Onder Moeders Vleugels | Louisa May Alcott | Family | Sound Book | Dutch | 7/24
Hoogstuk 6 van Onder moeders vleugels. Dit is een opname voor Liepevox. Alle opnames van een Liepevox zijn vrij vanuit deurs richten. Voor meer informatie of als je verwilliger wilt worden, ga naar Liepevox.org. Voorgelezen door Anna Simon. Onder moeders vleugels door Louisa May Elcott. Hoogstuk 6. Bets vindt het paleis der gelukkigen. Het grote huis bleek een Eldorado te wezen. Hoewel het een hele tijd duurde eerst er alle een waren. En Bets het heel moeilijk vond de leeuwen voorbij te komen. De oude heer Lawrence was de grootste, maar na zijn bezoek waarop hij ieder van de meisjes iets aardig, zo vriendelijks gezicht en met hun moeder over oude tijden gepraat had, was niemand meer erg bang voor hem, behalve de bedeeste Bets. De andere leeuw was het feit dat zij arm waren en Lori rijk, want dat maakte hen huiverig om beleefdheden aan te nemen die ze niet weder kierig konden bewijzen. Na een poosje bemerkten ze echter dat hij hen als de weldoensers beschouden en niet genoeg kon doen om zijn dankbaarheid te toden voor het moederlijk onthaal dat mevrouw March hem bereidde. Het vrolijk gezelschap der meisjes en de gezelligheid die hij in hun eenvoudig huis vond, zodat ze weldra alle trots op zij zetten en op kander vriendelijkheden bewezen, zonder over na te denken welke wel de grootste was. Allerlei prettige dingen gebeurden in die tijd, want de nieuwe vriendschap groeide als gras in de lente. Ieder hield van Lori en hij deelde zijn goeverneur in het geheim mee dat de Marches bepaald echt leuke meisjes waren. Met jeugdige geestdrift namen ze de eenzame jongen in de middenop, bewezen hem kleine vriendelijkheden en hij vond iets bijzonder aantrekkelijks in het gezelschap van de vrolijke buurtjes. Daar hij nooit een moedig of zuster gekend had, voelde hij al heel gauw de invloed die eens op hem uit oefenen. En hun bezig, opgewekt leventje, leerde hem zich te schamen over het luien bestaan dat hij leidde. Boeken verveelde hem en hij vond de mensen nu zo belangwekkend dat de heer Perhoek zich een noodzaak zag een slecht rapport over hem uit te brengen, want Lori verzuimde gedurig zijn lessen en was dan steeds bij de Marches te vinden. En van, laat hij maar eens vakantie nemen. Hij zal het later wel weer inhalen, zei de oude heer.  Volgens onze vriendelijke buurvrouw studeert hij te hard en heeft hij behoefte aan de omgang met jonge mensen en uitspannen en lichaamsbeweging. Ik geloof dat ze gelijk heeft en dat ik de jongen vertrotteld heb, alsof ik zijn groepmoeder was. Laat hij doen waar hij plezier in heeft, als hij maar gelukkig is. Bij die kleine noontjes hiernaast kan hij hem geen kwaad overkomen en mevrouw March doet meer voor hem dan wij zouden kunnen. Wat hadden ze een prettige tijd? Zulke heerlijke voorstellingen en tableaux, sleetochjes en hardrijderijen op schaatsen, zulke gezellige avondjes in de oude zitkamer en nu en dan zulke verhoorlijke kleine partijtjes in het grote huis. Meta mocht in de broeikas wandelen, zoveel ze maar wilden en genieten van heerlijke ruikers. Jo verslond de nieuwe bibliotheek en deed de oude heer soms in lachen uitbarsten door haar kritiek. Amy kopiëerde schilderijen en genoot naar hartelust van al het schone en Lori speelde op de aardigste manier voor gastheers. Maar Bets kon, hoewel ze naar de grote pianos smachten, geen moet genoeg vatten naar het paradijs te gaan, zoals Meta het noemde. Op zekere dag ging ze er met Jo heen, maar de oude heer, die haar zwakke zijde niet kende, staarde haar zo aan van onder zijn zware wengprouwen en zij zo hard, hmmm, dat haar benen klapperden, zoals ze haar moeder vertelde. Ze liep zo gauw mogelijk weg en verklaarde dat ze er nooit meer heen durfden, zelfs niet ter wille van de mooie piano. Geen overredingen of beloften konden haar vrees overwinnen, totdat de heer Lawrence