Onder Moeders Vleugels | Louisa May Alcott | Family | Speaking Book | Dutch | 13/24
Hoofstuk 12 van Onder Moeders Vleugels. Dit is een opname voor LibriVox. Alle opnames van LibriVox zijn vrij van aarteursrechten. Voor mooie informatie of als je voor een williger wilt worden, ga naar LibriVox.org. Gelezen door Anna Simon. Onder Moeders Vleugels door Louise M. Elkot. Hoofstuk 12. Het kamp Lawrence. Pets was post-directeur, daar ze bijna altijd thuis was, en er dus geregeld voor zorgen kon. En ze vond het taak van het deurtje open te maken en de inhoud te verdelen, alle dagen weer evenheerlijk. Op zekere juli dag kwam ze belast en beladen binnen en ging als een echte brievenbestellig het hele huis rond om overal brieven en pakjes af te geven. Hier zijn uw bloemenmoedig, die vergeet Lori nooit, zei ze, terwijl ze het frisse boeketje in de vaas zetten dat in moeders hoekjes stond en altijd door Lori gevuld werd. Mijn vrouw met haar marge, een brief en een handschoen ging best voort, genoemde artikelen aan haar zuster overhandigende, die bij haar moeder Manchetta zat te stikken. Hey, ik heb hiernaast een paar laten liggen, en dit is er maar één, zei Meten, de grijze handschoen bekijkende. Heb je de anderen ook in de tuin verloren? Nee, ik weet zeker van niet, want er was er maar één in de brievenbus. Jammer, ik vind het zo vervelend omgepaarde handschoenen te hebben. Nu, misschien komt de anderen nog wel terecht. Mijn brieven zei alleen maar de vertaling van een Duits liedje waarom ik gevraagd had. Ik denk dat meneer Broek dit geschreven heeft, want dat is Lori's schrift niet. Mijn vrouw Marge zag meta eens aan, die hier in haar cartoon een japonetje, met de kleine krulletjes boven haar voorhoofd allerliefst uitzag, en zo echt vrouwelijk aan haar werktafeltje vol net de klosjes zat te naaien. Zo was voorkomen onbewust van de gedachten die bij haar moeder opkwam, zijde en zoen, haar vingers ijverig bezig, en haar geest vervuld met meisjesdroom, zo onschuldig en fris als de viooltjes in haar centuur, zodat me vrouw Marge glimlacht en tevreden was. Twee brieven voor Dr. Joe, een boek en een gekke oude hoed die bovenop de brievenbus lag, en hem helemaal bedekte, zij beds lachend, terwijl ze naar het studeerkamer ging waar Joe zat te schrijven. Wat een slimme vogel is die Lori toch.  Ik zei gisteren dat ik wou dat er groter hoeden in de mode kwamen, want dat mijn gezicht elke zonnige dag verbrand. Hij zei, stoor je niet aan de mode, zet een grote hoed op als je dat plezieriger vindt. Dat zou ik ook wel als ik er maar één had, beweerde ik, en nu heeft hij mij deze gestuurd, om eens te zien of ik mijn woord zal houden. Ik zal hem natuurlijk dragen voor de grap en hem bewijzen dat ik niet om de mode geef. En de breed gerande antiquiteit op een busten van plato hangende ging Joe haar brieven lezen. De ene was van haar moeder en bracht haar een blos op te wangen, en een paar tranen in de ogen. Lieveling, ik schrijf je een woordje om je te zeggen hoeveel genoegen het me doet te zien dat je gedurecht tracht je humeur te bedwingen. Je spreekt niet van je strijd, van je nederlaag en overwinningen, en je denkt misschien dat niemand het alles ziet, dan de vriend wiens hulp je dagelijks in roept, de oordelen naar de versleedte omslag van je boekje. Maar ook ik heb alles opgemerkt en stel vertrouwen in de ernst van je besluit. Ga maar geduldig en moedig voort, mijn lieve kind, en geloof altijd dat niemand je met tederder, medegevoel, gades laat dan je liefhebbenen moedig. Dat doet me goed. Dat is beter dan duizenden guldens en hopen loftuitingen. Oh, moedertje, ik doe mijn best, en ik zal voortgaan mijn best te doen en het niet opgeven, nu ik u heb om mij te helpen. Jo legt het hoofd op de armen en bedouwde haar roman met een paar gelukkige tranen, want ze had inderdaad gedacht dat niemand haar pogingen om goed te zijn had opgemerkt en begrepen. En nu was deze verzekering dubbeltierbaar en bemoedigend, daar ze zo onverwacht kwam en van haar weer goedkeuring ze het meest op prijstelde. Zicht nu sterker dan ooit voelende om haar gebrek te bestrijden, speelde ze het briefje vast aan de binnenkant van haar jurk als een schild en een waarschuwing bij een onverhoedse aanval van de vijand, en ging toen over tot het openen van haar tweede brief, gewapend op alles.  