Michael Strogoff, de Koerier van den Czaar | Jules Verne | Action & Adventure Fiction | Book | 4/5
Hofstuk 21 van Micheal Strogoff, de Corrie van de Tsaar. Deze opdame is vrij van uteursrechten. Opdame door Bart de Leeuw. Micheal Strogoff, de Corrie van de Tsaar, door Zulferne, Hofstuk 21, de Zegevierende Intocht. Tomsk, in 1604 gesticht, bijna in het hart der Siberische provincie, is een de voenaamste steden van Asiatisch Rusland. Tobolsk en Irkutsk hebben deze stad ten hunne kosten allengs groter zien worden. En, eventueel is Tomsk niet de hoofdstad van die belangrijke provincie. Het is de omsk dat de groevenuurgeneraal der provincie en de andere rijksbeanten hun verblijf houden. Maar Tomsk is de aanzienlijkste stad van dat grondgebied dat aan het Altaïe gebergte grenst. Op de helling van dit gebergte tot in de vallij van de Tom vindt men platina, goud, zulver, koper en goudglansig loods. De landstreek is zeer rijk en ook de stad die te midden van zeer winstgevende exploitatie en gelegenis en die wat wilde betreft met de grootste steden van Europa kan wetteiferen. Het is een stad van miljonairs, door het breekeizer en het houweel rijk geworden. En zo zij al niet de eer heeft tot residencie van de vertegenwoordigen van de taartestrekken, kan zij zich hierover troosten, omdat zij onder de voenaamste haar inwoners het hoofd der kooplieden van de stad telt, de voenaamste commissionaris termijnen van het kijkstelijke goevenement. Het was nu te Tomsk dat de emieren zijn segervierende troepen zou ontvangen. Een luisterijkfeest zou ter hunne eer gegeven worden. Tot het houde deze plechtigheid was de keus gevallen op hun uitgestrekte vlakte op de heuvel die de stad en de taalrijke kronkelingen van de Tom beheerst. Te vier uur deed de emieren zijn intreden op de bergvlakte, te midden van het geschalderd trompetten en het gebulden van het geschut. Verovaar bereed zijn geliefkost paard dat op zijn kop een pluim met diamanten bezet droeg. Hij was in kruisgewaad en vergezeld van een taalrijke staf. Ivan Ogerev liet zich niet wachten. Een schetterend trompetgeschal kon er designaankomst aan. Hij, reeds bekend als de lidtekendrager, droeg de Tartars officiers uniform en kwam tepaard voor de tent van de emier. Hij was vergezeld van een gedeelte der soldaten uit het kamp van Sabidiero, die zich rondom het plein in slagwoorden stelde. Men zag een lidtekend dat twars over het gezicht van de verrader liep.  Ivan Ogerev stelde de emieren zijn voortnaamste officieren voor, en Verovaar Kaan, zonder de afgemetenheid verwel te zeggen die het voortnaamste van zijn waardigheid uitmaakte, ontving hen op een wijze dat zij over zijn ontvangst tevreden konden zijn. Al dus begrepen Harry Blunt en Alcice Jolivet het tenminste, die zich nu voor de jacht op nieuwstijdingen onafscheidelijk met Okander verbonden hadden. Na Sabidiero verlaten te hebben, hadden zij zich gehaast Tomsk te bereiken. Hun plan was zo snel mogelijk de tartaren te verlaten, zich bij een of andere russisch korps te voegen en zo doen de spoedig Irkutsk te bereiken. Wat zij van de inval gezien hadden, brandstichting en moord, begon hun te wogen. Toch alvoren zich na Irkutsk op weg te begeven, wilden zij nog het feest bijwoorden om enige bijzonderheden hiervan te kunnen overzijnen. Zij bewonderden dus Verovaar Kaan in al zijn pracht, zijn vrouwen, zijn officieren, zijn lijfwachten en die Oosterse luisteren waarvan de plechtigheden van Europa geen denkbeeld kunnen geven. Toch zijn wenden met verachting hun ogen van Ivan Ogerev af, toen deze zich voor de emier vertoonden en zij wachten niet zonder ongeduld totdat het feest begon. Ziet gewelme waarde Blunt, zij alcice Jolivet, maar zijn tevoeg als in voudige luidjes die veel voor hun geld willen hebben. Dit alles is toch sterk zijn begin en het waren beter geweest als wij alleen voor het palet gekomen waren. Welk palet voeg Harry Blunt? Wel, het palet dat bij deze plechtig regelerenheid altijd verplichtend is, maar ik geloof dat het scherm opgaat. Als ziet Jolivet, sprak alsof hij in de opera geweest waren en zijn toeneelkijker voor de dag halende, maakte hij sigaret om als een kenner de eerste suzetten van de troep van Verovaar op te nemen. Maar een pijnlijke plechtigheid zou deze vermakelijkheden vooraf gaan. Inderdaad, komt de zegenpraal van de overwinnaar niet voermaakt zijn, zonder de openbare vernediging der overwonenden. Dit in einde werden verschijtende honderden gevangenen onder de zweep der soldaten voorgebracht. Ze waren bestemd om voorbij Verovaar kan en zijn bondgenoten te trekken, al voor ons met hun lotgenoten in de gevangenissen der stad opgehoopt te worden. Onder deze gevangenen bewon zich in het eerste gelid Micheal Strokov. Over inkomsterde beveden van Ivan Okarev werd hij in het bijzonder door een peloton soldaten bewaakt. Zijn moeder en Nadia waren er ook bij.  De oude vrouw, altijd krachtvol wanneer het alleen haar zelf vergold, was vreselijk blek. Zij verwachte een van de verschrikkelijk toerniel. Het was niet zonder reden dat haar zoon voor de EMEA werd gebracht. Zij koesterde dan ook de grootste vrees voor hem. Ivan Okarev, zo in het openbaar met die knoedgetroffen die haar had moeten treffen, was er een man niet daar om dit te vergeven en zijn vraak zou geen genaden kennen. Een of andere verschrikkelijke straf bedreigde Micheal Strokov zeker. Moeder en zoon waren onmedoogend van Okander gescheiden geworden, sedert het noodlotte gevolg in het kamp van Zabadiero en sedert hadden zij Okander niet meer gesproken. Dit verergerde hun ellende nog meer. Maar Vashstrokov had haar zoon vergeving willen vragen voor al het kwaad dat zij hem onwillekurig berokkend had. Indien zij zich teoms in het posthuis had kunnen inhouden toen zij hem al daar toevallig ontmoeten, zou Micheal Strokov zijn weg hebben kunnen vervolgen zonder herkent te worden en hoeveel oorgelukken zouden dan vermeden zijn. En Micheal Strokov van zijn kant dacht wel dat Ivan Okarev door zijn moeder in zijn tegenwoordigheid te plaatsen van plan was aan hen beide een verschrikkelijke dood te doen ondergaan. Wat Nadia betreft, zij vroeg zich af wat zij zou kunnen doen om beide, moeder en zoon te redden. Zij wist niet wat te bedenken maar zij gevoelde wel enigszins dat zij vooral moest vermijden om de aandacht tot zich te trekken dat zij moest fijn zijn. Misschien dat zij daardoor de ketenden die de leeuw gekluisterd hielden zou kunnen verbreken. In elk geval moest zij hun gelegenheid afwachten om te kunnen handelen. De meeste gevangenen waren nu voorbij de emier getrokken en terwijl zij voorbijtrokken moest elke hun er knielen met het hoofd in het stof ten teken van onderworpenheid. Het was de slavernij die met de vernedering begon. Wanneer deze ongelukkigen niet snel genoeg knielden werden zij door de ruwen hand ter wachters met geweld ter aardem geworpen. Als Sitzoliver en zijn makker konden een degelijk schouwspel niet bijwonen zonder een wezenlijke verontwaardiging te gevoelen. Het is een laf. Laag. Laat ons heen gaan, zei als Sitzoliver. Nee, antwoorden herrie Blunt, we moeten alles zien. Alles zien. Ha! Riep als Sitzoliver opeens uit zijn makker bij de arm grijpende. Wat scheelt u? Vroeg deze. Kijk Blunt, zij is het. Zij? De zuster van onze reisgezel.  Alleen en gevangen. We moeten haar zien te redden. Wees maar voorzichtig, antwoorden herrie Blunt cool. Onze tussenkomst en kunstig van dat meisje zou haar eer nadeelig dan nutter kunnen zijn. Als Sitzoliver gereed om toe te schieten, bleef de staan en nadeel die haar niet bemerk had trok op haar beurt voor beide een meer zonder zijn aandacht te trekken. Toch na nadeel kwam Marfa Strogoff en daar zij zich niet snel genoeg op de grondwierp werd zij door de soldaten op een ruwe wijze geduld. Marfa Strogoff viel. Haar zoon maakte zulke geweldige beweging dat de soldaten die hem bewakten, hem nauwelijks konden bedwingen. Toch de oude Marfa richtte zich weer op en men was op het punt haar voor te stepen toen Ivan Ogerev tussen beide kwam, zeg gende, die vrouw moet hier blijven. Wat Nadia betreft, zij kwam weer bij de anderen gevangenen terecht. Ivan Ogerev had haar niet opgemerkt. Micheal Strogoff werd nu voor de een meer gebracht en daar bleef hij staan zonder de ogen neer te slaan. Het hoofd ter aarde, riep Ivan Ogerev toe. Nee, antwoordde Micheal Strogoff. Twee wachten wilde hem dwingen te buigen, maar ze werden ter aarde geworpen door de hand van de forse jonge man. Ivan Ogerev naderde Micheal Strogoff. Gij zult sterven, zei hij. Ik zal sterven, antwoordde Micheal Strogoff tot, maar hoeveel raders gelaten zal daarom niet minder en voor altijd het onterend merk van de knoe te dragen. Ivan Ogerev werd op dit antwoord afzichtelijk blek. Wie is die gevangenen, vroeg de een meer, toen testedreigender naar mate zijn kalm was. Een russisch spyon, antwoordde Ivan Ogerev. Door Micheal Strogoff een spyon te noemen, wist hij dat het vonders over hem uit te spreken, verschrikkelijk zou zijn. Micheal Strogoff schoot op Ivan Ogerev toe, door de soldaten hielden hem tegen. De een meer gaf toen een teken, waarop de gehele menigte het hoofd poog. Vervolgens wees hij met zijn hand naar de Koran, die hem gebracht werd. Hij opende het heilige boek met zijn vinger op één der bladen. Het was het toeval. Of liever, naar de voorstelling der oostelingen, God zelf die over het lot van Micheal Strogoff zou beslissen. De volkend van Middel-Azië geven aan dit gebruikte naam van val.  