Alleen op de wereld | Hector Malot | Action & Adventure Fiction | Talkingbook | Dutch | 5/16
Tweede deel van het veertiende hoofdstuk van alleen op de wereld. Deze LibriVox opname is vrij van auteursrechten, opname door Marcel Koenders. Alleen op de wereld door Hector Malau, vertaald door Gerard Kellach. Tweede deel van het veertiende hoofdstuk, sneeuw en wolven. Terwijl ik tegen de post der deur geleun stond, opgetogen over dit schouwspel, hoorde ik mijn meester mij roepen. Heb jij lust om weer op weg te gaan? Ik weet het niet. Het is mij alles onverschillig. Ik zal alles doen wat u verlangt. Wel nu, dan komt het mij voor dat we maar hier moesten blijven. Wij zijn hier tenminste beschut en wij hebben vuur. Ik voegde er in mijn gedachte bij dat wij niets te eten hadden, maar ik hield die opmerking voor me. Ik denk dat het spoedig weer zal gaan sneven, ging vitales voort. Wij moeten ons niet op weg begeven, zonder dat wij weten op welke afstand we zijn van bewoonde huizen. De nacht zou niet heel aangenaam zijn te midden van die sneeuw. Het is beter dat wij hem hierdoor brengen. Hier hebben wij tenminste droge voeten. Als ik de vraag hoe en wat wij eten zouden er buiten liet, had dit besluit niets om aangenaamsvormen. Maar al gingen wij dadelijk wederop weg, dan was het nog volstrekt zo zeker niet, dat wij voor de avond in een herberg zouden bereiken en daar ons maal zouden kunnen vinden. Weil wachten ons daarin tegen op de wegen in het dikke laag sneeuw, die nog niet was plat gereden. En waardoor wij, slechts met moeite, zouden voortkomen. Men moest dus maar niet aan eten denken. Dat was alles wat ons overschoot. Wat ik verwacht had gebeurde. Voor ons middagmaal kregen wij niets anders dan het overschot van de mik, dat vitales in zessen verdeelde. Veel was dit niet en spoedig was het op. Niet tegenstaande wij de stukje zo klein mogelijk maakten om ze langer te doen durem. Na afloop van ons kort en zeer sobremaal dacht ik dat de honden de vertoning van die morgen zouden herhalen, want het was duidelijk dat zij nog geduchte honger moesten hebben. Niets ervan had even wel plaats en ik zag alweerder welke verstandige dieren zij waren.  Toen vitales het mes in zijn broekzak had gestoken, wat de kennen gaf dat ons middagmaal was afgelopen, stond kapie op en na een teken te hebben gegeven aan zijn twee makkers, besnuffelde hij de zak, waarin gewoondelijk onze voorraad geborgen was. Tevens legde hij even zijn poot op de zak om die te betasten. Na dit tweeledig onderzoek was hij overtuigd dat er niets meer te eten was. Toen zette hij zich weder op zijn oude plaats bij het vuur en na een nieuwe wenk met de kop. Aan doltje en serbino ging hij languit liggen en slaakte een zucht van berusting. Er is niets meer, dus behoeven we ook niet te vragen. Dit gaf hij zo duidelijk te kennen als of hij het met zoveel woorden zijde. Zijne makkers begrepen die taal en legde zich toen ook bij het vuur neer. Eveneens een zucht slakende, maar die van hen was niet zo onderworpen, want aan goede eetlust par de serbino een bijzondere neiging voor het ging lekker was. En het gemis was voor hem dus erger dan voor de anderen. Het sneeuwde op nieuw geruime tijd en de sneeuw viel weder hard nekkig in dikke vlokkenneder. Van uur tot uur zag men de laag die zij op de grond vormde al hoger en hoger tegen de boomstammenreizen, waarvan alleen de takken nog uitstaken boven