Delftsche Wonderdokter | A. L. G. Bosboom-Toussaint | Historical Fiction | Speaking Book | 12/14
Ja, Belly, dat is aardig, maar als je het maanlicht eens zult zien van de Venetische, over dat mooie, blauwe water van de Venetische golf, die ze de Adriatische zee noemen, dan zult genoeg wat anders zeggen. Daar gaan we samen plezier van hebben. Dat zag je eens heen glijden in zo'n gondel, terwijl de roeiers, die ze daar gondeliers noemen, luchtgeliedjes zingen, die zo helder klinken over het water, daar is een spelervaart naar de Leidsendam of naar Delph-Gauw, niets bij. Nergens is het mij zo goed bevallen als de Venetische, dat moet ik zeggen. Daar komt bij dat ik er zo goede heren, die daar in de regering zitten en die excelenties worden genoemd, al zijn het maar kooplui, zoals hier, want die heer dreef handel met ons huis en door hem genoemd ik allerlei voorrichten en vrijheden. Ook kon ik met de taal nog al terecht, beter altensten met het François, dat ik nooit heb kunnen leren. Op zulke wijze, dat ik er wel een rond jaar had willen blijven, zou ik geen trekplijsterken naar huis had gehad. Hij vatte haar hand en drukte die tedelijk, zonder dat hij meer verkreeg, dan hun leidelijk toelaten. Want hij vervolgde onverstoord. Verbeeld je, Mabel, ik woonde er in een paleis nogal in de hoogte, dat is waar, maar dat hoort daar zo, en niet alleen, dat kun je wel denken. Ja, ik weet zelf niet wat al luiden daar nevend zijn rond mij wonen. Toch, dat was gezellig, en dat hinderde niet, daar contrarie. Daar waren in dat huis twee jonge edelvrouwen die zongen als leisters, zoals ik veel tijds de lust niet kon weer staan om te luisteren. Ik had haar toen maar op mijn balkon te gaan, dat vlak aan het haren paalde. Wat heeft mij zelf eens vantuur gebracht, dat ik u zal vertellen als je het horen wilt, Mabel? Wel zeker, Antonie, vertel maar. Het was haar het liefst, als zij maar van zijn reizen ophaalde. Zelfde had zij hem toch niets te zeggen. En dus was zij het best geveiligd tegen de uiting zijn er gevoelens waarop zij geen antwoord had te geven. Hij moet uit weten, dat de mannen daar te landen wat jaloers zijn, en dat ze geen ongelijken hebben, want de vrouwen zijn er wat licht en luchtig uitgevallen. Maar mooi, mooi boven alle beschrijving.  Zij hebben vuurvlammen en gidswarte haren, lang en zwaar als de staarten van een koetspaar bij ons, en zomaar een vlecht loshangend, met een zijde glazen sluier over, en tot ziraat gouden haarnaalten en flonkrende stenen. Ookzijnig die het haar goudgeel hebben, als topaas blinkend en een fijne ringlok is op het voorhoofd neervallend. Die blonden hebben doorgaans dieplouwe ogen, die fonkelijk konden als stertjes. Maar ze moeten niet boos worden, dan beleef je wat. Ziet er, zo zoet zedig en zo minderlijk als mijn mabel zijn ze niet. En wat de belangrijkheid en frisheid van kleurbelangt, daar moeten ze mijn honderds meisjes inwijken. En tot loon van zijn compliment, meen de Antonin nu het recht te hebben om een kusje te stelen, maar hij werd bruks afgeweerd. Het was de afspraak, zo ik menen, dat ga je van zottelijk minder gekozen zou het onthouden, Antonin, luidend bits vermaan. Lieve deugdmabel, over drie weken zijn we man en vrouw, gebehandeld mijn vrij altes straf een kusje bij het komen en gaan is al wat ik mag genieten, gemoest eens zien hoe andere vrijers dat drijven. Mij zouden die anderen niet pas zijn, Antonin, laat af van het eidelen mallen, zo geniet wild dat ik een afkeer van je zou krijgen. Afkeer, ach mabel, moet je me zo'n hard woord naar het hoofd werpen? Ik zie het wel, winnen zal ik je niet, zolang er zijn die tussen ontstoken. Het was gezegd, dat het Finitiaans