Na de zin van het vers waarop de rechter zijn vinger gelegd heeft uitgelegd te hebben, passen zij het voor een stoel, wat het ook zijn mogen. De een meer had zijn vinger op het blad van de Koran gehouden. Het hoofd der Oelemas naderde nu en las met luiderstem een vers dat met deze woorden eindigde. En hij zal de dingen deze aarde niet meer zien. Russisch pion, ze heeft veel verkaan. Gezijd gekomen om te zien wat er in de Tartaarse kamp omgaat. Kijk dus, met beide ogen. Kijk. Einde van hoofdstuk 21. Hoofdstuk 22 van Micheal Strogoff de Korea van de Tsaar. Deze Librivox-opname is vrij van noteursrechten. Opname door Bart Tellew. Micheal Strogoff de Korea van de Tsaar door Jules Verne. Hoofdstuk 22. Kijk met beide ogen. Kijk. Micheal Strogoff werd met gebonden handen voor de troon des emirs geplaatst. Zijn moeder, overstelpt door zoveel voldringen van lichaam en geest, was in ookanden gezakt en durfde nog zien, nog horen. Kijk met beide ogen. Kijk, had veel verkan gezegd. Zijn hand naar Micheal Strogoff uitstrekkende. Hij was van Ogeref, die op de hoogte van de Tartaarse zeden was, het gewicht deze woorden begrepen, want er kwam een vrede glimlach over zijn lippen. Vervolgens had hij wij veel verkan plaatsgenomen. Ogenblikkelijk werd trompetgescholven nomen. Het was het zijn voor de vermakelijkheden. Daar begint het ballet. Zij al ziet zoliver tot Harry Blunt, maar haar teren alle gebruiken in vertonen die barbaren het voeren truspel. Micheal Strogoff kreeg bevel om te kijken. Hey, kijk. Een grote schaar danseressen drong het plein binnen. Begeleid door een orkest bestaande uit verschillende Tartaarse muziekinstrumenten, zoals de detaaren, een soort van mandolinen, de cabis, een soort van violoncelle, de ciberga, een lange rite fluit, trompetten, tamboreins, tamtams, die met de keelgeluiden der zangers een zonderlinge harmonie vormden. Daar stond begonnen de dansen. Deze danseressen waren alle van persische oorsprong. Het waren geen slavinnen en zij oefenden hun beroep in vrijheid uit. Vroeger vertonen zij zich officieel bij plechtige gelegenheden aan het Hof van Theoram, maar zei dat het dansregerende geslacht op de troon is, zijn zij uit het rijk verbannen en zijn zij genoodzaakt geworden elders hun geluk te beproeven. Zij droegen bij deze gelegenheid haar nationale kostuum en met uw wedekwistig versierd voeden zij dan eens alleen, dan weer alle gedansen uit.  Toen deze eerste vertoning geëindigd was, liet zich een zware stem horen die zei, kijk met beide ogen, kijk. De man die de woorden van de emir herhaalde was een lange tartaar, een scherprichter van Veelverkam. Hij had Artermicke Alstrogoff plaatsgenomen en hield een sabel met een brede en kromme kling in de hand. Eén dier dammerszener klingen die door de beroemde wapensmeden van Karsie of Hisach gehart zijn. In zijn nabijheid hadden de lijfwacht in een drievoet geplaatst waarop een comfort stond waarin gloeiende kolen branden die geen de minste rook verspreidden. De lichte walem die over deze kolen ging ontstond door het verkolen van een harshachtig en aromatische zelfstandigheid bestaande uit Arriban, een soort beste Arabische wierrook en benzoeen die er overgestrooid was. In tussen werden de persische dansereszen onmiddelijk door de hoogt die van een geheel verschillend ras waren en die Micheal Ostrogoff ogenblikkelijk herkende. De beide dagblotschrijvers herkenden ze ook, want herrib Blunt zei tot zijn collega dat zij de sigurnus van Nisdinov gewoord. Dezelfde riep Alcitjoliver uit. Ik verbeeld me dat haar ogen aan deze spionnen meer geld dan haar benen zullen opbrengen. En met haar spionnen in dienst van de emeer te noemen vergiste Alcitjoliver zich niet. Toen ze haar dans in geëinderd hadden viel er een gouden regen uit de handen van de emeer en van zijn mondgenoten en van de officieren van alle rangen. En de klank der goudstukjes die de symbalen raakten vermengden zich met de laatste tonen der tamborenen en der dataren. Verkwistend als plunderaars vlaasde Alcitjoliver zijn met gezeld toe. En hij zei de waarheid, want met tartarse tomans en sequenen regen het grote deel's en de schaarten en robos. Er heerste nu een ogenblik stilte en de stem van de scherprechter die zijn handen op de schouderfamie geostrok of legde, sprak nog eens deze woorden die hun herhaling steeds akelig gemaakte. Kijk met beide ogen. Kijk. Maar Alcitjoliver merkte op dat de scherprechter dit pijl zijn blanke saawel niet meer in de hand hield. Intussen was de zon aan de Kimmen onder gegaan en werd duister geworden. Nu drong hij verschijnen naar honderden slaven die brandende tortsedroegen het plein op. Door Zangarë meegesteept verschillende persische en sigeuner danseressen opnieuw voor de troon van de émer. Zijn witteiverden in vlugheid en het orkest tamhoen langer hoe meer in woestheid toe.  Toch opeens op een gegevens zijn werden al de lichten uitgeblust, de dansen hielden op een teken van de émer werd Miguel Strogoff midden op het plein gebracht. Blunt, zei Alcitjoliver, staat geyer op het einde van het alles te zien? Niet in het minst, antwoorden Harry Blunt. Arme jongen, zei Alcitjoliver erbij, terwijl hij Miguel Strogoff aanzag. Die dappere soldaat had de dood op het slagveld verdiend. Kunnen wij niet voor zijn redding doen, zei Blunt. De beide dagbladschijfers herinnerden zich het edelmoedige gedrag van Miguel Strogoff tegen zijn en het speedt hun dat zij niets voor hem konden doen midden van deze tartaren die geen medeleide kennen. Niet zeer verlangend om de strafafdoening van die ongelukkige bijte wonen keerde zij naar de stad terug. Een uur later waren zij op weg naar Irkutsk. Miguel stond daar nu, op de emieren trots zijn op Ivan Ogerev een verachtende blikwerpende. Hij wist dat hij sterven moest en toch zal met tevergeefs op zijn gelaad een teken van zwakheid gezocht hebben. De emier gaf een weg. Miguel Strogoff door de wachters voortgedoeld naderde en toen zij via farm in de tartarse taal die hij verstond gezijd gekomen om te zien Spion der Russen. Je hebt voor de laatste maal gezien. In een ogenblik zullen uw ogen voor altijd voor het licht gesloten zijn. Miguel Strogoff zou niet ter dood gebracht, maar met blindheid geslagen worden. Verlis van het gezicht. Verschrikkelijker misschien dan het verlis van het leven. Toch Miguel Strogoff verloog toen hij het vondst door de emier gehoorde aartspreken de moed niet. Hij bleef onbeweegelijk met ogen wijd open als of hij in een laatste blik zijn gehele leven had wel eens samenvatten. Hij liet niet de minste gemoetsbeweging blijken. Al zijn gedachten bepaalden zich tot zijn mislukte zending, zijn moeder en Nadia die hij niet meer zou weer zien. Hij had een gevoel van vraag zich geheel van en menselijk. Hij keerde zich naar Ivan Okerev. Ivan, zei hij, met een dreigende stem. Ivan, de verrader. De laatste bedreiging men er ogen geldt u. Ivan Okerev haalde de schouders op, maar Miguel Strogoff vergisden zich. Niet terwijl hij Ivan Okerev aankik zou het licht in zijn ogen voor altijd uitgeblust worden. Maar Vastrogoff was vormkomen staan. Moeder, ribeer uit. Voor u mijn laatste blik en niet voor die lendeling blijven daar voor mij staan.  