Klaasje Zevenster, deel 3 | Jacob van Lennep | Published 1800 -1900 | Dutch | 4/6
Er was in de laatste dagen veel verteld van indringers die zich onder valse namen of valse voorgevens lieten aanmelden en dan van de gelegenheid dat ze zich met de vrouwdeshuizers alleen bevonden, van haar weerloosheid en schrik, misbruik maakten, om haar geld af te persen of zelfs haar te behoven. De man die voor haar stond had wel ging ongunstig uiterlijk, doch dat bewees niets, en dat hij van de politie zou zijn, kon ook wel alleen uit de verbeelden van Philips zijn ontstaan. Wie weet of hij ook niet met boze bedoelingen gekomen was. De onbekende las ongetwijfeld wat er in haar ziel omging. Hij glimlacht even en tassel toen in één daar veelvuldige zakken van zijn donkerbruine paleto. Door die gebaarde nog meer onterust keek me vrouw op, om te zien of zij tijd zou hebben om de schellenkort te bereiken. Zij werd enigszins tot kantig gestemd, toen zij zag dat de man geen pistool of dook maar een kleine ledere portefeuille voor de dag haalde, waar hij een visitekaartje uit nam, terwijl ik haar haar overhandigde. Ze sloeg er de ogen op en las. Pedaal, inspecteur van politie. En nu mevrouw, ik heb u over een onderwerp van zeer kiezenaard te spreken. Daarom herhaal ik mijn vraag, is er niemand die ons beluisteren kan? Nee, meneer. Die communicatiedeur gelijkt naar de eetkamer. Is daar niemand? Nee, tenminste. Veroorlof mij mij daarvan te verzekeren. Met deze woorden opende hij de deur, trapt de eetzaal binnen, liet het ogen in het rondwijden, keek achter het bevet, onder het tafelkleed, in het kabinetje dat daar het vertrek aan neks was, draaide de deur die naar het portaal leiden op slot, keerde terug en sloot ook de tussendeur achter zich toe. Wij zijn veilig, zei hij toen, met een tevreden gezicht. Nee, nu mevrouw, als ik u mag verzoeken, mij een ogenblik gehoord te verlenen. Hier, mevrouw, zult u beliefd. Hier zijn wij het verst van de deur verwijderd. Dit zegende, wees hij haar met de ene hand op een kooiseuse die in een hoek der kamer bij het raam stond, en maakte met de andere een uitnodigende beweging, die zoveel te kennen gaf als wees zo goed en neem plaats.  Mevrouw van Ziere keek innigstens bevreemd op over de zondelingenwijze waarop de rollen tussen haar bezoekig en haar waren omgekeerd, en waarop hij niet alleen in haar tegenwoordigheid zich als heer en meester in haar kamers gedroog, maar zelfs tegenover haar, de vrouw des huizers, de honneurs waren nam. Zoveel deed des niet te min aan zijn verzoek en ging zitten. Hij van zijn zijde ging voort te doen alsof hij thuis was, nam een stoel en plaatste zich tegenover haar. Al voor ons het gesprek op te geven dat tussen hen voorviel, een woord over de nieuwe personage die hier opgevoerd werd, wel is hij in het vorige hoofdstuk reeds voorgekomen en een door hem uitgesproken vol zin opgetekend, toch persoonlijk is hij de lezer nog niet voorgesteld. Felix Bedaal had een veel bewogen loopbaan gehad, waar hij eigenlijk geboren of wie zijn ouders waren is niemand ooit recht gebleken. Volgens de waarschijnlijkste berichten was hij uit een vondelingshuis in een Vlaamse stad herkomstig. Wat daarvan zij, reeds vroeg had hij in de weide wereld rondgesworven en als Ulysses, velder mensen zeden en steden gezien en dat onder verschillende oogpunten, nu eens in het gezelschap van duizenden, dan weder alleen, nu eens ten behoeven van anderen, dan weder voor eigen rekening en risicoreisende. Zo had hij onder de hertog van Angioulem de veldocht in Spanje gemaakt en onder de Nederlandse vlag bij Pan Am Bang gestreden. Zo was hij als courrier met een gezelschap naar Italië gereist en als commissioner voor een wijnkantoor naar Noord-Amerika. Hij had later eigen zaken gedaan, nu eens in Duitsland, dan weder in België. Een herberg gehouden met vrij wisselvallige kans en zich eindelijk hier te landen nedegezet waar men hem, om ik weet niet welke dienst, door hem aan de politie bewezen en om de vlugheid waarmee hij meest alle Europese en ook enkele talen van buiten Europa sprak en om andere gaven meer die men in hem opmerkte, in de betrekking aanstelde die hij tegenwoordig vervulde. Spudig gaf hij daarbij blijk van ongemenig schanderheid in het naasporen en ontdekken van verborgen zaken en handelingen en tevens van zijn talent om zich als een ware proteus te voegen daar de mensen met welk hij zich bevond.  