Onder Moeders Vleugels | Louisa May Alcott | Family | Talkingbook | Dutch | 11/24
Hoogstuk 10 van Onder Moeders Vleugels. Dit is een opname voor LibriVox. Alle opnames van LibriVox zijn vrij van natuur's rechten. Voor meer informatie of als u vrijwilliger wilt worden, ga naar LibriVox.org. Onder Moeders Vleugels door Louisa M. Alcat. Hoogstuk 10. De PC en pp. Toen de lente aanbak kwamen er verschillende nieuwe vermakelijkheden aan de orde en de lengende dagen bracht er lange naamiddagen voor werk en spel van allerlei aard. De tuin moest in orde gebracht worden en ieder der meisjes had een klein lapje om mee te doen wat ze zelf wilde. Hannah zei altijd, ik zou je dadelijk kunnen vertellen van wie de tuintjes waren, al zag ik ze ook in China. En ze had gelijk, want de smaak der meisjes verschilde evenveel als hun karakters. Meten hadden roze en heliotrope, een meerte en een oranje boompje in. Dat van Jo was nooit tweemaal hetzelfde, want ze probeerde toch eens weer iets anders. Dit jaar was het een kwekerij van zonnebloemen. Van die vrolijke, hoogopstrevende planten had ze het zater tot voedsel bestemd voor Tante Kloek en haar familie Kuikertjes. Bets had ouderwetse bloemen in haar tuin. Heerlijke balsminen en reseda, riddersporen, anjadlieren, viooltjes, acolijen, muur voor haar vogel en kattenkruid voor de pushes. Emen hield een prijeltje in haar tuintje, wel klein en vol oorwormen, maar aarde voor het oog. Helemaal overdekt met kammervoelie en morgenschoon, die hun veelkleurige hoontjes en klokjes in zielijke kirlandes lieten afhangen. Voorts grote, witte lelies, fijne vares en zoveel schitterende, decoratieve planten als wel de goedheid wilde hebben daar te bloeien. Tuinarpijt, wandelingen, roei toch eens op de rivier en het verzamelen van wilde bloemen namen de mooie dagen in. En voor de regenachtigen hadden ze vermaakkelijkheden pinnenshuis. Sommige oud, sommige nieuw, alle meer of minder oorsponkelijk. Eén van deze was de PC, want daar geheimen genootschappen in zwang waren, vonden de meisjes het nodig er ook in te hebben. En daar ze alle vier met tikens dweepten, noemden ze zich de Pickwick Club. Een jaar lang hadden ze dit vrij geregeld volgehouden en waren ze elke zaterdagavond te samengekomen op de zolder, welke vergaderingen met de volgende plechtigheden gepaard gingen. Dries stoelen werden op een rij achter een tafel gezet.  Op die tafel stond een lamp en lagen vier witte kaartjes, de clubinsignjes met een grote PC erop, in vier verschillende kleuren en het weekblad dat de Pickwick Portafilie werd genoemd en waarin ieder haar bijdrage moest leveren. Jo, nooit gelukkiger dan wanneer ze pen- en inkthanteerde, was redacteur. Om zeven uur trokken de vier leden naar de vergaderszaal, bonden zich de insignjes om het hoofd en namen met grote deftigheid plaats. Meten, als de oudste, stelde Samuel Pickwick voor. Jo, als de meest literarische ontwikkelde, Augustus Stockwell. Bets, omdat zijn bloos een tonnetje was, Tracy Tubman. En Amy, die al het probeerde te doen wat ze toch niet kon, met Daniel Winkle. Pickwick, de president, was het plat voor, dat gevuld was met oorspronkelijke verhalen. Dichtstukjes, plaatselijk nieuws, grappige advertenties en wenken, waarmee ze ook kander op een aardige manier opmerkzaam maakte op hun gebreken en tekortkomingen. Bij één deze gelegenheden zette de heer Pickwick zijn bril op zonder glazen, tickt op de tafel, kuchte en begon te lezen. Na eerste jaar Stockwell ernstig te hebben aangestaart, die achterover in zijn stoel