Dat ik nog eens oepenmiddelijk gelaad aan schouwen. Dat mijn ogen u aanziende zich sluiten. De oudervrouw daderde zonder een woord te spreken. Jaart die vrouw weg, ribeer Ivan Okerev. Twee soldaten doerden Vastrogoff weg. Ze week terug, maar bleef op enige schreden van haar zoon staan. De scherprechter verscheen. Dit mel hield hij zijn blanke sabbel en deze, wit groeiend, had hij van het comfort genomen, waarin de welriekende kolen branden. Michiel Vastrogoff zou nu, volgens Dartaachse gewoonte, blind gemaakt worden door de groeiende sabbelkling langs zijn ogen te strijken. Michiel Vastrogoff beproefde geen tegenweeg. Voor zijn ogen bestond niet meer dan zijn moeder die hij met zijn blikken als verslond. Al zijn leven lag in dat gezicht besloten. Maar Vastrogoff keek hem aan met wijdopig gespaukte ogen. De armen naar hem uitgestrekt. De gloeiende kling streekt nu langs de ogen van Michiel Vastrogoff. Een kreet van wanhoop weer gallemde. De oude Marfa viel als levenloos ter aarde. Michiel Vastrogoff was blind. Naar dat zijn bevelen in uitvoeren waren gebracht, verwijderde de Emeer zich met zijn gehele gevolg. Er bleef wel eraan niemand meer op het plein over dan Yvan Ogerev en de Toortstragers. Wilde die ellendeling dan zijn slachtoffer nog honen en het nadeschrijbrechter de genaadeslag geven. Yvan Ogerev naderde Michiel Vastrogoff langzaam die hem voelde aankomen en zich oprichte. Yvan Ogerev haalde de keizelijke brief uit zijn zak. Opende hem. En, zijn spotlust potvierende, hield hij hem voor de uitgedoofde ogen van de courrier des Tsars. Zegende, lees nu Michiel Vastrogoff lees. Hij gaat de Irkutsk vertellen dat hij het gegelezen heeft. De ware courrier van de Tsar is nu Yvan Ogerev. Dit gezegd hebben de stakte verrader de brief erin zijn zak. Zonder zich om te keren verlieet hij vervolgens het plein en de Toortstragers voorten hem. Michiel Vastrogoff bleef nu alleen, bewegingloos, misschien wel dood, op enige schreden van zijn moederliggende. Mijn hoorde in de verte het scheewen, het zingen en de komst kwast geel verlicht en een volle vest verurde. Michiel Vastrogoff luisterde, het plein was stil en verlaten. Hij kroop, al tastende, naar de plaats waar zijn moeder neergestocht was. Hij vond ze, legde zich gelaten op het haren, luisterde naar haar ademhaling. Daarna zou men gezegd hebben dat hij haar iets invluisterde. Leef de markt van nog en hoorde zij wat haar zoon haar zei.  In ieder geval verroerde zij zich niet. Michiel Vastrogoff kustte haar voorhoofd en hij grijze haren. Daarna richtte hij zich op en liep met handen en voeten rondtastende langzamerhand naar het uiteinde van het plein. Opeens was geen Nadia. Ze liep recht op haar makker toe. Een dook die zij in de hand hield diende om de touwen los te snijden waarmee de armen van Michiel Vastrogoff vastgebonden waren. Hij wist in zijn blindheid niet en losmaakte want Nadia had geen woord geout. Maar toen hij los was zij zei broedig Nadia, staam aan de Michiel Vastrogoff Nadia. Kom broedig, zei Nadia, mijn ogen zullen vertaan de uber zijn en ik zal u naar Irkutsch geleiden. Einde van hoofdstuk 22 hoofdstuk 23 van Michiel Vastrogoff de Corrie van de Tzaar deze Librivox opname is vrij van auteursrechten. Mijn ogen zullen verbaard de leeuw. Michiel Vastrogoff de Corrie van de Tzaar door Silverde hoofdstuk 23 een vriend op de Grote Weg. Een half uur later hadden Michiel Vastrogoff en Nadia Thomsk verlaten. Diezelfde nacht slaagden nog enige gevangenen erin om aan de tartaren te ontsnappen. Officierende soldaten verkeerden in een roes en veromartzaamde nu de strege waaksamheid die zij zowel in het kamp van Sabotiero betracht. Nadia aanvangelijk met de andere gevangenen was meegevoerd, had zij later de vlucht kunnen nemen en was zij op de bergvlakte teruggekeerd op het ogenblik dat Michiel Vastrogoff voor de Emyen werd gebracht. Daar had zij, tussen de menigte verborgen, alles gezien. Geen kreet ontsnapt de haar toen de witgroeiende kling langs de ogen van haar makker werd gestreken. Ze had de kracht onbewegelijk en stom te blijven. Een ingeving der voorzinnigheid spoorde haar die nu vrij was aan om zich beschikbaar te houden om de zoon van Marfa Strogoff tot gids te verstreken naar het doel dat hij geswooren had te zullen bereiken. Een ogenblik hield haar hard op te kloppen toen de oude ciberische vrouw als dood ter aarde stochte maar één gedachte schonk haar al haar geestkracht terug. Ik zal zij zij, de rond van de blinde zijn. Na het vertrek van die van Elkeref had Nadia zich in het duister verborgen. Ze had gewacht doordat de menigte de berg vlakte verlaten had. Als een ellendig wezen waarvan niets meer te vrezen was lach Micheal Strogoff daar verlaten en alleen. Ze zag hoe hij zich naar zijn moeder sleepte.  Hoe hij over haar heen bukte. Haar op het voorhoofd kusten en zich eindelijk oprichtte om al rondtastende te vluchten. Enige ogenblikken later waren beide hand in hand gelooien afgedaald en na tot aan het uiteinde de oeverster Tom te hebben gevolgd kwamen zij gelukkig door een bres in de omvalling naar buiten. De weg naar Irkutsk was de enige die zich oostwaard zichtte. Daar konden zich niet in vergissen. Nadia steepte Micheal snel mee. De mogelijkheid bestond dat de veldondekkers van de Emer de volgende dag na een paar uur gezwelgte hebben zich in de steppen wirpen en alle gemeenschap afsneden. Het kwam er dus op aan en vooruit te komen voor hen Kasnowarsk 533 km van Tomsk te bereiken en vooral de grote weg zo lang mogelijk te houden. De gebaande weg te verlaten stond gelijk met het onzekere het onbekende met de dood op de snelste wijze te zoeken. Hoe was het mogelijk dat Nadia de vermoeienissen van de dag van 16 op 17 augustus door stond? Waar vond zij de nodige lichaamskart om zo'n lange weg af te leggen? Hoe zouden haar voeten die door de geweldige bas bloeden haar tot daar kunnen voeren? Het was onbegrijpelijk, maar niet te min is het waar dat Micheal Strogov en zij de andere dag 12 uur na hun vertrek van Tomsk na een tocht van 50 werksten het vlek Semulos-Koie bereikten. Micheal Strogov had geen woord gesproken. Nadia hield zijn hand niet vast en die de haren gedurende de gehele nacht en het trillen alleen van haar hand was voldoende geweest om hem met zijn gewone pas te doen voortgaan. Semulos-Koie was bijna geheel verlaten. De bewoners die er plaats waren uit vrees voor de tartaren naar de provincie Yenisees gevlucht. Noudigs waren er 2 of 3 huizen die bewoond waren. Al wat de plaats nuttigs en kostbaars bezat was op Karren weggevoerd. Toch moest Nadia er een paar uur stil houden. Ze hadden beide behoefte aan voedsel en aan rust. Het meisje bracht haar pakker dus naar het einde van het vlek. Daar stond een leeg huis met geopende deur. Ze gingen binnen. Bij de Hoge Haagd aan de Siberische woningen eigen stond een oude houten bank maar op zijn plaatsnamen. Dan schik Nadia haar blindenmakker goed in het gelaat zoals hij het vroeger nog nooit gedaan had.  Uit haar blik straalden meer uit de hoogheid en van medelijnen. Had Michiel Strogov haar kunnen zien hij zou in haar schone, troefige blik de uitdrukking enig onbegrensde toegenegenheid en tederheid gelezen hebben. De door het gloeiende ijzen geblakende oogleden van de blinden bedekte zijn gehele vertroogde ogen steigst en halve. Het oogvlies was licht gerimpeld en als hoornachtig geworden de oogappel op een zonnelingenwijze vergroot. Het blauw van de oogappelboog kunde er dan vroeger. De oogharen en de wenkbrouwen waren half versgroeid. Maar, althans schijnbaar was het alsof de doordringende blik van de jonge man geen verandering had ondergaan. Zo hij het gezicht miste, zo zijn blindheid voorkomen was, werd dit veroorzaakt doordat de gevoeligheid van het dertfdisch en van de gezicht sedew door de gloeiende hitte van het staal gehele en al vernietigd waren. Op dit oog een blik strekt Michiel Strogov de handen uit. Zij het geid aan Nadia, vroeg hij? Ja, gaf het meisje te de antwoord. Ik ben bij u, en ik zal u niet meer verlaten, Michiel. Bij het uitspreken van zijn naam door Nadia voor de eerste maal zit er de Michiel Strogov. Hij begreep dat zijn gezellin alles wist wie hij was en welke banden hem aan de oude magfab verbonden. Nadia, haar na mij, wij moeten schijden. Schijden? Waarom dat, Michiel? Ik wil geen hinderpal op uw reis zijn. Uw vader wacht u te eerkoetsk. Gij moet zorgen dat gij bij hem komt. Mijn vader zou mij vervloeken, Michiel. Zou ik u verliet na al het geen gij voor mij gedaan hebt. Nadia, Nadia, antwoorden Michiel Strogov de hand van het meisje dat zij in de zijne gelegd had drukkende. Gij moet alleen aan uw vader denken. Michiel, haar naam Nadia, gij heb mij meer nodig dan mijn vader. Zou het gij dan de reis naar eerkoetsquellen opgeven? Nooit, riep Michiel Strogov uit, op een toon die bewees dat hij niets van zijn geestkracht verloren had. Maar, je hebt de brief niet meer. Die brief mij door Ivan Ogreff ontstolen. Van nu. Daar kan ik buiten Nadia. Ze hebben mij als een spyon behandeld. Ik zal nu als een spyon handelen. Ik zal de eerkoetsk gaan vertellen wat ik gezien en wat ik gehoord heb. En, bij de levende God, ik dat de verrader mij nog eenmaal van aangezicht tot aangezicht zal zien.  