Niels Holgersson's Wonderbare Reis | Selma Lagerlöf | Action & Adventure Fiction | Dutch | 9/12
Ze keek uit en luisterde. Hoewel de proost alles heel duidelijk zag, was hij zo verbaasd dat hij aan zich, als het ware, tegen wilde verzetten, en zijn eigen ogen niet kon geloven. Dit is immers volkomen onmogelijk, dacht hij. Ik heb zeker te lang in het donkere bos gereden. Het is mijn verbeelding, die me de baas is geworden. Maar toch lette hij met de grootste belangstelling op alles, en hij was benieuwd wat hij te zien zou krijgen en wat er gebeuren zou. Hij hoefde niet lang te wachten voor er beneden uit het bos een klein bengelend belletje klonk, en dadelijk daarop hoorde hij het gedruis van stappen en vanbrekende takken, als of een menigde dieren door een woestveld baanbraken. Het was een grote scharenhuisdieren die de berg opkwamen. Ze trok er voort uit het bos in dezelfde volgorde, als of ze op weg naar de zomerwij waren. Vooraan liep de koe met de klok om, dan de stier, daarachter de andere koeien, en daarna het jonge vee en de kalven. De schapen volgde dan in een dichte kudde. Dan kwamen de geiten en het laatste paar paarden en een veulen. De herdershond liep naast de kudde, maar nog de vee hoedster, nog de herdersjongen waren erbij. De proost vond dat het hard verscheurend was. Al die tam met dieren regelrecht op de wilde beesten te zien aandopen. Hij had wel voor hen willen gaan staan en roepen dat ze moesten stil staan, maar hij begreep wel dat het niet in de macht van enig mens stond, de optocht van het vee die nacht tegen te houden. En hij hield zich stil. Het was duidelijk te zien dat de tam met dieren leden onder wat zij tegemoet gingen. Ze zagen er ellendig en angstig uit. Zelfs de koe die de klok droeg, liep voort, met aarzelende stappen en hangende kop. De geiten hadden geen lust te stoten of te spelen. De paarden proberden zich flink te houden, maar een hele lichaam beefde van angst. Het allerakeligst zag de herdershond eruit. Die hield de staart tussen de poten en sleepte het lichaam bijna over de grond. De koe met de klok leidde de optocht tot heel bij de bosree, die op de steen op de berg top stond.  Ze ging om de steen heen en dan naar het bos terug, zonder dat één van de wilde dieren haar aanraakte. En op dezelfde manier liep de hele kudde ongedeerd de wilde dieren voorbij. Terwijl het vee voorbij trok, zag de proost dat de bosree haar dennenvakkel bovenenigen van Henley neerdalum en die dan omkeerde. Zo vaak dat gebeurde, barsten de roofdieren in luid- en blijge brul uit. Vooral als het boven een koe of een ander groot dier was dat de vakkel neerdaalde. Maar het dier dat de vakkel over zich zag neerkomen, schreeuwde luid- en schel als of het een messteek in het vlees voelde. En de hele kudde, waarbij het hoorde, barsten in klagen uit. Nu begon de proost te begrijpen wat hij zag. Hij had er vroeger al van hoeren spreken, dat de dieren in Deltsboel in de oudejaarsnacht bij ingekomen uit de blakbeers vlakte, en dat de bosree dan de tamme dieren aanwijst, die in het volgend jaar een prooi van de roofdieren zullen worden. Hij voelde een diep medelijden met die arme beesten, die in de macht van de wilde dieren waren, hoewel ze eigenlijk geen andere meesters boven zich mogen hebben dan de mensen. Nauwelijks was de eerste kudde verdwenen of weer werd het luide van de koeklok uit het bos gehoord, en van een tweede hoefen kwam de kudde bercht op. Die ging in dezelfde orde als de vorige en liep naar de bosree, die daar streng en ernstig stond, en het ene dier naar het andere tekende ten dode, en na die kudde kwam de een naar de andere zonder ophouden. Sommige kudden waren zo klein dat er alleen één koe en een paar schapen waren. Anderen bestond een enkel uit een paar grijten. Het was duidelijk dat die van kleine armoedige huisjes kwamen, maar ze moesten naar de bosree en geen van hen werd gespaard. De proos dacht aan de boeren van Deltsbo, die zoveel van hun huisdieren houden. Ze moesten het maar weten. Dan lieten ze dit hier niet zo gebeuren, dacht hij. Ze zouden zeker liever hun eigen leven wagen dan hun kudde hier laten lopen tussen beren en wolven, en ze laten veroordelen door de bosree. De laatste kudde die aankwam was die uit de pastorie. De proos terkende de koeklok al van verre, en dat deed zeker het paard ook.  