de witte zee. Die ze wel draa zou verzwelgen, maar na het eten kon men al minder en minder duidelijk zien wat er om de hut plaats had. Want deze sombere dag was nog vroeger dan andere winterdagen geëindigd. De duisternis bracht eventueel geen verandering teweeg. De sneeuw bleef onafgebroken uit de donkere hemel op de witte aarde vallen. Daar wij hier moesten overnachten, was het beste zo spoedig mogelijk maar in te slapen. Ik volgde dus het voorbeeld van de honden. Wikkelde mij in mijn schapenvacht, die ik voor het vuur had gehangen en die nu nagenoeg droog was. En strekte mij bij het vuur uit, met het hoofd op een platte steen die mij tot oorkussen diende. Slaap maar, zei de vitales, ik zal u wakker maken als ik op mijn beurt ook slapend wil. Want of schoon wij in deze hut niets te vreesen hebben van dieren of mensen, moeten wij toch een van beide wakker blijven om het vuur te onderhouden.  Wij moeten onze voorzogsmaatregelen nemen tegen de kou, die vrijvindig zal wezen, als de sneeuw opgehouden heeft. Ik liet mij dit niet tweemaal zeggen en sliep in. Toen mijn meester mij wakker maakte, moest het al in het holler van de nacht wezen. Tenminste dit verbeelde ik mij. De sneeuw had opgehouden, ons vuur brandde nog altijd. Tans is het uw beurt, zei de vitales, jij moet maar van tijd tot tijd wat hout op de haart werpen. Gij ziet dat ik nog genoeg voor u heb klaargelegd. Ik zag inderdaad een hoge stapel takkebossen, die binnen het bereik van mijn arm lag. Mijn meester, die een veel dichtere slaap over zich had dan ik, had willen voorkomen dat ik hem wakker maakte. Zo dikwijls ik een takkebos van de muur zou halen. Daarom had hij deze stapel gemaakt, waarvan ik bijna zonder gedruisde veroorzaken het hout kon afnemen. Dit was een verstandige voorzorg van vitales. Maar ze had, helaas, de gevolgen niet die hij ervan verwachten. Toen hij zag dat ik wakker was en gereed om mijn post waar te nemen, was hij op zijn beurt bij het vuurgang liggen, met jolie keur tegen zich aan. Hij had zich in zijn deken gewikkeld en wel draag verkondigde zijn zware, regelmatige ademhaling dat hij was ingeslapen. Op mijn tenen sloop ik toen naar de deur om eens te zien hoe het buiten was gesteld. De sneeuw had alles bedolven. Over de planten, de struiken, de bomen, zover mijn oog kon ontwaren, lag een ongelijke, maar overal even witte sneeuwlaag. De hemel was bezaaid met schitterende sterren. Maar hoe helder haar glans ook was, het landschap werd eigenlijk verlicht door de sneeuw. Het was koud geworden en daarbuiten moest het friezen, want de lucht die in onze hut doordroom was ijskoud. In de akelig gestilte van de nacht hoorde men soms een zacht gekraak, het welk aanduiden dat de oppervlakte van de sneeuw bevroeg. Het was inderdaad een geluk geweest dat wij deze hut hadden ontdekt, want wat zou er van ons geworden zijn in het midden van het bos, onder die sneeuw en met die koude. Hoe weinig gedruis ik met mijn opstaan ook gemaakt had, waren de honden wakker geworden. Enzerbino was even eens opgestaan om met mij naar de deur te gaan.  