ATELIER LUXEMBOURG: Jean-Marie Biwer
Ik ben nu bij de meeste en nu dat de keizervlussen maar uit de telefoon neer had, het was geen keizer. En toen was het aan de commissar van de reuctelling, toen werd het gezeten op Wenedig. Voilà. Dan ben ik er ook gezegd. Ik ben niet helemaal groots. Terwijl het opgespaand werd, toen ik er op gevestigd was, dat er dingen eraf waren, en toen kruidten we daar naar bank, hadden we er nog gezeten en het moest alles kleng zijn. Maar dat was niet opgevaast. Wenedig was niet als groezer gezien, maar ik wist niet dat het was. Het was niet dat ik een trak van een tolland en een bootse had gezet. Een Italianche pavillon. Dat was de tijd. Dat was die tijd. Dat voor me en de kruidte was niet zo, dat was niet heel professioneel. Dat kan je niet vergelijken, hoe ze het in de maag afgevinden. Ik ga niet meer in de kruis, en ik moet het in de kruis vermoeden. Maar niet veel. Ik kan er niet meer in de kruis, maar het moet in de kruis en het moet in de kruis, of ik heb een zorgbezicht. Ik hoefde dat ik mijn goeie-nackenhoofd heb gedaan. Je had geen budget, maar je hoefde dat je een schijntje had. Dat moet je daarbij zo doen. En de tweede is dat het van een officieel tijd is. Maar als je dat moet doen, dan heb je een beetje de andere kaste. Dat maak je maar. Dat feit is alles 4 uur vanaf 90. Dat zijn fernefirmen of computerfirmen, versteest dat. Dat is daar gewoon van na het scene, waarin ik vroeg of ik vroeg of ik vroeg. Of waar ik met iemand kan opwezen dat ze nu aan dat dritse landschaften naar stil zijn. Dat zijn gewoon die 3 groeie suzieën. Als ik de moeie erin zou gezeten, dan heb ik rouw. Als je een fijn bent, dan heb je een horror. Als ik vroeg, dan heb ik een horror, dan heb ik een horror. Met de grootste deel, waarin ik een horror, fril, vreemd en schrecklijk niet gezeten heb ik rouw. Dat vlood als van een nacht in een kookt, dan is de film aan hout gezetje. Een gans juren, dat is een gans generastieel, gezetje of praktisch uitzicht naar virtuele.  Die cookie of de gefilm, die cookie, oké, bam, met wie meer dat. De ruimte, een 3-dimensionale leven, die je uitzicht naar, die heeft een am ruimte. En die cookie twijgt tussen een iPhone. Dat is fascinerend, versteest. Dat kan je wel echt lopen, zo empvangen, dat is dan de vloodpap. Dat is alles onder de schat, dat krijg je niet op de mat, dat is de eerste zo. Dan gisteren die vooral aangelopen, was het een onnemische rummel. Met de moeie zou ik gezeten zijn, dat is een onwaarschijnlijk rummel. Ik moest zeggen dat de moeie zich kunnen kuchten. Ik vond het wel heel van benedisch gelang, want dat is veel artificieer. Ik vond het wel heel interessant, ik heb gezien dat het corona had een vloodpap, een behoorlijk gegeven, Louis Bourgeois had een heel vloodpap. Dat was heel interessant, dat waren die keefjes. En toen hebben we de topjes de prijs gevonden, met dat ze magoën. Dat is altijd zo aan concurrenten, dat is niet vooral zo, dat moet je weten. Maar dat was heel klor, want de topjes had geen verstand per rapport te draaien van Louis Bourgeois. En dat was interessant dat ze gezien hadden. Met die jaren zijn ik op krasse gevoel, dat ben ik op zo'n plaats gevoel. Maar beneden is dat voor mij, dat is heel interessant. Dat is wie brug, dat zijn verschillende naar een Hollywood cultuur. Een grandios geflicht, niet cultuur. Dat ging me niet interesserend om daar te leven of langer tijd te verbrengen. Dan werd het niet goed in het ging. Dat was in mijn zin, van wie dat in de cultuur was gemaakt, die de ruimte niet in de moren benoest, dat is het plaats waarom je had. Je had je gezegd, je had je gezegd, je had je gezegd. Toen hebben we dan de surme suur praktisch gemaakt. Het was een noordbalse klenging. Dat had je zo gegeven. Dat moet niet dat klengt verstellen, maar dat is ook kwaliteit van het ruimte. Ik denk, je kan zo een klein wapig doen, maar als je dan het gedrekt hebt, als je het niet kan, als je het klengt, dan moet je het niet doen. Het is een mooie discussie. Zoals ik het aan het doen heb, heb ik de omrogering gepast. Ik heb het al gemengd, maar dat is een stymtje.  Het is een voorafrekkende staat onder hem. Maar ja, het is niet zo goed dat het een maat krijgt. Tijdens mevrouw Dier en opgemaakt voor galerien om uit te vallen, dat moment. Maar het probleem die er gebeurt, is dat het aan de noncieën jaren... ...retour op ren conceptuel kunst gebeurt. Om internationale maat ook aan alle mensen van Maloud rieken... ...die zinreden aan de jaren 2000... ...ruiskomstig wel eens. Mijn probleem, mijn noordel, als de vieren noordelen... ...dat is even niet voorlötselijk, dat is een klein land. Dat is een culturele prijs, een hout. Uiteraard functioneer je zoveel te mijn maat, mijn en haar meelischketen. Dat is natuurlijk ook niet aan de kanderhund, maar aan het schouwelijken. Je moest vrij zijn, je moest kunnen maar doorzien, maar dan blijft het niet lang zijn. Dat is klaar, dat zijn kleingesketen... ...waar kinderen denken, met z'n eigen praatgestorning... ...leutselbaar zelf, waar zomaar zoveel handroenen... ...komt, waar zoveel nachholbedacht van andere zaken... ...die hij niet vergaafd had, niet gewisse gezien. Dat had je ook vergeten. En daar gaf dat er wat systematisch gemaakt schmengen... ...doet van minimalistisch koning, dan zo zeggen we... ...toch wel dat je van veel leiders gezet bent, dan moest je ernaar. Wat mij interesseert, als het wel eens tijd... ...door de juiste trekkere wietzaag tekelt is... ...die wietverschieving vreemd heeft een kloude wallor. En ik denk dat de middelhalter... ...het moest in Madonna verstaan, maar dat was niet waar. Dat kan je niet verhoudden, maar je moest niet verhoudden in de wietzaag. Dat is niet waar, maar je moest uit de paralleliteit in Europa zijn. Dat wil je uitstrikken, dat maakt het niet afwezig. We lukken daarbij, als het jong was, dan proberen ze het meeste. Dat vertelt ze die vragen. Als het meiaal is, dan proberen ze het in tega te bevinden. Dat heeft u gehaald. Je probeert het zo hard, maar je moet er zelfs te blijven... ...dat je de ziel niet uitverkeest. Dat is niet de reinkommercieel product, dat je die moed is. Je wil het niet repeteren als machine. Je wist je moed te bedenken, zolang je het niet leeft. Dat waren gedanken die niet gevolgen hadden. Dat zijn allerlei mens egocentrisch gedanken. Alleen momenteel, alleen verschillende ervaringen... ...en verschillende zaken die passeren... ...relativ vergeten zijn, die de liefde zaken zijn. Dat doe ik niet meer vroeg. Maakt dat wat mensen echt gebruiken. 