Om de schatten van Il Tigretto | Johan Been | Action & Adventure | Audiobook Full | Dutch | 2/5
Eigenlijk net schooljongens, die ijverig en met genoegen zitten te werken, zolang de onderwijzig hen onder zijn zekere leiding heeft, maar die dadelijk veranderen als hun meester even groepen wordt, omdat hun moeder hem vriendelijk laat verzoeken, haar even te woord te staan. Dan verandert ineens het aandicht van de klassen, armen en benen komen in beweging en de tongen ook. Maar als de meester terugkomt, zitten ze allemaal met uitgestekige gezichten als heilige boontjes. En de onderwijzig houdt zich ook maar van de dommen, als er niets ergers is gebeurd. Hij weet toch wel dat Zeldon een jongen of meisje de boel verklikken zal. Nu, zo'n stel is pion en verklikkig, menen de jongens van de leeuwenkuil in kees te zien. Het lieve broertje van de opperstierman, natuurlijk onder dienst voortdurend toezicht. Maar toen Enkeren het aanschoud en anderen het vernomen hadden welke een bijzonder lief kind die kees was, begrepen zij al heel gauw niet van zijn spionage te vreesend te hebben. Maar hij had het toch wel opgemerkt dat het weinig schilden of hij was zijn broer aangevlogen nadat hij hem een ongezouten pak slaag met zijn grote handen gegeven had. Die twee broers leken dan helemaal niet op twee pushes uit één nest die ik al haar kopjes geven. Bovendien, wel draag bleek hun voldoende dat kees ene al rondheid was. De hoop dat de zeesiekte die brani wel nekkensouw vervloog in rook en damp toen de jongen bleef eten als een wolf, terwijl bij de hoge, ontstuimige zee menig bevaren matroos zijn gort voor een keer tiliet staan. Dat kwam omdat kees zijn ervaringen als jeugdige zeeman in één van die kleine visserspootjes had opgedaan die al in de monding van de rivier beginnen te hobbelen en te stampen. Wie daar tegen kan, is overal anders in veilig. Die jongen heet geen maag, verklaarde matroos. De boodman heeft de handen ten hemel. Moet je zien wat die boor erin slaat en durf jij dan nog te praten van geen maag hebben? Nu boodman, dan zit er er zeker ijzeren banden om. Ook niet, want geen maag die zich zo kan uitzetten als van dat jong. Dan hangt die eetzak van hem aan bandjes. Ik weet het niet, alleen is maar gelukkig dat er mondjesmaat wordt gegeven. Die jongen aan boord de toestand donker in. Ho ho, boodman, eerst grote mensen en dan kleine kinderen.  Wat zeg jij, Kees? Kees grijnsde eens. Het kon om wat scheren hoe het met die grote mensen en die grote maag het stond, als hij op zijn tijd zijn pakje maar had. Ook in een ander opzicht kreeg men ontzacht voor Kees. Ik kan met het lot van een voormalige scheepsjongen het best vergelijken bij de tegenwoordige voetbal, voor deze die weleens toejaagig, zou de Kees meer op een steekel varken. Wie hem met niet al te vriendelijke bedoelingen wilde aanraken, liep grote kans zich te bezeren, want Kees sloeg dadelijk terug. Hij dacht geen tiende deel van het seconden over na. En het kon om ook alweer niet schelen waar hij sloeg, alleen was hij er zeker van dat het raak was. Verwerkelijk, die jongen had geen beschermer nodig in de leeuwenkuil. Toch deed er zich één als zodanig op. Eigenlijk alweer niet als beschermer, maar als één bij wie hij was te vinden, als hij op één keer te veel vijanden te gelijk had te bevechten, of nog van een stukje boven zijn portie eten wou. Vooral om het laatste zag Kees hem met een goed oog aan. Die protector was