Psychosociale nazorg na Corona: Brabanders aan het woord
Ik ben Siem, ik ben 73 jaar en begin maart naar acht maart ben ik ziek geworden. Toen na een week heeft de huis al stoop besloten om op te laten nemen in het ziekenhuis. En daar is toen na een paar dagen de corona uitgekomen. Het is voor m'n familie en zo is het heel heftig geweest allemaal. Ik kon niet op bezoek komen, niets. Ik klacht er met te liggen en ze hebben m'n kunstmatig in slaap gebracht en daar heb ik een paar dagen in liggen. De specialisten hebben toen gezegd dat ze drie keer op punt gestaan hebben van dat ze niet wisten of ik de morgen wel zo haalde, of ik de avond wel zo haalde. En ze zijn heel heftig periode geweest. Ik ben Theo Kunders, werk samen als onderzoeker bij GGD Hart voor Brabant. We hebben een onderzoek uitgevoerd naar corona-patiënten die verschillende dingen hebben meegemaakt. Naar eerst van opname of thuiskantijnen of iemand hebben verloren als gevolg van corona. En heb ik gekeken naar welke behoefte ze hebben in termen van nagerwacht. De reden waarom wij dit onderzoek gestart zijn is dat wij het belangrijk vinden dat vragen die leven bij professionals of bij burgers. Rond om de publieke gezondheid, dat die op een goede manier worden opgepakt. Bij de GGD kwam het regelmatig voor dat ze in hun bron- en contactonderzoek merkte dat mensen nog met vragen zaten. Mensen die zelf corona gehad hadden of iemand verloren hadden aan corona. En eigenlijk niet goed wisten waar ze met die vragen terechtkonden. Bij de mensen die in thuiskantijnen zijn geweest, was er vooral op dat ze in verwarring waren door verschillende berichten. Of wat ze nou wel en niet mochten doen tijdens die quarantijnen. In het begin was er natuurlijk ook minder informatie over tijdens die eerst gevolg. Dus dat speelde wel een rol. Mensen hebben dan in die tijd ook wel steun gemist, soms van hulpverleding van huisarts of andere kanalen. Omdat ze getoelden hadden dat ze aan hun lot overgelaten waren. Dus eigenlijk nergens terecht konden, niet na de praktijk konden, omdat dat werd afgehouden voor mensen die opgenommen waren. Op IC's was vooral van belang dat ze eigenlijk ook in onzekerheid verkeerd hadden. Dat had een grote impact. Of hun familie leed, hun ouder of partner het wel zou overleven. Dus die onzekerheid speelde natuurlijk een belangrijke rol.  En ik gaf veel angst. En bij de groep Namestranden kun je zeggen dat mensen vooral behoefte hadden aan contact. En informatie over hoe het ging met hun familie lid. Die een eindstige kritiek toestand vergeerde. Ik heb niks meegemaakt, maar er zijn mensen bij. Je hebt een gigantische tegenslag gekregen, doordat ze bewust meegemaakt hebben. En daardoor psychisch hoop nodig hebben, omdat ze het niet verwerkt kunnen krijgen. En dat heb ik al vaker gezegd van, ik heb er niks van bewust van meegekregen. Dus waarschijnlijk heb ik daar door, er ook geen last van, maar dat weet ik dus niet zeker. En dat wilde ik graag ervaren in gesprekken met hoe dat met andere mensen was. Of hoe dat niet ervaren hebben. Dus ja, als je dan die verhalen hoort, en dan ook van relatief jonge mensen, dan denk je, die mensen, die hebben het veel erger dan ik heb. En het bleek dat best wel een aantal mensen die we gesproken hebben eigenlijk nog met vragen rondliepen. Niet eigenlijk de nazorg hadden kunnen krijgen waar ze wel behoefte aan hadden. En het bleek ook dat daar op dit moment eigenlijk niet een heel goed aanbod voor bescheekbaar was. En toen hebben we dus besloten samen met de partners in dit onderzoek, om voor een deel van de mensen die aanhallen gegeven dat ook te willen lotgenoten groepen op te starten. Dus dat is gebeurd samen met slachtofferhulp. Nou, wat voor ons heel belangrijk was als bevinding van het onderzoek, was dat er op het sociale domein zoals wij dat noemen, dat men heel erg zoekend was wat ze aan nazorg moesten gaan organiseren. Alle organisaties wilden eigenlijk heel graag iets doen. En we merkten aan de andere kant dat het medische domein, dus de ziekenhuizen, de fysiotherapeuten, de huisartsen, ook op hun vlak een aantal dingen wel en een aantal dingen ook niet deden. Ik had dagelijks fysiotherapie. Ik had ergotherapie. Ik had logopadie en ik mocht 14 dagen eerder dan geplande onslagdaten mocht ik naar huis. De communicatie was perfect, want mijn vrouw kon ze vaak bellen als ze wilden. Ze hadden twee, drie, vier keer dagelijks contact met het ziekenhuis. Ze zijn er heel open ding geweest, maar ook heel eerlijk. Wat heel mooi zou zijn, is dat we de kloof tussen het medische domein en het sociale domein gaan dichten. 