Ongeluksvogel | George Lodewijk Kepper | Action & Adventure Fiction, General Fiction | Dutch | 2/6
Hiermede scheen hij de knets te bedoelen, allewel papa door zijn kloppend geweten uitgelokt werd een gezicht te zetten dat niet van grimmigheid ontblot was. Hebben zij hem voor één dier plunderaars aangezien. Ik dacht het wel, zei de meisje. Hij zag er veel te fatsoenlijk uit. Er zijn genoeg fatsoenlijke dieven, merkte de lichtvertoorende huisvader aan. Die ongelukkige commissaris wil mijn vriend niet loslaten, spakt Jozef, met blijkbaar ongeduld. Het gerecht moet zijn loop hebben, als het kalme antwoord dat iedereen licht kan geven zolang hij niet zelf achter de tranen in zit. Als u eens zelf naar de commissaris ging, dan zou hij het wel doen, zei de dochter. Van Duin wilde er in het eerst niets van weten. Het deed hem veel te goed, een individu te hebben, op wie zijn boerden kon afgekoeld worden. Marsboedig was hij overreed, en met Jozef, die het niet overbodig oordeelde, hem uit voorzichtigheid te vergezellen, begaf hij zich naar de commissaris. Na een menigde tegenwerpingen, waarin van zware verantwoordelijkheid werd gesproken, moest de commissaris er wel toekomen, Edeward, te ontslaan. Edeward werd onmiddellijk in vrijheid gesteld, bedankte de Sipir voor zijn gastvrijheid, zeiden dat hij denkelijk niet terugkwam, en lag een ogenblik daarna in de armen van zijn vriend, die hij zo zondeling en toch zo recht bij tijd zat omhoed. Toen Edeward eerst recht bij dag ligt, die lange magere heer kon beschouwen, dacht hij onwilligeurig aan dat lange ganser roer. De edele man rijkte de vriend van zijn zoon de hand en sprak, het spijt mijn jonge man, dat ik mij gisteren zoveel gist heb. Het geen Edeward niet wist, of hij goed dan wel kwaad moest opvatten. Maar waarom heeft hij ons niet op de hoogte gebracht? Ik had het garene gedaan, maakte Edeward aan, maar telkens als ik mijn lipspieren in beweging bracht, om een woordje tot opheldering mee te spreken, was het al of hij mij voor een lid van uw diergaarden wil het aanzien. Natuurlijk herinnerde hij zich het figuur van de oude heer in de vorige nacht, en hij kon zich niet onthouden zijn een gewaarwoording uitbundig te kennen te geven, waarmee de Jozef zonder rechten weten wat weder zo de verhoorlijkheid van zijn vriend opwekte dadelijk instemde.  De oude heer wist eerst niet hoe dit op te nemen, maar het eindresultaat van de gedachten die zijn hersenen doorkruisten was, dat hij zijn gezicht tot een grens vertrok, welke hij hem eigenaardig lelijk maakte. Een meer gunstige indruk kreeg Edeward van Jozef Sustig. Gezijds zeker erg geschikt, meneer Edeward, voeg zij deelnemend. Ja, aangenaan was het me niet, toen uwe twee bedienen mij op het lijf vielen, verklaarde Edeward, terwijl hij bij wijze van tendres oufiniër zijn armende vreef. Waarom zij het geniet weggelopen, toen je bemerkte dat zij je voor de verkeerde hielden? Was de meer billeke dan heldhaftige vraag. Tot opheldering gaf Edeward een zeer omstandig verhaal van zijn avonturen gedurende de vorige avond, welke geschiedenis daar jeugdige Louise een levendig belangschene in te boezemen. Ze voeg hem of hij reeds ontbeten had, en op de verklaring dat hij het beschimmeld rog gebrood, dat men hem tot de jeunee had aangeboden, voorlopig voor smaad had, werd voor hem gezorgd. Edeward consimeerde met grote ijver een aanzienlijk hoeveelheid brood, en zolang hij zich niet met zijn bord bezig hield, was zijn oog onophoudelijk gevestigd op zijn lieve dineressen. Hij begon haar lang niet unaardig te vinden, dochte tegenwoordigheid van de oude heer, belette al te langdurige waarnemingen. Toen het gesprekte ze de jongen Lieden viel op de vuggere avonturen van de beide onafscheidbaren, begon de mede toe luisterende vader langzamerhand te begrijpen dat dit de snoede verleider was, die de vergrande onderwijzig, hem als de kwaadig genies van zijn zoon, met sterke kleuren had afgemaald. Maar hoewel eerst zijn gezicht betrok, zag hij tijdig in dat die gruwzame zedenbedervig, zoals Edeward onder andere genoemd was, nog lang geen doortrapte schelm was, zoals de leraar had voorspeeld dat hij spoedig zou worden, en zelfs begon hij met enige belangstelling naar de snaakse invallen der bij de belhamels van de kostschol onder de leiding van meneer Abo te luisteren. Hoewel Edeward grotendeels het woord voerde, viel Joseph hem toukens in de reden, zoals men dit altijd ziet gebeuren wanneer twee personen belkander zijn en één van beide een gebeurtenis verhaald die beide kennen, maar de ogen van Edeward vertelden nog meer dan zijn mond, en de blikken die hij bij vrouw Louise sloeg, werden gelukkig door het vaderlijk oog niet waar genomen.  Gezellig zaten ze belkander en de tijd snelde voorbij, toen Edeward opeens aan zijn pleegouders begon te denken, die erg ongerust zouden zijn. Hij dankte de heer van Duin voor de goedheid welke deze hem bewezen had, gaf onbesromd Louise de hand, en was in staat zijn reis te vervolgen. Hij wilde ook Joseph alle mogelijke helptoewensen, toen deze na even met zijn vader gesproken te hebben, zeiden, weet je wat? Ik ga met je mee en breng je naar huis. De vreugde hierover deed Edeward alle hinderpalen die dit thuis kon na zerslepen heel en al over het hoofd zien, en beide vertrokken, nadat de oude heer Edeward het uitgenodigd, nu en dan een bezoek op ons genoegen te brengen. Einde van Hoogstuk 7 Hoogstuk 8 van een ongeruksvogel door George. Deze liever voks opname behoort tot een publieke domein, voorgelezen door Anna Simon Hoogstuk 8, waarin onder andere gegeten, gedronken en gesproken wordt, en tevens een uitmuntende remedie wordt