Om de schatten van Il Tigretto | Johan Been | Action & Adventure | Audiobook Full | Dutch | 1/5
Juist omdat ik weet dat je mijn lessen die toch niet termijnen zijn onthouden zult zou ik zo graag willen dat dit de laatste reis was die wij samen maakten. De laatste reis herhaalde paddeltje als kon hij dat maar niet geloven. Ja. Het is niet goed zich te veel aan één mens te hechten. Al wat menselijk is vergaat. Naars profet en woord moet men niet steunen op een vermonden staf. Jij weet waarin de onverhankelijke kracht gelegen is. Maar ook menselijker wijsgesproken is dat niet goed paddeltje. Wie slechts bij één schipper gevaren heeft kan zelf geen goed schipper worden. En die heb ik één mal in je gezien en wil ik opwekken ook. Daarom verg ik heden een belofte van je af om niet meer met mij uit te varen of liever om dat uit te stellen. Aan wel heb ik vertrouwen genoeg dat ze een stuurman door mij aanbevolen wel mee willen nemen. Heus paddeltje je opvoeding zal er door voor otooid worden. Toch is het hart schipper. Ik dank je paddeltje dat je dit zegt. Ook mij spijt het zeer dat we zullen scheiden. Als ik je dat eerlijk bekenn geloof je dan nu dat het om je best wil is. Ja schipper. En zul je mij ook hierin gehoorzamen? Ik moet wel schipper. De ruiter wees dit af. Zo moet het niet gebeuren. Nee, omdat je het zelf inziet. Laat ik mogen geloven je overtuigd te hebben. Paddeltje beet zich op de onderlip. Goed schipper. Spak hij schorg. En onwillekeurig strijkt hij de hand uit. De ruiter had de beweging van paddeltje gezien. Hij greebt diens hand en drukte die stevig. Ik dank je, paddeltje. Spak hij met al zijn innemende vriendelijkheid. Toen kon de jongen het niet meer uithouden. Haastig, zonder zelfs de groeten, verliet hij de keu uit. De rest van de vaart had lange meoes niet veel meer aan zijn voegere schepesmaat. Die was al even somber geworden als de schipper. De brave zeer op liep daar maar over te pikeren. Wat die twee makkeren mag juist weten. Van de schipper heb ik geen verstand die timmert hoger dan ik ooit rijken kan. Maar paddeltje. Ho, was die nog maar voor één dagje duvelstoejager. En dit zegende bewogen zich zijn knuisten alsof hij hem nog graag in zijn pak slag had toegediend. Einde van Hoogstuk 4.  Hoogstuk 5 van Om de Schatten van Iltikretto. Deze liep u volksopname behoort het publieke domijn opname door Anna Simon. Om de Schatten van Iltikretto door Johan Peen. Hoogstuk 5. Allerlei beschikingen. Zeker, veilig en wel, Kede Michiel Adiaan zo'n deruitig in de haven van vlistingen terug. Maar, hij vond er geen eigen huis meer. Zijn vrouw was overleden en zijn vier kinderen waarvan de oudste dertien en de jongste een jaar oud was, waren over de huisgezinnen zijn er bloedverwandten verdeeld. Die kinderen waren al over hun eerste smart heen toen vader van de lange zeerijs terugkwam en de familieleden hadden wel erg met hem te doen, maar voor hem was het nog de eerste, de heftigste smart en daar kon zich eigenlijk niet één meer goed indenken. Ja, één toch, een vriendin van zijn overleden vrouw en die zelf pas een smartelijk verlies had geleden. Zij heette Anna van Gelder en was gehuurd met Jan Paulsen, die, net als de ruiter, ook een schipper was voor de geboeders Lampsons. Zij hield heel veel van haar man. Hoe groot was dus haar smart toen wel zijn schip in de haven van vlistingen binnenviel, maar zonder de schipper aan boord, die op de hoogte van het eiland Martiniek aan een korte maar heven geziekte overleden was. De ruiter, zelf diep gebogen onder zijn smart, begreep meer dan iemand anders hoe groot het verdriet ter