik zag hem liggen en ik heb er de hele nacht van gedroomd. De volgende morgen tuimelde ik gewoon weg het lokaal binnen en, net, hij lag er nog. Je vrouw Soetendal, die hebben we nu voor Duits, we noemen haar zuurtje, want ze zo azeinig is, deed net als of ze niets gezien had. Maar ik weet zeker dat zij hem gelezen heeft, want ze keek af en toe zo eizig naar me. Het is op het ogenblik een saaie pan op school en duurt nog 63 dagen voor het kerstvakantie is. Maar weet je wat moppig is? We gaan een club oprichten van de leukste meisjes uit de klas.  Kees zegt dat het een kinderbeweging wordt. Wat een onzin, hè? Als ik nu maar lid mag worden van Pa, ik heb het nog niet gevraagd. Ik ben zo verschrikkelijk op het nippertje over gegaan naar de derde, en daarop zit Pa nog maar al door te hameren, in plaats van dat hij blij is dat ik er nog gekomend ben. Ik werk nu met Pop samen, de ene week bij mij, de volgende bij haar. Pop is een knapper, die waar je de lessen maar zo aan, ze doet er haast niets voor. En ik zit de pompen en de stampen en het geeft geen zier. Ik ga je geen geheugen te hebben, alleen voor nonsense dingen, zegt Pa. Weet je, als ik soms naar Julie kijk, dan word ik razend. Die is nu 18 geweest en daagt halfzijde kousen. Dat weet Pa natuurlijk niet. En onderlijftjes met een lila lint erdoor. En die laat alles maar waaien, nu ze van school af is. Dus middags gaat ze met Ma boodschappen doen. En dan zie je ze ergens, met de nodige zaligheden erbij natuurlijk. En ik heb net zak geld voor vijf taartjes. En dan moet ik er ook nog mijn haar linten van kopen en mijn schoenveeters. Pa is zo wonderlijk in die dingen. Hij moest dus weten dat Julie een risje vastse krullen op haar achterhoofd speelt. Ik vind het ook flauw, zie je? Stel je voor dat ze gaan bungelen of wegwaaien. Ik zou me geen raad weten bij tennis en zeilen. O, zeg. Ik mag ook niet meer tennisen van Pa. Niet eerder dan volgend jaar grote vakantie. En als ik blijf zitten, helemaal niet meer. En Julie, die kent er haast niets van. En die fietst nu nog elke zaterdag middend naar het veld met een rekkent onder haar arm. Wil je wel geloven dat ik Julie niet uit kan staan af en toe? En als ik eraan denk dat ze zich nog eens verloven zal, dan griezelijk. Want Pops sister Betty, die was werkelijk leuk en die is nu een paar weken verloofd. Maar Pops zegt dat er geen huis meer met haar te houden is. Zo stelt ze zich aan. Wat zal Julie dan onuitstaanbaar worden? Inderdaad. Daar hoor ik haar net thuis komen. Nu vraagt ze me aanstond of ik haar fiets wil schoonmaken voor een dubbeltje.  Maar ik doe het niet, want het was kliederig op straat. Nu, bonjour, schrijf je weer gauw? Ook de goed aan Pops. En een poot van Jojope. PS, je vraagt me of er nog veranderingen op school zijn. Niet zo hoor, het is het oude stelletje en elke dag hetzelfde. Ik ga mijn aarders kunde leren. We werken nu met blinde kaarten en als ze mijn limburg voorleggen en ze zeggen dat het Azië is, dan geloof ik het ook. Dag. Liever net. Wat leuk zeg, dat je me zo gauw hebt teruggeschreven. Ik kon werkelijk niet eerder schrijven hoor, want ik heb het zo druk tegenwoordig. En ik heb je zoveel te vertellen. Je weet het he, van die HBS Club van ons. Nou, ik mocht geen lid worden natuurlijk. Kees zegt dat Pa bang is dat ik een vuivnummer zal worden. Stel je voor, er is voor mij nogal wat te vuiven. Ik was woest op Pa en ik zei dat ik nachten zou willen blokken om toch een goed rapport te krijgen. Ja en je gezondheid bederven, zei Pa. Pop vond het ook lamb voor mij, dat snap je? En weet je, nu ben ik