H.B.S. tijd van Joop ter Heul | Cissy van Marxveldt | General | Audio Book | Dutch | 4/5
En ik wist direct dat het zo'n verrukkelijke doos van van woorden was, vol karamells. Julie maakte hem heel voorzichtig open, en toen zei ze, Hey Joch, karamells, hoe kom je daarbij? Die vind ik zo naar, dat weet je toch? En je zei door het telefoon dat je... De telefoon? Je bent maal, zei Julie. Joch kleurde natuurlijk, toen ik je vanmorgen opbeelde. Maar je hebt me niet opgebeld. En je hebt zelf gezegd dat je hoofd pijn had. Ja, dat heb ik ook. Nu dan, zei Joch. Maar Julie is pas beneden, zei maar. Dat kan toch dunk me niet. Toen pakte ik Keesing Schouder als houvast. Ik ben het geweest, zei ik. Ik was aan het telefoon toen Joch opbeelde. Was jij, zei Joch, en zijn haar ging overeind staan. Ja, en ik heb het gezegd van de karamells, want ik ben er dol op. Ik zag aan Joch zijn snuit dat hij aan het bedenken was, wat hij allemaal voor lievers gezicht had. Maar voor Pa boos kon worden, had Kees al geroepen. Die jopen handelt die zaken maar goed, joh. Ja, zo'n zuster is een zegen. En Pa moest er ook even omgrim lachen. Maar Ma zei dat het shocking was. En Julie gooide de doos met karamells op de grond en liep de kamer uit. Joch raapt hem op. Nu komen ze jou ook toe, jop, zei hij. En ik kreeg de karamells in de vensterbank. Toen sprong het water in mijn ooggoeken. Maar het kon ook zijn dat het komt doordat ik verkouden wordt. 29 april. Lieve net. Toen ik vanmorgen je brief kreeg, ontdekte ik opeens dat ik glad vergeten heb om je zondag te schrijven. Dat komt natuurlijk omdat je nog maar zo kort weg bent. Je briefkaart, waarin je ons zo ontsachelijk bedankt, zwerft bij Maront. Ik ben heel vier naar Pa gestapt en heb gevraagd of ik jou schrijven mocht. Ik geloof dat Pa dan altijd denkt dat ik hem voor de mall hou, maar dat kan ik niet helpen. Pa heeft er zelf naar gemaakt. Netty, ik ben gewoon weg verstomd over je. En ik ga het je zeggen ook, want al ben je vijf maanden en zeven dagen ouder dan ik. Ik heb meer verstand van die flauwe jongens dan jij.  Want ik zit er de hele dag middenin met Joch en Julie en Pop en Kees. Je bent oerverrukt dat Jaap weer voor je gedopt heeft en dicht je geglimlacht. Want je begint er mee en dan zeg je het ook nog eens in een PS. En nu wou ik maar zeggen net dat we zijn jongen eerst ijskoud tegen mij gezicht zou hebben dat hij zwart haar mooier vond dan blond. En hij dopte dan later voor me en glimlacht net of er niets gebeurd was. Dan zou ik hem ijskoud niet hebben aangekregen. Ik hoop niet dat je nu boos wordt en denkt waar bemoeid hij op zich mee. Maar jij hebt niemand om je te raden en het zou zo lang voor je zijn om nog eens alle cadeaus aan Jaap terug te moeten sturen. Want als jij toch altijd op een goede dag zwart haar weer mooier vindt dan blond. En dan zit jij weer alleen met je blonden puik. Of je moet hem dan aanbieden om het te laten verven. Dat heb ik je altijd nog vergeten te zeggen. Het kan prachtig met een haarmiddel dat je bij Poisson, je weet wel die kapper met zijn schapen krullen, koopt. Als je dat wilt doen, ga dan je gang maar. Als je het mij daar maar in tijd schrijft, anders kan Poisson wel eens uitverkocht zijn. Want hij heeft het rasend druk, dat zegt Julie te minste. Julie heeft er ook nog eens over gedacht, die vindt een koperkleur zo prachtig. Maar gelukkig houdt Jochar niet van. En nu doet ze het maar niet. Vlauwe nonsense, hè? Bij jou zou het natuurlijk voor een goed doel zijn. Het is oerzaai geweest, sedertje weggaan. En het oude gedoe weer op school. Ik ben gister