aangetoond om mevrouwende wal tot zacht aardigheid te stemmen, tenminste gedurende anderhalve Edmaal. De volgende morgen stond de heer van de wal op, het geen niets bijzonders was, daar hij dit bijna elke dag zijnslevens deed, maar hij was zelfs van plan tegen zijn vrouw op te staan, wanneer zij hem over de afloop van de vorige dag lastig viel. Zijn ontwaken was aangenaam, daar de zonreeds hoog aan de hemel stond en hij alleen was. Een kleine verzameling van zijn zinnen bracht hem tot het herdenken van al het geen de vorige dag voor hem had opgeleverd. Van zijn avontuur in de doelen kon hij zich pijst er weinig mee voorstellen. Vol voor ontwaardiging over zijn eigen luidheid kleden hij zich in grote haast, waarop hij naar beneden trippelde en dacht delitieus te ontbijten. Hierin zag hij zich echter deerlijk teleurgesteld, daar zijn er zorgende gaten het ontbijtreed lang achter slot had laten brengen. Sombar zat zij daar. De zaamgetrokkenen wenkbrouwen beloofden een niet benijdenswaardige ontmoeting. Goedemorgen, kippetje, was de vrede lievende goed van Charles. Het kippetje zei er niets. Heb je goed geslapen? Een dofgebrom dat moeilijk met het zacht aardige diertje overeen te brengen was, gaf hem te verstaan dat hij gehoord was. Niet goed, vervolgde hij deelnemend, terwijl probeerde haar hand te vatten, met het voornemen ze recht hartelijk tussen de zijnen te klemmen.  Een hernieuwd gebrom, waaruit nu en dan de woorden zwendelaar, nachtpraagig en andres synonyme uitdrukkingen te voorschijn kwamen, gaven haar geprankd gemoet lucht. Van de walp sloot de buitenlaten overwaaien en gelaten naar zijn kantoor te gaan. Eerst wilde hij eventueel zijn vriend Raal te opzoeken. Hij vond deze thuis. Welkerl, hoe maak je het? Was de vraag van de heer Raalte. Zover ik zien kan, goed, vervolgde hij. Hij zag niet dan het gedeelte boven de ogen, weegst de grote kashnee. Van de wal onthulde zijn gelaat. Wat heeft je vrouw wel gezegd? Vroeg Raalte, terwijl hij een gezicht zette, dat hij voor schalk sielte. Van de wal vond Peter dit niet te herhalen, te meer daar hij de grootste helft niet verstaan had. Ze zijn toch zo kwaad niet, zeiden van de wal. Wat heb ik me altijd in ze vergist? Hoe patent heb jij je gehouden? zei de Raalte. Van de wal hing ik te even. Ik dacht dat ik het bestierf, bekende volmondig Raalte, wat zag hij er gisteren woest en bloedorstig uit. Als je bij ongeluk hem maar eventjes had geraakt, zou hij je onvermijdelijk zondige naden hebben doodgeschoten. De heer van de wal zette een gezicht als iemand die doodgeschoten wordt. Ik geloof bepaald, merkte de heer Raalte aan, dat hij in het eerst van plan was zijn woede op je te koelen. Hij heeft te veel hoogachting voor je koelbloedigheid gehad, om zulk een man ter aarde te velen. Raalte dacht dat zijn vriend een prachtig figuur had gemaakt. Toch vanmiddag zal aan de verzoening de laatste hand gelegd worden, vervolgde hij. Zijn bezoeker zag hem met een gezicht aan, waarop zoveel verwondering tot cijfren was, dat Raalte herhaalde. Ja, vanmiddag. Van de wal zag naar de zolder welke beweging uitmuntend aan het doel beantwoorden, daar een plotseling zijn invitatie te binnen schoot. Ai, was het antwoord, dat Raalte niet al te best wist uit te leggen. Hoe laat wachtig ons, grijpt vergeten dit te zeggen. De vraag moest herhaald worden, daarvan de wal zat te bedenken, hoe hij de zaak het smakelijkst aan zijn huwelijksgezelling zou voorstellen. In gedachten verzonken, rijkte hij zijn vriend de hand en liep de deur wederuit. Met de ogen strak op de grond gevestigd, liep hij de straat over, kwam het huis binnen en verleidde zich naast zijn lieve vrouw Nedig.  Hij besloot eerst te trachten met zachtheid zijn zin te krijgen, en als dit niet hielp, goed te tonen wie hij was. Hij zag haar bedenkelijk aan en begon. Gij moest eens weten aan welk dreigend gevaar uw man gisteren ontsnapt is. De aanhef scheen op m'n vrouw van de wal geen de minste indruk te maken. De verhaler vervolgde. Het scheelde niet veel en gehad me nummer weder gezien. Hij sprak dit op aakelige door het hart vleimende toon uit. Zijn vrouw zag even op en bronden. Zie je nu eindelijk zelf in hoe gevaarlijk dat nachtpraken is? Wat nachtpraken? Ik heb een gevaarlijk duwel gehad, riep met klem, de verguist de echtgenoot. Ja, ik begrijp het al. Je hebt zeker een dronkenschap weer ruzie gezocht, zeiden dit deelnemende vrouw, alsof haar man om de andere dag in dronkenschap ruzie zorgt. Gebehoeft niet te lachen, ik heb gevochten met een officier op de pistool. Hij zeiden dit met het volle bewustzijn van iemand die uit de kaken van de dood is ontsnapt. Zijn echtgenoot is geen hierdoor wat goed aardig gestemd. Van de wal durfde vervolgen. Nadat ik misgeschoten had, geheel aan zijn genade was overgeleverd, en reed mijn lieve goede vrouw als weduwe voor mij zag. Wierp hij zijn pistool weg en gaf mij het leven. We hebben ons daarop geheel verzoend, en ik kon natuurlijk niet nalaten, hem en zijn vrienden, ten eten te vragen. Wat zeg je daar? zeiden mevrouw, terwijl ze geheel instarten. Ten eten? Ja, lieve Engel, wilde de onthutste man zeggen. Ten eten, gielden zij, dat kan je begrijpen, zwelgpartij in mijn huis, dat kunt je toch lang wachten. Maar mijn kind, waarom ga je niet naar een van die vertervelijke huizen, waar je gisteren hebt zitten zwelgen. Kom maar weer het huis binnen Zwijen en op de vloer neer ploffen, want ik heb je wel gezien, vermorst mijn geld maar, lendige doordraaig. Vruchteloos had hij getracht, haar reden te stuiten, door de woorden, lieve meid, of kindlief, of mijn Engel, en andere lieftallige benamingen, waarvan hij niets meende. En ik zeg je, dat het niet gebeurt, sprak me vrouw. Nu begon hij op zijn manier zo boos te worden, dat elk ander dan zijn vrouw bij het derde woord reed zou hebben toegegeven.  