Michael Strogoff, de Koerier van den Czaar | Jules Verne | Action & Adventure Fiction | Dutch | 2/5
Hoogtstuk 6 van Micheel Strogoff, de Corrie van de Tzaar. Deze LibriVox-opname is vrij van uteursrechten. Opname door Bart De Leeuw. Micheel Strogoff, de Corrie van de Tzaar, door Zilverde. Hoogtstuk 6. Broedig en Zustig. Hoewel deze maatregelen zeer noordlottig voor de bijzondere belangen waren, richt veiligde de omstandigheden ze voorkomen. Verbod aan elk Rus is onderdaan om de provincie te verlaten. Was Ivan Ogarev toch in de provincie, daar werd hem belet om zich tans, zonder buitengewoon veel moeilijkheden, bij veel varkaan te voegen en zodoende werd de Tartaarse opperhoofd van een geducht luidenand beroofd. Bevel aan alle vreemdelingen van Asiatische oorsprong om de provincie binnen 24 uur te verlaten, dat was met eenslag die handelaars verwijderen die uit Midden-Azië gekomen waren, als mede de Bende Sygeunus die min of meer verwandschap hebben met de Tartaarse of Mongolse volkstammen die de jaarmarkt daar verenigd had. Zoveel hoofden, zoveel spionnen en hun uitzending werd ongetwijfeld door de stand van zaken geboden. Men kan zich licht de uitwerking voorstellen van die twee donderslagen op de stad Nisninovgorod neerkomende, die noodzakelijk meer dan enige andere stad in het oog gehouden en getroffen werd. Al dus konden de landslieden die voor zaken aan genen zijde de Sibirische grenzen mochten geropen worden, niet meer voor het ogenblik althans de provincie verlaten. De inhoud van het eerste artikel van het besluit was uitdrukkelijk, het did geen enkele uitzondering toe. Elk bijzonder belang moest voor het algemeen belang zwichten. Wat het tweede artikel van het besluit betrof, het bevel van uitzetting, dat het bevatten, was ook zonder tegenspraak. Het strikte zich alleen uit tot die vreemdelingen welke van Asiatische oorsprong waren, maar deze hadden slechts hun koop waren in te pakken en terug te gaan naar de plaats waar ze vandaan gekomen waren. Maar voor die kwakselvers, waarvan het aantal zeer groot was, en die meer dan duizend worsten moesten afleggen om de meest naarbijzijnde grenzen te bereiken, was het erger. Ook verhief zich aanstons tegen deze ongewone maatregel een gemorgd van verzet en kreeg van wanhoop, die de tegenwoordigheid der kozakken en de agenten van politie echt er dadelijk had onderdrukt. En aanstons begon de ontruiming van die uitgestrekte vlakte. De zeilen voor de tenten gespannen werden opgeroold, de kermespelen werden afgebroken, de dansen en het zingen, de vertoningen hielden op.  De vuren werden uitgedoofd, de koorden der koordansers werden losgemaakt, de oude dampige paarden van die zwervende woningen verwisselden de stallen voor de bomen der wagens. Agenten en soldaten met de zweep of de stok in de hand spoorden de achterblijvers aan en ontzagen zich niet de tenten af te breken voordat zelfs de arme heidens ze verlaten hadden. Klaarblijklijk zou, onder de invloed deze maatregel, voor de avond het plein de Nisni-Novkurot geheel ontruimd zijn en op het gemooi van de grote jaarmaakt zou de stilte van de roestijn volgen. En nog moet men erbij voegen, want het was in verplichte verzwaaring deze maatregelen, dat aan al deze zwervende volken de steppen van Siberië zelfs verboden waren. En dan bleef hun niets andersover dan zich ten zuiden van de kaspische zee, het zee in Perzeer, het zee in Turkije, het zee in de vlakten van Turkestan neer te zetten. De uitgezette posten van de Ural en de Bergen, die als het waren een verlinging van deze stroom aan de Russische grens vormen, zouden hun de doogtocht niet vergunst hebben. Zij moesten een duizend alwersten doorlopen, al voor hun zijn vrije grond onder de voeten te hebben. Op het ogenblik waarop het besluit van de politiemeester was voorgelezen, werd Miko Oostrokov door een overeenkomst getroffen, welke instinctmatig in zijn geest opreist. Zonderlinge overeenkomst, dacht hij, tussen dit besluit dat de verremeling uit Azië afkomstig uitdrijft en de woorden die snart tussen die twee heidens gewisseld werden. Het is de vader zelf die ons zent, waar wij heen willen gaan, zei de grijzaart. De vader, dat is de keizig. Men noemt hem onder het volk niet anders. Hoe konden deze heidens de maatregel die tegen hem genomen werd vooruitzien? Hoe hebben zij het vooruit geweten en waar willen zij dus heen? Het komt mij voor dat dit verdachte luid zijn, voor wie het besluit van de gouverneur eer voor, dan nadelig moet zijn. Deze zeer juiste opmerking werd opeens afgebroken door een andere, die elke andere gedachte uit het brein van Miko Oostrokov moest verdrijven. Hij vergat de heidens, hun verdachte gesprekken, de zonderlinge overeenkomsten die uit de bekendmaking van het beslaat voortsprout, het jonge lijflandse meisje kwam ineens voor de geest. Het arme kind, rip hij uit, zij zal niet meer over die grenzen kunnen komen.  Inderdaad, het jonge meisje was van Riga, bij gevolgen Russin, zij konden ze het Russisch grondgebied niet meer verlaten. Het vrijgeleide dat haar voor de nieuwe maatregelen was afgegeven, was waarschijnlijk niet meer geldig. Al de wegen van Siberië waren onverbiddelijk voor haar gesloten en wat ook de bewegereden mocht zijn, die haar naar Irkutsk voerden, het was haar van nu af verboden en zich heen te begeven. Deze gedachte hield Michiel Strookhoff levendig bezig. Hij had dadelijk, zo bij zichzelf gezegd, dat het er zonder iets aan zijn een belangrijke zending te kort te doen, misschien mogelijk zou zijn dat arme meisje tot steun te kunnen verstreken en die gedachte had hem toegelachen. De gevaaren kennenden die hij persoonlijk zou moeten trotseren, een krachtvolle en sterke man in een land waarvan de wegen een museum bekend waren, zo kon hij niet ontkennen dat deze gevaaren oneindig vreselijker waren voor een jong meisje. Opdat zij zich naar Irkutsk begaf, zou zij dezelfde weg als hij moeten volgen. Zou zij verplicht zijn door de horden overweldigers en wegtebanen zoals hij dat zelf ook moest proeven. Een dienst zei daarin boven, en het geen ander waarschijnlijkst was, slecht de nodige hulpmiddelen voor een reis onder gewone omstandigheden tot haar beschikking had, hoe zou zij die kunnen volbrengen onder omstandigheden die de gebeurtenissen niet alleen gevaarlijk, maar ook kostbaar zouden maken. Wel nu had hij tot zichzelf gezegd, daar zij de weg over perm neemt, is het bijna onmogelijk dat ik haar niet ontmoet. Ik zal dus voor haar kunnen waken zonder dat zij het vermoed, en daar het mij voorkomt dat zij evenveel haast heeft als ik, om te Irkutsk aan te komen, zou ze mij geen openthoud veroorzaken. Maar de ene gedachte brengt de andere voort. Miguel Strokov had tot dus verreggeredeneerd in de veronderstelling een goede daad te kunnen verrichten, een goede dienst te bewijzen. Er kwam bij hem een nieuwe gedachte op, en de vraag deed zich bij hem onder een heel andere gedamte voor. Inderdaad zei hij, ik zou haar misschien meer nodig kunnen hebben dan zij mij. Haar tegenwoordigheid kan mij niet nutteloos zijn, en zou kunnen dienen om elke verdenking van mij weg te nemen. In de man die alleen door de steppe trekt, zou men veel gemakkelijker de courier van het zaar vermoeden.  Indien dat jonge meisje mij echt overgezeld, zal ik in alle ogen veel meer de Nikolaas Korpenhoff van mijn Bodharoshna zijn. Zij moet mij dus vergezelden. Ik moet haar wat het er kost te mogen terugvinden. Het is niet waarschijnlijk dat zij zich, zeer dat gisteren avond, een rijtaar heeft weder te verschaffen om Nisninovgorod te verlaten. Laat ons haar dus zoeken en dat god mij geleiden. Miguel Strokov verliet het grote plein van Nisninovgorod, waar het rumoor op dit ogenblik door de aardvoering der voorgeschreven maatregelen voortgebracht zijn hoogste punt had bereikt. Tegenputtelen der verbanden vreemdelingen, geschilderagenten en kozakken die hen grof behandelden, veroorzaakte een onbeschrijvelijk rumoor. Het jonge meisje dat hij zorgt kon daar niet zijn. Het was negen uur in de morgen. De stoomboot vertrok eerst om 12 uur. Miguel Strokov had dus ongeveer twee uren om haar terug te vinden, die hij tot zijn reisgenoten wilde maken. Hij trok op dieel de wolga over en doorliep de wijken van de andere oever, waar de volte aanmerkelijk minder was. Hij doorzocht om zo te zeggen straat voor straat, de boven- en de benedenstad. Hij ging de kerken binnen, de natuurlijke toevlucht van hen die wenen en leiden. Nergens ontmoette hij het jonge Lijflandse meisje. En evenwel, hen aan mij, kan zij onmogelijk Nisninovgorod verlaten hebben. Laat ik dus blijven zoeken. Miguel Strokov dwelde zo gedurende twee uur rond. Hij liep zonder ophouden. Hij voelde geen vermoeienis. Hij gehoorzaamde aan een dringend gevoel, dat hem niet meer veroorloofde daar te denken. Alles vruchteloos. Toen kwam hem de gedachte op dat het jonge meisje geen kennis van het besluit had. Evenwel hoogst onwaarschijnlijk, want zulke donderslag had niet kunnen losbarsten zonder door iedereen gehoord te worden. Hoe zou zij, die zoveel belang had om het geringste nieuws uit Siberië te weten, onbekend hebben kunnen blijven met de maatregelen door de Goeverdeur genomen, maatregelen die haar zo rechtstreek stroffen. Maar, indien zij er onbekend mee was, moest zij binnen enige uren aan de aanlegplaats komen en daar zou een onverbiddelijk agent haar kort af de overtocht weigeren. Het was dus noodzakelijk dat Miguel Strokov haar voor die tijd zag, opdat zij door zijn tussenkomst de regering zou kunnen voorkomen. Maar zijn zoeken was vruchteloos en hij moest wel eraan elke hoop opgeven om haar terug te vinden. Het was toen 11 uur.  