Zes Novellen | Marcellus Emants | Single Author Collections | Soundbook | Dutch | 2/10
Zes novellum van Marcellus Emans. Deze Librivox-opname is vrij van auteursrechten, opname door Marcel Koenders. De liefde is geen devendoos kleinoot, dat de eigenaar in zijn hart veilig bewarend kan om het er nu en dan uit voor de dag te halen. Wanneer hij lust gevoelt, zich in de aanblik ervan te verlustigen. Evenals, voor al wat leeft, is voor haar geen stilstand mogelijk. Zodra zij niet meer hoger streeft, zinkt zij aanstondst terug en bereikt, dikwerf niet eenmaal de spits waarop zij zich een ogenblik zou kunnen staan dehouden. George was een verstandig man, wiens koele redenering, aanstond seegevierde, wanneer het de hartstocht aan nieuwe prikkels ontbak. Geen aandrif zijn er natuur, was machtig genoeg om zich als die onweerstaanbare ernst aan hem op te dringen, die geen afgronden ziet, geen woestijnen vreescht, maar recht op het doel aanstuurt en bereikt of vergaapt. Hij was tevreden over zijn bedachtzaamheid, die hem elk bindend woord bij tijds had doen terughouden en hem niet noodzaakten, een overelde belofte te verbreken. Hij begon te overwegen hoe zijn menselijke plicht hem voorschreef danst te handelen. Die plicht was echter niet consequent in zijn voorschriften. Zolang George in Hannah slechts een vrouw had gezien, die enige bekoorlijkheden bezat, had zijn plicht gevoel hem volstrekt niet verboden, die nauwontloken bloesums af te plukken. Nu zij echter zijn beschermelingen was geworden, herbiedigde hij het wezen dat hem dankbaarheid was verschuldigd. Was zij bij hem, dan dwebte hij met het offer van geheel leven dat hij aan haar voeten wilde leggen. Was hij alleen, dan zag hij in dat zijn moeder en de maatschappij veel grotere aanspraken op zijn toewijding konden doen gelden. Zodra zijn geestrift opbruisten, werd haar ongemarneerdheid aangeboren gratie. Haar onbeschaafdheid, naiviteit, haar domheid, heerlijke eenvoud, zonk het schuim weer een een, dan was het hem. Niet alleen duidelijk dat hij hogere eisen stillend kon, maar zag hij, het even zonder klaar in hoe weinig waarborgen voorbij de geluk een verbindenis met Hannah aanbieden kon. De slotzon van al die wijverlingen was een besluit dat verstand en gevoel tegelijk moest bevredigen en dat gelijk alle halfheden geen van beiden voldeed. Hij nam zich voor te vertrekken en af te wachten of na een afwezigheid van drie maanden zijn genegenheid voor Hannah nog groot genoeg zou zijn om hem naar een blijvende verbindenis te doen verlangen. Van al dat strijden wist Hannah niets.  Haar schreef het ontwakend gevoel met machtige hand de wet voor. En terwijl zij blindelingsgehoorzaamde wende zij niet eenmaal een poging aan die meester te vragen wie hij was en wat hij wilde. Zij zorgde voor den man die zijn beschermende hand over haar uitgestrekt hield en dat zorgen was haar een wilde. Zoals haar leven er nog genen had gekend. Spoedig wist zij te ontdekken wat hem smaakte of aangenaam was. En met een listigheid die zelfs de slimme tante niet door zich slaagde zij er bijna altijd in hem de geliefkoos de gerechten te brengen en zijn grieven uit een weg te ruimen. Voor zover dat in Legendo mogelijk was. Zo was haar leven van arm en ledig, rijk en vol geworden. De behoefte om te zorgen die vrouwen welust welke na den dood haar moeder geen doel meer had gevonden, herleefde met nieuwe kracht. Zij begreep het nauwelijks meer dat er zeven jaren sinds die dag voorbij waren gesneld. Want in haar ontwikkeling sloot zich het heden onmiddellijk bij dat ogenblik aan. Dat