Doch het zachte kind was voor geen geruchtje vervaard, ze maakte een einde aan het gesprek door hem haar rug toe te draaien, haar lieve rug, en de deur daar kamer zeer winnig achter zich dicht te gooien. Van de wal kwam weder tot een ootlottige bespieging, dat geweld niet mocht baten, en liep verdrietig naar zijn kantoor. Daar zat de brave man, en deed niets dan schrijven en zuchten, terwijl hij nu en dan een ogenblik wijde aan de netelige positie, waarin zijn gade hem bracht. Hij besloot eindelijk op een andere wijze, op het gemoed zijn het herhardige vrouw te gaan werken, greep twee banknoten uit zijn lessenaar, kocht bij zijn juwelier een zeer solide armband en begaf zich met deze talisman naar huis. Zijne Leonore was steeds onder de bescherming van het nachtslot in haar kamer, en de man moest lang tikken voordat hij werd binnengelaten. Hoezpoedig maakte de kwaadaardig opgekulde lip zich tot een betoverend lachje. Huisplotseling toch een goeie man geworden, en het diner zou gegeven worden. Juist op dit roerend ogenblik werd er gescheld, en Edeward kwam met zijn jonge vriend binnen. Meestal was de jonge huisgenoot de dupe van alle onaan genemheden. Nu deelde hij in het geluk en de harmonie die het echt paar verkwikten. Met bevremding zag hij zijn vriend vrij hartelijk bejegenen, en het eigen beweging werd door mijn vrouw van de wal, de heer Joze van Duin, ze dinerend gevraagd. Edeward had zich al voorgespiegeld, elke cubieke streep vlees die zijn vriend aan tafel zou mogen consumeren, duur te moeten bekopen. Zonder de minste moeite werd zijn wens, eer hij die nog had geuid, met de meeste vrede liefendheid verhuild. Daar hij de geschiedenis met de armband nooit geweten heeft, is het geval hem altijd een raadsel gebleven. Zijn tante kon dan toch ook goed zijn. Niets nieuw zonder de zon, zei Salamo. Of verander. In de achterkamer was de dis bereid. De goede luim van mijn vrouw was door allen die haar kenden op te merken. Ze had haar best gedaan, en daar ze aan iemand, haar karakter moest bloot leggen, had de keukenmijd geducht ervan geprofiteerd. Dit maakte dan ook, dat de gasten haar met een grote verschillenheid complimenten vereerden over het keurig toeverijd diner. Welke zij al met een welgevallig knikken aandam. Zeker om zij naar der hand de keukenmijd over te brengen.  Die versant is delicious, zei de ritmeester van banen, terwijl hij zijn mes in een poot planten, en de heer van de wal in zijn opinie over de gevaarlijkheid van zulke tegenstander bevestigde. Die lospraak was bepaald gemeent. Maar drink dan toch, zei hij tot zijn linker buurman, de luitenant, nadat zij samen reeds de tweede fles hadden verschalkt. De luitenant gehoorzaamde met militaire onderworpenheid, en dronk zijn glas in één teug ledig. Mevrouw Raalte, die op uitdrukkelijk verzoek van mevrouw van de wal was mede gekomen, zat naast haar en zag haar man schaamteloos veel eten, terwijl hij nu en dan het woord tot zijn buurman Leemann poogte te richten, welke hem echt er niet verstaan kon, om een hoogst billeke reden. Van dat duivel, zei de ritmeester, nadat hij zijn verzante bouwtje totaal ontfleest had. Waar zei hij vannacht gebleven, terwijl zijn blik op Edeward vestigde. Je hebt een aardige manier om van een gezelschap afscheid te nemen. Edeward kon in je geen beknopt en toch begrijpelijk antwoord opgeven. Hij gaf dus een omstandig verhaal van zijn avonturen tot groot amusement van de officieren. Zelfde tante hoorde Grim lachend het verhaal aan, hoewel zij vijf uur en vroegig bij hetzelfde verhaal even rondwaardig zou zijn geworden als een fijn schilder die men laat roepen om een deur in de grond ver te zetten. De ritmeester, die de vorige avond reed zijn goede dunk van Edeward dat opgevat, begon behagen in hem te krijgen. Vertuifelt Sam, zei hij tot de luitenant, die zo weinig dronk. De keel moest soldaat worden. Zou het gegeen genoegen in de dienst hebben? Och, zei de Edeward, hoogst bedenkelijk, want daar had er zich altijd zoveel ellende van hoeren voorspiegen door zijn helthaftige oom, dat hij er niet geducht mee kon ingenomen zijn. Hoe, zei de Joseph, terwijl zijn ogen tentelden, zou hij niet soldaat willen worden. Als ik maar mocht, dan zou ik mij niet lang bedenken. Bravo, sprak van banen, zo mag ik het horen. Van de wal, nog raalte, durfden een woord in het midden te brengen, hoewel het gesprek hun niet bijzonder aanstond. Strak zagen zij voor zich. Ben je bang, manneken, voegde ritmeester, zit op Edeward wendende. Bang! sprak Edeward, zo schnoevend en toch zo overtuigend, dat Lehmann hem vroeg. Waarom heb je dan tegen de dienst? Eigenlijk wist hij het zelf niet.  