uit Gim gestuurd omdat ik een oude tafelschel met een lusje aan steup zijn jasknoop geharen had. Hij daag zo'n jasje met panden. Het ging nogal makkelijk, want Lutje hield hem zo lang aan de praat. Stond zo gek, zeg. Het mooiste was, hij merkte er eerst niets van. Die schel werkte niet de best meer, zie je. Maar toen hij ons van die armoffeningen ging voordoen met beenhuppen, was het klingelingeling jongens bij elke hup. En het idiotste was dat Stooip eerst niet wist dat hij deed. Hij beroelde maar, wie belt daar? Ik wil weten wie daar belt.  En wij stikten gewoon weg. Pop zei nog, het is buitengeloof ik de trenmeneer? En toen dacht Stooip eerst werkelijk nog dat het de tren was. En hij begon weer te huppen en te luien. We konden geen stap meer doen van een lach. En omdat ik vooraan sta, dat kan Stooip beter oog op me houden. Geef hij mij bij mijn arm en hij beroelde tegen mijn wang aan. En nu zul je mij zeggen, wie belt? Anders gaan jullie er allemaal uit. Nou, toen zei ik natuurlijk, u belt zelf. Welk zelf? Waar? Zij stooip onnozel. Achter een pujasje, zei ik. Daar hangt een tafelschel. Hij werd gewoon weg, een framboos van woede. Hij is toch al zo driftig, stooip. En hij schreeuwen, wie heeft hij daarop gehouden? Toen moest ik het wel zeggen. En hij prevelde, ik ben neer aan een lusje. Halen maar dan ook af, zei Stooip opeens, calm. En zegt, toen ging het nog lastig, maar dat lusje zat gedraaid. En ik peutte er maar aan. En het draaide hoe langer omweeg. Stooip dacht natuurlijk, dat ik het erom deed. En hij stond te trappelen. Ik heb het nog met een mes moeten losnijden. En ik snijd uit vervoering de knoop er ook meteen af. Maar daar zei ik niets van, dat snap je. En toen ik met onze oude tafelschil in mijn handen stond, zei hij, zie zo, en nu kun je meteen wel weggaan. Laat het instrument maar hier. Ik zal als de diritrice van een kennis tellen. Ik heb het nog niet aan pa gezegd. Ik heb het wel gewild, maar het was al door over een kokende aardappel in mijn keel zat, toen ik het zeggen wou. En nu laat ik maar op z'n beloop. Verder is er geen nieuws. Hou je maar daar, sterkte en een poot van Joop. PS, ma zei dat je je haar zo aardig had. En nu wil ze dat ik het ook zo doe, met twee worsten op mijn oren. Ik zeg maar dat ik het niet kan, want staat mij monsterlijk. Dag. 9 mei. Julie zingt iets van spring. Dat is lente. En een swallow. En een lover. En in de boom bij school zit een lijsternest. Tenminste Pien zegt dat het een lijster is. Hij lijkt op een spreeuw. Georgien heeft een leuke wijs gemaakt op mijn clublied.  Wij repeteren het nu voor schooltijd in het park, maar dan gaan we al om kwart over acht van huis, anders zijn er zoveel kantoorlui die je uitlachen. Ik zit voor het open raam te schrijven, en zo even heb ik Joch en Julie zien wegfietsen. Joch, nu met mijn rekket. Julie leert Joch Tennyson, want hij kent het niet. Het zal alvraag gaan, want Julie kan alleen er goed love ropen. En verder kent ze er geen laars van. Ze is er altijd veel te lui voor geweest, en ze was ook altijd bang dat haar haar zou losschieten. Je vrouw Wijers is een paar dagen niet geweest, want haar zuster logeerde bij haar, en die is ziek geworden. Ik ben haar vandaag uit school even heen getrokken, met pop. Je vrouw Wijers zag erg bleek, en ze zei dat haar zuster overspannen is en rust moet houden, en niet meer in betrekking mag. We mochten niet bij haar. Maar goed ook, want het lijkt me naar om te zien. Nu heb ik alleen zit te blokken, maar het gaat helemaal niet. Ik heb al een nul voor Duits gehad vandaag, en een nul voor