gevallen was van het lachen en zo tot de orde moest geroepen worden. De Pickwick wordt te vijgen, 20 mei, 18 en nog wat. Rubriek Der Gedichte, op een verjaardag. Welkom lieve vrienden, welkom op deze heugelijke dag. Nu de Pickwick Club haar jaarfeest aan de Kimverijzen zag. Alle zijn we tegenwoordig, alle zijn gezond en blij. Voelen ons volmaakt gelukkig van verdriet en zorgenvrij. Onze ijverige Pickwick brengen wij de eerste goed. Hem die het welgevulde weekblad voorleest met zo'n warmt en gloed. Schoon hij zware kougevat heeft, schoor van Keelys hees van stem, wil hij toch het werk niet staken. Maar wie vrees dat ook van hem? Zes voetlange Stockwell zit daar met de gratie van een beer en zijn schalkse bruine trooni blikt lieftallig op ons neer. Dicht vuur doet zijn oogestralen, moedig voorwaarts is zijn leus. Eerzucht zetelt op zijn voorhoofd en een inkt vlek op zijn neus. Daarna volgt ons vriendje Tubman, zo teerhartig, lief en goed, die om onze aardigheden altijd vreselijk lachen moet. Tot besluit de kleine winkel, nadig ventje, keurig net, die al hadheid handen wassen, keurig is op zijn toilet. Het jaar vloog om, we bleven alle, onder pret en lach tezaam, langs het letterkundig voetblad strompelen naar de berg der Vaam.  Mogen ons blad steeds floriseren, onze club, dat is mijn B, menig jaarfeest, vrolijk vieren, lang nog leven, de PC. Het gemaskerde huwelijk, een verhaal uit Venetie. De ene gondel naar de andere naderde, de marmere trappen en zette haar lieve last af om de statige, schitterend verlichte zalen van de graafde Adlon met haar gezelschap te vermeerderen. Ridders en edelvrouwen, elven en pages, monneken en bloemenmeisjes, allen mengen zich vrolijk in het dans. Liefelijke stemmen en welluidende melodieën vervulden de lucht en zo had de masquerade plaats onder vrolijke muziek. Heeft u hoogheid vanavond ook Lady Vile'en gezien? Voeg een riddelijk troubadour aan de elven koningin die aan zijn arm de zaal doorwandelde. Ja, is zij niet allerliefst, hoewel zij zo tuurig kijkt? Haar Japon is ook zo goed gekozen, want binnen een week trouwt ze met Geraf Antonio, die zei van gantzer harte haat. Bij mijn ziel, ik benijd hem, daar komt hij aan, gekleed als een bruidigom. Het zwarte masker niet medegerekend. Als hij dat er heeft afgedaan, kunnen we zien hoe hij de schoonemaagd aanziet, wie er hart hij niet kan winnen. Schoon haar strenger vader hem haar hand beloofde, antwoordde de troubadour. Men vertelt dat ze de jongen in onze kunstenaar beminnt, die haar volgt als haar schaduw, en door haar vader veracht wordt, zei de dame, terwijl ze zich weer bij de dansers voegde. Het feest had zijn toppunt bereikt toen een priester binnen trat, en het jonge paar wenkte hem te volgen naar hem met perper fluueel behangenis, waar hij hem verzocht neder te knielen. Diepe stilte heerst onmiddellijk in de vrolijke vergadering, en geen ander geluid verbrakte stilte dan het ruise der fontijnen of het gesuizel in de oranje bosjes die in het maan ligt sliepen. Toen graafde Adalon al dus sprak. Mijne heren en dames vergeef de list, die ik gebruikte om hem hierbij heen te vergaderen en getuigen te zijn van het huurlijk mijner dochter. Vader wil met de dienst een aanvang maken. Alle ogen wenden zich naar het bruidspaar, en een zacht gemurmel van verbazing liep door de menigte, nog de bruid, nog de bruidigom, ontdeden zich van het masker. Nieuwsgierigheid en verwondering vervulden allerhard, maar eerbied hield aller tong in bedwang totdat de heilige band gelegd was. Toen verzamelde de toeschouwers zich onder graaf en verzocht een verklaring.  