weduwe Paulsen wezen moest, even als zij zich zijn leed kon voorstaan. Ook kon hij met haar over zijn kinderen spreken en wat van hem woorden moest wanneer hij wederom naar zee zou gaan. Want juist nu hij geen huis meer had, moest hij, die nog zoveel geld niet kon overgespaard hebben om aan land te blijven, erop uit, om er voor te zorgen dat zijn kinderen het goed bleven hebben. Er waren er, die nu al in de verte er bij hem toespelingen opgingen maken, dat hij voor zijn kinderen zo spoudig doenlijk een moeder moest opzoeken, met andere woorden, dat hij weer hertrouwen moest. Maar hij kon daar niet aan denken, nu nog niet. En daarom vond hij het zulke uitkomst dat hij met de weduwe Paulsen gerust over zijn kinderen kom praten, zonder dat zij, die nog gebogen ging onder haar zwaar verlies en bovendien rijk was, zodat zij niemand hulp nodig had.  Soms bijgedachten kon hebben, als zou hij die nieuwe moeder voor zijn kinderen in haar zoeken. In zeker opzicht beloofden ze hem dat toch wel te zijn. Wanneer hij weer uitgevaarn was, zou zij enig toezicht op de kinderen houden. Ja, dan zelfs de twee meisjes in haar huis op, terwijl de twee jongens bij zusters van de ruiten in de kost bleven. Die zorg was voor haar iets als een geneesmiddel voor de smart. En vertrouwende op haar toewijding kon Schipper de Ruitig wederom het zeegat uitvaren. De heer Lampsen hadden hem daarin zelfs wat gehaast, want het begon er een weinig donker uit te zien van ons land. Niet alleen om de al meer en meer gespannen toestap met Engeland, maar eveneens deugt het niet in ons land zelf. Een paar weken na de dood van de Ruitig vrouw was, de heel plotseling, prins willen de tweede overleden, nog heel jong, en acht dagen na zijn dood was zijn zoontje geboren. Uit de Vadelands geschiedenis weetgen, hoe de heren van het land liever geen kind als stadhouder wilde hebben, maar hoe de kleine luiden daarin tegen meenden dat, al was ons prinsje nog zo klein, al leefel hij stadhouder kon zijn. Door het een zowel als door het ander begonnen de kooplieden de zaken een beetje duister in te zien, en daarom haast de heren Lampsons hun schippers om nu de gelegenheid nog gunstig was erop uit te gaan. Wat Schippen de Ruiter betrof, deze had een lange reis voor de boeg, zowel na de Caraibische eilanden, als na het zo dik was door hem bezochten barbarijen. Palletje voer voor dit maal niet met hem mee. Hoe garne de Ruitig iemand bij ze gehad zou hebben met wie hij nu waren overledenen. Toch wocht de toekomst van dit jongen leven bij hem zwaardig dan de vervulling van een lieve wens. Maar gezorgd had hij ervoor dat toch niet het huisgezin waarin zus, dat wil zeggen, het dochtertje van Iltigretto opgevoet werd, na de dood van zijn vrouw aan eigen lot zou overgelaten worden. Door het tot zich nemen van zijn twee kinderen had de weduwe Palsen heel wat druk in haar huis gehaald. Gelijk alle huisvrouwen uit die tijd, was zij tot in het aller kleinste kraak zinderlijk en alles deed de was.  De twee dachtertjes van de Ruitig waren nog te jong om veel aan kant te kunnen zetten. Wel konden elfjarige Cornelia al aardig met varken en vuilnisblik rondscharlen. Maar de achtjarige Alken, omdat zij naar de Ruiters moeder heten, een beetje verwend poppetje, maakte meer vuil dan schoon, tenminste naar de begrippen der toenmalige huismoeders. Daarom was het wel nodig dat er een goede hulp in de huishouding kwam. En toen de weduwen aan Schipen de Ruiter zeiden dat ze daarnaar uit zag, wist hij een heel geschikte voor haar. Die was een zuster van paddeltje, een goedjaar jonger dan hij, dus nu in haar