Falklandjes | Herman Heijermans, Jr. | General Fiction, Short Stories | Talking Book | Dutch | 4/7
Eerlijk gezegd, zei hij vrijvlog, vind ik die pot niet mooi. Niet mooi, vroeg ze met vage verweet in haar stem. Nee, zei hij kort. Dat is jammer, zei ze. En toen je opkijk, kijk ze een man met vreemd vochtige ogen. Dat is eigenlijk grof van hem. Zei hij zijn sigaar bepijtend. Je koopt een ploemen om ons te verrassen, en ik... Ik... Ik hou niet van die hele krizanten. Heel is een haddelijke pleur. Vind je? Ja, zei er nog eens aankijkend. Maar ze scharmelde bij de kast een vergetend ding opbergend. Annie had er naar de train gebracht. Frits kon niet. Frits had een conferentie of zoiets. In de huiskamer was er bij geweest dat hij vriendelijk en woudig, hofelijk, liet een handhal gegeven, een vluchtige hand. Ja, ze geloofde dat als hij zich had willen vrijmaken van zijn zaken, dat hij het makkelijk gekend had. Zijn onverschiligheid, zijn bijna koel oorwaar bij het afscheid, had ze heerlijk gevonden. Voorgoed voor altijd zou ze nou ophouden met de jalurische curen, met er kinderachtige manier om achter alles wat te zoeken, zodra er een vrouw in de beurt was. Opgewijkt met honderd lieve voornemens kwam ze thuis, vanmiddag kreeg een gebruikeep en aspirus uit de bus. En dan zou ze hem aanzetten vanavond eens gezellig alleen uit te gaan. Ze vertrouwde hem volkomen, ze zal hem tonen dat zijn vrijheid liet. Hij was nog niet thuis. Handig is, ruimde ze de kamer, die allemaal zacht vrouwelijke dingskes aan zijn schrijfbureau. Toen bij de bloemenstandaard voelde ze de aarde van de potten of ze water nodig hadden, pot voor pot droog. Die van de hele krizanten treef. Vriend, juist die, vanmorgen nog geen drie uur geleden was hij even wochtig geweest. Nu stond de bak vol, te meidbellen. Er hang bij de schelknop aazelde. Pas had ze zich voorgenomen en alweer zat in angstjes en twijfel. Toen schelde ze. Er vingersdeen het vanzelf. Het was een reflex. Hij beide bloemenwater gegeven, Marie. Neem mevrouw. En de krizanten zijn kletsnaad. Ja, wel, natuurlijk. Ik heb meneer met de karaaf bezig gezien. Dat doet meneer toch nooit. Als ik het nou toch gezien heb, mevrouw. Goed, goed, zei ze, en neerzitten voortraam, treelde ze. Waarom had die de krizanten water gegeven? Alleen de krizanten. Juist de krizanten.  Dat had hij gedaan, dat had hij zeker gedaan omdat hij dacht dat de pot te droog was. En omdat hij nieuw was. Nee, nee, nee. Ze zou er geen woord over praten. Daar bleef ze bij. Dat zette zo pertinent door als ik weet niet wat. Maar toen hij om 1 uur kwam koffiedrinken en achter de post zat, die net was gebracht, moest het vraggeren uit. Frits? Ja? Wat heb je de krizanten vreselijk veel water gegeven? Ik ben niet aan de krizanten geweest, zei hij strak lezend. En de meid zegt, de meid, wat de meid? Had dan al de potten voorzien net die ene smal. Ik heb geen van de potten water gegeven, zei hij nog eens. Ze keken maar een sfeeg. Als ze er op door ging, als ze aan zijn woorden tweedelde, werd die opvliggend. En nou logi toch, nou logi om een kleinigheid. Er is wijgens geenem te prikkelen, maakt hem nervus. Ik zou er niet aan denken om die leelijke krizanten water te geven. Ik vind ze zeeldzaam ordineer van kleur. Lisette heeft niet veel smaak. Ach kom, dat zeg je maar, zei ze schamper. Stel je niet zo aan, je vindt ze net zo mooi als ik. Nee, zei, ik hou helemaal niet van krizanten. Zo, antwoordde ze, weer zwegen, langzaam hapend. Hij draaide, dat meende je niet, dat kon je niet meenen. Dat ze enkel om onverschillig te doen, en juist die onverschilligheid wekt er. Dere opnieuwvullen dat er iets was. Iets leefde, iets broeide. Iets dat ze niet, petasten, niet benaderen kon. Gebogen, bleef ze over haar bord. Toen kwam de mijder Edelhalen. Marie, zei ze ineens, herp. Waarom heb je mij strak eens voor, Veldogen, dat meneer de bloemen geeft water gegeven? Dat heb ik gezien, praten de meid verbaasd. Meneer, nam de caraf van het buffet, dat jokje, viel het herp driftig uit. Ik heb een glaaswater gedronken, anders niet. Dan zal ik me vergeest hebben, meneer. Zij de meid angstig verlegen. Na die kleine scenen doorden de krizanten, en ze spraken er niet meer over. Soms, als hij de pot droog zag, met verhaarde aarde, kijk je naar de caraf, deed het niet. Als hij de bloemenwater gaf, zou ze zeker geloven dat Jan Iset dacht. Eens lag het hem op de lippen om er te zeggen. 