Gevoel en Verstand | Jane Austen | Literary Fiction | Soundbook | Dutch | 6/7
Zij gevoelde dat zijn invloed op haar denkwijze versterkt was door omstandigheden die redelijker wijze geen gewicht in de schaal moesten leggen, door de ongewone aantrekkelijkheid van zijn persoon, door zijn openhartige, bezielde, levendige wijze van zich te uiten, die op zichzelf toch niets verdienstellijks insloot en door die nog steeds zo vuurige liefde voor Marianne, waaran hij zelfs niet mocht toegeven zonder schuld op zich te laden. Zij gevoelde dat dit zo was, lang, lang eer zijn invloed op haar was verflout. Toen zij eindelijk terugkeerde naar de van niets beheusde Marianne werd haar zister juist wakker, verquikt, zoals zij gehoopt had, door die langen en rust geslaap. Erleners hart was vol, het verleden, het tegenwoordigen, de toekomst, Wuldeby's bezoek, Marianne's redding en haar moeders verwachten komst, alles tezamen maakte haar te rusteloos en gejaagd om een spoor van vermoeidheid te gevoelen en ze was alleen maar bang dat ze zich tegenover Marianne zou verraden. Er werd haar echt er weinig tijd gelaten voor het koestern van die vrees, want nog geen half uur na Wuldeby's vertrek deed het geluid van een ander rijtuig, haar opnieuw naar beneden snellen. Vol verlangen om haar moedig elk onnodig ogenblik van volterende onzekerheid te besparen, liep zij haastig naar de vestibule en was juist bijtijds aan de voordeur om haar moeder te ontvangen en te steunen toen zij binnen zat. Mevrouw Dashwood, weer angst toen zij het huis naderden, haar bijna overtuigd dit zijn dat Marianne niet meer in leven was, kon geen woord uitbrengen om naar haar te vragen. Kon zelfs Eleanor niet begroeten, die echter zonder te wachten op goed of vraag, haar onmiddellijk de zaligste verlichtingschonk. En haar moedig, die deze met haar eigen geestdrift ontving, was in een oogwenk eventueel overstelpt door haar vreugde als zij het te voren was geweest door haar vrees. Zij werd ondersteund door haar dochter en haar vriend naar de salon gebracht, waar zij onder tranen van blijdschap nog steeds niet bij machten te spreken, Eleanor meer malen om helsten, zich nu en dan van haar afwendend om Kolonop Randon de hand te drukken met een blik die zowel haar dank uitdrukte als haar overtuiging dat hij ten volle deelde in de blijdschap van het ogenblik. Dat deed hij, toch onder een stilswijgen, nog dieper dan het haren.  Zo de ramevouw Deschwitz zich hersteld was, was hij eerst te verlangen Marianne te zien. En enkele minuten later was zij bij haar geliefd kind, haar dierbaarder geworden, dan ooit naar lange scheiding, ongeluk en gevaar. Eleanor's blijdschap bij het zien van wat beiden bij die ontmoeting gevoelden, werd alleen verminderd door de vrees dat Marianne nu niet meer zou kunnen slapen. Doch mevrouw Deschwitz kon calm, kon zelfs voorzichtig zijn, waar het behoud van haar kind op het spel stond, en Marianne, tevreden in de besef van haar moeders na bijheid en wel wetende dat zij te zwak was om te spreken, want daar wiept zich gaarne aan de ijs van stilte en rust, waarop al haar verpleegsters aandroden. Mevrouw Deschwitz wilde volstrekt die nacht bij haar blijven waken, en Eleanor begaf zich op haar moeder's dringende wens ter rust. Maar die rust, welke een volkomen slaaploze nacht en vele uren van uitputtende angst toch zo nodig deden schijnen, bleef uit door de geprikkelde toestand haar zenuwen. Willoughby, die arme Willoughby, zoals zij hem nu wel wilde noemen, was voortdurend in haar gedachten. Voor niets ter wereld hadden zijn poging om zich te rechtvaardigen willen missen, en nu eens verweet ze zich, om zich daarna weer vrij te pleiten, dat ze hem te voeren zo hard hard