Tafereelen uit Italie | Charles Dickens | Travel & Geography | Audiobook full unabridged | 1/9
Deel 1 van taferelen uit Italië door Charles Dickens. Deze LibriVox opname is vrij van auteursrechten. Voor meer informatie of om je aan te melden als vrijwilliger, ga naar LibriVox.org. Opname door Marcel Koenders. Lezerspaspoort. Willemde lezers van dit werk, de vriendelijkheid hebben, van de schrijverselven, hun geloofsbrieven te nemen. Voor de verschillende plaatsen die het onderwerp zijn er herinneringen uitmaken. Dan zullen zij ze, in hun verbeelding, wellicht op des te aangenamerwijze bezoeken en beter begrijpen wat zij mogen verwachten. Er zijn veel boeken over Italië geschreven. Welke talrijke middelen opleveren ter beoefening, ter geschiedenis van dat belangwekkende land. En de talloze associatie die ja zich omheen winden. Ik verwijs schaars tot dat magazijn van kennis, want al heb ik in mijn eigen voordeel toeflucht genomen tot de voorraadschuur, dan beschouw ik het, daarom toch niet, als een noodzakelijk gevolg ervan, dat ik haar licht toegankelijke inhoud voor de ogen mijn lezers moet ontvouwen. In deze bladen zullen zij even min een ernstig onderzoek van het bestuur, of van bestuur, van het land vinden. Het kan niet missen of een bezoeker van dat schone land moet ten aanzien van dat onderwerp enen in een geovertuiging verkrijgen. Maar vermits ik het als vreemdeling gedurende mijn verblijf, al daar verkoos mij te onthouden van het reden twisten over dergelijke vraagpunten met italianen, van welke rang ook, zou ik tans maar liever niet in dat onderzoek treden. Gedurende de twaalf maanden dat ik een huis te genuwa bewoonde heb ik nooit ondervonden dat de bestuursmachten uit de aard achterdochtig mij wand trouwden. En het zou me spijten als ik ze redend gaf om haar onbekrompen hoffelijkheid ten aanzien van mijzelfen of enigen mijn landgenoten te beklagen. Waarschijnlijk is er in geheel Italië geen beroemd schilderstuk of standbeeld dat niet begraven kon worden onder een berg gedruk papier, gebruikt tot verhandelingen erover. Daarom zal ik niet in het brede uitwijden over beroemde schilderijen en beeldhouw werken, hoe zeer ik een warm bewonderaar, der schilder en beeldhouwkunst ben. Dit boek is in een reeks van zwakke werkaatsingen, enkel schaduwen op het water van plaatsen, welke de verbeeldingskracht der meeste mensen in hoger of minder graad aantrekken, aan welke zich de meinen jarenlang heeft gehecht en welke voor allen eniger mate belangwekkend zijn.  Het grootste gedeelte deze beschrijvingen werden op de plaatselfen ten papieren gebracht en van tijd tot tijd in vriendschappelijke brieven naar huis gezonden. Die omstandigheid vermelt ik niet als een verschoning voor enige leemte daarin te vinden, want dat zou geen verontschuldiging zijn. Maar als een waarborg voor de lezer dat zij tenminste zijn geschreven toen ik van het onderwerp vol was en onder de levendigste indrukken der nieuwheid en frisheid. Hebben zij misschien het voorkomen van iets hersenschimmers en beuzelachters? We licht dat de lezer zal veronderstellen dat ze geschreven zijn in de schaduw op een zonnige dag, te midden van de voorwerpen waarover ze handelen, en zij zullen hem er niet te minder ombevallen, dat ze blijkgeven van zodanig een invloed van het land. Ik hoop niet dat ik ten aanzien van enig ding in deze bladen verwat, met enige waarschijnlijkheid verkeerd zal worden verstaan door de beleiders van het katholieke geloof. In een, mijn vroegere voortbrengsels, heb ik mijn best gedaan hun recht te laten wedervaren, en ik hoop dat zij het in dit werk tenminen opzichten zullen doen. Maak ik melding van enige handen vertoning die mij ongerijmd of onaangenaam voorkwam, dan zoek ik die niet in verband te brengen, nog erken dat ze nootwendig in verband staan met het wezenlijke van hun geloof. Als ik handel over de plechtigheden in de heilige week, dan spreek ik alleen over het uitwerksal ervan, dan doe ik daarom geen aanval op des goedem en geleerden Dr. Wiesemans verklaring van deze. Als ik er een wenk van geef, dat ik een tegenzin heb van nonnendkloosters voor jonge meisjes, die de wereld afsweren, alvorens zij ooit een proef van deze genomen of haar gekend hebben, of als ik twijfel aan de heiligheid, krachtens het amt ex officio van alle priesters en monneken, doe ik niets meer dan menig nauwgezet katholiek in mijn land, zowel als in den vreemde. Ik heb deze taferelen vergeleken bij schaduwen op het water geworpen. En zou gierne de hoop koesteren dat ik het water nergens zo ruw heb beroerd, dat er die schaduwen door zijn bedorven.  