Stille Kracht | Louis Couperus | Literary Fiction | Book | Dutch | 1/5
te leven, zelfs in indië blij om de schoonheid van het leven omdat zij had een gezonde natuur zacht getemperd en weggedoezeld in een bekoorlijke aanstellerij van niets te willen dan het mooie de mooie lijn, de mooie kleur de kunstgedachten zij was aan die haar kende of antipatiek of zeer sympathisch weinige voelden onverschilligheid voor haar ze had zich in indië verworven een reputatie van bijzonderheid haar huis was bijzonder haar kleding bijzonder de opvoeding van haar kind bijzonder haar ideeën waren bijzonder en alleen gewoon was haar vriendse man bijna te gewoon in die omgeving die geknipt scheen uit een tijdschrift voor kunst daar zij hield van gezelligheid verzamelt zij om zich heen zoveel europeselement als maar mogelijk dat wel zelde artistiek was maar waarin zij toch bracht een prettige toon iets dat alle aan Hollande tenken dat clubje die groep bewonderde haar en volgde vanzelf de toon die zij aangaf door haar een meerdere ontwikkeling heersten zij zonder dat zij de heerses natuur had maar dat alles vond een ieder niet goed en de andere noemde haar eccentric de club echter de groep bleef haar trouw in de zachte loomheid van het inis leven opgewekt door haar tot concerten tot ideeën tot levenslust zo had zij om zich heen de dokter en zijn vrouw de hoofdingenieur en zijn vrouw de controleur Kotta en zijn vrouw en soms van buitenaf een paar controleurs een paar jonge ampollees van de suikerfabrieken dit was om er heen een vrolijk troepje waarin zij heersten met wie zij comedie speelden pik niks arrangeerden en dat zij bekoorden door haar huis en haar japonnen en de epicuristische vrouw zijn van haar leven zij vergave haar alles wat zij niet begrepen haar levensesthétiek haar muziek van wakener omdat zij hun vrolijkheid gaf wat levenslust en gezelligheid in de doodzijd van hun verin die zin daarvoor waren zij haar inig dankbaar en zo was het gekomen dat haar huis eigenlijk middelpunt van het sociale leven van Labouwang die was geworden terwijl het residentiehuis er tegenover zich in zijn Waringin schaduw met deftigheid terugdrok Leonie van Oudeik was er niet evenzuchtig om zij hield van haar rust en ze liet dolgraag alles over aan Eva Eldersma en zo bemoeide Leonie zich met niets, niet met feesten niet met muziek en comediegezelschap niet met liefdadigheid en alle sociale plichten die een residentvrouw anders op zich voelt rusten toch zij op Eva over Leonie had eens in de maand haar receptie sprak iedereen aan ze wachten tegen iedereen en gevoel op nieuwjaar haar jaarlijksbal daarbij bepaalde zich het sociale leven in het residentiehuis zij leefden er verder in haar egoisme in de behaagelijkheid die ze egoistisch voor zich om zich heen schiep in haar roze gedroom van Engeltjes en in wat zij er oogste kon van liefde soms periodeek had zij behoefte aan Batavia en ging zij er een paar maanden heen en zo leefden zij als residentvrouw haar eigen leven en Eva deed alles en Eva gaf de toon aan het gaf soms kleine naaieven bijvoorbeeld tussen haar en de vrouw van de inspecteur van Financiën die vond dat haar de eerste plaats toekwam namen vrouw van Oudeik en niet aan de vrouw van de secretaris dan was het te geharren waar met de indische ambtenaars etiketten en verhalen praatjes deden de ronde vergroot, verergerd tot in de vers gelegen suikerfabriek van de residentie maar Eva stoorde zich niet aan de praatjes en zorgde liever voor wat gezelligheid in Labuwangi en om iets goedst tot stand te brengen hersten zij met haar clubje men had haar gekozen tot presidenten van de toeneelgezelschap Talia en zij nam aan maar op voorwaarde dat het reglement zou worden afgeschafd zij wilde wel koningin zijn maar zonder grondwet men zei daar algemeen dat dit toch niet ging er was altijd een reglement geweest maar even antwoorden dat zij met een reglement niet wilde presideren dan zou zij liever alleen meespelen men gaf toe de grondwet van Talia werd afgeschafd Eva herste er absoluut kooste stukken uit, verdeelde de rollen en het was de bloeitijd van het gezelschap men speelde gedreeld door haar zo goed dat men van Surabaya kwam om de voorstellingen in Concordia bij te wonen de stukken die men speelde waren van een gehaald als nimmer in Concordia was gespeeld het maakte haar weer bemint of in het geheel niet bemint maar ze ging door en zorgde voor wat Europese beschaving om niet al te veel te beschimmelen in Labuwangi en