Negerhut | Harriet Beecher Stowe | Literary Fiction | Sound Book | Dutch | 8/17
En wat wordt er dan van hun nezielen, zei de Ophelia. Dat is mijn zaak niet, zover ik weet, antwoorden Sint Kler. Ik heb alleen met de zaken van het tegenwoordige leven te doen. En om de waarheid te zeggen, men denkt vrij algemeen dat zij in deze wereld ten onze voordelen aan de duivel zijn overgegeven. Hoor dan in de andere met hen mag aflopen. Maar het is afschuwelijk, zei de misophelia, geen moest u schamen. Dat weet ik nog niet. Wij staan zo tamelijk met andere gelijk, zoals de mensen, over het geheel zijn. Zei de Sint Kler, zie maar naar groten en geringen. Over de gehele wereld, en het is overal eveneens, de lagere klassen met lichaamensiel ten voordelen, daar hogere gebruikt en versleten. Zo is het in Engeland, zo is het overal en toch staat het gehele Christendom versteld en gloeid van edele frontwaardiging, omdat wij dezelfde dingen in een enig sinds andere vorm doen dan zij. In vermond is het zo niet. Nu ja, in die Engeland en de vrije staten, zijt gij ons vooruit. Dit geef ik toe. Maar daar hoor ik de klok. Laten wij dus voor ene poos onze geschillen en vooroordelen aan kant zetten, lievernicht, en gaan dineren. Toen Ophelia laat, in de naammiddag, weder in de keuken was, riep een enige van de zwarte kinderen, oh, daar komt Prü aan, brommende en knorrende, zo als zij altijd doet. Eender lange, beendrige, gekleurde vrouw, kwam met ene mand vol beschuutjes en warme broodjes op het hoofd de keuken binnen. Zo Prü, zijt gij daar, zijt de dina. Prü's gezicht had ene bijzonder kwaard aardige uitdrukking en haar stem een norsen, brommende toon. Zij zette haar mand op de grond en zichzelf erbij op de hurken, met de ellenbogen op de knieën, en zeiden, oh, ik wou dat ik maar dood was. Waarom wens gij, om maar dood te zijn, zeiden Ophelia. Dan zou ik uit mijn ellende wezen, antwoorde de vrouw stuurs en zonder haar ogen op te slaan. Wat behoeft gij u ook dronken te drinken en altijd slaag te krijgen, Prü? Zijde een opgeschikt kamermijsje, en kwadronen, en liet onder het spreken haar koralen oorbellen bengelen. De vrouw zag haar met een stuurse blik aan. Misschien zult gij er ook willen stu komen, zeiden zij. Ik zou blijden zijn als ik het zag. Dat zou ik.  Dan zout gij ook verlangen, zoals ik, naar een droppel om u een ellende te vergeten. Kom, Prü, zeiden Dina, laat u een beschuitje zien. De juffrouw zal ze betalen. Ophelia nam er een paar dozijn van. Daar zijn nog enige lootjes in de gebastek kan op de bovenste plank, zeiden Dina. Clemens op een stoel en geef ze haar aan. Lootjes, waar zijn die voor? Zijde Ophelia. Wij kopen lootjes van haar een meester, en zij geeft ons brood daarvoor. En zij tellen mijn geld en mijn lootjes als ik thuis kom. En als het niet uitkomt, slaan ze mij half dood. Dat is uw verdiende loon? Zijde Jane, het snibberge kamermijsje, als gij hun geld besteed om u tronken te drinken. En dat doet zij, juffrouw. En dat wil ik doen. Ik kan anders niet leven. Ik moet drinken en mijn ellende vergeten. Het is zeer slecht en dwaas van u, zeiden Ophelia, dat gij uw meesters goed stilt om u zelf tot een redenloos dier te maken. Dat mag wel zo zijn, juffrouw, maar ik wil het toch doen. Ja, ik wil. Och, ik wou dat ik maar dood was. Dat doe ik. Ik wou dat ik maar dood was en uit mijn ellende. Zij stond stijf en langzaam op en zette haar een mand weder op haar hoofd. Maar eerzij hinging keerde zij zich naar het kamermijsje, dat nog met haar oorbellen