Wat niet vreemd kan schijnen als men wist hoe hij in zijn wisselvallige loopbaan met lieden van alle stand en rang, nu eens met vorsten en graven, dan weder met matrozen en soldaten verkeerd had. Daarbij had hij als de zwaluw van La Fontaine niet alleen veel gezien maar ook veel onthouden, wist geestig te vertellen van zijn ontmoetingen, waar of onwaar, was onuitputterlijk in arnecdoten en wist de spraak en de manieren ook van lieden die hij maar eenmaal ontmoet had op een gehogelende wijze na de boodsen. Ook maakte hij geen onaardig gedicht en had zelfs in de aanvang zijn er nieuwe loopbaan een paar voetviers vertaald. Misschien verbeelde hij zich toen hij zilks deed dat een zekere mate van letterkundige en bijzonder van dramatische verdiensten een vereiste was in een antenaar bij de politie. Een mening die door talrijke voorbeelden gerechtvaardigd werd. Alexis van Rhee, B.A. Vallé, Holtrop, Chandon, Jacques Gevelink en Volgens interminora Sidra, voetnoot uitschitterende tussen de mindere stern, einde voetnoot, Samuel Ypreson Vissilius, om maar geen meer te noemen, hadden zich als acteurs onderscheiden. Dat tijdwerk was echt er nu voorbij en pedaal nooit gewoon de gunst te bejagen of de banier te volgen van wie hem niet langer helpen kon, had aan de muze de zak gegeven en zich vergenocht met nu en dan onder de roos een luime gedichtje voor te dragen of een paar coupletten uit de oude doos tenurien en op die wijze bij de lieden door te gaan voor iemand die zeer goed als schrijver een naam zou kunnen maken indien hij zijn kostbare tijd aan zulke beuzellerijen voor koos te geven. Over het geheel was hij bij zijn superiëren als een hoogst verdiensterlijk, ja, als een onmisbaar ambtenaar bekend, bij wie men daarom enige kleine pekelzonden door de vingeren mocht zien. Die pekelzonden waren echter somtijds van die aard dat zij in onze dagen en nu daarop strenger toezicht gehouden wordt, zijn onmiddellijk ontslacht en gevolgen zouden gehaald hebben. Gewist zou dit hem ook zelfs toen niet ontgaan zijn indien maar een tiende deel waren bekend geweest van de praktijken welke hij zich veroorloofde.  Nimmig, ook in de vorige bedrijven en beroepen die hij bij de hand had gehad, was hij bijzonder nu gezet geweest bij de keuze der middelen door hem aangewend om zich te bevorderen en hij was op dat punt niet veranderd, zeer dat zijn inspecteurschap. Maar hij wist zijn handelingen met voorzichtigheid te besturen. Er is wel eens beweerd dat de eigenaar van een buitengoed met boeierij en moestuing niet beter gediend wordt dan door een tuinman die hem besteelt. Midsnamelijk gezegde tuinman aan zijn hebsucht genoegzaam oordeelpaard. Immers, dan weet hij te zorgen zijn die stand te bedekken door de tafel zijn meesters altijd van een rijke overvloed moeschoenten en hoofd te voorzien. Pedaal handelde als die wijze tuinman. Hij zorgde dat de ambtenaar die boven hem stond altijd in ruimen maten mede delingen ontving van ontdekte geheimen. Doch er bleven er altijd over die hij voor zich alleen hield. En die geheimen, wij behoeven silks nauwelijks te zeggen, waren altijd van zo danige aard dat hij er zijn profijt mee kon doen. En dit laatste verzuimde hij dan ook niet. Was hij de schrik der bozen wanneer die bozen rasphuispoeven, zakkerrollers