Naar het Middelpunt der Aarde | Jules Verne | Action & Adventure Fiction | Audio Book | Dutch | 4/5
Ik stak de lot die bij de aanraking knetterde, geschwint in de vlam en liep bij snel naar de oever. Kom aan boord, zei mijn oom. Stik van wal. Ik verwijde de handzond van de oever. Het vlot tref omtrend, 20 vadem ver. Het was een benauwd ogenblik. De professor staarde op de wijzer van de tijdmeter. Nog vijf minuten, zei hij. Nog vier. Nog drie. Mijn poos klopte gejaagd. Nog twee. Eene. Stort in, bergen van granit. Wat gebeurde er toen? Ik geloof dat ik het geraas van de ontploffing niet hoorde, maar de gedaante der Rotsen veranderde plotseling voor mijn oog. Ze gingen als een gordijn open. Ik bemerkte een onpijlbare afgrond die zich in de oever opende. De zee, door schrikbevangen, was terecht één ontzettend grote golf op wie rug het vlot zich loodrecht verhief. We werden alle drie om ver geworden. In minder dan een seconde maakte het lichtplaats voor de zwart te duisternis. Vervolgens voelde ik het steunpunt ontsinken, niet aan mijn voeten, maar aan het vlot. Ik geloofde dat het rechtstandig zonk, maar dat was zo niet. Al had ik tot mijn oom willen spreken, dan zou toch het geluid van het water en bilet hebben mij te verstaan. In weerwill van de duisternis, het geraas, de verbazing, de ontsteltenis, begreep ik wat er gebeurd was. Aangene zijde van de Rots die wij hadden laten springen, met een afgrond. De uitbasting had een soort van aardbeving teweeggebracht in deze door schuren door sneede grond. De afgrond had zich geopend en de zee in een stortvoet veranderd, sleepte ons erin mee. Ik gevoelde dat ik verloren was. Eén, twee uren weet ik het, ging er zo voorbij. We drongen ons tegen ook aan eraan. We hielden elkaar's handen vast vlotgeslagen te worden. Alle hevens te schokken hadden plaats wanneer het tegen de buurt zit. Toch waren die schokken zeldzaam, waaruit ik opmaakte, dat de galerij werkelijk breder werd. Er was geen twijfel aan, het was de weg van zaknoesen. Maar, in plaats van hem alleen te begaan, hadden wij door onze onvoorzichtigheid een gehele zee meegesleept. Mijn begrijpt licht dat die gedachten zich in een onbepaalde en duisteren vorm aan mijn geest voordeden. Ik had ze met moeite verbinden, gedurende deze duizeling wekkende tocht die op een val gelijk.  Naar de wind te oordelen, die mijn aangesicht zweepte, moest hij de snelste treinen in vaart overtreffen. In deze omstandigheden een toort aan te steken was dus onmogelijk en onze laatste elektrieke toestel was, op het ogenblik van de ontploffing, gebroken. Het verbaasde mij dus zeer toen ik eens klaps in licht bij mij zag schitteren. En later van Hans was er door beschenen. Het was de behendige jaren gelukt de lantaren aan te steken en hoewel haar vlam trilde alsof ze uit wilde gaan, wierp ze toch enige schijnsel in de verschrikkelijke duisternis. De galerij was breed, mijn vermoeden werd dus bevestigd. Ons onvoldoend licht veroorloofden ons niet de beide wanden tegelijk te zien. De helling van het water dat ons meevoerde, overtrof die de onoverkomelijkste geluiden, zijn oppervlakte scheen te bestaan uit een bundel peilen die met verbazende kracht waren afgeschoten. Ik had de indruk die ik onderfond door geen juiste vergelijking weergeven. Het vlot, soms in een drijkook rijkende schoot al ronddrijjende verder. Wanneer het de wanden de galerij naderde, wiet ik het lichter lantaren erop vallen en er kon over zijn snelheid oordelen daar ik de uitspringende rotspunten in verlengde lijnen zag veranderen en de luchten waren in een net van beweeglijke lijnen. Ik schatte onze vaart op 30 uur gaans per uur. Mijn oma en ik leunenden tegen de stomp van de mast, die op het ogenblik van de ram weggeslagen was, zagen elkaar met verwilderde ogen aan. We keerden de rug naar de luchtstroom om niet gesmoord te worden door de snelheid ener beweging die geen menselijke macht kon betugelen. Intussen verliepende uren. De toestand veranderde niet, maar een voorval maakte hem nog ingewikkelder. Toen ik tracht er een weinig orde in de lading te brengen, zag ik dat het grootste gedeelte daar aan boord gebrachte voorwerpen verdweden was op het ogenblik der ontploffing toen de zelons met zoveel geweld aangreep. Ik wilde nauwkurig weten hoe het met onze hulpmiddelen stond en met de lantaren in de hand begon ik mijn naasporingen. Van onze werktuigen was er niets over dat het kom pas en de tijd metig. De ladders en touwen waren weg op een eindje kabel na dat om de stomp van de mast zat. Geen houweel, geen breekhuizig, geen hamer was er meer en, onherstelbaar oogelijk, we hadden voor geen dag levensmiddelen meer.  