Alleen op de wereld | Hector Malot | Action & Adventure Fiction | Sound Book | Dutch | 9/16
Hij baande zich een weg door de mijnwerkers en luisterde aandachtig. Maar hij was zo zenuwachtig en beefde zozeer over zijn gansen lichaam dat hij niet in staat was te luisteren. Ik hoor niets, zei de hij vanhopend. Het is de mijn geest, antwoorden een werkman. Hij wil ons een trek spelen en hij klopt om ons te misleiden. Maar de beide houwers, die het eerst het geluid gehoord hadden, hielden vol dat zij zich niet hadden vergist en dat hun kloppen beantwoord was geworden. Het waren mannen van ondervinding die in de mijnen oud waren geworden en via woorden gezag hadden. De insigneur verwijderde allen die hem gevolgd waren, uit de gang en van de werklieden die in keten hadden gemaakt om de steenkolen weg te dragen, behuild hij er slechts twee. Daarop liet hij door een erhaaldelijk geregeld kloppen, de gevangenen waarschuwen, waarop hij telkens, weder met ingehoude adem, luisterde. Of zij ook enig zijn terugzonden. Na een oogomdijk wachtens hoorden zij zeer in de diepte enige luid, een zacht kloppen, waarvan de slagen elkander snel opvolgden en hun tot antwoord dienden. Klopt nogmaals en met grote tussenpozen, om ons te overtuigen dat het niet de echo van ons kloppen is. De houders klopten en oogomblikkelijk hoorden zij dezelfde klop die als antwoord er mijnwerkers gelden moest. Alle twijfel was tans opgeheven. Zij leefden nog en men kon hen redden. Het nieuws verspreidde zich met bliksem snelheid door de stad en een nog talrijker en nog ontroerder menigde dan de dag van het ongeval snelde naar de truyeren. Vrouwen, kinderen en moeders, alle bloedverwandten der slachtoffers kwamen bevenden van angst of vol hoop in dieper rauw gedompeld naar de plaats des onhelds. Hoeveel leefden nog? Veenen misschien, de uwe ongetwijfeld maar de mijnen misschien. Men had de ingeneur wel om de hals willen vallen. Maar hij behield onder die uitgelaten vreugde evenzeer zijn bedaardheid als zij kalm gebleven was onder de spot en twijfel. Hij dacht slechts aan de renning. En om zowel de belangstellenden als de bloedverwandten te verwijderen beval hij de soldaten om de gang af te zetten en te zorgen dat de arbeiders een voldoende ruimte behielden. Het kloppen was zo zwak dat men onmogelijk de juiste plaats bepaalde kon van waar het kwam.  Toch was de aanwijzing duidelijk genoeg om zich te overtuigen dat de arbeiders die aan de overstroming ontsnapt waren zich in één van de drie zijgangen der oude werken bevonden. Niet één put maar drie zou men moeten graven om de gevangenen te kunnen bereiken. Als men meer gevoorderd was en men daardoor beter zou kunnen horen kon men altijd één der schachten die niet meer nodig waren prijsgeven om alle krachten aan de goede aan te wenden. Het werk werd met meer eivren nog dan te voeren hervat en de maatschappijen uit de omtrek zonden om strijd hun beste werk lieden naar de triëren. De hoop die weder bijeen ieder onder het graven levendig was geworden nam toe na mate men de gang nadelde en het water in de putten daalde. Toen wij in onze zijgang het kloppen van de insigneur hoorden maakte zich dezelfde gewaarwoording van ons meester als toen wij het water hoorde uitpompen, geret. Het was een vreugdekreet die ons alle borst ontsnapte en zonder verder na te denken meende wij dat men ons weldra de hand zou reiken. Daarop maakte weder, evenals, na het uithoosend van het water deze blijdschap voor diepe wanhoplaats. Uit het houden en het graven maakte wij spoedig op dat de arbeiders nog ver verwijderd waren. Misschien nog tien, mogelijk wel twintig meter. Hoeveel tijd was er nodig om die dikke steenlaag te doorboeren? Onze berekeningen waren zeer verschillend. Een maand, een week, minst in zes dagen. Hoe zouden wij het nog een maand, een week, zes dagen kunnen uithouden? Wie van ons zou er nog zes dagen leven? Hoe lang waren wij reedsonder etend geweest? De meester was de enige die nog enige blijkend van moed gaf. Maar op de lange duur begon ook hij in onze neerslachtigheid te delen en inderde langzamerhand zijn vertrouwen. Zo veel wij wilden konden wij drinken, maar eten niet. En de honger kwelde ons zo vreselijk dat we eindelijk besloten waren om vermolmd in watergeweekt hout te eten. Karori, die het meest uitgehongerd van ons allen was, had zijn laars in stukken gesneden en kouder voortdurend op een stuk leder. Toen ik zag waar toen mijn makkers door de hongergedreven in staat waren, moet ik bekennen dat zich een gevoel van angst van mijn meester maakte. En dit gevoegd bij de vrees die ik reedskoesterde mijn weinig rust stelde. 