avontuur in de steek zou blijven, want maar ben je aan uiten van die drijven? Wie zou er stoken, wat meent je? Ja, als ik het dan uit zeggen moet, het is die verbmadedijde, herenmiet die met zijn kniezerij en gefemel je tegen mij opzet. Betaamt het u zo te spreken van die waardige man, die niets doet dan elke een segen en heil aanbrengen, zo veel her vermag? Hoe komt het in u op hem dus te verdenken? Is hij het niet, die geduurgelijk vermaand dat men zijn plicht zal doen in alles en jegens allen? Zij zijn, maar hij is tegen ons uurlijk en het is zijn schuld dat er nu al weer uitstel is gezocht. Ieder ander medicijnmeester zou het zelf te hebben geraden.  Ik was pas beter en gevond goed de aanstalt te maken voor zulke een drukke bruiloft en daartoe zoveel vrienden en vriendinnen te noden of mijn zwakheid gans geen verschoning eisten, toen is jak op oom daar tegenop gekomen. En de bruiloft waar ik zo op vlas moest alweer voor een maandje worden verdaagd, maar uitstel is geen besteverboot niet op te rekenen. En als het er eens toekomt, zal het een triomphantelijke zijn ook, daar sta ik voorin. O, konden wij dan niet in alles doen, gelijk die van soms, op één kwankt zullen wij hem voorwezen. Alles zal met reëduiten betaald worden. Wat zeg ik, de gauwe rijjes liggen aan een stapelis klaren meenschap raken, dus zullen ons geen schuldeisers nakrijten, zoals hun geschiet. De bruiloft van soms. Anthony in zijn verwatenheid en onverstand mij daar trillendeet. Hij kreeg geen verwijt, maar hij kreeg ook geen antwoord en maar Bedia, al bleef ze naast hem zitten, raakte verre, verre, verre van hem weg. Er kwam een afleiding, waardoor het gespannen zwijgen werd afgebroken. De dienst maagte had binnen met het bericht dat er een vreemd heer was die verzocht om de juffereventjes te spreken. Zegt hij zijn naam niet, voeg mooi baarten, uit haar dommelend opgeschikt door het openen van de deur, een wat driftig en hardhandsgeschieden, de gemarrag je zelfe wat van haar gewone kant te miste. Zijn naam, ja, maar die luidt niet op zijn delf, na zijn spraak luidt er wel een brabender, die kan een iwijs uit worden. Grijpt hij wat dat zijn kan, voeg Anthony, zegt toch maar Bedia wendende. Waar Bedia antwoordde niet, voeg niet. Zij dacht aan een bezoek dat zondeling samen trof met een loop haar gepijnzen. Julia moest nu in vrijheid zijn, meenden zij. Hij sprak wel wat met een vreemd accent, de zwerveling, die allerlei talen en tongvallen had leren meespreken, maar geen enkele, in de eigenlijke zin, de zijnen noemden. Jakob Oom had er een lang niets over haar mede gedeeld, maar daarom was het nog niet zeker dat zij vergeten werd, even minder als hij zelf vergot, al trachten zij nog zo naar die vergetelheid. Terwijl haar dit alles pijlsnel door het hoofd schoot, had mooi baarten tot Anthony gezegd. Hij liever neef, ga geen zien wat het is en wat die man verlangt.  Nou, ik moet waarschuwen dat hij een degen op zij heeft, vermaande Marge, zoteen ze morgen haar waren. Ik zal zelf gaan, en besloten stond Mabelia op, Anthony zat haar in de weg. Het is vrij wat beter tot de vreemd die hier binnen komt, zo zijn wij voor het minst drie tegen één als hij kwaten zijn schild voert. Eindigd hij, met een pogendot schert die niet van harte ging, want zijn stem trilde toen hij erbij vochten. Tenzij hij onderstelt dat hij u iets te zeggen heeft, dat wij niet kunnen doen. Om daarop te antwoorden, zou ik toch wel allereerst dienen te weten wie hij is. Laat hij hier binnen Marge, of het dan eindkomt aan dit garenwaar. Er klonk ontroering in de toon, altijd zij het bevel met vastheid te geven. Hij brengt al gauw licht, voegde mooi baarten erbij, dan