Hoewel het in elke andere omstandigheid onnodig geweest zou zijn, dacht Miguel Strokov eraan zijn Podaroshna aan het bureau van de politiemeester te vertonen. Het beslaat kon wel geen metrekking op hem hebben, omdat in dat geval voor hem voorzien was, maar hij wilde zekerheid hebben dat niets zich tegen zijn vertrek dat de stad zou kunnen verzetten. Miguel Strokov moest dus naar de andere oever van de Wolgaard terugkeren naar de wijk waar zich de bureau's van de politiemeester bevonden. Daar was een grote toe loop, want of schoon de verremdelingen bevel hadden gekregen de provincie te verlaten, waren zij even wel voor te kunnen vertrekken aan zekere formaliteiten onderworpen. Zonder deze voorzorgsbaatregelen zou een of andere Rus min of meer in de tartarische beweging betrokken dankzij een vermomming die grenzen kunnen overtrekken, hetgeen het besluit juist zorgte voorkomen. Men werd weggezonden, maar toch had men verlof nodig om te kunnen gaan. Potsemakers, heidens, vermengto kooplieden van Persië, Turkije, Indië, Turkestan, China bestoonden de binnenplaats en de bureau's van het politiehuis. Iedereen haaste zich, want de middelen van vervoer zouden zeer gezocht worden door die menig te uitgezetten lieden van allerlei aard die per groot gevaar van op de bepaalde tijd de stad niet te kunnen verlaten. Hetgeen hun zou blootstellen aan een barse tussenkomsteragenten van de Goeverdeur. Miguel Strogov-Kon, dankzij de kracht zijn er ellenbogen, de binnenplaats oversteken. Maar de bureau's binnen te komen en het raamje de beantie te bereiken, dat was een moeilijker werk. Toch een enkel woord dat hij in het oor van een inspecteur fluisterde en enige op z'n tijd gegeven rubbels vermochten hem een doortocht te banen. Na hem in de wachtkamer binnengelaten te hebben ging de agent een hoofdbeam te roepen. Miguel Strogov zou nu weldra aan de politieverordening voldaan hebben en vrij in zijn bewegingen zijn. Middelen wijl keken om zich heen. En wat zag hij? Hij zag daar op een bank eerder neergevallen dan neergezeten een jong meisje aan een stille wanhooptend prooi of schoon hij nauwelijks haar gelaad kon zien waarvan sterkte de ontdek zich op de muur aftekende. Miguel Strogov had zich niet vergist. Hij had het jonge Lijvlandse meisje herkend. Niets wat het besluit van het Goevelement afwetende was zij naar het bureau van politie gekomen om haar vrijgeleide te laten aftekenen. Men had haar het vies om geweigerd.  Buiten twijfel had zij vergunnen om zich naar Irkutsk te begeven door het besluit was telig het deed alle vroegere vergunningen teniet en al de wegen naar Siberië waren dus voor haar gesloten. Miguel Strogov zeer gelukkig haar eindelijk weer gevonden te hebben naderde het jonge meisje. Dit zag hem een ogenblik aan en haar gelaad werd bij het weerzien van haar reisgenoot door een vluchtige glans opgeklaard. Zij stond instinctmatig op en als een schipreukening die ze aan een stuk vrak hout vast klemmt ging zij een bijstand vragen. Op dit ogenblik tickte de agent Miguel Strogov op de schoudig. De politiemeester wacht u, zei hij. En zonder een woord tot haar te zeggen, die hij sedert de vorige dag zo gezorgd had, zonder haar gerust te stellen door een wenk die haar en hem zelf in verdenking had kunnen brengen, volgde hij de agent door de dichte groep heen. Het jonge lijflansse meisje, hem, de enige die haar misschien te hulp had kunnen komen, zien de verdwijnen, viel weer op haar bank neer. Nog in 3 minuten waren er voor lopen of Miguel Strogov trad weer de wachtkamer binnen vergezeld door een agent. Hij hield zijn Podaroshna dat hem de wegen naar Siberië opende in de hand. Hij naderte toen het jonge lijflansse meisje en haar de hand toe reikende, zei hij, zuster. Zij begreep hem, zij stond op alsof een of andere plotselingen ingeving haar niet toeliet om te aarzelen. Zuster herhaalde Miguel Strogov we zijn gemachtigd om onze reis naar Irkutsch voort te zetten. Gaat hij mee? Ja broer, antwoordde het jonge meisje en zijde verlieten het politiebureau. Einde van hofstuk 6 Hofstuk 7 van Miguel Strogov de courier van de tsar Deze LibriVox opname is vrij van uteursrechten. Opname door Bart De Leeuw Miguel Strogov de courier van de tsar door Jules Verne Hofstuk 7 de wolga afvarende Even voor 12 uur deed het geluid der bel van het stoopschip een grote menigte naar de aanlegplaats aan toestromen. De stoomketers hadden voldoende drukking uit de schoorsteen ontsnapteslegd en lichte rook. Het spreekt vanzelf dat de politie het vertrek van de kalkerses bewaakte en zich onmedoog en betoonde jegens die reizigers welke niet konden voldoen aan de voorwaarden gesteld om de stad te verlaten.  Talrijke kozakken reden heen en weer op de kade gereed om de agenten hulp te verleden toch ze behoefden niet tussen beide te komen en de auto afliep. Op het bepaalde uur wilgelmde het laatste geluid. De kabels werden gevierd. De grote raderen en de stoomboot zetten zich in beweging en de kalkerses voel snel tussen de beide steden door waaruit disney-nofkerot bestond. Micheel Strogoff en het jongen lijflantse meisje hadden plaatsgenomen aan boord van de kalkerses en wel zonder de minste moeite dankzij het Podaroshna wachtigde iemand op zijn reis door Siberië mee te nemen. Beiden op het achterschip gezeten, zagen de stad verdwijnen die zo zeer verontrust was door het besluit van de Goeverdeur. Micheel Strogoff had niets aan het jongen meisje gezegd. Hij had haar niets gevraagd. Hij wachtte totdat zij het goed vond te spreken. Zij was blij die stad verlaten te hebben al waar zij zonder de tussenkomst van die onverwachte beschermer gevangen zou gebleven zijn. Ze zijn niets, maar haar blik bedankte voor haar. De wolga, de ra der ouden, wordt als de grootste rivier van Europa beschouwd en haar loop is niet minder dan 4.000 werksten lang, 4.300 km. Haar wateren, vrij ongezond aan haar oorsprong, worden tenisny Novgorod gewijzigd door die van de Oka, een snelle neven rivier die uit de middelprovincie in van Rusland werk stroomt. Zij wordt bevaarbaar bij Riev, in het Goeverdement Tweg. De boten, de vervoermaatschappij tussen Perm en Nisny Novgorod, leggen vrij snel de 350 worsten af, 373 km, die deze stad van de stad Kazan scheiden. Het is waar, dat die stoomboten slechts de wolga hebben af te varen, die door haar snelle stroom ongeveer 2 meilen aan hun eigenlijk snelheid toevoegt. Toch wanneer zij aan de samenvloeiing van de Kamer, even beneden deze laatste rivier tot Perm op te varen. Dus alles wel gerekend en hoewel haar machine zeer krachtig was, konden Kaukesus niet meer dan 16 worsten per uur afleggen. Met een uur op onthoud te Kazan moest dus de reis van Nisny Novgorod naar Perm ongeveer 60 à 62 uur duren. Deze stoomboot was overigens zeer goed ingericht en verdeeld in drie klassen. Michael Strogolf had ervoor gezorgd twee hutten eerste klassen af te huren, en twee jonge reisgenoten zich in de haren kon afzonderen, zo dik was als zij zo'ks goed vond. De Kaukesus was opgepropt met passagiers van allerlei soorten.  Een zeker aan de Asiatische handelaars hadden het raadzaam geoordeeld Nisny Novgorod onmiddelijk te verlaten. In de eerste klassen zag men Armeniërs, Joden, Chinezen, Turken, Hindus en Tartaren. Al die kooplieden hadden in het ruim en op het dek hun touwrijke goederen moeten opeenstapelen, waarvan duur zou kosten, want volgens het tarief hadden zij slechts recht op een gewicht van twintig ponts per persoon. Voor op de Kaukesus waren de passagiers touwrijker. Niet alleen bevonden er zich vreemdelingen, maar ook Russen aan wie het bestuid niet verboot naar de steden der provincie terug te keren. Het waren voornamelijk passagiers derde klassen die zich gelukkig weiner om een lange terugreis bekuinden. Evenwel stevende de Kaukesus met al de snelheid haar raderen tussen de oevers van de Wolga door, dwars door touwrijke schepen die door stoomvaartuigen, stroomopwaarts gesleept werden en die allerhande soort van koop waren naar Nisninovgorod vervoerden. Na twee uren varen richtte het jonge lijvlantse meisje zich tot Miguel Strooghoff en zij, gaat je naar Irkutskbroer? Ja, zustig, antwoordde die jongeman. We maken beide dezelfde reis. Bij gevolg, overal waar ik doorkom, zult hij ook doorkomen. Mooie gebroer, zult hij verdemen waarom ik het strand der Oost ze verlaten heb om mij naar genesijden van de oer al te begeven. Ik vraag naar Nis, zustig. Gij zult alles vernemen antwoorden het jonge meisje wie je liepen vlouw en terugig glimlach vertoonden. Een zuster moet niet voor haar broer verborgen houden. Maar vandaag zou ik niet kunnen. De vermoeienis, de wannoop hebben mij afgemat. Wilt je niet in uw hut gaan uitrusten? Vroeg Micheel Strogoff. Ja, ja. En morgen kom dan mee. Hij aarzelde om zijn volzin te eindigen alsof hij die met de naamzindige Zelin, die hij nog niet kende, had willen besluiten. Nadia, zij zei, hem de hand toerijkende. Kom Nadia, zijn Micheel Strogoff en beschik vrijoverroel broeder Nikolaas Korpadoff. En hij bracht ik jongemeisje in de hut die hij voor haar afgehuurd had. Micheel Strogoff kwam op het dek terug en nieuwsgierig naar de tijdigen die de richting zijn een reis waar licht zouden kunnen wijzigen mengde hij zich onder de passagiers. Luisterende, maar geen deelnemende aan de gesprekken.  