Met een flinke vaste hand schreef Lori, Lieve yo hi ha ho, morgen komen er een paar Engelse jongens en meisjes bij me en ik zou graag een prettige dag met hen hebben. Als het mooi weer is, slaak mijn tent op in longmeadow en roei de hele bende daarheen om haar te pikniken en te krokketten. We stoken er een vuurtje om op zigeuner manier ons potje te koken en al zulke soort van grappen. Het zijn aardige kennissen en ze houden van zulke dingen. Brooke gaat mee om ons jongens in toon te houden en Kate Vaughn komt om de meisjes te chaperoneren. Jullie moeten allemaal komen, Betts ontspringt er ook niet aan, niemand zal haar plagen. Denk maar niet om de consumptie, daarvoor zorg ik natuurlijk en vooral de rest. Als je er maar komt, dan ben je de beste, een vliegende hurrie voor altijd je Lori. Dat belooft wat goed, Rip Yo, naar binnen vliegende om het nieuws aan Meta te vertellen. Natuurlijk mogen we gaan, hermoedig. Het zal zoveel gemakkelijker zijn voor Lori, want ik kan roeien en Meta kan voor de koffie zorgen en de kleintjes zullen op de ene van de rebenier ook wel een handje helpen. Ik hoop dat die voor ons geen deftige stijven mensen zijn. Beetje niets van hen, Yo, volgt Meta. Alleen dat ze met hun vieren zijn. Kate is ouder dan jij. Fred en Frank zijn tweelingen en van mijn leeftijd. En dan is er nog een klein meisje, Grace, dat 9 of 10 jaar is. Lori heeft zo'n prijs ontmoet en houdt veel van de jongens. Maar ik geloof niet dat hij Kate erg bewondert, te oordelen naar het gezicht dat hij trok toen hij van haar sprak. Ik ben zo blij dat mijn kartontje juist schoon is. Dat is er heel goed voor en het staat zo fris, zijn Meta opgewekt. Heb jij iets dagelijks om aan te doen, Yo? Mijn grijs roeipak is prachtig voor mij. Ik moet roeien en draven en ik kan dus geen keurig gesteven goed gebruiken. Bet, jij gaat toch ook mee? Als jij op past, dat geen van de jongens tegen mij spreekt. Geen levende ziel. Ik wil graag Lori plezier doen en voor meneer Brooke ben ik niet bang, die is zo vriendelijk, maar ik ben niet van planten spelen of te zingen of iets te zeggen.  Ik zal doen wat ik kan en niemand lastig vallen en als jij voor mij zorgen wilt, Yo, dan zal ik meegaan. Je bent een dotbed, je hoeft je best om je verlegenheid af te leren en dat is ver van je. Het is niet makkelijk gebreken te bestrijden, dat weet ik bij ondervinding en een bemoedigend woord geeft dan zo'n soort van zetje. Dank u, moedig. Een bedankbare kus op de blekenwang waarvan mevrouw March de bedoeling wil vatten. De post heeft mij een doosje chocolatjes gebracht en een tekening die ik graag wil copiëren, vertelde Amy, haar zending vertonende. En ik kreeg een briefje van meneer Lawrence om mij te vragen of ik vanavond, voordat de lamp opgestoken werd, een poosje voor hem kwam spelen. Ik zal het maar doen. Zij bent de vriendschap met de oude heer steeds eniger werd. Kom, laten we er nu gauw voortmaken en vandaag dubbel werk doen zodat we morgen met een gerust hard kunnen spelen, zei Jo, terwijl ze zich gereed maakte, de pen met een stofdoek te verwisselen. Toen de zon de volgende morgen in de kamer van de meisjes keek, om haar een mooie dag te beloven, zag ze een komisch schouwspel. Ieder van haar had voor het feest de toeverijtselen gemaakt die haar nuttig en nodig schenen. Meta prikte met een extra rijtje papillotjes boven haar voorhoofd. Jo had haar pijnlijk verbrand gezicht met cold cream ingesmeerd. Bets bleed Johanna mee naar bed te hebben genomen om haar voor de aanstaande scheiding schadeloos te stellen. En Amy had het nog het mooist van allen gemaakt door een wasklampje op haar neus te zetten, hopend dat ongelukkige