Frans. Siurt je glom van plezier toen ik niet wist. Daar komen Joch en Julie weer aan. Gauw een atlas over mijn dagboek. Tien mei, zondagmorgen. Gisteravond is er van schrijven niets gekomen, want Julie kwam bij me binnenrennen. Zeg Joop, Joch heeft je rekketstuk geslagen. De idiot, zei ik meteen. Wees toch niet dadelijk zo rieuw, je krijgt heus wel een nieuw van hem. Nog al glad, zei ik, maar ik wil hem zelf kopen. Ga dan maar met ons mee, waar had je direct het vandaan? Hij slaat goed, zegt Joch. Oh wat weet Joch ervan, zei ik. Joch is zo sterk, zei Julie. Ik wou eerst zeggen, zijn knieën lijken erg bubberig. Maar toen dacht ik aan de karamells en ik zei, ja, dat kun je wel aan hem zien. En toen ben ik met Joch en Julie de stad ingekart. We kwamen Rieuw en Conny tegen. Joch zag het eerst niet, maar toen zei Julie, hey, daar komt Conny aan. Wie heeft ze bij zich, Joop? Oh, een neef, zei ik. Conny werd natuurlijk paars, het was wel benauwend voor haar. Ik zwaaide maar, dag en Rieuw dopte. In de rekketwinkel zeiden ze een bevrouw tegen Julie.  En Julie vond het zo heerlijk dat ze naar alle mogelijke nonsense vroeg, om een antwoord met bevrouw erin te krijgen. En toen zei ik voor de mob, maar pa en ma tegen ze. En Joch zei een keer heel vaderlijk, kind. Maar dat vond Julie weer niet leuk, geloof ik. Want toen zei ze, kom Joop, doe nu een keus en treuzel niet zo lang. Ik heb een pracht rekket gekocht, vijf gulden duurder dan mijn vorige. En vanmiddag mag ik als ontspanning gaan tennisen, zei pa. Die niets van mijn twee nullen weet. Ik ga aanstond schouw even de club af per fiets om ze voor vanmiddag bij elkaar te trommelen. Saarwans, zalig getennisd, chemisch brouwer die in een tentje zat, een bal in het oog gejaagd, maar niet met opzet. Konnie was eerst zo stil, en toen ik al een paar keer gevraagd had, wat het toch aan was, zei ze dat Rieuw gezegd had, dat ik er zo leuk uit zag, noot daar benen. Toen zei ik dat ze best mijn rode jasje mag lenen. Maar Konnie zei dat het dat niet was. Even, ik kan me niet met al die haspelerei in laten. Ik heb weer getennisd en drie van de vier sets gewonnen. Ik ben er nog helemaal niet uit, en ik vind het oer. Einde van hoofdstuk 14. Hoogstuk 15 van de HBS-tijd van Joop der Hul door Sissie van Marksveld. Deze liepenvoxtopname is vrij van natuur's rechten, opname door Anna Simon. 13 mei. Ik voel me helemaal naar, ziekerig, all over, zoals Julie zegt, geloof ik. Als Maas zich nog herinneren zou, tot ik zondag getennisd heb, dan zou ze zeggen natuurlijk, je bent zeker weer op de tocht gaan zitten, terwijl je erg warm was. Misschien heb ik dat wel gedaan. Ik denk nooit aan al die poespas. Maar nu zit ik er mee. Ik kan iets slikken van de keelpijn. En mijn hoofd is zo leeg, als er nooit wat van een van al onze dierbare lessen ingezeten heeft. Je vrouw Wijers is een gelukkig weer, en die zei vanavond dat ik koortsig ben. Als ik een thermometer had, zou ik hem zelf aanleggen, want het is een natuurwonder dat ik koorts heb. Ik ben nog nooit ziek geweest. Het zou wel slecht uitkomen, als ik het nu werkt, want dan denkt pa vast dat ik het erom doe.  