of anders gespuis waren van wie niets te halen viel? Hij was daar aan tegen altijd geneigd de schelmerijen te bedekken gepleegd door iemand van fatsoenlijke familie, vooral wanneer zijn stilswijgen betaald werd. Garnen bracht hij de ongerechtigheden van een gierige woekeraag of zwendelaarende dag. Alleen dan wanneer het woekeraag of zwendelaar niet gierig was, althans jerenst hem niet, verzweeg hij wat hij van hem wist. Had een jongeling een jonge derne verleid en na de hand last van haar of was er een kind geboren zonder dat tussen de ouders zekere vereiste ceremonie op het stadhuis vooraf gegaan was. Was zelfs zo danig kind verdonkerd. Hij wist de zaak openbaar te maken of te smoren, al na dat het de eergold van mensen uit de mindere klassen of van deftige Lieden die tot redding dier eerg zich enige opoffering wilde getroosten. Deg ook met Lieden op wie gewoonlijk dat woord van deftig niet wordt toegepast, met tappers, poordeelhouders en dergelijke die aan vaste reglementen gebonden zijn of onder het onmiddellijk toezicht ter politie staan, versmade hij het niet zijn voordeel te doen. Dat hij iets betaalde van hetgeen hij in een herberg verteerde spakt wel vanzelf.  Doch hij nam ook bovendien nog weinig zijn geschenk aan van waard of waardin die hem te vriend wilde houden en was dan, maar ook dan alleen vriendelijk genoeg om de ogen te sluiten voor overtredingen, somwein ook voor gruwelen. Zo was in handel en wandel de man die nu tegenover mevrouw van Zierik gezeten was. Wat zijn uiterlijk betreft, hebben er iets gezegd dat het gunstig was. Of schoonreeds op vijftig jaren geleefdheid had hij nog een jeugdig voorkomen. Vrij zwart haar zonder een enkel versilverdraadje er tussen in. Fijn besneden trekken die hem een aristocratisch air gaven. Maar wat vooral melding verdiend waren zijn lippen en zijn ogen. De lippen hield hij gewoonlijk naar binnen, half tussen de tanden getrokken en de ogen half gesloten. Evenals of hij niet spreken, niet zien, maar alleen nadenken wilde. Sprak hij, dan nog was hij gewoon de mond maar even, om het zo uit te drukken, op een kiertje te zetten. En daar kwam de stem door die smalle openin, wel zeer zacht, maar toch zeer duidelijk en beslissend voor de dag. Even zo werd de gen, die hem over een tederen of gewicht gezakte onderhouden had, al zeerspoedig gewaar, hoe van tussen die half gesloten oogleden een doorborende blik op hem rusten. Een blik wel in staat de genen die hij gold een onaangename, ja, voor ontrustende gewaarwoording te doen ondervinden. Spalkte nu en dan bedaal die oogleden op, dan ging iemand een huivering door de leden. Zo gestreng, koud en verstijvend was de uitdrukking, waarmee de die ogen hem als dan aanstaarden. En dit deden ze niet alleen als hij over zaken sprak. Zelfs aan de dis bij vrolijke bijinkomsten, als hij er ziel van geweest was en het gezelschap een gehele avond met zijn vertellingen vermaakt had, kon hij potselings rondblikken op een wijze die de gasten angstig voor zich heendeet zien en zich afvragen of iemand onder de aanwezigen iets misdaan of miszicht en daardoor de aandacht der politie tot zich getrokken had. Wat verder de kleding van de heer Pedaal betrof, hij droeg, staande zijn bezoek bij mevrouw van Zierig, een donkerbruine palatool, een lichtgrijstvest met zwart geboord en dat tot de strop was dicht geknokt, een hoge zwarte stropdas waar de twee helderen witte puntum van zijn boordje zichs even uitkeken, een pantalon van dezelfde stofvaartje als het vest en schoenen met gele slopkausing.  