Weet je wat, zei de ritmeester, kom bij mij, dan zal ik je al voor het helpen. Gij schijnt mij voor de militaire stand geboren. Kom bij mijn compagnie, en ik zal een kerel van je maken. Herriette zat allerlei gezichtjes te trekken, die ten doel hadden, Edeward van die fatale zaak af te houden. Maar de officier, die hem zo vriendschappelijk zijn bijstand aanbood, poesemde hem veel vertrouwen in, en een korte overdenking deed hem duidelijk inzien, dat er voor hem weinig Peters te verwachten was. Het leven bij zijn tante begon hem zeer te verdrieten, en hij nam een kort besluit. Als mijn oom wat mij wilde toestaan, zou ik ga er van uw vriendelijk aanbod gebruik willen maken. Oom bracht niets in het midden, en tante van de wal vond het denkbeeld suppliem. Nu gaat hij toch onder die pozen mannen, jammerde de kleine herriette. De ritmeester, nog de heer Lehmann, daagten haar uit. Nu, Edeward, spakt zijn oud-school-kameraat, al wordt mijn vader nog zo boos, wanneer de ritmeester op mij in zijn goedheid wil laten deden, dan houd ik je gezelschap, waar zijn zo lang reeds samen gewist, dat wij nu ook wel alles gemakkelijk zullen dragen. De heere officieren, verheugd in geglazen te kunnen ledigen, konden niet nalaten op de goede voornemens daarbij de jongen lieden te drinken, waarom zij op elke der toekomstige oorlogshelden een glas leegdronken, terwijl van banen er nog stilswijgend één op allebei consumeerde. En als wij nu altijd zo leeg moesten zitten, zou ik mij kunnen begrijpen dat de jongen lui er geen genoegen in hebben. Maar zoals de zaken nu staan, zal het zo lang niet duren, en we kunnen de hand eens uit de mouw steken, spakt de luitenand, terwijl hij zijn hand uit de mouw stak, om zijn glas aan te vatten. We zijn wel licht eerder aan de dans dan men denkt. Meentgen, waagde de heer van de Waal te zeggen. Dat geloof ik, sprak van banen, maar we zullen spoedig in zijn gelegenheid zijn om te zien. Hij toonk zijn glas ledig. De heeraalte verpleekte wederzichtbaar. Ik verlang dol naar wat variatie, zei de luitenand. Dat lauwe leven begint me geducht te vervelen. Ik begeer lauren te plukken, vervolgde hij, alsof de lauren als snijbonen te plukken waren.  Van banen verklaarde ook lauren te willen plukken, welke zicht nog vermeerde toen hun derde fles ledig was. Het is zeer als opgedragen, men vond de Margaux overheerlijk. Deze gaf van de Waal zijn spraakvermogen terug. Gij zult mij toestemmen dat er velige varen en ontbeeringen aan uw stand verbonden zijn, merkte hij aan. Dat maakte juist het schone, het romantische vanuit, bulderde van banen. Is het niet groot en edel, sprak de ritmeester, terwijl zijn ogen flonkerten en zijn wangen purpe roodzagen. Voor vorst en vaderland, met de degen in de vuist, aan zijn manschap het pad der overwinning te wijzen. De wijand van schrik te doen verstijven, trots geweer en kanonkogels op de wijand in terrennen. Gehele geledere weg te maaien. Zo duidelijk zweefde hem die maaien de beweging voor de geest, dat hij met de rechterhand, die in zijn opgewonnenheid de beweging duidelijk voorstelde, de fles om weer maaiden, waardoor het edele vocht, dat er door de grote activiteit van de ritmeester en luitenant gelukkig karig in voorhanden was, toch wilig over de tafel stroomde, en mevrouw van de Waal deed jammeren over haar fijn tafel laken. De ritmeester werd hier in het mens niet door afgeschrikt, of in zijn reden gestuid. Hij zette de fles wederrecht op en vervolgde iets calmer. De tijd moet maar eerst daar zijn, dat het nood drinkt, en dan zult geen zien hoe iedereen te wapen vliegt. Van de Waal en Raalte wilden wel eens zien wanneer iedereen te wapen vliegt, alsof zij er niet waren. Om het vegen bij naar de vaderland te verdedigen, gij zij praven, flinke jongens, voegd hij Edeward en Jozef toe. Als alle jonge kerels zo dachten, zou hij eens wat anders zien. Als men de slag van Waterlooijp bijgewond, kan men meepraten. Daar ging het niet fris toe. Ik heb recht van spreken. Maar denk je dat ik die saaie rust verkies? Bah! De luiterdant Eindhoven nam een houding aan, alsof hij ook de slag van Waterlooijp had bijgewond. Het gesprekken van de Waal al te orderszichtig. Hij liet champagne komen, en stelde de gezondheid in, wel zijn er nieuwe vrienden. Je wijn is niet kwaad, spakt van banen. Hoewel deze mening reedst zich hele avond, niet onduidelijk door hem was aan de dag gelegd.  Dat geloof ik, zei Eindhoven, terwijl hij zowel behagelijk met zijn tong tegen het verheemelde klapte, dat mevrouw Raalte verschrikt op zag. Leemann zat stilswijgend aan zijn fijne sigaar te trekken, en overal vormige wolkjes te blazen, waarvan hij wonder goed slag had. Nu die, welke wij samen in een antwerper odronken, sprak van banen, terwijl hij zijn linker buurman met een platte hand op de plaatsloeg, waar zich denkelijk de verzand moest bevinden. Een doffer klank was er het gevolg van. Die wijn kan een mens wat gekker streken laten begaan, vervochten hij. Ik heb er de dwaaste voorbeelden van gezien. Verbeeld je, verleden week nog, zat een vriend bij mij. Lunteren, je kent hem wel, zei hij tot Eindhoven. We hadden stoutglas wijn genuttigd, en de kou schen hem juist geen goed te doen. Noudig zal zij buiten, of hij begon het uit, is schateren van genoegen, en verklaarde een serenade aan zekere schonen te willen brengen. Waarop hij midden op straat luidkils begon te schreeuwen, wend u schwalben, enzovoort. Het ging hij zo voelvol deed, dat twee nachtwacht kwamen toeschieten, en hem het tilswijgen wilde opleggen. De beweging der bewaarders van de openbare nachtrust hield hij voor een speciale aanmoediging, en zijn organen zette hij zo uit, dat op verschillende plaatsen ramen werden opgeschogen, en pluimen van slaap met zijn waarde bespuren. De nachtwacht schene grote ambitie te krijgen, hem een verzekerde bewaring te nemen. Maar aan houdend zingende sloeg hij de maat, ik mein zesachtste, op hun grote hoofden, waarop zij met veel kracht zinspanning begonnen te ratelen, zodat zijn lievelijk gezang op een bariton-area met accompaniment van kastagnetten begon te gelijken. Daar kwamen u nog drie van die kerels aan, en mijn arme vriend werd duchtig met zijn handgemeen. Mocht ik hem in uw nood laten. Wie kan zijn vriend voor zijn ogen zijn gevangen nemen, Edeward geraakt in geestrift. De heraalte kon zich maar niet begrijpen wat die mensen al van een vriend verlangen. Ik stond dus, hoewel volmaakt onschuldig, mijn vriend bij, met dat gelukkige volg, dat wij hen op de vlucht dreven, waarop mijn geredd het goede doeg zijn lied vervolgde, daar hij midden in een maat was blijven steken, en niet bemerkte dat hij voor een pakhuis stond te schreeuwen. Hopende dat dit voorgoed een eind aan die schone melodie zou maken, maakte ik hem hierop attent.  