Schetsen uit Amerika | Charles Dickens | Travel & Geography | Audiobook full unabridged | 7/14
Deel vijftien van Schetsen uit Amerika door Charles Dickens. Deze LibriVox opname is vrij van auteursrechten, opname door Marcel Koenders. Hoofdstuk acht, Washington deel één. Washington de wetgeving en het huis van de president. Op een zeer koude morgen verlieten wij om zes uur Philadelphia per stoomboot en keken naar Washington uit. In de loop van deze dag kwamen we, evenals bij volgende gelegenheden, een stuk of wat Engelse tegen. Thuis zou mensen misschien voor kleine boeren of komissen gehouden hebben, die zich in Amerika neergezet hadden. En nu voor hun eigen zaken reisden. Van alle soorten van mensen die van de openbare vervoermiddelen van de staat gebruik maken, zijn deze dickwels de onverdragelijkste en onuitstaanbaarste reisgenoten. Zich onderscheidende door elke onplezierige karaktertrek die het eigendom is van de ellendigste soort van Amerikaanse reizigers, leggen deze onze landgenoten zoraasend veel laat dunkende trots, zoraasend veel blufferige eigendunk aan de dag, dat het waarlijk niet is om aan te zien. In de platte gemeenzaamheid waarmee zij u aanspreken en de onbeschofte nieuwsgierigheid waarmee zij, u met allerlei, vragen overstelpen, iets wat ze nog wel haastig ook doen, als waren ze erop uit om zich te vreken over de kieze manieren van oud-engeland op dit punt. In een en ander nu overtreffen zij elk specimen van onze geboorte grond, dat ik onder de ogen kreeg. En als ik hen zag en hoorde werd ik dan ook zo vaderlands gezind dat ik met het grootste plezier ter wereld een redelijke boete had willen betalen wanneer ik maar één of andere land in de gehele wereld de eer had kunnen geven dat zij daarvan de kinderen waren. Daar Washington het hoofdkwartier der tabaksprümers mag genoemd worden, is tans de tijd aangebroken dat ik zonder het in het minst onder stoelen of banken te binden met de verklaring voor de dag moet komen, dat de hier algemeen in zwang zijn de twee vervoerlijke gewoonten om te pruimen en te spugen mij in die dagen erg begonnen tegen te staan. Ja, eindelijk het hoge woord moet er uit, misselijk maakten. Op al de openbare plaatsen van Amerika treft men deze vieze gewoonten aan. Zo heeft bij de rechtbank de rechter zijn kwispe door, de advocaat het zijnen, de getuigen het zijnen en de gevangenen het zijnen. Ook is er gezorgd voor de gezworenen en toeschouwers.  Als voor de zodanigen die volgens de loop der natuur verlangend moeten zijn, onophouderlijk te spugen. In de gasthuizen worden de studenten in de geneeskunde door middel van tegen de muur aangeplakte biljetten verzocht om hun tabaksap in opzettelijk voor dat doel bestemde bakjes te ontlasten en niet de trappen te bevuilen. In openbare gebouwen worden bezoekers langs dezelfde weg geschmeekt om de essens hun tabakspruimen of pluks, zoals ik het door heren die in deze soort van lekkermij uitgestudeerd zijn, heb horen betitelen in de nationale kwispe doors uit te storten en niet op de voetstukken der marmeren kolommen. Maar op sommige plaatsen is deze gewoonte de onafscheidelijke gezellin van elke maaltijd en elk ochtendbezoek. Ja, van alle verrichtingen desmaatschappelijke levens. De vreemdeling die het door mij ingeslagen spoor volgen zal, zal de Washington dan ook in haar volle pleur en glorie, ja schitterend in haar verontrustende onbezorgdheid aantreffen. En nadat hij zich in vredesnaam toch niet diets maken, gelijk ik eens, ik bekenn het met schaamte gedaan heb. Dat vroeger reizigers deze gewoonte overdreven voorhebben gesteld. De zaak zelf is een overdrijving van morsegeid, die niet