toch lid geworden. Geheim lid. Eens in de week hebben we een clubavond, dan bij die en dan bij die. Bij mij kan het niet natuurlijk, maar dan doen we het bij Pop. En betaal ik de koekjes en zo. Pop is zo heerlijk vrij, ze letten nooit op haar. Ik geloof dat ze best een hele nacht op het dak zou kunnen zitten en dan zouden ze bij haar thuis nog niet merken. Ze heeft ook zo'n leuke eigen kamer, alles wit met blauw. En ik zit altijd maar met Julie opgeschreept. Ik kan niet eens avonds een boek in bed lezen, want dan wil zij het licht uithebben. En ik word wel eens midden in de nacht wakker en dan ligt zij te lezen bij een kaars. Daar heeft ze dan hele rommeltoren om heen gebouwd van handschoenen dozen en weet ik wel al meer. Dat is voor het licht, zie je, dat Pa het niet merkt. Klinkt interessante, geheim lid. Maar het is toch ook wel een beetje angstig. Ze vinden me allemaal een kraan, dat ik het durf buiten Pa om. Want ze kennen Pa van gezicht.  En je hoeft er maar alleen maar aan te zien om te weten hoe hij is. We hebben nu twee avondjes gehad. Eén bij Pien Greven en één bij Conny Raeland. Het avondje bij Pien was heel leuk. Dat viel net in mijn week bij Pop. Bij Conny was het de volgende week, toen Pop bij mij werken moest. Ik verzond maar dat ze zo'n pijn in haar voet had en of ik naar haar toe mocht. Ik zei het aan tafel. Het was zo griezelig, want Pa keek me zo recht aan en Kees hoest er verschrikkelijk hard. Ik een kleur als een boeien natuurlijk. Toen vroeg Pa me welke lessen we de volgende dag hadden. Ik wist dat nog net. Aarderskunde en Frans en Natuurkunde. Goed, zei Pa. Als je thuis komt, dan zal ik hen zien wat je hebt uitgevoerd zo'n hele avond. Ik hou er eigenlijk niet van. Dat gewerkt van meisjes onder elkaar. Ik voelde me ze steenkoud worden. En gelukkig zijn maatoen dat Pop zo vlug was en zo'n goeie invloed op me had. We hebben er bij Conny om gestikt om die goede invloed van Pop. Maar het is toch wel lam, zie je? Al dat gedraaid. Je hebt er niets aan, want bij Conny heb ik de hele avond in de badkamer zitten leren. Af en toe kwam er eens één naar me kijken met een kopje thee of een koekje en dan zeiden ze sterkte of hou je maar thai of kom je nu haast? We zijn met ze zevenen. Het is werkelijk een leuke bende. Ik hoorde ze af en toe gieren in de badkamer want Conny's kamer is er vlakbij. Wat word je daar ballorig van? Om negen uur kwamen ze me met ze alle halen en zulten ze me naar binnen. Ik mocht het lekkerste taartje uitzoeken en ik kreeg de grootste kop chocola en Pop voedde me en Conny stopte mijn voeten in zo'n zalige ijsbier en zak. Toen kwam ik weer een beetje bij. Om tien uur rende ik naar huis en zeg, toen ik voor mij deur stond en al gebeld had, miste ik opeens mijn boeken. Die lagen nog bij Conny in de badkuip. Wil je wel geloven dat ik weer de stoep heen zonk? Ik zag Pa z'n gezicht al. Het was net of ik het met opzet gedaan had.  Ik vergat opeens alles wat ik van Afrika geleerd had. En ik keek zo ver suft naar Mina die me opendeed dat die het uitscharende en grompie zei. Dat zegt Mina altijd en ik heb al heel wat standjes voor gehad want ik neem zo gauw wat over, zegt Pa. Altijd het slechte. En dan geelde ik ook om een haverklap grompie. Het is nog eens een wekse bevliegeling op school geweest want de meisjes vonden het ook zo moppig. En net, je reelt toch met me mee, hoop ik, er was visite. De bomen waren er, met lotten. Ik had ze kunnen zoenen, alle drie. Pa boom, het liefst op zijn kalen krantje. Kees zat weer zo mal naar lottenboom te staren. Hij vindt haar knap, noot de benen. Je