Tafereelen uit Italie | Charles Dickens | Travel & Geography | Talking Book | Dutch | 4/9
Deel 9 van taverreden uit Italië door Charles Dickens. Deze LibriVox-opname is vrij van uteursrechten, opname door Marcel Koenders. Naar Parma, Modena en Bologna. Ik trok op de 6e november van Genuaweg. Met het voornemen een goed aantal plaatsen en daaronder ook Engeland te bezoeken. Het allereerst zou ik echter naar Piazzena gaan. Naar welke stad ik in de Coupé van ene machine ene germate gelijk. Aan een reisende karavan heen trok in gezelschap van de brave courrier en ene dame met een grote hond. Die alle nachten bij tussenpozen op ene nare wijze helden. Het was zeer vochtig en zeer koud, zeer donker en zeer aakelig. Wij reisden met een snelheid van slechts 4 meilen per uur en hielden nergens til om verversingen te gebruiken. De volgende ochtend te 10 uur wisselden wij de Alessandrieë van Rijthuig, waar wij in ene andere koets werden gepakt. Welker lichaam door de magerste Smaal had kunnen genoemd worden. In gezelschap van een oud priester en een jong Jezefiet die hem vergezelde zijn er getijden en andere boekendroeg. En die door zijn appogingen om binnen de koets te komen enegaping van een pink breedte had daar gesteld. Tussen zijn er zwarte kaas en zijn er zwarte kniebroek. Het welk herinnerde aan een van Hemlet in Orphelia's vertrek. Behalve dat die aan beide benen zichtbaar was. Een advocaat uit een provinciestad en een heer met een rode neus die een buitengewone glans bezat. Welke ik, nimmer tevoren, bij een menselijk wezen had opgemerkt. Op deze wijze reisden wij voort tot desnaamiddags vier uur. Daar de wegen nog altijd slecht waren te bereiden en de koets zeer langzaam voortging. Onder de kroon op te zetten werd de oude priester geplaagd met kramp in zijn benen. Zodat hij genoodzaakt was bijna elke tien minuten een verschrikkelijke gil te geven en door de verenigde pogingen van het gezelschap er uitgehezen moest worden. Terwijl de koets gedurig met grote deftigheid tenzijne behoeven ophield. Deze ongesteldheid en de wegen waren voor het grootste gedeelte de onderwerpen van het gesprek. Daar ik in de naammiddag bemerkte dat de coupé twee mensen had uitgezet en slechts één passagier binnenin had. Een gedrochtelijk, lelijke toskanees met een grote perprenknevel waarvan niemand de einden kon zien als hij de hoed ophapt. Maakte ik gebruik van die betere gelegenheid en reis de voort met deze heer.  Welke zeer onderhoudend en opgeruimd was tot omtrend elf uur zavonds toen de voermann berichten dat er aan geen verder trekken kon worden gedacht. En wij dienvolgens steel hielden bij ene plaats Stradella genaamd. Het logement bestond uit ene reeks van vreemd zwartige galarijen die ene binnenplaats omgaven waar onze koets en een paar wagens en ene partijge vogelte en brandhout holderde boulder opgehoopt waren zodat geniet had kunnen weten of er op sweren wat een vogel en wat een kar was. Wij volgden er een slaperige man met een brandende vakkel in een grote koude kamer waar zich twee, schrikkelijk brede bedden bevonden, die gespreid waren op iets dat het voorkomen had van twee verbazend brede planken etafels te zijn, een en andere plankentafel van gelijke afmetingen in het midden van de naak te vloer, vier ramen en twee stoelen. Men zeiden mij dat het mijn kamer was en ik wandelde er omtrend een half uur op en neer terwijl ik staarde naar de Toscanese, de oude priester, de jonge priester en de advocaat. De roodneus woonde in de stad en was naar huis gegaan. Die op de bedden zaten en wederkerig naar mij staarden. Het uitgemaakt, droever, gekke van die stand van zaken wordt afgebroken door het bericht van de brave courier die middelerwel kok is geweest, dat het avondmaal gereed is en wij gaan allen naar de kamer van de priester die naast aangelegen en een tegenhanger is van de mijne. Het eerste gerecht is een kol met een grote hoeveelheid rijst in een terine vol water gekookt en met kaas gekruid. Dit is zo heet en wij zijn zo koud dat het zeer aangenaam smaakt. Het tweede gerecht bestaat uit enige stukjes varkensvlees met nieren van speenvarkens gebraden. Het derde bestaat uit twee rode vogels. Het vierde uit twee kleine rode kalkoenen. Het vijfde is een sterk gerecht van knoflook en truffels en ik weet niet wat al nog. En dit besloot de maaltijd. Alvorens ik in mijn eigen kamer kan gaan zitten en nagaan dat zij onder de vochtigste behoort gaat de deur open en de brave courier komt binnen zeilen, te midden van zulk ene hoeveelheid brandhoudt dat hij er uitziet als een geheel bos, dat een winterwandeling gaat doen. Hij ontsteekt die hoop in een oogwenk en brengt een grote kruik met hete brandewijn en water.  