stond te spelen. Gij denkt, zeiden zij, dat gij machtig mooi daarmee zijt. En vrij uw hoofd in de nek kunt werpen en op iedereen neerzien. Nu, dat komt er niet op aan. Gij zult nog wel een oud afgebuld schepsel worden, zoals ik. Ik hoop dat de heren dat doen zal. En zie dan, of gij niet drinken zult, drinken, drinken, u zelf en naar de held drinken. En dat zal uw verdiende loon zijn, oe. En met een kwaad aardig geluid ging zij heen. Dat misselijke oude beest, zei de adolf, die in de keuken was gekomen, om scherenwater voor zijne meestal te halen. Als ik haar meester was, zou ik haar nog ergelaten afswepen. Dat zou het genieten eens kunnen, zei de dina. Haar vel kan nooit meer genezen. Ik vind dat men zulke gemeenen schepsels niet bij watzoenlijke huishoudens moest laten rondgaan, zei de Jane.  Wat denkt gij daarvan, meneer Sint Clair, vervolgde zij, coquet haar hoofdje naar adolf omdraaiende. Onder de dingen welke adolf zich van zijn meester had toegeëigend, behoorde ook zijn naam. En in de gekleurde kringen van New Orleans was hij algemeen, als Mister Sint Clair bekend. Zekerlijk ben ik van uw gevoelen, jefro Benoit, antwoordde adolf. Benoit was de naam der familie van Marie Sint Clair en Jane behoorde onder haar lijfbedienden. Liever jefro Benoit, mag ik vragen of die oorbellen voor het bal van morgenavond bestemd zijn. Zij zijn waardelijk betoverend. En ik ben waardelijk benieuwd, meneer Sint Clair, hoe ver gij heren de vrij postigheid drijven zult. En zij schudde haar hoofdje dat haar oorbellen wederom bengelden. Ik zal de gehele avond niet met u dansen, als gij mij nog zo iets vraagt. Oh, zo vreed zult je toch niet zijn. Ik was juist zo verlangend om te weten of gij uw roze kleedje zou het aanhebben, zei de adolf. Wat is er, zei de Rosa, ene kleine pikante kwadronen, die juist de trap kwam aanwippen. Wel, die meneer Sint Clair, is zo onbeschaamd. Op mijne eer, zei de adolf, ik wil het jevara Rosa laten beslissen. Ik weet wel dat hij een ondeugend schepsel is, zei de Rosa, zich op haar nette voetjeswiegende aan adolf schalkachtig aankijkende. Hij maakt mij altijd kwad op hem. Oh, dames, dames, gij zult met u beiden mijn hart nog breken, zei de adolf. Ik zal eens op een ochtend dood in mijn bed worden gevonden, en dat zult gij te verantwoorden hebben. Hoor, die ondeugd eens aan, riepe beide dames, en schaterden van het lachen. Kom, maak maar dat gij voortkomt, zei de Dina nu. Ik kan dat gebabbel in de keuken niet velen. Gij loopt mij maar in de weg, met uwe zotternij. Tante Dina is knorg, omdat zij niet mede naar het bal kan gaan, zei de Rosa. Ik wil niet met uw lichtkleurige balstermaken hebben, antwoordde Dina. Gij wilt u verbeelden, dat gij blanken zijt, en gij zijt toch maar negers, zo goed als ik. Tante Dina smeert zich, het haar wel alle dagen met vet, om het glad te doen worden, zei de Jane. En het blijft toch maar wol, vroeg de Rosa erbij, en schudde spottend, haren langen zij de krullen.  Wel nu, is wol niet even goed als haar in de ogen des heren, zei de Dina. Ik zou van mevrouw, wenn eens willen horen, wie het meeste waard is, een paar zoals gij, of ene zoals ik. Maakt nu maar dat gij weg komt, ik wil u niet om mij heen hebben. Hier werd het gesprek van twee kanten gestoord. Mijn hoorde bovenaan de trap de stem van Sint Claire, die adel vroeg of hij de gehele avond met het water dacht uit te blijven. En tegelijk kwam Ophelia en wederaan en zijde, Jane en Rosa. Waarom staat gij daar uitijd te verbeuzelen? Gaat aan uw naaiewerk. Onze