Ik begon de tussenruimte van het vlot, de kleinste hoekjes door de balken en de samengevoegde planken gevormd te doorzoeken. Niets, al onze voorraad bestond slechts uit een stuk gedroogd en wat beschardt. Wat stond ik verzuft te kijken? Ik wilde het maar niet begrijpen. En toch, over welk gevaar bekommende ik mij, al waren er mondvoorraad genoeg geweest voor maanden, voor jaren, hoe zouden wij nog uit de afgronden komen waarin die onbeerstaanbare stortvloed ons meesleepten? Waarom zouden wij de machtelingen van de hongervrezen als de doodsigreeds onder zoveel andere gedaamten vertoonden? Waarom zouden wij de doodsigreeds hebben om van gebrek om te komen? En echter vergat ik, door een onverklaarbare grill de verbeelding het onmiddellijke gevaar voor de bedreigingen tegen toekomst die mij in al haar verschrikkelijkheid voor de geest zweefden. Bovendien zouden wij misschien aan de woede van de stortvloed kunnen ontkomen en op de oppervlakten van de aardbal terugkeren. Hoe? Dat wist ik niet. Ik had altijd een kans terwijl de hongendood ons ook niet de geringste hoop overliet. Ik dacht erover om alles aan mijn oom te zeggen, hem aan te tonen hoe bitter slecht wij voorzien waren en nauwkeurig de tijd te berekenen die wij nog te leven hadden. Maar ik had de moed om te zwijgen. Ik wilde hem niet van zijn koelbloedigheid beroven. Op dit ogenblik vervrouwde het licht de lantaren al langs en ging uit. De pit was geheel opgebrand. Er viel niet meer aan te denken om die onderdringbare duisternis te verdrijven. Er bleef nog een toorts over maar we zouden haar niet branden te kunnen houden. Nu stoot ik als een kind mijn ogen om die verschrikkelijke duisternis niet te zien. Na een vrij lang tijd voorlop verdubbelde de snelheid onze vaart. Ik bespeurde het aan de terugkaatsing der lucht op mijn geluid. Het water liep verbazend snel af. Ik geloof waardelijk dat wij niet meer dreven, maar vienen. Het is een gevoel alsof ik loodrecht neer viel. De hand van mijn oom en die van Hans om mijn arm gekneld hielden mij met kracht tegen. Na een onberekenbaar tijdsverloop voelde ik eensklaaps iets van een schok. Het vlot dat niet tegen een hard lichaam gestoten, maar was plotseling in zijn vol gestuid. Een waterhous, een onmetelijke vloeibare zui viel op zijn oppervlakte neer. Ik stikte, ik verdronk. Die onverwachte overstroming duurde echter niet lang.  Binnen weinige seconden ademde ik weer met volle teugen de vrije lucht. Mijn oom en Hans hielden mij zo stevig vast dat mijn arm bijna verbrijzeld werd en het vlot doeg ons nog alle drie. Het einde van hoofdstuk 41. Hoogstuk 42 van naar het middelpunt der aarde. Deze LibriVox opname is vrij van uteursrechten. Opname door Bart de Leeuw. Na het middelpunt der aarde door hoeverne, hoofdstuk 42 de nauwe put, geen voedsel meer, leven verbranden, de laatste maaltijd een gloeiende dampkring. Het moet naar mijn gissing omstreeks tien uur geweest zijn. Het eerste mijn erzintuigen dat na die laatste stoot mij weer ten dienste stond was het gehoor. Ik hoorde bijna ter stond, want het was inderdaad een zaak van het gehoor dat er stilte in de gallerij ontstond en op het gloei voorde mijn oor vervulde. Eindelijk drongen deze woorden van mijn oom als een gemompel tot mij door. Wij stijgen. Wat zegt jij daar, riep ik. Ja, we stijgen, we stijgen. Ik stak de arm uit, ik raakte de muur aan. Mijn hand begon te bloeden. We stegen weer met een verbazende snelheid. De toort, de toort, riep de professor. Het gelukte hans, echter niet zonder veel moeite om haar te ontsteken en hoewel de vlam van boven naar beneden woeit en gevolgen van de stijgende beweging verspreiden zij genoeg helderheid om het gehele toneel te verdichten. Het is zoals ik dacht, zei mij nou, we zijn in een nauwe put die geen drievader middelijn heeft. Nu het water op de bodem van de afgrond is gekomen, herneemt het zijn waterpassestand en vroegt ons mee omhoog. Dat weet ik niet, maar we moeten ons op alles voorbereid houden. We stijgen met een snelheid die ik op twee vaden per seconde bereken. Dat is 120 vaden per minuut of meer dan 32 uur gaans per uur. Op die wijze voorderen we goed. Ja, als niet zo'n stuit als deze put in uitgang heeft maar als hij verstopt is als de lucht langzamerhand samengepersd wordt onder de drukking de waterkolom als wij verpletterd worden Axel, antwoordde de professor heel bedaard. De toestad is bijna wanhopig, maar er zijn enige kansen van redding en die onderzoek ik. Kunnen we al ieder ogenblik omkomen, we kunnen even goed ieder ogenblik geret worden. Wees het dus op bedacht om van de geringste omstandigheden partij te trekken.  