En de generaal zal ook wel denken dat ik het maar verzin. Het is toch wel aankerlijk, als je zo'n slechte naam hebt. Pu, wat kan het me schelen? Ik ga naar bed. Er is niemand thuis. En Kees telefoneert beneden aan Pop om haar goede nacht te zeggen. Ja, ik moet heel wat bespotelijke dingen meemaken. Ik krijg rillingen van mijn hoofd tot in mijn thee, en dan weer terug. Ik wist niet dat het zo naar was. En Konnie heeft het altijd, als ze ruwende verte ziet. Prr, moet dat aankerlijk zijn. Sondag, 31 mei. Lieve net. Ik ben ziek geweest, koorts en influenten, maar ik ben er weer bovenop geklouterd. En omdat ik hoerssterk ben, dat zegt de dokter tenminste, ben ik nu alweer kant en klaar, en zelfs alweer drie dagen naar school geweest. Zodat ik nog net vijf repetities, mager als een lat, heb meegemaakt. De generaal heeft me heel liefd tallig beloofd dat ik de rest mondeling krijg. Ook een pretje zich. En phe, ik weet nu wel beslist zeker dat ik zal blijven zitten. Je vrouw Wijers vindt het veel erger dan ik. Ik ben helemaal niet in een stemming om iets vreselijk te vinden. Dat haal je over van influenten, geloof ik. En mijn hoofd is veel te licht om alweer klaar voor stomen te zijn, zodat ik morgen, dommer dan ooit, voor de generaal en haar adjudant een verschijnen zal. Joch zal wel medeleiden met me hebben, denk ik. Die is erg goeie voor me geweest in mijn influenten. Tenminste, hij heeft me verteld waarover hij het gehad had op les. Kom me nog al veel schelen, dat snap je. En hij heeft al tien keer gezegd dat ik het er met natuurkunde wel doorhaal. Ook kwam ik op een middag aanschouwen met karamells. Daar is voor mijn ziekte nog geschiedenis mee geweest, maar die vertel ik je wel eens, dat is minuten vermoeiend. Ik was er erg blij mee, maar mijn keel was opgezet als een opgepompte fietsband. Zo één waarop Julie altijd rijden moet. Ze kan mij niet schelen al kan ik plat over de straat keien, jou ook niet zeker. En ik ben bijna in zo'n verrukkelijkheid gestikt waar Joch en Julie bij waren. Maar vond het eerst niet goed dat Joch bij mij kwam.  Ik lag toen noot en ben je al op een divan met een ochtendjas van Julie om. Ik fluisterde, want ik moest alles zacht brommen, dat ik wel mijn overhand aanwoud trekken over Julie's ochtendjas heen en een dasje omdoen. Maar dat hoeft er niet zijn, maar. En Pa, die zeker dacht dat Joch me nog wel een beetje natuurkunde in kon pompen, zei iets in het Frans tegen mij, dat ik zo ga niet snatten. De hele club is natuurlijk om de haverklappel bezoek geweest toen het mocht. Ja, want stel je voor, twee dagen lang mocht er niemand bij me. Dat vind ik nu achteraf zo interessant. Julie zei vanmorgen, good gracious child, doe toch niet, alsof je een persoon van gewicht bent. Iedereen is toch van eens ziek geweest? Maar werkelijk, als je zoals ik van ijzer en staal bent, dat zijn onze dokter ook nog, dan is het wel iets bijzonders. Dat kun jij je zeker wel voorstellen, niet tegenstaande, daar heb je hem weer, jij je ook nog al eens in de lappe man zit. Je vrouw wijers heeft ploemen voor me aangeschoudt. Oh ja, je moet een goede hebben van haar, en al de jongens, dat hoort er altijd bij hoor, ook als ik het niet schrijf. Ik ben blij dat je niet boos bent, omdat ik gezegd heb van jaap en jou. Ik was er nogal bang voor, want Julie is zo gauw kwaad, al zeg ik maar, dat ik nooit met een dokter in de wis en natuur zou willen trouwen, dan is ze al verdornd. Kan ik het helpen, ik meen het. Oh zeg, Lotte is met haar ma naar de Riviera geloof ik, tenminste ergens daar in de buurt om op te knappen. Pape Om en Hade Wilde halen haar eind jullie terug. Julie zei vandaag dat het zo zielig was voor Hade Wilde. Ik zei dat hij er gisteren helemaal niet zielig had uitgezien, want toen ben ik hem tegengekomen. Nu is het waar, hij loopt altijd nogal hopsterig, misschien kan haar er niets aan doen. Maar Julie beweerde dat ik geen hart heb. Dus je hebt alweer met jaap gewandeld. Ja, dan zul je wel gauw weer op je oude postpapier schrijven, denk ik.  