De linkerhand bedekt met een bruin ledere handschoen omklemde behalve de rechtse handschoen een ronde snuifdoos met een medaillon. Mevrouw begon Pedaal. Hier heb je aan huis een jong meisje dat omstreek zes weken geleden met de diligence van Utrecht gekomen is. Niet waar? Nicolette Zevenstech riep mevrouw uit, verrast en verbleid dat haar voorgevoel zo goed uitkwam. Juist, mevrouw. Her nam Pedaal, de wijsvingen aan de mond brengende als om tegen een tuluit spreken te waarschoenen. Nu, ik moet U raden dat meisje hoe eer, hoe liefig uit Uw dienst te ontslaan. Hier zweeg hij in ogenblik als om aan mevrouw de nodige tijd te gunnen om terug te komen van de ontroering die de gegeven raad bij Haag naar zijn onderstelling verwekkend moest. Tot zijn bevreemding ontwaarde hij dat de indruk die zij ontving verre van onaangenaamde zijn eerige waarding van pleidschap genoemd kon worden. Weliswaag het tintelen van haar ogen op het ogenblik dat zij woorden hoorden spreken, zoveel komen in harmonie met haar heimelijke wens had niet langer geduurd dan dat van de vlam die een afgeschotend vuurroer geeft en zij had daar stond elk uiterlijk vertoon van tevredenheid bedoen. Toch voor een schanderen opmerker als Pedaal kwam alle feinserij op dat punt te laat. Zo zei hij tot zichzelf. Ze neemt het anders op dan ik vermoeden kon. Daar schuilt iets achter. Ik zal te weten komen wat. Mevrouw van Zierig had intussen begrepen dat het niet genoeg was. Al kwam de raad die de inspectuur gaf met haar wens overeen en dat die raad om gevolgd te worden met redenen om kledienden te zijn. En zo vroeg zij hoewel met enige wijverling in haar stem. En waarom moet ik haar wegzenden? Wat heeft zijn misdaan? Ik zal het u zeggen, mevrouw. Ier gisteren is dat meisje uitgeweest. Weet mevrouw waarheen? Zover ik weet is zij nergens geweest dan smorgend in het bos en tegen twaalf uren naar het Kijzershof om een bekende te zien. Ze was ruim één uur op de groenmarkt, mevrouw. Het vandaar is haar eigen beweging op een vrouw toegelopen met wie zij bekend zich heen en ze heeft die vrouw naar de woning van deze vergezeld. Zis daar een groot halfuur verbleven en toen we er teruggekomen aldijd met diezelfde vrouw die niet dan aan het halstraatje afscheid van haar genomen heeft. En die vrouw? Vroeg Emily.  Houd een slecht huis, mevrouw. Antwoord hij. Wederom tintelden haar ogen en er lag zegenpraal in haar blik. Voor waar, dacht pedaal. Een vrouw me moedig aan wie ik kwam vertellen dat haar ongelovige zoon in de kerk was gezien zou niet anders kijken dan deze. Nu zij hoort dat haar bonnen een boordeel frequenteert. Ik heb gedacht, ging hij voort, naar een ogenblik zwijgend, dat het mijn plicht was, dus ook een feit, hoe droevig ook. Hier zette mevrouw opeens wat men een visage de circonstance noemt. Niet voor zo'ke respectabele lieden als menheer en mevrouw van Zierig verborgen te houden. Waren te meid van de groenvrouw uit het achterom geweest die hij met madame Montatos had zien wandelen, hij had er geen woord van gesproken. Ik ben u duizendmaal verplicht, meneer, zei Emily, en liet onmiddellijk met een bezissende stem daarop volgen. Wel zeker, dat schepselt mijn deur uit en hoe eer hoe beter. Ja, mevrouw, juist wat ik zei. Intussen, dat kunnen zijn dat het arme kind zonder het te weten in een valstreek gelokt waren. Meneer, hernam Emily, het is genoeg dat ze het publiek met zulk een wezen op straat is gezien. En dan, hij zegt in haar zelf dat zij, Nicolette, dat andere mensen het eerst heeft aangesproken. Juist, mevrouw, maar schijn is nog geen zekerheid en ik heb zekerheid zoekend te verkrijgen. En wat heeft hij opgeleverd? Vroeg zij, met haast gedrift. Mevrouw weet misschien dat wij een register houden van die dames. Nee, meneer, antwoorden zij, het hoofd half afwendende en een neus optrekkende om die soort van wauwging uit te drukken welke een brave en onberispelijke vrouw gevoeld wanneer over zulke zeeloze vrouwen gesproken wordt. Ik wil het geloven, mevrouw. Nu, ik zag uw bonnen gearmd met madame Montatos, de groenmarkt verlaten. Nieuwe trek van wauwging op het aangesicht van mevrouw. Ik dacht dat meisje ken ik niet en ik moet even zien waar zij blijft. Ik liet haar volgen. Mijn berichtte mij dat zij bij die vrouw was ingegaan. Dat kon mezen om een bloot bezoek af te leggen in alle eer en deugd. Anders moet zij op het register komen. Ik verzoek vergeving mevrouw zodat ik in dergelijke bijzonderheden treed. Nee, meneer, hoe aangenaam het zij? Ik dien alles te weten, haaste Emily zich te zeggen, die reeds bang werd dat hij iets verzwijgen zou.  