Hij wachtelde enige huis in voort, en begon opnieuw, maar veel aandoenlijkig, wendig schrouwen aan te heffen. Zo roerend schoon, dat hij zelf van verbazing opeens stil hield. Een vrouw raalte kon zich niet begrijpen dat iemand de staat moedigheid kon hebben in presentie van dames, zulke zeedeloze handelingen te vertellen. Zij zuchten over de grenseloze verdorvenheid van die man. Van banen riddeneerde op deze wijze een geruimetijd door, en verhaalde allerlei dwaze avonturen, waarbij het begin van de scène die hij vertelde niets was. Eindhoven voegde er het zijne bij. De dames hadden intussen de zaal verlaten, en het gezelschap werd rechtvrolijk. Van de wal en raalte, lacht een hartelijk mede om de kluchten, die de op het oog zo eerwaardige veteranen gehad hadden, en meer en meer begon Edeward toch te bespuren, dat het militaire leven niet alleen bestond in het opvangend van granatkartetsen en het zien wegvliegen van armen en benen. Dat was juist een leventje zoals hij wensen, en hoe Jozef met hem ging, wat kon hij meer verlangen? Met de ritmeester werd afgesproken dat beide als volontair zouden in dienst treden en haar brussel zouden vertrekken, al waarvan banen toen in garnizoen lag. Wedig kwam er een nieuwe oude fles voor de dag, en de grootste verbroedering volgde, gelijk op alle partijen waar veel gedronken wordt, zolang er nog niet onenigheid ontstaan is. De ritmeester was juist weder bezig een kostelijk avontuur te vertennen, waarin zijn ervindingrijkheid zo tastbaar te bespuren was, dat zelfs raalte lachend het hoofdheurt schudde, toen de knicht binnen trat, er van de wal iets in het oor fluisterde. Deze stond ontsticht op onder de woorden, wat is er nu weer? Excuseerde zich en verliet het vertrek. Boven gekomen zag hij een lang mager heer, die hij voor de zaak waarnemig Dunk herkende. Die man zag haar bleek inhalig uit, zoals sommige mensen die kleine zwakheid bij de eerst aanblik verraden. Hij vertoonde zich in het glimmend zwart, en zijn boortjes die wit moesten verbeelden, mochten in dit voerrecht deden. Na een ogenblik pijnlijke stilte begon Dunk. Na vruchtloos gewacht te hebben op enig antwoord van u, meneer, ben ik zo vrijgewist, persoonlijk te komen, om u dus soms te verzoeken. Naar mijn principaal, bepaald moet weigeren, langer uitstel te verlenen. Hij is om geld verlegen, en bij gebrek aan...  Een luidruchte gejuw, dat in de benedenkamer, op een adote van de ritmeester volgde, gaf te kennen, dat daar tenminste geen gebrek heerste. Van de wal, enig sinds opgewonden, en door de helthaft gedaden van zijn gast medegesleept, kreeg grote aandrang, de gehate Dunk de trappen af te gooien, maar bedacht zich. Wel nu, sprak hij, wilde hij niet langer wachten? Op een koel en ontkennend hoofdschudder van zijn bezoekig, bedacht zich de heer van de wal een ogenblik. En fin, prevelde hij, het moeta maag. Daarop ging hij naar zijn secretair, opende die, haalde uit een verborgenen laden een verzeegeld pakpapier, verbak het zeegel, nam er enige stukken uit, en sprak, hier is wat hij begeert. Dunk zag de stukken in, en rijkte hem een ander stuk papier over en vertrok, iets meer beleefd dan hij gekomen was. Zodra hij weg was, zag van de wal de papieren, die nog over waren, pijnzend aan. Hij scheen iets gedaan te hebben, dat niet in de haak was, want hij legde ze met een zucht nedig, sloot de secretair dicht en liepst daar ogen naar beneden. Neerslachtig kwam hij de kamer binnen, maar Weldra deelde hij opnieuw in de algemene vrolijkheid. Tot late in de nacht zaten de gasten belkander, en rechtvriendschappelijk scheidemen, nadat de ritmeester beloofd had, riet de volgende dag de nodige maatregelen te baramen ten opzichte van de beide jongen Lieden. Jozef bleef bij zijn vriend, en lang nog zaten ze kastelen in de lucht te bouwen. Ze stelden zich hun volgend leven als een aaneen schakeling van vermaken en avonturen voor, zonder te bedenken dat de helft van het general zo verteld werd, niet waar, en de rest schromelijk overdreven was, terwijl van de vele schaduutinten niet gesproken was geworden. De welwillende gezindheid van mevrouw van de Wal duurde tot de volgende avond zeven uur. De goede man had niet gedacht zoveel plezier van zijn cadeau gehad te hebben. Toen ontstond een klein verschil omdat de heer van de Wal verklaarde Edeward te willen wegbrengen. Einde van Hoostek 8 Hoostek 9 Van een ongeluksvogel door George. Deze liepyfoxopname boordt het publieke domijn. Voorgelezen door Anna Simon. Hoostek 9 Edeward is verliefd. Joze wordt het plotseling ook.  