hebt dat toch verleden jaar ook gezien, he? Ik vindt niets aan zo'n pire, wiet gezicht. En jij? Ze draagt nu haar haar zo ver over de oren dat je maar een derde van haar gezicht ziet. Waffa, daar is ze niet minder om. Ik stoof naar binnen, zegt. En ik riep al bij de deur, dag. Niet zo laat ruchter, zei Pa. Ik zou maar gauw in het bed gaan, het is al over tien. Ja, het wordt onze tijd, zei Ma boom. En deed, alsof ze al wilde opstaan. Kind, ik pippert opeens weer en ik zei maar gauw in het wilde weg, na acht. En ik durfde niet eens meer denken aan de zalige schuimpjes die ik liggen zag. Ik lag in drie minuten in bed en als je me gezien had, ik sliet na een halve seconde, maar niet heus. Duurde nog wel drie kwartier voordat ik de boomen hoorde wegtrekken. Wat had ik een schuimpje kunnen eten in die tijd? Mijn boeken hebben nog een week bij Konnie geslingerd, want we vergaten ze allebei. En voor mijn aarderskunde beurt heb ik een twee gehad. Nu weet je alweer wat. Ik heb deze brieven mijn Duitse thema's liggen. Als ik wat hoor, dan ga ik gauw met mijn vertaling door. Zo iets maakt Julie nerveus, zegt ze. Idiote, he. Leuk dat je met Jaap fietsen mag. Stel je voor, als ik eens zo iets begon. Ik geloof dat Pa me in de boeien sloot. Nu bonjour, hoor. Joop. Onze club heet de Joopopino Lukiko Club. Het heeft wel iets van een klontje, he.  Maar het zijn de beginletters voor onze namen. We wisten niets anders. Dag. Lieve beste net. Ik heb nog wel niets van je gehoord, maar toch grijp ik alweer naar de pen. Zo schrijft Mina als galant. Ze heeft mij in zijn brief laten lezen. Toen had zij het afgemaakt, zie je. En schreef hij haar, hierdoor delen ik u mede als dat ik toch weer naar de pen heeft gegeven. Het was een ontzettend roerende brief. Dat heeft zo'n Mina toch een heerlijk leven, he. Maar wij hebben het ook johelig op school tegenwoordig. Je moet weten dat we in de kerstvakantie een algemene club vijf houden. Vind je dat niet schitterend klinken? Pop heeft het bedacht. De vader van Lutje de Pol heeft een jongensinstitut. Het is zo'n aardige man. Helemaal niet streng. Dat verwacht je anders wel, he. Van zo'n instituut de baas. Nu mogen we in de vakantie hebben en vragen wie we maar willen. Dan houden we voortdachten en er wordt piano gespeeld en later dansen we. Ik zit er al heerlijk geheim voor te leren op school natuurlijk, want anders heb ik geen tijd. Het loopt nu ook tegen Sint en ik heb Pop beloofd dat ik al haar Sintversjes zal maken. Pa is twee weken naar Engeland voor zaken en die Julie doet nu zo raar. Ze heeft onder haar hoge hakken nog gummi hakken laten zetten en nu wiebelt ze gewoon als ze loopt. O, het kan me eigenlijk niet schelen. Maar bij alles zegt ze tegen mij kind, waarbij moet je je mee? En dat klinkt zo verachtelijk en dan word je dan wel eens kriegel van. Ik ben nu pa weg is natuurlijk heel genoegelijk naar onze clubavondjes gezeld. Ik heb al een paar keer geprobeerd om het ma te zeggen maar ma denkt altijd aan winterhoeden en paradijsvogels en bondstellen. Ik moet je vertellen dat je geheim lid bent ergens van. Ma zou misschien zeggen maar kind dat is prachtig en het direct weer vergeten. Ik weet nog niet hoe ik met onze vijf aan moet. Ik denk dat ik maar gewoon zal zeggen dat ik voor een partijtje bij Lou de Pol ben gevraagd. Pa vindt Lou nogal degelijk omdat haar vader de instituut heeft. En als mijn rapport ik heb een heel vernuftig smokkelapparaat uitgevonden en daarmee hoop ik door mijn repetities te rollen.  