Onder Moeders Vleugels | Louisa May Alcott | Family | Book | Dutch | 5/24
Dit is een opname voor LibriVox. Alle opnames van LibriVox zijn vrij van haar teusrechten. Voor meer informatie of als je vrijwillig wilt worden, ga naar LibriVox.org. Vorgelezen door Bronco Collin. Onder moedersvleugels door Louise M. Elcott. Hoogstuk vier. Lasten. He, wat is het moeilijk onze pak weer op te nemen en voor te gaan? Zucht een metes morgens naar de partij. Want nu de vakantie om was, maakte de week van pret maken haar weinig geschikt tot het opgewekt hervatten van een taak waar zij nooit meer op had. Ik wou dat het altijd kerstmis of nieuwjaar was, zou dat niet genoeglijk zijn? Vroeg Joe, akelig geowende. Wij zouden niet half zoveel plezier hebben als nu. Maar het is zo heerlijk soepetjes bij te wonen en boeketten te krijgen en aparteien te gaan en een eigen rij daart naar huis te rijden, veel te lezen en te rusten en niet te werken. Dat is zoals rijke mensen het hebben. En ik benijdt altijd meisjes die zulke dingen kunnen doen. O, ik houdt eigenlijk zo dol veel van beelden, bekende meta. Terwijl ze onderzocht welke van twee versleedte Japanen de minst versleedtene was. Kom, laten we maar niet zanenken, we kunnen het nu eenmaal zo niet hebben. Laten onze pakken dus me opnemen en even tevreden voortstappen als moeder. Jullie weten, Tante March is een echte nachtmerrie voor me, maar ik denk dat als ik geleerd heb haar nukken zonder klagen te verduren, de last van mijn afstal vallen of zo lichtwoorden dat ik er niets meer omgeef. Deze gedachte prikkelde Joe's verbeelding en bracht hij in een goed humeur. Maar meta klaarde er niet doorop, want haar last uit vier bedoven kinderen bestaande, is geen zwaarder dan ooit. Zat zelfs geen lust zich als naar gewoon tussen mooi mogelijk te maken door een blauw dasje om haar boord te knopen en haar haar op de nette manier op te steken. Wat doet het er toe of ik me netjes aankleed als niemand me ziet, behalve die lastige apen? Niemand geeft er een zieer om of ik er netjes uit zie of niet. Pruttelde ze en deed haar laar met haar rug dicht.  Ik zal mijn hele leven door moeten toppen en zoeken, en alleen nu en dan hun z'n pretje hebben, en oud en lelijk en kribbig worden, omdat ik arm ben, en niet van mijn leven kan genieten als andere meisjes. Het is heel lendig. Meta ging naar beneden met een verongelijkt gezicht en was haar net dan bij het alles behalve vriendelijk gestemd. Iedereen scheen wel uit zijn humeur en knorrig. Pets had hoofdpijn en lag op de kanapé, en moest zoekende bij de kat met haar drie kleintjes. Amy perrolde omdat zij haar lessen niet geleerd had en haar overchoenen niet kon vinden. Joe wilde niet uitscheiden met fluiten en maakte veel onnodige drukte en beweging om klaar te komen. Mevrouw March deed haar uit als de beste brief af te krijgen die volstrekt dadelijk op de post moest. En Hannah had een boze bui, want laat op blijven vleiden haar niet. Ik heb nog nooit zo'n brompottenfamilie gezien, Joe, die uit haar humeur raakte toen ze een inkooker omgegooid, haar veters gebroken had en op haar hoed was gaan zitten. En jij bent de brommeristen van allemaal, antwoorden Amy, en veegde de som die maar niet wou lukken uit met de tranen die op haar lijf vielen. Pets, als je die akele hik katten niet beneden in de kelder opsluit, laat ik ze verdrinken, dreigde met haar boos, terwijl ze zich zorgde om doen van het katje dat langs haar rug was opgekropen en zich als een klis aan haar vast klemde. Joe lachte, meta-bromde, Bets meekte omgenade en Amy helde, omdat zij niet kon onthouden hoeveel negen hem al twaalf was. Kinderen, kinderen, wees toch een ogenblik stil? Ik moet deze brief afmaken en jullie brengt mij totaal in de warde dat gekibbel. Riep me voor March, die voor de derde keer een zin in haar brief doorhaalde. Er was een poosje rust, onderbroken de Hannah die naar binnen stormde. Twee hete blikken puntingvormen op tafel zetten en weer weg vloog. Dit was een vaste gewoonte en de meisjes noemden ze Moffen, want ze hadden geen anderen en op koude ochtende warmden ze hun handen en die hete blikjes.  