Het begon over alle leden te beven en baden in het zweet. Oh zo, nu is het jouw beurt om voorbij de bosree te gaan en geoordeel te worden, zei de proos tegen het paard. Maar lees jij maar niet bang. Ik begrijp wel waarom je mee hierheen hebt gebracht, en ik zal je niet in de steek laten. De prachtige kudde uit de pastorie kwam in een lange optocht uit het bos en ging op de bosree en de wilde dieren toe. De laatste in de rij was het paard, dat zijn meester naar de Blaksbergvlakte had gebracht. De proost was niet afgestegen, maar bleef zitten en liet zich door het dier naar de bosree dragen. Hij had geen gewer of mes om zich mee te verdedigen, maar hij had zijn misboek voor de dag gehaald en heel dat tegen zijn borst gedrukt. Nu hij in de strijd met dat boze ging. In het begin was het alsof niemand hem opmerkte. De kudde uit de pastorie liep voorbij de bosree op dezelfde manier als alle andere troppen. De bosree liet haar vakkel niet dalen over één van de dieren. Eerst toen het schandere paard kwam, maakte ze een beweging als om dat aan te wijzen voor de dood. Maar op datzelfde ogenblik hield de proost het misboek vooruit en de schijn van de vakkel viel op het kruis van de band. De bosree gaf een luiden door het dringende gil en de vakkel viel uit haar hand op de grond. De vlam ging dadelijk uit en in de plotselingenovergang van licht naar donker kon de proost niet zien. Hij hoorde ook niets. Om hem heen hersten dezelfde diepe stilte die swinders gewonelijk op het woeste veld rust. Toon geleden de zware wolken die de hemel bedekten, plotseling van elkaar, en in de splee trat de volle maand de voorschijn en weerpaar licht over het veld. En nu zag de proost dat hij met zijn paard alleen op de top van de blaksbergvlakte stond. Geen enkele van de wilde dieren was er meer. De grond was niet vastgetrapt door alle kudden die erover gelopen hadden, maar zelf zat hij met zijn misboek voorzicht uit en zijn paard stond te beven en was met zweet bedekt.  Toon de proost de berg was afgereden en thuis kwam in de pastorie wist hij niet meer of het een droom, een vision of werkelijkheid was geweest, wat hij die nacht had gezien, maar dat het een vermaning vorm was om aan de arme dieren te denken die in de macht van de wilde beesten waren, dat had hij begrepen. En hij preekte zo krachtig voor de boeren in Delsboom dat in zijn tijd alle beren en wolven in zijn gemeente werden uitgeroet, hoewel ze toch schijnen te zijn terugkomen nadat hij weg was. Heer eindigde Bernhard zijn verhaal. Hij werd van alle kanten zeer geprezen en het schenel uitgemaakt dat hij de prijs moest hebben. De meeste vonden het bijna jammer voor Clement dat hij met hem om de prijs dingen moest. Maar Clement begon onvervaart te vertellen, op een dag liep ik op de schans en verlangde naar huis zei hij en toen vertelde hij van het werkje dat hij had vrij gekocht opdat het niet in een kooi zal komen en door de mensen worden aangegaapt. En hij sprak er verder over dat hij nauwelijks die goede daad had gedaan of hij werd ervoor beloond. Hij sprak door en de verbazing van zijn toehorders werd steeds groter en toen hij eindelijk kwam aan de Koninklijke Lackey in het mooie boek hadden alle veehoedsters haar handwerk op haar schoot laten glijden en zaten onbeweegelijk naar Clement te kijken die zulke merkwaardige gebeurtenissen had beleefd. Zodra Clement zijn verhaal had geëindigd zij de oudste veehoedster dat hij de halsdoek krijgen zou. Bernhard heeft maar iets verteld dat een ander is overkomen zij ze maar Clement heeft zelf een echt verhaal beleefd en dat is nog meer waard vind ik dat waren allen met haar eens ze zagen Clement met heel andere ogen aan dan vroeger nu ze gehoord hadden hoe hij met de koning had gesproken en de kleine speelman durfden niet tonen hoe trots hij daarop was maar midden in dit groot geluk vroeg een van hem wat hij met het werk je had gedaan. 