overdroven kan worden. Aan boord deze stoomboot waren twee jonge heren, oude gewoonte met omgeslagen borden en met erg dikke wandelstokken gewapend. Deze jongelij zette twee stoelen midden op het dek neer, in die voegen dat ze vier pas van elkaar afzaten. Daarop haalde ze hun tabaksdozen. Voor de dag, en zaten tegenover elkaar maar weer lekker te pruimen. In minder dan een kwartier hadden deze jongelij van zoveel verwachting een milde stortbui van gele regen op de zindelijke planken om hen heen uitgestort en trokken op die manier een soort van toverseerkel om hen heen. Binnen welke grenspalen geen indringer zich doorst wagen en die zijn nooit in gebreken bleven te verversen en telkens weer te verversen voordat er een plek droog was. Daar dit voor het ontbijt geschieden, zo bekenn ik openhartig dat ik van dit gezicht zo vies werd dat het maar weinig had geschild of ik was er misselijk van geworden. Maar toen ik wat opmerksamer naar één dag spurgers keek, merkte ik heel goed dat deze nog een groene pruimer was, die zelf zich alles behalve lekker scheen te voelen.  Op deze ontdekking kwam een glans van ver genoegen over mijn gezicht en daar ik zag dat hij hoe langer hoe bleker werd terwijl hij wetteijverde met zijn oudere vriend maar doorbleef pruimen en doorbleef spugen. Kijk, toen had ik hem wel om zijn hals kunnen vallen om hem te bidden en te smeken dat hij nog urenlang daarmee voort mocht gaan. Allen gingen wij aanzitten aan een keurig ontbijt in de kayuit, beneden waar niet meer drukte en omslag heerste dan gewoonlijk bij zo'n maaltijd in Engeland en waar zeker groter beleefdheid aan de dag werd gelegd dan bij de meeste maaltijden die door onze postwagen passagiers gebruikt worden. Tegen negenen kwamen we aan het spoorwegstation en namen plaats in de wagons. Semelars statten we er weer uit om een breder rivier in een andere stoomboot over te steken. Landen aan een voortzetting van de spoorweg aan de overkant en gingen verder met andere wagons waarmee wij in de loop van het volgende uur of daarom trend over houten bruggen ieder een uur lang twee kreken passeerden die respectiefelijk de grove en fijne buskruidkreek genoemd worden. In beide kreken zag het water zwart van hele zwermen eenden met zwarte ruggen die lekker smaken en hier in dat seizoen bij de vleet worden aangetroffen. Deze bruggen zijn van hout zoals ik zei, hebben geen leuning en zijn juist breed genoeg voor de spoortrainen die bij het allegeringste ongeval onvermijdelijk in de rivier zouden storten. Het zijn dan ook van die vervoermiddelen die men het meest bewondert als mensen achter de rug heeft. We maakten hout om de Baltimore het middagmaal te gebruiken en daar we nu in Maryland waren, werden we voor het eerst door slaven bediend. De gewaarwoording dat men de een of andere dienst vergt van menselijke schepselen die gekocht en verkocht worden is waarlijk niet benijdenswaardig. In zo'n stad als deze bestaat de instelling, misschien in haar minst stuutende en meest vermomde vorm, maar slavernij is het niet te min. En of schoon ik te haar opzichten zo onschuldig was als een pasgeboren kind, dit nam niet weg dat haar aanwezigheid te deze plaatsen mij met een gevoel van schaamte en zelf verwijt vervulde.  