Camera Obscura | Nicolaas Beets | Single Author Collections | Talkingbook | Dutch | 8/13
De familie keggen, het hoofdje, de heer van de Hogen af, uit camera op skeura. Dit is een LibriVox-opname. Alle LibriVox-opnamen behoren tot de publieke domain. Voor meer informatie of om je aan te melden of vrijwilliger, ga naar LibriVox.org. Camera op skeura van Hildebrand. De familie keggen, het hoofdje, de heer van de Hogen af. Het was herekweer. En ik had niet veel lust mij ter stond naar huis te begeven. Ik verkoos liever nog eerst in het stadsingel langs de wonderen. Wanneer men te leiden studeert, heeft men ene zeker voorliefde voor stadsingels. Verfrist door de heldere lucht en de koele wind kwam ik de poort weder binnen en begaf mij naar huis. Het ongeluk scheen suzet noire te vervolgen. Niet ver van de zoete inval kwam ik Saartje tegen. Zij liep zeer haastig en met gebeukte hoofden en naderkomende zag ik dat zij er uiterst verschrik en ontaan uitzag en beter weende. Wat scheelt er aan, Saartje? Ach, riep zij uit. Laat mij schielijk voorwoord gaan. Juffre Noiret ligt op sterven. Wat, zei de ik, hever ontzettend met haar voorstappende en aan suzette denkende. En ik heb haar gisteren nog gesproken. Dat kan ook wel zijn, antwoorden zij. Gisteren was zij nog heel wel. Maar vandaag heeft ze plotseling in overval gekregen. Ik was in de kerk en moeder was thuis bij de kleintjes. Suzette heeft ogenblikkelijk om moeder gezonden. En nu kom ik gelukkig en wel uit de kerk. En daar hoor ik dat de goede jevrouw Noiret misschien al dood is. Zij is gelaten, zegt vader, en er is geen bloed gekomen. En de dokter heeft haar opgegeven. Wat zal de arme suzette beginnen? Zij snikt eruit. Ik ging met haar naar het hoofdje. De zogenaamde moeder van die inrichting, in deftige gewezen keukenmijd, met in zeer laag jak en grote witte halstoek, stond in de poort met ene oude vrouw te praten, die in zwarte schoudermonterdroeg. En duidelijk hoorde ik te woorden, zodat ik je nou maar rai er daardelijk werk van te maken. Want anders is een ander je alweer voor. Je gaat nou maar in mediaat naar de heren en zegt compliment. En dat No. 9 vikant is. En dan vroegt de vrouw met de zwarte schoudermontel. Dan moet je je beurt afwachten, zei de moeder. Die van de zwarte schoudermontel stroompoerde heen.  Hoe is het met je vrouw Nooret? Vroeg ik aan de moeder, alsof ik van dit gesprek niets begrepen had. Afgelopen, zei de moeder haar hoofdschudderde. Ach ja, ze heeft het daar zo pastisch afgelegd. Het zal nou net een klein keteertje geleden zijn. Het is in hele omstandigheid. Zo gezond en zo doet. Gisteren ging ik haar deur nog voorbij. En ze knikte nog teugemen. Ik loop zelf dat ik nog aan haar raam getikt heb. En nog gevraagd hoe ze voer. Jawel, want ze zijn nog teugemen. Heel wel, moeder. Nee, toch niet. Dat was bij treintje. Ach ja, dat zeg ik. Een mensen kan daar gauw uitwezen. Wij gingen voort. Eén, daarbashjes, die op het hoofdje woonden, stond met een zwart duifjeskiepje bij de pomp. Ze zag naar ons om. Toen we haar voorbij gingen haalde de schouders op en schudde het hoofd. Ze is uit den tijd, zei de ode best. Schudde nogmaals het hoofd en ging voort met water op haar aardapportjes te pompen. Wij traden het huisje van juffrouw Noiradbinnen. Door een klein portoutje, met platte rode stenen geplaatheid, kwamen wij in het enige vertrek tot haar woning en die van ene lange