Ik zit zo akelig alleen op een bank en nu krijgen we altijd proefwerk links en rechts. Dan moet ik tevoren zeggen wat ik zit. En je zult altijd zien als je links zegt dan is het rechtse gemakkelijk en zeg je rechts dan ken je alle vragen van links. Ik zal je maar niet schrijven van onze voordachten want als je nog komt met kerst dan is het een verrassing voor je. Pien greven, die zo leuk tekent maakt er programma's. Oh zeg, we hebben gister op school gestikt. Kit die Franken die voor me zit vertelde me onder Frans dat haar broer een kanarie gekocht heeft met een horrofoet. Het werkt al dadelijk op mijn lachspieren en Kit komt er zo in dat ze half in haar bank opstaat en we verteld hoe het beest loopt. Nu hebben we voor Frans een leuk mens, streng zie je Kit van die mallen sprongen maken en ze zegt direct, in het Frans natuurlijk dat Kit voor de klas moet komen om te vertellen wat ze allemaal te zeggen heeft. Kit snapt dat niet eens die is nog slechter in Frans dan ik maar ik blies het haar gauw in het oor en Kit voor de klas daar stond ze. Het is zo'n leuk type he zo zwart en brutal en ze stak maar dadelijk van welzicht Mon frère, A, A, G, T een kanarie met een geweldige uithaal We gielden allemaal en toen hubte Kit op zijn kanaris voor de klas heen en weer Ik dacht dat Connie een flauwe te kreeg die kan toch zo lachen maar mezelf meesmelden inderdaad Maar niet tegenstaande kreeg ik het twee thema's te maken. Je ziet dat ik door mijn stof heen raak, want ik begin met vullenen te werken. En daarom tabee, dat zegt Kees altijd, maar ik weet niet hoe je het schrijft. Lieve net, als een grote zondaar zit ik op een vrukkelijke, vrije, zaterdagmiddag met ijs op mijn koude kamertje te schrijven. Want als een akelig begin he, bereid je voor op vreselijke dingen. Ik ben maar blij dat je toch met kerstmis niet komen zou, want nu had je vast niet gemogen. Of is het gemocht? Voor straf. Voor mijn straf natuurlijk. Je denkt zeker direct dat ik een slecht rapport heb. Het ging nogal voor mij doen. Onvoldoende voor Frans, Duitse en Aardagskunde.  We kregen het weer net op zin. Dat vind ik toch zo'n monsterlijke uitvinding, om het ons juist de vijfde te geven, alsof er geen andere datums zijn. Je hele zin piezelier is weg. Ik heb het natuurlijk pas de zesde thuis laten zien, dat doen er niet wolle bozen allemaal. Pop schrijft het altijd direct zo onverschillig mogelijk haar vader toe, en die kijkt het haast niet eens in. Ze heeft me nog aangeboden om met me te ruilen. Het hinderte voor haar toch niet. Maar het kon niet, zie je, want onze namen staan zo vet mogelijk buiten op. Pa hield natuurlijk een lange prik over het rapport. En er kwam ook in voor dat iemand als ik vooral lid moest worden van een club. Dan zou er zeker van werken wel veel terecht komen. En Pa vroeg me of ik het niet met hem eens was. Akele gevraag. Ik sta er maar naar de grond en zweeg. De volgende avond zouden we club bij Noor van Ginkel hebben, en onze eerste repetitie houden. We stelden er ons zo ontzachelijk veel van voor. Het viel net in mijn week bij Pop, dus er was ook niets geen gevaar bij. Ik vond het wel naar, zo direct bovenop Pa zijn prik, maar ik kon er niet van terug. Ik was nogal hoofdrollerig, en ze konden me daarom niet best missen. Na de eten schoot ik best dadelijk weg naar Noor. Pa had een handelsvriend bij zich, dus die lette niet op me. Ik nam maar geen boeken mee, want dat vond ik onnodige ballast. Eerst maakten we een masse herrie, want Kit Franke zou haar zangne maar repeteren. Kit zingt leuk, en ze heeft al een paar jaar zangles, maar zult haar mond zo weit open. Dat moet ze van haar zangje, vrouw. Ze gier er zelf om, en ze zei dadelijk, toe jongens, ga nu met je rug naar ben toe zitten, anders lach je je suff. Maar toen we allemaal zaten, kon ze helemaal geen nood uitbrengen. Het was een bende. En Noor, die haar begeleid in zou, speelde maar gauw en wals, maar toen zei Lou, die nogal ernstig is, laten we dan eerst de tableau afwerken. Ik kan er je nu wel van vertellen, nu je toch niet komt. Er was een tableau van een boef op een bank.  