Saam, de Engelse matroos. Een potige, stevige keel die zijn man stond en daardoor respectwist in te boezemen. Die was nu ook op de eerste dag getuigen geweest van de afstrafing welke paddeltje zijn dierbare broeder menen te moeten geven. De dierman dan op de scheepsjongen gelet. Maar toen hij hoorde dat het boers waren was plotseling zijn aandacht op Kees gevallen en sedert zocht hij hoe langer hoe meer de scheepsjongen op. Kees was er eerst niet bijstaar van gediend. Hij vertrouwde de grote matrozen niet die hem op allerlei wijzen in de maling zochten te nemen. De hok hier won de aanhoudig en het hart van de jongen die hem eerst om zijn wonderlijke manier van spreken stilletjes uitlachten, had hij geheel en al gestolen, toen hij kreeg hem. Daar wou Kees graag aan. Als de Engelse koningsmordenaars mij te bakker krijgt, kan ik te mist horen of ze me willen opknopen of verzuipen. En nou jij, Sam. Dat was Sam niet met hem eens. Het is beter dat je zoiets niet vooruit weet. Larry, blijf liever baas over m'n eigen korpus, waar als we daarmee wat willen uitspoken, weet ik graag wat.  Misschien vind ik dan wel netwisten, maar begon al dadelijk in die taal zelf Kees van allerlei te leren. Als het op die manier gaat, leer je even gauw een vreemde taal als je het Hollands van je moeder geleerd hebt, die dat ook niet uit een boekje deed met regels en uitzonderingen op uitzonderingen. Kees, die een goed hoofd had om te leren, vloog letterlijk vooruit. Al was het nog zo krom en helemaal buiten alle taalregels om, hij moest proberen Sam in zijn eigen taal antwoord te geven. Hij maakte, want hij voeg hem al maar van zijn dorpje en was een ouderlijk huis. Dan werd Kees soms blauw in zijn gezicht, omdat hij het zeggen wilde, maar er niet uit kon komen. In zulke gevallen hielp Sam hem en weinig, en soms veel, en door het een en ander schoot Kees met reuzend schreden op. Hij vertelde dat bij gelegen uit de badeltje, en die gaf hem maar een prijsje om. Bravo Kees, alles aanpakken hoor, al wat je leert kan je te pas komen. En daarmee kon Kees weer de weg van de leeuwenkuil. Nu, hij kreeg voor zijn lessen de tijd, want nauwelijks als men het nauw van Kaledor, of de wind, die gunstig uit het Oosten gewijd had, draai de plotseling om en wakkerde aan tot een stevige prijs uit het Westen. Daar viel niet tegenop te tornen, en daarom wierp de schipper bij de Franse kust het anker uit, in afwachting dat er een gunstige wind zou opsteken. Goed wachthouden was nu het consigne. De Franse regering was zeer op de hand van de Keesfamilie, waarom een deel van de kawafloot van Roeprecht van de Pals uit Franse zeedlieden bestond. Langer dan mijn verwacht had, duwde deze tegenspoed, en hoe langer men daarin verkeerde hoe meer gezelschap men kreeg, omdat verschillende handelschepen genoodzaakt waren te ankeren. Dat loopt vandaag of morgen mis, mobbelde schipper, zonder precies te horen wat hij zei, begreep zijn eerste stuurman hem. Zouden we niet alles in staat van verdediging brengend schipper? Zouden uit mijn mond stuur? Zo geschieden dan ook, en ieder van de equipage was op zijn kievive, terwijl de uitkijk helemaal geen slaap in zijn oog kreeg. Nu moet men niet denken dat de bemanning die voorbereidende maatregelen heel tristig opnam.  