hard beoordeeld. Doch haar belofte om het aan haar zuster mede te delen, bleef steeds pijnlijk. Ze zag er tegenop, die te vervullen. Vreesde voor de uitwerking ervan op Marianne, twijfelde of zij na die verklaring ooit met een ander gelukkig zou kunnen zijn, en wendste een ogenblik dat Willoughby wedernaar mocht worden. Toen ze echt weer een kolon op Renden dacht, berispde zij zichzelf, gevoelde dat van ZEIN leiden en ZEIN trouw, haar zuster de belonen moest zijn. Veel eer dan voor die van zijn medeminaar, en verlangde in het minst niet meer naar de dood van hun vrouw Willoughby. Dus rik over kolon op Renden's komst de Barton, was voor hun vrouw Dashwood verzacht door haar eigen reeds lang gecoesterde bezorgdheid, want ze was zo ongerust over Marianne dat zij reeds besloten had diezelfde dag naar Cleveland te vertrekken, zonder nader bericht af te wachten.  En ze had haar reis de reeds zover voorbereid, eer hij kwam, dat zij juist op dat ogenblik de Carries verwachten, die Margaret zouden komen afhalen, daar haar moedig, haar niet aan een mogelijke besmetting wilde bloodstellen. Marianne is beterschap dan met de dag toe, en mevrouw Dashwood bewees door haar van blijdschap straalende blik en haar onveranderlijke opgewektheid dat zij zich, zoals zij herhaaldelijk verklaarde, de gelukkigste vrouw ter wereld achten. Eleanor kon die bewering niet aanhoren, nog de duidelijke bewijzen ervan aanschouwen, zonder zich nu en dan af te vragen of haar moedig wil ooit aan Edward dacht. Maar mevrouw Dashwood, vertrouwend op de calme gematigdheid waarmee de Eleanor had geschreven over haar eigen teleurstelling, kon in de overmaat haren vruchten slechts denken aan het geen haar blijdschap verhogen zou. Marianne was haar teruggegeven na een gevaar waaran, zoals zij Tans begon in te zien, ze zelf had geholpen haar blodstellen toen ze haar uit gebrek aan inzicht aanmoedigde in haar noordlottige genegenheid voor Willoughby. En Tans vond zij in haar herstel nog een andere reden tot vruchten waaran Eleanor niet had gedacht. Deze werd haar medegedeeld, zodra zij gelegenheid vonden tot een vertrouwelijk onderhoud. Eindelijk zijn we dan alleen, zeiden haar moedig. Mijn lieve Eleanor, je weet nog niet hoe gelukkig ik ben. Conan op Brandon heeft Marianne lief. Hij heeft mezelf gezegd. Haartochter die zich beurtelingsblijde en bedroefd, verrast en niet verrast gevoelde was enigens weigende aandacht. Als ik niet wist, Eleanor, dat je altijd anders bent dan ik, dan zou ik mij verbazen over je kamp te bij dit bericht. Als ik mijn gezin een groot geluk had mogen toewensen, dan zou ik het allerlist hebben gezien dat Conan op Brandon met één voor jullie tweeën trouwden. En ik geloof dat Marianne nog het gelukkigst met hem zal zijn. Eleanor had wel lust te vragen waarom, daar ze begreep dat de reden niet gegrond kon zijn op enige onpartijdige beschouwing van hun leeftijd, karakter of gevoelend. Doch haar moedig liet zich bij al wat haartig haartig ging door haar verbeelding meeslepen en dus glimlachten ze slecht en liet de vraag achterwegen. Gisteren onder de reis heeft eens een gehele hart voor mij uitgestort. Het kwam onverwacht geheel zonder opzet. Ik kon zoals je wel kunt nagaan over niets spreken dan mijn kind. Hij kon zijn smart niet verbergen.  