er iets bijzonders tussen Hannah en de jonge reiziger bestond, was aan de scherpe blik der tante niet ontsnapt. Van welke aard, echter, hun verhouding was, begreep zij niet er stond. Even min, was het haar in de beginnend duidelijk op welke wijze zij er partij van zou kunnen trekken. Tot mocht toe hadden haar aanslagen die tegen de onnozelheid de reiziger zware gericht. Schipbroek geleden op Hannah's hartstarigheid. Toen dus, George, over zijn tijd bleef het geen alleen om de wille van haar niet gebeurend kon, schemerde haar onmiddellijk een langduriger en zeker de rente voor die zij van deze neiging zou kunnen trekken. Om gewissheid te krijgen bespielen zij het tweetal met de grootste zorgvuldigheid. Het raampje in de deur van de restaurant beweest daarbij uitstekende diensten. Veel zag of hoorde zij eventueel niet, want door George erbiediging van zijn beschermelingen en Hannah's naieve ingetogenheid beheelt hun omgang een karakter van broederlijke genegenheid en zusterlijke vertrouwelijkheid. Dat aan de oude tante soms teveel naar haar zin te vermoeden overliet. Dan ging zij in zichzelf brommend naar het buffet terug en weerheelt tot grote verbazing de gasten in het café het gewone aantal geld worden waarmee de Hannah voor de dag geroepen werd als de bediening wat drukdreigde te worden.  Toch slaagde zij erin uit hun blik een handdruk en een tederwoord genoegzame zekerheid te krijgen om haar plan te kunnen maken. Het kwam er nu op aan haar broeder over te halen. Dit was gemakkelijker gewild dan gedaan of schoon, dans, geheel onder de invloed van zijn zuster geraakt, toen Hannah's vader haar in de grond van zijn hart een grenzenloze verachting toe. Evenals zij wilde hij van Hannah voordeel trekken, maar hij was toch vader genoeg om de dwang te verafschuwen waardoor zij niet ophield hem aan te sporen. Hij liep in haar gareel, maar elke zweepslag prikkelde hem slechts tot verzet. En het deed hem goed wanneer hij haar zijn wal ging kontoonen. Van zijn standpunt was het een ondankbaarheid van zijn dochter dat zij hem niet vrijwillig de schoonheid vergold waarmede hij haar bedeeld en de zorgen die zij als kind genoten had. Zij had zijn brood en bracht hem geen stuiver op waarvoor hij drank ontkopen. Toen zijn zuster met haar nieuw plan voor de dag kwam, droeg het zijn voorkomen goedkeuring weg. Zij had van een nuchter ogenblik gebruik gemaakt, op zijn gevoel gewerkt en denkbeeld van een rijke voornamen schoonzone lachte hem toe. Het ongeluk wilde echter dat hij elke avond wanneer hij enigszins opgewonden naar huis terugkeerde de nieuwe combinatie gladvergeten was. Dan schold hij op Hannah en schreeuwde dat zij zich gebruiken liet, maar het geld achterhield. Tante had soms de grootste moeite om hem te beletten de beide gelieven te gaan verrassen die, zoals zij zich plastisch uitdrukten, de gouden eieren wel vanzelf zouden leggen indien hij er hun den tijd maar toe liet. Op zekere avond bleken, haren scherp zinnigste reddeneringen en krachtigste argumenten vruchteloos te zijn. De waard van het huisje waarin haar broeder elke avond het gezelschap ontmoeten dat hem trouw in zijn uitspattingen bij stond had geweigerd te schenken voordat hij zijn aanzienlijke rekening althans voor de helft zou hebben aangezuiverd. Woedend over deze behandeling die hij ene belediging noemde was hij tamelijk onzeker reeds op de benen naar huis terugkeerd. Nauwelijks had hij de drempel van het hotel overschreden of hij vroeg naar Hannah zijn zuster troonde hem haar zitkamer binnen en trachtte hem daar tot kant te brengen. 