Majoor Frans | A. L. G. Bosboom-Toussaint | Literary Fiction | Book | Dutch | 8/8
Ze had het ruci getekend, god dank, alles was in orde. Maar dat pakket, haar waarschijnlijk toegezonden door vrienden of verwandt uit Engeland, lag mij zwaar op het hart. Wat bracht het haar? Mogelijk volstrekt de onafhankelijkheid en onze scheiding. Maar ik kende haar nog niet geheel. Des andere dag in de voormiddag hield het bekende wagetje van de palsen voor mijn deur stil. De oude frit stapte eruit en bracht mij een billet van zijn meesteres. Ze had hem bewolen daar niemand dan aan mij zelf over te geven en op antwoord te wachten. Ik zond hem naar de grote zaal om zich te verfrissen terwijl ik mijn antwoord schreef. Ik kon een billet van haar, het eerste, niet lezen in iemands bijzijn. Zie hier wat ik las toen ik mijn bevende vingers de enveloppe had verschuurd. Neef Leopold, ik moet u nog eenmaal zien en spreken voor gaan reizen gaat. Zo waar geen rudolf tussen ons gestaan had, zou ik u veel gezicht hebben dat ik nu moest terughouden. Gij hebt mij eens verzekerd dat gij altijd bereid waar tot dienstvaardigheid voor een vrouw die het privilege haar sekslied gelde. Zo doe ik tans. Mag ik hopen dat gij mij niet zult weigeren naar de werven te komen om nog een laatste onderhoud te hebben? In plaats van te schrijven waar ik liefst onverwacht bij u komen oplopen, maar ik op de eerste ingeving al was het mogelijk een goede, niet gevolgd uit vrees u ergenings te geven. Laat mij door Frits weten welke dag en op welk uur ik u wachten moet. F.M. Er was voor mij maar één antwoord mogelijk op het briefje. Instappen en met Frits naar de werven rijden. Onder welke wisseling van hoop en van vrees kan ik u niet beschrijven. Alles draaide mij voor de ogen toen ik de oude brug over, de poort weer doorreed. Op het perron vond ik rolstaan die met zijn muitswaaide ten teken van pleidschap over mijn komst. De dubbele deur stond wijd open. Hij wees mij zwijgend naar het grote salon dat ik schielig binnen zat. Francis zat op de oude bekende sofa als in elkaar gedoken de handen gevouwen in de schoot. Ze droeg nu niet die Amazonen die mij hatelijk geworden was maar een invoudig rauwgewaad dat haar opleekheid sterk deed uitkomen. Francis daar ben ik.  Wat heb je mij nu te zeggen? riep ik haar toe. Ze reest haastig op en kwam naar me toe. Wees gedankt Leo dat je zo schielig gekomen bent. Maar ik wist dat gekomen zoud. Ik rekende op uw eede moedigheid. Ik ben al niet meer zo verachtelijk in uw ogen. Geef dus mijn pakket ontvangen? De brief van tante Sophie gelezen? Ik heb alles ontvangen. Alles gelezen. Maar ik had zoveel niet meer nodig om mij schuldig te voelen om mijn schuld te bekennen. En nu ik dit doe nu ik herkennen wil voor heel de wereld dat ik uw onrecht heb gedaan zult jij mij nu alles vergeven? Alles zonder bitteren bijgedachten? Ze legte bij de handen op mijn schouders als om uit mijn ogen te lezen wat ze weten wilde. Dat weet geweld Francis. Maar gemoet niet meer aan mij twijfelen. Nooit meer. Spak zacht maar ernstig en mij wat afkeerend om mij aan haar onderzoek te onttrekken want ik voelde mijn ogen vochtig worden. Ze liet de armen zinken bleef een ogenblik zwijgend voor me staan en sprak toen. Nooit. Nooit meer. Ze drukte met inigheid mijn hand die ik haar rijkte ten teken van verzoening. Maar toch? Er was iets in haar houding dat mij terug hield haar in mijn armen te drukken. Er was nog iets tussen ons. Dat voelde ik met innerlijke onrust. Leo. Wil je zo goed te gaan zitten? sprak zij een armstoel aanschuivende. Nu waar verzoend zijn nu ik in mijn enige bloed verwand weer mijn trouwste vriend mag zien heb ik uw raad te vragen. De patiënt ging zitten. De prelimineren bevielen hem gans niet. Ze legde het pakket met de Engelse postmerken geopend voor mijn neer. Lord William is overleden, sprak zij. Zij hier een schrijven aan mij dat hij bij zijn testament heeft gevoegd. Wees zo goed te lezen. Ik had daartoe nauwelijks de nodige kampte maar toch voldeed ik haar verlangen. Het was een kort, maar ernstig woord dat van een vaardelijke tederheid getuigde. Maar ik las tussen de regels door dat het hem strijd had gekost na haar bekentenissen het tot deze kalmige negenheid te brengen. Hij was van haar weg gegaan met een peil in het hart.  