Nu is het te hopen dat je niet aan paasson moet vervallen, want ik heb van Kitty gehoord dat een kennis van Georgine haar rode puikje zwart verven wou, en eerst was het ook werkelijk prachtig, maar nu is het groenachtig geworden, en Kitty zegt dat de jongens op straat haar naar roepen. Nu net het beste hoor, denk morgen maar eens aan me, als ik voor het mondeling zit. Oh nee, het geeft niets meer, want je krijgt het epis op pasavonds, en dan is het al voor roeper. Ja, Duits ken ik ook. Lebenwol, brood van Joop, PS, Julie zei gister, dat Jochs een zuster met een gouden bril, ja, zo één heeft hij, onuitstaanbaar is, en Pop zegt dat het vast uitraakt, dat is ook zo gegaan met hun neister. En van, we zullen maar afwachten, dat hoor je dan wel. Adje. Eén juni. Daar ben ik weer na 18 dagen, en ik begin met een pfff, met nog hopen meer F's. Ik heb een heusig examen gehaald in de Kamer van de Directrice voor een groene tafel. De hele club had gister smokkelbriefjes voor me zitten maken, maar toen waren het zoveel geworden dat ik er gewoon weer geen raad meer mee wist. En ze zeiden ook allemaal dat ze me zouden voorzeggen, als ik voor de klas moest komen. Maar ze hadden er helemaal niet op gerekend dat ik een appartje zou krijgen met de generaal. Het was ellendig. Zuurtje die ik met eerste pakken had, straalde uit al haar rimpels. Tewenste, dat verbeelde ik me. Af en toe wist ik eens wat. Bij Rurop blieb ik nogal behoorlijk, maar bij de generaal zelf sloeg mijn hoofd aan het hameren van leegte. En ik dacht er werkelijk een ogenblik over, om maar rustig flauwe van, van mijn stoel af op de grond. Maar dat vond ik toch ook weer te kinderachtig, en ik ben dus moedig blijven zitten. Gelukkig maar, want toen kreeg ik net een helder ogenblik en wist het nog een paar vragen. Ik geloof ook niet dat de generaal van mijn flauwe al een gesrokken zou zijn, het lijkt me erg moeilijk om lang je adem in te houden. Nu krijgen we morgen ons rapport.  Toen ik ziek was kwam Pa elke keer als hij thuis was bij mijn bed met lekkere geitjes, en dan streek hij over mijn haarig en voegroeg met mijn was. En op een avond, toen ik, geloof ik, nogal draaierig deed, zei Pa, zullen je gauw beter worden, kleine jook? Het was heerlijk om te horen, en ook wel leuk om eens kleine jook te worden genoemd. Zo helemaal niet vondelachtig meer. Maar ik moet toch al doordenken dat Pa dat allemaal zei op mijn rapport. En daarom voeg ik eindelijk, u vindt het wel naseker, dat ik nu een akele rapport krijg en misschien zitten blijf. Het voornaamste is, zei Pa, dat je gauw weer opknapt. En daaraan denk ik alleen. Maar nu ik werkelijk beter ben, zal Pa het wel gauw vergeten zijn. Ik heb nog steeds niets gezegd van Stoip. Twee juni. Het ligt alweer in Pa's kamer, het dierbare boekje met het etiquetje J. L. Ter Hul. Er stond niets in van Stoip, misschien heeft hij het vergeten, maar ik zal me in elk geval maar calme houden op Jim. Het rapport zelf is niet vrij, maar je vrouw Weijers zegt dat ik alle cijfers nog op kan halen. Pa, dan moet ik stomen als een machine. Pa, dat wil ik ook. Bij Joch heb ik een zeven, de groeerd. Ik zou hem best een zoen voor willen geven, als ik wist dat daarop gesteld was. Maar ik denk dat Julie het wel niet goed vinden zal. Julie heeft weer zulke malen dingen tegenwoordig. Nu wil ze een mantelpak van Oranje Tussorg. En ze voeg aan Joch waar ik bij was hoe hij dat vinden zou. Toen haalde hij zijn schouders op en zei dat hij het meest van eenvoudig hield. Wat voor Julie? En ik zei dat ze dan net zo goed een vlag om zou kunnen doen en een Oranje Wimpel om haar middel. Toen kreeg ik de laag die ze Joch had willen geven. Maar ik trek het me niet aan. Connie had zulke goeie cijfers, maar ze zei toen we naar huis gingen dat haar moeder s'avonds met haar vosten. Ze moest het natuurlijk wel uitleggen, want we zouden nooit geloofd hebben dat zij dat alleen klaar gespeeld had.  