Maar, ik moet voor hem te eerkoetsk aankomen. En gij spreekt van scheiden, Michiel. Nadia, de ellendelingen hebben mij van alles berofd. Mij blijven nog enig groebels en mijn ogen over. Ik kan voor u zien, Michiel, en u geleidt daar waar gij alleen niet meer zou kunnen komen. En hoe zullen we gaan? Te goed. Al bedelend? Laat ons dan gaan, Nadia. Kom mee, Michiel. De jonge lieden noemden okanden niet langer broeder en zustig. In hun gemeenschappelijke armoede gevoelden zij zich nauwer aan okanden verbonden. Beiden verlieten hun huis na een uur rust te hebben genomen. De straten van het vlek aflopende had Nadia zich enige stukken zo in een klep, een soort van gestenbrood en weinig mee in Rustland verschaft. Het had haar niets gekost, want ze had haar beroep van Bedelres ingewijd. Het brood en de mei hadden zo goed mogelijk de honger en de dorst van Michiel als stroog afgestilt. Nadia had voor hem het grootste deel van die onvoldoende voeding afgezonderd. Hij had de stukken brood op die zijn gezellin hem, het eet naar de ander aanbod. Hij donk uit de karabas die zij aan zijn lippen bracht. Jazeker Michiel, antwoordde het meisje steeds, terwijl het zich vergenoerde met het geen haar makker overliet. Michiel en Nadia verlieten Semilas Kowe en haar namen de moeilijke tocht naar Irkutsk. Het meisje weer stond te vermoeien is volgeestkracht. Had Michiel stroog of haar kunnen zien, wellicht had hem de moed ontbroken om verder te gaan, maar Nadia klaarde niet en Michiel stroog of geen zucht vernemende liep met een haast die hij niet kon bedwingen. En waarom mocht hij dan hopen de tochtaren nog voor te blijven? Hij was te voed, zonder geld, blind, en in die Nadia zijn enige gids, hem kwam te ontbreken, bleef hem niets andersover dan zich aan de weg neer te leggen en er ellendig om te komen. Maar, zo hij door een krachtige inspanning Krasnois kon bereiken, zou alles nog niet verloren zijn, omdat de gouverneur aan wie hij zich bekend zou maken niet zo azeren, hem de middelen kwamen om Irkutsk te bereiken. Michiel stroog of vervolgde al zo zijn weg, weidig pratende en geheel in gedachten verzonken.  Nadia leidde hem bij de hand, van tijd tot tijd zijn Michiel stroog of tot Nadia, spreek wat Nadia? Waarom Michiel? We denken te samen, antwoorden het meisje dan, maar op een toon die geen vermoeienis verrit. Maar soms gebeurde het, dat er hard niet meer scheen te kloppen en dat er knieën knikten, zodat Michiel al stroog of hielde dan stil, zocht door de donkere sluier die zijn gezicht over schade hoorde het meisje gradenslaan en na een zucht geslaagde hebben, hielde hij haar steviger vast en schreef hij weer voorwaard. Intussen zou zich die dag een gelukkig voorval opdoen, dat hun veel vermoeienis zou besparen. Ze hadden Semolovs kowie, zei dat ongeveer 2 uur verlaten, toen Michiel al stroog of stil stond en vroeg, is de weg verlaten? Geheel gehaat, antwoordde Nadia. Hoort ge achter ons ene geraas. Ja, toch. Indien de tartaren zij moeten ons verbergen, kijk dus goed. Wacht even, Michiel, antwoordde Nadia welzij de weg opstapten die enige pas verder een buiging rechtsmaakten. Michiel stroog of bleef in ogenblik alleen en luisterde. Nadia kwam ogenblikkelijk terug en zei het is een kar door een jaman gevoerd. Is hij alleen? Alleen. Michiel stroog of aazelde in ogenblik. Zou hij zich verschuilen? Zou hij trachten, zo niet voor zichzelf dan toch voor Nadia een plaatsje in de kar te krijgen? Hij zou naast de kar kunnen lopen, maar Nadia zedigde overtocht er open, die dus reed acht dagen te voet beegesleept was geheel uitgeput. Hij wachten. Spoedig bereikte de kar de kromming van de weg. Het was een armoede voertuig met moeite drie personen kon bevatten en dat kabitka wordt genoemd. Gewoonlijk is de kabitka met drie paarden bespannen, maar deze werd getrokken door slechts één paard. Ruighaarig, met een lange staart en welk smogolse bloed, kracht en moed aanduiden. Ze werd door een jonge man gevoerd, die een hond naast ze had. Nadia zag dat het jonge mens rust was. Hij had in zacht kalm gelaten dat vertrouwen inboezemde. Gehaasd geen hij volstrekt niet. Hij deed zeer langzaam om zijn paard niet af te matten en men zou hem zien er niet gezegd hebben dat hij in weg volgde die elke ogenblik door de tartaren kon worden afgesneden. Nadia had zich Micheal Strookhoff vasthoudende terzijden van de weg geplaatst. De kabitka hield stil en de voerman zag het meisje glimlachend aan.  En waar gaat hij die de zoon naartoe? Voeg hij haar, terwijl hij een paar goedaardige geheel ronde ogen opzetten. Op het geluid die een stem zei Micheal Strookhoff tot zichzelf dat hij haar meer gehoord had en hij was er ten aanzien van de voerman zo door gerust gesteld dat zijn voorhoofd dadelijk ophelderde. Wel nu, waar gaat hij naartoe? Er haalde die jongeman zich nu meer rechtstreeks tot Micheal Strookhoff wendende. Naar Irkutsk antwoorden deze de alvaardertje weet hij dan niet dat er nog wat wedstend tussen hier en Irkutsk liggen. Dat weet ik. En hij gaat te voet. Gij, dat gaat, maar de juffer. Het is mijn zuster, zei Micheal Strookhoff, die het voorzichtig achter deze naam weer aan Nadia te geven. Zo, uw zustervaardertje. Maar geloof mij dat zij Irkutsk nimmer zou kunnen bereiken. Vriend, antwoorden Micheal Strookhoff na de bijkomende, de tartaren hebben ons van alles behoofd en ik kan u geen kopekbeer aanbieden. Maar wil je mijn zuster opnemen, voet volgen en zal ik geen uur vertraging teweeg brengen. Broedig, riet Nadia uit, dat wil ik niet. Nee, dat wil ik niet. Meneer, mijn broeder is blind. Blind, antwoorden die jongeman met een bewogen stem. Dit tartaren hebben hem de ogen uitgebrand en dan Nadia, terwijl zij, als om mededogen in te roepen haar handen uitstrekten. De ogen uitgebrand? Ach, armvaardertje. Ik ga naar Kaslovaartk, zou het jij met uw zuster niet in de kibietkast stappen? Met wat in schikkelijkheid vinden we er met ons 3e plaats in, mijn hond zal er niet tegen hebben om te lopen. Maar ik rijd niet vlug om een paard te sparen. Vriend, hoe heet jij? Vroeg Micheal Strookhoff. Ik heet Nikolaas Pigasov. Dat is een naam die ik nimmer zal vergeten, antwoorden Micheal Strookhoff. Wel nu blindvaardertje, stap in. Uw zuster kan bij u, en ligt goede berkersgroegs in gastenstrol op de grond. Het is een waarnisje. Kom aan, zerkool, maak plaats voor ons. De hond van Siberisch ras sponkt dadelijk op de grond. Micheal Strookhoff en Nadia waren aanstond op hun gemak in de kibietka. Micheal Strookhoff strekte zijn handen naar die van Nikolaas Pigasov uit. Geef wat mijn hand drukken, zei Nikolaas. Hier zijn ze, vadertje, en druk ze zo langer en lust in hebt. Ik ging naar Micheal Strookhoff's zin te langzaam voorwaard, maar Nadia ondervond zoveel te midden vermoeienis.  Door het schommelen der kibietka viel zij spoedig in een diepe slaap. Micheal Strookhoff en Nikolaas legerden zich zo goed mogelijk op het berkenloof, en zo Micheal Strookhoff ging traan van dankbreidlied, kwam dit, omdat het gloeiende ijzer de laatste versgroeid had. Wat is zijn lief, zei Nikolaas. Ja, antwoorden Micheal Strookhoff. Dat wil sterk zijn, vadertje, maar hoe moedig ook, zei die lievertjes toch zwak. Komt je ver weg? Zeer ver. Arme jonge lieden, dat uitbrande uw ogen moet zeersmachtelijk zijn geweest. Zeersmachtelijk, antwoorden Micheal Strookhoff, terwijl hij zich naar Nikolaas wende. Heb je niet gewend? Zeker. Ik zou ook gewend hebben bij de gedachten van zijn geliefde niet meer te kunnen aanschouwen. Maar toch, dat is wel echt een troost. Ja, misschien. Zeg eens, vriend, vroeg Micheal Strookhoff. Heb jij mij nooit ergens anders gezien? U, vadertje? Nee, nooit. Uw stem kon mij toch niet onbekend voor. Kijk eens aan, antwoorden Nikolaas glimlachend. Hij kent de klankmijner stem. Vraag jij het misschien om te weten waar ik van daar kom? Wel nu, ik kom van Kodivan. Maar dan heb ik u daar ontmoet. Waar ga je op het telegraafkantoor? Dat kan wel, antwoorden Nikolaas. Ik woonde er. Ik was de beant met het overzijnen belast. En jij zei tot op het laatste ogenblik op uw post gebleven. Wel juist, dat moet men tegenwoordig zijn. Het was op een dag, toen een Engelsman en een Fransman ook kander, de handen met rubels gevuld, de plaats aan uw raampje betwisten, terwijl de Engelsman de eerste verzen was. Dat is wel mogelijk verletje, maar ik herinner het mij niet. Wat, ga jij herinnert u dat niet? Ik lees nooit de depressies die ik over zijn. Daar het mijn plicht is die te vergeten is het de kortste weg ze niet te weten. Dit antwoord bevatten het beeld van Nikolaas Pihazov. Intussen ging de kibietka langzaam vooruit. Het paard liep 3 uur en had al een uur rust. Dit ging zo dag en nacht. De halten grasde het paard en gebruikte de reizigersbad in gezelschap van het trouwe circo. Na een dag rust was Nadia weer wat versterkt. Nikolaas doeg zorgen dat zij het zo goed mogelijk had. De reis werd langzaam, maar geregeld voor het gezet. De startechter, als Nikolaas de slaap, desrechtvaardig in de sleep.  