Hannah verga nooit ze te maken, hoe druk of knorig ze ook mocht zijn, want de wandeling was lang en eentonig en de arme schapen kregen niets anders dan die kleine trommelkoek voor hun twaalf uurtje en kwamen zeel ervoor drieët thuis. Liefkoosje Katjesmaar een beterschap met de hoofdpijnbetsche. Goedendag moeder, we zijn vanmorgen een troep aakkelijkheden geweest, maar we komen als engelachtige wezens thuis. Kom, meta! En Joe stapt de weg. Ten vallen overtuigd dat de pilgrims niet volgens hun plicht de reis aanvaarde. Voor ze de hoek omgingen, keken ze altijd nog eens om, want mevrouw March stond altijd aan het raam om ze nog eens toe te knikken en na te werven. Het was net of de meisjes de dag niet goed zouden kunnen doorkomen als ze dat moest te missen. Want in welke stemming ze ook mochten zijn, de laatste glimlach van moeder's liefgezicht liet nooit na als een zonnetje op hen te werken. Als moeder haar vast tegen ons behalde in plaat van onze vriendelijk na te wuiven, zouden we ons verdiende loon hebben want ondangbaar dat spoken dan wij zijn, heb ik nooit gezien, riep Joe, en totseerde met een zekere voldoening de modderige weg en de scherpe wind. Gebruik er zo gekrassen uitdrukkingen niet, zijn mee te van het de dichte sluyer waarin ze zich gehuild had als een non, die wars is van de wereld. Ik hou van flinke krachtige woorden die iets betekenden, antwoordde Joe, haar goedgrijpende die op het punt stond weg te vliegen. Je hebt jezelf zoveel scheldnamen als je verkist, maar ik ben nog een akeligheid, nog een spook en verkies niet zo genoemd te worden. Je verdrukt de onschuld en vandaag bepaalt ongenietbaar omdat je niet altijd in de schoot der wilde kunt zitten. Armschatje, wacht maar dat ik mijn vertuin heb gemaakt, dan zul je genieten van rijtuigen en van vanieën ijs en van hooggehakte schoentjes en boeketten en van roodhaarige jongens om mee te dansen. Wat ben je toch twaast Joe, maar Meta lachte om de onzin en voelde zich of ze wilde meest blij dat ik twaast ben, want als ik mij ook zo beledigd aanstelde en net zo diep neerslachtig trachten te zijn als jij, zouden wij een heerlijk leven hebben, gelukkig maar dat ik altijd iets kan vinden om het hoofd boven water te houden.  Toe, mocht niet langer, maar kom vrolijk thuis, dan ben je de beste. Joe gaf haar zuster een bemoedigend tikje op de schouder toen ze afscheid namen, waar iedereen verschillende kant op ging, drukte haar klein warm trommeltje aan het hart en deed haar best opgeruimte zijn in weerwill van het koude winterweer het harde werk en veel onvoldraane begeerten. Toen meneer March zijn vermogen verloor door een ongelukkig vriend bij te staan hadden de twee oudste meisjes verzocht of zij niet iets zouden mogen doen om tenminste in hun eigen behoefte te voorzien. Daarin ouders menen dat ze niet te vroeg konden beginnen met zich te gewennen aan werk en te streven aan onafhankelijkheid, dat was hun toestelling en beide vatten hun werk op met die vaste goede wil die in spijt van alle moeilijkheden ten laatste zeker slaagt. Meeta vond een plaats van schovenante en gevoelde zich rijk met haar kleinselaris. Ze kwam er rond vooruit dat ze hunkerde na wilde en armoede haar grootste verdriet was. Geen geld te hebben viel haar zwaarder dan de andere omdat zij zich in tijd konden herinneren toen alles in huis mooi, en genot en ontbeering van welke aarde ook onbekend was. Terwijl ze haar best deed niet Jaloershof om tevreden te zijn was het niet meer dan natuurlijk dat ze dikwijls verlangden naar mooie dingen, vrolijke vrienden en een gemakkelijk leven. Bij de familie King voelden ze dagelijks wat haar ontbrak want de oudere zus zoals die herkinderen gingen die winter voor het eerst uit en Meeta zag tikkels met een oogwenk keurige baljaponnen en dure boeketten moonden levende gesprekken bij over comedies, concerten sleefvaarten en pretjes van allerlei aard en zag geld weggegooid voor kleinigheden die voor haar schatten zouden gezien geweest. De arme Meeta klaagde zelden maar een gevoel van onrechtvaardigheid maakte dat ze soms bitter gestemd was jegens iedereen want ze had nog niet leren beseffen hoe rijk ze was in datgene wat alleen het leven waardig heeft. Joe viel in de smaak van Tante March die verland was en behoefte had en een bedrijf heeft persoontje om haar te bedienen. Toen de slag viel had de kindeloze oude dame aangeboden één van de meisjes als haar kind tot zich te nemen en zich zeer beledig getoond omdat haar aanbod werd afgeslagen.  Andere vrienden deelden de marches mee dat ze alle kans verloren hadden op een lichaat van de ouderen dame maar de onbaatzuchtige marches hadden geantwoord wij kunnen onze meisjes niet afstaan voor geen dozeinlegaten rijk of arm, we blijven bij elkaar en zullen samen gelukkig zijn. Geruime tijd wilde de oude dame niet tegen hen spreken maar toen ze Joe op zekere dag bij een vriendin om moeten werd ze getroffen door een zeker iets in haar grappig gezicht en vrije manieren en stelden ze voor haar als gezelschapsje vrouw te nemen. Dit viel volstrek niet in Joe's smaak maar ze nam de betrekking aan wat ik niets Peters voor deed en tot ieders verbazing kon ze het zeer goed vinden met haar oplopende bloedverwand. 