Kerstlied in Proza (A Christmas Carol) | Charles Dickens | Literary Fiction | Dutch | 2/2
Scrooge keek naar het spook de vaste hand van de geest weest daar het hoofd het laken was zo achtloos erover geworpen dat, zoals Scrooge het ook maar even opgebeurd had hij het gezicht zou blootgelegd hebben hij bedacht dit en voelde hoe gemakkelijk hij dit kon doen en voelde een aandrang hier toe door hij miste evenzeerde krachten te doen als om de geest aan zijn zijde weg te zenden ook koude koude, vreselijke dood zet u altijd hier en ontkleden het met al de verschrikkingen waarover geen gebied want dit is uw rijk doorvallen geliefd geïrbiedigd hoofd kunt hij niet één haar krenken om uw verschrikkelijke doel te dienen of kunt hij één trek weer zijn wekkend maken het is niet dat de hand nu zware is en slaapt neervant als zij losgelaten wordt en niet dat het hart of de pooslag stilstaan droeg dat de hand mild en vrijgevig en eerlijk was het hart moedig en warm en liefderijk en de pooslag die van een man haast schimm slaat toe en zie hoe de goede daden uit de wondel ontspringen om het zaad van het eeuwen geleven op aarde te zaaien geen stem zei deze woorden aan Scrooge's oor en toch hoorde hij ze toen hij naar het bed keek hij dacht wat zou deze man nu opgewekt zijn eerste gedachte zouden zijn gierigheid medogeloosheid geldschraper zorgen deze alle hadden hem wel tot een schoon uiteinden gebracht hij lag daar in een donkere ledige huis zonder een man, vrouw of kind bij zich om van hem te getuigen hij was vriendelijk en goedjegens mij in dit of in dat en om de nagelachtenis aan één vriendelijk woord zal ik nu goed voor hem zijn er krabpte een kat aan de deur en Scrooge hoorde het geluid van knagende ratten onder de hartsteen Scrooge durfde er niet aan te denken wat die wilde in het doodsvertrek en waarom zij zo rusteloos waren geest zei hij dit is een vreselijke plaats geloof mij, zou ik haar verlaat ik de les die ze mij geleerd heeft niet zal achterlaten los tijds wees de geest met de vinger naar het hoofd ik begrijp u, antwoordde Scrooge en zo weer kon zou ik het doen maar ik kan niet geest, ik kan niet wederom geen de geest naar hem te kijken zover in de stad iemand is die ontroering voelt over de dood van deze man smek ik u hem mij te tonen zijn Scrooge zeer ontroerd het spook sprijde zijn donkerkleed in ogenblik voor hem als een vleugel en het weer wegtrekkend liet hij hem in kamer bij daglicht zien waarin een moeder en haar spelende kinderen zaten eindelijk deed zich de lang verwachte klop horen ze haasten zich naar de deuren ging haar echt genoot tegemoet een man wien schelaat, hoewel nog jong door zorgen van magerd was nu droeg het een eigenaardige uitdrukking een soort somber genoegen wel over hij zich schaamde en dat hij tracht het te onderdrukken hij ging aan tafel zitten om zijn middagmal te gebruiken dat zij voor hem warm gehouden had bij het vuur en toen zijn zachtjes vragerde wat voor nieuws hij mee bracht wat zij niet deed na een lange stilte scheen hij niet goed te weten hoe hij haar antwoorden zou is het goed of slecht diels voeg zij om hem op gang te helpen slecht antwoorden hij zijn we dan helemaal geruiniert? nee er is nog hoop Karolin als hij medeleide toont dan is er nog hoop als dat wonder gebeurt dan is er niets hopeloos hij kan niet meer vermermd worden zij haar echt genoemd hij is dood als hij gelaten de waarheid sprak was zij van nature een zacht, geduldig schepseltje toch in haar hart was hij dankbaar dit te horen en dit zij ze ook met gevouwe handen het volgende ogenblik had zij er brouw van en bad om vergeving was dat wat haar hart haar ingaf wat een halfdronke vrouw wijk gisterenavond van vertelde men zij toen ik hem trachten te spreken en een week uitstel te krijgen en wat ik heel voor een uitvlucht om mij te vermijden blijkt me altijd waar te zijn toen zij het meer zij was hij