konden wij zien wie hem we voor hebben. De bezoeker, die al die tijd in het ruimen, maar kele voorhuis Anthony Schaumbraap moeten houden, trad nu binnen, maar langzame ongeduld of ergenis te tonen. Mogelijk had hij van de discussie over zijn al of niet toelating een en ander kunnen verstaan, naar het dienstmeisje de deur op een kier had gelaten, en tracht hij nu te bewijzen hoe hij er achterdog tegen hem ongegrond was. Men zag een hoge gestalte in een mantel gehuld. Men zag de punt van een degenschede glinst erin in het maanen licht. Men zag een lage, gepluimde hoed, die echter ter stond werd afgenomen, terwijl de vreemde, hoffelijk goedende, voeg. Of hij terecht was in het huis van Schepen-Derkjans graswinkel, en of hij werkelijk het voerrecht genoot in het tegenwoordigheid van Jofre Mabélia graswinkel te zijn toegelaten. Gelukkig voor de laatste was dat licht nog niet gebracht, en kon Anthony haar verbleken niet opmerken, bij die stem, bij die trekken, waarop de maan nu haar volle schijnzel weerp en die zij maar al te goed herkende. Moebaarten achten zich als vrouw van de huizen tot een antwoord verplicht. Gij zei hij terecht, meneer, maar mijn man is op dit pas niet thuis. Wie zeid hij zelf? Veel nu Anthony wat haastig in, wiens nieuwsgierigheid was geklommen, naarmate hij zeker vermoeden, niet bevestigd zag. Dit bij levend optreden, die beschaafde toon, nee, dat konden voorachtig schooien niet zijn, die hij vreesde te zullen zien.  Gij hebt gelijk, meneer, ik zie mij verplicht mijzelf vervoort te stellen. Ik ben de Baron de Giselle, in Holland gekomen, met een last van de naf Maurits van Nassau. Doch, van mijn zending is hier de kwestie niet. Hij is weg en zag in het ronde, als om de indruk gade te slaan die zijn klinkende titel zou te weegbrengen. En dat viel hem nu niet moeilijk, daar marg je twee dikke vetkaars en op zware koopre kandelaars binnenbracht, die zij tegenover elkaar op tafel zetten met de zware snuiters ernevens. Bij deze verrichting nam zij de gelegenheid waarom de vreemdeling, die zo hoog van zichzelf op gaf, eens goed op te nemen. Overigens miste de Giselle het bedoelde effect. Tot zijn verootmoediging bespeurde hij dat de vermelding van zijn rang en naam door de beide vrouwen met strakke onverschilligheid werd aangehoord. Anthony, die nu tegelijk in hem de vreemdeling herkende, die hij eens bij de gevangeneming van Julian in de hand had gewerkt, is geen daar meer aan te hechten. Maar de vrees overviel hem dat dit feit, nu nog ter elke uren door deze ontmoeting zou worden uitgebracht en zijn stoel aanboot en hem behulp zijn was zijn mantel af te leggen. Einde van het derde deel van hoofdstuk 18. Vierde deel van hoofdstuk 18 van de Delftse Wonderdokter. Deze liep in voks opname boord tot publieke domein, opname door Anna Simon. De Delftse Wonderdokter door A.L.G. Bospom Tussin. Hoogstuk 18, vierde deel. Giselle nan deze dienst aan zonder omstandigheden, alsof zij hem door zijn kamerdiner werd verleend. Hij beheel op zijn gemak en vestigde vrij postige blikken op Abedia, terwijl hij met zekere voorname losheidspak wil mij verschoden, je vergaswinkel, dat ik u mijn bezoek brengen in reisgewaad, gelaarst en gespoord, zoals ik van het paard stijg. Maar ik kom van een last getocht. Meen mij voor dit maal niet langer te Delft op te houden dan volstrekt nodig is en heb in de herberg, waar ik even afstapte, geen geschikt verblijf gevonden om van kleding te wisselen. Wij zien hier zo niet op de kleding. Zijn moeibaar te groeelijk, daar ze bemerkte dat Abedia met een strak koud gelaad voor zich zag, zonder iets te antwoorden. Terzake, meneer de Baron, als u belieft, spakt nu Anthony, geërgerd door de wijze waarop de Giselle Abedia aanhoudend bleef aanzien.  