Na de eten gingen we alweer naar het spoor en namen plaats in de trein naar Washington, daar het nog tamelijk vroeg was omringden al die mannen en jongens die toevallig niets bijzonders hadden te doen en nieuwsgierig waren naar vreemdelingen oude gewoonte de wagon waar ik in zat, maar daar bleef het hier niet bij, zonder omslag lieten ze de raampjes de portieren neer, staken er hun hoofden en schouders in, gingen er op hun gemak met hun ellenbogen op neer liggen en begonnen toen met elkaar van gedachten te wisselen over mijn uiterlijk als was ik een ledepop geweest. Nooit kwam ik er zo nauwkeurig achter hoe mijn neus en ogen er eigenlijk toch wel uitzien wat voor verschillende indrukken mijn mond en kin op verschillende gemoederen maken en hoe mijn hoofd er uitziet als men het van achteren bekijkt als bij deze gelegenheden. Sommige heren waren tevreden door te mijne aanzien enkel van het sindtuig van hun gevoel gebruik te maken, doch de jongens die in Amerika verwonderlijk voor grijp zijn waren zelfs daarmee selden tevreden, maar keerden telkens terug om het fijne van de zaak uit te pluizen. Zo heeft menig president in knop met zijn pet op en zijn handen in zijn zakken in mijn kamer gewandeld en met twee hele uren aangegaapt terwijl hij zich af en toe bij wijze van tijdkorting in de neus knip of een teug uit de water kruik nam of naar de ramen toeliep en onder de uitroep van. Hier is hij, kom boven en breng al jullie broers mee en andere gastvrije uitnodigingen van Dienaard, andere jongens op straat beneden uitnodigde om boven te komen en net zo te doen. Die avond kwamen we om half 7 te Washington aan en hadden onderweg een mooi gezicht op het kapitol, een vrij gebouw in de corintische stijl dat op een indrukwekkende verhevenheid gebouwd is. Eens, in mijn logement, zag ik die avond niets meer van de plaats. Ik was namelijk doodmoe en blij dat ik naar bed kon gaan. Zodra ik de volgende morgen ontbeten had, keurde ik een uur of twee de straten door en toen ik weer thuis kwam, deed ik mijn voor en achterraam open en keek uit. Hier nu is Washington, zo als het mij nog kersvers voor de geest en voor de ogen gebleven is.  Neem de ledelijkste gedeelten van de city rood en pentonviel, zo als ze daar rijlen en zeilen in al hun eigen aardige ledelijkheid, maar vooral de kleine winkels en woningen, die daar, maar niet te Washington, door uitdragers, ordinarishouders, voor de smallen, gemeente en vogelliefhebbers bewoont worden. Verbrand het geheel en al, bouw het weer op in hout en pleister, vergroot het een beetje, gooi er een gedeelte van Syngonswoed in en voorzien al de particuliere huizen van buiten van groene blinden, met een rood gordijn en een wit gordijn voor ieder raam. Beploeg er alle wegen, beplant iedere plaats met een grote massa gemene graszoden, waar ze niet thuis behoren. Trek ergens die fraaie gebouwen in steen en marmer op, maar hoe verder uit de buurt desten beter. Noem het ene het postcantoor, en het andere het bureau de octroien, en het derde de tesaurie. Maak het smorgens verschoeiend heet, en na de middag ijs koud om te bevriezen met een entremetsel van dwarrelwind en stof. Laat overal, waar ge uit de aardere zaak, een straat zou durfend verwachten, de hele boel onbestraat. Zie daar Washington. Het logement, waar wij in wonen, is een lange rijk kleine huizen die van voren op straat uitzien en van achteren op een algemene plaats uitkomen, waar een grote triangel hangt. Heeft men nu een bediende nodig, dan heeft men doodeenvoudig van 1 tot 7 maal op die triangel te slaan. Al naar het nummer, is van het huis, waar zijn tegenwoordigheid vereist wordt. En aangezien men altijd en eeuwig al de bediende nodig heeft, en geen hunnig ooit op komdagen, zo hoort men dat levenmakend ding de ganze dag door. Op dezezelfde plaats hangen ook kleren te drogen. Slavinnen met katoenen zakdoeken om het hoofd lopen heen en weer, om de huiselijke bezigheden te verrichten. Zwarte kelners zijn in voortdurende beweging met schootels in de handen. Twee grote honden spelen op een hoop losse stenen midden op de plaats. Een varken koestert zich in de zon en knort omdat het zo lekker is. En nog de mannen, nog de vrouwen, nog de honden, nog het varken, nog enige schapenschepsel neemt de geringste notitie van de triangel, die maar altijd aan het tingelen is.  