Wie in die dagen naar zee ging, wist vooruit dat het te strijden viel en zeker wel met de kapers. Zelfs waren er onder die naar zoiets verlangden als een afwisseling van het eentonige leven van alle dag. En op deze schuid was er althans al vond hij het leven op zee in het geheel niet eentonig, maar voor hem vol afwisseling. Elk uurtje van deze dagen hoopte dat er maar wat gebeuren zou. Die een was natuurlijk Kees, die, als men hem wilde geloven, zijn grote mond maar open behoefte te doen om de kapers bij de dozijnen te verslinden. Toch ook was er een die wel niet veel over die kapers sprak, maar toch een zekere ongeduregheid in de daglij welke zelfs aan zijn maats niet kon ontgaan. Wat zou die man keren? Deze man aan Piet en deze weer aan Klaas. Daarop viel geen antwoord te geven. Van angst kon bij die grote keel geen sprake zijn. Daarover was men het eens. Wat kon het dan zijn? Ik begrijp het al. Oordeelde een salamon uit een leeuwenkuil. Sam weet net zo goed als ik en jullie allemaal dat die kapers voor deze keer aanhangers zijn van de onthoofde koning. Nou, dat is ook wat nieuws. Dat weet de hele wereld. Maar waar je niet aan denkt is ook zo één is. Of voor daar aan denken. We dachten dat hij daarom juist ergens een schrik moet zijn. Want terwijl ze ons over boord gooien, zullen ze hem ontzien als zoete koek. Wel nee, ze zullen moest neidig op hem zijn dat hij op een zeus schip is en niet bij hen. Dat kon hij toch niet helpen? Een oogomelijk van diep nadenken waarom men zich anders in de leeuwenkuil niet dik was bezondigde. Toen zei er één, ik zal op hem letten als het tot pakkeleien uitloopt. Je weet, als het diep komt vertrouw ik diepjesmaat helemaal niet. Dat komt maar eens waar wezen en zonder er een afspraak van te maken besloopt men een oogje in het zaal te houden. Sammel het fellow, prabbel de case, een uurtje later tegen zijn Engelse leermeester. You are one of the... En omdat hij er niet uit kon komen, sprijde hij op zijn pushjes alle tien zijn vingers uit en maakte een beweging of hij wat weggapte.  Bij die onverwachte aankondiging verduidelijkd doordat veelzeggend gebaar, stortte Sam zoek een vloed van Engelse woorden uit dat case gans en al de kluts kwijt raakte. En fe, met geven en nemen, kwam het op meer duidelijkheid in het rare taaltje dat zij erop na hielten en waarin nu Case hem alles mededeelde wat hij in de leeuwenkuil gehoord had. Waardoor alweer bewezen wordt dat men niet alles moet zeggen wat men denkt als er kleine potjes met grote oren in het gezelschap zijn. Zij scheen er niet van op te kwikken en hoewel hij, verstandiger dan zijn maats, niet alles aan de dikke stondmeus van Case geliefde te hangen, kon deze slimme guit wel opmaken dat zijn protector niet bijzonder gesteld was op een ontmoeting met de caperschepen van Prins Roeprecht. Nu, dat waren de wijzeren aan boord, waaronder men zeker wel de kapitein en de stuurlieder mag rekenen, ook niet. En dat alweer niet omdat zij enige angst gevoelden. Zeg, hoe wordt de paddotje niet tot hen? Maar er is een groot verschil tussen een karjuitjongen en een officier van een koopverdijschip. De eerste trekt zich niet aan dan zijn armzalige plunjen terwijl de laatste weet dat het ruim vol kostbare koop waren zit en de patroon niet op zijn gemak zou wezen in die naar niets van terecht kwam en dat al bij het begin van de reis. De schipper en zijn eerste stuurman reken telkens uit naar het elke dag vermeerderende aantal schepen die het anker uitwerpen. Weet je, wat ik om een liefding in zou willen weten stuur? Nog niet schipper? Of juist onder dat troepje zet niet zo'n kaper