Gaarne zou ik die geven, zo ik maar kon, maar ik weet alleen dat het een griel was van mijn bedees te violen, en ik gaf toe. Nu, mijn kinderen, laat het spel nu geëindigd zijn. Doet de maskers af en ontvangt mijn zegen. Maar geen van beide pogte knie, want de jonge bruidigom antwoordde op een toon die alle toehorders deed verbleken, en toen hij het masker liet vallen, werd het edel gelaad zichtbaar van Ferdinand Deveru, de kunstenaar Mina, terwijl de schone viola schitterend van vreugde aan aanminnigheid het hoofd liet rusten tegen de borst, waar nu de ster van een engelsen graaf fonkelde. My lord, je hebt mij hoog harte gezegd, dat ik om de hand uur dochter mocht vragen als ik mijn beroemen kon op een even gevierde naam en een even groot inkomen als graaf Antonio. Ik kan meer doen dan dat, want zelfs uw eerzuchtgeziel kan voldaan zijn, nu de graaf, de Deveru en de Veren, zijn oude naam en weergaloze rijkdom in ruil aanbiedt voor de geliefde hand deze schone dame, nu mijn vrouw. De graaf zond als versteend en zich naar de verbaasde menig tekerend voeg de verlinant er met een vrolijk triumpheerende glimlach bij. U, mijn redelijke vrienden, kan ik slechts toewensen dat uw begeerte even schitterend vervuld mogen worden als de mijne en dat hij allen een even schone bruid mocht winnen als ik door dit gemaskerd huwelijk. S. Pickwick. Waarom is de PC gelijk aan naturen van Babel? Zij is vol onoordelijke leden. Geschiedenis van een meloen. Op zekere dag saai de hoven hier een zaadje in zijn tuin en na een poosje ontkiemde het en werd een flinke plant en door verschijde meloenen. Op zekere dag in oktober, toen ze rijp waren, plukte hij er een af en bracht die naar de markt. Een kruidenier kocht hem en legde hem in zijn winkel. Diezelfde morgen ging een klein meisje met een bruine hoed, een blauwe jurk en een stompeneus naar de winkel en kocht hem voor haar moeder. Ze bracht hem naar huis, sneed hem open, kookte hem in een grote pot en diende een gedeelte ervan op met suiker voor het middagmaal. Bij het overschieten deed ze een pintje melk, twee eieren, vier lepels suiker, wat noopmuskaat en een paar beschuiten. Deed het in een type schootel en pakte het totdat het lekker bruin was.  En de volgende dag werd het opgegeten door een familie Marge Geheten. Tee de man. Aan de heer Pickwick. Meneer, ik heb u iets te schrijven over een overtreding. De zonder die ik bedoel is een man winkel genaamd die heel lastig is in de vergadering omdat hij lacht en soms geen stukken wil schrijven in dit bewonderde blad. En ik hoop dat u hem zijn zonder wilt vergeven en hem toe wilt staan een Franse fabel in te zenden omdat hij niet uit zijn hoofd kan schrijven en omdat hij zoveel lessen moet leren en daar geen hoofd voor heeft. In het vervolg zal ik proberen de tijd bij de horens te vatten en een stukje klaar te maken hoe kom Lafau zal zijn. Ik bedoel helemaal in orde. Ik eindig in haast, want het is bijna schooltijd. Uw diner en winkel. Het boven staan deze mannelijke en flinke erkenning van vroeger slecht gedrag. Als onze jonge vriend zich eens op de interpunctie wilde toeleggen zou dat niet kwaad zijn. Een dorvig ongeluk. Laatst leden vrijdag werden we opgeschikt door een hevige slag in onze benedinste verdieping gevolgd door een angstig geschreeuw. We vlogen gezamenlijk naar de kelder en ontdekten onze geachte president lang uit op de grond. Daar hij gestruikeld en gevallen was toen hij hout wilde krijgen