niet alleen ziek maar al stervende aan wie zal je schuld over gaan? dat weet ik niet maar voor het zover is zullen we het geld al hebben en zelfs al hadden we het niet dan zou het toch al heel erg zijn als wij in zijn opvolger een even genade door schuldeizer terugkregen als hij was vannacht tenminste kunnen we met een licht hard gaan slapen Karolin ja, al trachten zij het zich nog zo zeer te verbloemen hun harten waren toch lichtig ook de gezicht is daar kinderen die stil zich om en heendrogen om te verstaan wat zij zo weinig begrepen waren opgeruimdig en door de dood van deze man was het een gelukkiger thuis de enige aandoeding die die geest hem na aanleiding deze gebeurte die ik kon laten zien was een van vreugde toon mij enig meegevoel in verband met een sterfgeval zes scroets of dat donkere vertrek geest dat wij zo juist verlaten hebben zal mij voor de rest van mijn dagen vervolgen de geest leidde hem door verschijde in de straten die scroets kende en onder het voortgaan keek scroets overal rond of hij zichzelf in iets zag toch nergens was hij te vinden ze gingen het huis van een warme bob kretschit binnen het verblijf dat hij reeds eerder bezocht had en vond de moeder en de kinderen om het vuur zitten het was een stil, heel stil de laatrugdige kleine kretschit zaten stil als muizen in een hoek en keken op naar pieter die met een boek voor zich zat boeder en dochters waren bezig met naaien toch ook zij hielden zich wel heel stil en hij nam een kind en plaatste het te midden van hen waar kon scroets deze woorden gehoord hebben hij had ze toch niet gedroomd de jongen moest zijn hart op uit een boek voorgelezen hebben toen hij de drempel over schreed waarom ging hij niet door de moeder leegte haar werk op tafel en bracht de hand aan het gezicht die kleur doet mijn ogen pijn, zei zij de kleur ach, arme kleine tim nu zei dan weer over ze kretschits vrouw bij kaas ligt zijn ze een beetje zwak het zal ze wat tijd zijn dat hij komt het is er al over antwoorden pieter zijn boek sluitend maar ik zou denken dat hij wat langzamer dan anders gelopen heeft de laatste pijn aan vond de moeder toen werd alles weer stil eindelijk zei zij met een vaste, vrolijke stem die slecht eenmaal haperde ik herinner me anders nog heel goed hoe hij ik herinner me nog goed hoe hij met kleine tim op zijn schoud en naar huis liep en nog wel hard ook ik ook, riep peter zo vaak en ik riep in tweede en zij herinnerden het zich allemaal maar hij was ook erg licht om te dragen ging zij voort even in gedore werkend en zijn vader hield zoveel van dat hij de zwaarste helemaal niet voelde helemaal niet en er is je vader net aan de deur ze haasten zich hem open te doen en kleine Bob, met zijn boef van te om en hij had het wel nodig arme drommel, kwam binnen zijn thee stond klaar voor hem op de plaat en alle vochten om het hartst wie hebben het eerst zou inschenken toen klommen de beide jongen kreeg ze het op zijn knieën en legde iedereen kleine wang tegen de zijnen alsof ze zijn gewilder trickertje maar niet al te erg aanvader wees maar niet bedroefd Bob was eigenlijk vrolijk en praten opgeruimd met de gehele familie deed ik het werk op tafel en prijs de ijver en het vluggewerken van je vrouw Kretschit en de meisjes de rouwkleren zullen ruim voor zondag klaar zijn meende hij zondag ben je even daar dan heen geweest Robert vroeg zijn vrouw ja best er antwoorden Bob ik wilde het je mee had kunnen gaan het zou je goed gedaan hebben te zien hoe groen dat plekje is maar je zult het ik wel zien ik beloofde hem dat ik een zondag zou heen wandelen mijn kleine kleine man zei Bob mijn kleine jongen op eens konden zich niet meer inhouden hij kon het niet helpen als hij het wel had kunnen helpen zouden hij en zijn kind misschien verder van elkaar geweest zijn dan zijn nu waren hij ging de kamer uit naar zijn kamertje boven dat vrolijk verlicht was