Daar hij niet, met dezelfde gewaarwoording als ik, de wondervolle schoonheid van de nacht gradesloeg, begon hij zich spoedig te vervelen en wilde hij naar buiten. Met de hand wenkte ik hem dat hij naar binnen zou gaan. Welk een idee om met die koude een wandeling te gaan maken, was het niet veel beter om bij het vuur te blijven dan te gaan zwerven. Hij gehoorzaamde, maar hij bleef met zijn neus naar de deur gekeerd, als een koppige hond die zijn plan niet wil opgeven. Nog enige ogenblikken bleef ik naar de sneeuw kijken, want hoewel dit schouwspel mij zeer treurig stemde, schepte ik er toch zeker genot in. Het bracht mij in enige stemming om te wenen. En hoewel het me zeer gemakkelijk zou vallen om het niet meer te zien, ik behoefde daartoe slechts de ogen te sluiten of weer naar het vuur te gaan, verroerde ik mij niet. Eindelijk keerde ik naar het vuur terug. Legde enige takken kruis links overalkander en meende mij gerust te kunnen neerzetten op de steen die mij tot oorkussen had gediend. Mijn meester sliep kalm voort, de honden en joliekeur sliepen even eens, en van het herleven de vuur steegend prachtige vlammen op. Die dwarrend tot het dakrezen en heldere vonken van zich deden afspatten. Dit was het enige geluid dat men hoorde in de stille nacht. Een pooslang hield ik mee bezig naar die vonken te kijken, maar langzame hand overviel mij de moeheid die mij verstijven deed, zonder dat ik er mij van bewust was. Als ik me met mijn hout voorraad had moeten bezighouden, zou ik opgestaan zijn en door in de hut heen en weer te lopen wakker zijn gebleven. Maar daar ik moest blijven zitten en geen andere beweging had te maken dan de hand uit te strekken om takken op het vuur te werpen, gaf ik toe aan mijn slaperigheid, overtuigd dat ik wakker bleef. Maar toch inslapende. Eens klaps werd ik gewekt door een luidgeblaf. Het was donker. Zeker had ik lang geslapen en het vuur was uitgegaan. Althans de vlammen verdichten de hut niet meer. Het blavn hield aan. Het was de stem van het kapie. Maar vreemd genoeg, Serbino, zo min als doltje, antwoorden op zijn stem. Wel, wat is er, vroeg Vitalis, eveneens wakkerwoordende. Wat gebeurt er? Ik weet het niet.  Je hebt geslapen en het vuur gaat uit. Kapie was naar de deur gelopen. Maar niet naar buiten gegaan. Hij stond ervoor te blaffen. De vraag die mij meester gedaan had, deed ik nu ook aan mezelfen. Wat gebeurde er? Het blaffen van Kapie werd beantwoord door twee of drie malen raald klagend geluid. Waarin ik de stem van doltje herkende. Dat geluid kwam van achter onze hut en op vrijkorten afstand. Ik wilde naar buiten gaan. Mijn meester hield mij terug. Door de hand op mijn schouder te leggen, werp eerst wat hout op het vuur. Beval hij. En terwijl ik gehoorzaamde, nam hij een smulende tak, waarop hij blies om hem te doen gloeien. In plaats van de tak weer op het vuur te werpen, toen die vlam had gevat, heelt hij hem in de hand. Wij zullen eens gaan zien, zeiden hij. Blijf achter me. Vooruit, Kapie. Op het ogenblik dat wij de deur wilde uitgaan, hoorden wij een luid gebrul. En Kapie drong zich verschrikt tussen onze benen terug. Het zijn wolven. Waar zijn Serbino en doltje? Op die vraag kon ik geen antwoord geven. Zeker waren de twee honden weggelopen terwijl ik sleep. Serbino had aan de lust toegegeven, die ik had getracht in hem te bedwingen. En doltje was zijn makker gevolgd. Hadden de wolven hen meegesleurd. De toon waarop mijn meester gevraagd had, waar zij waren, scheen die vrees te verraden. Neem ook een brandende tak, zeiden hij. En laten wij hen helpen. In mijn dorp had ik allerlei aakelige verhalen omtrend wolven gehoord. Toch aarzelde ik niet. Ik wapende mij met een tak en volgde mijn meester. Maar toen wij op de open