Trouwens, in die de toeval wilde dat hij ondervraagd werd en hij zou moeten antwoorden zou hij zich uitgeven voor de koopman Nikolaas Korpanoff die de koukasus naar de grenzen voerde want hij wilde niet dat men kon vermoeden om de koeien te reizen. Het was te begrijpen dat de vreemdelingen op de boot over niets anders sprake dan over de gebeurtenissen van de dag over het besluit en zijn gevolgen. Die armelieden nauwelijks bekomen van de verboeienissen van een reis door middel Azië zagen zich genoodzaakt terug te gaan en indien zij aan hun toren en aan hun wanhoop geen luchtgaven was het omdat zij niet durfden. En met eerbied gemengd de vrees weer hield hen. Het kon mogelijk zijn dat de koukasus van politie belast met de passagiers te bewaken zich heimelijk aan boord van de koukasus hadden ingeschipt en dan was het maar beter te zwijgen. De uitzetting was in elk geval te verkiezen bovenopsluiting in een vesting. Michiel Stroghoff kon dus naar die kant niets te weten komen want daar men hem niet kende zweeg men menigmaal wanneer men hem zag naderen. Zijn oren werden even wel opeens getroffen door een schillen en vrolijke stem die er zich weiner onbekommende kwaliteit gehoord te worden. De man met die vrolijke stemsprak russies toch met een vreemde uitspraak en hij, tot wie hij sprak meer terughoudend en voorzichtig antwoorden hem in dezelfde taal die ook niet zijn eigen taal was. Hoe zijn de eerste? Hoe gij op deze boot bij waarde collega gij die ik op het kijkselijk feestemos kan ontmoet en tenis die Nofgrond maar even gezien hebben. Ik in persoon antwoorden de tweede droogweg. Rond uit gezegd ik dacht niet zo onmiddellijk door u gevolg te worden en van zo naar bij. Ik volg u niet meneer, ik ga u voor. Voorgaan. Voorgaan. Laat ons van de stellen dat wij naast ook kan de gaan. In dezelfde pas, zoals twee soldaten op de parade. En laat ons, zo gezoikswild, met ook aan de overeen komen tenminste voorlopig dat de een, de ander niet vooruitgaan. Ik zal u vooruitgaan. Dat zullen we zien weneer we ons op het toneel van de oorlog zullen bevinden maar voor den duivel laten we tot daartoe reisgenoten zijn. Later zullen we wel tijd en gelegenheid hebben om mee de dinges te zijn. Vrijander. Vrijander ook goed.  Je hebt in uw woorden mijn waarde collega een juistheid die mij bijzonder aanstaat. Met u tenminste weet men waar hij m'n zicht te houden heeft. U duurt uw verlof om zijn wederzijdse verstandhouding juist te mogen bepalen. Goed. Ga je gaat naar Perm, zoals ik? Zoals jij. En waarschijnlijk vandaar naar E. Caterinenburg omdat het de beste en zekerste weg is om over het oorlog gebeurig te komen. Waarschijnlijk. Wanneer we eens de grens over zijn dan zullen we in Siberië zijn dat is te zeggen in het overheerder land. Dat zullen wij. Maar ook dan eerst zal het ogenblik daar zijn om te zeggen ieder voor zich en god voor god voorbij. God voor u? Geheel alleen? Zeer goed. Maar daar wij nog 8 dagen van onzijdigheid voor ons hebben en het zeer zeker met nieuwstijdigen onderweg niet druk zou gaan laten ons dan vrienden zijn tot op het ogenblik dat wij opnieuw mededingers worden. Vrijander. Maar laat ons dan tot die tijd en dan kan dan niet verscheuren. Ik beloof u overigens dat ik al het geen ik zal zien voor mij zou houden en ik het geen ik zal horen. Al zo afgesproken? Afgesproken. U had erop? Zie daar. En de hand van de eerste dat wil zeggen 5 wijd geopende vingers schudde flink de 2 vingers die hem de tweede flechmatisch toestak. Oh ja. Ik wil aan mij niet de tekst van het besluit kunnen telegraferen. En ik, ik heb er eerst om 10 uur 13 aan de dedetellegraaf gecijnt. Bravo voor meneer Blant. Wel vriendelijk meneer Jolieven. Tot wederdienst bereid. Dat zal moeilijk zijn. Men zal het even wel beproeven. Dit zegende, goede de Franse verslaggever de Engelse correspondent zeer vertrouwelijk die het hoofdbuigende zijn goed met echt peritserstijfheid beantwoorden. Het besluit van de Goeverneur had geen betrekking op de beide nieuwsjagers, omdat zij nog Russen, nog van Asiatische oorsprong waren. Ze waren dus vertrokken en, als door hetzelfde instinkt gedreven, hadden zij te samen Nisdinovgorod verlaten en bij gevoor van hetzelfde middel van vervoerige bruik gemaakt om de Siberische steppen te bereiken. Als Sitcholiveve en Harry Blunt al dus horende praten, had Miguel Astogov tot zichzelf gezegd dat hij een nieuwsgierige en onbescheide klanten die ik waarschijnlijk op mijn weg zou ontmoeten. Ik moet voorzichtig zijn en hem op een afstand houden.  Het Lijvlantse meisje rustte nog steeds uit in haar hut en Miguel Astogov wilde haar niet wakker maken. De avond brak dus aan zonder dat zij op het dek van de kalkozers verscheen. De lange schemering had de dampkring nu zeer opgefrist, waarnaar de passagiers, na de druk in de hitte van de dag, snakten. Toen het reeds ver in de nacht was geworden er niet meer aan om het dek te verlaten. Langzamerhand vielen zij in slaap en de stilte werd enkel gestoord door de geregelde slag van de schepborden op het water. Zeker een ongerustheid hield Miguel Astogov wakker. Hij liep heen en weer, maar immer achter op het dek. Eénmaal evenwel overschreet hij de machinekamer en bevond zich toen op dat gedeelte van het dek bestemd voor de reizigers der tweede en derde klasse. Daar sleepen, niet alleen op de banken maar ook op de goederen en zelfs op dekplanken. Alleen de batrozen van de wacht stonden op het voordek. Mijn moest zeer voorzichtig zijn om de slapenden die hier en daar uitgestrekt lagen niet te trappen, want men zou zeer slecht ontvangen zijn. Miguel Astogov paste dus op om tegen niemand aan te stoten. Met zo naar het andere eind van der boot te lopen had er geen andere doel dan de slaap door een enigszins langere wandeling te bestrijden. Op het voordek gekomen hoorde hij op eens in zijn daarbijheid praten. De stembescheden te komen uit een groep passagiers in saals en dekens gewikkeld die men onmogelijk in de donker kon bemerken. Miguel Astogov wilde doorgaan toen hij duidelijker, zekere woorden hoorde in een taal die reeds zijn oor getroffen had in de nacht op het jaarmarktplein. Instinctmatig luisterde hij. Dankzij de duisterd is op het voordek kon hij niet opgemerkt worden. Eventueer was het hem onmogelijk de passagiers te zien die met al kan de spraken. Hij moest zich dus tot luisteren bepalen. De eerste woorden die gewisseld werden waren van generlij belang, tenminste voor hem, maar zij deden hem de twee stemmen herkennen van de vrouw en van de man die hij tenis Ninovgorod gehoord had. Van dit ogenblik af luisterde hij met een verdubbelde oplettendheid. Het was inderdaad niet onmogelijk dat die sigurners van wie gesprek hij een gedeelte opgevangen had, maar dat ze hun gelijken aan boord van de kalkersus bevonden.  En het was goed voor hem dat hij luisterde, want hij hoorde duidelijk deze vraag en dit antwoord in een tartarse tongval uitgesproken. Men zegt dat een courier van Moskana Irkutsk betrokken is. Dat zegt Bensangara, maar die courier zal of te laat aankomen of hij zal niet aankomen. Miguel Strokov zit er de opwille curige op dit antwoord rechtstreeks aanging. Hij beproefde te ontdekken of de man en de vrouw die gesproken hadden wel degene waren die hij vermoeden, maar het was te donker en het gelukte hem niet. Enige ogenblikken daarna was Miguel Strokov zonder opgemerkt te zijn op het achterdek terug en was hij met zijn hoofd in zijn handen alleen gaan zitten. Men zou gezegd hebben dat hij sliep. Hij sliep niet en dacht er niet aan om te slapen. En wie toch is mijn vertrek bekend en wie kan het belangrijk hebben in het te weten? Einde van hoofdstuk 7 Hofstuk 8 van Miguel Strokov de courier van de Tsaar Deze LibriVox opname is vrij van auteursrechten. Opname door Bart De Leel. Miguel Strokov de courier van de Tsaar door Silverne Hofstuk 8 de Kamer opvarende. De volgende morgen, 18 juli aan de aanlegplaats van Kazan aan die 7 werksten 7,5 km van de stad verwijderd is. Kazan is gelegen aan de samenvloeiening van de Volga en de Kazanka. Het is een belangrijke hoofdplaat met een Griekse aardbiscopsetel. Het is Tevensen Akademischstad. Hoewel de stad vrij ver van de aanlegplaats verwijderd is verdrong zich toch op de kei een taalrijke menigte. Men was gekomen om nieuws te vernemen. De gouverneur der provincie had uitgevaarderd van dezelfde inhoud als dat van zijn collega's ten Islinofgorod. Men zag daar tartaren gekleten in een lang overkleed met korte mouwen en het hoofd bedekt met een punten gehoed waarvan de breder randen aan die van de bekende Piero deden denken. Anderen in een lange manteljas gehuild en met een kallotje op het hoofd hadden veel van potse joden. Vrouwen met allerlei klinklang op de borst en met een diadeem in de vorm van een halve maan op het hoofd vormde de groepen die druk in gesprek waren.  