met hulst behangen er stond een stoel dicht bij het kind en er waren tekenen dat er nog kort geleden iemand geweest was de arbebob ging op de stoel zitten en toen hij een weinig nagedacht had kust hij het kleine gezichtje hij had nu vrede met wat gebeurd was en ging weer gelukkig naar beneden ze kopen allen dicht bij het vuur en praten terwijl de meisjes en de moeder stil doorwijkten Bob vertelde hem van de buitengewone vriendelijkheid van meneer Scrooge's neef die hij slechts eenmaal gezien had en dat nog maar even en die hem die dag op straat tegenkomen en zien dat hij er een beetje een heel klein beetje neerslag er uit zag zei Bob en toen gevraagd had wat er gebeurd was dat hem zo hinderde waarop zei Bob want hij is de minsaamste meneer die je ooit gezien hebt ik het hem vertelde dat spijt me van krantse harten voor u meneer Kretschit zei hij en ook voelde een goede vrouw hoe hij dat wist voor de drommel dat weet ik nog niet wat wist dieven wel dat jij een goede vrouw was antwoorden Bob maar dat weet iedereen zei Pieter heel goed gezegd me jongen ik hoop dat ze het allemaal weten het spijt me van krantse harten voor uw vrouw zei hij als ik u met iets van dienst kan zijn zei hij mij zijn kaartje overhandigend dan weet u waar ik woon dan heb u maar even aan te komen het was niet omdat hij voor ons zou kunnen doen dat ik zo prettig vond wat hij zei het was of hij onze kleine tim gekend had en hij met ons meevulde ja hij schijnt u goed hard te hebben zei je vrouw Kretschit en met hem sprak het zal me niks verwonderen en onthou eens wat ik je zeg als hij Pieter een betere betrekking bezorgde hoor nu eens aan Pieter zei je vrouw Kretschit en dan riep een van de meisjes gaat Pieter verkeerding houden met een zeker meisje en een eigen huishoudertje beginnen ach lamp heen antwoorden Pieter Grijnsend oh dat zie je deze dagen nog eens gebeuren hoewel daar nog tijd genoeg voor is jongen maar hoe en wanneer we ook van elkaar mochten raken geloof ik toch niet dat we ooit een van alle kleine tim zullen vergeten wel of deze eerste scheiding die je onder ons plaats vond nooitvader riepen allen en ik weet ook zeker zei Bob ik weet ook zeker dat als we eraan denken hoe geduldig en zacht hij was dan was hij nog maar een heel klein kind dat wij niet licht met elkaar zullen kibbelen en terwijl we doen kleine tim vergeten nee ooitvader riepen alle weer uit nu ik dat weet ben ik heel gelukkig zei kleine Bob juffrouw ketches kusten hem en zijn dochters kusten hem de twee jonge ketches kusten hem en Pieter en hij schudden elkaar de hand geest van kleine tim uw kinderlijke geest was uit god spalk ses kroets iets zegt bij dat het ogenblik van scheiden voor ons nadert ik weet het, doch ik weet niet hoe zeg mij wie de man was die ik dood zag liggen de geest van de toekomstige kerstfeest leidde hem zoals tevoren hoewel op een andere tijd scheneten ja, het kwam hem voordat er geen geregeld oorde was in de visione die deze geest hem liet zien behalve dat ze alle in de toekomst lagen na plaatsen die bezocht werden door mannen van zaken dochtoonden hem niet zijn eigen ik ja, zelfs bleef de geest nergens voor stilstaan toch ging voort als of hij recht afging de plaats waar scroets zo even op gedoeld had en deze hem verzoeken moest een ogenblik te blijven staan deze plaats zijn scroets waarover wij nu zo snel lopen is mijn kantoor en is dit al heel lang geweest ik zie het huis al laat mij zien wat ik in de komende dagen zijn zal de geest stond stil de hand wees ergens anders heen het huis is kind rips scroets uit, waarom werst geen andere kant uit de onverbiddelijke vinger vervrikte niet scroets haaste zich naar het venster van zijn kantoor en keek naar binnen het was nog een kantoor, toch niet meer het zijn het mobulaire was niet meer hetzelfde en de gestalte in de stoel was hij ook niet het spook bleef dezelfde richting uitwijzen