op geheim zinniggewijzen achter de waarheid kwam en de zaak zocht te herstellen. Gedurende een van zijn korter bezoeken bracht hij behendig het gesprek op muziek. Vertelde van grote zangers en zangeressen die hij ontmoet, van vrije orgels die hij gehoord had en kende zoveel aardige anecdoten dat beds onmogelijk in haar stilhoekje blijven kon, maar steeds nadig en nadig kwam, als als ze betovert werd. Ze stond stil bij de rug van zijn stoel en bleef met grote ogen staan luisteren, terwijl haar wangen rood gekleurd waren door de opwinding van deze buitengewoon moedig gedaad. De heer Lawrence nam niet meer noditie van haar, dan van een vlieg sprak door over Lawrence lessen en onderwijzers en vertelde toen, alsof die gedachte hem eens klapsinviel.  De jongen verwaarloos nu zijn muziek en ik ben er blij om, want hij begon er al te veel van te houden, maar de piano wordt niet beter van dat ongebruikt staan. Zou er niet een paar van uw meisjes er nu en dan eens op willen studeren, alleen maar om te zorgen dat zij niet ontstemd. Bets ging een stapje vooruit en bedwong met alle macht de sterke verzoeking in haar handen te klappen. De gedachte op dat prachtige instrumenten mogen spelen, deed haar een ogenblik haar adem inhouden. Voordat mevrouw Mars nog kon antwoorden, ging men in Lawrence vooruit met een eigen naardig knikje en glimlachje. Ze hoeven niemand te zien of te spreken, maar kunnen te alle tijden overlopen, want ik zit toch in mijn studeerkamer aan de andere kant van het huis. Lori is veel uit en de dienstboden hebben na negen uur niets meer te maken in de zitkamer. Hier stond hij op, alsof hij wilde heen gaan. En Bets was juist van plan te spreken, want die laatste schikking maakte wat er niets te wensen overbleef. Wilt u zo goed wezen dit aan de jonge dames te zeggen? En mochten ze soms geen lust hebben, dan is het ook goed. Hier koop een smal handje in de zijnen en Bets zag met een vandangbaarheid straalend gezichtje tot hem op en zij op haar ernstig maar verlegen maniertje. Oh meneer, ze hebben er heel veel lust in. Ben jij de musicienne? Voeg Lori's grootvader, zonder zijn schrikwekkend, hmm, en met een vriendelijke blik. Ik ben Bets. Ik houd dol veel van muziek en ik wil graag komen als u zeker weet dat niemand me horen kan die het hinderen zou. Voegt ze erbij, vreesende onbeleefde zijn en bevende over haar eigen stoud moedigheid. Ging sterveling, lieve kind, het huis is de halve dag leeg, kom dus gerust en trommel zoveel je wilt. Het zal wel genoegen doen. Wat aardig van u meneer? Bets bloosde als een roosje toen haar zowel willend aankijk, maar nu was hij niet verlegen en terugte dankbaar de grote hand omdat ze geen woorden kon vinden om hem te bedanken voor het kostbaar geschenk dat haar gegeven had. De oude heer streek haar zachtjes het haar van het voorhoofd en zich bukkende kust hij haar en zij op een toon die maarzelf iemand van hem hoorde.  Ik heb eenmaal een dochtertje gehad, met ogen als die van jou. God zegen in je kind lief. Dag mevrouw. En er vertrok haastig. Bets gaf zich in haar moeders arm aan haar blijdschap over en snelde toen naar boven om het heerlijke nieuws aan haar ziekenpoppen familie mee te delen daar de zusters niet thuis waren. Hoe vrolijk zong ze die avond en hoe lachte de andere haar uit omdat ze hemisch nachts wakker maakte door in de slaap op haar gezicht behaald te spelen. Toen Bets de volgende dag de oude en de jonge heer had zien wegwandelen trok ze na twee of drie maanden zijn teruggelopen de stouten schoenen aan en sloopt zo stil als een muisje naar de zitkamer waar het voorwerp van haar vereering stond. Heel toevallig natuurlijk lag haar wat lieve, gemakkelijke muziek op de piano en met bevende vingers en gedurig luisterend en rondzienden raakte ze eindelijk de toetsen aan. Gaf toen haar vrees, zichzelf en alles behalve het onentsprekelijk genot dat de muziek haar gaf want ze