Zoon van Dik Trom | Cornelis Johannes Kieviet | General | Book | Dutch | 2/3
Klaas Wacht werd er bang van en keek een andere kant op wat Vlipsen niet ontging. Waar komen jullie vandaan? Vroeg hij Basch? Hij boog zich voorover en hield zijn blik stijf op Klaas zwart gericht. Klaas was er bleek van en zijn stem hockte hem in de keel. Uit het bosje zei Frans die niet zo bang was als Klaas. En wat deed hij daar? Hij zoek benen en voller gaf Frans ten antwoord en hield de mand en weinig naar voren om een Vlipsen in te laten kijken. Deze weerp er een blik in en zag dat er inderdaad enkele beenderen in lagen. Vind je die in het schoolbosje voel Vlipsen verwonderd? Hoe komen die daar dan? Misschien door de honden die er daar aan kluiven. We vinden er daar maar zelden een. Eigenlijk is er op het gehele dorp bijna geen beendje meer te vinden want we hebben alles al meer malen afgezocht. Zo, zei Vlipsen, ja. En alles komt in einde en dan wie verkoop je die rommel? Ach zei Frans aan voor de kopers. En aan de pot, zei Klaas, maar Frans vied hem in de reden. Aan voor de kopers uit Haarlem die hier wel met hondenwagens komen. Jaja, zei Vlipsen. Hou jij je mond bij eens? Wat wel jij straks zeg ik Klaas wacht? Aan den pot? Dat heb ik niet gezegd, loog Klaas. U heeft me verkeerd verstaan. Ik zei aan de pot, maar toen viel Frans hem in de reden. Juist, juist, zei Vlipsen met een onmerkbaar lachje op zijn lippen. Nu jongens, zoek maar goed. Er zal hier of daar wel wat te vinden zijn. Hij liet de jongens staan en ging naar huis. Maar hij lachte inwendig van pret, want hij twijfelde niet of hij was tans de daders wel degelijk op het spoor. De potenschipper mondpolde hij tussen de tanden. Ja, ja, die jongen verklaapt het lelijk. De potenschipper is de opkoper. Wacht maar, ze zullen mij niet otsnappen. Vans en Klaas gingen zwijgend verder. Het korte onderhoud met de veldwachter had hun enige schrik aangejaard. Na een poosje zei Frans, stommig, dat de hele zaak daar bijna verklaapt. Ja, zei Klaas angstig, maar ik geloof niet dat hij het verstaan heeft. Zou die denken dat hij me verstond? Dat weet ik niet, zei Frans. Ik geloof haast van niet, maar toch moeten we voorzichtig zijn.  We dienen ons een poosartans rustig te houden. Ik vertrouw Vlipsen niet. Ik ook niet, zei Klaas, met een zucht. Als hij me maar niet verstaan heeft, pot, hij had erg veel op voort. Zei Frans, ik ga naar huis, ik heb geen zin meer in het zoeken. Ga dan, zei Frans. Zo scheiden de jongens. Vlipsen letten na die dag zo vulder op de zolderschaard van de pottenschipper. Hij twijfelde er niet aan, over de een of andere dag zou het raad zo duwel worden opgelost. Maar dagen, en zelfs enkele weken gingen voorbij, en Vlipsen bleef evenwijs als hij was. De pottenschipper leefde eveneenzaam en verlaten in zijn schuid als althoos, en Frans en Klaas zag Vlipsen er nooit heen gaan. Toch? En dit trok zijn opmerksamheid. Er werd niet meer gestolen ook op het dorp. En dat was hem een trost. Einde van hoofdstuk 10. Hoogtstuk 11 van de zoon van Diktrom. Deze Librivox-opname is vrij van auto'srechten. Opname door Bart Delil. De zoon van Diktrom, door Cornelis Johannes Kivit. Elfde hoofdstuk, de bestorming van het sneeuwkasteel en een helderdaad van Jan. Het was in het begin van december. De winter was vroeg ingevallen en het vroor dat het kraakte. Eerst had het geducht gesneeuwd tot goudvermaak van Jan Tron en zijn makkers. Ha, wat hadden ze gesneeuwbald? De kogers vloogen de jongens om de oren. Toen hadden ze bedacht op het marktpleiden fort op te werpen. Dat was in heel werk voor hen want ze waren maar niet tevreden met een opgeworpen hoogte van sneeuw. Nee, ze wilden een mooi fort hebben met schuinaflopende kanten, met torens op de hoeken en cantenen dartussen. Het leek toen het klaar was veel meer op