voor huiselijk gebruik. Een waardtourneel van verwoesting ontrolde zich voor onze ontstelde blikken want de heer Pickwick was met hoofd en schouders in een toppe water terechtgekomen. Had een vaartje groene zeep over zijn kostbaar lichaam gekregen en zijn klederen erg gehavent. Toen hij uit zijn gevaarlijke positie verlosst was ontdekten men dat hem geen leed wedervaren was en halve enige lichte kneuzingen. We kunnen er tot onze vreugd te bijvoegen dat hij vrijwel is. Redactie Doodsbericht Het is onze treurige plicht, u het plotseling en ga je hem zinnig verdwijnen mede te delen van onze geliefde vriendin met vrouw Witvoet. Deze bemindenswaardige en bemindepoes was de lieveling van een groot kring warme en bewonderende vrienden. Haar schoonheid trok aller ogen tot zich. Haar bevalligheden en deugde verzekerde haar een plaats in ieders hart en haar verlies wordt door het gehele gezelschap diep gevoeld. Ze is het laatst gezien bij het hek waar ze de kar van de slagersjongen met haar opmerksamheid vereerden en wij vrezen dat de ene van de herlendeling verlockt door haar bekoorlijkheden haar heeft gestolen.  Weken zijn voorbij gegaan maar geen spoor van haar is ontdekt. We geven alle hoop op binden een zwart lintje om haar mantje zetten haar schoot op haar zijde en haar als ene die ons voor altijd ontvallen is. Een medegevoelend vriend zent ons het volgende dicht kleinoot. Klaaglied op witvoet. Onze kleine witvoet is helaas niet meer. Ze is plotseling verdwenen en acht we treuren zeer. Het grafje van haar kleintje onder Ginze Eik gaan wij trouw bezoeken maar waar rust haar lijkt. Ledig staat dat mantje. Roerloos ligt haar bal. We weten dat ik nooit meer zal horen zacht mij ouwen vriendelijk gespin al of ze wou zeggen Toe laat maar in. Ach, een ander katje loert op rat en muis maar dat zal nooit worden speelpop in hier in huis. Want helaas haar kopje is niet mooi of lief en zij mist de gratie van mijn hartelief en waar vroeger witvoet oh zo rap en vlug vreemde honden wegjoeg rug achter veilige tradis nel naar het vreemd gespuis nee, zij zal nooit worden tiaraat van ons huis Ze is wel goed en nuchtig en het is waar haar plicht wordt heel trouw en ijverig, steeds door haar verricht maar zij streelt niet te ogen dus zo inegeteer als wij u beminden minnen wij nooit weer. A.S. Advertensies M'r je vrouw Ophelia Pennenlichster de beroemdste geletterde redenaarster zal haar uitstekend werkje over de vrouw en haar oppositie in de Pickwick club voorlezen aanstaande zaterdag na afloop de gewone werkzaamheden Er zal een wekelijks bijeenkomst gehouden worden in de keukenzaal om jonge dames te leren koken Hannah Brown zal presideren alle leden worden verzocht trouw op te komen naar wij vernemen zal de stoffervereniging aanstaande woensdag bovenste verdieping daar sociëtijd alle leden moeten in uniform precies de 9 uur met de stofferopschoudig verschijnen M'r je vrouw Betsy Poppen zal de volgende week haar nieuwe magazijn van Poppenmode artikelen openen De laatste Parijse modus zijn gearriveerd en alle bestellingen zullen met de grootste zorg worden aangekomen Een nieuw stuk zal binnen weinig weken opgevoerd worden in het Schuurtheater dat alles beloofde over treffen als een afspraak de Griekse slavin of Constantijn de Vreker is de titel van dit Roeren drama Wenken in die een SP niet zoveel zeep voor zijn handen gebruikten zou hij smorgens niet altijd te laat aan het om bij te komen A.S.  wordt verzocht niet op straat te fluiten T.T. vergeet alsjeblieft Amy's servet niet N.W. 