Kleine Dorrit | Charles Dickens | Literary Fiction | Soundbook | Dutch | 16/29
Ik ben veel verder weg geweest, maar toen had ik het beste ervan bij mij en miste niets. Maar het is hier zo eenzaam. Daarom zullen mij gedachten, weer naar mijn oude tehuis zijn afgedwaald. Er was zo aandoenlijk, treurig, berouwvolle, verlangende klank in haar stem, dat haar bezoekster haar op dit ogenblik niet goed durfde aankijken. Het is wel een zondeling toevall, dat ons hier heeft samengebracht, zei de bezoekster, na een kleine pauze. Want u moet weten, dat ik al lang naar u rondgekeken heb. Naar mij. Ja, ik heb hier een briefje, dat ik u moest geven, wanneer ik u bij toevall ontmoeten. Hier is het. Ik zou mij zeer moeten vergissen, als het niet aan u geadresseerd was. Is het niet zo? De dame nam het aan en las het, waarna zij het vermoeden van de bezoekster bevestigde. Het was heel kort. Zij bloosde een weinig, toen zij haar lippen op de vang van de bezoekster drukte. En haar hand op de haren legde. De lieve, jonge vriendin, die hij mij in dit briefje voorstelt, zou mij wel licht, te eniger tijd kunnen troosten, schrijft hij. En werkelijk is zij mij, tot grote troost, de eerste keer dat ik haar ontmoet. Vermoederlijk, zei de bezoekster, op aarselende toon. Vermoederlijk kent u mijn geschiedenis niet. Heeft hij u die nooit vertelt? Nee. Oh nee, waarom zou hij dat ook gedaan hebben? Ik heb nauwelijks het recht, die zelf te vertellen, want men heeft mij verzocht dat niet te doen. Er is niet veel aangelegen, maar u zou dan beter begrijpen, waarom ik u verzoek met niemand over dit briefje te spreken. U hebt mij misschien bij mijn familie gezien. Een paarhunder, ik zeg dit alleen aan u, zijn wat trots, wat bevooroordeelt. Laat ik het u dan teruggeven, dan komt het zeker niet in handen van mijn man. Hij mocht het eens vinden en mij vragen hoe ik eraan kom. Wilt u het voor de zekerheid weer wegbergen? Zij deed dit met grote zorgvuldigheid, en haar tengere handje was daar nog mee bezig, toen zij een voetstap in de gang hoorde. Ik heb beloofd, zei de zij opstaande, dat ik hem zou schrijven zodra ik ontmoet had, want het komt bijna niet anders of wij moesten elkaar wel ergens tegenkomen, en hem vertellen of u gezond waard en gelukkig.  Mag ik hem dat schrijven? Ja, ja zeker, schrijf hem dat ik heel gezond en gelukkig ben, en dat ik hem hartelijk bedankt en hem nimmer zal vergeten. Morgenochtend zie ik u nog, en daarna zal het wel enige tijd duren, eerwij elkaar weer ontmoeten. Goedenacht, goedenacht, dank, hartelijk dank. Beide waren en weinig aangedaan bij deze afscheidsgoed. De bezoekster onderstelde de echtgenoot van de zieken in de gang gehoord te hebben, maar de voetstappen waren geweest van de reisgenoot van het echtpaar. Hij veegde zich nog met een stukje brood de wijndroppels uit zijn zwarte knevel, en toen hij de vreemde dame uit de kamer zag komen was hij uiterst beleefd, nam de kaars en lichten op de trap voor. Met een angste gevoel in het hart bereikten zij de eetzaal, want het voorkomen van die vreemde man had haar de gehele avond al inwendig doen huiveren. Alcon zij zich geen rekenschap geven van de afkeer die haar vervulde. Beleefd glimlachend, volgde hij haar en nam toen het beste plekje bij de hart weer in, en daar zat hij nu. Met de benen naar de langzaam minderwoordende gloed, de ketel warme wijn te ledigen, terwijl zijn schaduw op de muur op en neer dansten. Het vermoeide gezelschap was naar bed gegaan, met uitzondering van de vader van het jonge meisje die bij de hart in slaap was gevallen. Toen hij wakker werd, vroeg hem de beleefde reiziger, mag ik vragen meneer of u ook op weg bent naar Italië. Ja, dan hoop ik de eer te hebben, u in schoonerdreven en onder aangename omstandigheden nogens mijn compliment te kunnen maken. De grijze heer maakte een bijzonder stijve buiging en zij dat hij meneer zeer verplicht was. Wij, arme gentlemen, zei de reiziger, de wijntropels uit zijn knevelvegende, reizen niet als prinsen, maar aanvaarden toch garne al de vriendelijkheid en alle gunstbewijzen die het leven ons aanbiedt. Uw gezondheid, meneer, dank u, en op de gezondheid van uw geachte familie, van uw schone dochters. Ik dank u nogmaals, meneer, goedenacht. Kom, liefje, zijn onze bedienden op een post. Zij zijn heer vlakbijvader. Sta mee toe, zei de reiziger, opstaande, en de deur wijd openhoulende, terwijl de oude heer aan de arm zijn dochter de eetzaal verniet. Rust wel, tot genoegen, u morgen ochtend, nog een stond moeten, tot morgen. 