bevindt? Paddotje liet zijn blikken in z'n rondgaan. Je kan het niet geloven. Het lijken me alle vredige koopvaarders. Nu spreek je naar je verstandstuur. Welk koopverdijschip kan aan de tegenwoordige dagen vol dreiging van oorlog er vreedzaam op uitgaan? Dat bedoel ik ook niet. Maar je begrijp hem wel. En wat ik zeggen wil, de meesten van die schepen ken ik wel. En die dan? Palletje, tuurde een poosje en spakt toen heel langzaam al uitkijkende. Die is geen zeeuw. Een Hollander ook niet. Ik zou zeggen van Engelse makkelij. Dat dacht ik ook zo. En daarom komt mij die signeur een beetje verdacht voor. Ik geloof het nog niet schipper.  De kavaleers wagen zich niet te ver van het schillijlanden en daar heb je geen ongelijk in. Toch er kan één langs de Franse en Vlaamse banken gesnapt zijn om victuale op te doen in Zeeland. Dat moest Palletje toegeven. Vreemd toch schipper dat wij ze aan wal als vrienden ontvangen en dat ze ons als vijanden behandelen wanneer we ze op Franse kust tegen het lijf lopen. Ach, stuur, dat is niet om onze personen. Palletje lachte hartelijk. Gewoon wat liever goedje dat we bij ons hebben, riep hij uit. En daar zijn de parlementschipen ook niet vies van. Zodat, besloot Palletje, we in het kanaal tussen twee vuren zitten. Je slaat een spijker op de kop, stuur. Naar dat gezichten kreeg schipperlijn schotten wederom naar het vaartuig dat bij haar aandacht getrokken had. Willen wij in zijn betaal stukje uithalen, stuur? Ik ben je man, schipper. Riep Palletje opgetogen uit. We zitten hier toch met onze ziel onder de arm. Dus een avontuurtje kan geen kwaad. Dat zal tenminste jou opfrissen. Brandend van nieuwsgierigheid keek Palletje hem aan. Je bent niet zeker wat die schuid daar in zijn schild voert? Nee, dat wist Palletje niet. Roer dan eens heen. Een boodschapjes ligt verzonnen. Daar zeg je ze wat schipper. Wat zal het boodschapje zijn? Verzin zelf eens. Hmm... Als we eens vroegen of ze bijgeval een paar vaartjes bier voor ons te veel hadden. Voor geld en goeie woorden altijd. Kijk, schare bier kunnen we altijd gebruiken. Want als het zo voortgaat als dit begin zijn we over een jaar nog niet in de West. Dat laatste is toch maar een aannemelijk voorwenzel, zou ik denken. Bij je 60, als het bijgevallen parlementsman is laat hij je naar zo'n boodschap niet meer van boord. En dat waarom niet? Wel, in de West mag immers niet meer ingevoerd worden als op Engelse schepen. Ho ja, dat is waar ook. Daarom voor schipper Michiel Adiaan zijn ook in Engels Kovoy, dat ik zoiets vergeten kon. Wel, je zult een meisje in het hoofd hebben. Kijk eens wat kleurt hij. Toch is het niet waar, verzekerde paddeltje, die haar zus dacht. Maligheid. Bij zulke jonge manskier als jij zit altijd de boel daar vol van.  Denk je dat ik mijn eigen jaren vergeten ben? Paddeltje praat er overheen door op te merken dat de cavalier het helemaal niet kwalijk zou nemen als hij van de West sprak. Dat kan wel, maar aan de neus zou je toch niet kunnen zien of ze tot de één dan wat op de andere partij behoeren. Niet aan de neus schipper, maar stelig wel aan de raren, lacht de paddeltje. Je hebt schoon gelijk. Nu, weet je wat? Zie je zelf maar hoe je er ooit. Alleen wil ik niet hebben dat je altijd over de West spreekt. Zal je gebeuren schipper? En paddeltje keerde zich haastig om. Holaastuur. We hebben een Engelsman aan boord. Neem die in geen geval mee. Goed schipper. En paddeltje stelde naar het