Officieren van politie onder de menigte gemengd, enige kozakken met hun lands gewapend, handhaafden de orde en deden plaatsmaken zowel voor de passagiers die de kalkusus verdieten als voor hem die er zich op inschepten, maar niet na spijlensoorten van reizigers nauwkuurig opgenomen te hebben. Micky Alstrogov keek met een vrij onverschillig geblik naar dat heen en weer lopen aan elke aanlegplaats in de stoomboot eigen. De kalkusus moest de kazan een uur vertoeven om kolen in te nemen. Micky Alstrogov dacht er niet aan om aan land te gaan. Hij zou het jonge, lijvlantse meisje dat nog niet op het dek verschenen was niet alleen aan boord hebben willen laten. De twee dagblatsschrijvers waren reeds zeder te dageraad op, zoals het elke flinke jagen betaamd. Ze waren aan land gegaan en hadden zich onder de menigte begeven elk zijn eigen wegnemende. Micky Alstrogov bemerkte aan de ene kant Harry Blunt, met zijn zakboekje in de hand enige typisch schetsende en enige opmerkingen aantekenende. Aan de andere kant als die Tcholiver zich tevredenstellende met praten en rekenende op zijn geheugen dat niet kon vergeten. Langs de gehele oosterlijke grens van Rusland liep het gerucht dat de opstand en de inval een geduchte uitbreiding had aangenomen. Het verkeer tussen Siberië was uiterst moeilijk. Dat hoorde Strogov, die het dek niet verlaten had van de nieuw aangekomen passagiers. Deze gesprekken veroorzaakte hem een wezenlijke ongerustheid en wekte het dringend verlangen bij hem op, aan genezijden van de ural te zijn, om zelf over de ernstige gebeurtenissen te oordelen en tegen elk mogelijk ongeval maatregelen te nemen. Er is geen op het punt te zijn aan een of andere inwoner van inlichtingen te vragen, toen zijn aandacht opeens werd afgeleid. Onder de reizigers, die de Kalkersus verlieten, herkende Micheal Strogov de troep sigeuners, die zich de vorige dag nog op het Jaarmarktplein ten Isni Novkarot bevonden. Daar, op het dek de stoomboot, bevonden zich de oude heiden en de vrouw die hem voor een spion had uitgemaakt. Met hem onscheepte een twintig taal danseressen en zangeressen in oude decos gewikkeld die hun met klatengrond beleggde en waarschijnlijk onder het bestuur van de oude sigeuner stonden.  Micheal Strogov twijfelde er nu niet meer aan dat het gesprek dat hem rechtstreeks betrof uit die troep voortgekomen en gevoerd was tussen de oude sigeuner en de vrouw die hij de mogulse naam van Sankar gegeven had. Micheal Strogov naderde door een onwillekurige beweging de trap van de stoomboot op het ogenblik dat de heidens haar zouden verlaten. De oude heide stond daar in een nederige houding die weinig overeen kwam met onbeschaamdheid aan zijn stamgenoot in eigen. Men zou gezegd hebben dat hij eerder de blikken zocht te vermijden dan ze tot zich te trekken. Zijn ellende gehoed, geheel verbrand door de zon, was diep over zijn ogen getrokken. Z'n brede, gewelfde rug ronden zich af onder een oude kiel waarin hij zich in weerwel van de hitte dicht had ingewikkeld. Hij was natuurlijk geweest onder dit ellendig toetaaksel over zijn lichaamsbouw en gelaad te oordelen. Bij hem stond in een prachtige houding de Sigeunse Sangarre, een vrouw van 30 jaar, bruin van vel, groot van gestalte, met prachtige ogen en goudgeel haar. Onder de jonge danseressen waren er verschijnenen bij uitstek mooi met Sigeunse Sangarre hem onophouderlijk aankijk als wilde zij zijn trek een onuitwisbaar in haar geheur geprenten. Dat is een brutale heidin, zei Michael Strogoff tot zichzelf. Zou zij bij herkend hebben van die man die zij in Nisny Novgorod voor een spion uitgemaakt heeft. Die vervloekte Sigeunen zijn we ogen als katten, ze zien in het donker en deze kan misschien wel weten. Michael Strogoff was op het punt Sangarre en haar troep te volgen nee, zei hij in zichzelf, geen onbedacht te stappen. En die ik die oude waar zeg er en zijn bende laat in hechtenis nemen, dan loopt men in Kokkitogevaar om ontdekt te worden. Ze zijn nu eenmaal weg en voordat zij over de grens zullen zijn, zal ik reeds lang de oer al over zij getrokken. Ik weet wel dat zij de weg van Kazan naar Ichem kunnen nemen, maar deze weg levert geen middel van vervoer op en een tarantas met goede Siberische paarden bespannen al voor uitzellen. Wees maar gerust, vriend Korpenhoff. In elk geval waren de oude Sigeunen en Sangarre op dit ogenblik reeds in de menig te verdwenen. Michael Strogoff had zeer wijselijk de weg over Perm, Ekaterinenburg en Tioenen gekozen.  Dat is de grote weg die zich van Ichem tot Irkutsk uitstreekt en die goed van postste soms voorzien is. Een uur daarna luidde de bel van de Kalkerses. Het innemer van Kolen was afgelopen, de stoomboot was gereed om te vertrekken. De reizigers die van Kazan naar Perm gingen hadden reeds hun plaatsen aan boord ingenomen. Op dit ogenblik bemerkte Michael Strogoff dat Harry Blunt alleen op de stoomboot terug was gekomen. Zou Alcyt-Joliver haar dan mislopen? Toch op het ogenblik dat men de kabels losmaakte, verscheen Alcyt-Joliver uit al zijn macht komende aanlopen. Hij is aan de wal gehaald en de stoomboot zette zich reeds in beweging toen Alcyt-Joliver voor geen beetje vervaard met de vlugheid van een klaan opeens op het dek van de Kalkersesprong bijna in de armen van zijn collega. Ik dacht dat de Kalkerses zonder uur ging vertrekken. Zij deze half willens, half onwillens. Bah, antwoorde Alcyt-Joliver, ik zou u wel hebben weten in te halen al had ik een boot op kosten bijna niet moeten huren of postbaarden moeten nemen voor kopeke per west. Wat zal ik ervan zeggen? Het telegraafkantoor was nog al ver van hier. Zij had geen naar de telegraaf geweest. Vroeg Harry Blunt op zijn lippen buitenen. Ik ben er geweest, antwoorde Alcyt-Joliver met zijn lievelijks te glimlach. En hij werkt nog altijd tot Kodivan. Dat weet ik niet. Maar hij kan wel verzekeren dat hij van Kazan naar Parijs werkt. Je hebt in de pes gezonden, naar uur nicht met de meeste genoegen. Heb dus vernomen? Hoor, vader, om nu eens met de Russen te spreken. Antwoorde Alcyt-Joliver. Ik ben niet kwaad, ik wil voor u niets geheim houden. De tartaren, met veeuw varkaan aan het hoofd, zijn tot voorbij semi-palatinsk voortgerukt en zakken de ertisch af. Door uw voordeel mee. Hoe? Een zo ernstige tijding. En Harry Blunt had er geen kennis van gekregen. En zijn mededinge die ze eigenlijk van één of andere inwoner van Kazan vernomen had, had ze ter stond naar Parijs overgezend. Het Engelse dagblad was dus ten achteren. Harry Blunt ging dan ook met zijn armen op de rug op het achterdeck zitten, zonder een woord meer te spreken. Tegentien uur verliet het Lijflandse meisje haar rut en kwam op het dek. Michael Strogoff ging naar haar toe en stak haar de hand toe.  Hoeveel zijn wij van Moskou, vroeg zij? 900 Wersten, antwoorde Michael Strogoff. 900 van de zeven duizend, mondbalde het jonge meisje. De bel konigde het uur van ontbijt aan. Nadia volgde Michael Strogoff tijdens Spijskamer der Boots. Ze wilden niets gebruiken van die bijgerechten die als zonderlijk toegediend worden, zoals kaffiaar, hering in stukjes gesneden, branden wijn uit roggen vervaardigd en met annijs gekruid, een drank dienende om de eetlust op te wekken. In de Noordselanden algemening gebruik, zowel in Rusland als in Zweden en Noorwegen. Nadia had weinig, wij lichten als een armeisje weer middelen zeer bekrompen zijn. Michael Strogoff meende zich nu tevredenstellen met het maal waarmee zijn gezellin tevreden was. Dat is, met een weinig koelbad, een soort van gebak bestaande uit doorjes van Eeren, reist en gestampt vlees en rode kool met kaffiaar gestofd, terwijl thee de enige drank was. Dit maal was dus nog lang, nog duur. Ook gingen Michael Strogoff en Nadia reeds binnen 20 minuten weer naar boven op het dek. Beiden zetten zich op het achterdek neer en Nadia, haar stem verzartende, zij zonder door iemand anders gehoord te kunnen worden. Broedig, ik ben de dochter van een bandeling. Ik heet Nadia Vedoch. Mijn moeder is ter riega gestorven bijna een maand geleden en ik ga naar Irkutsk, naar mijn vader, om de koolingschap te delen. Ik ga ook naar Irkutsk, antwoorde Michael Strogoff en ik zal het als hun gunst van de hemel beschouwen, Nadia Vedoch, gezond en wel in de handen van haar vader over te geven. Dank u, broedig, antwoordde Nadia. Michael Strogoff vertelde toen dat hij een bijzonder pordaroshna voor Siberië gekregen had en dat van de kant de Russische overheden niets zijn reis kon belemmeren. Nadia verlangde niet beter. Ze zag in de ontmoeting van die eenvoudige en goede jonge man die de voorzienigheid haar had toegezonden slechts één ding het middel voor haar om tot haar vader te komen. Ik had, zij zei, een vrijgeleide die mij machtigde mij naar Irkutsk te begeven door het besluit van de gouverneur van Nisdienovgorod heeft het ongelder verklaard en zonder u, broeder, zou ik de stad niet hebben kunnen verlaten waar je mij ontmoet hebt dat ik gestorven zou zijn.  