Ik moest dus hoog te nemen. Ging zelf en sprak afzonderlijk met die vrouw. Op mijn opzettelijke vragen vernam ik van haar dat het jonge meisje voor eerst haar reeds van vroeg herkende. Zijn andre dat zij vrijwillig bij haar gekomen was. Ten derde dat zij ten uwend woonde. Ik gaf toen last dat die Nicolette of binnen het uur aan het bureau komen of onmiddellijk het huis verlaten zou. Dit laatste geschieden. En u heeft niet gehoord of... of misschien? Vroeg me vrouw, zonder de volzint ten einde te brengen. Niets meer dan ik u zeg. En nu, mevrouw, de hemel bewaren mij dat ik het meisje zou willen bezwaren. Bewijs van eigenlijkelijke schuld bestaat haar niet tegen haar. En, zo het wereldst de opspraak beter is dat zij hier niet blijven, de mogelijkheid bestaat dat zij geheel onwetend gedwaald heeft. Nee, meneer, die mogelijkheid kan zoals ik het beschouw niet bestaan. Zij is schuldig. Daar is geen twijfel aan. Dat zij krokket was, wist ik. En ik zou haar toch niet gehouden hebben. Maar zulke zaken als door u verhaald worden, ze moet geen uur laren in mijn huis blijven. Heeft me vrouw bepaalde bewijzen waaruit die krokhetterie blijkbaar is? Vroeg de inspecteur, een schnuifje neemende en sterker toekijken dan ooit. Meneer is van de politie. En moet ik hem dan vertellen hoe zij eer gisteren met de oude heer van Tilbury stond te praten toen me sheur alstand toen de gouverneur van mijn zoner op afkwam en er nog een woordenwisseling dus die beide heren heeft plaatsgehaald? Ik ken die historie, zei de pedaal. Mevrouw zou dus denken dat zij gekoketeerd had met die oude baron. Ja, meneer, herhaaldelijk. En ook met de gouverneur van uw zoon? Hier spalkt hij zijn ogen een weinig meer open. Ja, zeker, maar en ze kon niet verhinderen dat zij een kleur kreeg. Het was op die blik magnetisch op haar rusten. Het is niets mevrouw, zei hij. Een inspecteur is gesloten als een bichtvaardig of een geneesheer en ik durf erbij voegen dat het in hem nog groter verdiensten is. Want een bichtvaardig en een geneesheer verzwijgen alleen de geheimen die hun als zodanig worden toevertaald en ik doe het somweilen en ook die, welke mij verklappt worden. Een angstige rilling doorliep het lichaam van mevrouw Van Ziering.  Ze sloeg de ogen nedig, boogde toen goede continentst te maken en pedaal stoud moedig in het aangezicht te staren. Tocht een tweede malen ontmoeten zij die starre blik. Ze liet het hoofdweer er zakken en kromp in één als een kind dat op snoepen betrapt wordt. Ja, mevrouw, hij nam hij, de ogen weder half sluitende en een buiging met het bovenlijfmakende vergezeld van een vriendelijke gemlag die als tot geruststelling dienen moest. Toch Emily was niet gerust. Zat straks die man daarover haar, wel wille kussen tot beloning voor het bericht dat hij bracht en nu was ze bang voor hem. Want ze gevoelden zich in zijn vermogen. Zij, de rijk en elegante vrouw in het vermogen van een politie beanten. Mevrouw wenste alzo, haar nam pedaal na een kort stilzwijgen, dat meisje de deur uit te hebben. Ja, meneer, antwoorden zij, met een zenenwacht gedrift. En natuurlijk zonder opspraak of pure geruchten, niet waag? Natuurlijk. Maar, met uw verlof, waarom vraagt u mij dat? Ik heb haar immers alleen te zeggen dat zij heen moet om redenen die zij zelf wel begrijpen zal en dan... en dan... Ja, mevrouw, dan zal zij die redenen willen weten en misschien niet willen