reeks van oude vrouwtjes voor haar had uitgemaakt. Het was in klein kamertje, met matten belecht, en waarin in schoosten was waaronder zij tegelijk haar potje koopte en zich verwarmde. De meuboren bestonden in ene voor het vertrek zeer grote hangoortafel, een matten stoel of vier en in groot bureau, waarop in het midden in geel teeservies met rode landschapjes stond geschikt, geflankeerd door een rond en in vierkant verlakte presenteertromotje op een kant gelegd. In een hoek van dit vertrek je somt te ladder. Waarmee men na het zoldertje opklom waarop de bedeling turf en hoodgestapelt was. Die des zwinters aan de hofjes vrouwtjes werd uitgerijkt en beneevends in een wekelijkse uitdeling van aardappen en een potje boter dit hofje tot het voordeligste maakte van de vele hofjes waarop de stad zich beroemde. Aan den Wirtemuur hingen een paar silhouetteen waarvan het ene dat van een predikant scheen te zijn en verder enig huisraad dat genen andere plaats hebben komen op daar verlag in kwartelbijbel en in Frans gezangboek in welk laatste de goede vrouw nog dien eigen ochtend had ze te lezen. Haar brul lag tussen de bladen tot een blijk waar zij gebleven was.  Voorts was die tafel nu overdekt met allerlei glazen, leperst, kopjes enzo, voorts die men in het ogenblik van ontsteltenis gebruikt had. In sterke geur van hoofdmonstruppels kwam ontstegen. Op de stoel, waarop je vrouw en waret het laatst had gezeten, lag nu haar witte poes in een gemakkelijke kringvormige houding op het groene, saaiend kussen te sluimeren. Aan het hoofd en einde daarbed steden waar de gordijnen van waren toegeschoven zat Suzette doodstbleek en met het hoofd in de hand. De goede je vrouw de groot stond voor haar met in vol glas water en pogde haar te bewegen nog eens te drinken. Suzette gief het hoofd treurig op, greep het glas aan en nam werktuiger ik ene kleine teugen. Toen zag zij ontstrak aan. Zij rijkte mij de hand. Ik heb mij wens, zei de zee, het was bij dag. Saartje hield zich schuw op een afstand en was geheel van haar stuk. Zij snikte hevig en viel op een stoel bij de tafel neer. Je vrouw de groot pogde vruchteloos haar iets te doen gebruiken. Toen zij eindelijk wat bederde, wilde zij de dode zien. Suzette schoof het verdijnhalf open en ik zag een mooie oude vrouw in haar kalme rusten. Het herderen zon ligt dat door het vensterbinnen dron wirp in schuinste straal op in aangesicht dat meer en meer van den dood snik begon te bekomen. De ogen waren gesloten en ingezunken. Enige weinige grijze haren kwamen onder het mutsje uit en glinsterden al zilver in den zonneschijn. Haaren door de handen lagen plecht ik samengevouwen op haar borst. Saartje knilde bij haar bed, blozen de jeugd bij het beeld des doods. Zij lijkte haar lief handje op de hand te overledenen, maar schrikte van de kouden. Zij had nog nooit in lijk gezien. Toch vermanden zij zich weer en streek met haar zachte vingers langs het gerempeld voorhoofd. Daarop barsten zij in een hevig jammeren los. O, dat ik ook naar de kerk moest wezen, had ik u nog maar één ogenblikje levend gezien. Lieve je vrouw, waaruit één enkel woordje van u gehoord. Dat hebben wij geen van allen lief kind, zei haar moeder, haar ogen met haar woorschoot afvegelde. Neen, zei Suzette, met een hard doordringende stem, geen van allen. Saartje schoof het gordijn weer toe. Arm, me Suzette, riep ze uit, haar om den hals vonden.  