Ik zag dat die demijnen even naarde en hij mogelijk denkend dat laud haar vriendschap in onze nuchtere tijd die innege sympathie niet kon rechtvaardigen. Of liever in het geheel niet denkend misschien. Toegevend aan de onweer staambare drang van zijn gevoel. Op een baarde mij zijn ernstige, teederen, trouwe genegenheid voor Marianne. Hij heeft haar liefgehaald, Eleanor, van het eerst ogenblik dat hij haar zag. Eleanor begreep wel dat zij nog konden op Brandens woorden nog zijn ware uitingen te horen kreeg. Toch de natuurlijke vervraginger van door haar moeders levendige verbeelding die alles naar pelieve inrichten zoals had haar zelf het aangenaamst was. Zijn liefde voor haar zo oneindig hoger staande dan iets dat Willeby ooit gevoelde of weinste te gevoelen daar zij veel iniger was veel oprechtig ofstand vastigig hoe zullen we het noemen bleef onveranderd terwijl hij wist van de ongelukkige genegenheid onze liever Marianne voor die slechte man en geheel onzelfzuchtig zonder de minste hoop te koesteren had hij haar met een ander gelukkig kunnen zien. Zook een edel karakter zo openhartig zo oprecht in hem kan men zich niet vergissen. Dat Connor Branden een buitengewoon goed mens is zij Eleanor wordt door ieder erkent. Dat weet ik gaf haar moeder ernstig te antwoord. Anders zou ik de laatste zijn om naar zoek een waarschuwing een dergelijke genegenheid aan te moedigen of mij erover te verheugen. Maar dat hij op mij kwam afhalen zoals hij deed met die gereden bij het Willige Vriendschap bewijst al genoeg dat hij een van de beste mensen ter wereld is. De roep die uitgaat van zijn goedheid antwoordde Eleanor berust niet op een enkele vriendelijke daad waartoe ook zonder enige algemeen menselijke bewegenheden zijn liefde voor Marianne hem zou mevrouw Jennings en de Middeltens hebben hem lang en van daarbij gekend. Ze dragen hem liefde zowel als achting toe. Ook ik hoewel ik hem eerst voor kortleden kennen weet veel van wat hem aangaat en ik waardeer en acht hem zo hoog dat ik wanneer Marianne met hem gelukkig kan zijn even geneigd ben als u deze verbindenis te beschouwen als het grootste geluk dat ons kon ten deel vallen. Welk antwoord heb u hem gegeven? Zijd u hem dat hij hoop mocht koesteren? Oh, mijn kind ik kon toen nog hem nog mijzelf vleien met hoop. Marianne kon ontdat de ogenblik wel stervende zijn.  Maar hij voeg ook niet om hoop of bemoediging. Het was een onwillekeurige uiting van vertrouwen en niet te weerhouden zielsuitstorting tegenover een vriendin wie erbij zijn hem rust schonk. Geen vraag gericht tot een moedig. Toch zei ik wel na enige tijd want eerst was ik te zeer overweldig door mijn aandoeling dat wanneer zij zoals ik hoopte en vertrouwde in leven bleef uit mijn grootste geluk zou zijn hen gehuwd te zien en zeer dat onze komst hier zeer dat onze gelukkige zekerheid heb ik hem dit nogmaals uitdrukkelijk herhaald en hem naar mijn beste vermogen moed ingesproken. De tijd een weinig tijd zelfs zei ik hem zal alles bewerken. Marianne's hart kan niet voor althoos en te vergeefs geschonkend zijn aan een man als Bullaby. Zijn eigen verdiensten zal het hem spoedig doen winnen. De oordelen naar de stemming van de colonel bent u er niet in geslaagd hem even hoopvolle verwachtingen doen op kosteren. Nee, hij houdt Marianne's genegenheid voor zo diep gewordeld dat ze eerst naar zeer lange tijd zal kunnen veranderen en zelfs al was haar hart voorkomen vrij dan is hij nog te bescheiden om te geloven dat hij bij zoek een verschil in leeftijd en geaardheid ooit haar liefde zou kunnen winnen. Maar daarin vergist hij zich dat verschil in leeftijd is juist groot genoog om in zijn voordeel te zijn om zijn karakter en beginzelen vastheid te hebben geschonken en wat zijn geaardheid betreft hij is juist de soort van man om je zuster gelukkig te maken daar ben ik zeker van zijn voorkomen zijn manieren alles heeft hij voor ik ben niet verblind door partijdigheid zo knap als Willeby is hij niet dat is waar maar daar aan tegen heeft hij iets veel aantrekkelijkers er was altijd iets in Willeby's ogen nu en dan dat men niet aanstond dat hij herinneren je wel. 