Maar wat moet ik doen? Eten, om uw krachten te herstellen. Op die woorden zag ik bij de open met een verwilderte blik aan. Wat ik tot nu toe had verzwegen moet ik eindelijk zeggen. Eten, herhaalde ik. Ja, zonder uitstel. De professor voegd er in het deens enige woorden bij. Hans schudde het hoofd. Hoe, riep ons om, is onze voorraad weg? Ja, dit is alles wat er nog over is een stuk droogvlees voor ons drieën. Mijn oom zag mij aan zonder mijn woorden te willen begrijpen. Wel nu, zei ik, denk je dat we nog geret kunnen worden? En volgde op mijn vraag geen antwoord. Een uur verliep. Ik begon een erg honger te krijgen. Mijn medgezellen leden ook. Niemand onze durfde deze hand van levensmiddelen aanraken. Intussen steegen we nog altijd snel. Soms belemmerde de lucht ons ademhading. Gelang de luchtrijzigers die te snel stijgen het soms ondervinden. Maar deze voelen een kouder die toeneemt hoogere luchtlagen komen. Wij ondergingen juist de tegenovergestelde. De warmte nam op een onrustbare dewijze toe en steeg zeker wel tot 40 graden. Wat betekende die verandering? Tot nu toe hadden de feiten de theorieën van Davy en Lidenbrock bevestigd. Tot nu toe hadden bijzondere omstandigheden van tegen het vuurbestansheinder Rotzen. Van elektriciteit, van magnetismus, de algemene natuur werd gewijzigd. De theorie van het inwendige vuur bleef bijzinsiens de enige waren de enige verklaarbaren. Zouden we nu op een plaats komen waar die verschijnselen zich in volle kracht open baarden en waar de hitte de Rotse volle smeltende maken. Ik vreesde het en zei tot de professor al verdrinken we niet al worden we niet verpletterd. Als sterven we niet van honger dan hebben we toch altijd door kans van leven te verbranden. Hij vergenoegde zich met de schouders op te halen en verveel weer in gepijns. Een uur van liep en met uitzondering van een geringen toeneming van hitte bracht geen voorveel enige verandering in onze toestans. Eindelijk verbrak mijn oom het stilswijgen. Wel aan, zei hij, we moeten een besluit demen. Een besluit nemen, antwoorde ik. Ja, we moeten onze krachten herstellen. Als we ons leven enige uren krachten te rekken door de overschietende levensmiddelen te sparen zullen we tot het einde toe zwak zijn. Ja, tot het einde toe dat niet langzaam uitblijven.  Wel nu, als hij zich in kans op redding voordoet, als er een ogenblik van handelen komt, waar zullen we dan de kracht tot handelen vinden als we ons door gebrek aan voedsel laten verswakken. Maar oom, wat blijft ons over als dit stuk vlees opgegeten is? Niets, Axel, niet. Maar zal het u meer voerder als jij vindt. Geen redineert daar als iemand zonder wil als een wezen zonder geestkracht. Vanhoop jij dan niet, riep ik verbitterd uit. Nee, antwoordde de professor op vaste toon. Hoe, gelooft jij dan nog aan een kans op behoud? Ja, zeker, ja. En zolang zijn hart klopt, zijn vlees treilt, dood ik niet dat één met een wilbegaafd wezen aan de vanhoop een plaats inruimt. Welke woorden? De man die ze in zulke opstandigheden sprak was zeker van een buitengewone aard. Wat wilt je dan eigenlijk doen, zei ik. Tot de laatste karmel het voedsel dat nog overgebleven is opeten en onze verloren kracht te herstellen. Deze meldheid zal onze laatste zijn, het zij zo, maar tenminste zullen wij in plaats van uitgeput te wezen weer mannen zijn geworden. Wel nu, we zullen eten, riep ik uit. Mijn oom nam het stuk vlees en de weinige beschuiten die uit de schipruk gered waren maakte er drie gelijke delen van en gaf ze ons. Het was tennaast erbij een pondvoedsel voor elk. De professor had gulzig met een soort van koortsen gedrift. Ik zonder trek, ondanks mijn honger en bijna met tegenzin. Hans rustig, bedaard en zonder leven te maken, kleine beetje kouder en zodooslikkende met kampte van een man die de bezorgdheid voor de hond rusten. Na lang zoeken had