voorschip om de nodige beveling te geven. Heestuur, mag ik mee? Paddeltje moest lachen dat Kees hem met die titel vleiden om toch mee te mogen. Eerst dacht hij eraan uit de jonge beslis te weigen. Men zet bij een expeditie niet graag twee broers in een boot. Bij een ongeluk is de ramp daar weinig gevaar. Paddeltje liet even zijn ogen over de zee waren. Toen zei hij, vooruit Kees, je gaat mee op avontuur. Beldra had hij zijn mannen gekozen. Hij tiel hem op en in zichzelf lachte hij om, al kon hij hem geen ongelijk geven, dat zij hem zich achteraf hield. Verwoord vloog het bootje over de zee, paddeltje aan het stuur en had er schik in dat Kees tegen de beste matroos probeerde op te roeien. Snel nadat de men het doel de engelse schuit te komen. O hoi! klonk het van die schuit. Doe de scheepshoeper gaf paddeltje te verstaan dat men graag een bord zou komen om wat te vragen. Een heleboel geparlementeer hierover, maar toen men hoorde dat het over victualie ging mocht het. Met allerlei zeemanschap wist paddeltje het bootje zonder gevaar bij het schip te brengen. Geef de toegeworpen lijn en klaude er zelf naar boven. Een reizig man, klaarpleikelijk te schipig, wachtte hem op en voeg hem in het voldoen. In dezelfde taal, al was het nu niet volgens de regelen van een schoolgammatica, luchte paddeltje zijn hart en al onder dit gesprek liet zijn ogen in z'n rondgaan. Niet schende gezagvoerdig omtremp de bedoelingen van de gast zo danig gerust te stellen als zijn slechte eons.  Het zou wel waarheid zijn dat hij een Dutchman was. Het verzoek kon echter niet toegestaan worden. Men was zelf naar Zeeland geweest om victual in op te doen en zo waar zijn eigen bordje meer moeten aanspreken dan de gezagvoerder lief was. Of die gezagvoerder dan zo verre reishat. Nee, dat ging nogal. En dadelijk begon hij om van het gevraag af te zijn zelf te vragen waar paddeltjes schuid heen moest. Nog eens sloeg paddeltje de ogen om zich heen. Ja, aan alles bemerkte hij hier aan boord van een cavalier te zijn. Naar de west sprak hij express goed op dat woord drukkende. Ben je dan toch van een parlementsvaartuig? Met die dingen bemoei ik me niet. Antwoordde paddeltje onverschillig. De slanke gezagvoerder lachte. Jij schijnt ook al niet op te zitten en pookjes te geven voor de rondkoppel. Paddeltje schudde van neen. Een zeel volgde een eigen hoofdschipper. En wat die Engelse koningsmoorders commanderen, dat raak men koude kleren niet. Bravo, riep de gezagvoerder uit. Zo mag ik het horen. Hij nu geloof ik heus dat ik nog wel een enkel vaartje bier kan missen. Hij gaf daartoe zijn bevelen. Iets zonder moeite kwam het vaartje bier met en benevens paddeltje in het bootje. Een gewijf en de riemen sloegen in het water. Op dit ogenblik viel van het schip een man over boord. Grote ontsteltenis, zowel op het schip als in het bootje, dat op de korte, snelle bevelen van de handige stierman dadelijk de kant van de drinkeling oproede. De aangeroep in de voelde al was het slechts voor 1 seconde zich alle zekerheid ontvallen. Dat, maar dat was een stem die hij overal herkent zou hebben. Veritas, riep hij uit. Nu, al had het zijn eigen leven moeten kosten, wilde hij die drinkeling rijden. Intussen werden van het schip een tweetal sloepen gestreken. Paddeltje zag het met vreugde, en het gaf hem moed dat dit avontuur voor zijn vriend goed af zou lopen. De drinkeling, toen Veritas die zo'n drijvende wist te houden, in korte afverbroken kreeg het een uitriep. Helpen, paddeltje, ze willen me. Maar paddeltje hoorde al niet meer. Hij was al beide met golven en stroming worstenende drinkeling, en welk een moeite door kosten op gevaar af dat het bootje kantelen zou? Hij kreeg hem binnen boord. Gelukkig, want op het laatste ogenblik begaf de drinkeling het bewustzijn.  