als tevoren hij voegde zich weer bij de geest en zich verwondrend waarom hij hem hiermee heen genomen had vergezelde hij hem tot ze in ijzeren hek bereikten hij bleef stilstaan om eens rond te kijken voor hij binnen had een kerkhof hier dus lag de ellendige man wiens naam hij nu zou te weten komen begraven het was een waardige plaats omringd door muren van huizen begroeid met gras en onkruid de groei van de dood van het planten leven en niet het leven zelf een plaats waar veel te veel doden begraven waren vet van verzaderde eetlust wel een waardige plaats de geest stond tussen de graven en wees op een hiervan scroed ging er bevend naar toe het spook was nog juist zoals het geweest was toch hij vreesde een nieuwe betekenis in zijn plechtige gestalte te zullen zien voor ik de steen opgewijsd nader zij scroed verzoek ik u mij in vraag te beantwoorden zijn deze slecht te schimmen van dingen die kunnen worden nog steeds wees de geest dank het graf waarnaast hij stond de loop aan de mensen voorspeelt gewist soms het een of ander einde waartoe zij zo er in voor hard wordt onherroepelijk leiden moet zij scroed toch zo er van deze baan wordt afgeweken zal het einde ook anders zijn zegt dat het ook is met wat geen meet aan de geest bleef als altijd onbeweegelijk staan scroed nader de aarzelend en bevend en de richting van de vinger volgend las zij op de steen van het verwaardoos gaf zijn eigen naam Ebenezer Scots ben ik dan die man die op dat bed lag riep hij op de knieën vallend uit de vinger wees van het graf op hemzelf en weer terug nee geest oh nee dat niet toch de vinger bleef wijzen geest riep hij uit zich vast klemmend uit het kleed van zijn geleider hoor mee aan ik ben niet meer de man die ik eens was ik wil niet meer zijn de man die ik had moeten blijven zodat alles mij niet getoond waren waarom zou het gemij dit laten zien als mijn geval hopeloos was voor de eerstemaal leek het of de hand peefde goede geest vervolgde hij terwijl hij zich voor de gedaante op de grond wirp hoe goed hartigheid komt voor mij tussen beide en heeft medelijnen met mij geef me de verzekering dat ik nog verandering kan brengen in de schimmen die gemij getoond hebt door een ander leven de hand peefde ik zou kerstmis in mijn hart eeren en het het gehele jaar doortrachten te vieren ik zal leven in het verleden het heden en de toekomst de geesten van deze drie zullen hun invloed in mij oefenen en ik zal de lessen die ze mij leren niet buiten sluiten oh zeg me toch dat ik wat op deze steen geschreven staat kan uitwissen in zijn angst vatten hij de hand van de geest deze zorgt zich los te maken en hield hij vast door de sterkere geest stied hem eindelijk van zich af zijn handen opheffend tot in laatste beden namelijk om zijn lot toch te doen keren zag hij in plotseling een verandering in de kap en het gewaad van de geest deze slonk in viel in elkaar en werd een beddenpost einde van de vierde zang vijfde zang van een kerstlied in Prosa die brievox opname is vrij van uteursrechten opname door Bart de Leeuw een kerstlied in Prosa zei een spook kerstvertelling door Charles Dickens in de vertaling van J. Carman vijfde zang het einde ja en deze beddenpost was zijn eigenen zijn eigen bed en eigen kamer en wat het beste en gelukkigste vorm was was dat de tijd die vorm lag zijn eigenen nog was om te vergoeden wat hij al die tijd was ik zat leven in het verleden het heden en de toekomst herhaalde Scrooge terwijl hij uit bed krammelde en de geesten, al deze drie zullen in mij werken oh Jacob Marley, de hemel en kerst tijd zei geprezen ik zeg het op mijn knieën oh Jacob op mijn knieën hij was zo opgewonden en zo vol vuur voor zich goede voornemens dat zij gebroken stemmen bijna haar dienst weigerde hij had even gestikt met de geest en zei het laat was nat van tranen ze zijn dus toch nog niet neergehaald Rips Scrooge zout een zijn er