heen gaan. En dan zal het ene wordt het andere uithalen en dan... Vergeef mij, als twee vrouwen, de stand doet aan iets toe, aan het twisteraken, dan wordt er meer gezegd dan tot bijder eer wel dienstig is. En uit zo'n twist zou juist het puren gerucht kunnen ontstaan dat vermeden moet worden. Wat dan gedaan, vroeg Emily, moedeloos. Zou mevrouw ook willen wachten tot meneer weer thuis was? Een man is eigenlijk degene die de politie in zijn huis moet waarnemen. En nog twee nachten met dat schepsel onder één dak blijven? Lever steervik! Hoe meneer, het is van u zelf en dat de raad uitging om haar onmiddellijk weg te zinnen. En nu wil u dat ik haar nog twee dagen houden. Mevrouw, antwoordde pedaal. Toen ik die raad gaf, wist ik niet wat mij door u verteld is, dat die Goeverneur haar het hof maakte. Zie, die man zou misschien tussen beide kunnen komen en partij voor haar trekken, en dat zou de opschuddingslechts vermeerderen. De woorden van pedaal vielen in het gemoet van mevrouw van Zierig als druppels olie in een vlam.  Had zij eens gesidderd van angst, nu deed zij het weer van toren en jaloezie. Hoe Rostang zou tussen beide kunnen komen, haar misschien afvallen om voor de eer van het meisje te strijden. Het is waar, zij zou hem zowel als haar het zwijgen kunnen opleggen, want daartoe behoefte ze alleen de reden te noemen waarom zijn Nicolette heenzond. Maar wie weet, misschien was hij het juist die madame Montato's als koppelaarst verbezigde, en dan vertelde zij hem niets dan wat hij wist. Al die denkbeelden vloog aan haar wild door het hoofd, en het duurde een poos eerzijd woord weer opvatten en aan inspectuur vroeg. Maar welke raad kan mijn heer mij dan geven? Tot nochtoe heb ik alleen bezwaren gehoord. Mevrouw, die raad kan heel invoudig zijn. Het is, dat je jezelf er buiten houdt, dat meisje niet meer ziet, en aan een ander de zorg overdraagt om haar weg te krijgen. Aan een ander? Oh, ik hoop dat ik u begrijp, als ik het aan u vroeg mij die diensten bereizen. De commissie is zeer vereerend, mevrouw, maar alles behalve vermakelijk. Met een gewone dienst mij het behoeft me geen complimenten te maken. Maar dit meisje, haar connectie met die vrouw daargelaten, is watsoenlijk in haar vormen en manieren, en dient, ja, met ferme tijd, maar toch beleefd, behandeld te worden. Beleefd, dat wezen, riep Emily met verontwaardiging uit. Mevrouw, het is mijn plicht beleefde zijn jegens in iegelijk, en mij heeft dat meisje geen kwaad gedaan. Onze commissaris is niet gemakkelijk, wijkt men het minst van de voorgeschreven gedragslijn af, dan is het dadelijk puten of tijdelijke suspensie, en mijn salaris is op zijn best kruijersloon. Dit begon duidelijker te zijn, en Emily begreep hem. Wel, meneer, het spreekt vanzelf dat ik van u geen dienst zou vragen zonder die te belonen. Pedaal boog zich, en als dat punt nu voor besproken houdende, ging hij voort. Het is wel, mevrouw, ik zal het dus bereideren, en waar zal ik het meisje heen brengen? Wel, bij dat vrouwmens, waar ze behoort. Er lag zulk een wittere haat in de toon van mevrouw van Zieric toen zij deze woorden zeiden, dat pedaal, die anders in zijn leven, genoeg uitingen van boze hartstochten gehoord had, kreeg zelf bekende, dat deze de kroon spannen.  Zou je dat aangenaam zijn, vroeg hij, een lief, mooi, misschien onschuldig jong meisje bloot te stellen aan een leven als dat daar geleid wordt. Deze aandoenlijke voorstelling was schijnbaar bereikend om het vrouwelijk gevoel tot medeleider te wekken, en zou het ook misschien gedaan hebben, in die pedaal er geen lofspraak opnieke dat het is uiterlijk had ingemenkt. Zijn woorden strekten dus alleen om haar drift verder gaande te maken. En dit was wat hij bedoelde. Meneer, bersten zij een heftige verontwaardiging los. Alles zal mij aangenaam zijn, wat dat onschuldige meisje kan