En alleen Nadia riet Michael Strogoff uit alleen deed hij te wagen de steppen van Siberië door te trekken dat was mijn plicht, broedig maar wist je dan niet dat het land in opstand en overheert niet door te komen is de darthaarse inval was mij niet bekend toen ik Riga verdied, antwoordde het jongen meisje eerst in Moskow heb ik die tijding vernomen en des niet tegenstaande heb je uw reis vervolgd dat was mijn plicht in dat gezegde was het gehele karakter van het boedige meisje saamgevat Nadia aazelde nooit te doen wat haar plicht was ze sprak toen over haar vader Wassily Fedor het was in geacht Geneseer Artriga hij oefende zijn beroep met gunstige volgen uit en leefde gelukkig te midden er zijn door zijn lidmenschap in een buitenlands geheimgenoodschap bewezen kreeg hij bevel om naar Irkutsk te vertrekken en de zardarmen die hem dit bevel brachten geleiden hem op staande voet over de grenzen Wassily Fedor had slechts de tijd zijn verhaal die reis leidende was te omhelzen als mede zijn dochter die misschien zonder steun zou blijven en wenende over die twee wezens die hij beminder vertrok hij seder 2 jaar bewoonde hij de hoofdstad van Oost-Siberië en daar oefende hij, maar niet voordelig zijn beroep van Geneseer Artriga niet min zou hij misschien gelukkig geweest zijn voor zover een bandeling zoos kan zijn en die zijn vrouw en zijn dochter bij hem hadden kunnen zijn maar met vrouw Fedor reed zeer verzwakt zou Riga het niet hebben kunnen verlaten 20 maanden na uitvertrek van haar man stierde zij in de armen van haar dochter die zij alleen en bijna zonder hulp achterliet Nadia Fedor vroeg toen en kreeg zonder moeite van de russische groevenement verlof zich naar haar vader te Irkutsk te begreven zij schreef hem dat zij vertrok nauwelijks had zij de nodige middelen om die lange reis te maken en toch aazelde zij niet die reis te ondernemen zij deed wat zij kon god zou het overige doen middelenwijl was de kokersus de rivier op het was avond geworden en de lucht werd door een heerlijke frisheid bezwangerd duizenden vonken ontsnapt uit de schoorsteen daar stoomboot met pijnboomhoud gestookt en bij het gedruis van de golven door de voorsteven gebeurt mengden de wolfen die tegen de avond de rechteroever van de kama onveilig maakten einde van hoofdstuk 8 hoofdstuk 9 van Micheal Strogoff de courrier van de tsar deze LibriVox opname is vrij van uteursrechten opname door Bart Teleu Micheal Strogoff de courrier van de tsar door Zulferne hoofdstuk 9, nacht en dag in een tarrentas de volgende dag, 18 juli Salkersus aan de aanlegplaats te perm aan de laatste plaats die hij aan de kama aan deed het groevenement waarvan perm de hoofdplaats is is in de uitgestrektste van het russische rijk marmer en zoutgroeven platina en goudlagen steenkolen meinen, ordinair op grote schuil bewerkt in afwacht in dat perm door haar lichting een stad van de eerste rangborden heeft het weidig aantrekkelijk is sier vuil en morsig in hullenbrommen voor hen die van rustland naar Siberië gaan is dit gebrek aangemak vrij onverschillig want ze komen uit het binnenland en zijn van al het nodige fozien maar voor degenen die uit middel Asië komen na een lange en vermoeiende reis zou het zeker niet onwelgevallig zijn dat het de eerste Europese stad van het rijk bij de asiatische grens gelegen beter voorzien waren het is de perm dat de reizigers hun voertuigen min of meer beschadigd en het langer tocht door de vlakte van Siberië verkopen daar ook gaven zij die van Europa naar Asië gaan zich gedurende de zomer rijtuigen en gedurende de winter sleden aan al voor en zich voor enige maanden in de steppen te wagen Micheal Strookhoff had reeds zijn reisplan vastgesteld en het wachtte slechts op de uitvoering er bestaat een vrij snelle brievenpostdienst over het Oerho geberchten, maar die dienst was door de omstandigheden van het ogenblik gestocht en al waren dit het geval niet geweest dan zou Micheal Strookhoff die er spoedig wilde zijn zonder van iemand af te hangen toch niet van die gelegenheid gebruik gemaakt hebben hij wilde liever rijtuigen kopen en van pleisterplaats tot pleisterplaats rijden de ijverderposterions door Nafotko voor je aanwakkerende maar welk voertuig dan te nemen een telega of een tarantas de telega is een open wagen met vier wielen en alleen uit hout vervuidigt wielen, assen, bouten, bak, lemoen de boven in de omtrek hebben alles geleverd en de verschillende delen waaruit dit voertuig samengesteld is worden door dikke touwen aan Oekander bevestigd niets is eenvoudiger niets is doelmatiger maar niets ook gemakkelijker te herstellen wanneer een of andere ongeval zich op reis voordoet er is geen gebrik aan dennenbalmen op de russische grenzen en de assen groeien natuurlijk in de wouden door middel van de telega heeft de buiten gewone postdienst plaats voor dit voertuig zijn alle wegen goed maar je moet even wel bekennen dat de touwen somtijds breken en dat terwijl het achterstel in een of andere sneeuw of modderpool blijft steken, het voorstel op twee wielen aan de pleisterplaats aankomt Michiel Strogoff zou nu wel genoodzaakt geweest zijn de telega te nemen in die hij niet het geluk had gehad en daar een tas te vinden niet dat dit laatste voertuig voormaakt is want de veer ontbreken er even zo goed aan als aan de telega en het hout is er, bij gebrek aan ijzer niet aangespaard maar de lange as waarmee het voorzien is geven het een zeker evenwicht op hobbelige en dikwos zeer ongelijke wegen een slijkbord beveilig te reizigers tegen de modder op de weg en de grote lerenkap die neergelaten kan worden maakt het minder onaangenaam gedurende de grote hitte en de hevige onweersbuien van de zomer de tarrentas is overigens even zo sterk en even zo gemakkelijk te herstellen als de telega en van de andere kant laat dit voertuig zijn achterstel minder op de grote wegen achter het was even wel niet zonder moeite dat het Michiel Strogoff gelukte een tarrentas op te sporen en het was wel waarschijnlijk dat hij in de gehele stad Perm ze zou gevonden hebben niet te min dong hij zeer af enkel voor de vorm om in zijn rol te kunnen blijven van Nikolaas Korpanoff nadia was overal meegegaan om een voertuig te zoeken hoewel het doel dat zij bereikend boesten verschillend was hadden zij toch beide evenveel haast op de plaats van hun bestemming aan te komen en bij gevolg om te vertrekken men zou gezegd hebben dat een en dezelfde wil hen bezielde Michiel Strogoff ik had graag een gewenst voor u een aangenamer en gemakkelijke rijdtuig te vinden broeder zegt u dat tegen mij die zo nodig te voet waren gegaan om tot mijn vader te komen ik twijfel niet aan uw moed Nadia maar er zijn dichamelijke vermoeienissen tegen welke geen vrouw bestand is ik zal er tegen bestand zijn van welke aardzei ook mogen zijn mocht een klacht over mijn lippen komen laat mij dan onderweg achter en vervolg uw reis alleen een half uur later werden op vertoon van het Bodharoshta drie postpaarden voor de tarantas gespannen deze dieren, met lang haar bedekt, hadden veel van beren op hoge poten ze waren klein en vuurig van Siberisch has zie hier hoe de postollon, de imchik zal het aangespannen het ene, het grootste was tussen twee lange disselbomen die aan hun vorigste uiteinden een hoepel drogen behangen met kwasten en belletjes de twee anderen waren eenvoudig met touwen aan de beide treden van de tarantas bevestigd overigens geen tag en tot leidsloos niets anders dan een eenvoudig touw nog Pieke Ostrogov, nog het meisje voelde bagage mee de grote haast van de een en de geringen middelen van de andere hadden het niet toegestaan het was nu wel een geluk want er was niks plaats voor twee personen zonder de postollon mee te rekenen die zich op zijn nauwe bok ter nauwe nood in de evenwicht kon houden die postollon wordt evenwel bij elke pleisterplaats verwisseld hij diensbeurt het nu was te rijden was een Siberiër even al zijn paarden en niet minder haarig dan hij hij had al aanstond en na volgens de blik op de reiskers van de tarantas geworpen geen bagage en waar zouden ze die voor de duivel gestopt hebben dat is dus geen buitenkansje en het roken veel betekend gezicht raven, zei hij zonder zich te bekreunen om al of niet gehoord te worden raven tegen zes kopeken per west nee Adelaars riep Miguel Strogov uit die voor maakt de taal de imchicks