Ik loop naar het vooraan en kijk dwars over de weg op een lange, alleenstaande rijhuizen, een verdieping hoog, die bijna aan de overkant maar een beetje links in een armzalige lap woestergrond uitloopt, met wat dufgras die er uitziet als een klein stuk verdronken lampt, als een meteor die uit de maan gevallen is. Staat ergens in die open ruimte een wonderlijk, één oogersoort van houten gebouw dat er als een kerk uitziet met een vlaggestok zo lang als het zelf is en met een toren die iets breder is dan een tekist. Onder het raam is een kleine staanplaats voor rijtuigen waarvan de koestiers die slaven zijn op de stoep. Onzer deur met elkaar over koetjes en kalfjes in de zon staan te babbelen. De drie huizen die het dichtst bij de hand zijn en het meest in de weg staan zijn de drie gemeensten. Op één daarvan een winkel waar nooit iets uitgestald is en nooit de deur open staat, ziet men met grote letters dit opschift, geschilderd, de stadsgaarkeuken. In het tweede dat er uitziet als of het een achterstuk van een ander huis is, maar toch één op zichzelfstaand gebouw uitmaakt kan men op allerlei manieren klaargemaakte oesters krijgen, terwijl voor het derde huis dat een klein, bitter klein kleermakerswinkeltje is, een stuk of wat broeken hangen, ten bewijze dat hier broeken op de maat gemaakt worden, zie daar onze straat in Washington. Washington wordt soms de stad van prachtige afstanden genoemd, maar veel eigenaardiger waren het bij al dien mensen de stad van prachtige bedoelingen noemden, want een enkele blik avoldoiseau van boven van het kapitool af op haar geslagen is voldoende om u de grootste plannen te doen begrijpen van hem die haar aandacht ontworpen heeft. Een eerzuchtig fransman, namelijk ruime avenuën die bij niets beginnen en nergens op uitlopen. Straaten, 1 mei lang, waar niets aan mankeert dan huizen, wegen en bewoners. Openbare gebouwen, waar niets dan een publiek aan mankeert om compleet te zijn en op grootse schaal aangelegde passages, waar niets aan mankeert dan passage. Zie daar de kenmerkende eigenschappen deze stad. Al ligt zou men zich verbeelden dat het mooie seizoen daar was en de meeste huizen tegelijk met hun bewoners naar buiten waren gegaan.  Voor de bewonderaars van steden is het een feest der Barme Sieden, een plezierig veld voor de verbeelding om er zich in te vermijen, een gedenk teken opgericht ter ere van een overleden ontwerp, waar men zelfs geen leesbaar opschrift aantreft om zijn voorbijgegane grootheid in herinnering te brengen. Zoals ze is, zo zal ze wel blijven. Oorspronkelijk was ze uitgekozen voor de zetel der regering, om zodoende de gevolgen van de onderlingenaaiver der verschillende staten af te wenden, waarschijnlijk ook om zich te vrij waren voor de aanraking van het Jan Haagel, een punt dat zelfs in Amerika niet over het hoofd gezien wordt. Ze heeft van zichzelf nog klein, nog groot handel. Men vindt er namelijk geen andere bevolking dan de president en zijn personeel. De leden, der wetgevende vergadering, die daar gedurende de zitting hun verblijf houden, de klerkens en ambtenaren aan de verschillende departementen, de houders van de logementen en kosthuizen en de winkeliers die in hun tafels voorzien. Ze is zeer ongezond. Ik houd het ervoor dat er maar weinigen in Washington zouden wonen die er niet beroepshalven toeverplicht waren. En de stromen van emigratie