Alleen op de wereld | Hector Malot | Action & Adventure Fiction | Talkingbook | Dutch | 11/16
Capi krijgt een groothok op een plein en wordt aan een blinkende ijzeren ketting gelegd, in elk geval aan een ketting, omdat de honden niet in de huizen van rijke lui mogen komen. Eigenlijk was ik boos op Mathia. Nu hij wensen dat ik arme ouders zou hebben, in plaats van hetzelfde droombeeld als ik te koesteren, maar aan de andere kant was ik blijder, dat ik de oorzaak van zijn verdriet kende. Het sproot voort uit zijn vriendschap, uit zijn vrees van mij gescheiden te worden. Ik kon hem hiervan dus geen verwijt maken. Daar het een bewijs was van zijn genegenheid en gehechtheid. Hij had mijn lief. En naar hij slechts aan onze wederkerige genegenheid dacht, wilde hij niet dat men ons van al kan der scheiden. Zo wij niet verplicht waren geweest te samen ons dagelijks brood te verdienen, zou ik, ondanks Mathia, met dezelfde snelheid zijn blijvend voortlopen. Maar wij moesten in de grote dorpend voorstellingen geven. En in afwachting, dat mijn rijke ouders hun rijkdom met ons zou de delen, moesten wij ons met de weinige stuifers vergenoegen, die wij toevallig en met grote moeite hier en daar ophaalden. Wij waren dus wel genootzaakt, langer onderweg te blijven dan oorspronkelijk ons plan was geweest. Bovendien was er nog een en andere reden dan het verdienend van ons dagelijks brood. Die ons besluiten deed om zo veel geld mogelijk met onze voorstellingen op te halen. Ik was de woorden van vrouw Barberin niet vergeten. Toen zij mij verzekerde, dat met al mijn rijkdom ik haar niet gelukkiger maken kon, dan ik gedaan had toen ik arm was. En ik wilde dat mijn kleine lissen even gelukkig zijn zou als vrouw Barberin. Lissen zou natuurlijk mijn rijkdom delen. Dat leed geen twijfel. Maar voordat ik nog rijk was wilde ik lissen een geschenk geven dat ik met eigen verdiend geld voor haar gekocht had. Een geschenk van mijn armoede. Wij kochten te treuzen een pop voor haar die gelukkig niet zo duur was als de koel. En vandaar konden wij ons met de meeste haast voortspoeden naar de plaats onze bestemming. Want de dorpen die wij moesten doortrekken waren alle even arm en de bewoners zelfen konden nauwelijks hun eigen brood verdienen. Dus veel minder waren zij in staat mailt jegens ons te zijn.  Van Chattillon af volgden wij de oevers van het kanaal en de bosrijke dreven, het zacht kabbelende water en de scheepjes, die langzaam door de paarden werden voortgetrokken. Brachten mij de gelukkige dagen weder in herinnering, die ik op de zwaan met mevrouw Milligan en Arthur had mogen doorbrengen. Toen ook ik op het water dobbelde. Waar bevond zich Thans de zwaan? Hoe dik was had ik als wij in een rivier overstaken? Of langs een kanaaldiepen mij zelf afgevraagd of men niet het een of ander plezierbootje had zien voorbij stomen. Dat door zijn dek zijn smaakvolle versierselen met geen ander verwacht kon worden. Mijn vrouw Milligan was ongetwijfeld weder naar Engeland teruggekeerd en Arthur zou zeker genezend zijn. Dit was het meest waarschijnlijke en het verstandigste om te geloven. En toch, meer dan eens als wij langs dat kanaaldiepen dacht ik bij mezelf als ik in de verte een boot zag naderen of dat niet de zwaam was, die ons tegemoet stevende. Het was in tussend herfst geworden. De dagen waren minder lang dan in de zomer en wij stelden alles in het werk om tegen de nacht een schuur te bereiken waar wij een onderkomen zouden kunnen vinden. Hoe wij onze pas ook versneld hadden, was het toch reedsmidden in de nacht toen wij te treuze aankwamen. Om de woning van liste standen te bereiken, hadden wij slechts het kanaal te volgen. Daar de man van Tante Catarina die sluizwachter was in de onmiddelijke nabijheid van de sluizen woonden. Dit bespaarde ons veel tijd en spoedig hadden wij de woning gevonden die aan het einde van het dorp was gelegen. Omringt van hoge bomen weer takken in de nevelschenen te wiegelen. Mijn hart klopte onstuimig toen wij dit huis naderden waarvan het venster verlicht werd door het schijnsel van een groot vuur. Dat onder de schoorsteen brandde en nu en dan een rood licht over onze weg wirp. Toen wij zeer dicht bij het huis waren gekomen zag ik dat de deur en het venster gesloten waren. Maar door het venster dat blinden nog rodijnen had, zag ik listen voor de tafel zitten. Naast haar tante terwijl een man, ongetwijfeld haar man, naast haar zat, met de rug naar haar toegekeerd. Zij zijn aan het avond eten, merkte Mathia op. 