De boten van het schip kwamen om het te nemen. Wel, zo bacht enige minuten later paddeltje zelf van dit geval verslag uit aan schipperlijnschotten. Toen ik dat zag, zette ik er de sokken in, en nu moet juw dat varken maar wassen. En hij wees op de boten van het kavelierschip ervan een de roergangers toegang tot het vaartuig van lijnschotten verlangde. Ja, eisten. Einde van Hoostek 12. Hoostek 13. Van Ombdeschatten van Iltikretto. Deze liepen volksopname boord tot publieke domein, opname door Anna Simon. Om de schatten van Iltikretto, doel Johan B. Hoostek 13. Een man gered en een jongen verdwenen. Schipperlijnschotten was niet gauw van de wijs gebracht. Daarvoor was hij ten nuchter van aard en te basig ook. Maar van wat nu gebeurde, liep zelfs zijn hoofd haast om. Met de blikken had hij de roebootje van paddeltje gevolgd met een menselijke poppetje aan boord van de Engelsse schuitzinkrabbelen, toen heel wat andere menselijke poppetjes naar hem toezien komen. Een tijdlang had hij er niet goed wijs uit kunnen worden, wat daar gebeurde. Eindelijk kwam weer een figuurtje naar de valreep en de anderen volgden hem. Er werd iets neergelaten dat dan wel het gevraagde vaartje zou zijn. Eindelijk kloutte het eerste figuurtje naar omlaag. Als dunne stokjes gingen de riemen van het bootje omhoog, de poppetjes op het schip zwijden ineens waar die poppetjes door elkaar gaan lopen. Het leek wel een mierenest geworden. Met het bootje scheen ook iets niet in orde. Daar moest iets gebeurd zijn dat aller aandacht zowel op het schip als in het bootje tot zich trok. Zeker een man over boord, gister de schipper. Welke stommeling zou dat kunnen wezen? Daar viel het hem in dat ook de kleinste schepschoen van de partij was. Die had van allen de minste ervaring. Wat deed paddeltje die jongen mee te nemen? Wat deed de schipper voor de kleine praatsmaker die hij wel mocht zetten? Toch, het zou wel bij de schrik en een nat pak blijven, want zijn broer zou hem wel uit zee oppikken. Als de jongen tenminste zwemmen kon, anders was hij voor de haaien. Nog was de schipper daarover aan het filosoferen toen hij zag hoe ook van het schip boten gestreken werden. Te duiker, ik ga geloven dat men het vaartje bier in zee heeft laten vallen, lagte de schipper in zijn baard.  En als de jongens de drinkeling niet kunnen rijden, kunnen de anderen gerust wegblijven. En veel honden is eens hazen dood. Met grote aandacht bleef hij kijken. Sapperloot! Wat is dat nu voor grappenmakkerij? Moppelde hij. Want het bootje van zijn eigen schip zag hij nu snel herwaarts komen en op niet de grote afstand volgten de twee van het eilse vaartuig. Zouden ze bij mij wat terugkomen halen voor de vaartje bier? Nou, dat noem ik niet royal voor royalisten, als het er minst geen rondkoppel zijn. En ze rekenen nogal op geen beetje als ze er twee boten voor meeprengen. Hij begaf zich in zijn hut om zijn kijker te halen. Oudderwetsman, als hij was, gebruikte hij die liefst niet. Je ogen worden er zwakker van. En evenals van al dat geschrijven opgeteken je geheugen, was hij gewoon te zeggen. Alleen in