en speculatie, de snelvlietende en onachtzame stromen, zullen wel nooit of tenimmer de weg nemen naar zo'n steelstaand en slikkerig water. Wat van het kapitoal het meest in het oog loopt, zijn natuurlijk de twee huizen, de volksvergadering. Maar behalve dat, is er in het middelpunt van het gebouw een mooie rotonde, 96 voet in doorsneden en 96 hoog, waarvan de rondlopende muur verdeeld is in vertrekken, die met geschiet kundige schilderstukken versierd zijn. Via daarvan hebben betrekking, op voorname gebeurtenissen, uit de revolutionaire worstelstrijd. Ze werden geschilderd door coronel Trumbull, zelf een lid van Washingtonstaf. Tijdens ze voorvielen aan welke omstandigheid zij een bijzonder belang ontlenen. In deze zelfde zaal is onlangs Greenhubs groot standbeeld van Washington geplaatst geworden. Natuurlijk heeft het grote verdiensten, maar het maakte op mij de indruk dat het, wat al te voors is voor zijn doel, misschien zou de indruk gunstiger geweest zijn als het op een andere plaats gestaan had en het licht er wat beter opgevallen was. Men vindt een allerplezierigste en gemakkelijke boekenkamer op het kapitol. En van een balkon, voor dit vertrek, geniet met nu het gezicht Aval d'Wazel, waar ik zo even van gesproken heb, als mede, een prachtig panorama van de omliggende landstreek.  In een, der versierde afdelingen van het gebouw, is een beeld dat de gerechtigheid voorstelt, waarom Trent de Gid zegt dat de kunstenaar eerst van plan was om het nakter voor te stellen, maar waarschuut zeinde dat de openbare smaak daar niet van hield, is hij misschien in een ander uiterste vervallen. Arme gerechtigheid. Men heeft ze in Amerika, wel in nog vreemder dos gestoken, dan waarin ze op het kapitol staat te kniezen. Laat ons hopen dat ze haar aankleder bekeerd heeft, sinds deze kleren gemaakt werden. En de openbare smaak des lands de kleren niet uitsneed, waar zij juist nu haar beminnelijke gestalte in verbergt. Het huis, der volksvertegenwoordigers, is een fraaie en ruimezaal, half rond van vorm, die door schone pilaren gedragen wordt. Het ene gedeelte der galerie is voor de dames bestemd. Die daar, evenals in Schouwburg en Concertzaal, in loortjes vooraan gaan zitten en in en uitlopen. Het spreekgestoelte is van een troonhemel voorzien en staat heel hoog bovendegond. En ieder lid heeft een learningstoel en een lessenaar voor hem apart iets wat door sommigen buitensdeurs als een der ongelukkigste en verdervelijkste bepalingen gebrand merkt wordt, als leidende in de praktijk tot lange zittingen en prosaische redenvoeringen. De kamer biedt een stierlijk gezicht aan, maar is zo slecht mogelijk wat de akoestiek betreft. Dus de naadskamer, die kleine is, is vrij van dit gebrek en bij uitstek goed geschikt voor het gebruik waar ze toe bestemd is. Ik zal er wel niet op zettelijke behoeven bij te voegen dat de zittingen overdag plaatsvinden en de parlementaire vormen op de leest van het oude vaderland geschoeid zijn. Later, op andere plaatsen, komende, vroeg men mij, nu en dan, of de hoofden der wettenmakers te Washington geen diepe indruk op me gemaakt hadden. Men bedoelde hier niet mee hun chefs en leiders, maar letterlijk hun persoonlijke hoofden, waar hun haar op groeide en het frenologisch karakter van elke wetgever was uitgedrukt en bijna altijd deed ik mijn ondervrager van verontwaarderde verbazing verstommen door te antwoorden. Nee, ik herinnerde me niet dat zoiets me overkomen was, daar ik het ga, zo als het ga, deze mijne gulle bekentenis hier wil herhalen. Zo wil ik er meteen en met zo weinig worden mogelijk het verslag oplaten volgen van de indrukken die ik daarom trend bij tijd en wijlen heb opgedaan.  