Hij eindigde met een roerende beden voor haar geluk en de wens dat zij nog eenmaal een echtgenoot vinden mocht haar er waardig en het verzoek om de clotatie aan te nemen die hij haar in zijn testament had toegedacht opdat zij door geen materiele overwegingen zou gedwongen worden tot een andere keuze dan die van haar hart. De familie naam waarmee hij zijn brief had ondertekend was een in de geschiedenis der wetenschap en in de staatkundige wereld zeer bekende en hooggeerde. Nu volgt een brief van de neef en erf genaam die haar de afschriften toezond en haar de verzekering gaf van zijn erbereid willigheid om aan de opgelegde verplichting te voldoen. Er werd haar levenslang een jaarlijks inkomen van 3000 pond sterling toegekend. Zwijgend legte ik de geschriften neer naar haar kennis van genomen te hebben. Moet ik aannemen, Leo? Voeg ze, me aanzienden met een onzekere, onderzoekende blik. Me dunkt, ge kunt niet weigeren, Francis? antwoorde ik met al de kanten die ik bemacht gekon. Volkomen om afhankelijkheid naar het materiële is altijd uw vuurst verlangen geweest. Die is u nodig zelfs en die wordt u bij deze door een vriendenhand gewaarborcht. Geef het gelijk, Leo. Ik zal uw raad volgen, ik zal aannemen. Nu behoeft mijn vierheid niet langer te strijden tegen mijn hart. Nu behoef ik geen huwelijk aan te gaan door de nood opgelegd en zo ik mijn echtgenoot kies, zal niemand mij verdenken dat ik mij uit belangzucht gewonnen gaf. En zou ik nu rijk genoeg zijn om de wervelos te kopen? Veel zij opeens in, op geheel andere toon, het mengeling van schalkheid en ernst die gerust stelde dat haar vuggere opgeruimtheid nog niet verloren was gegaan onder het leiden. Nee, Francis, en al waren dat, de werven is in handen die haar tot geen prijs zullen overgeven. Om vrijvrouwen van de werven te worden moet ga wat anders bedenken. Toen rest zij op en ging voor me staan. Leo, gezegd dat onafhankelijk te zijn altijd mijn vuurigste wens is geweest. Dat placht zo te wezen, maar ik heb nu begrepen dat het mijn hoogste gelukshouder zouden zijn afhankelijk te worden van de man die ik lief heb.  Leo, Tante Roselaar heeft mijn jaar geld toegekend dat ik niet aaneem, zoals vanzelf spreekt, maar zij heeft het goed met mijn gemeent, dat herken ik, en haar raad neem ik wel aan. Ze heeft mij voorgeschreven, geen huwelijk aan te gaan dan met uw toestemming, Leo. En zij zoek onder een gemoedbeweging die haar geheel overmeesterde op de beide knieën voor mijn neer. Leo, ik wens mijn neef van Zonshoven tot echtgenoot. Heb jij daar tegen? Ik antwoorde alleen door haar op te heffen en in mijn armen te sluiten. Ze schrijden aan mijn borst. Ik schaamde mij niet dat ook mijn ogen vochtig waren. We hadden Alkander zo lief, en toch, we hadden zoveel door Alkander geleden. Wat zal ik u verder zeggen? Ik bracht die dag door op de werven. We zochten onze lievelingsplekjes. We leefden in herinneringen. We maakten onze plannen voor de toekomst. We moesten van Beek, Komsuys, bericht geven dat wij het eens geworden waren en we stelden onder prettige kibbel een deftig vormelijk epistel aan de wetgeleerde op die verder niets meer te doen hadden dan hun rekeningen in te leveren en het onder hen berustende te verantwoorden. Van Beek, die geroepen werd ons huwelijkscontract op te maken, was niet weinig verwonder te vernemen dat de bruit een jaarlijksinkomen van 3000 pond sterling had, waarover zij de volle, vrije dispositie behield. Onder ons gezegd, Lord William heeft mij een onschatbare dienst bewezen dat hij Francis op die wijze over haar aardelingen heeft heen geholpen. De rouw over de generaal was ons voorwenzel om in alle stilte te trouwen, zoals wij beide wensen. Een van mijn vrienden, die in een nabuurig stadje als predikant stond, segende ons huwelijk kerkelijk in. Dominee Anne voelt zich over die preferentie wat gekrenkt en wil zijn emiritaat nemen. Ik zal zorgen dat hij haar geldelijk niet onderleidt. De gemeente smacht er eens lang naar verandering. Ze waren Dominee wel niet zat, maar toch. We zijn op reis gegaan. Francis moest zich naar haar lang isolement weer aan de wereld en de mensen gewennen. De werver wordt in tussen gerestoreerd en Rolf heeft op zich genomen de vesting te commanderen in onze afwezendheid. De kleine Harry-blant is uit de handen zijn een grootmoeder in die van de palsen over gegaan. 