een kasteel dan op een fort. De jongens vonden het prachtig en ze werkten eraan met een ijver en toewijding zoals die alleen bij jongens gevonden kan worden. Eindelijk was het kasteel klaar en nu bestoten zij zich in twee gelijke troepen te verdelen. De ene helft zou het kasteel aanvallen, de andere zou het verdedigen. Aan de twee vrienden, Jan Trom en Karo van Dril, viel een grote onderscheiding ten deel. Jan Trom werd namelijk verkozen tot de welhebber van het sneeuw slot en Karo tot aanvoerder van de vijanden. Even wachten jongens, ribjansen makkers toe. We moeten twee vlaggen hebben voor elke troep één.  Ja, best zei Karo, maar weten we het eerste is, alle vlaggen zijn roodwit blauw en het is niet aardig als onze vlaggen hetzelfde zijn. Oh, daar weet ik wel raad op. Het kasteel is een Holland slot, dus daar zetten we de nationale vlag op. Dat spreekt vanzelf. Als jij nu je vlag onderste boven aan de stok bind, lijkt hij heel veel op de Duitse vlag. Jullie stelt dat het Duitse lege voor. Dat in inval doet op Hollandse grondgebied. Zeg jongens, dat kan leuk worden zou ik menen. Dit voorstel vond algemeen goedkeuring en Jan en Karo haasten zich naar huis om een vlag te halen. Binnen tien minuten waren ze terug. De Hollandse vlag werd op de hoogste toren van het kasteel geplant en Karo benoemde een van zijn soldaten tot vaandrigt. Jan en zijn krijgers maakten een ontzeggelijke voer uit sneeuwballen die achter de cantelen werden opgestapeld, maar ook de Duitse veldheer maakten zich zijn tijd te nutten. Eindelijk waren de beide partijen slagvaardig. De Duitsers omringden het vocht aan alle kanten en wachten op het zijn om aan te vallen. Karo, als bevelhebber, ging met de vaandrigt aan zijn zijde naar het vocht en riep de bezetting toe Hallo! He daar! Weer daar! antwoorden Jan Trom wiens bovenlijf boven de gekanteelde muur verscheen. Wat is er van uw begeren? In naam van mijn meester de keizer van Duitsland eis ik dit kasteel op, was het antwoord van Karo. Mijn soldaten omringen het van alle kanten geef u dus goed schiks over, dan beloof ik vrije uittocht aan de manschappen. Zo niet, wacht u dan voor de gevolgen. Die komen van mijn verantwoording. Dit stort behoort en koningin wil Helmina der Nederlanden en zolang ik leef, zou geen Duitser binnenkomen. Dat is mijn antwoord. Leven de koning in! Leven de koning in! juist Jan's volgelingen. Leven de keizer, riep Karo van Dril en zijn krijgers herhaalden. Leven de keizer! Dan is het oorlog, riep Karo zijn vriend Jan nog toe, terwijl hij zich met zijn vaandriek verwijderde. Oorlog, op leven of dood, schreeuwde Jan. Weldraaf loog de eerste sneeuwbouw over de muren van het kasteel en de belegerde keken hem lachend naar. Je moet beter mikken, mannetje, riep wel hem cruze de zoon van de slager, op deze manier.  En hij wierp de Duitse bevelhebber heel netjes zijn pet van het hoofd tot groot verbaak van de andere Hollanders. Maar toen kwam er in de regen van kogels op het kasteel af. De Hollanders moesten zichzelfs achter de kantele verbergen, want de Duitsers ontzagen hen niet. Ze wierpen uit aller macht en de pallen kwamen hard aan als ze raakten. Oorra, ze woerde bang, riep Karo zijn mannetje toe. Allo, allo, beklimt de muren en werpt de vijand naar beneden. Het werd een geweldige bestorming. Van alle kanten schoten de vijanden toe en behendig klauterden ze tegen de hoogte op. Maar Jan zag het gevaar. Ze waren de bestorming, jongens. Geef ze de volle laag, riep hij. Zijn bevel werd uitgevoerd en de Duitsers werden haast onder de sneeuwbedolven. Sommige kregen ogen, mond en neus vol, zodat ze hoestend en poestend het hazenpad moesten kiezen. En anderen kregen een flinke vooraat tussen de kraag van uw jas, zodat het water hun over de rug liep. Weldra was de storm met glans afgeslagen. De Duitsers