Eerst zit op de bank 3 meisjes, Pop, Konnie en Noor, en dan staat de boefige man op een afstand. Tweede tableau, de boef op de bank met 2 meisjes. Derde tableau, hij breed uit op de bank, en nog een meisje op het puntje. En laatste, hij liggen languit op de bank en in de verte, een beetje angstig, de 3 meisjes, arm in arm. Zo klinkt het niet bar leuk, maar het is in werkelijkheid enig. Ik was de boef, en ik zag haar zo smierig uit in een heel oud pak van Kees, waarmee hij nog wel eens uit vissen gaat, en een grote pet op, en een rode zaktoek op mijn hals. Ik had zo'n kortstenen pijpje in mijn mond, en ik was vrij, zoals pa zij. Ja, zoals pa zij. Snap je het? Oh, dat is toppunt van griezeligheid. Ik lag net languit op de bank, de mooie tuinbank van de van Ginkels, in mijn pak en mijn pet en mijn rode zaktoek. En ik had net een erg gemeen, boeven gezicht getrokken toen de deur open ging en in de opening stond. Pa! Het schitterendste tableau, zei Kees later, maar hij houdt heeft van het lachen. Ja, maar hij had geen onvoldoende voor Frans, en Duits, en aarderskunde. Wil je wel geloven dat ik verstijfde? Ik ging rechtop zitten en ik schoof mijn pet naar achteren en ik grijnsde maar zo'n beetje tegen pa. Zou je je misschien weer behoorlijk willen aankleden? Vroeg pa. Ik wachtelde over eind. Natuurlijk deed ik het niet dom, want het was helemaal geen tijd voor dwaasheden. Maar Conny, die in een hoekje bij de piano zat, begon opeens te proosten en toen pa naar haar keek, zei ze nu te benen, vindt u jop zo niet vreselijk aardig? Ja, heel aardig, zei pa, maar zijn stem. Conny zwikte maar gauw haar lach in. Pop en Noor gingen me mee om me te helpen verkleden. Ze zeiden onder drie woorden, sterkte, en houd je maar thai. Maar wat gaf me dat? En toen ik weer in de kamer kwam, vroeg pa, moet je je boeken zien? Nee, zei ik, want ik had ze niet bij me. Dat was nog het allererste. Als een lamp ben ik naast pa meengelopen naar huis. De rest snap je wel.  Hoe pa erachter kwam, hij had zijn vriend naar de trein gebracht en toen bedacht dat hij mij wel bij Pop kon weghalen. Toen hij daar kwam was alleen Betty thuis, en die vertelde heel calme aan pa dat het clubavond was bij Noor van Ginkel en dat ik daar natuurlijk ook heen was. Dat was van mijn geheimen lipmaatschap, maar die denkt altijd aan die malle dol van haar. Nu ben ik er gloeiend bij. Ik mag niet meer uit op vrije middagen enzovoort. Je kent de straflijst wel. Ik zit nu zavonds op pa's werkkamer en ik mag helemaal niet naar de clubvijf natuurlijk. Zelfs niet geheim. Nu zitten ze wel erg met de rollen. Dat is Pop nog aan pa komen vertellen. Dat is dat pa wat interesseerde. Dat is Julie. Die is vanavond met ma naar de opera en morgen gaat ze weet ik waar naartoe. Gelukkig dat Kees kwatta's voor me koopt. Anders wist ik me geen raad meer. Ik hoor pa's stem. Ik stop. Prittige kerstvakantie. Schrijf maar gauw aan het ere lid van de Jopopino Loekico Club. Want dat ben ik nu. Jop. Einde van hoofdstuk 1 is de bestijd van Jopter Heel door Sissie van Marksveld. Deze liepevoxopname is vrij van acteursrechten. Opname er Anna Simon. Waarom moet er toch altijd een