Negerhut | Harriet Beecher Stowe | Literary Fiction | Sound Book | Dutch | 11/17
En zij was zo schoon, zo liefderrijk, zo vertrouwenlijk, zo vergenoegd, dat men onmogelijk de streelende invloed kon wederstaan van die atmosfeer van onschuld en vrede, die haar scheen te omringen. Sint Kler vond zich door een vreemde kalmte bekropen. Het was geen hoop, deze was onmogelijk. Het was geen onderwerping. Het was slechts een kalmberusten in het tegenwoordigen. Het welk zo schoon was, dat hij aan geen toekomst wilde denken. Het was gelijk die kalmte van de geest, die wij in de staatgeschone herfstpossen gevoelten, wanneer het gebomte een helder recordsblos vertoont. En de laatste bloemen nog beneden bij de dijk staan, en wij ons destem meer daarin verheugen, omdat wij weten dat het alles poedersal voorbijgaan. De vriend, die het meest van Eva's eigen gedachten en voorgevoelenswist, was haar getrouwendrager Tom. Tegen hem zeiden zij alles waarmede zij haar vader niet wilde vrontrusten. Aan hem deelden zij die geheimzinnige waarschuwingen mede, welke de ziel ontvangt, wanneer de banden die haar aan het stofboeien beginnen los te worden. Tom wilde eindelijk niet meer in zijn slaapkamertje slapen, maar lag onder de veranda, om gereed te zijn, zo dikwijls hij geholpen werd. Om Tom, hoe komt Gij erbij, om zo overal te gaan liggen slapen, even als een hond, zei de Ophelia? Ik dacht dat Gij een van de oordeelijke soort waard, en Gijne op een kristelijke manier in bed lag. Dat doe ik ook, Miss Velia. Dat doe ik ook. Maar nu? Wel, wat nu? Wij moeten niet hard spreken. Meneer Sint-Claire wil er niet van horen. Miss Velia, Gij weet, er moet iemand waken voor de bruidigom. Wat meent Gij, Tom? Gijt weet wel. De schrift zegt, te middennacht, geschieden een geroep, ziet de bruidigom komt. Dat is het nu, wat ik elke nacht verwacht. Miss Velia, want als dat gesegende kind in het Koninkrijk binnengaat, zullen zij de poort zowijd open doen, dat wij er allen kunnen inzien naar de heerlijkheid, Miss Velia. Heeft een van dan gezegd dat zij zich vanavond minder voelden dan anders? Nee, maar zij zeiden mij vanmorgen, dat hij nader kwam. Er zijn er, die dat aan het kind zeggen, Miss Velia. Dat zijn de engelen. Dat is het bazaingeschal voor de dageraad, zei de Tom. Enige woorden uit éénzijnige liefde gezangend aanhalende. Dit gesprek tussen Miss Ophelia en Tom had tussen 10 en 11 uur in de avond plaatsen.  Toen zij, nadat zij al haar beschikkingen voor de nacht gemaakt had, de buitendeur ging sluiten en Tom onder de veranda vond liggen. Zij was niet zenuwachtig of lichtgeloovig. Maar zijn tegelijk plechtige en hartelijke toon ontroerde haar toch. Eva was die na middag buiten gewoon wel en opgeruimd geweest. Zij had overeind in haar bed gezeten en al haar kleine kostbaarheden nagezien en gezegd aan wie zij wensen dat zij gegeven werden. En haar uitzicht was levendiger en haar stem natuurlijker geweest. Dan men in verschijnen weken had opgemerkt. Maar te middenacht dat vreemde geheimzinnige uur, wanneer de sluier tussen het broze tegenwoordigen en de eeuwige toekomst dunner wordt, toen kwam de boden. Er werd geluid in de kamer gehoord. Eerst van iemand die snel heen en wederstappte. Het was Ophelia. Die voorgenomen had de gehele nacht op te blijven. En nu tegen middennacht had waargenomen wat ervaren ziekenopasters verandering noemen. De buitendeur werd haastig geopend en Tom die waakte was ter stond op. Ga de dokter halen, Tom. Verlies geen ogenblik, zei