Nu neem ik me voor om alleen nog woensdags en zondags in mijn dochpok te schrijven en de andere avond te blokken tot mijn haren uitvallen. 3 juni De club vergaard nog steeds. Als ik over ga, mag ik er ook weer bij. En Kit en Connie ook. Wat hangt er voor ons toch veel van af van zo'n paar onnozelen cijfers? Pop zwerft tegenwoordig haast elke avond op het tennisveld met Kees. Als zij een les een keer overleest, kent ze hem. Kees noemt haar mijn knappertje. Dat vind ik nu weer onnodig om het zo uit te bazuinen. En Pop vindt het ook niet leuk. Ik heb het gisteravond tegen hem gezegd en toen keek hij een beetje beteuterd. Hij heeft de bagage drager, met een hoop winst verkocht. Nu hoeft hij niet meer krom te liggen voor de pinkering. Ik heb Pop mijn schuld ook al afbetaald. Ze wilden niet hebben, maar toen heb ik haar een doosbonbonds gegeven van drie gulden. Om Henry, die nu in Duitsland zit, stuurde me geld toen ik ziek was om wat voor te kopen. Ik zie de goeie man haast nooit en toch komt hij altijd net uit de hoek als ik hem nodig heb. De zuster van je vrouw Wijers is weer zo goed als beter en die blijft nu bij haar wonen, tot z'n wat geschiktsvinden buiten de stad. Ze gaat gelukkig nog niet helemaal naar buiten, want anders mocht ik haar wel overal achterna reizen voor mijn rapport. De club trekt nogal veel naar haar toe, behalve Connie, die haar vrije tijd op straat natuurlijk voor ruw houdt. Ze heeft weer ergens proeten, want is bar zonnig geweest, maar ze zegt dat ruwer nog nooit overgevallen is. En toen zei ik dat het van verre wel ivoor leek, geel ivoor, en daar is Connie nu bar blij mee. Pa wil een motorboot kopen om daarmee te kruisen, zoals Julie het noemt. Ze heeft al direct met Ma mode-platen ingezien voor een motorpak. Als ik moet kruisen met Julie en Joch erbij, dan dank ik feestelijk voor de eer, dan tennes ik liever mijn vakantie door. Zes juni. Ma zei vandaag aan de koffie dat ze deze zomer een landhuis wil huren, of een groot buiten, want ze houdt niet meer van het hotel leven.  Toen zei pa dat hij toch immers een motorboot ging kopen, maar Ma zei dat ze toch een landhuis wilde, omdat het zo gezond was. En Julie zei dadelijk, en dan met zo'n grote lommarijke tuin en hangmatten. Julie zag zich natuurlijk al in een hangmat-kostüm door een tuin dwaren. Ma kees zei, ik voel het meest voor een bootvaardig en een flinke met een massa hutten. Ik had al door zo'n knijperig gevoel in mijn keel. Angst geloof ik, want ik heb gister nacht gedroomd dat ik zitten bleef, en dat de generaal met een grote sabel in de ene hand en mijn rapport in de andere mijn cijfers voorlas tot afschrik, zoals ze zei. En ik had allemaal tweeën van de tien en één nul plus. Ik heb het pop van morgen verteld, maar die zei dat ik dan vast overgaan met prachtcijfers. Dat is altijd zo met dromen. Maar ik ben er niet gerust op. Ik heb vandaag om te beginnen alweer een slechte aantikking bij Mademoiselle gehad, omdat ik zei dat ik echt la caquer was. En Mademoiselle dacht dat ik het erom deed. Kit blokt ook hard, want ze zegt dat ze haar vader toch wel een plezier mag doen, nu de Russen zo laag blijven. Kit was eerst nog bang dat ze onderwijs rest zou moeten worden, omdat haar vader gezegd had, het loopt in de duizenden. Maar