Dipole, bipole and omnidirectional speakers
De meeste speakers radiaan het geluid van de front, waarschijnlijk lijkt dat het de beste werkt of het is. Dan waarom zijn er speakers die ook radiaan van de front en de achterkant en zelfs speakers die radiaan in alle richting geluid zijn? Laten we beginnen met een slechte statement. Wat je opvalt, zal er geen beste manier zijn. Er zal een beste manier zijn voor je en je luisterende environment, alstublieft tot je judgment en hetzelfde gaat voor mij. Er is geen manier waar we de exacte akoestische situatie van de concert hall in je luisterende ruimte kunnen reproduceren. Er zou zelfs heel onderscheidbaar zijn in de meeste cases als de luidkant levelen. Wat je kan achievementen, is dat je je voorschijnlijk bedrijf is dat het de lege event speelt. Om dit te doen, Alain Blumrein ontwikkelde zijn binaural soundsysteem in de thirties van de vorige century. Dit systeem is nu gekozen als Stereo en gebruikt twee channels van audio die spatiaal informatie in de vorm van spektraal, luidheid en tijdklunten zijn. Een instrument op de bovenste kant van de orchesteer klinkt minder luid, minder breed en een slecht geluid in de lege speaker dan in de lege speaker en zo. Het is deze soort van informatie die onze voorschijnlijk bedrijf is dat er een hoog tussen en achter de speakers is. Hoe werkt dit? Ik zal het proberen te houden om dit comprehencieel te houden en dus te simplifiseren. Let's see what happens in a live environment. Een orchesteer in een concert hall. Als de orchesteer begint te spelen, zal de luid niet alleen direct naar je ogen reis, maar ook via reflecties op de wouden en de zee. De directe luid reacht je ogen de eerderste, omdat het te vertrek was de kortere deel. Dan is er een groep van reflecties die de kortere deel door de wouden en de zee kwam. Deze zijn called early reflecties en by definition take 30 milliseconds or less to reach your ears. Naast dat, de geluid die door de hoogte wordt gebouwd zal reachen. Dit is called reverberation en is meer duizend dan de eerder reflecties, maar lager in de hoogte en meer gehoord door de geluid in de ogen en de tekst van de gebouwen. De spasing van reflecties en de spectraal balans van het gevolg van hoe we de hoogte experienceerden.  Sound trefelt op about 334 meter per seconde. Dus de laatste early reflecties op 30 millisecondes hebben trefeld ongeveer 11 meter meer dan de directe sound. Ik weet niet hoe groot jouw huis is, maar in mijn hoogte zou dat makkelijk mogelijk zijn. Een slechte proef dat een concerthoogte verschilt grotelijk van een livingroom en dat proberen te reproduzeren de exacte fysiek van een concerthoogte in de livingroom is ver van realistisch. En niet nodig ook. Ongeveer onze heer of ongeveer onze auditorie system bestelt veel informatie van temporale klussen in de sound. Het treft op fles van de soundwave en integrert de eerste 5 millisecondes om de localisatie en de tonale balans te ontdekken. Het is daarvoor van ongeveer belangrijkheid om early reflecties aan te preventeren in je luisterdroom die de directe sound op 5 millisecondes of minder volgen. Sound trefelt op about 1,7 meter in 5 millisecondes en het is makkelijk om de tijd verschillen tussen de directe sound en de eerste reflectie om een string te gebruiken, zoals ik in mijn Loutspeaker Placement video heb beschrijven. De link is in de show notes. Acousticiëns preferen vaak te hebben een groter verschil tussen de directe sound en de eerste reflectie. Aanlijks 10 millisecondes, prefererlijk de dubbele of meer. Maar het is niet alleen tijd dat is van belangrijkheid. De niveau en de spectraal balans is ook. De luider de reflecte sound, de meer kritiek de tijd verschillen tussen de directe sound en dezelfde goos voor de brijkheid van de sound. En nu gaan we naar het subjectie van deze video. De meeste speakersystemen hebben alleen drijvers op de front en daarvoor radieert het voortwoordig als de soundwaves effectief bezoeken om terug te gaan. Dit gaat alleen voor midden en hoge frequencies. Hoge frequencies radieert omnidirectieën, dus in alle richtingen. Ze voelen gewoon rond de kabinet. De idee achter omnidirectieën speakers is dat, sinds de loosere omnidirectieën, je moet de midden en hoge omnidirectieën ook doen zodat de sound naar de walen als dezelfde spectraal balans als de directe sound. Conventionele unidirectieën speakers niet alleen blokken midden en hoge backwarden, maar ook een frequency-dependente dispersion tegen de front. Waar een midden-range speaker een 60-degree dispersion met 500 Hz kan hebben. Het moet naar de 50-degree op 2000 Hz. De tweeter neemt dan over met een widere dispersion weer.  