hij een half volle flessie neven gevonden en dit weldadige vocht wekte mij weer enigszins op. Ver traf vlieg, zij hadden op zijn beurt drinkende. Voor het treffelijk antwoorden mijn oom. Ik begon weer enige hoop te koesteren, maar onze laatste maaltijd was afgelopen. Het was een smorgens, vijf uur. Het was met de mens zo gesteld dat zijn gezondheid een zuiver negatief is. Als de behoefte aan voet zo eens voldaan is, kwam in zich moeilijk de quellingen van de honger voorstellen maar je moet ze ondervinden om ze te begrijpen. Na het lange vaste zegen vieren dan ook enige beten beschuid en vlees over onze doorgestane smachten. Na die maaltijd gaven we ons allen aan onze overpijnzingen over.  Waaraan dacht Hans, de man uit het Hoge Noorden die onder de heerscapij stond van de Oosterse leer van onderwerping aan het noodlot. Mijn denkbeelden bestonden slechts uit herinneringen en deze voerden mij terug naar de oppervlakte van de aardbol die ik nooit had moeten verlaten. Het huis in de Konenstraat, mijn arme groeiben, de Goede Marta gingen als gezicht ervoor bij mijn ogen en in de doffe gebrul dat door het vaste gesteentendiep meende ik het geraas van de steden op aarde te herkennen. Mijn oom, altijd bij de zaak, onderzocht aandachtig met de toorts in de hand de aard ter gronden. Hij tracht het oterscheiden waar hij was door de opeenvolging der oppelkanden liggende lagen. Die berekening, of liever die schatting, kon slechts bij benadering wezen, maar een gedeerde is altijd een geleerde wanneer het hem gelukt zijn koolbloedigheid te behouden en zeker bezat professor Liedenbrock die hoedanigheid in een buitengewone graad. Ik hoorde hem woorden uit de geologische wetenschap pomperen. Ik begreep ze en stelde ondanks mezelf een belang in die verhevende graad. Uitgebraakte gaan niet, zei hij. We zijn nog altijd in het eerste tijdperk, maar we stijgen, we stijgen. Wie weet? Wie weet? Hij hoopte dus nog altijd. Met zijn hand patastte hij de loodrechte wand en enige ogenblikken later hernam hij al dus. Dat is genijs dat Mika Leijstein. Goed. Nu komen weldra de gronden uit het overgangstijdperk en dan hoeveel ons meter? Bezat hij het ene of andere middel om die berekening te verrichten? Nee, hij miste de luchttichtheidsmeter en geen scatting kon die vergoeden. Intussen nam de warmte geducht toe en ik was doornat midden in een groeiende dampkring. Ik kon er niet anders vergelijken dan met de hitte die door de fornuizenener ijzersmelterij wordt uitgestraald wanneer het metaal vloeibij wordt. Langzamerhand hadden Hans, mijn oom en ik, onze buizen het geringste kledingstuk werd in oorzaak van onbehagelijkheid om niet te zeggen van pijn. Stijgen we dan naar een witgloeiende haart, riep ik uit op een ogenblik dat de warmte verdubbelde. Nee, antwoorden mijn oom, het is onmogelijk. Het is onmogelijk. Maar die muur is gloeiend, zei ik, de wank betastende. Tijdens ik dit zijde had mijn hand het water even aangeraak en moest ik hem zo spoelig mogelijk terugtrekken. Kokend heet, riep ik. Ditmaal antwoordde de professor slechts bij het toren in gebaar.  Nu maakte zich een onoverwinnelijke schrik van mijn hersenenmeester en verliet ze niet meer. Ik had een voorgevoel van het naderend onheil en wel één dat de stoutste verbeeldingskracht niet zou hebben kunnen bevatten. Een eerst onbepaald en wijvelend tankbeeld werd in mijn verstand tot zekerheid. Ik durfde het niet onder woorden brengen. Intussen bevestigd een enige onwelkeurige waarnemingen mijn overtuiging. Bij het twijfelachtige toortsticht bespurede ik onregelmatige bewegingen in de graniet lagen. Er was klaarblijkelijk het verschijnse op handen waarin de elektriciteit een rol speelde. Dan die buitensporige hitte dat kokende water. Ik bestod het kompaswaar te nemen. Het was miswijzend geworden. Het einde van hoofdstuk 42. Hoofdstuk 43 van naar het middelpunt der aarde. Deze LibriVox opname is vrij van auteursrechten. Opname door Bart De Leeuw. Naar het middelpunt der aarde door Jules Verne, hoofdstuk 43. Miswijzend kompas. Ontploffingen. Een uitbasting. Zwavelvlammen. Het vlot blijft liggen. Opnieuw opgestuurd. Ja, miswijzend. De naald sprong met plotselingen schokken van de ene pole op de andere, doorliep al de streken van de windroos en draaide als hadden duizeling haar bevangen. Ik wist wel dat volgens de meest algemeen aangenomen teorien de delfstoffelijke