Had men kunnen bespuren hoe Micheal Stoker zich van de teugels meester maakte en hoe de stap van het paard in de draf overging. En al werd de stap van Nikolaas hernomen en was toch menige werkst meer afgelegd dan de aangenomen snelheid toelid. Zo trok men over de rivier de Isimsk. Door de vlekken Isimskoe, Piriskitzkoe, Cuskoe, de rivier Marinsk, het vlek van diezelfde naam, Rogostoskoe en eindelijk door de Tjula, een stroompje dat West-Siberië van Oost-Siberië scheidt. Alles langs die weg was verlaten. De vlekken waren bijlaag heel onbewoond. De boeren waren, over de Yenisee gevlucht in de hoop dat deze brede stroom de tartaren wel ligt zou tegenhouden. De 22e augustus bereikte de Kibitka het stadje Atschinsk op 380 westen van Tomsk. 120 westen schijde haar nog van Kastnowarsk. Er was niets bijzonders onderweg voorgevallen. Micheal Stoker had, om zo te zeggen, het doorrijste land door de ogen van Nikolaas van het meisje gezien. Beurtelings hadden zij hem alles bij de Kibitka langs gingen, meegedeeld en bij die gelegenheid bleek Nikolaas een onderhoudend verteller te zijn. Eens proeg Micheal Stoker of hem welk weer het was. Wel genoeg vadertje antwoordde hij, maar het zijn de laatste zomerse dagen. De herst duurt maar kort in Siberië en weldraa zullen wij de eerste winter kan gevoelen. Misschien dat de tartaren er wel overdenken te trekken. Micheal Stoker schudde twijfelend het hoofd. Gedenkt het niet vadertje antwoordde Nikolaas. Kreeg gehoofd dat ze naar Irkoets zullen ophukken? Ik vrees het antwoorden Micheal Stoker. Ja, grijpt gelijk. Ze hebben een slecht mens bij zich dat hen geen rust zal laten. Heb je wel eens van Ivan ook er ervoor gespreken? Ja. Weet je dat het niet goed is om zijn land te komen? Nee, dat is niet goed antwoordde Micheal Stoker die onverschillig wilde blijven. Vadertje, hen dan Nikolaas, ik vind dat over ontwaardiging niet sterk genoeg is als er in uw tegenwoordigheid over Ivan ook er heeft gesproken wordt. Ieder rust is hard moet op spreken als die naam wordt uitgesproken. Geloof mijn vriend, zijn Micheal Stoker, ik haat er meer dan ge hem ooit zot kunnen haten. Nee, dat is niet mogelijk. Wanneer ik aan Ivan ook er heeft denk en aan het kwaad dat hij over ons heilig rust laat brengt dan wordt ik door toren bevangen.  En zou ik hem beter had? Nu, zou ik hem beter had, vriend? Dan zou ik hem geloof ik doden. En ik, ik zou het zeker doen antwoordde Micheal Stoker bedaard. Einde van hoofdstuk 23. Hofdstuk 24 van Micheal Stoker de courier van de Tzaar. Deze LibriVox opname is vrij van auteursrechten. Opname door Bart De Leeuw. Micheal Stoker de courier van de Tzaar door Silverne Hofdstuk 24 de Overtocht der Yenisee. Tegen de avond van 25 augustus kreeg de Kibitka Krasdongaas in het gezicht. De reis van Thomsk was in acht dagen afgelegd. Had Nicolaas meer geslapen de tocht zou in kortere vracht zijn. Gelukkig was er nog geen sprake van de tartaren. Geen verkennen had zich nog vertoond op de weg door de Kibitka genomen. Voor het vertraart opruken naar Irkutsk moest zeker een gewichtige reden bestaan. Inderdaad bestond er zo een reden. Een nieuw russisch corpse in de aller eil in het Goeffernement Yenisee verzameld was naar Thomsk gemakseerd om het te hernemen, maar te zwak had het voor de troepen van de E.M. en zijn eigen soldaten en die van de granaten Gokhand en Kondus tel de veervak kan nu 250.000 man onder zijn bevelen. De slag van Thomsk was op 22 augustus geleverd dat geen Amiga Ostrogoff niet bekend was, maar dat een verklaring af voor het niet waarschijnen der voorhoede van de E.M. de Krasdongaas op de 25. Dierbaanf. Maar dit wist Amiga Ostrogoff dat hij de tartaren verscheiden zou niet aanbehoefden te wanhopen om voor hen Irkutsk te bereiken dat nog 850 westen 900 kilometer verwijderd was. De Krasdongaas, een stad van 12.000 zielen, zou het hem geen vervoermiddelen ontbreken. Daar Nicolaas Pigassoff er stil hield zou hij er een gids moeten nemen en de Kibitka door een ander rijdtaag moeten vervangen. Micheel Ostrogoff twijfelde er niet aan of hij zou na aan de Goeffernuren zijn tijd bewezen te hebben in staat worden gesteld om zijn reis naar Irkutsk spoedig te kunnen vervolgen. Zo Nicolaas Echter de Krasdongaas bleef, zou hij dit alleen doen als hij er een betrekking had gevonden. Inderdaad stond dit voorbeeld van een beambte erop om na tot de laatste minuut op zijn posten kodifant te zijn gebleven zich weer ter beschikking van de administratie te stellen. Waarom zou ik loontrekken zonder het verdiend te hebben, herhaalde hij steeds.  Zou hij dus daar of de Oedinsk geen dienst kon bewijzen, zou hij tot aan de hoofdstad van Siberië trekken en dan met broederen en zuster meereizen die moeilijk en betere gids konden vinden. De Kibitka was Krasdongaas tot op een halve werkst genaderd. Men zag links en rechts de tallozen hout kruizen die bij de toegang in de stad langs de werk staan. Het was avonds zeven uur. Tegen de helderen hemel tekenen zich de omtrekken der kerken en de huizen af die op het hoge voorgebergde van de Yenisee gebouwd waren. De wateren van de stroom weerkaatsten de laatste lichtstralen die in de Dampkring verspreid waren. De Kibitka stond stil. Waar zijn de zuster, voeg Michealstrooghoff. Hoogst dus op een halve west van de eerste huizen, antwoorden Nadia. Slaapt hij stad dan, en dan Michealstrooghoff. Er komt niet het minst te leven en ik zie geen enkel licht in het duister schitteren. Nog een rookwookje in de lucht opstijgen, voegde Nadia erbij. Wat een zondelingen stad, zijn Nikolaas, maar maakte geen geraas en gaat voeg naar bed. Michealstrooghoff vond het een slecht voerteken en vreesde dat zijn hoop om te kastdoorsk het nodige te vinden om Irkutsk spoedig te bereiken eido zou zijn. Nadia had zijn gedachte geraden, hoewel zij niet vatten waarom hij, zonder ik een brief, toch Irkutsk zo spoedig wilde bereiken. Ze hadden me vroeger daar alleen eens over onderhouden, maar hij bepaalde zich toen tot dit answoord. Ik heb geschworen naar Irkutsk te gaan. Maar om zijn zending te vervullen, was het een vereiste dat hij te kastdoorsk een snel middel van vervoeren vond. Welvriend, zei hij tot Nikolaas. Waarom gaan we niet vooruit? Omdat ik bang ben de bewoners deze stad door het maar wakker te maken. En daarop zette Nikolaas met een lichte zweepslag zijn paard aan, cirkel blafde even en toen daalde de kibietka op een drafje, de weg af die in kastdoorsk uit liep. Tien minuten later kwam zij in de hoofdstraat. Kastdoorsk was verlaten, er was geen Athena meer in dit noordse Athena, zoals bevouw de Bourboulot het noemt. Geen ruittuigen, geen voetgangers, geen zielijke Siberische dames op Franse wijze in de straten. De grote klok der hoofdkreek was stom en geen klokkespel die zijn tonen horen.  Het laatste telegram uit het kabinet van het Saar afgezonden voordat de draad verbroken werd, hield het bevel in voor de gouverneur, voor de bezetting en de inwoners, onverschillig wie ook, om kastdoorsk te verlaten al wat waarde had of de tartaren van Nutsa kunnen zijn mede te voeren en daar ik kutsk de wijk te nemen. Er was aan de inwoners der vlekken van de provincie bevolen. Het maskoffisch gouvernewent wilde een woestijn aan de overweldigers overstellen. Deze bevelen werden niet besproken, maar dadelijk uitgevoerd. Micheel Strogoff, Nadia en Nicolaas door liepen stilswijgend de stad. Hun voetstappen weer klonken als in een uitgestorven plaat. Micheel Strogoff liet echter niets blijken van de teleurstelling die hij opnieuw onder vond. Hij liet helemaal Riep Nicolaas uit. In deze woestijn zal ik mijn bezoldering nooit verdienen. Vriend, Spak Nadia, geen moed met ons naar Ijkutsk gaan. Ja, het moed antwoorden Nicolaas. De draad moet nog in werking zijn tussen Oedinsk en Ijkutsk. En daar vertrekken we, vaadertje. Laat ons tot mooi gewachten, antwoorden Micheel Strogoff. Hij hebt gelijk antwoorden Nicolaas. We moeten de Genesee overtrekken en kunnen zien. Kunnen zien, mompon de Nadia, terwijl ze aan haar blinden met gezeldacht. Nicolaas had haar verstaan en zij, zegt tot Micheel Strogoff kerende. Vergeef me, vaadertje, helaas. Het is waar dat dag en nacht voor u hetzelfde zijn. Verwijt u zelf er niets mijn vriend, antwoorden Micheel Strogoff die zijn hand over de ogen streek. Met u tot gids ben ik nog tot handelen in staat. Neem dus enige minuten rust. Laat Nadia ook wat rusten. Morgen zal het dag zijn. Micheel Strogoff, Nadia en Nicolaas van de spoedige rustplaats in een openstaand leeghuis. Na voor een eenvoudig beeld der Panagia geknil te hebben stiepen Nicolaas en het meisje spoedig in, terwijl Micheel Strogoff die de slaap niet kon vatten waakende bleef. Des anderen dag, 26 augustus voor het aanbreken van de dageraad reed de Kibietka bij de stad door en begassen zich naar de oever der Yeneseïch. Micheel Strogoff was zeer bezorgd hoe hij het zo aanleggend om die brede stroom over te steken. In gewone omstandigheden duurt de overtocht met ponten, bijzonder ingericht tot vervoer van reizigers, voertuigen en paarden, drie uur en gaat dan nog met de uiterste moeite gepaard.  