Ik kon nooit sterker verlangen met al mijn vrienden op goede voeten staan, dan tans, nu zich alweer erom, vergelegen bergen op mijn weg verheffen, want ik heb niet nodig te aarzelen in het afleggen der bekentenis, dat ik er opgezet ben, een kort geduurd hebende mislag te erkennen, welke ik niet lang geleden begin, door het storm der oude betrekkingen tussen mij en mijn lezers. En dat ik voor het ogenblik afwijkende van mijn oude bezigheden op het punt sta, die met opgeruimdheid in Zwitserland wederop te vatten, waar ik geduurd nog een jaar af zijns, tegelijkertijd onafgebroken de plannen kan uitwerken, welke ik nu in mijn hoofd heb. En terwijl ik mijn Engelse toehorders binnen het bereik mijn woorden houdt. Tevens mijn kennis kan uitbreiden van een edeland dat onuitsprekelijk aantrekkelijk voor mij is. Dit boek is zo toegankelijk mogelijk gemaakt, omdat het mij groot genoegen waren, zo ik mocht hopen door middel daarvan, mijn indrukken te vergelijken met die van enigen onder de menigte welke de geschetste tonelen later met belangstelling en genoegen zullen bezoeken. En nu heb ik alleen nog maar naar de wijzende reispassen het signalement mijn lezers te schetsen, het welke ik hoop dat voor beide lijseksen veronderstellende wijze indier vroeger geschetsd kunnen worden. Kleur, schoon, ogen zeer vrolijk, neus niet trots, mond lachend, aangesicht straalend, algemene uitrekking, uiterst aangenaam, einde van deel 1. Deel 2, van taverreden uit Italië door Charles Dickens. Deze LibriVox-opname is vrij van uteursrechten, opname door Marcel Koenders. Door Frankrijk, op een schone zondagochtend, in het midden van de zomer, desjaars 1844, was het, goede vriend, dat schrik geen eens niet dat men twee reizigers had kunnen opmerken, hoe zij traag, hun weg, vervorderden op de schilderachtige en oneffe grond, langs welke men gewoonlijk het eerste hoofdstuk van de Middeleeuwse roman bereikt, maar dat een Engelse reiswagen van aanmerkelijke omvang, zo pas gehaald uit de belommerde zalm van Pan Technion bij Bellgrave Square te Londen, werd gezien door een zeer klein Frans soldaat, want ik zag dat hij er naar keek, hoe deze de poort uitreed van het hotel Muris in de straat Rivoli de Parijs.  Ik ben niet sterker verplicht op heldering te geven, waarom de Engelse familie, die met dit rijtuig, binnenin en buitenop reisde, van al de dagen der week, juist op zondag naar Italië zou trekken, dan tot het aantonen der reden waarom in Frankrijk al de kleine manspersonen, soldaat en al de dikke mannen, postelion zijn, dat een onveranderlijke regel is, maar zij hadden, ik twijfel er niet aan, eniger maten reden voor het geen zij deden en hun reden in het geheel genomen, daar te zijn, was zo als hij weet dat zij een jaar lang het Schone Genua gingen bewonen, en dat het hoofd des gezins voornemends was gedurende dat tijdsbestek overal rond te zwerven, waar zijn rusteloze geest hem zou voeren. En het had mij luttel genoegen gebaard aan de bevolking van Parijs in het algemeen de verklaring te geven dat ik hoofd en aanvoerder was, en niet de straalende verligramelijking van opgeruimtheid, die naast mij zat in de persoon van een Frans courrier, de beste der bedienden en de glansrijkste man. Om de waarheid te zeggen zag hij er aanmerkelijk meer artsvaderlijk uit dan ik, die in de schaduw zijn er heftige dikleivigheid tot volstrekt niets wegkromp. Er was natuurlijk in het voorkomen van Parijs zeer weinig daar wij in de nabijheid de aakelige morgue en over de polneuf rolden dat ons verwijtend deed om ons reizen op de zondag. De wijnhuizen om de andere woning dreven een handel vol rumoer. Aan de buitenzijde der