de uiterste noodzakelijkheid nam hij tot deze uitvinding van Cornelis Jansen. En eerst zeerde het een paar tientallen jaren op de kopverdijschepen in gebruik zijn toevlucht. Toen hij nu met gewapend oog naar de bootjes keek, bespeurde hij toch wel dat wat aan het handje was. Hoe meer de sloepen naderden, hoe meer hij opmerkte welke een haast zijn maakten. Dat ging er vandoor was gesmeerd. Telkend zag hij aast heel de boeg van het bootje en dan volgde een stoot tegen het water dat het schuim hoog opvloog. Het leek geen volgen wat deze bootjes elkaar delen, maar de ogen. Zou ze berouw over een vaartje bier gekregen hebben? Of heeft paddetje meer meegenomen dan hij mocht? Lang duurde zijn twijfel of hij hier met spel of ernst te maken had, niet meer, want door de scheepshoeper daar werden al paddetjes stem. Schipper, schipper, het kanon! De schipper zet een paar ogen op als tafelborden. Is die stapel gek? Toch weerklonk het. Het kanon, het kanon! Ja, dan was het toch menens, maar daar had niemand op gerekend en in een ongezientje kon men toch niet het kanon doen davoren. Het was ook maar een krijgslist van paddetje geweest, zoals hij Weldra aan de schipper verklaarde en de goed geslaagde ook, want nauwelijks had hij het woord kanon bij herhaling over de zee uitgeschrild, of de boten zijn er vervolgers minder dan haar gang en lagen Weldra met de kop tegen de stroom ingehouden te dansen op het nooit in rustzijnde water.  In één deerboten ontwaardde men de ranken gezagvoerder van het Engelse schip. Deze stond rechtop en begon aan schipperlijn schotten te roepen. Waarom dat men in haar haast vergeten had de scheepsgoeper mee te nemen, kon deze er niet uitwijs worden. Hij stoorde er zich dus niet aan, maar snelde naar de plaats waar men bezig was de boot van paddetje het touw toe te werpen en grote haast was er van beide kanten om de inzittenen weer aan boord te hebben. De schipper hielp zelf mee. Wel bij hem breien en praten tegelijk ging, had hij intussen zijn blik over de bemanning laten gaan. Kees zag hij dadelijk, want die maakte zich zo groot en breed al wof hij de oorzaak van al het gebeurde was geweest. Gauw telde hij de koppen. God dank, niet één onbrakkig. Terzelfde tijd zag hij iets liggen op de bodem, verborgen onder de schansloper van paddetje die in zijn roodbaai in hemte aan het roer stond en voor niets anders oog en zin had dan om voor zijn equipage en zijn bootje te zorgen en eerst toen die zaak gezond was zijn schansloper opnam. Toen zag de schipper op de bodem van de sloep een bewusteloze man uitgestrekt. Te veel praktisch zeeman om tans met vragen aan te komen nam de schipper over de verschansing heen het bevel op zich en met grote zorg werd de drenkeling aan boord gebracht. De haren kleefden op het voorhoofd, de vuisten waren gebald, het gelade was vertrokken. Als ik niet beter wist, mompelde de schipper. Het was even wel nu geen tijd voor hem om zich met de drenkeling in te laten. Lijm hem in de hut van de stierman, beval hij. Jij, poodman, weet met drenkelingen om te gaan en de boterlier weet de brandenmoores te staan. Aan jullie zorgen is een mensen leven toeverdrouwd. Komt-ie bij, dan krijg je ieder een zesthalf. Sterft-ie, dan krijg je in een week lang geen zout in je gord, omdat je dat dan niet waard bent. En voort ging de schipper met paddeltje. Heel snel, maar precies, deelte deze hem nu mede wat er geschiet was en toen peruste de leiding enkel en alleen bij de schipper.  