bedgoordijnen in zijn arm nemen ze zijn dus toch nog niet neergehaald met ringen en al ze zijn er nog en ik ben er nog en de schimmender dingen die hadden kunnen worden mag ik verjagen en dat zal ik onderwijl had hij met zijn handen al door aan zijn klederen gevrommeld ze binnenste buitenkeren en zoekmakend en in de zotste dingen meer uithalend maar ik weet niet wat ik beginnen moet zij scrooge tegelijkertijd lachend en huilend zich zo vringend om in zijn kouzen te komen dat hij voorkomt op Laoco ongelijk ik voel me zo licht als een vier ben zo gelukkig als een engel en zo vrolijk als een schooljonger ik ben duizelig als een dronkerman iedereen wens ik een gelukkig kerstfeest en die gehele wereld een goed nieuwjaar hallo hier hij was naar zijn zitkamer gehuppeld en stond daar nu geheel buiten adem daar staat de sauskom waar de papien was opnieuw beginnend en om de haar dansend daar is de deur waar door de geest van Jacob Marley binnenkwam daar is de hoek waar de geest van het tegenwoordige kerstfeest zat daar is het raam waar ik de doodende geesten door zag het was alles waar en het is allemaal zo gebeurd voor een man die zoveel jaar lang geen oefening erin gehad had eigenlijk een kostelijke lach een doorluchtige lach als de vader van de lange reeks van kostelijke lachen ik heb geen vaagbegrip welke dag het van de maand is ik weet niet hoe lang ik onder de geesten verkeerd heb ik voel me net als een klein kind maar dat kan me niks schelen ik wou dat ik nog een klein kind was hallo hij werd gestuid in zijn uitbundige vreugde door de kerklokken die hij lustiger oplos luiden dat hij ooit gehoord had bim bam bim bam hamer kling klang oh heerlijk heerlijk naar het raam Holland schoof hij het op en stak zijn hoofd naar buiten geen mist of nevel toch zuiveren, helderen prettig aandoende kouden een koude om het bloed naar zijn pijpen te laten dansen gouden zonnelicht een heerlijke lucht goede frisse lucht en vrolijke klokken oh heerlijk heerlijk hij zit vandaag, ripskoets en jongen die op zijn zondags gekleed was toe hee? antwoordde die jongen ja kerstdag natuurlijk kerstdag zegt hij zeskoets bij zichzelf dan heb ik het toch niet gemist de geesten hebben het alles in één nacht gedaan ze kunnen alles doen zoals zij willen natuurlijk natuurlijk hee daar jongen hallo antwoordde die jongen weet je de polier te wonen, in de straat hiernaast op de hoek, vroeg scoets ook geloven antwoordde die jongen knappen jongen zeskoets en merk waardig gladde jongen weet je ook of ze de kalkoen die daarin al kwijt zijn niet te klein, maar de grootte die bekroont is wat bedoel je die die zo dik is als ik wel antwoordde die jongen wat een engel van een jongen zeskoets het is een genot op zichzelf met die jongen te praten jij wel kerel, die bedoel ik nee die hangt er nog antwoordde die jongen, is het waar dan ga je hem dan daardelijk halen wat je meer hebben antwoordde die jongen die dacht dat scroets hem voor de gekhils nee nee ze scroets ik meen het ga hem daarlijk voor me kopen en zeggen dat ze hem hier brengen op dat ik ze kan zeggen waar ze er moeten bezorgen kom met de band terug dan krijg je 2 kwartje zwammen als je zorgt dat je binnen 5 minuten met hem terug bent krijg je een daalder de jongen vloog weg als een pijl uit de boog het moest al een flink schutter geweest zijn om hem te krijgen ik zal hem dan pop krets het sturen vluister de scroets zich in de handen vrijvend en innerlijk lachend hij zal niet weten wie hem stuurt hij is net 2 man zo dik als kleine Tim de hand waarmee hij het adres geeft was niet heel vast toch hij kreeg het toch op het papier en ging naar beneden om de straatdoor open te doen en klaar te zijn als de krecht van de poeder kwam terwijl hij daar op dienst komst stond te wachten viel zijn ogen op de klopper van die klopper zal ik houden hij heeft een lange kleef ripskroets uit de klopper met zijn