Wat is de reden van uw komst, wat het gaan mij aanstaande te zeggen? U aanstaande, herhaalde de Giselle op gerekte toon. Aha, zo heb ik het genoegen de jonge Anthony van Hogenhoek te ontmoeten en er speelde een lach van ironie op zijn gelaad toen hij voortging pardon, mon cher, hetgeen ik te zeggen heb, is niet eigenlijk voor u aanstaande bestemd. Mijn boodschap is gericht aan Juffer Abedia, de nicht van vrouwen de Beaumont. Die beiden zijn één, spakt nu Abedia vast en vier na innerlijke zelfstrijd haar tegenzin overwinnende om hem te verdenken. Dat is een grote teleurstelling voor mij, jongvrouw, een grote teleurstelling, herhaalde hij met een zucht. Nog was het zeker precondueus van mij een ander antwoord te wachten, dus schuld ligt bij mij les abson onteur. Vooral dan, als hun hingaan veel leer de verdenking wekt, dan... dan wat, voeg hij vermetel, te voldooien. Toch maar Abedia had haar tegenwoordigheid van geest hervat en al had zij vreselijk tegen de strijd opgezien. Nu zij erin was, wilde zij niet verzagen. Zij voelde zich aangegoord met moed tegen haar stoute aanvallig door de gedachte aan Julian, die voor haar onafscheidelijk was van deze persoon. Aan Julian, de vervolgde, de gehate, die zij tenminste wilde vreken als zij niet beters vermocht voor hem. Ik bedoel, meneer Giselle, dat daar lieden heen gaan op een wijze die het wan trouwen in zulke mate op hem vestigt, dat men niet veel waagt met hun ongelijk te geven in hun afzijn. Het is toch altijd onvoorzichtig boosten worden, voordat men weet of men hij reden toe heeft. Heng nam hij met een welgevallig grimlachje. Toorn is daarbij een ongeschikt wapen waarmee men zichzelf een licht beseert. Ik gebruik hetzelfde en allerminst tegen dames. Wat uw wan trouwen aangaat, er zijn verdenkingen die men licht van zich af kan werpen als men alleen te spreken. Maar het valt zwaardig waar men vorst en dient weer belangen de uiterste discreetie voorderen. De vrouwe de Bommel heeft mij verwijten gedaan van gelijke kracht als de uwen. Ik heb haar kunnen bevredigen omdat ik het voorrecht had haar onder vier ogen te spreken. Daarom zult hij mij voor het ogen blik na ik mij vleien verschonen diezelfde kwestie opnieuw tot een punt van discussie te maken ten overstaan Wees daar gerust op, meneer.  Ik ben er zover af dat ik in geen leid discussies wens te treden met u over wat het ook zij. Hij beet zich te lippen maar zetten zich ras heen over de pijn van de toegebrachte stoot, terwijl hij sprak. Gij zult mij toch wel toestaan mij te kwijten van de boodschap mij door vrouw de Bommel aan u opgedragen. Heb jij mij moe in bezoek gebracht? Vroeg zij, zonder haar verwondering te kunnen ontvijnzen. Waarom niet, sinds hij zelf door haar schrijven maar daartoe had uitgelokt. Heeft vrouwen de Bommel correspondentie gehouden met u? riep zij uit, eventueel verrast als onaangenaam getroffen. glimlachend sloeg hij de indrukgade die hij teweegbracht en antwoorde los en luchtig. Waarheid is dat de correspondentie nog van oude datum is en zich bepaalt bij een biljet ontvangen op de dag van mijn afreizen een biljet dat zijn waarde had al was dat niet in vleiende bewoordingen gesteld. Ik werd daarin winnig doorgestreken in beleefde vormen natuurlijk zoals de dames dat verstaan maar niet te min werd ik beschuldigd van fenonie van verradelijke intenties van wat niet al. Er op de antwoorden zoals ik moest door mij onverweld aan haar voeten te werpen en de volledigste ophelderingen te geven was mij toen niet mogelijk dus zou van uitstel afstel zijn gekomen indien ik niet juist om zaken te doordrecht had moeten zijn. 