Wat zult jij beginnen? En zij snikte zo leuden, dat haar moeder haar tot zich nam, en zeiden, dat zij zich in weenigmatigen moest, want dat zij Suzette nog naden maken zou. Ik wens ze dat ik zo schrijgen kon, die vrouw te groot zij de ongelukken gebedaard, en weder nam zij haar vorige houding aan, met het hoofd in de hand. De dove buurvrouw kwam binnen. Het was een lange, schare vrouw, die er bovenlijf met een grote hoek voor overdroeg. Zij had mede, één zwart kipje op. Het roeg een zeer langzitzend jak. In groot witsch hoort en in kalminkende rok. Zij zette een klein schooteltje met een hoort toegedekt op de tafel. Is buurvrouw ziek, vroeg zij, op die kennerlijke, dofend toon en doven eigen. Ja, zei jevrouw de groot luidsprekende, buurvrouw is heel erg. Jevrouw de groot had echter niet luid genoeg gesproken. Dan mocht ze maar wat eten. Haar nam de oude, en het schoot dat je opnemende, ging zij na het bed. Je moet wat gebruiken, buur. Kijk, hier, ik heb wat gestoofde peertjes voor je, en ze wilde het gordijn openschuiven. Jevrouw de groot hield haar bij den kalminkende rok terug. Nee, schreefde zij zo hard zij kom. Buurvrouw zal niet meer eten. Buurvrouw is overleden. Zo, zei de doven, het hoofd op en nederbewegende, alsof zij het voor maakt verstaan had. Slaap, buurvrouw. Zo, zo, dat is goed. Dat wist ik niet. Ik zag de dokter binnen gaan, vervolgde zij tot mij. En ik docht, daar is zeker wat aan de hand. Wat schoort buurvrouw eindelijk? Ik slaagde er in haar aan het verstand te brengen, dat buurvrouw niets meer schoortte. Dat is de derde buurvrouw, zei jevrouw Samaï, want zo heette de doven, die ik verlies en altijd aan dezelfde kant in dud huisje. De eerste was Engeltje bovenis, die was 73, en Poldoof. Ik ben ook wel wat hard horend, weet u? De andere was jevrouw de Ruiter, die de koffie kan over dat beenlied vallen, zodat ze dan nood van opkomen is. En dit is nou de derde. Het was een goeie vrouw, een beste vrouw, maar wel een beetje eenzelfrig. O, heer, is ze dood. Ik docht nog zo, kom, man, een gestoofd peertje. Dat plaagt ze anders nog wel van te houden.  De klink van de deur werd weder opgelicht en binnenkwam in vrouw voor het kwezen, weer ogen, gelaad en gehele hording de innigste, de hardtruksste deneeming vertoonden. Het was vrouwle constanzen. Er zijn schepselen in de wereld die de bestemming om ongelukkige de trooste deren hebben medegebracht. En opdat men ze kennen zou, heeft de natuur het vermogen tot troosten in onmiskenbare trekken op hun gelaad uitgedrukt. Tot deze wezens behoorde de vrouwle constanzen. Met ene niet in het mens hard vochtige, maar bemindelijke, vrouwonten, trat zij binnen en groeten ons. Zij ontdeed zich daarop, daar stond van haar hoed en bond en het gaf iets veel vertrouwelijk als haar in deze sobere woning zonder dien tooi te zien. Toen trat zij op zuzette toe, die altijd even stroef het hoofd op de rechte hand die troosten. De jongvrouw greep haar bij de linker. Ik heb van uw ongeluk gehoord leven jevron Varret, bewon zij met eenzachte en hard doordringende stem. Ik kom eens met u schrijgen. Gij weet dat ik ook geen moeder meer heb. Het valt lichter van een weldalige ontroering dan van ene, grote en verpletterende smaag te wenen. Zij zet de barst in tranen uit en kussen de handen daar vrouwen. Ook aan de lange zwarte pinkers van deze hingen heldere droppels. Saartje drong zich tegen de beide