Bij dit alles houden men in het oog dat dezelfde tijd de manschappen in de boter van het Engelse schip ook niet werkeloos bleven en dat de aanvoerder, bij gemis van zijn schepschoeper er een van zijn beide handen had gemaakt, al maar loeiende van dat hij toelating verlangde. Zodat men wel overtuigd zal zijn hoe we niets te veel hebben gezegd toen we mede deelden dat het hoofd van lijn schotte ervan omliep. Haast, hebben er erbij gevoegd, want eer het zover kon komen was hij zichzelf voorkomen meester en wist wat hem te doen stond. Ahoy, kom nader, riep hij in zijn zeemans Engels door zijn roeper en gaf tegelijkertijd de nodige beveling aan zijn equipage. Toen hij weer naar achteren liep om paddeltje iets te commanderen, liep hij pardoes tegen de boteman op die uit de hut van de stuur eilde. He, zeg eens, heb je geen ogen in je kop. De boteman had zelfs geen tijd om zich te verontschuldigen. Hij leeft, hij leeft, jubelde hij. Toen kwam toch zowar een glantje over het stugge gelaad van de schipper en zijn menselijk gevoel volgende kon hij niet nadaten even zijn hoofd in de hut te steken. Toen volgde een uitroep van verbazing zoals mij niet veel van hem vernomen had. Hoe heb ik het nou? Dat is zowar Johnny Dixon. Hij had geen tijd daar verder op in te gaan. Hij moest bij de Valrips zijn toezien dat er maar één naar boven kwam. Anders japen ze me nog. Als zwartjan bij de Rotterdamse oostpoort was tegen het volk gezegd, dat hij begrepen had en zelfs nu deksel goed toekijk. Je kon nooit weten. Maar even scheerde hij toch tegen paddeltje uit. Heb ik ooit van mijn leven stuur. De drenkeling is Johnny Dixon. Weg was hij. Johnny Dixon? Johnny Dixon? Prevelde paddeltje, die, hoe hij ook op dit ogenblik in spanning mocht zijn, niet naken laten aan dit geval de aandacht te schenken. Johnny Dixon? Waar heb ik die naam ook weer gehoord? Daar slew hij zich voor het hoofd. Wel, heren met tijd. Dat is de stuur die voor mij aangenomen was en die ik gewipt heb, zonder dat te willen. Maar, dat is dan al heel casual. Ineens vloot hij een paar schellen tonen en een lach als van uitkomst kwam over zijn brede troni. Die blijft Johnny Dixon, hoor.  Toen moest hij naar voren. Voor een soort rechtbank. Aanklager, de gezagvoerder van het Engelsse Schip. President, zijn eigen baas. Getuigen, de equipage van het roetbootje dat onder zijn commando had gestaan. Alleen Kees had er niet mee nodig. Die kwam pas kijken. Zelfs mocht hij er met zijn open ogen en mond niet bijstaan. Met een schop was hij weggejaagd en daarover had hij zich zo neidig gemaakt dat hij de brui van alles gaf en terwijl zowat alle hens op het dek was in de leeuwkijl afdaalde waar hij tot zijn opvleuring Sam vond die helemaal van streek scheen te zijn. Kalm en bedaard de gezagvoerder, in wie nu hij immers reeds lang de captain herkennen die in vlissingen veried als het laat de gevangen nemen het geval uitgelegd. Hij deed dan natuurlijk op zijn manier begreep niet waarom de drenkeling naar boord van dit schip moest vervoerd worden en nog minder waarom er de kanonnen buiten pas moesten komen. Zeer dit schipperlijn schotten wist dat Johnny Dixon in de kayuit lag menen hij ook een appeltje met de captain te schillen te hebben. Hij wilde dit echter voor het laatst bewaren of paddeltje er zich door kon slaan. Daar is de man duidelijk captain hem aan dat beoefde hij eigenlijk niet te zeggen want iedereen wist het. 