schors van de aardbol nooit in het staat van volslagen rust is. De wijzigingen, teweeg gebracht door de onderbinding der unwendige stoffen. De beweging voorkomende uit de grote strommingen der vloeistoffen. De werking van het magnetismus. Dat alles trekt om haar ophoudelijk te schudden, zelfs dan als de op haar oppervlakte verspreide wezens haar ontroering niet vermoeden. Dit verschensel zou mij dus anders niet beangst of, al dan ze mee geest, geen verschrikkelijk denkbeeld opgewekt hebben. Maar andere feiten. Sommige omstandigheden van gezegde aard konden mij niet langer bedriegen. De ontploffingen vermenen vulderden met een verschrikkelijke kracht. Ik kon ze alleen vergelijken met het geraas dat een groot aantal karren snel over het plavijsel voortgetrokken worden zouden maken. Het was een aanhoudende donder. Het miswijzende compas, geschokt door de elektrieke natuurverschijnselen, bevestigde mij verder in mijn mening. De deltstoffelijke kostdreigde te breken. Het massieve granietzicht te verenigen. De scheurzicht te sluiten. Het ledige zicht te vullen. En wij, niet de gestoffjes, zouden in die geduchtenomhelzing verpletterd worden. Om. Om, we zijn verloren, riep ik uit. Wat is dat voor een nieuwe schrik antwoorden hij mij met een verbazende kampte? Wat scheelt u toch? Wat mij scheelt, zie die muren die schudden. Dat vaste gesteenten dat scheurt.  Die verzengende hitten. Dat kokende water. Die dampen. Die al dikker en dikker worden. Die gekken nelt. Alle ken tekenen van een aardbeving. Mijn oomschudden zag eens het hoofd. Een aardbeving, vraagde hij. Ja. Mijn jongen, ik geloof dat jij u vergist. Hoe, herkent jij dan die ken tekenen niet? Van een aardbeving? Nee, ik verwacht wat beters. Dat bedoelt jij? Een uitbastingaxel? Een uitbasting, zei ik. Zijn we dan in de schoorsteen van een werkende vulkaan? Ik denk het minste, zei de professor glimlachende en dat is het gelukkigste wat ons overkomen kan. Het gelukkigste. Was mijn oom dan gek? Wat beduidde die woorden? Van waar die kant en die glimlach? Hoe, riep ik. Zijn we midden in een uitbasting? Heeft het noodlet ons geworpen op de weg der witgroeiende lava? Der brandende rotsen van het kokende water van alle uitgebraakte stoffen. Zullen we nu opgestuurd, uitgedreven, uitgeworpen, uitgebraakt in de lucht geslingerd worden met de rotsblokken, de as en slakkenregels in een dwarrelwind van vlammen? Echt is dat het gelukkigste wat ons overkomen kan? Ja, antwoordde de professor mij over zijn bril aanzienden, want het is de enige kans die we hebben om weer op de oppervlakte daar aarde te komen. Ik ga stilswijgend de duizend gedachten voorbij die elkaar in mijn hersenen kruisten. Mijn oom had gelijk, voorkomen gelijk en nooit kwam hij mij stoutmoediger nog in niger overtuigd voor dan op dit ogenblik waarop hij de kansen in een uitbasting afwachten en optelden. Intussen stegen wij mij altijd door. De nacht ging voorbij onder die stijgende beweging. Het geraas om ons heen verdubbelde. Ik was bijna gestikt. Ik meen dat mijn laatste uur kwam en toch is de verbeeldenkracht zo grillig dat ik mij overgaf aan een wale, kinderachtig onderzoek. Maar ik stond onder de heerschap mij naar denkbeelden, zij niet onder de mijne. Het was duidelijk dat zij opgestuurd werden door een uitbasting onder het vlot van kokend water en onder het water smelten de lava en mensen van rotstenen die zich aan de rand van de krater in alle richtingen zouden verstrooien. We waren dus in de schoorstenen van een vulkaan. Daar was geen twijfel aan. Maar in plaats van de steffels een uitgebrande vulkaan was er nu een in volle werkzaamheid en in welk werelddeel wij uitgebraakt zouden worden. Zonder twijfel in de noorderlijke streken.  