hand eind voor vandaag keek ik het nauwelijks naar wat een eerlijke uitdrukking heeft hij in zijn gezicht een wonderbare klopper daar hebben we de kalkoen hallo op hoe gaat het, een goede kerstmis hoor wat een kalkoen was dat het was niet mogelijk dat die vogel ooit fatsoenlijk op zijn poten kon gestaan hebben ze zouden afgeknapt zijn in minder dan geen tijd als pijpjeslak maar die kun je niet helemaal naar camp een town dragen zijn skroets daarvoor moet je een bakje hebben de inwendige lach waarmee hij dit zei en de inwendige lach waarmee hij voor de kalkoen betaalde en de inwendige lach waarmee hij de jongens een beloning gaf werd er slechts over troffen door de inwendige lach waarmee hij buiten adem in zijn stoel neerviel en lachte tot hij begon te huilen scheren was geen gemakkelijke taak wat zijn hand bevende maar al door en scheren verrijst aandacht zelfs al dastgen niet bepaald als je er mee bezig bent toch al had hij de punt van zijn neus afgesneden dan zou hij er een voudig een stuk heertpleist erop gelegd hebben en voldaan geweest zijn hij kleden zich op zijn zondags en eindelijk ging hij de straat op de mensen stroomden nu de straten door juist zoals hij met de geest van het huidige kerstfeest gezien had en met de handen op de rug voortwandelend keek scroets iedereen aan hij zag er zo onweer staan maar opgeruimd uit dat drie of vier goed harde gelieden goede mooie gemeneer en prettig kerstmis tegen hem zeiden het scroets placht door Dikwoos daarna te zeggen dat van al de aangenaam aandoende klanken die hij ooit gehoord had deze werd aangenamst in zijn oren klanken hij was nog niet ver gegaan of hij zag in zijn richting lopen de heer die gisteren zijn kantoor was binnengetreden en gezegd had het kantoor van scroets en Marley geloof ik het gaf hem het steek in het hart toen hij hier aan dacht hoe deze heer op hem zou neerzien als ze elkaar ontmoeten door hij wist nu welke weg vorm lag en die volgde hij m'n waarde heer zijn scroets zijn schreden versnellend en de oude heer bij beide handen vattend hoe gaat het? ik hoop dat u gisteren goed geslaagd is het was bijzonder vriendelijk van u en blij de kerstmis meneer meneer scroets zo heet ik en ik vrees dat mijn naam geen aangename herinneringen bij u zou wekken sta mij toe dat ik u excuses vraag en als u zo goed wilt zijn hier vluistert de scroets iets in zijn oog godbewaren me riep de heer uit als overtempte adem benam m'n waarde heer scroets meent u dat? zeker zijn scroets geen cent minder hierin zijn begrepen een groot aantal achterstallige betalingen dat was zeker ik u m'n waarde heer zei de ander heb de hand schuldend ik had u niet genoeg tanken voor zo'n voorstelijke bij kom het is de moeite niet waard hernams scroets kom mij eens opzoeken wilt u? zeker dat zal ik besliss doen riep de heer uit en het was duidelijk dat hij dit meende te doen ook heel graag ses scroets zeer verplicht duizend meldank hij ging naar de kerk en liep wat straten om en keek naar de mensen die zich voort haasten de kinderen over het hoofd en ondervoeg bedelaars en keek neer in de keukens der huizen en op naar de vensters en bevond dat alles hem genoegen verschafte nooit had hij gedacht dat een wandeling of iets anders hem zo gelukkig kon maken des middags richtte hij zijn schreden naar het huis van zijn neef hij liep de deur wel tien maal voorbij voor hij de stoep op durf te gaan en aankloppen door eindelijk schoot hij erop toe en klopte aan als kind vroeg scroets tot de dienst meisje een knap meisje jij wel meneer waar is hij kind ses scroets hij is in de eetkamer meneer met mevrouw ik zal u even voorgaan naar boven goed hoor hij kent me wel ses scroets met zijn handreeds op het slot eetkamer ik zal hiernaar binnen gaan meisje hij draaide de knop voorzichtig om en stak zijn hoofd zijde links door de deur ze keken naar de tafel die een volle feestel sprijkte want