Georgine wist haar zeker dat andere effecten weer in de hoogte gegaan waren. Dus het is zo heel erg niet meer. Maar Kit heeft toch geen nieuwe hoed willen hebben. Ze zei, dat scheelt alweer zoveel. Julie was gisteravond weer zo actief. Ik zat net mijn haar te schuuren met dichte ogen, toen ze onze slaapkamer binnenzelden. Wat ben je laat, Joop, zei ze. Zo, zei ik, heb je hard gewerkt? Kind, wat zie je er toch smal uit? En zo bleek. Ik houdt van interessant, zei ik. Nu staat je wel, zei Julie. Really? Ik schuur er door. Zeg je op, weet je wat Joch en ik vanmiddag gedaan hebben? Gezoend, zei ik. Hé, banaal, zei Julie. Prrrr, zei ik, want ik dacht aan het telefoongesprek van Joch en mij. We hebben naar huizen gekeken. Wanneer trouwen jullie? Ocht, dat was maar zo voor de grap eigenlijk. Maar Joch heeft zo'n goede smaak zich.  We hebben een dot van een huisje gezien, even buiten de stad, aan de richting Tesselaan. Je weet wel. Ja, die noemen ze de babylaan, zei ik. Hé ja, waarom? Omdat er zoveel babies hond zwerven, die worden daarbij troepen geboren. Ocht, wat aardig, zei Julie. En ze bloosten ook de benen. Nou, daar hoef jij niet voor te kleuren, zei ik. Ken je la favorite? Zo'n witte huis met rozen die tegen de muur opgoeien? Ja, nee, dat is pas leeggekomen en dat hebben we bekeken. Ik bond een grote bruine schoenfeeder onder om mijn vlecht. Maar Julie zei er niets van. Dotter van kamers, zeg je op, beneden twee aan sweet met een zijkamer en een seren. En daarboven vier kamers en een badkamer. We hebben het al helemaal ingericht in onze gedachten. Kom, zei, een stapte in bed. In de salon nemen we van die vier roze meubeltjes. Vind je die ook mooi? Ik weet niet eens wat dat is, vier roze, zei ik. Ach, kom, van dat zacht roze, heel elegant. Niet om te zitten dus. O, je wel, maar ze zijn wel tegen. En dan de eetkamer Oud-Hollands, helemaal in stijl, zie je? En hoe zeg, boven krijg ik een boetwaartje. Heb je dan al gehuurd? Wel nee, dat weet je toch. Maar als we zo'n huis huren, dan krijg ik het. Nou, ik vind het raar hoor, zei ik. Stel je voor, je kunt best op een bovenhuis komen te zitten. Ja, denk je dat ik dat zou willen, zei Julie, nee hoor, nooit. Stel je voor, op een bovenhuis. En ik weet zeker, zei ik, dat het joch niet zou kunnen schelen. Ik vind er wel echt iemand om gemoedelijk elke dag bij een trap op de klauwtrek. Jij kunt iemand uit de heerlijkste stem van de wereld brengen, zei Julie, met jou akelig prosa is gepraat. Nacht, brandde ik, en toen heb ik nog een uur langs de meren en rivieren van Noord-Amerika liggen repeteren. Geen wonder dat ik daarop gedroomd heb. Zondag, 7 juni, avonds. Vanmorgen is je vrouw Wijers er ook geweest. Kees zegt dat alle zeilen worden bijgezet, en hij noemt me de stoomketel. Kees wil graag dat de aanstaande motorboot Emilie genoemd wordt, naar Pop, en nu moet ik het aan Pa vragen, omdat Pop toch altijd mijn beste vriendin is geweest.  Ik zei dat Pa me regelrecht idiot vinden zal, als ik daarmee aankop. Hij heeft vanmiddag voel hij naar het veldging nog een boos bij me zitten praten, en mijn inkpot van de tafel geslagend met zijn rekket. Maar Mina heeft het prachtig schoongemaakt. Kees heeft van Pop ook een pinkkring gekregen. Ik wist er wel wat van, maar het interesseerde me niet zo bar. Nu vandaag heeft hij hem voor het eerst om, en hij is er bar trots op natuurlijk. Het is net of mijn pinken nu verloopt zijn, en dat heb ik Kees ook gezegd, maar toen zei hij dat ik er me nooit reken schap van geef, wat ik precies beweeg. Mies Brauer heeft, toen ik ziek was, op school verteld