Voor zijn miswijzig had het compas ten dien aanzien geen afwijking getankt. Van kaap zaknoesum af waren wij honderden uren ver rechtstreeks naar het noorden gedreven. Waren we dan nu weer onder IJsland? Zouden wij uitgewerpen worden door de krater van de Hekla of door die van 1 der 7 andere vuurspul in de Bergendes eilands? In een straal van 500 uur gaans naar het Westen zag ik onder die breedtegaat de bijna onbekende vulkanen de Noordwestkust van Amerika. Ten Ooster bestond er onder de 80ste breedtegaat bij 1 vulkaan. De Esk op het Jan-Mijen eiland niet ver van Spitsbergen. Zeker, er was geen gebrek aan kraters en ze waren ruim genoeg om een geheel leger uit te braken. Maar welke ons een uitgang zou verleden? Dat trachten ik te gissen. Tegen de morgen werd die stijgende beweging snelig. Dat de warmte toenam in plaats van te verminderen dichter waarbij de oppervlakte des Aertboos kwamen had een plaatselijke oorzaak en was in gevolg van de invloed des vulkaans. Ik kon niet langer twijfelen aan de soort van ons middel van vervoer. Een ontzettende kracht een kracht van verschijnen nog honderden dampkringen voor oorzaak door de dampen op een gehoopt in de grote aarde dreef ons onweerstaanbaar voort. Maar aan welke ontelbare gevaar stelde ze ons bloot. Weldra drong een vale weer schijn in de wijderwoordende loodrechte gallerij. Ik bespeurde links en rechts diepe gangen gelijk aan onmetelijke tunnels waaruit dichte dampen ontsnapten. Vuurige tongen lekten flickerend hun wanden. Ziens. Ziens, oom, riep ik. Wel nu, het zijn zwavelvlammen, niets is natuurlijker bij uitbarstlin. Maar als zij ons eens omhullen dan zij zullen ons niet omhullen. Maar als wij stikken wij zullen niet stikken. De gallerij wordt wijder en als het nodig is zullen wij het vlot verlaten om in hun kloof te schuilen. En het water, het stijgende water dan. Er is geen water meer actie, maar een soort van lava-deeg dat ons opligt tot aan de opening des gratis. De waterkolom was inderdaad verdwenen om plaats te maken voor vrij dichte hoewel kokendhete uitstromende stoffen. De hitte werd onuitstaanbaar en een thermometer welke aan die dampking werd blootgesteld zal meer dan 70 graden gewezen hebben. Ik bade in het zweet. Zonder de snelheid en opstijging zouden wij zeker gesmoord zijn. Echter gaf de professor geen gevolg aan zijn voorstel om het vlot te verlaten. En hij deed wel.  Die weinige slecht samengevoerde planken boden een vaste oppervlakte aan. Een steunpunt, dat ons overal elders ontbroken zou hebben. Smooi gezomstreeks acht uur had er voor het eerst een nieuw voorvalplaats. De stijgende beweging hield eens klaps op. Het vlot bleef onbewegelijk liggen. Wat is dat, vroeg ik, voor ontrust over dit openthoud dat evenplotsteling was als een schok. Een halt, al het woorde mijn oom. Houdt de uitbasting op? Ik hoop van nee. Ik stond op. Ik pogde rond te zien. Misschien bot het vlot door een uitspringende rotspunt tegengehouden een kortstondige tegenstand aan de uitstromende massa. In dit geval moesten we ons haast om zo spoedig mogelijk los te maken. Het was zo niet. De kolon van as, slakken en steenbrokken had zelf opgehouden te stijgen. Zou de uitbasting geen voortgang hebben, riep ik. Wel, mijn jongen, vrees je dat, zijn mijn oom, met oppelkande geklemde tanden, maar stelt u gerust. Dit oremlik van kampte kan niet lang aanhouden. Het duurt nu reeds vijf minuten en Weldra zal onze opklimming naar de monddeskraters weer beginnen. Zo spreken die hield de professor op zijn tijdmeter te raadplegen en alweer zouden zijn voorspellingen verschuld worden. Weldra werd het vlot opnieuw aangegrepen door een snelle en onregelmatige beweging die omtrend twee minuten aanhield. Toen bleef het nogmaals stillegen. Goed zijn mijn oom op het uweksinde. Binnen tien minuten gaan we weer op weg. Binnen tien minuten? Ja, we hebben te doen met een vulkaanwienstuitbasting tussenpozend is. Hij laat ons met zich adem halen. Niets was meer over een komstig de waarheid. Op de benutaf werden wij opnieuw met grote snelheid opgestuurd. Wij moesten ons aan de balken vasthouden opnieuw van het vlotgeslagen te worden. Daarna hield de stoot weer op. Naar de rand heb ik daar gedacht over dit zondelingenverschijnsel zonder er een vondoende verklaring van te vinden. Intussen houd ik het voorzeker dat wij ons niet in de hoofdschoorsteen van de vulkaan bevonden, maar wel in een zijgang waar alleen de terugwerking merkbaar was. Ik kan niet zeggen hoe dik was die beweging herhaald werd. Ik kan alleen verzekeren dat wij, telkens als hij zich herhaalde, met toenemende kracht werden opgestuurd en als het ware door een kogel meegevoerd. In de ogenblikken van rust stikten wij. In de ogenblikken van opstuwing belette de brandende hete lucht mijn adem halen.  