verachtelijk maken in ieders ogen, meerig dan zij is. Ja, breng haar in dat huis, en zo dat ze er niet uit komen. Zodat ik aan iedig wie ik mij later met belangstelling naar haar vraagt kan toefluisteren, that fijne pakkensje zit in een porteeel. Bravo, dacht bedaal bij zichzelf. Maar overluid zeiden hij, ik moet mevrouw doen opmerken dat zij in dat établissement niet kan opgenomen worden dan met haar vrije wil, en dat ik in spijt van het afgelegde bezoek nog sterk twijfel of zij genegen zou zijn een kostgangster op die plaats te worden. Testen beter, riep Emily uit, met het gevoel in er vervijnde verraksucht die een verhoogd genot vond in het denkbeeld dat Nicolette tegen een wil en dank aan ontucht overgeleverd zou worden. Ze merkte echter dat ze zich versproken had en hield pot op. Geneeru niet mevrouw zij bedaal. Ik zie tochal genoeg hoe de vork in de stil zit. Dat meisje is mevrouw in de weg en mevrouw haath haar met al de kracht van een mede minnares. Dat is Hermione tegen Andromak, Medeetere Creus, Roxanne tegen Athalide. Hij spakt de name op zijn Frans uit. Dat is een oude tragedie die altijd nieuw blijft. Meneer, grib zij, op de toon van iemand die een waarheid hoort welke hij niet logenen kan, maar zich toch niet wil laten zeggen. Heb ik ongelijk mevrouw, voeg hij, haar wederom met zijn blik vasthoudende, gelijk met een doch vasthoud die uit de band wil springen. Om het even, zeiden zij. En waarom zou ik dan ook fijn zijn? Kort en goed, bezorg dat meisje op die plaats waar je me van gesproken hebt en reken op mijn dankbaarheid. Dankbaarheid, herhalde pedaal langzaam. Bevrouw, ik zal ook openhartig zijn. Geef mij kartblans en je zult tevreden wezen.  Maar ik waag veel en meer dan een blote belofte mij kan vergoeden. Ha! Riep Emily, verheugd dat zij nu wedig als lastgevende en betalende partij haar verloeren evenwicht in zekere mate herwon. Bepaal zelf, Uloon. Mevrouw, hernam hij. Ik ben niet van de genen die zich laten omkopen. Ik heb in mijn vrije uren nu en dan aan Apollo en de muzzen geofferd. Hoe komt dat hier te pas? Voeg bij zichzelf en mevrouw van Zieric. Pedaal ging voort. Lieden van smaak hebben mij aangespoort het vervaardigde in een bundel uit te geven. Ik heb daar wel oren na. Maar wat dat? Voeg half luid, Emily. Ongelukkig ben ik niet als dichter bekend en nu vind ik geen uitgever die het drukken wil, anders dan voor mijn rekening. Zo zijn mevrouw die iets meer op de hoogte begon te komen en en dat is een grap van een zak guldens vervolgde hij. En dus? Door mij die som te leden zou me vrouw mij in staat stellen mijn roem als schrijver te vestigen. Misschien daarin een aangenaan bestaan te vinden. Ik zou het mij tot een genoegen een grote eer rekenen mevrouw een exemplaar op satijnpapier goud op sneden te mogen aanbieden. Ik zal u het geld ter hand stellen, zei de Emily, opstaande. En dan, zei hij, zal ik van u het geld moeten ontvangen dat aan het meisje toekomt voor haar loon. Hoeveel ontving zijn het jaag? Ik zal u 25 gulden geven, dat zal wel genoeg zijn. Zuinen genoeg, en dan zal de stilzwijgendheid die er vrouw misschien gekocht moeten worden. Emily begon te vinden dat het wel enig sinds neerkwam op die afsetterij van een indringer waar ze eerst bang voor geweest was. Toch zij was eenmaal in het zoog en moest mede. En hoeveel zal dat wel zijn? Vroeg zij. Oh, met duizend gulden voor alles en alles te samen, dan zal ik ver komen. Wacht mij hier, zei Emily. Mevrouw, zei hij, insgelijks opstaande. Ik heb de tijd. Ze haast zich naar haar kamer en opende haar bureau. Ze had juist geld van haar man gekregen om enige winkelschulden te betalen. Die zouden nu achter staan. Ze nam een bankbriefje uit te laden en ging weder naar beneden. Toen zij voor zich Nicolette zag met de kinderen om een wandeling te gaan doen. Ga nog niet uit, zeiden zij. 