vlakte kwamen, zagen wij honden nog wolven. Wij bespeurden in de sneeuw slechts de afdrukkende poten van de twee honden. Wij volgde die. Zij liepen om de hut. Maar een weinig verder kwamen wij bij een plek waar wij, ondanks de duisternis, konden zien dat zich dieren daarin hadden gewenteld. Zoek, zoek Kapi, sprak mijn meester. En tegelijk vloot hij om Serbino en Dolce te roepen. Maar geen geblaf antwoorden. Geen enkel geluid verstorde de doodse stilte van het bos. En Kapi, in plaats van te gaan zoeken, drong zich tegen onze benen aan. De duidelijkste blijkend gevende van vrees en angst. Terwijl hij anders, gewoonlijk zo gehoorzaam en dapper was.  De afstraling van de sneeuw gaf niet genoeg licht om ons in staat te stellen, het spoor te volgen. En op korte afstand verloor zich onze blik in de dichte duisternis. Opnieuw vloot Vitalis en riep met krachtige stem Serbino en Dolce. Wij luisterden, alles bleef stil. Mijn hart kromp in één. Arme Serbino, arme Dolce. Vitalis bevestigde mijn vrees. De wolven hebben hen meegesleurd, zeiden hij. Waarom heb jij hen ook naar buiten laten gaan? Ja, waarom? Daarop was het me onmogelijk een antwoord te geven. Wij moeten ze gaan zoeken, zeiden ik en liep vooruit. Maar Vitalis hield mij terug. Waar wou het geize gaan zoeken? Ik weet het niet, overal. Hoe zouden we onze weg vinden in die duisternis en door de sneeuw? Dat was inderdaad niet gemakkelijk. De sneeuw rijkte tot onze knieën. En met onze smelende takken konden wij geen licht brengen in die duisternis. Daar zij niet geantwoord hebben op mijn roepen, moeten zij ver weg zijn, sprak hij. Bovendien moeten wij ons niet blootstellen aan het gevaar dat de wolven ook ons aanvallen. Wij hebben niets om ons te verdedigen. Het was vreselijk om de twee arme dieren, die twee makkers, die twee vrienden prijs te geven. Voor mij vooral, die aansprakelijk was voor hun daad. Als ik niet geslapen had, zouden zij niet weggelopen zijn. Mijn meester was weer naar de hut gegaan, en ik was hem gevolgd, telkens nog omziende en luisterend. Maar ik zag niets dan de sneeuw, en ik hoorde niets dan het kraken van de vorst. In de hut wachten onze nieuwe verrassing. Terwijl wij afwezig waren, hadden de takken die ik op het vuur had geworpen, vlamgevat, en verlichten tot de donkerste hoeken van de loods. Ik zag Jolie Keur niet. Zijn dek lag voor het vuur. Maar het was plat. De aap lag er niet onder. Ik riep hem. Veet Thales riep hem ook. Hij kwam niet tevoorschijn. Wat was er van hem geworden? Veet Thales zeiden me dat hij het dier bij zijn ontwaken naast hem had gevoeld. Hij moest dus verdwenen zijn terwijl wij buiten waren. Had het ons willen volgen. Wij namen enige brandende takken en gingen naar buiten. Ons over de grond bukkende om in de sneeuw de sporen van Jolie Keur te ontdekken. Wij vonden ze niet.  Wele zwaar hadden de poten van de honden en onze eigen voetstappen de sneeuw hier en daar platgedrukt. Maar toch niet in die mate of wij moesten de afdrukken van de aap kunnen bespuren. Hij was dus niet buiten. Wij keerden weer naar de loods terug. Om te zien of hij zich niet onder een takkenbos had verscholen. Lange tijd bleven wij zoeken. Wel tien mal kwamen wij op dezelfde plek en in dezelfde hoek. Ik ging op de schouders van Veet Thales staan om tussen de takken te zoeken. Die had dakvormden. Maar alles te vergeefs. Van tijd tot tijd riepen wij hem weder. Maar er kwam