Hoe zou de Kibietka nu, bij gebreken van enig vaartuig de overzijde bereiken? Hij was ook ga, zijn Micheel Strogoff telkens. De dag begon aan te breken toen de Kibietka op de linker oever aankwam, dezelfde waar één der lanen van het berkenbos op uitkwam. De oever was hier honderd voet boven de waterspiegel verheven. Men kon de Yeneseïch hier dus over een grote uitgestrektheid waarnemen. Ziet geen pont, vroeg Micheel Strogoff naar alle zijderond kijkende, alsof hij zijn gezicht haar broedig antwoordde het meisje, de nevel hak nog te zwaar over de stroom, zodat mensen in wateren niet kan onderscheiden. Ik hoor ze loeien, antwoordde Micheel Strogoff. Inderdaad liet zich uit de onderste lagen van de nevel een dofgaraas van stroomen en tegenstroomen vernemen die tegen elkaar inwerkten. Door op dit tijdstip desia's zeer gestegen wateren stroomden met het geweld van een stortvoet af. De nevelen zou optrekken. De zon steeg boven de gezichtseinder en haar eerste stralen zouden deze dampen spoedig opslurpen. Wel nu, vroeg Micheel Strogoff. De nevelen beginnen weg de drijven broedig, antwoordde Nadia en het dacht ik het breekt er al doorheen. Ziet je de waterspiegel nog niet zuster? Nog niet. Een weinig geduldvaardertje het zal alles verdwijnen. Het begint die nevel al te verstrooien. De hoge heuvelen van de rechter oververtonen hun boomrijereeds. Alles gaat weg, alles vervliegt. De goede gestralende zon hebben die berg van nevelen al verdikt. Ach, mijn arme blinde, hoe schoon is dat en wat een oogelijk voor u, dat jij zo'n schouwspel niet meer kunt zien. Ziet geen vaartaag, vroeg Micheel Strogoff. Geen enkel was het antwoord van die kolaas. Zie goed rond, mijn vriend, op deze en op de tegenoverliggende oever, zover uw gezicht rijdt. Een vaartaag, een boot en kano van boomschors. Nikolaas en Nadia hadden zicht, terwijl zij zich aan de meest voor uitgeschove berkenbomen op het voorgebergde Vasthilden over de stroom gebogen. Hun onmetelijk veldstrekte zich toen voor hun blik uit. Op deze plaats is de Genesee niet minder dan anderhalve westbreed en vormt zij twee armen van grote, waardoor het water met snelheid afstroomde. Tussen deze armen lagen onderscheidende eilanden met elzen, wilgen en populieren bewassen, die even zoveel groenachtige vaartaagenschenen in de stroom voor ankeliggende. Maar een werkelijk vaartaag was het niet te ontdekken nog op de linker, nog op de rechteroever, nog op de oever der eilanden.  Alle waren op hoog bevel meegenomen of verneeld. Zeker was het dat de tartaren uit het zuiden niet het materiaal voor een schiprug lieten komen, hun march naar Irkutsk gedurende zekere tijd door de hinderpel die de Genesee opleverde, zou worden tegengehouden. Ik herinner mij iets, zijn Miguel Strogov. Hooger op, bij de laatste huizen van Krasnoaarske, zijn kleine inschepingshaven. Daar landen de ponten. Vriend, laat de westroom op waarts gaan, en zien of er geen boot op de oever vergeten is. Nikolaas snelde in de aangewezen richting voort. Nadia had Miguel Strogov bij de hand genomen en leidde hem, snel voortstappende. Een boot, een eenvoudige sloep, groot genoeg om de kibietkat te dragen of, bij gebreken van haar hen die ze tot hier gebracht had en Miguel Strogov zou niet schromen om de overtocht te beproeven. 20 minuten later hadden alle drie het haventje van inscheping bereikt, welks laatste huizen de waterspiegel raakten. Maar er lag geen vaartuig op de oever, geen bootje aan de stijger die tot inschepingsplaats diende, zelfs niets om een vlot samen te stellen dat drie personen kon dragen. Miguel Strogov had Nikolaas ondervraagd, en deze had hem het ontmoedigende antwoord gegeven dat de overtocht van de stroom hem ten ene malen ondoenlijk toeschijn. Wij zullen er over gaan, antwoordde Miguel Strogov. In de verlaten woningen van Kastnoaaks zoekende, maar niets vindende wat van hun nutcon zijn, hoorde Nikolaas en het jongen meisje zich eens klaps aanroepen. Beide liepen naar de oever terug, waar ze Miguel Strogov op de drempel in de deur vonden staan. Komt, zei hij, hun toe. Nikolaas en Nadia volgden hem in de hut. Wat is dat, vroeg Miguel Strogov, onderscheidende voorwerpen die achter in de spijskelder opgehookt waren met de hand aanraakende. Een half doezijn lederen zakken, antwoordde Nikolaas. Zijn ze vol? Ja, voor Komijs. De Komijs is een drank verveiligd uit melk van een merrie of van een wijfjeskameel. Een versterkende, bedwelmende drank en Nikolaas was met die vondst zeer in zijn schik. Zet er één terzijde, maar ledig de andere, zei Miguel Strogov. Tadelijk, vaadertje, dat zal ons helpen om de genissie over te steken. En het slot, die licht genoeg is om te drijven terwijl wij haar en het paard bovendien met de lederen zakken zullen steunen. Goed bedacht, vaadertje, riep Nikolaas uit. En met gods help zullen wij in een goede haven aan landen.  Misschien niet in de rechterlijn, want de stroom is zo snel. Wat maakt dat, antwoordde Miguel Strogov, eerst erover en dan zullen we aan de overzijdende weg naar Irkutsk wel vinden. Aan het werk zijn Nikolaas die de zakken al ledigde een zak met komijs werd bewaard, de andere aan de kibitka en het paard bevestigd waardoor het flot gevormd was. Zult geniet bang zijn nadia, vroeg Miguel Strogov. Nee broer, antwoordde het meisje. En gij, vriend, ik, riep Nikolaas uit, ik zie nu één mijner dromen verwezenlijkt in een kar te varen. De helende oever te deze plaatsen was bijzonder geschikt om de kibitka te water te laten. In een ogenblik dreef alles terwijl Serco dapper rondzwon. Miguel Strogov viel de teugos van het paard en op aanwijzing van Nikolaas stuurde hij het dier in schaanse richting. Zolang de kibitka de stroomdraad volgde, schik alles goed en na weinige minuten was ze de kade van Krasdowaarsk voorbij. Ze dreef daar het nooit af en het was blijkbaar dat zij de andere oever ver beneden de stad zou bereiken. De overtocht aan Jene C.I. zou dus zonder groot bezwaar voorbracht zijn, zonder de draaikokken, maar niet tegenstaande al de kartsinspanning die Miguel Strogov betoonde, werd de kibitka onwielstaanbaar in één dier trechters meegeslept. Toen werd het gevaar groot. De kibitka dreef niet meer naar de oostelijke overaf, maar zij drijden met een uiterste snelheid in een cirkel rond. Het paard kon het hoofd beide niet meer boven water houden en stikte bijna, terwijl Serco op de kibitka het steunpunt had gezocht. Miguel Strogov begreep wat er omging. Hij voelde dat hij werd meegesleept langs een zich steeds van nauw in de cirkelvormen gelijn, waaruit geen ontkomen mogelijk was. Maar hij kon niet zien. Nadia was stil. Ze hield zich kapachtig aan de stijlen van de kar vast, heen en weer geschommeld door de ongeregelde bewegingen van de toestel die meer en meer naar het middelpunt al verhelden. Wat Nicolaas betreft, hij was vol maakt kalm. Het was alsof hij het leven van geen waarde beschouwde, gelijk de oostelingen, die het enlargement voor vijf dagen noemen, dat men de zesde dag goed of kwaatschiks moet verlaten. Die glimlach verliet zijn gelaat niet. De kibitka bleef dus in een maelstrom ronddraaien, terwijl het paard afwas. Eens klaps ondeed Miguel Strogov verhinderen en weerpzichten water.  Daarna greep hij met kracht de teugel van het verschikte paard en doelde het door een krachtig gestoot buiten de aantrekkingskracht van de Drijkok, waarna de kibitka weer in de macht van de snelle stroom gekomen, met vernieuwde vaart afdreef. Hoezee schreeuwde Nicolaas. Eerst 2 uur na het water laten, was de kibitka de breedste stroomarm overgestoken en landen zij op de oever van het eiland, zes wersten beneden het punt van vertrek gelegen. Daar werd de kar door het paard op de oever getrokken en kreeg dit een uur rust. Vervolgens werd het eiland in zijn volle breedte doorgetrokken, maar naar men zich op de oever van de kleinste arm, de jenenseïbevonds. Deze overtocht ging gemakkelijk, hoewel de stroom zo snel was dat de kibitka de rechteroever eerst vijf wersten stroom afwaarts bereikte. In het geheel bedroegde afwijking stroom afwersten. Die grote stroomen op het Sibirisch grondgebied, waar over nergens nog een brug geslagen is, zijn een groot beletsel voor de gemeenschap. Allen waren Migeo Strokov in het Lotte geweest. Op de erties werd de pond die hem en Nadia vervoerde door de tartaren aangetast. Op de opie was hij nadat zijn paard door een kogel getroffen was, slecht door een wonder aan de hem vervolg de ruiters ontsnapt. Op de i nog de minste ongelukken opgeleverd. Het zou niet zo vermakelijk zijn geweest, er heb Nikolaas zich in de handen vringend uit, en die er niet zo moeite vol was geweest. Wat voor ons moeilijk is geweest vriend, antwoordde Migeo Strokov zal de tartaren misschien onmogelijk zijn. Einde van hoofdstuk 24 Hofstuk 25 van Migeo Strokov de courrier van de Tzar. Deze LibriVox opname is vrij van uteursrechten. Opname door Bart de Leeuw. Migeo Strokov de courrier van de Tzar door Jules Verne Hofstuk 25 een haas over de weg. Eindelijk mocht Migeo Strokov geloven dat de weg tot Irkutsk vrij was. Hij was de tartaren die de Tom's kweden achtergehouden vooruit en de soldaten van de Emer zouden de kastelwarsch een verlaten stad vinden. Moeilijk te plaatsen Schiprug meebrachten, zou de overtocht bijna onmogelijk zijn. Voor het eerst, na de noordlotte ontmoeting met Ivan Okarev te Omsk gevoelde de courrier van de Tzar zich minder ongerust en hoopte hij nu geen hinderpalen meer te ontmoeten.  