Ik dacht in ogenblikken aan het genot van mijn plotsling in de hoognoordelijke gewestelen te zullen bevinden, waar een koude heerst van 30 graden onder nul. Mijn overspannen verbeelding dwaalde rond op de sneeuwvlakten der poel gewesten en ik smachte naar het ogenblik waarop ik mijn rond zou rollen op het ijstapijd aan de poel. Mijn langzame hand verloor ik door die herhaald schokken uitgeput mijn bewust zijn. Zonder de armen van Hans zou ik meer dan eens mijn hersenpan verbrijzeld hebben tegen de granitwans. Ik kan me dus niet met zekerheid herinneren van het geen in de volgende uren voorviel. Ik heb een duister gevoel van aanhoudende ontploffingen van de behoering van het vaste gesteemde van een rondrijende beweging waarin het vlot werd meegeslept. Het dreef op golven van lava midden in een asregen. De loeiende vlammen omwikkelden het. Een orkaan die men meenin zou dat uit een onzagelijke luchttrekker voortkwam plies het onderaartse vuur aan. Nog eenmaal zag ik het geluid van Hans in de weerschein van de brand en ik gevoelde niets meer dan die ontzettende angst van veroordeelden die aan de mond van een stuk geschut zijn gebonden op het ogenblik dat het schot afgaat en hun ledenbaten in de lucht verstrooit. Het einde van hoofdstuk 43. Hoogtstuk 44 van naar het middelpunt der Aarde. Deze LibriVox opname is vrij van auteursrechten. Opname door Bart De Leeuw. Naar het middelpunt der Aarde door Jules Verne. Hoogtstuk 44. Op aarde terug in Azië. De tegenvoeters in de Middelandse zee. Stromboli. Een glimlach van Hans. Toen ik de ogen weer opende voelde ik dat de stevige hand van de gids mij bij de gooidel vast hield. Met de andere hand ondersteund hij mijn oom. Ik was niet zwaar gequetsd, maar vele er uitgeput door een algemene stijfheid in de leden. Ik lag tegen de gloeiing van een berg. Twee schreden van een afgrond waarin de geringste beweging mijn neergestocht zou hebben. Hans had mij van de dood gered, terwijl ik van de zijde de skraters afrolde. Waar zijn wij? Vroeg mijn oom, die zeer verstort scheen over zijn terugkeer op de aarde. De jager haalde de schouders op ten teken van onwetendheid. Op IJsland, zei ik? Nee, antwoordde Hans. Wat nee, riep de professor. Hans vergist zich, zei ik, overeind reisende. Na de talloze verrassing in deze reis was er ons nog één weggelegd.  Ik verwachte in kegel te zien, bedek met eeuwen gesteel, in het midden der barrenwoestenijen van de noordelijke landen, onder de bleke stralen van een polhebel, ver boven de hoogste breedte. In strijd met al die verboeders lagen mijn oom, de eislander en ik, op de zijde van een berg, die geblakerd was door de hittender zon, die ons met haar stralen versgroeide. Ik wilde mijn ogen niet geloven, maar de steken de pijn die ik over het gehele lichaam voelde voor oorlofde geen verdere twijfel. We waren half naakt uit de katen gekomen, en het schitterend gestermd, dat wij in geen twee maanden gezien hadden, vertonen zich aan ons met een kwistige overvloed van licht en warmte en groot heerlijke stralen over ons uit. Toen mijn ogen aan die glans gewend waren, die zij zo lang hadden ontbeerd, maakte ik er gebruik van om de dwalingen bij de verbeelding te herstellen. Op z'n allen minst wilde ik op Spitsbergen zijn, en ik was niet gezind, om het spoedig op te geven. De professor vatten het eerst het woord en zei, het gelijkt volstrek niet op IJsland. Even min me jongen, dit is geen noordse vulkaan met zijn heuvelen van gradiet en zijn sneeuwhoed. Echtig, zie eens Akson, zie eens. Hoogstens vijfhonderd voetboven ons opende zich de kraten van een vulkaan, eruit om het kwartier, met een zeer sterk geraas en hoge vlammenzaal, vermengd met puinsteen, as en lava opsteeg. Ik voelde de staartrekkingen van de berg, die gelijk de wolfische adem haalde, en nu en dan vuur en rook door zijn geduchten neuschaten uitspot. Onder ons breiden zich met een vrij steile helling de vlakte van uitgebraakte stoffen van 7 tot 800 voet diep uit, het geen de vulkaan, een hoogtegaf van nog geen 300 vademen. Zijn voet verdwenen in een ware kors van groene bomen, waaronder ik olijfbomen, vijfbomen en wijnstokken met purpore tossen onderscheiden. Zo zagen de noordelijke gewesten, ik moest het wel bekennen, er niet uit. Over die groenenden omtrek heen verlooi de blik zich spoedig in het water en een heerlijke zee, of van een meer, dat van die liefelijke bodem in eiland maakte, dat nauwelijks enige urigaans breed kon zijn. In het oosten vertonen zich in kleine haven, met enige huizen ervoor, waarin vaartuigen van een bijzondere vorm de blauwe golfjes wiegelden.  