geen antwoord. Veet Thales was radeloos. Terwijl ik zelf inigbedroefd was. Arme Joliqueur. Toen ik aan mijn meester vroeg of hij dacht dat de wolven ook de aap hadden medegenomen. Antwoorden hij nee. De wolven hebben niet in de hut durven komen. Ik geloof wel dat zij Serbino en Doltje hebben aangevallen. Toen deze buiten waren. Maar hier binnen zijn zij niet geweest. Het is waarschijnlijk dat Joliqueur zich hier of daar heeft verborgen. Terwijl wij buiten waren. En dit deed mij juist zo ongerust over hem zijn. Want met zulk weer moet hij kouvatten. En dat is dodelijk voor hem. Laat er wij dan nog maar eens zoeken. En opnieuw hervatten wij onze naasporingen. Maar wij waren niet gelukkiger dan de eerste maal. Wij moeten de dag afwachten, zei de Vitalis. Wanneer zal die aandreken? Over twee of drie uren, denk ik. En hij zette zich bij het vuur. Met het hoofd op de handel leunend. Ik durfde hem niet stooren. Onbewegelijk bleef ik bij hem zitten. En verroerde mij alleen om nu en dan een tak op het vuur te werpen. Van tijd tot tijd stond hij op en ging naar de deur. Dan keek hij naar de hemel. En boog zich naar buiten om te luisteren. Daarop nam hij zijn plaats weder in. Ik geloof dat ik liever gewild had dat hij mij beknorde, dan hem zo somber en neerslachtig te zien. De drie uren waarvan hij gesproken had, ging er wanhopend langzaam voorbij. Het scheen dat de nacht nooit zou eindigen. Eindelijk echter begonnen de stern te verbleken en de lucht werd wit. Dat was de dageraad. Weldra zou het licht worden. Maar met het aanbreken van de dag werd de koude scherper.  De lucht die door de deur brinnendron was ijzig koud. Als wij Jolie Keur terugvonden, zou hij dan nog leven. Maar welke redelijke grond bestond er voor de hoop dat wij hem terug zouden vinden? Wie wist of met het doorbreken van de dag ook niet de sneeuwbuien zouden terugkeren? Hoe zouden wij hem dan zoeken? Gelukkig was dit niet het geval. Eind plaats dat wolken weder de hemel verduisterden, nam hij een licht rode groet aan, die een mooie dag voorspelde. Zodra het koude morgen licht, aan bomen en struiken hun gewoon voorkomen had gegeven, gingen wij naar buiten. Vitalis had zich met een dikke knuppel gewapend en ik volgde zijn voorbeeld. Capis ging niet meer onder de indruk van de vrees, die hem des nachts bevangen had. Met de ogen op zijn meester gericht, wachten hij op dienst wenk om vooruit te gaan. Terwijl wij nog op de grond de sporen van Jolie Keur zochten, heeft Capi de kop omhoog en begon vrolijk te blaffen. Dit deed ons aanstondst begrijpen dat wij boven ons en niet op de grond moesten zoeken. Wij zagen dan ook dat de sneeuw, die onze hut bedekte, hier en daar was omgewoeld, tot een dikke tak die boven het dak zich uitstrekte. Die tak volgende met de ogen bespeurde wij boven in de grote eikenboom en toen hij behoorde tussen een paar twijgen een kleine donkerkleurige massa. Het was Jolie Keur en wat er gebeurd was, liet zich nu wel gissen. Jolie Keur was bang geworden door het huilender wolven en het blaffen en janken der honden. En in plaats van bij het vuur te blijven was hij tijdens onze afwezigheid op het dak geklauterd en vandaar in de boom. Waar hij wist dat hij veilig was. Daarom was hij er gebleven, ondanks ons roepen, waarop hij niet had geantwoord. Het arme, tedere diertje moest bevroren zijn. Mijn meester riep hem vriendelijk. Maar hij bewoog zich niet. Hij scheen dood te wezen. Enige minuten lang bleef hij talens roepen. Maar Jolie Keur gaf geen teken van leven. Tans was het mijn plicht om mijn zorgenloosheid van die nacht goed te maken. Als hij het goed vindt, zal ik hem gaan halen. Zijde ik. Je zult je hals breken. Geen nood. Dat was niet zo geheel waar. Er was wel degelijk gevaar. Bovendien was het zeer moeilijk wat ik ondernam.  