koffiehuizen werden zijden gespannen en stoelen en tafels gerangschikt als voorbereidsels tot het eten van ijs en het gebruiken van verkoelende dranken dat later op de dag plaats had. Schoenpoetsers waren bezig op de bruggen. Winkels waren geopend. Karren en wagens rolden af en aan. De nauwen oplopende en trechtervormige straten aan de overzijde der rivier waren zo menige, volgeprobte perspectieven van gevoel en gedrang, gedeeltelijk gekleurde slaapmutsen, tabakspijpen, blauwe kilen, wijdelaarzen en ruigharige koppen. Op dat uur was er niets dat een rustdag verkondigde. Behalve hier en daar het verschijnen van het gezin dat een speeltochtje ging doen, gestopt in een lomp, oud wachtelend rijtuig of van enig bespiegelend rustdag vierder.  In de meest vrije en gemakkelijke ochtendkleding die uit een laag soldervenstertje leunde, wachtende met een kalm genoegen op het drogen van zijn pasgepoedste schoenen, staande op de kleine borstwering naar buiten, als het een heer was of was het een dame. Op het drogen harrak kousen in de zon, eens verlost van het onvergetelijke of onvergeverlijke Plavijsel dat Parijs omgeeft zijn de drie eerste dagen naar Marseille stil en eentonig genoeg, naar Sains, naar Avalon, naar Chalon. Eene schets van de ene dag is ene schets van alle drie. En hier is zij. Wij hebben vier paarden en een posteljon die een zeer lange zweep heeft. Zijn span bestuurende zowat in de smaak van de courrier van Sint-Petersburg, in het paardrijderspel van Estlie of Frankoni, behalve dat hij op zijn paard zit in plaats van erop te staan. De reuzachtige Stijverlaarsen door deze posteljonsgedragen zijn somtijds een eeuw of twee oud en zo bespotelijk ongeevenredigd aan de voet van hem die ze draagt, dat de spoor welke geplaatst is waar zijn eigen hiel zit, gemeenlijk halfweg van de schaft der laarsen staat. Vaak komt de man het stalplein af met zijn zweep in de hand en zijn schoenen aan de voeten en brengt met beide handen eerst de ene en dan de andere laars naar buiten. Welke hij met grote deftigheid na zijn paard op de grond nederzet tot alles gereed is. Is dat het geval en oh hemel welk geraas maken zij erom, dan stapt hij met schoenen en al in de laarsen of wordt er door een paar goede vrienden ingehesen. Schikt de strengen in orde die met verheven werk zijn voorzien door de arbeid van talloze duiven in de stallen brengt al de paarden aan het schoppen en stijgeren klapt met zijn zweep als een dolle man, schreeuwt, en roet, hu, en daar gaan we. Voor we nog ver weg zijn, ligt hij daarvan, is hij zeker, met zijn paard overhoop en noemt het dan een dief, een struikrover en een zwijn en wat niet al en slaat het op de kop als ware het van hout. In de eerste twee dagen vertoont zich weinig meer dan ene verschijdenheid in het voorkomen der streek van een akelige vlakte in een eindeloze laan en uit een eindeloze laan wederom op ene nare vlakte.  Er zijn ene menig te weinstokken in het open veld maar van ene kleine en gemene soort en niet in verstoenen maar om rechte stakend gewonden. Overal zijn daar talloze bedelaars, maar ene buitengewoon dun gezijde bevolking en minder kinderen dan ik ooit heb ontmoet. Ik geloof niet dat wij tussen Parijs en Chalon 100 kinderen hebben gezien. Misselijke oude steden met ophaalbruggen en muren, met wonderlijke torentjes op de hoeken. Die eruit zien als snaakse maskers, als had de muur een grens voorgedaan en omlaag in de grachtstaarende. Andere vreemde torentjes in tuinen en velden en hellende lanen en op werven van hoeven. Allen alleenstaande en altijd rond met een spitsdak en nimmer tot enige gebruik dienende bouwvallige woningen van alle soort. Soms tijdens een stadhuis, soms een wachthuis, soms een woonhuis, soms een kasteel met een verwilderde tuin die vruchtbaar is in leventand en bewaakt door torentjes met domperformige kappen en pink oogende venstertjes. Dit zijn de vaste voorwerpen welke telken zich haalt worden. Soms komen wij in het dorpsherberg voorbij met een daartoe behorende, afbrokkeelende muur en in een volslagend stad van bijgebouwen en op welke poort is geschilderd, stalling voor 60 paardem. 