Heb je haar gezien? Zo spak een jong volontair in een nog enigszins romaneske uniform der draagonders, terwijl hij op een niet-alte oud en lelijk meisje wees dat juist voorbij ging en daarbij een gezicht trok dat moest beduiden. Dat is niet missen. De ander gaf door een onverstaanbaar geprevel een onvolledige voorstelling van een antwoord. Nr. 1 draaide nog wel drie maal zijn hoofd om. Maar daar zijn enthousiasme voor dat lid der zwakke seksen niet avontageus op zijn holspieren scheen te gaan werken, zette hij een soerdienen op zijn geschokt gevoel. Maar Keel, heb je dan geen gevoel meer? Zijde hij op meewarige toont op zijn kameraat die een vrij suffende houding naast hem wandelde. Ik ben verliefd begrijp je. Zo was het deelnemend antwoord. Ja, ik ben verliefd. Of plateert je daar? Ja. Ik feliciteer je. Die kwartheid in het behandelen van een zaak zo gewichtig als een liefde van 7 minuten ouderdom is geenem schreeuwend onhardelijk toe. Zie je dan niet dat ik dool wordt? Het is goed dat je me waarschuwt. De verliefde haalde met stille onderwerping de schouders op. Beide wandelden voort. Ede wordt. Wat blieft? Wat scheelt je? Ik begrijp geen joh daarmee van je. Laat me het op met vrede. Nee, dat doe ik niet. Je zult opbichten. Zolang we nu al hier in Brussel zijn, loop je geregeld een kwart van de dag te mij maar aan als een bandeling die de dierbare geboorte gond waar eens zijn wichtjes stond, betreurt. Wel, gezegd rechtaf, vervelend. Kan je dat niet begrijpen? Ik ben niet vlug in het begrijpen. Goed. Ik wil je mijn diepst verborgen geheim mededelen maar je gevoelt wel dat we in je reinkik van roert ik je de haals omdraai. Hij sprak deze mortelust geworden uit terwijl hij met de linkerhand op het gevest van zijn sabelsloeg. Kent gehook iemand die Louise heet? Voeg Edeward op veel betekende toon. Dat is nogal duidelijk. Mijn eigen zuster hebben ze met die naam vereerd. Hoe dat? Gezijdt toch een lompard, sprak Edeward de verwijtende toon. Daar ging de lompard een licht op. Wat, riep hij uit, is U soms ook al verliefd? Door de verbazing die hen bezielde, gamte hij deze woorden zo hard uit dat enige voorbijgaars stil bleven staan om dat ook al verliefde mens aan te kijken. Ik zou het liever op de grote toren gaan proclameren.  Ga mee naar je kamer, dan kunnen we ongestoord spreken. Daarbij de vrijwilligers waren, hadden ze gebruik gemaakt van de vergunning om hun eigen appartementen te betrekken. Spoedig hadden ze het kwartier van Jozef dat het dichtst bij was, bereikt. Dit was in één der volkrijkste straten van Brussel gelegen en getuigde van de welvaartensbezitters. Dat wil zeggen, van de paparendsbezitters. Er waren drie grote luis toelen. Wees waren daar zeker aangebracht om de eigenaar aan de ontweringen van de oorlog te gewennen. De wanden waren versierd met een zestal idealen. Het was alsof men daar een gedeelte der bevolking van een harem had opgehangen. Het geen lang niet kwaad zou zijn geweest. Een verdere beschrijving van die wand versierden zou, behalve langweiligheid, ook een geschokken voor al te zedige zenuwgestellen na zichslepen. Alleen zei het vergunnd aan te merken dat er een boeiend taffereel van de Bijbelse geschiedenis voorhanden was. Het geen zeer pleit voor de vrouwme zin van de jeugdgekavelerist. Vooral in die men in aanmerking neemt dat dit in gedeelte daar leraijke geschiedenis van de Grote Koning David voorstelde. Aan één der wanden prijkt een schoon wapenrek, vol sabels en degens. Men trof er zelfs twee handslagswaarden onder, die een oningewijde op het denkbeeld konden brengen dat meneer in zijn vrije tijd het ant van Beul waarnaam. Jammer dat boven de vrijgedamaskerde klingen een oude pet en een kaalgesletende politiemut zingen. Welke beide ornamenten, en wel hoofd ornamenten, het geheel niet voordeliger deden uitkomen. De schoorste in Mantel werd nevens andere ornamenten, zoals een pendule die eens in de twaalf uren gelijk was, en twee bronzen kandelabers met onthoofde poppen, geseerd door vele lege flessen. Zo, zei de Jozef, terwijl hij achter één der mooie stoelen wegdoek. Nu kunnen wij gerust praten. Dus kort aan zakelijk, je wilt mijn zuster hebben. Nu zwaarig, ik mag het leiden. Voor mijn part neem mijn hout haar. Neem mijn hout haar, zeker, als u het oude heer waart, dien ik op zekere noodlotte geavond in een plass op z'n staan, dan zou ik dankbaar uitroepen, oh, edele man. Dus dat zeg je nu niet? Het staat je gemeen mij te bespotten. Moet ik dan in het tranenvloed gaan neerduiken? Nee, maar laat ons liever bedaard spreken. Zeker, laat ons eens ernstig spreken.  Jozef verreekte zich op het ontreden het humeur van zijn vriend, door snel en aanhoudend aan zijn sigaar te trekken, waardoor hij het effect van een nevel tussen zich en zijn vriend teweeg bracht. Edward loost een diepe zucht. Met een spotachtige zicht sta de hij ter wind ere die zucht geslaakt was, hem aan. Plotsling vloog Edward op, onder de woorden. Ik zal haar hebben, en ik wil eens zien wie mijn haar zal ontnemen. Dat is excellent gesproken. Nu herken ik je weder, zei de Jozef. Je moet toch niet dadelijk het hoofd laten hangen. Ik zal die zaak, als het zover is, wel op knappen. Maar neem me niet kwalijk. Eer dat ik tot vader moord of zoiets van die naart overga, dien ik toch te weten hoe mijn geëerde zuster over je denkt. Een vader hart is lichte vermurwen. Een vader is zelfs voorbij te gaan. Maar als het voorheb van je oprechte liefde het bij toevall niet zo gevaarlijk op je begrepen had, dan zou ik mijn invloed als broedig garen een cadeau geven. Edward trok een allerakeligst gezicht. Wat zal ik je zeggen, privilde hij? Edward, pas op, waag je niet op het glibberig terrein daar liefde, zei de Jozef veel betekend, al wél hij al veel ondervinding in deze zaak had. Ik heb je maar een paar woorden te zeggen. Wilt je mij helpen? Dan zie ik er zoveel bezwaar niet in. Twijfel je eraan? We zouden denkelijk wel enig gemoei te hebben met de oude heer, maar zo nodig nemen wij listebaat. En ik zal wel zo op zijn vaderlijk gemoet werken dat hij tot een bepaalde overtuiging komt, dat als hij je zijn dochter niet geeft, hij een triplo moord op zijn geweden zal hebben. Ik zal hem een schrikbare en tafereel voorhangen. Gij zult hem overhoop steken. Mijn zuster zal zich aan Lucifers verzadigen. En ik laat mij deelneming uit de vierde verdieping vallen. Hij is mij niet bang. Ik zal hem alles op de ontsagelijkste wijze voorstellen. En nu doe mij ook een plezier. Wat dan? Spreek er geen Jota meer over, maar je rijdt ook mijn woonden open. Je woonden? Oh ja, neem me niet kwalijk. Gij bent ook verliefd. Zie je, zodra het een ander aangaat wordt je luchthartig, als ik nu ook zo deed. Het is ook wat moois.  