pa zijn? Of waarom kunnen alle pa's niet zijn als de vader van Pop die alleen aan zijn zaken denkt en zich met niets bemoet wat Pop doet? Hij wist niet eens dat ze zwemmen geleerd heeft. Want toen haar laatste in de krant wat stond over de kostumeerde zwemwedstrijden met Pop's naam bovenaan, was de prijs, naam hij zijn larnjet af en zei Hey, Emily C. Helmer. Zo heet je ook kind. Zou het nog familie zijn? Ik ben het zelfvader, zei Pop. Ben je dat zelf? Ik wist niet dat je zwemmen kon. Ik kan het ook nog niet zo lang, zei Pop, onverschillig. Zo, mooi. Nu, ga maar flink mee door. En toen zette hij zijn larnjet weer op en ging de krant verder lezen. Hij weet ook nooit hoe we heten en daarom zegt hij tegen alle vriendinnen van Pop Lies. Dat vindt hij een gemakkelijke naam schijnbaar. Het is voor ons wel eens lastig.  Maar mijn pa, ja, en daarom ben ik nu eigenlijk zo kwaad we moeten zich overal mee en omdat ik de jongste ben, schijn ik speciaal uitverkoeren te zijn. Gek eigenlijk, want ik geloof dat Kees het veel meer nodig heeft dan ik. Kees zit vijfde gim en heeft prachtige porten die zwijdt overal doorheen. Maar pa weet niet dat Kees als pa denkt dat hij boven zit te studeren boodschappen gaat doen met Lotte Boom. Hij komt daar dan toevallig tegen en mag haar pakjes dragen noot op benen. Kees noemt pa altijd de oude heer en hij zegt ook wel vaak aan tafel voor de mop oude heer ziet me de aardappelen eens toe, dan lacht pa. En als ik het eens zou zeggen natuurlijk ook helemaal voor de mop dan zou mijn week geld misschien 3 maanden lang worden ingehouden. Waarom ik nu eigenlijk zo woedend en mopperig ben? Omdat ik niet meer aan net mag schrijven. Ja, natuurlijk nog wel eens in de zoveel weken, maar niet, zoals we altijd deden, een brief wanneer je er leut in had. Ik moet er ook altijd in lopen. Ik zat op pa's kamer geschiedenis te leren en het verveelde me zo gruwelijk. Toen dacht ik, kom, laat ik me met een brief aan net beginnen. Daar heb ik wel pub in. En ik raakte er zo vreselijk in dat ik pa niet hoorde binnenkomen. En toen pa's stem opeens mijn nek kietelde, klapt ik dadelijk het geschiedenisboek dicht. De brief was nog nat en het flekte natuurlijk. Het gaf een smeerboel. Pa's lucht het boek open, schudde zijn hoofd en begon er met een radiermesje in te peuteren. Ik zei, oh, laat u dat maar, want we hebben allemaal klappartijen in onze boeken. Ik wou niet dat pa onnodige moeite deed, maar pa ging er toch mee door en hij zei, zit je zo je geschiedenis te leren? Het is fai. Dat is een stopuitdrukking van pa. Of denk je misschien dat je er genoeg van kent? Oh, hemontje, nee, zei ik, dat niet, maar ik had zo'n puff om aan net te schrijven. Zo, nu, dan zullen we ook daarvoor onze maatregelen nemen. En dus vervolg schrijf je net die eens per maand. Dat is meer dan genoeg. En dan zondagsmorgens. Maar dan slaap ik uit, jammerde ik half.  Ja, dat heb je wel nodig, vond pa. En hoe kan ik nu aan net schrijven als u er toevallig zin in hebt, pa? Pa zei niet en radeerde door en ik slierde een schrift naar me toe en ging met de ellebogen onder mijn hoofd erin zitten turen. Maar ik zag niets, want het dansten allemaal sterretjes van mijn ogen, zo woest wat ik. Je kunt deze brief nogal afmaken, zei pa, nog altijd even kalm. Pa blijft altijd kalm. Dat is zo naar. Dat vnuikt je, zoals Corneraland zegt. Die kan zo echt met me meevoelen omdat haar moeder ook nooit driftig wordt. Maar de onmogelijkste dingen met hetzelfde gezicht zegt, waarmee we beweren dat het heerlijk is om schaatsen te rijden. Toen het geschiedenisboek schoon