Verder doken groepen eilandjes uit de watervlakte op, in zulke menigte dat zij op een groot mierenest geleken. In het westen strikte zich verafgelegen kusten langs de gezichtseinderaads. Op sommigen vertonen zich blauwe, zeer regelmatige vormende bergen. Op de andere, weer in de verte, verrezen een verbazend hoge kegel, op wienstop zich een vederbos van rook bewoog. In het noorden fonkelden een onmetelijke oppervlakte in de zonnestralen en zag men hier en daar de top van een mast, of de bolgrond de zijde van een door de wind geschwolle zijl. Het onverwachte van zulke schouwspel verhondertvouderde nog zijn wonderlijke schoonheden. Waar zijn we? Waar zijn we, herhaalde ik halfluid. Hans sloot onverschillig zijn ogen en mijn oma zag in het rond zonder er iets van te begrijpen. Welke bergen het ook mogen zijn, zijn hij eindelijk, het is hier een beetje warm, de uitbastige houden niet op en het zou waarlijk de moeite niet waard zijn uitgebruikt te wezen om te sloten nog een rotsblok op het hoofd te krijgen. Laten we naar beneden gaan, dan zullen we wel ontdekken waar we ons aan te houden hebben. Bovendien sterf ik van de dost. Zekerlijk was de professor geen man van bespiegelingen. Ik voor mij, behoefte en vermoedingsvergetende, zou nog urenlang op deze plek hebben willen blijven, maar ik moest me makkers volgen. De zijde van de berg helde sterk. We gleden in ware askuilen om de lava stromen te ontwijken die als vuurige slangen zich kronkelden. Onder het dalen sprak ik met een grote woordenrijkdom want mijn verbeelding was te vol om zich niet in woorden te uiten. We zijn in Azië, riep ik, op de kusten van Indië, op de Sunda-eilanden, midden in Australië. We hebben de halve aardbeel doorgereist om bij de tegenvoeters van Europa uit te komen. Maar het kom pas, antwoorden mijn oom. Ja, het kom pas, zei ik, met een verlegen geluid. Als wij het geloven mogen, dan zijn we altijd noordwaarts gegaan. Heeft het dan gelogen? Oh, gelogen. Of dit moet de noordpol zijn? De pol? Nee, maar... Het was een onverklaar bij feit. Ik wist niet wat ik ervan moest denken. Intussen naderte wij dat groen, dat zo stredend was voor het oog. En doorst kwelde mij.  Gelukkig vertonen zich na twee uur lopens een schone vlakte onder ons oog, geheel bedekt met olijfbomen, granatappelbomen en wijnstokken, die niemand bijzonder eigendom schenen te zijn. Als lieder die van alles beroft waren, konden we dan ook zo nauw niet zien. Welke genoot, die zappige vruchten op onze lippen te drukken en gehele trossen uit de purpere wijngaarden te happen. Niet ver van daar in het gas, ontdekte ik in de heerlijke schaduw der bomen een frisse waterbron, waarin wij ons gelaten in onze handen met een gevoel van wellust domponden. Terwijl wij ons zo aan al de genoegenste rust overgaven, verschening kind tussen twee olijfbosjes. Ha, riebek uit, een bewoner van dit gelukkige land. Het was een kleine, arme, zeer ellendig gekleden, ziekelijke knaap, die ons gezicht scheent te beangstigen. We zagen er dan ook half naakt en met ongeschorenbaard zeer ongunstig uit dat geen land van Diven was, moest ons voorkomen. Zijn bewoners was gek aan jagen. Zodra de jongen op de loop wilde gaan, diep hans hem na en bracht hem terug, ondanks een schreeuwen en schoppen. Mijn ogen begon met hem zo goed mogelijk gerust te stellen en zijde hem in goed Duits. Hoe heet die bergvriendje? Het kind antwoordde niet. Goed zijn mijn ogen, zij niet in Duitsland en hij herhaalde de vraag in het Engels. Het kind antwoordde even min. Ik was in grote spanning. Zou hij stom zijn, riep de professor, die trots op zijn taal kennis dezelfde vraag in het Frans deed? Het kind bewaarde het stilswijgen. Dan zullen we het Italiaans beproeven en dan mijn oom en dan zij in die taal doven noi siarmo. Ja, waar zijn wij? Herhaalde ik voor ongeduld. Het kind gaf geen antwoord. Hoe is het? Zult gehaast spreken, riep mijn oom, die toerder begon te worden en het kind bij de oren trok. Komen ze hier nog maar queste isola. Stromboli antwoordde de kleine herder die zich uit de handen van Hans los rukte en door de olijfbomen heen de vlakte bereikte. Dachten die deze meer aan hem. Stromboli. Welk een uitwerk zo had die onverwachtenaam op mijn verbeelding. We waren in de Middelandse Zee in het midden van de eeuwelische argipel mythologische gedachtenis. Op het oude strongilis waren eeuwelis de winden en stormen aan de ketenhils. 