twintigste, een handige meid die in het drukken huishouden bij haar ouders heel wat at leren verzetten. Nu was er een band tussen de weduwen en dat huisgezin. Nu konden ook eens een oogjob zus gehouden worden. Die voor haar, even als voor iedereen, zelfs voor haar pleegouders, een ouderloos kindje was, dat hij uitbouwbaar rijen, waar ze in een heel ongelukkige toestand verkeerde had meegebracht. Zijn hart bleef vol medelijden voor dit kind. Hij had nog gelegenheid gevonden haar eens op te zoeken, die een mooi meisje van tussen de dertien en veertien geworden was. En oh, wat was onderroeren blij geweest de goede schipper terug te zien met wie zij weer als gewoonlijk een eindje kon oplopen om over haar nooit vergeten vaartje te praten, al had hij die nooit ontmoet. Hij behoeft ook niet veel antwoord te geven, want ze was bijna al door aan het woord. Haar hartje was er vol van en de Ruiter door de laatste gebeurtenissen toch al zo doven gestemd wat daar helemaal ontwoerd van geworden. Van dat kindje had de Ruiter nu veel gesproken tot de WDW Paulsen en het doorlaat te schemeren dat er wel eens boze mensen uit verre streken aanslagen zouden ondernemen op dat meisje. In dat geval zou zij er door haar nieuwe dienstboden wel van horen en dan moest zij het kind in vlissingen onderdrak brengen, desnoods bij ze gaan huis, omdat in een stad van goede justitie en politie een vervolgde altijd veiliger was dan op het platteland.  Toen dit alles naar zijn zin in orde was gebracht had de Ruiter geheel zijn aandacht te wijden aan de nieuwe onderneming welke hij voor de heren Lampsons van wie hij in deze doel verdragen de grootste hartelijkheid het ondervonden optouw ging zetten. Het uitrusten van zijn schip de samensprekingen op het kantoor met de heren en nog zoveel dingen meer hadden voor een weile zijn gedachten van zijn grote huiselijke zorgen afgeleid. Ook was zo'n toch na de karibische eilanden niet iets voor de eerste de beste omdat er iets in 1646 toen de Engelsen de vaart van buitenlandse schepen naar West-Indië verboden was. Een verbod waaraan ze uit gebrek aan laadruimte nog niet al te strik de hand hadden kunnen houden. Men ging gewoonlijk zoals we dat trouwens bij de West-Indiëse tochten van de Ruiter al opgemerkt hebben in compagnie erheen waarvan een gedeelte werkelijk Engelsen waren of als Zodana Golden. In de laatste tijd was er door Cromwell meer op gelet zodat het de min of meer hartgelijke onderneming werd. En welke schipper was daar meer voor geeigend dan juist Michiel Adiaansen van Vlissingen? Een ander schip van de heren Lampsons zou naar Barbarije gaan en hierop nu werd door de Ruiters invloed paddeltje als eerste stuurman geplaatst. Nu had paddeltje een nieuwe schipper. Deze heette Lijn Schotten en was met Gietje Adiaans dochter getrouwd een eigen zuster van de Ruiter en dus dienst zwaagig. De nieuwe schipper was echt er niet bijzonder ingenomen met deze stuurman om de invoudige reden dat hij al een ander aangenomen had eerder hier een Lampsons er om over spraken. Zelfs zat hij daar eerst wel een weinig mee in want een man, een man, een woord, een woord. Maar tegen de uitdrukkelijke wil van gebroeders Lampsons durfde hij niet optornen. Eerlijk had hij dit aan de door hem gekozen een meegedeeld en die voelde er natuurlijk ook veel spijt over maar wilde in elk geval meegaan omdat hij platzak was. Afgesproken werd nu dat hij als tweede stuurman mee zou varen en zo betrokken als het gelaat van deze varendsband was geweest bij de poodschap van de schipper zo verholijk stond het toen hij weer in zijn kosthuis terugkomen was. 