vriend Tom, die onder het gesprek met de oude pru in de keuken was geweest, was haar de straat opgevolgd. Hij zag haar langzaam voortstrompelen en hoorde haar telkens bij zichzelf erbrommen en zuchten. Eindelijk zetten zij haar een mand op een de stoep neer en begon de oude verschoten doek die over haar schouders hing te verschikken. Ik zal uw mand wel een eind verdragen, zei de Tom medeleidend. Waarom zou het ge, zei de oude vrouw, ik heb geen hulp nodig. Gij schijnt ziek of droevig, of, zoiets te wezen, zei de Tom. Ik ben niet ziek, antwoordde de vrouw kort af. Ik wenste, zei de Tom, haar ernstig aanziende. Ik wenste, dat ik u kon overhalen, om het drinken te laten. Weet gij niet, dat u verdermt zal zijn, naar ziel en lichaam. Ik weet wel, dat ik naar de hel ga, zeiden de oude vrouw Norrs. Gij behoeft mij dat niet te zeggen. Ik ben slecht, ik ben goddeloos, ik ga recht naar de hel. O, ik wou, dat ik er al was. Tom huiverde bij die schrikkelijke woorden, die met stroeven, onverschillige ernst, werden uitgesproken. O, de heren, zei u genadig armschepsel. Heb gij nooit van Jezus Christus gehoord. Jezus Christus, wie is dat? Wel, hij is de heren, zei de Tom. Ik heb wel gehoord van de heren en het oordeel en de hel. Daar heb ik wel van gehoord. Maar heeft niemand u ooit van de heren Jezus gesproken en gezegd dat hij onze armen zonder een lief had en voor ons gestorven is? Daar weet ik niets van, antwoorden zij. Niemand heeft mij ooit lief gehad, zei dat mijn oude man dood is. Waar zei het gij opgebracht, vroeg Tom.  Daar hoger op in Kentucky. Een man hield mij om kinderen voor de markt van mij te krijgen en verkocht ze zo groot genoeg waarom. Eindelijk verkocht hij mij aan een handelaar en mijn meester kreeg mij van hem. Maar wat heeft u aan die slechte gewoonte van drinken gebracht? Om haar uit mijn ellende te komen. Ik kreeg nog een kind nadat ik hier kwam en toen dacht ik dat ik er één hebben zou om groot te brengen, omdat mijn meester geen kopen was en een mijne meesteres geen er eerst veel werk van te maken. Het scheelde nooit en was gezond en vet. Maar mijn meesteres werd ziek en ik paste haar op. Toen kreeg ik ook de koorts en ging al mijn zocht weg. Mijn kind teerde uit tot fel en been en mijn meesteres wilde er geen melk voor kopen. Zij wilde niet naar mij luisteren. Als ik zei dat ik geen zo had. Zij zei dat ik het wel voeden kon, met hetzelfde dat andere lieden aten. En het kind verkwijngde, schreeuwde nacht en dag. En was niets meer dan fel en been. En mijn meesteres kreeg er een hekel aan en zeiden dat het niets anders dan stoutigheid was. Zij wenste dat het dood was, zeiden zij. En zij wilde het desnacht niet bij mij laten, omdat het mij wakker hield, zeiden zij. En maakte dat ik overdag nergens toedeugde. Ik moest bij haar in de kamer slapen en ik moest het kind wegzetten op een soort van zoldertje. En eens op nacht schreeuwde het zich dood. Dat deed het. En toen ging ik aan het drinken, om zijn schreeuwen uit mijn oren te houden. Dat deed ik en ik wil drinken. Ik wil en ik wil. Al ga ik er naar de hel voor. Meester zegt dat ik naar de hel zal gaan en gepijnigd worden, maar ik zeg dat ik nu toch al gepijnigd word. Oh, gij arm schepsel, zeiden Tom nu. Heeft dan niemand u ooit gezegd hoe de Heere Jezus u lief had en dat hij voor u gestorven is? Hebben zij u niet gezegd dat hij u ook helpen wil en dat gij in de hemel kunt komen en daar eindelijk rust hebben? Ik zie er wel naar uit om in de hemel te komen, antwoorden de vrouw. 