Daardoor de off-axis responsie van een normaal speaker is altijd gehoord op een deel. Dit geeft een developer op het einde van de 60er de idee om een speaker te radiën dezelfde frequency-spectrum tegen de walen en de front. In het boek Music, Acoustics en Architecture, Dr. Leo Berenack, zei dat in een concert hall de sound die de ogen van de concertgoer het predominantly reflecteerde sound is en dat daarom luidspeaker moet radiën in alle richtingen gelijk. Er lijkt op een witte interesse in dit in en rond Boston aan dat tijd. Een respecteerde naam was Roy Allison, die de laatste jaar al past. Hij was een audiojournalist op tot 1959, wanneer hij werkte voor luidspeakermanufactuur Acoustic Research. Hij was daarinvolg in ontwikkeling de veel-appreciëte AR-speakers zoals de AR3A en, belangrijk in deze perspectie, de AR-LST. Hij liep in 1972 en reageerde de interactie tussen de luidspeaker en de ruimte en ontwikkeld het. Hij vond dan Allison Acoustics Inc. en maakte de wel-respecte Allison-1 luidspeaker. De LST en 1 waren niet alleen directieel, ze waren nodig om tegen de walen te worden geplaatst voor reflecties van de walen, maar de aangeldmountain van de midden- en hoge speakerunits maakte een wide dispersion mogelijk tegen de zijkwalen. Een goed-komen naam uit dat eeuw is Dr. Amar Bose, die psychische acoustiek en elektriciteit ontwikkeld was en werd geweldigd dat wanneer het geluid was geïnteresseerd, mainly tegen de walen, het geluid zou veel meer natuurlijker zijn. Dus hij ontwikkeld een speaker die alleen 11% geïnteresseerd was van het geluid tegen de luidspeaker en 89% tegen de walen. Hij gebruikte 9 identieel widebandspeaker en gebruikte een equaliser om ze te volgen naar een wide frequency-responsie. Daardoor was er een geweldige input nodig, maar dan was het geluid impressief en geïnteresseerd, waardoor niet superprecise. Na dat moment was er ook een Scandinavische manufacturer die een speaker ontwikkeld had, die er een aantal midden-range speakers en tweeters op de top van de kabinet ontwikkeld was, in een manier dat het geluid opgebreid was. Al die branden die omnies opgebreid zijn, waren Harman Kardon, Hegeman, Morrison Audio, Tenoi en even Akai. De idee heeft nooit opgebreid naar geweldige populariteit, maar nog een aantal branden ontwikkeld zijn. Mirage, MLB, Duval, Temporal Coherents en andere. De meeste van deze gebruiken een deflecteur voor elk driver om de audio in alle richting te spelen.  Een variant van deze is de bipolar speaker. Dit soort speakers heeft drivers op twee plekken te spelen. Het adeert op hetzelfde idee als de omnie, maar met een simpele constructie. De deel van manufacturers en modellen is limiter wanneer je de surround speakers wilt. Waar ik de Mirage omnies directie speakers voor surround gebruik, veel gebruiken bipolar speakers, meer of minder constructeerd zoals de Ellison 1, maar kleiner. De idee is dat je geen pinpoint-procesie nodig hebt, maar een ambiënte voedsel voor de surround. De frontspeaker speelt de meeste waarop de plaatsel is geïnteresseerd. Waar de omnies directie en bipolar speakers had dat radiaal pattern als design goal. Bipolar speakers hebben hun radiaal pattern als resultaat van de techniek gebruikt. Voor de dipolar speakers, ik weet, gebruikt de grote membrane die op twee plekken radiaalt. De electrostatic speaker en de magnetostatic speaker. Deze gebruiken een thin sheet van plastic, of een milaar, die is bemoedigd door either electrostatic of magnetic force. Wanneer dat membrane voortgaat, een positieve plek is gehaald in de front van de speaker, wanneer op dezelfde tijd, in de rear, er is een aantal sterk negatieve plekken. In andere woorden, de front en de rear zijn uit de fase geïnteresseerd in geen uitvoering op de plekken, wanneer de front en de rear de plekken aansluiten. Dit is een interessant techniek, omdat het dezelfde olie-spectrum en de plek aan de front en de rear maakt een tonal balans van de reflecteerde geluid alleen dependente van de woonmateriaal. Maar waarom de omnies directie en de speaker ook dezelfde geluid radiaalt op de plekken waar de meeste eerlijke reflecties komen, de dipole-speaker niet radiaalt op de plekken zodat als die plekken meer of meer op het punt van de eerste reflectie zijn, de eerlijke reflecties kunnen er effectief controlen. Door omnies directie of dipole-speaker in een eenvoudige schade maken er veel eerlijke reflecties heel dichter de directe geluid. Dit maakt de localisatie heel moeilijk, maar als je de plek om de speaker een paar meter van de woon kan het nodig zijn voor heel speciaal en moeilijke geluid. De opstelling op de plekken die veel audiofilme bezoeken blijft meer moeilijk met deze type van speaker. Dipole-speaker geven veel van de benefit van omnies directie en kunnen een goede geluid door de diepe plekken. 