Zo herk inner ik me, in de allereerste plaats niet, misschien komt dit wel hier vandaan, dat mijn verenigingsorgaan niet al te vold maakt ontwikkeld is, dat ik op het gezicht van een of ander wetgevend lichaam ooit van mezelf gevallen ben of tot schrijns toe bewogen bent geworden of van de pret drie voet hoog van de grond opgesprongen ben. In het lagerhuis heb ik me als een man gedragen en in het hogerhuis heb ik me aan geen andere zwakkeitsschulden gemaakt dan af en toe een eltje te knappen. Verkiezingen heb ik gezien voor beurg en graafschap en nooit heeft met mij zover kunnen brengen onverschillig welke partij aan de winnende hand was om mijn hoed te bederven door hem in triumph in de lucht te gooien of mijn stem te bederven door te jubelen en te juichen ter ere van onze roemrijke grondwet van de edele zuiverheid onze onafhankelijke kiezers of van de vlekkeloze onomkoopaarheid onze onafhankelijke leden. Aangezien ik nu zulke sterke aanvallen op mijn zelfbeheersing of sedelijke kracht weerstaan heb is het heel wel mogelijk dat ik in dergelijke zaken van een koud ongevoelig eigenlijk ijskoud gestel ben en daarom moeten de indrukken die ik van de levende pilaren van het kapitol te Washington heb opgedaan met die inschikkelijkheid ontvangen worden als waar zo'n grullen bekenten is als deze zekerlijk rechtop heeft. Zag ik in dit openbare lichaam een vergadering van mensen samen verbonden in de geheiligde namen van vrijheid en gelijkheid en die in al hun discussie de kuizenwaardigheid die ertwelling godin in die mate ophielden dat zij op eens de eeuwige beginselen vasttelden welke uit die namen voortvloeien. Beginselen die hun eigen karakter en het karakter hun land genoten tot een voorwerp van bewondering maakten in de ogen der gehele wereld. Het was maar een week geleden sinds een oud man met grijze haren, een man die altijd en eeuwig tot eerst al strekken van het land dat hem zag geboren worden, een man die evenal zijn voorvaderen zijn land goede dienstenbewezen heeft en tal van jaren in gezegend aandenken zal blijven, als zelfs de wormen die uit zijn verrottend lijk zoveel stofhopen geworden zijn.  Het was maar een week geleden sinds deze oude man dagenlang voor de via schaar dezezelfde vergadering de recht stond en dat waarom, omdat hij beschuldigd werd van de misdaad dat hij al het schandelijke, al het mensonterende aan de kak had durven stellen van die handel waarvan de vervloekte koop waren uit mannen en vrouwen en hun ongeboren kinderen bestaat. Ja, daarom. En de verklaring van de dertien verenigde staten van Amerika, inhoudende dat alle mensen gelijk geschapen en door een schepper met de onvervreende rechten van leven en vrijheid en tot het najagen van geluk toegerust zijn. Diezelfde verklaring, diezelfde, eenpaarige, plechtige verklaring is ondertussen openlijk in dezelfde stad tentoongesteld, verguld in een lijst gezet en met glas ervoor opgehangen ter algemene bewondering, vertoont aan vreemdelingen niet met schaamte, maar met trots, niet met haar voorste gedeelte naar de muur toegekeerd, niet afgenomen en verbrand. Het was geen maand geleden, sinds dezezelfde vergadering er zo kalmpjes bij zat en het zo kalmpjes aan hoorde, dat iemand één der hunnen nood daar benen met scheld en vloekenwoorden, waar dronken schooias zich over schamen zouden, een ander uit diezelfde vergadering doorst bedreigen, dat hij hem zijn strot van het ene oor tot het andere af zou snijden. Daar zat hij, dat edele lid onder hem, niet verpletterd door het algemene gevoelen der vergadering, oh nee, zo rustig en wel als ieder ander. Er behoefde nog maar één week