lichaamsteel wat in het fatsoen te knijpen. Dit grappig toneel schende zon te vermaken, want zij brak opeens zo helder door de wolken dat Jo wakker werd en al haar zusters wekte, door een hartelijk gelag om Amy's versiersel. Zonnenschijn en gelag zijn goede voorteken voor een buitenpartij en spoedig heersten in beide huizen een vrolijke drukte. Bets, die het eerst klaar was en voor het raam had postgevat, bracht trouwverslag uit van het gener in het andere huis voorviel en verleven de toiletmaker van de anderen door steeds nieuwe mededelingen als. Daar gaat de man met de tent. Ik zie dat je vrouw Barker de eet waren in het draagkorf en in een grote mand pakt.  Nu staat meneer Lawrence naar de lucht te kijken en naar de weerhaan. Ik wou dat hij ook meeging. Daar is Laurie. Hij ziet eruit als een matroos. Leuke jongen toch? O, hemel, daar is een rijdtog vol mensen. Een jonge dame, een klein meisje en twee verschrikkelijke jongens. De ene is Lam, armaziel. Hij loopt op een kruk. Dat heeft Laurie ons niet verteld. Maakt voortzegg, het is al laat. Hee, daar is Neb Moffet ook. Kijk, meten, is dat niet die man die laatst voor je boog toen mijn boodschappen deden. Ja, het is waar. Wat vriend, dat hij ook gekomen is. Ik dacht dat hij op reis was. Daar is Sally. Ik ben blij dat ze bijtijds terug is. Ben ik netjes, joh? Voeg me eten, geagiteerd. Op en top een madden liefje. Hou je japon op en zet je hoedrecht. Het staat zo sentimentel als hij zo scheef staat en hij zou bij het eerste zootje afvliegen. Nu, vooruit dan maar. Oh, oh, joh. Je zult toch dat afschuwelijke ding niet opzetten. Dat is heus te gek. Je mag geen vogelverschrikker van jezelf maken. Smeekt de meten. Toen joh met een vuurrood lint, de breed gerande ouderwetse hoed vastbond die Laurie haar voor de gap gegeven had. Ik doe het toch. Hij is juist goed, zo praktisch voor de zon en zo licht en groot. Ze zullen het allemaal grappig vinden en ik geef er niet om of ik een vogelverschrikker ben als mijn hoed maar gemakkelijk zit. Hiermee wandelde joh vastbesloten weg, gevolgd door de anderen. Een vrolijk troepje zusters, allen op haar netst, met vrolijke zomerpakjes en gelukkige gezichten. Laurie liep hun tegemoet en stelde hun op zijn hartelijke manier aan zijn vrienden voor. Het grasperk was de receptiekamer en gedurende enige minuten ging het daar zeerlevenig toe. Meta viel een pak van het hart toen ze zag dat Kate, hoewel al twintig jaar, gekleed was met een eenvoud die Amerikaanse meisjes wel zouden doen na te volgen en ze voelde zich zeer gevleid door de verzekering van net dat hij express gekomen was om haar te zien. Jo begreep waarom Laurie een gezicht getrokken had toen hij van Kate sprak, want de jonge dame had een zekere raakma niet aan er, dat sterk afstak bij de gulle en onbevangen manieren der andere meisjes.  Bets nam de nieuwe jongens eens in oogenschouw en kantelte overtuiging dat de kreupelen niet vreselijk was, maar zacht en zwak en daarom besloot ze vriendelijk tegen hem te zijn. Amy vond Grace een wel opgevoed, vrolijk persoontje en nadat ze al kan er een paar minuten zwijgend had aangestaard werden ze plotseling dikke vriendinnen. Tijdend tent, de eetware en de benodigdheden voor het croquet spel vooruit waren gezonden was het gezelschapspoedig ingescheept en de beide boten staken tegelijk van wal terwijl meneer Lawrence alleen op de oever achterbleef en hij met zijn hoed nadwijfde. Lori en Jo roeiden de ene boot, meneer Brooke en Ned de andere, terwijl Fred Vaughan, de rumore getweling, zijn best deed beide te doen omkantelen door in een eenpersoons griek als een dolle waterspin overal heen te schieten. Jo's wonderlijke hoed was een dankzegging waard en bleek van onbetaalbaar nut. Hij brak het ijs in het begin door ieder te doen lachen. Hij veroorzaakte een verfrissend coltje door als ze roeiden op haar neer te vlappen en zou volgens Jo's verklaring een uitmuntende paraplu voor het hele gezelschap zijn als er een regenbouw kwam opzetten. 