verstand Adelaars hoorde je tegen negen kopeken per west en de vooi bovendin een vrolijk zweepgeklap antwoorden hem de raaf betekend in de taal de russische posteriorns de gierigen of armen reisigers die op de boeren pleisterplaats de paarden slechts tegen 2 a 3 kopeken per west betaald de arend betekend de reisiger die voor geen hoge prijs terugdijnst zonder nog de grote voor je te rekenen ook kan de raaf er geen aanspraak op maken even zo snel als de keizelijke vogel te vliegen Miguel Strogov en Dadia namen onmiddellijk plaats in de tarrentas de kap werd opgezet want de hitte was die dag ondraagelijk en om 12 uur verliet de tarrentas perm te midden van een wolk van stof Miguel Strogov was aan die manier van reizen gewend het hoogte en stoten hinderde hem geen sins hij wist dat een russiespan nog de keien, nog de wagensporen nog de modderpullen nog de onvergeworpe bomen nog de sloten vermet zijn reisgenoten liep gevaar door het heen en weerslingeren van de tarrentas gequets te worden maar ze klaarde niet gedurende de eerste ogenblikken van de reis zijn Dadia niets want ze was geheel vervuld van de gedachte om haar spoedig aan te komen ik heb 300 worsten tussen Perm en Ekaterinenburg geteld broeder, zij zei heb ik mij vergist jij hebt u niet vergist Nadia als worden Miguel Strogov die bij Ekaterinenburg zullen bereikt hebben zullen we ons aan geen de zijde van het Oerau gebergen te bevinden hoelang zal die toch door het gebergen te duren 48 uur want we zullen nacht en dag reizen ik zeg nacht en dag want ik kan mij geen ogenblik ophouden en ik moet onophoudelijk voort naar Irkutsk ik zal u niet ophouden broeder nee, zelfs geen uur en we zullen nacht en dag reizen nu dan Nadia, mogen de inval 30 dagen ons de weg niet belemmeren en binnen 20 dagen zullen we aangekomen zijn je hebt die reisreeds meer gemaakt vroeg Nadia verschijnd in de malen in de winter zouden we je spoediger en zekerder komen is het niet ja, spoediger vooral maar je zou het veel door de kouder en de steel geleden hebben dat is niets, de winter is de vriend van de Rus ja Nadia, maar wat in steekestel moet men hebben om aan dagelijke vriendschap weerstand te bieden ik heb dikwos de warmtegraad tot meer dan 40 graden onder het frispunt ik heb in weerwel van mijn kleding van rendierhoud mijn hart voelen verstijven mijn leden voelen crimpen mijn voeten voelen bevriezen onder 3 dubbele wolle sokken ik heb de paren van mijn sleden bedekt gezien met een schild van ijs en hun adem verstijft gezien ik heb de brandewijn in mijn reisfles in een harde steen zien veranderen maar mijn steden vloog als een orkaan voort geen hinderdparen op de onafzienbare met sneeuwbedekte vlakte geen stromen meer waarvan mijn genoodzaakt is de waadbare plaats op te zoeken geen meer en meer die men in een boot moet oversteken overal het harde ijs de vrije, de zekere weg maar ten koste van welk leiden Nadia zij alleen zouden het kunnen zeggen die nooit teruggekomen zijn en waarvan de sneeuwjacht spoedig de lijken bedekt heeft jij zei het even wel teruggekomen broedig, zijn Nadia ja, maar ik ben een Siberië en reed Sirion toen ik mijn vader op zijn jacht er volgde gewende ik mij aan dit harde leven maar toen jij mij zei dat Nadia dat de winter u niet zou tegengehouden hebben dat jij alleen zou vertrokken zijn gereed om tegen de verschrikkelijke huurheid van het Siberisch klimaat te worstelen verbeelde ik bij u reeds onder de sneeuw bedolven te zien hoeveel mail zat jij de steppengedurende de winter door getrokken vroeg het jonge meisje drie maal Nadia wanneer ik naar Omsk ging en wat ging het gint te Omsk doen mijn moeder bezoek een die mij wachten en ik, ik ga naar Irkutsk waar mijn vader mij verwacht ik ga hem de laatste woorden van mijn moeder overbrengen dat wil zeggen broeder de beletten te vertrekken gezet een braaf kind Nadia antwoorden Micheal Strogoff en god zelf zou u geleid hebben gedurende die dag was de tarantas door de Imshiks die ook kan er bij elke pleisterplaats opvochten snel vooruitgebracht de Arenden van het Gebergde zouden hun naam niet onteeerd hebben geacht door deze Arenden van de Grote Weg de hoge prijs voor ieder paard betaald de rijke folie bevalen de reizigers bijzonder aan misschien vonden de postmeesters het zondeling dat na de uitvaardiging van het besluit een jonge man en zijn zuster klaarblijkelijk bij de Russen, Siberië dat voor elk ander gesloten was vrij konden doortrekken toch hun papieren waren in orde en ze hadden het recht om te passeren ook snelde de tarantas met een ongelooflijke snelheid de mijlpalen voorbij overigens waren Micheal Strogoff en Nadia niet de enige die de weg naar Ekaterinnenburg volgden bij de eerste pleisterplaatsen hadden de courier van het saan vernomen dat hem een rijtaag voor was toch daar hem geen peiden ontbraken dacht hij erover niet verder na gedurende die dag werd van de weinige halten bij de tarantas verpozen gebruik gemaakt om zich te verversen de posthuizen zijn hier toe zeer goed ingericht overigens is bij gebrek aan pleisterplaats de huis van de Russische boer niet minder gastvrij de reiziger kan aan alle duren aankloppen overal wordt hij goed ontvangen de muziek komt hem met een vriendelijk gebaar tegemoet en steekt hem de hand toe de vreemdeling wanneer hij aankomt is de bloedverwand van allen het is deur van godgezonderden zavonds aankomende vroeg Micheal Strogoff als door een soort van instinct gedreven aan de postmeester hoe laat het rijtaag dat hem vooraf ging de pleisterplaats van later had twee uurig geleden antwoordde de postmeester het is in berlin nee een telega hoeveel reizigers twee en rijden ze snel het zijn aarenden dat mensen poedig inspannen Micheal Strogoff en Nadia bestoten geen uur op te houden en reisde de gehele nacht toe het bleef mooi weer toch de lucht werd langzamerhand drukkender en ben vreesde voor een onweer dat in de bergen altijd verschrikkelijk is de nacht liep even wel goed af ondanks het stoten van de Tarentas kon Nadia enige uren slapen de half opgezette kap liet toe om de weinige lucht in te ademen waarnaar de longen zozeer verlangden in de verstikkende dampkring Micheal Strogoff bleef de gehele nacht wakker daar hij de imchiks niet vertrouwde die dik was op de pok in slaap vallen de volgende dag 20 juli tegen actuur in de morgen werd het oer al gebeurte in het Oosten zichtbaar gedurende die dag bleef de lucht onophouderlijk betrokken en de luchtgesteldheid was daardoor een weinig dagelijker maar het weer was schrikkelijk stormachtig misschien waren het voorzichtiger geweest zich niet midden in de nacht in het gebergte te wagen en dat zou Micheal Strogoff gedaan hebben in diner had kunnen wachten maar toen de postollon van de laatste wisselplaats hem op het naderen van het onweer opmerksaar maakte en Telega is ons nog altijd vooruit ja hoeveel is hij ons vooruit ongeveer een uur vooruit dan en een drie dubbele foy in die wij mooi geochtend te E. Caterinenburg zijn einde van half stuk 9 hoofdstuk 10 van Micheal Strogoff de courier van dit zaar deze Librivox opname is vrij van uteursrechten opname door Bart Teleu Micheal Strogoff de courier van dit zaar hoeft stuk 10 een onweer in het Ural gebergte het Ural gebergte heeft tussen Europa en Azië een uitgestriktheid van beide 3.000 werksten 3.200 kilometer de naam Ural die van Tartars oorsprong is of die van Poyas, volgens de russische benaming betekent Gordel deze Gordel die van de noordelijke IJC tot de boorden van de Caspische zee loopt moest Micheal Strogoff overtrekken en zoals gezegd is had hij er goed aan gedaan de weg te nemen over Perm naar IKaterinenburg welke laatste stad op de oostelijke heling van het Ural gebergte gelegen is de nacht zou voor die tocht in het gebergte voldoende zijn in die geen ongeval tussen beide kwam ook gelukkig kondigde het gerommel van de donder in de verte het naderen van een onweer aan dat door de bijzondere toestand van de dampkring verschrikkelijk dreigde te worden en op Strogoff bezorgde nu zo goed mogelijk zijn gezellin de cap die een windvlaag gemakkelijk zou weggerukt hebben, werd door middel van touwen steviger bevestigd men verdummelde de strengen der paarden en tot overmaat van voorzorg werd de stootplaat der Aston met stro omwonden, zowel om de stevigheid der wielen te verzekeren als om de schokken te verzachten die in een donkere nacht moeilijk te vermijden zijn eindelijk werden achter een voorstel waarvan de Aston eenvoudig met houten pinnen aan de bak van de tarrentas bevestigd waren door het dwarshout met schroeven en moeren aan ook al een vast geklonken Nadia nam achter in de tarrentas plaats, Michael Strogoff zette zich naast haar voor de cap die geheel opgezet was hing er twee leren gordijnen die in zekere mate de reizigers tegen de regen en de rukwinden moesten beschutten en links van de bok begonden zich twee grote lompelontarrens waarvan het flauwenlicht de weg niet erg verlichte maar die tenminste konden dienen om het aanrijden van een of ander rijtaag te