de Ophelia. En toen de kamer weder doorgaande klopte zij aan de deur van Sint Claire. Neef zei de zij, ik wou dat gij eens kwam. Die woorden vielen hem op het hart, gelijk aardkluiten op een doodkist. Waarom deden zij dat? Hij was in een ogenblik op en in de kamer en boog zich over Eva die nog sliep. Wat zag hij dat zijn hart bijna deed stilstaan? Waarom werd er geen woord tussen die twee gesproken? Gij kunt het zeggen die dezelfde uitdrukkingen hebt gezien op het gezicht dat u het dierbaarste was. Die verandering, onbeschrijfelijk, hopeloos, onmiskenbaar, die schijnt aan te duiden dat wat u zo dierbaar is u niet langer toe behoort. Geenakelige trek vertoonde zich echter in dat kinderlijke gezichtje. Niets anders dan iets verhevens, iets goddelijks bijna. De afschaduing der tegenwoordigheid van geestelijke wezens. De dageraad van het onstervelijke leven in de kinderlijke ziel. Zo stonden zij haar aan te staren. Zo stil dat zelfs het tikken van het horloge te hard scheen te zijn. Weldraa kwam Tom terug met de dokter. Deze trat binnen. Wiep ene enkele blik op het kind en bleef toen even stilstaan als de anderen. Wanneer heeft die verandering plaatsgehaald, volg hij Ophelia vluisterend. Tegen middennacht was het antwoord. Marie, door de komst van de dokter opmerkzaam geworden, kwam haastig de kamer binnen.  Augustin, nigt, o, wat begon zij? St, zij de Sint Claire met een heese stem. Zij is tervende. Mami hoorde deze woorden en vloog heen om de bediende te wekken. Weldraa was het gehele huis in beweging. Men zag lichten, hoorde voetstappen, angstige en betraande gezichten keken uit de veranda door de glasdeur in de kamer. Maar Sint Claire zag en hoorde niets. Hij zag alleen die uitdrukking op het gezicht der kleine slaapster. O, als zij nog maar eens ontwakten, nog maar eens sprak, zeiden hij. En over haar heen bukkende sprak hij in haar oor. Eva, lief je. De grote blauwe ogen openden zich. Een glimlach vloog over haar gezichtje. Zij poogde haar hoofd op te beuren en te spreken. Kent ge mij, Eva. Lieve papa zeid het kind en sloeg met een laatste inspanning haar armpjes om zijn hals. Een ogenblik later zonken zij weder neer en toen Sint Claire zijn hoofd ophief zag hij een doodstuip over het gezichtje trekken. Zij snakten haar adem en stakte handjes uit. O, God, dat is schrikkelijk, zeiden hij zich omkerende. En in zijn zielersmart, nauwelijks wetende wat hij deed, klemde hij de hand van Tom in de zijne. O, Tom, mijn jongen, het doet mij dan dood. Tom hield de hand van zijn meester vast. En terwijl de tranen over zijn zwarte vangen rollen, zag hij om hulp, waarheen hij steeds gewoon was op te zien. Bid dat dit kort mag duren, zei de Sint Claire. Het is in een marteling voor mijn hart. O, gezegend zei de heren, het is over, het is over, lieve meester, zei de Tom. Zie haar maar aan. Het kind lag heigende op het kussen, geheel afgemat, maar met de grote helderen ogen strak omhoog geslagen. En wat las men in die ogen, waarin altijd zoveel van die hemel te zien was. De aarde was voorbij en alle aartse smart, maar zo plechtig, zo geheimzinnig, was de zegenvierende blijdschap, die op dat gezichtje lag verspreid, dat zelfs de zuchten der deroefheid daardoor bedwongen werden. De aanwezigen bleven stil voor zich uitstaren. Eva, zei de Sint Claire, zacht, zij hoorde niet. O, Eva, zeg ons wat gij ziet. Wat is het, zei de haar vader. Een helderen, heerlijke glimlach, zweefde over haar gezichtje en zij antwoorden afgebroken. 