klonk haar als de stem van een geliefd vriend. Ze bleef tot Hanne haar kwam halen om te eten maar ze had geen eetlust en kon alleen stil zitten en tegen ieder glimlachen in een staat van voorkomende geluksaaligheid. Van nu af aan zag men het kleine bruine hoedje bijna dagelijks door de hecht kruipen en in de grote zitkamer huist een muzikale geest die onzichtbaar verscheen en verdween. Bets kwam nooit te weten dat meneer Lawrence dickwelste deur van zijn studiekamer open zetten om naar de ouderwetse liedjes te luisteren die hij zo graag hoorde. Ze zag nooit hoe Lori in de gang de wacht hielp om de bedienenden op een afstand te houden. Nooit kwam de gedachte bij haar op dat de oefeningen en de liolideren die ze in het muziekkastje vond daar gelicht werden voor haar bijzonder gebruik. En als Lori thuis met haar over muziek praten dacht ze er alleen over hoe vriendelijk het toch van hem was dat hij Bets allerlei dingen vertelde die haar zo voort hielpen. Bets genoot dus van ganser harten en herkende wat niet altijd geval is dat haar nu deze begeerter vervuld was niets meer te wensen overbleef. Misschien kreeg ze omdat ze voor deze zegen zo dankbaar was een nog grotere. Ze verdiende in elk geval beide.  Moedig, ik wou voor meneer Lawrence een paar pantoffels maken. Hij is zo goed voor me dat ik hem mijn dankbaarheid moet tonen en ik weet niets anders. Wacht ik het doen? Vroeg Bets een paar weken na zijn gewichtig bezoek. Ja lieveling, het zal hem veel genoegen doen en het is een aardige manier om hem te bedanken. De meisjes zullen je aan helpen en ik zal het opmaken betalen. Antwoordde mevrouw March die bijzonder graag Bets verzoek inwilligde omdat zij zozelfde iets voor zichzelf verlangde. Na veel ernstige overleggingen met Meta en Jo werd het patroon gekozen de benodigdheden gekocht en de patoffels begonnen. Een boeket stemmigen, maar toch vrolijke viooltjes op een donkerpurperen grond werd juist geschikt verklaard en Bets werkte vroeg en laat en werd alleen maar hier en daarbij moeilijke eindjes geholpen. Zoals een handig klein meisje en de patoffels waren af voordat iemand begonnen te vervelen. Toen scheef ze een kort, eenvoudig briefje en wist ze met Lori's hulp onder zijn grootvader schrijftafel te smokkelen toen de oude hier nog niet bij de hand was. Toen dat pak van haar hart was, wacht de Bets af wat er gebeuren zou. Die gantse dag ging voorbij en een gedeelte van de volgende zonder dat ze er iets van hoorde en ze begon al te vrezen dat ze haar grilige vriend beledigd had. Op de middag van de tweede dag ging ze een boodschap doen en nam de arme Johanna haar gebrek gepop mee voor haar dagelijkse wandeling. Bij haar terugkomst zag ze al uit de verte drie, nee, vier hoofden uit de ramen kijken en zodra die hoofden haar zagen wuift de verschijde handen en riepen vier stemmen vrolijk. Er is een brief van de oude manier. Kom maar gauw lezen. Oh, Bets heeft je, begon Amy, en zwijde alles behalve fatsoenlijk met de handen. Maar ze kon niet verder komen want Joh smoerde haar ontboezaming door het raam dicht te slaan. Bets haast er zich wat ze kon met een vanblijdschap pondzend hart. Bij de deur namen haar zusters haar op en droegen haar in opgetogenheid naar de zitkamer, alle drie naar de hoepwijzenden en roependen. Kijk eens! Bets keek en werd pleek van verrukking en verrassing. Want daar stond een kleine piano, met een brief erbovenop, geadresseerd aan m'n juffrouw Elizabeth March.  