De Tafel van Martinus - reportage Focus on Impact - Tilburg University
Prik angst. 35% van de Nederlanders heeft er last van. En nu met die coronavaccinaties in het vooruitzicht kan dat toch best wel lastig zijn. Gelukkig heeft Elisabeth Huis in het Veld een app ontwikkeld en daar ben ik natuurlijk wel benieuwd naar. In de wachtkamer van de doctor of tandarts kan het zomaar zijn dat het je even te veel wordt. De kans dat je misselijk wordt of flauw valt is aanwezig. In de app van Elisabeth speel je spelletjes waarbij je simbolen moet inkleuren. En de selfie-camera van het telefoon, die ziet jouw gezicht. En die ziet signalen van angst of flauwvallen bijvoorbeeld omdat je blik begint te worden. Het spelen van de puzzels zorgt ervoor dat je rustiger wordt en dus met minder stress de prik krijgt. Daar wil ik meer over weten. En daarom stijgt de land en juist piekt op het moment dat die naald op je arm gaat. Kijk, daar is ze. Elisabeth. Hé, hallo, hoor ik. Oh, hey, kom binnen. Ik heb net al eventjes jouw app mogen uitproberen. Super gaaf wat je hebt gemaakt. Maar dan vraag ik me ook meteen af waar komt die prik angst bij zoveel mensen vandaan? Jijs en ik kunnen echt heel heftig reageren op het zin van naald. En dan vooral in de gebieden die gaan over emotieverwerking. Pijn, actie, je arm weg wil trekken, jezelf willen beschermen. Dus mensen die worden mislekt, die gaan zweten, je krijgt hardkloppingen en die gaan overgeven. Ze kunnen flauwvallen. En dit is zo naar ervaring eigenlijk dat de volgende keer dat je geprikt moet worden, je zenuwachtig bent, misschien een beetje bang. En zo komen mensen echt in een negatieve spiraal terecht van angst en flauwvallen. En er wordt eigenlijk al heel veel gedaan. Zo heb ik gelezen over lachgas bijvoorbeeld. Maar jij hebt een app ontwikkeld. Waarom een app? Ik dacht, ja, wat nou als je de patiënt die je zo'n las van heeft kan helpen op het moment vlak voor die prik. Ja, dan kom je toch heel snel op een app uit. Ook zeker omdat wij in ons onderzoek aan het kijken zijn hoe kunnen wij in jouw gezicht zien dat het fout met jou gaat voordat jij dat zelf door hebt. Bij mensen die angstig zijn valt zeker één op de vijf wel flauw. Ja, ik wil je nog veel meer over horen.  Dus laat een plekje zoeken. Ja. In 2019 ontving Elisabeth een take-off-subsidie om haar eerste prototype te ontwikkelen. Eén van de onderzoeksmethodes die zij voor haar app gebruikt is deze warmtebeeldcamera. Hiermee kan ik precies zien hoe warm je bent en waar in je gezicht. Je bent nu redelijk warm, je neus is best wel koud. Oh. En je bril is ook heel koud, want we kunnen niet door glas in kijken. We zijn lekker aan het spelen met de camera. Maar waar heb je deze camera voor ingezet bij je onderzoek? Nou, dit is onze belangrijkste dataverzamelingsmetode. We filmen mensen gedurende of een app-donatie of een echte donatie. En deze beelden gebruiken we om een algoritme te kunnen maken wat uit de beelden kan opmaken hoe het met je gaat. Een telefoon beschik natuurlijk niet over een warmtecamera, maar dezelfde stand van je telefoon registreert wel de kleur van je huid en eventuele vlekjes. Vernieuwend voor de wetenschap. Eigenlijk is het flauwvallen nog heel erg onbegrepen. We weten niet precies waarom het gebeurt. En mijn onderzoek gaat daar hopelijk antwoord opgeven aan. De eerste keer dat ik met dit in aanraking kwam was dus ook bij de bloedbank en dat ik met een meisje aan het praten was gedurende, die de nazieprocedure en dat ik haar flauw zag vallen. En dat triggerde mij enorm. Ik ben te veel gaan praten met donors en ik kreeg zoveel verhalen te horen. Ik heb toen wel besloten van mijn onderzoek moet ook meteen iets gaan toevoegen aan de gezondheidszooi. Het onderzoek is heel multidisciplinaire. Want we hebben het over medische problemen, neurologische problemen en de oplossing is artificial intelligence. De app maakt gebruik van een algorhypme. Dat symptomen in het gezicht herkent en verwerkt in het spel. Dit proces heet biofeedback. De game wordt nu nog niet gebruikt, maar Elisabeth heeft al ideeën voor een afzetmarkt. Ja, voor de bloedbank is het bijvoorbeeld heel vervelend dat een bloedowner komt doneren. Komt voor de eerste keer, kost heel veel geld om die personen helemaal te testen en vervolgens komt de persoon nooit meer terug. Dus als je als wetenschapper dan toch kan nadenken is het een beetje tegen onze natuur in van hoeveel kost een probleem en voor wie. Dan kun je gaan nadenken over wat voor mediemodel daar de achterzet. 