Naar in een schuintse richting een 15-tal worsten naar het Zuidooster te zijn gedaald vond de Kibitka de lange steppe weer terug en sloeg zij die in. Er gaf uitstreek en Irkutsk uit als het beste beschoud. Minder schokken de reizigers, schade hoe tegen de zonnen hitte en soms pijnboom en cedarwouden ter lengte van honderd worsten. Maar dit rijke land was toen ontvolkt. Overal verlaten vlekken. Geen Siberische boeren meer met de slaavische gelaadstreek. Het was de woestijn. En, zoals men weet, de woestijn op hoog bevel. Het weer was schoon, werd door de zonnestralen zo gemakkelijk niet meer verwarmd. Men was dan ook in de eerste dagen van september en op deze hoge breedte wordt de dagboor zichtbaar kleiler boven de gezichtseindig. De heer stuurt er stert kort hoewel dit gedeelte van Siberië niet boven de 55ste parallel die van Edinburgh en Kopenhagen gelegen is. Soms volgde de winter plotseling op de zomer. Het moet er zeer voorspoedige winters zijn van Asiatisch Rusland, gedurende welke de terwometer tot op het friespunt ter kwik daalt en waarmee een gemiddelde van 2100 deelige graden onder nul een draagelijke temperatuur rekent. Het weer was deze reizigers dus gunstig. Het was nog storm, nog regenachtig. De warmte was matig, de nachten waren koel. Nadia en Micheel Strogoff bleven gezond en sedert zij tomsk verlaten hadden waren zij langzamerhand van hun vermoeienissen bekomen. Wat Nicolaas Spiraçoff betrof deze was nooit zo welvarend geweest. Deze reis was voor hebben wandeling een aangenaam uitstapje waardoor hij zijn vrije tijd als abtenaar buiten dienst besteden. Zeker zei hij is het beter dan 12 uur daars op de stoel met de stroopafsluiten van de telegraaftoestel in de hand te zitten. Micheel Strogoff had Nicolaas kunnen overreden om zijn paard wat meergang te geven zodat gemakkelijk 60 worsten met het bouwkonden worden afgelegd zonder dat het dienst werd uitgeput. Nicolaas had vooral toegegeven op Nadia en haar broeg spoediger hun vader te doen wederzien. Ook zei hij glimlachen tegen haar hemelse goedheid wat zal de heer Korpenhof blij zijn als hij u weer zit als zijn armen zich zullen openen om u te omhelzen. Als ik tot Irkutska en dat komt mij nu wel waarschijnlijk voor mag ik dan bij die ontmoeting zijn? Ja, niet waar.  Toen vloeg hij zich tegen het voorhoofd en zei hij maar ook welke een doelvrijd als hij zal bespuren dat zijn arme kloekenzoon blind is. Ach, wat is alles in deze wereld toch doorheen gemengd? Eenderdande had het gevolgd dat de kibietkast steller reed en na de berekening van Micheel Strogoff nu 10 à 12 worsten in het uur aflegden. Die 30 gevolgen kwamen de reizigers op 28 augustus tot voorbij het flink Balaysk op 80 westen van Balaysk en op de 29ste voorbij het Fleck Ribinsk op 40 westen van Balaysk. De volgende dag kwamen zij, 35 westen verder, de Kamsk aan een aanzienlijk stadje besproeid door de rivier van diezelfde naam en behorende tot het stroomgebied van de Yenisci die van het Zajansk gebergte afvloeit. Als stad is het niet veel gewicht. De huizen zijn schilderachtig om een marktplein geplaatst en de kerk alles overziet en zijn verguldkruis in de zon laat schitteren. Ledige huizen en een verlaten kerk geen wisselplaatsbeer geen herbergmeer die bewoond was geen paard op stal geen huisdierende steppen de bevelen van het moscovisch government waren met voorkomige strengheid uitgevoerd want niet meegevoerd kon worden pas verneeld. Toezek Kamsk uitreden vertelde Nadia en Nikolaas dat zij nu nog slechts en enigszins belangrijk stadje Nisni Udinsk zouden ontmoeten voordat zij Irkutsk bereikten. Nikolaas antwoorden dat hij zo ook wist daar er een telegraafkantoor in die plaats bestond. Was Nisni Udinsk dus eventueel verlaten als Kamsk dan zou hij om bezigheid te vinden verplicht zijn tot de hoofdstad van Oost-Siberia door te gaan. Dikibitka kwam op een waardbare plaats gemakkelijk het riviertje over dat het de weg voorbij Kamsk snijdt. Bovendien was de Syjenische I in de Ankara, aan eerst genoemde Schadplichtig en die Irkutsk besproeid geen hindernis van enige belangrijke stroom de Dinka misschien uitgezonderd te vrezen. Van Kamsk naar de eerst volgende vlek was het een lange weg bijna 130 werksten. De vastgestelde halten moesten dus in acht genomen worden wilden men zich zoals Nikolaas niet aan een billijk beklag van het paard blootstellen. Er was met dit moedige dier overegenkomen dat het om de vijftien werksten zou rusten en wanneer men een overeenkomst sluit eist de billijkheid zelfs tegenover dieren dat men zich aan de bepalingen die overeenkomst houden. Na het riviertje Biriusa overgetrokken te zijn berekte de Kibitka in de morgen van 4 september Biriusinsk.  Daavond Nikolaus, wins voorraad uitgeput gelukkig een dozijn pokachas een soort van koeken met schapenvet toeverijt en een goede hoeveelheid reist in water gekokt. Dit buitenkantje kwam ter rechter tijd de voorraad Kumaes versterken waarvan de Kibitka de krastowark voldoende voorzien was. Na een behoorlijke halten werd de reis in de naamiddag van 8 september hervat. De afstand tot Irkutsk bedroeg nog slechts 500 werksten. Achterin was nog niets van de hoede der tartaren te bespeuren. Micheel Stokov had dus grond om te geloven dat zijn reis geen verhindering meer zou ondervinden en dat hij binnen 8 of hoogste 10 dagen voor de grootfors zou staan. Bij het uitkomen van Biriusinsk sprong een haast was over de weg op 30 voet voor de Kibitka. Ach, zijn Nikolaus. Wat scheelt u vriend vroeg Micheel Stokov haastig als een blinde die op het minste gerucht net? Heb je het daar niet gezien, zijn Nikolaus wiens lachend gelaad plotseling een sombere plooi had aangenomen. Daarna liet hij erop volgen oh nee, hij kon het niet zien en dat is gelukkig voor uw vaardertje. Maar ik heb niets gezien, Senalia, zoveel te beter, maar ik, ik heb gezien. Wat dan, vroeg Micheel Stokov, een haast die onze weg kruiste, antwoordde Nikolaus. Naast de weg van een reiziger kruist wil het volksgeloof in Rusland daarin het voorteken van een aanstaand ongeluk zien. Even bijgelovig als het meer een deel de Russen had Nikolaus de Kibitka stil laten staan. Hoewel Micheel de bijgelovigheid ten aanzien van hazen die iemand's werk kruisen niet deelde, begreep hij de aardeling van zijn midgezel en trakte hij hem gerust te stellen. Vriend zei hij er is niets te vrezen. Voor u en voor haar niet vaardertje, dat weet ik, maar voor mij wel, antwoordde Nikolaus. En daarna hand nam hij, het is het noodlot en hij zette zijn paard weer in de draf. Intussen ging de dag niet tegenstaande het ongunstige voorteken zonder ongeluk voorbij. De volgende dag op de middag hielte Kibitka in het vlek Azaleysk stil, dat even verlaten was als de gehele omstreek. Daar vond Nadia op de drempel in haar woning twee van die messen met sterk lebbed bij de Siberische jagers in gebruik. Ze gaf er één aan Micheal Strokov die het onder zijn kleren verborgen, terwijl zij er één voor zich hield. De Kibitka was nu nog vijf-en-sevendig wersten van Nisni-Udinsk af.  