was, zei pa, zie zo, nu kun je ermee doorgaan. En over een uurtje zal ik eens zien wat je ervan kent. En z'avonds bij het nebet gaan, zei pa, ik vertrouw dat je zult doen wat ik je straks gezegd heb, Josephine. Nu, dan moet je wel een monster van stiekemigheid wezen om het dan toch nog te doen. Vooral als je er pas als geheim lid van de Jopopino Lukiko Club bent ingelopen. En ik heb hem er dus maar bij neergelegd. Maar het ben kwaad. Nu ben ik straks op zolder verzeld en daar heb ik in de oude boekenkist van Julie een banden schrift te gevonden die nog lang niet vol waren. En wat heb ik af en toe mijn overkoopt gemoet wanneer je luchten moet. Wat is dat een prachtige uitdrukking? Zal ik die maar volkliederen? Dat heeft pa me niet verboden. Het is wel niet hetzelfde als zo'n ouderwetse brief aan net maar het is tenminste een... Wacht, benoem je dat ook haast? Je hebt het ook van koffie. O ja, sirogaat. Als pa die boeken van Julie eens zag dan rezen zijn haren te bergen. Want overal, waar maar een beetje wit over was, heeft Julie bruiden getekend met sluwers en grote boeketten die net op rode code lijken. Die bruiden zijn allemaal van opzij gezien. En dan staan ook overal poppetjes neergeklad. Arm in arm. En dan al dit van achteren. Julie heeft er natuurlijk geen kans toegezien om ze een behoorlijk aangezicht te geven.  Met al die schriften van Julie onder mijn arm ben ik naar beneden gestevend en ik heb ze in mijn boekkast weggesloten. Dat wordt dus zo'n soorten mijn dagboek. Och, dat is ook wel interessant. Fijtelijk moest er nu een datem boven staan want dat hoort zo. Maar datems weten we niet. Wacht, even uitreken. Het is tien dagen voor kerstmis. Dus laat eens kijken. 15 december. Vanavond is het club bij Kit geweest. Wat zullen ze gezongen hebben? Want het is zo'n jolige bende bij Kit thuis. Georgine, haar zuster, is op het conservatorium. Die zingt schattig. En Kit zei vandaag op school dat George voor de club zou galmen. Toch geen opera's, vroeg Pien, die helemaal niet muzikaal is. Nee, Engelsse Moppen en leuke Franse dingen, zei Kit. Ze spreekt er altijd gewoon over als ik erbij ben, want ik heb gezegd jongens, nu ben ik erelit en ik wil van alles op de hoogte blijven. Ze hoeven niet te weten hoe lang ik het eigenlijk vind dat ik er niet meer bij kan zijn. Dan hebben ze ook zo van de pret niet meer in en dat hoeft niet. Ik zit nu op onze slaapkamer bij een kaars te schrijven. Die heb ik voor drie centen van Mina gekocht. Het is al bij elven en Julie zal wel zo thuis komen. Zie zo, nu heb ik dus mijn dagboek ingewijd. Ik ben in een Frans thema schrift van Julie begonnen. In haar laatste thema had ze 25 fouten. Dus hoef mij nu nooit meer in het Frans aan te vallen, want dan zeg ik direct dat ze niet eens een behoorlijke thema heeft kunnen maken. Het is precies alsof ik met net een praatje gehouden heb. En gek, ik ben helemaal niet kwaad meer. 16 december avonds kwart over tien. Het is haast een nachtboek in plaats van een dagboek. Quart over tien. Ik heb nog minstens drie kwartier. Dus ik loop maar gauw van stapel. Vanmorgen kwam Kit op school met de koekjes die gisterenavond waren overgebleven in haar mantelzak. Er waren twee schuimpjes bij die al een beetje aan het kruimelen sloegen. Ik zat er onder natuurkunde heerlijk van te genieten.  We hebben voor natuurkunde een heer die met de leraar voor Jim hij heeft zwart haar en een blonde snog wat nogal raar staat en we geloven dat hij verliefd op pop is omdat ze altijd gemakkelijke beurt krijgt. Hij staat haar ook wel in zo'n beetje wezenloos aan te staren. 