vrouwen aan en in haar ogen blonken door de tranen heen de innigste toenijging en de diepste eerbied voor de troosteres. Dat was ene lieve, ene hard ontroerende groep. Leiden, medeleiden en leidenstroost en inzachte en liefdevol omhelzing verenigd. Ik nodig onze schilders uit daar hun krachten ins aan te beproeven en zij een ogenblikje willen uitrusten van mannen die pijpen roken en vrouwen die groenten hebben gekocht. Een engel van een mens fluisende je vrouw de groot en in tranen viel op de tang waarmee ze, op dan in de verwarring half uitgedoofd een haard het vuur pogde te herstellen. Wie is die dame, vroeg te doven op haar gewone luidentoon. Ik pogde uit haar te beduiden maar het was mij niet mogelijk. Ik kan je niet verstaan, zei ze, maar dat weet ik wel dat de langduren zou eerder rijkdom bij pleuntjes dan meis laatste leger komt om te huilen. Maar ik heb ook wel horen zeggen dat je vrouw een weret van geen lage kom af was.  Dit gezegd hebben de stonden oude op en begaf zich naar haar eigen cel. De dokter kwam om na zuzette te zien en voor haar te zorgen nu de eerste schok voorbij was. Zijn gelaat luisterde op al zij vrouwler constantste zag. De vrouwler reed zeer, zei hij, het kon niet beter. Geen moet om middel gegaan zijn vrouwen nagel. Ik beveel u deze patiënten aan, vroeg de hea bij. Voor bedroefden, zei hij, de beste dokter die ik ken. Hij schreef een ontspannende drank voor en verliet ons om wie weet welke andere alende te gaan aanschouwen. Het is opmerkerlijk hoe gretig de mindre klasse is om met een lijkt zon. Het is een stuk van liefhebberij. Al is iemand zijn betrekkingen ook nog zo lief. Nauwelijks heeft hij den adem uitgeblazen, ja, somtijd zijn er niet dan zeer bedriegelijke proven genomen om tren te werkelijk dood zijn van den dierbaren. Of het lijk moet van top tot teen ontkleed en in het doodsgewaad geholpt worden en het heerlijke bed weggehaald. Om daarvoor de harde stroozak in plaats te geven. En ik heb bij lijken gestaan die ouders waren afgelegd van personen die me nog geen uur tevoren dood op een stoelaat gevonden. De moeder van het hoofdje kwam dan ook met een allergewichtigst gezicht binnen en moeder de groot opzijdenemende hield zij haar voor dat men niets heiligas te doen had dan jevrouw Waret te ontwijden. Jevrouw de groot kon daartoe over haar beschikken. Zij was er niets aankregen van. Ook wist hij heel goed waar het doodgoed van jevrouw Waret lag. Jevrouw de groot beweerde evenwel dat het geen haast had maar de moeder van het hoofdje stond dat toch op dat het voor de nacht geschieden. Want dat was maar om het bed weet je en dan jevrouw Waret had zo'n korstelijke sprij altijd bij winterdag en die had ze zeker nu ook weer op het bed en tegen kijken of het zo was. Het is te sprij zei ze bedenker tegen jevrouw de groot. Als je er nog toerisleveert moet je me maar laten roepen. Het is wel, zei jevrouw de groot en de moeder vertrok om door het gesloten venster heen met de doven buurvrouw in luidgesprek aan te knopen over de noodzagelijkheid om jevrouw Waret af te leggen en over haar korstelijke sprij.  