men deed laagheden om toch maar geïnviteerd te worden op haar dideentjes die waren beroemd en berucht want zij eisten dat haar heren in rock kwamen en niet in hun Singaporese jasjes zonder hemd zij stelde rock en witte das in en zij was onverbiddelijk de dames waren als altijd gedekuliteerd voor de koelten en vonden dat heerlijk maar haar arme heren stribelde tegen pufde de eerste maal kreeg ik congestie in hun hoge boord de dokter bewerde, het was ongezond de oudgast te bewerden, het was dolligheid en breeken met alle goede oude indische gewoonte maar toen men eerst een paar maal gepuft had in die rock en die hoge boord vond iedereen de dienetjes van mevrouw elders maar verrukkelijk juist omdat ze zo Europese werden gehouden twee even ontving om de 14 dagen hoor resident het is geen receptie verdedigde zij zich altijd tegen van oudijk ik weet heel goed dat niemand mag resepieren in het binnenland dan de resident en de residenten het is heus geen receptie resident ik zou niet durven het zo te noemen ik hou alleen maar openhuis om de 14 dagen en ik vind het gezellig als de kennis er dan komen het mag toch wel niet waar resident als het geen receptie is van oudijk lachte dan vrolijk met zijn joveel jale militaire snorlag en vroeg of mevrouwtje elders maar hem voor de gek hield zij mocht alles als er maar voortging te zorgen voor wat gezelligheid voor wat comedie voor wat muziek voor wat prettig sociaal samenleven dat was nu eenmaal de plicht die op haar rusten te zorgen voor het mondane element in labuwangi haar ontvangdagen hadden niets indies in het residentiehuis bijvoorbeeld waren de recepties geregeld volgens het oud indies binnenlandse gebruik op de stoelen langs de wanden zaten al de dames naast elkaar en mevrouw van oudijk liep ze langs praten met ieder hun ogenblik staande terwijl de dames bleven zitten en een andere gallerij onderhield zich de resident met de heren het mannelijk element mengde zich niet met het vrouwelijke bitter, port en ijswater werden rondgediend bij Eva Liepman wandelde men door de gallerijen zetten zich hier, daar men sprak met iedereen er heerste niet de statigheid als in het residentiehuis maar er was de chic van een Franse salon met een artistieke tint en het was een gewoonte geworden dat de dames zich meer kleden voor Eva's dagen dan voor de recepties bij de resident ze hadden bij Eva hoeden op de symbool van uiterste elegance in indië gelukkig kon het Leonie niet schelen het liet haar totaal onverschillig in de midden gallerij nu en die van zat Leonie en bleef er zitten met de raden A.U de vrouw van de regent zij vond die oude gewoon te gemakkelijk iedereen kwam naar haar toe ze had op haar eigen recepties al zoveel te lopen langs de rijdames aan de wand nu nam zij haar rust, bleef zitten glimlacht het tegen wie haar zijn compliment kwam maken maar verder was het een woelige beweging van gasten Eva was overal vindt u het hier mooi, vroeg me vrouw van doux en Leonie met een blik over de midden gallerij en haar oog leed verwonderd langs de matta arabeske, als fresco met calcarium op de zachtgrijze wand geveerd langs de jatihouten lambrisering door handige chineese meubelmakers gesculpteerd volgens een tekening uit de studio langs de bronzen japanse vaser op jatihouten pie de stals en waarin bamboo takken en boeketten van reuzen bloemen zacht over schaardoeden tot aan het plafond toe vreemd, maar heel lief eigenaardig mormande Leonie wie Eva's smaak steeds een raadsel was in zich terug getrokken als in een tempel van egoisme kon haar wat een ander deed en voelde niet schelen en ook niet hoe een ander zijn huis arrangeerde maar ze had hier niet kunnen wonen zij hield meer van haar lithografures veronezen en Shakespeare en tasso zij vond die deftig dan van die mooie bruine fotografie en haar Italiaanse meesters die Eva hier en daar op ezel zat staan het meeste hiel ze van haar bonbon-doos en de parfumuriereklame met de engeltjes vindt u die japon mooi vroeg me vrouw van douche weer aan Leonie jawel, glimlachte Leonie lief Eva is heel knap ze heeft die blauwe ires ze zelf geschilderd op Chinese zij ze zei er nooit iets anders dan lieve glimlachende dingen ze sprak nooit kwaad het was haar onverschillig en zij wenden zich nu tot de raden A.U. en bedankte haar met lieve slepende zinnen voor vruchten die deze gezonde had de regent kwam haar aanspreken en ze informeerde naar haar beide zoonjes ze sprak in het hollands en de regent en de raden A.U. 