verhinderen maar ziet dus dat alle voorzorgen genomen waren en in die onheilspellende nacht was dit wel raadzaam Nadia, we zijn gereed, zei Michael Strogoff laat ons dan vertrekken antwoorden het meisje het was acht uur en de zon ging langzamerhand onder toch de lucht was somber, ondanks de schemering die onder diebreten lang duurt zeer dikke dampen schenen het gewelf des hemels te drukken toch geen windje verplaatste ze nog er zou een diepe stilte geheersd hebben zonder het gekraak van de wielen de tarantas het luidheigen der buiten adem zijn de paarden en het slaan hun erhoefheisers op de keiën waaruit van tijd tot tijd volken vlogen Michael Strogoff lichte de leren gordijnen op en bleef enige tijd voor overgebogen naar buiten kijken en de veranderingen in de lucht nemen tegen 11 uur begonnen te weerlichten en hoe langer hoe erg van tijd tot tijd scheen het gerade van de donder zich met het holle gehol van het voertuig te vermengen wanneer het over een brug van ruwe planken ging die over een of andere kloofgeslagen was en met het geschreeuw van de postollon die zijn paarden aanzetten die door de zwaarten van de lucht meer dan door de stijlte van de weg vermoeid waren hoe laat zullen we op de top van de berg pask vroeg Michael Strogoff aan de imchik om 1 uur in de morgen indien we aankomen antwoorden deze het hoofd schuddende zeg eens vriend het is toch niet voor de eerste keer dat je een onwereldig geberg erbij woont nee, geef ik wel dat dit niet mijn laatste zijn zei het gedam bang ik ben niet bang maar ik zeg het nog eens, je hebt verkeerd gedaan van te vertrekken ik zou grote ongelijken hebben gehad zodat ik gebleven waren de imchik z'n paarden toe als een man die er niet was om te reden te wisten, maar om te gehoorzamen op dit ogenblik had er in het luchtruim een trillingplaats, alsof ze voortgebracht waren door een scherp oorverdovend gefluit dat het de dampkring doorkliefde op het verblinnend licht van de bliksem volgde opeens een verschrikkelijke donderslag en de wind barsten woedend los enige doffe geluiden duiden aan dat enige oude en slecht gewordelde bomen de eerste aanvallen van de hevige windvlaag niet hadden kunnen weer staan een aantal verbreiselde stammen vlogen over de weg naar met geweld op de rotsen neergekomen te zijn en stochten links in de afgrond op 200 passen van de tarantas de paarden waren opeens blijven stilstaan vooruit tankerot is schilderde imchik het geklapszendersweep bij het gerommel van de dondervoegende Miguel Strogoff vatten de hand van Nadia slaapt gezustig vroeger haar? nee broer houd u tot alles gereed daar is onweer ik ben gereed Miguel had slechts de tijd de leren gordijden van de tarantas dicht te doen de onweersbuik kwam met de snelheid van de bliksem opzetten de imchik sprong van zijn brok en vloog tijdens de kop zijn er paarden om ze tegen te houden want een verschrikkelijk gevaar bedreigde het gespan inderdaad de tarantas bevond zich aan een draai van de weg van waar de onweersbuik kwam ook in de wind gehouden worden want wanneer zij opzij getroffen werd zou zij omgeslagen en in een diepe afgrond gestocht zijn die zich links van de weg bevond de paarden door de rugwind teruggedreven stijgerden en hun voerman kon ze niet tot bedaren brengen de arme dieren door het weerlicht verblind verschrik door onophouderlijke donderslagen aan het losbranden van verschijndende stukken geschut gelijk dreigde hun strengen te verbreken en op hool te gaan zijn paarden niet meer meestig op dit ogenblik sprong Michiel Strogoff op eens uit de tarantas en kwam hem te hulp begraafd met een meer dan gewone lichaamskracht gelukte het hem niet zonder moeite de paarden te beteugelen maar de woede van de orkaan verdubbelde toen de weg had op die hoogte de vorm van een terechtig en de onweersbuik storten er zich in zoals zij zich zou gestocht hebben in de naar de windgekeerde luchtkokers van een stoomschip dezelfde tijd begon in stortvloed van stenen en boomstammen van de helling af te rollen we kunnen hier niet blijven, zei Michiel Strogoff we zullen er ook niet blijven riep de imchik geheel ontsteld uit terwijl hij zich met alle kracht tegen die verschrikkelijke verplaatsing de luchtlagen verzette de orkaan zal ons wel draa ja, al schielijk, onder aan de berg geworpen hebben neem je linkerpaard lawaard, antwoorde Michiel Strogoff ik sta voor het rechterin een nieuwe aanval van de rukwind noodzaakte de postel John en hem zich tot op de grond bukken om niet om ver geworpen te worden door de tarantas werd ondanks hun pogingen en die der paarden, die zij tegen de wind ophielden, een geheel eind achteruit geworpen en zonder een boomstam die hen tegenhield zou zij van de weg geworpen zijn wees niet bang Nadia, schreeuwde Michiel Strogoff ik ben niet bang, antwoorde het meisje zonder dat haar stem de minste aandoening verraden wil je daar beneden gaan, vroeg de imchik nee, we moeten naar boven we moeten die hoek om, hoger op zullen we door de helling beschut worden maar de paarden weigeren doe zoals ik en trek ze voor de omweersbruik komt weer op Zodge gehoorzamen gebegeert het de vader gebiedt Semychiel Strogoff die voor de eerste mel de naam van de keizer aangript vooruit dan riep de imchik uit terwijl hij het rechterpaard greep en Michiel Strogoff het andere de paarden al dus vastgehouden vervolgden met moeite hun weg toch, mensen en beesten telkens door de rugwind overvallen konden geen 3 stappen doen of ze gingen er weer 1 of 2 achterraakt ze gleden uit, ze vielen ze stonden weer op en het voertuig liep gevaar van uit elkaar te raken en die de kap niet stevig waren bevestigd geweest, zou zij al lang afgewijd zijn Michiel Strogoff en de imchik hadden 2 uur nodig om dit gedeelte weer op te komen dat hoogst tussen halfenwerst lang was en dat rechtstreeks aan de onweersbui was blootgesteld het gevaar bestond toen niet alleen in die verschrikkelijke orkaan maar vooral in die haogel bui van stenen en verbrijzelde boomstammen die van het gebergde op en neerkwam plotseling werd bij het flickeren van het weerlicht een steenblok opgemerkt dat zich met een toenemende snelheid in de richting der Taren tas bewoog de imchik slaakte in kred Michiel Strogoff wilde de paarten door een krachtige zweepslaar doen vooruit gaan ze weigerde enige stappen nog en het blok zou achter de Taren tas voorbijrollen Michiel Strogoff zag in de 20ste ene seconde de Taren tas getroffen en zijn gezalin tegelijkertijd verpletterd hij begreep dat hij geen tijd meer had om haar leven uit het voertuig te rukken hij vlieg naar achter en met een bovenmenselijke kracht duwde hij met zijn rug het zware rijdtuig enige voeten vooruit het ontzettende blok geleed in het voorbijgaan rakelings langs de borst van de jongeman en sneedt hem de aandemhaling af evenals een kanonskogel zou gedaan hebben en verbrijzelde de kijkstenen van de weg die door de schok vonken van zich afwerpen broeder had Dadia geheel ontsteld uitgeroepen die alles bij het licht van de bliksem gezien had Nadia antwoorde Michiel Strogoff Nadia heb mij geen vrees voor mij behoefde ik geen vrees te hebben God is met ons zuster met meisje en zekerbroeder wél hij u op mijn weg geplaatst heeft zei het meisje het voortdoeren van de terrantas had goed geholpen dankzij de kracht zienspaling van Michiel Strogoff de paarden geheel versufd en om zo te zeggen voortgesteep door Michiel Strogoff en de Imchik kwamen weer op de rechte weg en bereikten een enge bergpas die hen tegen de dadelijke aanvallen van de storm zou beschutten het was nu 1 uur in de morgen geworden het ongedood van Michiel Strogoff ook was hij moest in de bergpas blijven totdat het hevigste van de storm voorbij was wachten dat is een ernstige zaak zijn Michiel Strogoff en toch is dit beter om niet gevaar te lopen grotere vertraging te ondervinden de hevigheid van het onweer doet mij hopen dat het wel daaruit op zou houden tegen 3 uur zal de dag wel aanbreken en het afdalen dat wij in de donkere niet kunnen wagen zal tenminste naast ons opgang er zal het dan toch mogelijk worden laat ons wachten broers zijn Nadia toch in die inge overtrek vertraagt dat het dan niet zij om mij een vermoeienis of een gevaar te besparen Nadia, ik weet dat jij besloten zijn alles tot grotzeren maar door ons beide in verdenking te brengen zou ik meer dan mijn leven wagen meer dan het uur ik zou de plicht verzamelen die ik boven te vervullen heb een plicht op dit ogenblik verscheurde in hevige bliksemstraal het hemel gewelf en ter stond weergoomde in korte donderslag de lucht werd door een zwaafelachtige en verstikkende vloeistof vervuld en een groep hoogstammige pijnbomen op 20 passen van de terrantas door de bliksem getroffen ontvlamde als een rezachtige toerts de eemchik door een soort van terugschok ter aarde geworpen stond gelukkig zonder letzel weer op vervolgens, nadat het laatste geraden zonder in de diepte van het geber te verdwenen was voelde Micheal Strokov de hand van Nadia sterk de zijne drukken en hij hoorde deze woorden aan zijn