jonge huishoudsters zijn altijd een weinig scenewachtig op dergelijke punten en zien graag dat alles in orde is Fred zij scroets goeie hebel wat schrok zijn aangetrouwden niet scroets had een ogenblik vergeten dat hij haar met het voetenbankje in de gemakkelijke stoel had zien zitten of hij zou haar niet zo hebben doen ontstellen wel heren met tijd Riep Fred wie hebben we hier ik ben het je oom scroets of het goed was scroets mocht van geluk spreken dat zijn neef zijn arm niet afschudden hij voelde zich binnen vijf minuten thuis niets kon hartelijker zijn zijn nicht was eveneens zeer vriendelijk voor hem en dit was ook topper toen die kwam en de molige zuster toen zij kwam en iedereen toen ze alle kwamen een wondergezelschap en een wondere eenstemmigheid en wondere gezelligheid door de volgende mooie gelas hij vroeg weer op kantoor oh hij was er zo vroeg als hij er maar eerst kon zijn en Bob Kretscheter op kon betrappen dat die te laat kwam daar had hij zijn zinnen opgezet en hij deed het, waarachtig hij deed het de klok sloeg negen, geen Bob kwacht over negen, nog geen Bob hij was volle 18 en een halve minuut over zijn tijd scroets zat met zijn deur wijd open om haar met kantoortje te kunnen zien binnenkomen door hij de deur opende had hij zijn hoed al in de hand en zijn boef van te even deze hij zat in een whip op zijn kruk en pende erop los als of hij probeerde negen uur op de klok in te halen hallo Grom de scroets zijn gewone stem aannemen zo goed hij kon wat heeft dat te betekenen dat je hier op deze tijd durft aankomen het spijt beergd meneer, zei Bob ik ben werkelijk over mijn tijd zo, herhaal de scroets ja, dat zou ik ook geloven even hierheen alsjeblieft het is maar eens in het jaar meneer pleite Bob uit het hokje kwam het zal niet meer gebeuren ik heb gisteren een beetje te veel pret gemaakt meneer nou zal ik je eens wat vertellen vriendje ses scroets ik wil iets dergelijks niet langer dulden en daarom, ging hij voor het was een kruk springend en Bob zo ook een doel in zijn vest geeft dat hij het in het hokje terugwankelde en daarom ben ik van plan je salaris te verhogen ik ben een beetje dichter bij de liniaal staan het schoot om een ogenblik door het hoofd of het niet goed zou zijn scroets daarmee neer te vellen hem vast te houden en om hulp en een dwangbuis te roepen vrolijk kerstbus Bob ses scroets, zo ernstig dat men hem niet verkeerd kon begrijpen en klopte zijn klerk op de rug een vrolijker kerstbus Bob kerel, dan ik je al zoveel jaren toegewenst heb ik zal je salaris op slaan en proberen je gezin bij te staan en nog deze middag zullen we je zaken eens bepraten bij een kerstbowldampende pisschop maak de kagels aan en koop nog een kodenschop voor je nog één puntje op een IZ Bob kretschert scroets deed zijn woord gestand hij deed alles wat hij beloofd had en nog veel meer en voor kleine Tim, die niet stierf was hij een tweede vader hij werd een vriend, een meester en een mens zo goed als de oude stad slechts kon aanwijzen sommige lachten toen ze hem zo veranderd zagen doch hij liet hen lachen en stoorde hij zich niet aan want hij was verstandig genoeg te weten dat er op deze aardbol nooit iets ten goede gebeurt of er zijn mensen die er in het begin om lachen en besefend dat dergelijke liden voor alles waarvoor dan ook blind zijn vond hij het beter dat ze hun ogen in een rimpel strokken van het lachen dan dat zij de ziekte in minder aantrekkelijke vormen hadden zijn eigen hart lachten en dat was hem volkomen genoeg hij werd niet verder lastig gevallen door geesten en men zei altijd van hem dat hij kerstfeest kon vieren als de beste zo iemand tenminste weet hoe het te vieren mogen dit van ieder van ons gezegd worden en wat kleine Tim zei wens ik u allen toe God zegen u ons allen Einde Einde van de vijfde zang einde van een kerstlied in Proza door Charles Dickens in de vertaling van J.