Wat had de moeder? Vroeg ze zetten wie moedig opziende toen zij vertrokken was. Niets lieve, zei jevrouw de groot. Ik zal voor alles zorgen bekommer u over niemand ouw. Men moet moeder met rust laten haar nam zuzetten. Niets aan haar veranderen voordat ze meer vermocht ze niet. Weder liet zij het hoofd aan het hart der vrouwen zinken. Die haar liefde rijk ondersteundde en haar daardoor het meest versterkte want zij haar toeliet te wenen. Saartje kon niet langer blijven. Het huishouden van eisde haar terugkomst. Ik vertrok met haar. Ze zette rijk de ontbeurteling stand. Saartje kon geen woord uitbrengen en Hildebrand was zo sprakeloos als Saartje. Wij kwamen in dan zoet de inval. De oorde de groot was in de zil bewogen. Ik bleef nog lang een tijd bij die goede mensen over het ongeluk van jevrouw Waret in gesprek. Saartje vertelde mij heel veel van de doden en hoe lief zij haar dochter had gehad en hoe die dochter haar aankleefde en gaf duizend kleine trekken van de tederheid en aan de hankerijkheid op. Waarmeede deze moeder en deze dochter Alcanda het leven hadden ver aangenaamd. Zee, moeder Nobarrette was zo goed als op haar stoel dood gebleven. Als zij haar gezangboek had dichtgeslagen, de beroerte die haar zwakke levenskrachten in een half uur tijd vernieden, had reeds in het eerste ogenblik haar spraak verlomt. Maar zij had die niet nodig gehad om zuzette iets te vergeven voor zij heniging en herzegen. Zij gaf herdien gedurende haar levendagelijks. Wij spraken ook over de jongeling dien de vertwijfeling aan ene vereniging met zuzette naar de West Indiëndereef. Ik verlangde zijn naam te weten. Saartje deelde mij mee dat zij hem de vorige avond nog gesproken had en dat zijn plan nu onverikbaar vaststond, zodat hij het ook nu aan haar oorders had geopenbaard en nog enige omstandigheden daarom trent, die in een volgend hoofdstuk aan de dag zoontkomen. Ik zweeg op zetter ik van het gesprek dat ik op de kamer van haar hoogen mijn ondanks beluisterd had. Ik wam thuis. Zo lang heeft die kerk toch niet geduurd ons sterfelijke riep de herkijken mee toe toen ik de kamer binnen had. Wij zitten paal op je te wachten. In zondag is in verschillende historiemaatje lachen maar sneeuw, dan konden we te mens te narren.  Jongens, mijn pantervel, hoe zouden de aardelijke heren en grote hansen erna likkebaarden, maar zeg ons sterfelijke ik sta beschermd als ik weet waar je zo lang geweest bent. Ik deed verslag van mijn bezoek op het hoofdje. Keger kreeg alweer in het raan in de oren maar hij zei drommels, dat was een naakke fietje voor je. Het zal daar in algemeen gegrijn gegeven hebben. Hannah, my dear, daar moet wat aangedaan worden hoor. Het is tuifels jammer voor dat meisje. Stuur haar het één of ander. Wil ik haar ingebraden, keuken, senden? Vroeg mevrouw, kijk je goed hardig. Allemaal gekheid, riep de herkijken uit. Ze heeft in waarschijn honger. Stuur haar een paar bankjes, dat zou beter welkom zijn. Eén doeje is een duur ding voor zulke mensen. Henriette had zich afgewend en stond kwant ze huis naar haar kakker toe te kijken. Ook zij had vochtige oren. Neen, dacht ik, zonderling mengsel van hardfortige gruwigheid en gevoel. Gij waard door veel te goed voor één van daar hogen. En indien gij vrouwelijk constantste topmoeder of tot zuster had, gij zou het in hele lieve Henriette kunnen worden. In het schemer uur poed Henriette langs, allerlei zijderlinkse wegen te weten te komen, hoe ik over haar en van daar hogen dacht. Ik ondoek haar listen, daar ik voor genomen had mij deze dag nog voorstrijk niet uit te laten. Desavonds wachtte men van daar hogen, die meest alle zondagavonden bij de familie doorbracht. Meneer die de hoop gekoest had, nu eens in