De boom was dik. En gedeelte van de stam en de takken, welke aan de wind waren blootgesteld, waren met sneeuw bedekt. Gelukkig had ik van mijn jeugd af in bomen leren klimmen. En had ik in die kunst een zeer grote bedrevenheid gekregen. Hier en daar waren kleine takken uit de stam gesprooten. Deze diende mij tot steunpunten voor mijn voeten. En niet tegenstaande ik half verblind was door de sneeuw, die ik door aan de boom te schudden naar beneden deed vallen, had ik toch spoedigd de zware tak bereikt. Daar werd het verder klimmen gemakkelijker. Ik moest maar oppassen dat ik niet op de sneeuw uitgeleed. Onder het klimmen sprak ik gedurig vriendelijk tot solikeur, die zich niet veroorde. Maar mijn met zijn schitterende ogen aanstaarde. Ik was op het punt hem te bereiken en strikte mijn hand tereens uit om hem te vatten. Toen hij plotseling met een enkele sprong een andere tak bereikt had. Ook daar volgde ik hem. Maar ongelukkig zijn mensen, ja zelfs jongens, in het klimmen op verre na, niet opgewassen tegen Apen. Waarschijnlijk zou ik dan ook nooit solikeur bereikt hebben, zo de sneeuw de takken niet had bedekt. Want, daar de sneeuw zijn poten nat maakte, was hij wel draa het vluchtenmoede. Daarom liet hij zich van tak tot tak naar beneden vallen en stond wel draa met één sprong op de schouders van zijn meester en verborgen zich onder dienst jas. Het was reeds veel, dat wij solikeur hadden teruggevonden. Maar het was nog niet alles. Wij moesten nu ook door honden opsporen. Weinig geschreden verder kwamen wij op de plek, waar wij die nacht geweest waren en de sneeuw omgewoeld hadden gevonden. Tans was het dag en het viel ons niet moeilijk te gissen wat er had plaatsgegrepen. Die uitholingen in de sneeuw verhaalde de geschiedenis van de dood der honden. Nadat zij de hut hadden verlaten, achter al kan de voortlopende waren zij langs de stapeltakkerbossen gegaan en wij konden duidelijk over ene lengte van 20 L hun spoor volgen. Daarop verdween dit eens klaps in de omgewoelde sneeuw en zagen wij het spoor van andere dieren aan de ene kant die, welke aanwezen hoe de wolven in enige lange sporen zich op de honden hadden geworpen. Aan de andere kant die waaruit bleek hoe zij ze hadden meegesleurd.  Toen zij ze verpletterd in een bek hadden gegrepen. Van de honden zelf was geen spoor meer te bekennen behalve de bloedroppels die hier en daar de sneeuw kleurden. Wij behoefden nu onze naasporingen niet verder voor te zetten. De beide honden waren hier gedood en mede gesleurd om rustig opgevreten te worden in enig kreupelhout. Bovendien moesten wij ons stans bezighouden met jolie keur en deze zo spoedig mogelijk verwarmen. Wij tradende hut weder binnen en terwijl vitales de handen en voeten van het dier voor het vuur hield Zoals men dit met kleine kinderen doet warmde ik zijn deken waarin wij hem vervolgens wikkelden. Maar hij had niet slechts een warme deken nodig nog ook een goed verwarm bed en vooral een warme drank Nog het een, nog het ander was echter binnen ons bereik. 