Gedurende de beide laatste dagen had Nikolaus zijn gewone goede luim, maar niet teruggekregen. Het kwaarde voorteken had hem meer aangedaan, dan men zou kunnen geloven en hij, die anders geen uur zonder praten was, verviel nu dikwijls in een lang duurig stilzwijgen waaruit Nadia hem sterkst met moeite opwekte. Die verschijnselend waren werkelijk die van een getroffen geest, dat zich bij Liede van de Noordsras verklaard als men bedenkt dat hun voorvaderen de stichters waren de Noordse Fabaleer. Van Ekaterinenburg uitgaande loopt de weg naar Ierkoetsk bijna evenweilig, met de 55 graden noorderbreedte, maar Biriosinsk verlatende brug hij schuins naar het Zuid-Oosten af zodat hij de honderdste meridian Oosterlengte dwars door snijdt. Hij bereikt de hoofdstad van Oost-Siberië op de kortste wijze door de laatste hellingen van de Zajanskeberg de over te gaan. Deze bergen zijn zelfs slechts een uitspraatsel van de Altaïketen die op een afstand van 200 wersten zichtbaar is. De Kibitka snelde dus op die wegvocht ja, zij snelde vocht men gevoelde dat Nikolaas zijn paard niet meer spaarde en dat hij spoed maakte om aan te komen. Niet tegenstaande zijn fatalistische onderworpenheid geloofde hij dat hij eerst binnen de wallen van Ierkoetsk veilig zou zijn. Vele Russen zouden met hem van dezelfde gedachte zijn geweest en menigeen onder hen zou na het oversteken van zijn weg door Nalyaas dadelijk omgekeerd zijn. Intussen leid de enige opmerkingen die hij maakte en weer juistheid door Nalya, daar ze aan Micheal Strokov meegedeelte hebben beoordeeld werden, er toe om te vrezen dat de reeks van beproevingen voor hen nog niet geëindigd zou zijn. Inderdaad mocht de grond vanaf Kastelwarsk in zijn natuurlijk voorbrengsel al gespaard zijn de wouden begonnen nu de sporen van vuur en zwaard te vertonen de wijden langs de weg waren verwoest en het was blijkbaar dat in aanzienelijke troep daar voorbij getrokken was. Dertig weersten aan deze zijde van Nisni Udinsk konden de sporen enig kortedings plaatsgehaald hebben de verwoesting niet verloogend worden en deze was onmogelijk anders dan aan de tartaren toe te schrijven. Ook vertonen zich half afgebroken of verbrande huizen, terwijl op de muren de woningen de indrukken kogelszichtbaar waren. Mijn begrijpt licht hoe ongerust Micheel Strogoff was.  Er viel niet meer aan te twijfelen dat een afdeling tartaren kort geleden dit gedeelte van de weg was langs gekomen en toch konden het de soldaten van de emier niet zijn geweest, want deze konden hem niet vooruit zijn gekomen zonder dat hij zijn gezien had. Maar wie waren dan die nieuwe overweldigers en langs welke zijweg waren zij uit te steppen op de grote weg met welke nieuwe vijanden zou de courier van het zaar nu weer te doen krijgen. Deze beduchtheid deelde Micheel Strogoff nog aan Nikolaas, nog aan Nadia mede, omdat hij hem niet ongerust wilde maken. Bovendien had hij bestoten zijn weg te vervolgen zolang geen onoverkommelijk beletsel hem tegenhield. Later zou hij zien wat hem te doen stond. De volgende dag vertonen zich meer en meer de sporen van de hoogtocht van een sterke troep ruiters en voetknechten. Rookwolken waren aan de gezicht eindermerkbaar. De kibietka ging behoedzaam voorwaarts. Enige huizen van het vleek brandden nog en zeker was het geen 24 uur geleden dat ze in brand waren gestoken. Eindelijk hield de kibietka de 8 september stil. Het paard weigerde om vooruit te gaan. Zeko blafde op een erbarmelijke wijze. Een lijk, antwoordde Nikolaas die uit de kibietka sprong. Het lijk was dat van een muziek vreselijk verminkt en reed koud. Nikolaas maakte een kruis. Daarna bracht hij, door Micheel Strogoff geholpen, het lijk naar de berm van de weg. Hij had het een behoorlijk graf willen geven. Het diep willen begraven op dat de hoofdieren der steppen de ellendige overblijfselen niet zouden verscheuren. Maar Micheel vriend, laat ons vertrekken. We mogen zelfs geen uur vertragen. En de kibietka reed weer voorwaarts. Overigens zou Nikolaas toch niet in staat zijn geweest, de laatste eeuw te bewijzen aan al de doden die hij voetaan op de Siberische Grote Weg zou ontmoeten. Bij het naderen van Nisly Odinsk, lagen de lichamen bij 20 tallen op de grond. Men moest de weg echter volgen, tot dat het blijkbaar onmogelijk werd om er in de handen der overweldigers te vallen. De reisweg werd dus niet gewijzigd en nochtans namen bij elke plek de verwoesting en de bouw vallen steeds toe. Al deze dorpen, wie een namen aanwezig dat zij door poodsche ballingen werden gesticht, waren aan de ijzerlijkheden van plundering en brand overgeleverd. Het bloed der slachtoffers was nog niet eens voorkomen gestolt.  Onder welke omstandigheden deze noodlotte gevoel van de plaats hadden uit te maken, er was geen levend wezen over om het te vertellen. Diezelfde dag tegen de vier uur de saafvols bespeurde Nicolaas aan de gezichtseinder de hoge klocke torens der kerken van Nisly Odinsk. Ze waren gehuld in zware dampen, die geen wolken schenen te zijn. Nicolaas en Nadia keken en deelde de uitslag hun erwaarnemingen aan Miche Ostrogov mee. Er moest een besluit worden genomen. Was de stad verlaten, dan kom we er voor trekken, maar zou de dataren haar bezetten, moest men tot elke prijs er omheen trekken. Laten we voorzichtig vooruit gaan, zei Miche Ostrogov, maar laat ons vooruit gaan. Er werd nog een worst afgelegd. Het zijn geen wolken, het is rook, riep Dadia uit, broedig, dan steek de stad in brand. Inderdaad was het maar al te blijkbaar. Zwartachtige schijn, zoals vertonen zich te midden der dampen. Het is steeds dikker en stegen hemelwaarts. Overigens nergens een vluchteling. Het was waarschijnlijk dat de brandstichters de stad verlaten hadden gevonden en dat ze haar nu verbranden. Maar, waren de dataren die dus de werk gingen? Of Russen, die aan de beveden van de grootforst gehoorzaamden? Had het goede moment van het zaar gewild dat vanaf Kastovarsk en vanaf de Yenisee geen stad, geen vlek, een schuitplaats aan de soldaten van de emier zouden kunnen aanbieden. En wat Michiel Strogoff aangaat, moest hij zijn reis staken of haar vervolgen? Hij was besluitenloos. Maar, na het voor en tegen gewogen te hebben, beende hij dat, welke vermoeienissen de steppen ook opleverde, hij zich niet moet blootstellen aan een tweede maal in handen der tartaren te vallen. Hij wilde dus aan Nikolaas voorstellen de weg te verlaten en hem, zo nodig, niet te hernemen al voor is niets niet oedins omgereden te zijn, toen er, ter rechterzijde, een schot viel. Het gefluit van een kogel werd gehoord en het paard der Kibit Kavil in de kop getroffen dood neer. Op hetzelfde ogenblik wirpen zich een dozein ruiters op de weg en omsingenden het rijtaak. Zonder dat Michiel Strogoff Nadia en Nikolaas zich van het gebeurde enige rekenstap konden geven, waren zij gevangen genomen en werden zij snel naar Nisniu Dinsch beegesleept. Michiel Strogoff had gedurende deze plotselingen aanval niets van zijn verloren.  Zijn vijanden, niet kunnen de zien, had hij er niet aan gedacht om zich te verdedigen, en al had hij het gebruik zijn ogen gehad en zou het dochtans niet beproefd hebben. Hij zou de doten gemoet gelopen zijn, maar kon hij niet zien, hij kon horen en begrijpen wat zij zeiden. Inderdaad herkende hij aan hun spraak dat de soldaten tartaren waren en, aan hun woorden, dat zij de voorlopers van het leger der overweldigers waren. Zie hierovergens wat Michiel Strogoff vernam, zo uit de gesprekken die nu in zijn tegenwoordigheid gevoerd werden, als uit stukken van samensprekingen die hij later opving. Deze soldaten stonden niet onder rechtstreeksbevel van de E-Mir, die nog aan genen zijde van de Genese I werd opgehouden. Zij behoorde tot in derde kolonne, maar uitsluitend samengesteld uit tartaren van de granaten Gokkeland en Kondous, waarmee het leger van V.O. Varsig weldra in de omstreken van Irkutsk zou verenigen. Op raad van Ivan Okerev, en ten einde het slagen van de inval in de Oosterlijke provincie in te verzekeren, was deze kolonne na die grens van het Goevernement Semipalatins overschreden te hebben en het meerbalkacht er zou de langs getrokken te zijn, verder langs de voet van het Altaïe-Gebergte opgemarcheerd. Onder aanvoering van een officier van de Kaan, van Kondous, plunderde en vernielende, had zij de bovenloop de Genese I bereikt. Daar had die officier voor uitzien dat op het bevel van de tsar de kastowaarsk geschiet was en om de overtocht voor de troepen van de Emer te vergemakkelijken een kleine vloot te water gelaten die het zij als vaartuigen, het zij als bruggematerieel, V.O. Varsig staat zou stellen op de rechtenoever de weg naar Irkutsk te vervolgen. Daarna was deze derde kolonne na de voet van het Gebergte te zijn omgetrokken in de verleider Genese I afgedaald en had zij genoemde weg te hoogte dit was de oorzaak van de vreselijke ophoping van bouwvallen het kenmerkende der tartarische oorlogen die vanaf het stadje werden waar genomen. Nisdi Udinsk had het ooggemeenen lot ondergaan en de tartaren, tegen talen van 50.000 pan, hadden het reeds verlaten om de eerste stellingen voor Irkutsk in te nemen. Binnenkort zouden zij met de troepen van de Emer verenigd zijn. Zo was de toestand op dit ogenblik. Een toestand aller ernstigst voor dit geheel afgezonderd gedeelte van Oosterlijk-Siberië en de betrekkelijke weinig talrijke verdedigers van zijn hoofdstads. 