oorv luisteren hoofdstuk 11 van Micheal Strokov de Korea van de Tzaar deze Librivox oplamen is vrij van auteursrechten opname door Bart de Leeuw Micheal Strokov de Korea van de Tzaar door Jules Verne hoofdstuk 11 reizigers in doodstout inderdaad werden er gedurende deze korte stilte op het bovenste gedeelte van de werk angstkreeten gehoord en op vrijkorte afstand van de bocht die de terrantas in de bergpas beschutten het was een wanhoopskreet van een reiziger die waarschijnlijk in doodstout verkeerde Micheal Strokov luisterde de eemchik luisterde ook bij het hoofdschudder alsof hij het voor onmogelijk scheen te houden op dit gehoop te antwoorden het zijn reizigers die om hulp roepen riep Nadia uit als ze alleen op ons rekenen antwoordde de eemchik waarom niet? riep Micheal Strokov uit het geenzij in degelijke omstandigheden voor ons zouden doen moeten wij dat ook niet voor hen doen maar gezond toch het rijtaag en de paarden niet blootstellen ik zat de voet gaan antwoorden Micheal Strokov de eemchik in de reden vallende ik ga met u mee broeder zei het meisje ik zal hier blijven de eemchik zal bij u blijven ik wil hem niet alleen laten ik zal hier blijven antwoorden Nadia wat er ook gebeuren verlaat deze plaats niet gij zal het me hier terug vinden Micheal Strokov drukte de handzijne gezellin en de bocht de helm omlopende verdween hij plotseling in de duisternis uw broer heeft ongelijk zei de eemchik tot het jonge meisje hij heeft gelijk antwoorden Nadia invoudig Micheal Strokov liep eilings de weg op had hij grote haast om hem te hulp te stellen die de noodkreten slaagten nog groter was hij verlangen om te weten wie die reizigers konden zijn die het onweer niet verhindert had zich in de gebergte te wagen want hij twijfelde niet of het waren zij weer te leeger zijn daar een tas altijd vooruit was het had met regenen opgehouden maar de windvlagen werden hoe langer de kreten door de sterke luchtstroom naden gebracht werden hoe langer hoe duidelijk van de plaats waar Micheal Strokov Nadia achter gelaten had komen niet zien daar de weg zeer bochtig was de rukwinden plotseling bij die vele bochten gebroken pakten zich samen en Micheal Strokov moest een meer dan gewone kracht ontwikkelen om er zich doorheen te worstelen maar het bleek wel draad dat de reizigers wie kreten gehoord werden niet veraf meer konden zijn vrij duidelijk tot zijn oog zie hier nu wat hij niet zonder enige verwondering hoorde stommerik kom je haast bij de eerste wisselplaats de beste zal ik je met de knoet laten geven hoor je postollon van de duivel hey daar zo rijden ze nu in dit land en dat doen ze een telega hey aarddomkop hij rijdt maar door en schijnt niet te bemerken dat hij ons op de weg laat staan wij zo te behandelen ik zal mijn beklag aan de kanser rij doen en ik zal hem laten ophangen hij die zo sprak was wezenlijk in volle voeden toch opeens geen het Micheal Strokov toe alsof de tweede spreker partijtrok van het Gede Garnen was want een schaterend gelach dat te midden van zo'n todeel het minst verwacht werd weer klonk plotseling en werd gevolgd door deze woorden nee dat is waarlijk al te kluchtig er waarschijnlijk op te lachen een moesman op een vrij scherpe toon wel zekere waarde collega en zeer hartelijk en dat is het beste dat ik kan doen ik raad u aan hetzelfde te doen op mijn woord wanneer het is al te kluchtig maar heeft dat nog nooit gezien op dit ogenblik vervulde een hevige donderslag de bergpas met een verschrikkelijk geratel dat de echos van het gebergte nog weer kaatsten ter stond na dat geratel weer gamden opnieuw de vrolijke stem zegden buiten gewoon kluchtig zoiets zou zekere in Frankrijk niet gebeuren nog in Engeland, gaf de Engelsman een antwoord op de door de bliksemstralen helven lichte weg bemerkte Micheel Strogoff nu op 20 pas een afstand twee reizigers naast op kander gezeten op de achterste bank van een zondelingvoertuig dat zeer diep in één of ander wagenspoors geen geraakte zijn Micheel Strogoff naderde de beide reizigers waarvan de een voort ging met lachen met vloeken en tieren en herkende de dagbladcorrespondenten die op de koukersers met hem de reis van Nisny Novgorod naar Perm gemaakt hadden hee goede dag meneer riep de Fransman uit het doet mij genoeg een uur bij deze genegenheid te ontmoeten, mag ik u mijn boezend vriend meneer Blunt voorstellen de Engelsreporter groeten en belicht zou hij volgens de regels de beleefdheid op zijn beurt zijn collega Alcice Joliver voorgesteld hebben toen Micheel Strogoff hem zei alnoudigeren, we kennen ook ander we hebben reeds de samen op de wolga gereist haaa, zeer goed perfect meneer Nikolaas Korpanoff, koopman van Irkutsk antwoorden Micheel Strogoff maar zeg mij toch eens welk ogenval zo droevig voor de een en zo vermakelijk voor de ander u overkomen is oor je zelf meneer Korpanoff antwoordde Alcice Joliver verbeeld u dat onze postollon met het voorstel van zijn hels voertuig vertrokken is, terwijl hij ons op het achterstel van zijn bespotterlijk rijdtuig in de steek laat de slechtste helft van de telega voor twee personen, geen luidzoos geen pijn meer, is dat niet uit termaten kluchtig kluchtig in het geheel niet antwoorden de Engelsman maar zeer zeker collega, jij weet waarlijk niet de zaken van de goede kant te nemen en hoe, ik vraag het u hoe zullen we onze werk kunnen vervolgen niet eens eenvoudiger antwoorden als Alcice Joliver gij spant u zelf voor dat gedeelte van het voertuig dat ons overblijft ik, ik zal de leidzoos houden en ik zal u mijn kerootje noemen als een ware imchik gij zal het lopen als een echt postpaard meneer Joliver, zei de Engelsman dit gekschere gaat alle palen te buiten en wees maar bedaard collega, wanneer je uitgeputseld zijn, dan zal ik u vervangen en gij zal het recht hebben als een schelder voor lelijke slak als ik er niet flink van door ga Alcice Joliver, zei er alles zo vrolijk weg dat Miguel Strogoff niet kon naarlaten te glimlachen Heren, zei hij toen, ik weet beter we zijn hier boven in de berg pas aangekomen op 500 pas van hier en bij gevolg hebben wij nu slechts de helling af te dalen ik zal u een mener paarden lenen en morgen, als er niets tussen beide komt, zullen wij te samen de Ekaterinburg aankomen meneer Korpenhoff, antwoordde Alcice Joliver dat is een voorstel dat een edel moedig hard verraad meneer, voegde meneer Miguel Strogoff erbij indien ik u niet aanbiedt om je mentaar een tasplaats te nemen, dan is de reden daarvan, dat er slechts 2 plaatsen in zijn die, door mijn zuster en mij, reeds zijn ingenomen kom, kom meneer, antwoordde Alcice Joliver mijn collega en ik zouden met uw paard en het achterstel van onze telega wel naar het andere einde van de wereld meneer, hernam Harry Blunt we nemen uw beleefdaanbod aan want de IMSIC betreft oh, geloof maar dat het niet voor de eerste maand is, dat hun een dergelijk ongeval overkomt, zijn Miguel Strogoff maar waarom komt hij daar niet terug hij weet zeer goed dat hij ons heeft achtergelaten, die ellendeling hij, daar heeft er zelfs geen besef van wat, zouden ze kon niet weten dat er beide delen was en telega gescheiden zijn hij weet het niet en in het volste vertrouwen van de wereld voert hij zijn voorstel naar Ekaterinburg en of ik u niet zei dat het allerkluchtigst was collega, riep Alcice Joliver uit nu dan heren, meneer gemij wil het volgen hernam Miguel Strogoff, dan zullen we naar mijn rijd daar gaan en maar de telega, merkte de Engelsman op vrees niet dat ze weg zou vliegen met waarde Blunt, riep Alcice Joliver uit zij zit zo vast in de grond gewochteld dat wanneer mensen er in liet bladeren aan zouden komen kom dan heren, zijn Miguel Strogoff en we zullen de tarantas hier halen de Fransman en de Engelsman spongen van de achterste bank af die nu voorste bank of bok geworden was en voort de Miguel Strogoff Alcice Joliver die maar altijd met scherzen voortging zij tot Miguel Strogoff meneer Korpenhoff, gered ons wezenlijk uit een grote verlegenheid meneer antwoorde Miguel Strogoff ik heb slechts gedaan wat elk ander in mijn plaats zou gedaan hebben indien de reisgouwer kan er niet helpen dan moest meneer wegen maar afsluiten tot wederdienst bereikt meneer wanneer hij verre de steppen ingaat is het wel mogelijk dat we ookander weer zullen ontmoeten en als die Joliver vroeg Miguel Strogoff niet bepaaldelijk waar hij naartoe ging maar deze geen achterdocht wildende verwekkend antwoorden ter stond ik ga naar omskeren en meneer Blunt en ik en dan Joliver we gaan zo wat hier en daar misschien een kogel maar zeker een of andere nieuws op te vangen is in de overheerde provincie vroeg Miguel Strogoff enigszins driftig juist meneer Korpenhoff en het is wel waarschijnlijk dat we ookander daar niet zullen ontmoeten dat is zeker meneer antwoorden Miguel Strogoff ik houdt heel weinig van geweerschoten en landsteken ik ben tevreden lievend van natuur om uit de wagen daar waar men vecht het spijt me wezenlijk meneer dat wij zo go van ookander zullen moeten scheiden maar wanneer wij E.