Tranzo Symposium | Vertel ik het wel of niet? | Pleuni en Marja
Als eerste wil ik jullie graag vragen van wie ben je, welke achtergrond heb je zodat de mensen hier in de zaal het een beetje kunnen plaats, zeg maar. Ik heb al wel iets gezegd, job coaching, maar ietsje meer. Nou, ik ben Marja Halters en ik werk bij het Centrum Autisme bij de GGZ Eindhoven. Dat doe ik al heel lang en ik ben daarnaast ook nog docent van bij Frenos voor IPS. En doe ook de model trouwmeting door het hele land om te kijken hoe het geïnplimenteerd is. Dus ik ben IPS-reactbegeleider en daarnaast in het onderzoeken, de docentenschap. Dankjewel. Al heel lang, al 20 jaar. Mijn naam is Pleunik Lessens en in de tijd van het onderzoek van Kim werkt ik bij Sagen. Sinds begin dit jaar ben ik daar gestopt. Sagen was een reintegratiebureau. Wij begeleiden bijstandsgerechtigde. En nu komt de hele vervelende met een afstand tot de arbeidsmarkt naar werk. En dat is mijn rol geweest. En sinds begin dit jaar ben ik voor mezelf begonnen met een eigen loopbaancoachpaktijk. Pleun werkt. Leuk, dus ook die ZZP-kant. Jij gaf al een beetje aan in dat voor welke mensen je werkt. Marja, zou jij daar iets meer over kunnen vertellen? Ja, ik werk vanaf de behandeling bij de GGZ. Dus daar als een diagnose krijgt, dan heel vervelend, maar het is zo. Dan wordt er altijd een vraag gesteld of als ze in behandeling zijn. Dus dan bij de intake, overwerking en opleiding. En of dat dat loopt, of dat dat niet loopt, of dat ze daar ondersteuning ben nodig hebben. En dan hebben ze eigenlijk altijd een IPS-er kunnen ze inschakelen. En dan hebben we het over een IPS-methodiek. Dus als methodisch werken, dat is wel anders dan de IPS-financiering. Dus dat is net anders. Wat IPS is, is natuurlijk al toegelegd. Dus daar hoeven we nu niet meer op in te gaan. Zoals zij ervan, het is leuk om die praktijk naar voor te brengen. Kunnen jullie wat vertellen daarover van? Wat is je ervaring met mensen met een psychisch kwetsbaarheid? En je zou kunnen zeggen het openheidsdilema, wat we nu vandaag ook centrale bestaan. Nou, in de tijd dat ik bij Zagin werkte, werden dus mensen door de gemeente aangemeld voor reintegratietrajecten bij ons. Daar was problematiek op meerdere leefgebieden. Dus we hadden niet alleen met psychisch problemen te maken.  En wat ik heel erg herkentbaar vond, is dat mensen het heel lastig vinden om open te zijn over waar ze tegenaan lopen. Dus wat er ook wel eens gebeurde, was dat als ze de gesprek hadden met hun klantregisseur of werkmakerlaar of case manager bij de gemeente, dat ze zeiden, ik kan morgen gewoon zo aan de slag en lekker gaan werken. En dat ze op het moment dat ze bij ons in het traject kwamen, dat er vaak ook wel naar voren kwam, dat er toch nog wel wat dingen voor hun speelden waar ze mee zaten en dat ze het lastig vonden om daar ook open over te zijn. Dat is wat wel mijn ervaring is met mensen die... Nou ja, wat ik zei, ik had het op meerdere leefgebieden, maar die dus het lastig vonden om open te zijn over de problematiek waar ze in zaten op dat moment. Ja, bij mij zit heel wisselend. Professionals vind ik ook een naam, dat denk je is wat ik kan een professional zijn als ik iemand tegenover me heb. En door ervaring ben ik professional geworden. En mijn manier van werken is dat ik vertel wat ik doe en hoe ik het doe en waarom ik het doe. En daar zit openheid in. Dus bijvoorbeeld bij IPS is het zo van iedereen mag instromen als ze bij ons in behandeling zijn, ja, dat is dan wel zo. En dan zeg ik ook vervolg op het moment dat ik de hele range laat zien wat ik doe, zit onder andere het vinden van werk. En hoe doe je dat dan? Doe je dat zelf? Doe je dat samen of moet ik het doen? Dus op het moment dat je dat bespreekt, dan komt eigenlijk die openheid al naar voren. Dan ga je vertellen van, als ik het doe, dan vertel ik van, nou ja, goed, wat kan ik dan vertellen? Dus dat spreek je dan met elkaar af. Dan ga ik niet vertellen van, goh, ik werk bij het centrum actisme en dat doe ik niet. Dus doe ik altijd in openheid. Waar lopen de meeste mensen tegenaan die jullie begeleiden? Als je dat hoort, wat we nu vanochtend hebben gehoord, komt dat overeen met wat jullie ervaring is of is dat toch van de reservenaar? Dat is toch iets wat er uitspringt.  