verder te verlopen en een ander lid van diezelfde vergadering zou verhoort en schuldig bevonden en strengelijk berispt worden door zijn overige medeleden. En dat waarom, vroeg ik alweer, omdat hij zijn plicht betrachten tegenover hem, die hem daar naartoe stuurden, omdat hij in een republiek de vrijheid vorderde om rond voor hun mening uit te komen en hun beden bekend te maken. Nu, hij had zich dan ook aan een gruwelijk misdrijf schuldig gemaakt, dat dient gezegd te worden, want jaren tevoren was hij terzelfde plaatsen opgestaan en had, hij gezegd, een troep slaven en sla vinden, weer echtheid gewaarboord is als of het vee was en die met ijzerenboeien aan elkaar vastgebonden zijn, passeert op dit ogenblik de publieke straat onder de ramen van uw tempel van gelijkheid. Ziet maar, doch, het is waar ook. Er zijn verschillende soorten jagers op de jacht naar geluk en niet alle jagers zijn op een en dezelfde wijze gewapend.  Zo behoort het tot het onvervreembare recht van sommigen onder hem dat ze met zweep en stok en ijzerend kraag en ketting uitgerust hun geluk najagen en, natuurlijk altijd tot lof van vrijheid en gelijkheid, hun blijde hurras vermengen met de hemelse muziek van klinkende ketens en bloedige zweepslagen. Einde van deel 15. Deel 16 van schetsen uit Amerika door Charles Dickens. Deze LibriVox-opname is vrij van uteursrechten, opname door Marcel Kunders. Hoofdstuk 8 Washington, deel 2. Waar zaten de vele wetgevers met hun laaghartige bedreigingen, met hun woorden en slagen waarop chauverlui elkaar somtijds plegen te trakteren? Ja, waar zaten zij die zo ten ene malen kunnen vergeten dat ze beschaafde mannen zijn, althans heten? Waar ze zaten, aan weerzijden? Iedere zitting levert haar eigen aardige voorvalletjes van dien aard op en die er gewoondelijk in betrokken zijn, waren allen present. Herkende ik in deze vergadering een corporatie van mannen die vol ijverig in de weer om enkele van de verkeertheden en ondeurden der oude wereld te verbeteren, de toegangen tot het openbare leven van het vaak maar al te velig opschietend onkruid zuiverden, die de vuile wegen tot eer en aanzien bestraten, die met andere woorden hervormend optredende misbruiken uitroeden, wetten uitvaardigen, ten algemene nutten en geen andere partijk kenden dan hun vaderland. Of ik zulke mannen in hen herkende? Leesie, ik zag in hen de raderen, die de ergste verbastering van de beste stadkundige machinery in beweging brengen, welke ooit door de slechtste gereedschappen gesmeed kunnen worden. Verachtelijke bedriegerij bij verkiezingen, onderhandsomkoping voor openbare betrekkingen, lafa-aanvallen op tegenstanders, met gemene kranten tot schilden en gehuurde pennen tot dolken, schandelijke flikfloyerij, ten opzichte van vijle schurken, wie enige aanspraak op de algemene achting hierin bestaat, dat ze met hun vijle typen die de draakentanden van ouds in alles behalve in scherpte zijn dag in, dag uit, week in, week uit, nieuw zaad des verderfzajen, elke slechte neiging in de zieldes volks in de handwerken en versterken, elke invloed ten goede daarin tegen op kunstmatige wijze onderdrukken, zulke sujeten nu herkende ik in hen, kortom de laagste vaccingeest en die in zijn schaam te loosten, na denkendste vorm, hij grensde me uit iedere hoek van de bewuste, vaak zo tallrijk bezette zaal tegen, zag ik onder hen het verstand en de beschaving, het echte rechtschapen, vaderlands lievende hart van Amerika.  Hier en daar waren druppels van zijn bloed en leven, maar die druppels waren ter nauwere nood voldoende om de stroom te kleuren van wanhopige gelukzoekers die lauter uit eigen belang die weg opgaat. 