Je kent het na niet eens van de helft van al die voorwerpen. Al die voorwerpen, herhaalde Jozef Graemstorig. Ik heb er maar één. Dat is dit engelen kopje, met die lange, gitswarte krullen, met dat rozemontje, die zacht gebloste waantjes, met, opeens vloog Edewark nadraan. Zie je dat? Wat is er daar, riep Jozef uit, terwijl hij met stoel en al naar het raam stoof. Maar of hij zich al de oogend pijn tuurde, hij zag het bevallig voorwerp, daar pas ontloken liefde, niet. Hij keerde zich nu enigszins teleurgesteld, naar zijn dolddrift gevriend, ten einde explicatie te vragen. Deze was binnen de vier wanden van de Kamer, niet waar te nemen. Ik geloof waarachter dat hij gek is, riep hij uit, terwijl hij gelaten, weder in de stoel ging zitten en strak voor zich uitzag. Hij mijmerde. Juist zag hij op het tapijt het roze, rode mondje, benefes de zacht gebloste waantjes, toen hij een vervaarlijke trap tegen de deur hoorde geven. Terwijl hij verschrikt op vloog, zag hij zijn goede Edewart, met een gezicht zo rood als een mahonihoude kast, binnenrollen en woest zijn pet tegen de grondwerpen. Die honden! Dit was de enige verklaring en opheldering die zijn licht opgewonden vriend gaf. Jozef vond het niet omgebast hem eens een ogenblik hoogst verbaasd aan te kijken. Toen hij dit naar hartalust gedaan had, voeg hij, zou je de deur niet even willen dicht doen? Edewart voldeed aan deze billenke begeerde door een schop tegen de andere kant der deur te geven. Na een pijnlijke stilte woongen Jozef al dus. Ik ken je bepaald niet meer. Vroeger was je de bedaardheid in persoon. Ik had al het schik in je kalme handelingen en de voorbeeldige bedaardheid die in alles doorstraalde. En nu, nu ben je verliefd en je zit te suffen, trapte deurenstuk. Die keros zal hem ook nog dol maken. Zou ik ook mogen weten welke keros? Er zijn zoveel keros. Heb je die hondsfoten niet gezien? Zou het niet onbescheiden zijn als ik vroeg welke hondsfoten? De toren van Edewart was ontwapend. Hij begon te glimlachen. Verbeeld je daar dat ik de beide bevals doodbedaardzaag wandelen? Ik had al zo lang gehoopt die schepsels nog eens te ontmoeten. Eindelijk meen ik ze te hebben. Ik vlieg ze achterna en weder ontsnappen ze mij.  Zou ik in mijn leven slechts eens mijn haat op hen kan afkullen, dan zullen ze ervan lusten. Wat kunnen je die wezens dan toch zo bijzonders schelen? Edewart deelde hem nu de ontmoeting bij de heraal te meden en de dure eet die hij toen had gezworen. Van dit ogenblik was de ondergang daarbij de bevals besloten. Als ik je een raad mag geven, laat die snaken dan voorlopig maar aan een lot over. Ze zullen je nog al eens in de mond lopen en dat zal mij dan niet onwelgevallig zijn met u een duo per les op hun personen te trommelen. Denken wij nu liever aan ernstiger zaken. Ik zelf zou graag naar zien dat Louise enige genegenheid voor je had, maar... Wat tungt u ervan? zeiden Jozef. Na enige tijd hoogt bedenkelijk getuurd te hebben, als wij 14 dagen verlof vroegen. En dan voeg Edeward achterloos als had hij de vraag niet verstaan. Dat is nogal duidelijk. Ik ga naar huis en ga ik kom bij mij logeren. Dan kun je zelf uw schone polsen. Edeward kon niet ontkennen dat deze inval hem zeer behaagde. Ik geloof nooit dat wij beide verlofzullen bekomen. We zullen het hem zelf gaan vragen. Dit werd goed gevonden en ze ging redelijk naar de woning van de ritmeester. Na bekomen verlof waren onze jeugdige helden zovrij daarvan gebruik te maken en Jozef vond er geen bezwaar in zijn wapenpoeder Edeward, zonder vooraf gaande kennisgeving mede te nemen en 14 dagen logisch voor hem te vragen. Onze beide kampioenen hadden zich op reis begeven en waren redend dicht het buiten genaderd. Spoedig zagen ze de aanlokkelijke woordjes Ons genoegen door de feuwbeschichten bestraald schitteren. Zonder dat iemand hem bemerkte gingen zij het huis in. In de hoop de bewoners van Ons Genoegen te verrassen maakten zij geen noodeloos gedruis en Jozef opende zeer voorzichtig de deur daar huis kamer. Van duivel er is hier geen levende ziel riep hij uit terwijl midden voor de deuropening bleef staan. Hij keerde zich naar zijn reisgenoot en zag deze nog altijd met de ene hand op het hart en met de andere voor zich uitgestekt staan. Loop vooral zacht, Edeward.  Beide vloogen op een leuningstoel aan, schovendien voor het openstaande venster en konden toen op hun gemak zich verholen maken over een avontuurlijke intocht van het vaderlijke erf en een fles wijn die op de vet prijkte werd zonder vorm van proces buitgemaakt. Daar zijn we nu, merkte Jozef zeer sneedig aan. Laat ons zeggen dat het geen gemakkelijk werkje is dat je me opdraagt. Verliefde deugd niet. Ik kan niet op mijn zuster toe lopen en naar eventjes vragen. Apropos Louise, ben je soms verliefd op mijn vriend Edeward. Zo niet, dan zult gewoon een groot genoeg genoemd met hem subiet te gaan aanbidden. Hij is dol verliefd op je en als je iets tegen hebt dan... Dat weet ik ook wel. Hou de rest me voor je. Nog je kunt daar wel eens polsen. Kom aan, dit is een allerakeligste karwij en als je nog zoiets hebt houd ik me gerecommandeerd. Het is misschien dwaas, riep Edeward, maar ik moet je zeggen, ik ben dol op haar verliefd en ik wil, ik zal haar hebben. Jozef vond dat tegen zo'n zonneklaar reddenering niets te zeggen viel en met verwondering zag in