trokken zich terug. De vaandrigt liep zelfs wel wat erg hard voor het mooi. Hij viel met vaandoor en al voorover in een greppel tot grootvermaak van de Hollanders. Kijk eens lopen, riep Jan, wins ook een schitterde van opgewondenheid. Die storm is afgeslagen, jongens. En tot in tweede zullen ze zo spoedig wel niet overgaan. Dat was ook zo en werd zelfs geen bal meer gegooid. Caro hield pitsemakkers krijgsraad, want het was hemmen gebleken dat het niet gemakkelijk zou gaan het vocht te veroveren. Wat dunt je, jongens, zei hij? Als ze middels alle eens op één punt in zo geweldig vuur opende dat de kanteelen in puin vallen, dan zijn de belegerden ongedekt en vinden nergens beschutting. Als we ze dan de volle laag geven, kunnen zij het onmogelijk uithouden. Ja, ja, dat is goed. De kanteelen moeten we wegkogelen, zei de vaandrigt, en dan wil ik wel eens zien of ze het volhouden. Afgesproken zei Caro. Hier he, jongens, aan deze kant hebben we de sneeuw maar voor het grijpen. Zeg, weet je wat we in ons voordeel hebben? Wat dan? Wel, we kunnen zoveel stillballen maken als we willen, maar hun voorraad raakt eenmaal uitgeput en dan kunnen ze niets meer beginnen. Dat is waar. Haha, dat is waar, lachtte de Duitsers.  Op het volgende ogenblik openen ze een zo geweldig bombardement op de kanteelen dat deze het werkelijk kwaad de verantwoorden kregen. Hier en daar begonnen zij al spoedig af te brokkeln en in te storten tot grote vreugden van de vijanden die soms even ophielden om hun vingers in de mond te steken want die werden erg koud. En daar maakten ze tevens van de gelegenheid gebruik om een oorverdovend gejuig aan te heffen. Onder het sneeuwballen kunnen ze zich daar de tijd niet toe. Inderdaad kreeg de bezetting het kwaad de verantwoorden waar Jan toonen zich iemand van grote veldheerstalenten. Hij zag niet alleen het gevaar dat hem dreigde maar hij doos zag ook de bedoeling van zijn vijanden. Jorges, riepen zijn soldaten toe. Als we de kanteelen niet behouden zijn we verloren. Neemt de schoppen en werpt op elke bres een nieuwe muur op. Maar slaat de sneeuw stevig in okan zodat de kogels er geen vat op hebben. Wees het echt te voorzichtig want als je een bal tegen je gezicht krijgt dan ben je zuur. De soldaten lachen smakelijk om deze laatste uitdrukking maar ze begrepen de bedoeling van hun aanvoerder toch zeer goed en gingen dadelijk met ijver aan het werk. Een deel van hen werpt de bressen dicht en ze zorgde ervoor dat de sneeuw goed in elkaar geslagen werd zodat ze een harde koek vormde. Een ander deel maakte nieuwe sneeuwballen waarvoor zij het vocht als het ware om hun voeten moesten afbreken en de rest bekogelde de vijand. Als spoedig ver stomde daar het giaag want het was duidelijk dat de pogingen om de gekanteelde muren te vernietigen schipruk zouden leiden. Zodra was het de Duitsers niet gelukt een bress in de muur te schieten of op het volgende ogenblik waren wel tien handen gereed om het gat weer te stoppen. De vijanden waren verder van de overwinning dan ooit en ze werden er moedeloos onder. Hun ijver vervrouwde het bombardement werd minder hevig en eindelijk trokken ze af om opnieuw kruisraad te beleggen. Wat de Hollanders juachten ze zwijden met hun mutsen en riepen Hoezee! Leven de koningen! Hoezee! Ze waren echt wel blij dat ze nu ook een poosje rust kregen want de strijd was heven geweest en ze waren erg verboed.  Ik kan haar niet meer ze wil hem kroezen ik ook niet zegt hij haar kopboos en wat zij met vingers koud ze tintelen en kreeg haar strane in de ogen van de pijn die ze hem deden. Steek ze een poosje in je mond en blaas dan hard dan worden ze wel weer warm zei Jan Trom. Zeg jongens wat hebben we ons goed gehouden he als we oppassen kregen ze ons voort nooit kijk ze het eens druk hebben ze houden zeker weer krijgsraad. 