Dus later de onderzoeken zien wat jullie in de praktijk meemaak. Ja, wat ik heel erg kenbaar vind, en dan heel even te vertalen naar, als ik zeg maar tegenover iemand zit, nou ja, met psychisch probleem of wat dan ook, dan zegt die geen hallo, ik ben Mike, ik ben 35 jaar en ik heb autisme, bijvoorbeeld. En dan zeg ik, oké, maar je bent Mike en je bent 35 jaar en wie ben je nog meer? Want je bent niet je autisme. En ja, maar daar loop ik elk keer op vast. En ik ben geen jobcoach, ik ben een loopbaancoach en ik heb altijd heel erg geprobeerd met mensen te kijken van, er is nog veel meer dan het label of de stempel of wat dan ook dat jij zegt dat je hebt en dat op jou drukt. Maar wie ben je als mens? En hoe wat kun jij als, zeg maar, deze mooie persoon gaan toevoegen bij welke werk geven dan ook? Dus dat is wel iets wat ik heel erg heb gemerkt en dan heb ik het dus inderdaad over mensen die misschien ook een langere tijd uit het arbeidsproces zijn en ook op dat moment zichzelf niet meer zo zeker voelen dat ze dus ook juist heel erg zeggen van, nou, met name leeftijd, nou ja, en het probleem wat ik heb, dat eigenlijk. Daar zie je dus eigenlijk terug wat u zei, dat de maatschappij, maar ook de mensen zelf, wij zelf, dat op de voorgrond zetten, eigenlijk, waar hij het zelf sticht maakt, natuurlijk ook, wel ligt een rolzaag spelen. Lenie, maar ja, sorry, jou ervaren. Ja, weet je, wat je tegenkomt is, ik kom vergelijken met 20 jaar terug, toen werkte ik bij de GGZ en toen kwam IPS naar voren, werd dan werk een belangrijk onderdeel, werd er gezegd werk, nou, we zijn blij dat iemand stabiel is. Dus, nou, werk doen we niet. Dus door de jaren heen is werk wel veel meer binnen de GGZ, heeft hij een plaats gekregen en ik vind ook al bij het UWV, dus de samenwerking met het UWV en de GGZ is veel beter geworden, de gemeente moet nog komen, daar heb ik wel geloof in.  En ik denk werkgevers, werkgever die weet niks over bipolarstoornis, over autisme, of nou noem maar op allerlei diagnoses, als ze daar zelf niks mee van doen hebben gehad en dan hebben ze daar een bepaald oordeel over, of een vooroordeel over. Dus de jobcoach is juist degene die moet vertellen wat voor die persoon belangrijk is in het werk. Dat, ja. Nou, dan komen we ook op het ideeën op de vraag eigenlijk het stukje van, ja, wat doe je, kun je niet vertellen wat je doet als jobcoach, ook daar, hoorden we natuurlijk dingen over, maar wat doe je in de praktijk? Jobcoach of lobaancoach, ja. Nou ja, het eerste is het allerbelangrijkste. Kijk, een jobcoach, dat is eigenlijk ook een vreemd woord, want je bent jobcoach voor het moment dat je een job hebt, maar je kunt ook jobcoach zijn voor dat je een job hebt. Dus ik weet niet welke dat je wilt weten, maar een jobcoach die al een, dus iemand heeft al een baan, is het allerbelangrijkste wat heeft iemand nodig om die baan te kunnen behouden en ook de werkgever, de werkgever, want een kwartier, ja, ja, kijk maar mij, Harima, volgens mij een kwartier is heel kort, hoewel een kwartier ook wel heel goed dat je daar ook in hele korte tijd heel veel kan bereiken. Ik vind een jobcoach, ja, je bent toch een beetje de speel tussen alles, dus je bent wel, ja, je kunt een jobcoach zijn als je een werknemer hebt en als je geen werknemer hebt, dan ben je geen jobcoach, dus die is leidend. Je zit wel natuurlijk met een werkgever die ook harde eisen heeft en de persoonlijke criteria van de werknemer zijn belangrijk, dus die twee moet je wel heel goed kunnen matchen.  En een voorbeeld is bijvoorbeeld dat ik onlangs iemand had een jobcoach traject, want vanuit het UUV gefinancierd, dat gaat per half jaar en dan kijk je opnieuw of is het nodig, die hadden we afgebouwd of hadden gezegd, we stoppen ermee, ik had nog 5 sessies, want dat krijg je dan altijd, aan een jobcoach traject krijg je nog 5 sessies om in te zetten en plotseling raakt deze persoon toch wel psychotisch en dat is wel fijn dat je dan die 5 sessies hebt en dat je ook weet van goh, nou die beeld mij, dus die was overigens ook uitbehandeling dan was er dan gebeld en dan ook een werkgever die heel blij is van dat je een vertaalslag kan maken tussen de 2 ja, tussen werknemer, werknemer, ja. Ja, je hebt me nadrukt ook juist die ja, je zou kunnen die is het goede woord, de maaklijstrol die je daar kan vervullen. Ja, aan de klik die hoeft er niet altijd te zijn ik vind het wel belangrijk ik ben ook wel, ik bedoel ik zeg wat ik doe en ik doe wat ik zeg en het is vooral belangrijk dat ik ook bepaalde eisen heb, zeg maar dus het is niet zomaar van een werknemer of een werkgever die zegt iets en wij draaien dat is niet zo, dus je maakt wel hele goeie afspraken. Ja. Kleurlijk voor jou. 