Want zijn eigen fles wisselt af met de jargetijden en bevat tans niets dan de zuiverste brandewijn. Na deze verrichting begift hij zich te rusten en ik hoor hem nog een uur na de hand en zelfs nog tot ik inslaap hoe hij kwinkslagen maakt. In een ander buitengebouw waar hij waarschijnlijk goed ingezeept aan het sigaren roken is met een aantal vertrouwde vrienden. Hij is nooit te voeren hier in huis geweest. Maar hij kent overal iedereen, zodra hij ergens vijf minuten is geweest en is er zeker van in hetzelfde tijdsverloop al de personen van het huis op het innerste aan zich verknochten hebben. Dit gebeurt de middenacht. De volgende ochtend, de vier uur, is hij reeds wederop, frisser dan een pas ontloken roos. Hij stookt vlammende vuren zonder de minste vergunning van de waard en levert ons kruzen, kokende koffie, als niemand zich iets anders dan koud water kan verschaffen en loopt de donkere straten rond en schreeuwt om verse melk of wel ligt iemand die een koebe zit uit zijn bedstapt om hem ervan te voorzien terwijl we op de paarden wachten, doe ik een uitstapje in de stad. Zij schijnt één enkelplein te vormen en daarbij een koude vochtige wind die afwisselend in en uit de bogen waait. En om zo te zeggen, een soort van patroon vormt. Maar het is stikdonker en het stortregend en ik zou haar morgen niet herkennen in die ik daar teruggevoerd werd om het te beproeven dat de hemel verhoede. De paarden zijn er binnen om trent een uur. In de tussentijd vloek de voerman en slaat nu eens Christelijke en dan weer heilendse vloeken uit. Is het somtijds een lange, samengestelde vloek, dan begint hij met het Christendom en daalt tot in het heilendom neer. Er worden verschillende boden afgezonden, niet zozeer om de paarden als wel om elkander op te zoeken, want de eerst gezondene komt maar niet terug en de rest doet als hij. Eindelen komen de paarden aan door al de boden omringt, die ze deels schoppen, deels voortrekken, terwijl allen ze een vloed van scheld worden toevoegen. Daarop nemen de oude priester, de jonge priester, de advocaat, de toskarnees en wij allen onze plaatsen. En er wordt uit de deuren van schuurtjes op verschillende plaatsen van het binnenplein door slaperige stemmen uitgeroepen. Adió, Corriere, Mio. Bon, Viagio, Corriere.  Vaarwel, lieve courier, goede reis, courier. Er worden goed en gewisseld met de courier, die ze met een gelaat tot één monsterachtig lachend gegrijns vertrokken op dezelfde wijze beantwoord, terwijl wij door het slijk weggotsen. Te, Piazzena, op vier of vijf uur een afstand van de herberg Te Stradella, ging ons klein gezelschap voor de deur van het loge ment uit één, terwijl van alle zijden verschillende betuigingen van vriendschappelijke gevoelens werden gedaan. De oude priester kreeg alweer de kramp, voor hij ter helft van de straat was gekomen, en de jonge priester legde het pakje boeken op een deurtrempel, terwijl hij plichtmatig de benen van de oude heervreef. De client van de advocaat wachten hem af aan de poort van de hof en kusten hem op elke wang met zulk een klappende smak dat ik vrees, of dat zijn een zaak zeer slecht staat, of dat hij een slecht gespekte beurs heeft. De toskanees ging slentend heen met een sigaar in de mond en hield zijn hoed in de hand om de einden zijn er uitelkande geraakte knevels desten beter te kunnen opdraaien. En terwijl de brave courier en ik heen dwaalden om de plaats te bezin, begon hij danelijk mij te onderhouden met de bijzondere geschiedenis en de huiselijke zaken van het gehele gezelschap. Piazzena is een vervallen oude stad en ziet er somber uit. De plaats is verlaten, eenzaam en met gras begroeid. En haar wallen liggen in puinhoopen met half gevulde loopgraven die een smeren gewijde opleveren voor de maagere koeien, welke daar rondlopen en straten met sombere onvriendelijke huizen die pruilen tegen de andere huizen aan de overzijde. De slaperigste en meest havenloze soldaten wandelen er rond onder de dubbele bezoeking van luijheid en armoede. Op onhebbelijke wijze hun slechtgemaakte uniformen kreukelende. De morsegste kinderen spelen met hun impromptu speelgoed, speenvarkens en slijk in de smalste groten. De magersten van alle honden lopen de naaste deuren in en uit en zoeken er eeuwig enig voedsel dat zij er volstrekt niet schijnen te vinden.  Een geheimzinnig en staatig paleis dat bewaakt wordt door twee kolossale standbeelden, twelingsgenieën der stad, staat met deftigheid in het midden der doodse stad en de koning met de marmeren benen die ten tijde der duizend en één nacht bloeiden had daar binnen ver genoegd kunnen leven en in zijn bovenhelft van de vlees en bloed nooit de zielskracht hebben onbehoefte te gevoelen er buiten te komen. Welk ene vreemde, treurig verrukkelijke drelpartij is het niet rond te dwalen in die plaatsen welke gaan slapen en zich in de zon koesteren. Elke van deze schijnt op haar beurt de voornaamste te zijn onder al de beschimmelde nare steden in de weide wereld. Op dit heuveltje gezeten waar vroeger een bastillon bestond en ten tijde toen de oude Romeinen zich hier hadden nedegezet ene luidruchtige vesting was begon ik te vermoeden dat ik tot nu toe nooit had geweten wat het wilde zeggen wat zich te zijn. In juist zulke ene staat moet voorzeker het marmeldier verkeer hem vooruit zich terugtrekt in zijn woning of de schildpad voor zich zich begraft. Ik gevoel dat ik roestig word dat elke poging tot denken verzeld zou zijn van een knarsend geluid dat er nergens iets is te doen of iets gedaan behoeft te worden dat daar in geen opzicht menselijke vooruitgang, beweging streven of bevordering meer is dat het gehele ontwerp hier even geleden is blijven steken en ter rustige legt tot de dag des oordeels. 