Voor mij fluisterde Bets en hield zich vast aan Joh met een gevoel als ons op de grond zou vallen. Dat was alles zo wonderlijk, zo overstelpunt. Ja, helemaal voor jouw lieveling, is dat niet kranig van hem? Vind jij niet de liefste oude hier in de hele wereld? De sleutel zit in de brief. We hebben hem niet open gemaakt, maar we branden van verlangen om te horen wat er in staat. Repio, terwijl ze haar zusje opgewonden tegen zich aandrukt en haar de brief in de hand stopte. Lees jij hem alsjeblieft? Ik kan niet. Ik voel me zo raar. Oh, hij is veel te mooi voor mij. En Bets verborgen haar gezicht in Jo's poeselaar voor het ogenblik helemaal van streek. Jo opende de brief en begon te lachen, want de eerste woorden die ze zag waren. Mijn vrouw March. Waarde, jonge vriendin. Wat klinkt dat aardig? Ik wou dat iemand ook eens zo aan mij schreef, zei Amy, die de ouderwetse aanheid velteftig vond. Ik heb vele pantoffels gehad in mijn leven, maar nooit een paar dat mij zo goed pasten als de uwen, ging Jo voort. Veeltjes zijn mijn geliefkoosten bloemen en deze zullen mij altijd de lieve geefster in herinnering brengen. Ik doe gaarne mijn schulden af en ik denk dus dat ge de oude hier wel zult willen toestaan, u iets te zenden, wat eenmaal behoord aan het klein dochtertje dat hij verloren heeft. Met hartelijke dank en beste mensen blijf ik, uw dankbare vriend en dienstwillige dinaar James Lawrence. Nu Betts, dat is een eer waar je trots op mag zijn zou denken. Lorrie vertelde me hoeveel meneer Lawrence van dat kind hield en hoe zorgvuldig hij al haar dingen bewaard heeft. Denk eens, hij heeft jou haar piano gegeven. Dat komt ervan, als je grote blauwe ogen hebt en van muziek houdt, zei joh, en zog Betts te kalmeren die erg beefde en een kleur had van opgewondenheid. Zie eens wat aardige kandelaardjes voor de kaarsen en wat mooie groene zij van achteren in het midden opgenomen met een goud roosje en de mooie standaar en het krukje, alles belkander, voegt de meter erbij, de piano openende en alles schoonheden aanwijzende. Uw dienstwillige dinaar James Lawrence. Verbeeld je toch eens, dat schreef hij aan jou. Ik zal altijd meisjes op school vertellen, die zullen het haast niet kunnen geloven.  Riep Amy, op wie het briefje een diepe indruk gemaakt had. Probeer dan eens liefje, laten we die dreumers van een piano eens horen, zei Hannah, die altijd met haar gantse harteelde in de vreugde en droef hij haar familie. Betts speelde dus een stukje en ieder zei dat het de mooiste toon was die ze ooit gehoord hadden. Het instrument was klaarblijkelijk pas gestemd en opgeknapt. Maar hoeveel maakt het ook was, geloof ik toch, dat het niet zo bekoorlijk was als dat gelukkigste van alle gelukkige gezichtjes die er overhingen, toen Betts met tederhanden de mooie zwarte en witte toetsen aanraakte en haar voeten de blinkende pedalen drukte. U zult hij moeten gaan bedanken, zei Jo, bij wijze van grap. Want dat het kind werkelijk zou gaan, kwam niet in haar op. Ja, dat ben ik ook stelig van plan. Ik geloof dat ik nu maar moest gaan, voordat ik bang wordt. En tot grote verbazing van het verzamelde gezin stapt de Betts vastbesloten de tuin in, de hecht door en recht op het huis daar de lorns is aan. Wel heb ik van m'n leven, als dat niet de draagste is wat ik ooit gezien heb. De pianoon heeft haar hellendal van de wijs gebracht, schaaf zou nooit gegaan zijn als ze bij de positieve was. Gip Hannah, haar naziende, terwijl het wonder de meisjes in ogenblik sprakeloos maakte. We zouden nog meer verwonderd zijn geweest als ze gezien hadden wat Betts verder deed. Ze liep zonder zich ook maar een ogenblik te bedenken naar de studeerkamer, klopte aan en toen een forse stem binnen Gip, ging ze werkelijk naar binnen. Stapt op meneer Lawrence af, die zeer verwonderd opkeek, stak hem haar hand toe en zij met een maar even bevende stem, meneer, ik kom u bedanken voor, maar verder bracht ze het niet. Want hij keek haar zo vriendelijk aan dat ze haar toespak verhad. En er alleen aan denkende dat hij het kleine meisje dat hem zo lief was geweest verloren had, sloeg ze beide armen om zijn hals en kusten hem. Als het dak van het huisplotseling boven het hoofd van de oude heren was ingestort, zou hij niet verbaasder hebben kunnen zijn. Maar hij vond het heel plezierig. Oh ja, hij vond het bijzonder plezierig. 