wat ik wegbleef, omdat ik bang voor mijn cijfers was. Als ik aan haar denk, word ik razend gewoon weg. Dan beginnen mij weer tot het te kriebelen, en word ik zo warm in mijn hoofd. Maar gered je hulle, maar schap uit de tweede vertelde het me gister in haar onnoozelheid. Ik heb haar met de club maar niet overgesproken. Ze weten natuurlijk wel, maar ze houden het zeker stil voor mij. Ik mocht niet tenzen vanmiddag, omdat Pa bang was, dat ik weer kou zou vatten. En ik heb dus maar met pink geschouwd, omdat zij de enige was, die niet tennesten. Haar rekket is weg, en ze vindt het heel gewoon. We zijn op het laatst puffend en wel, toch op het veld beland. En toen hebben we in lichtstoelen gelegen, een limonade gedronken. Kees en Bob speelden een single, maar ze sloegen alle ballen tegen het net. En Konnie en Rue hing in een tentje toen wij raankwamen, maar toen wou Konnie dadelijk weg. Zal haar toch morgen zeggen, dat ik het flauw van haar vindt. We zullen Rue heus niet kapen. We zaten net toen Noor, Lou en Kit per fiets arriveerden. Kit had haar tennischoenen, die ze met een touwtje aan haar fiets had bundelen, verloren. En toen moesten ze helemaal terug. Maar ze hebben niets meer gevonden natuurlijk. En Kit zei dat het weer een strop van vier gulden was. Kit is door de Russen wel veranderd. Het is toch heerlijk op het veld. En ik geloof zeker als de generaal of zuurtje aan tennis te deden, dan zouden ze op school heel anders zijn.  Ik was ook weer met zoveel braver voornemens bezield, toen ik naar huis ging. Joch had bij ons. En ik dacht eens extra bemindelijk te doen. En daarom begon ik aan tafel over aan huis. En dat ik Fjord Rose zo mooi vond. En dat ik tweept met oud-Hollandse meubels. Dat ik die dodderig vond. Ik gebruikte alle woorden die Julie ook altijd zegt. Ik dacht, daar maak ik natuurlijk de liefste indruk. Mama kreeg me gewoon verwilderd aan. En toen ik midden in Julie's poedwaar zat, zei Julie, je bent een onuitstaanbaar wicht, joh. Onuitstaanbaar. Ik geloof dat ik toen verschrik keek. En ik zei nog gauw dat ik het werkelijk meende. En dat de regentessenlaan zo'n mooie laan was. En de babylaan heette, omdat er, maar toen schoot Julie opeens los en ze stam voeten erbij. Houd je stilakelijk kind met je idioten zot de klap? Kom, zei pa, die geloof ik uit een reuzachtige koersberekening wakker schok. Tenminste, als pa afwezig kijkt, zegt Kees, pa is weer aan het koersberekenen. Kom, je moet niet altijd zo tegen Joop uitvallen, Julie. Oh, als u wist hoe ze me altijd treidt, riep Julie. Maar ik meende dit, waarachtig, joch, zei ik, en ik keek naar Joch. Ik meende dit allemaal. Je bent een beetje overspannen, zei Joch tegen Julie, en wilde naar haar hand grijpen. Maar Julie sprong opeens van tafel op en rende de kamer uit. En maat hock haar wenkbrau in de hoogte, keek me aan en zei, taam de brü. Poeren, of un, dat weet ik niet, omma let, brom de Kees zacht. Joch bleef zitten, en dat vond ik echt firm van hem. Hij zag er wel wat waas uit, maar zo is zijn gezicht nu eenmaal, dat kan hij niet helpen. Nu huurt pa natuurlijk een landhuis, want ma zal wel zeggen dat Julie het nodig heeft voor haar zenuwen. Ik snap werkelijk niet waarvan dat kind zenuwachtig wordt. 10 juni. Ik heb maandag tegen Konnie gezegd dat ze niet zo flauw moet doen met Gu, want dat hij dat ook vast niet leuk vindt. Toen begon ze maar zo, midden op straat te huilen. Ik schrok ervan, ik had natuurlijk helemaal niet kwaad bedoeld. Ze was ook niet boos om, dat ik het zei. Ze voelde het zelf wel, maar ze vond het zo lang als Ru naar ons keek. 