zijn somtijd zo bedaarde vriend met karmijne wangen getooid. Zeg eens, Edeward, heb je al om de oude heer gedacht? Die zal al niet tegen hebben, maar zo ja, dan steek ik hem overhoop. Jozef vond dit weder zeer logisch. Gezond mijn gehele familie niet aan uw kling rijgen, hoop ik, vond Jozef op smeekende toon. Tot zijn grote vreugde gaf Edeward te kennen dat dit voorlopig nog niet in zijn plannen lag. De fles was inmiddels geledigd en Jozef rekte de hals uit om uit te forsen, waar een tweede editie te vinden zou zijn, toen hij een ruittuig de plaats hoorde oprijden en het grote zelfvoldoening bespeurde dat daar vader en dochter kwamen aanrollen. Zijn eerste opwelling was hen tegemoet te vliegen, toch en vond het gepastig en origineelig hen af te wachten. Zoals de voorzien was, enige, hoe kom jij eens? Wie had dat kunnen denkend, en meer van die synonymme ontboezing ooit, en Jozef lachende armen zijn vaders en ging van deze over in die van zijn zustig. Heb je vriend mede gewacht? zei de heer van Duin.  Louise wenden zich nu ook naar Edeward en Jozef tracht het te vergeefs met enige van zijn doordringendste blikken plotseling kleuren, blozen, of wachtelenwaar te nemen. Ze rijkte de bezoeker hartelijk de hand, het ging papa van Duin ook gedaan had. Spoedig werd het diner opgedragen en de disc maakte de toon los. Het viertal zag recht gezellig en het gesprek, hoewel eerst langzaam ontluikende, werd meer en meer geanimeerd, vooral toen van Duin om zijn grote vreugd over het wederzien van zijn lieveling ondoublezinig te kennen te geven, een fles laffiet opendrok. Edeward begon nu meervrij in zijn woorden te worden en zelfs de straks zo stemmige Louise luisterde met genoegen naar zijn invallen, terwijl ze zich niet ongevoelig betoonde voor een los door het gesprek geworpen compliment. Dit gesprek liep grotendeels, zoals licht te begrijpen is, over hun nog korte militaire loopbaan en toen Edeward haar voeg, hoe haar de uniform beviel en zij verklaarde dat zij zeer garne uniformen zag en bovenal die der cavalerie kregen haar een onverklaarbare aandoening. Er werd gesproken van die nacht toen door de ramsaligst misverstand Edewards jeugdige levensdraad bijna door het gandend roer was stuk geschoten en uit de gevolgen van de grimmigheid van meneer van Duin in de kerker was geworpen. Welke ongevallen het beklag van Louise uitblokten, zodat Edeward dolgraag opnieuw naar de gevangenis gebracht had willen worden, alleen om nog eens door haar beklaag te worden en tevens een vertoning van de zotte klug te hebben. En hoe gaat het met de ritmeester? Kunt het altijd nog goed met hem stemmen? Spak van Duin, terwijl hij zijn mes in een stuk taart planten. Zolang hij niet dronken is, gaat het nogal, merkte Jozef aan. Daar hing hij zo, voegde heer Van Duin naar een ogenblik zwijgend, het welke hij had gebruikt om een deel van het stuk taart dat hij op zijn bord geschoven had te verslinden. Het is verschrikkelijk dat die heren zo drinken, meen de Louise. Dit zou de ene gereden zijn waarom ik de militaire stand niet hoog achter kan. Edeward zag onmiddelijk naar zijn glas, maar bemerkte met welgevallen dat dit gevuld was. Laat hen zien, Jozef, of hij solide leeft, zeiden de heer Van Duin scherzenen. De gastheer bood nu beiden een fijne sigaar aan en liet zich de courant brengen, die hij na de ser placht te lezen.  Ook nu ging hij niet van zijn gewoonte af. De drie jonge luis schikten bijelkandig. Jozef had bepaald genoegen in de verlegenheid van zijn vriend, maar vond het beter Mars en Venus de zaak te laten opklaren. Tot tijdpassering liet Louise haar album zien en een half scherzen nog onbeduindig gesprek werd gevoerd. Toen opeens de heer Van Duin, die naar zijn gewoonte druk bezig was het dagelijks nieuws te bekijken, een kreeg van verrassing liet horen. Hij heeft het platt op, als kon hij zijn ogen niet geloven. Wat moet daarvan worden, riep hij uit. Het dritel zag de heer Van Duin met verbazing aan. Verbeeld je eens, er is oproer in Brussel. Ze moeten er verschrikkelijk hebben huisgehouden. Leest u wel goed, vroeg Jozef op ongelovige toon. En leest dan zelf. Jozef las. Brussel, verment het de augustus. Hedenavond, na het eindigen der opera, barst er een geducht oproer los. De woningen van de procureur des konings, van de gouverneur der provincie, van de plaatselijke commandant en de directeur van de politie zijn er brand gestoken. Men hoopt echter spoedig met behulp der militaire macht het oproermeester te worden en de belhamels te arresteren. Dat wij nu juist niet in Brussel zijn, riep Edeward in geeftvervoering uit. Zouden we niet dadelijk terugkeren, scherde Jozef. Deze geduchte dienst ijvig en belakende heldenmoed beviel echt er niemand. Ze zullen ons niet nodig hebben om die schelmen uit Ocan er te jagen, merkte Edeward aan. Hout Ocan er jagen, herhalde Van Duin bedenkelijk. Dat is eerder gezegd dan gedaan. Bah, riep Jozef. Ik ben zeker dat we er over veertien dagen in Brussel terug zijn, al die schavuiten reeds veertien dagen in de kast zitten. Ik mag het leiden, zei de Louisen. Want ik zou u beide niet gaan in gevaar zien. De heer Van Duin ging hoofdschuddend voort zijn courant te lezen. U beide had ze gezegd. Ze stelde hem dus volkomen op dezelfde lijn met haar broedig. Edeward had daarom de halsvillen vliegen. Op dit ogenblik zou hij zich sterk gevoeld hebben, geheel alleen een oproert te dempen. Gelukkig dat er geen oproerende neperheid te dempen was. Al het gelukkig voor hem. Ze ging in naar de wintertuin, want het was die avond wat te koud om in de tuin te kunnen wandelen. Tussen Jozef en Edeward ging de vrolijke meid ongedongen voort. 