partijtje te zorgen kunnen omberen, was knorig dat de derde man uitbleef. Henriette, die ongetwijfeld het meest verwonder was dat hij niet verscheen, hield zich rood en merkte aan dat hij misschien ene andere uitnodiging had en dat zij het ook heel goed vond, dat hij er geen gewoonten van maakte om nu ook alle zondagen te komen. Wij brachten den avond door met platen en tekeningen te bezien, waarvan de herkeggen een mooie verzameling had die echter zonder smaak of oordelig gerangschikt was en zeker veel te duur betaald. Tegen tien uur verscheen er een violet kleurig briefje. Henriette werd rood en hield zich overtuigd dat hier misverstand heerste, toen de knechte aan haar vader overhandigde en als deze het open brak, zag zij hem strak in de ogen. Toen de herkeggen het gelezen had, nam hij als zeer bleef zijn mutsje vooraf.  Ik ben in lijk, verklaarde hij, als ik er iets van vat. Daarop vervolgde hij, met zeker plechtigheid, mevrouw Kegge geboren Marison, mevrouw Kegge en meneer Hildebrand hoort, bed ik u, eens aan wat dit geschrift behoudst. Wel edel geboren heer, dat is primo en leugen. Zee dat jij in uw huis personen admiteert die mijn goede naam poont te be- te bewat. Sakalot, dat is een drommelswoord, te bezwolken en te belasteren, zie ik mij genootzaak van het genoegen af te zien om hetzelfde verder te frequenteren. Ik heb de eer te zijn, wel edel geboren heer, u, edel geboren, dienstwillige dina, pg van Dahogen, van huis, zondagavond, zurnummerair, etc. Dat zit op mij, zei de ik- woord opnemende. De heer van Dahogen anticipeert op zijn vondens. Ik ben nu wel genootzaak te zeggen wat ik denk. De heer van Dahogen heeft zich aan mij als in slecht voorwerp een verachterig mens doen kijken. Ik deed daarop zoveel omtrend te zaak mede als volstrekt nodig was en verklade wat ik hem bij mijn bezoek van Heden had opgelegd. Gij ziet, zei de ik tenslotte, dat hij zijn toevlucht tot onbeschaamtheid neemt. Daarom niet getreurd ons daarvoorke, riep keggen uit, je hebt, dunkt me, royaal gehandeld, en nu voort met een wel edel geboren heer van Dahogen. Ik ben in drilboor als zijn gele handschoentjes me oet hebben aangestaan en dan dat hij altijd zijn mond vol had van grote handsen. Het zou Horiëtte nog wel spijten. Horiëtte antwoordde niet veel, maar mevrouw Keggen sprak, met voormaakte miskenning van de punt in de geschil, de gewone toevlucht van onverstandige vrouwen. Ik heb hem auto's in heel beleefd mens gevonden. Hij heeft mij nooit iets misdaan. Ik kom er rond vooruit dat het mij spijt, dat hij niet meer komen zou. Auwe maal gekheid, hij nam de heer Keggen. Het enige is dat er niemand is voor de muziek met Horiëtte, en hij spreekt ook van heen gaan, ons daar vroeken, voegde hij erbij, zich tot mij wendende. Dan zijn we weer geheel alleen. Ik heb graag een mens keren over de vloer om mee te praten. De heer Keggen schoof zijn stoel voor de haard. Institueerde een langduur gepolking en bleef daarop in gedachte zitten. Opeens wende hij zich tot zijn vrouw. Hoe oud zou William nu al geweest zijn, vroeg hij op wat zachter toen.  Dan waarop hij anders gewoon was zich te doen horen. 21 antwoorden mevrouw Keggen. Het ogenblik van treurig nadenken duurde niet lang voor den beweegelijke vaarden. Maar wie zou zeggen, hoe veel smart dit enkele ogenblik in zich bevatten. Einde van de familie Keggen. Het hoofdje, de heer van de hoge af. De familie Keggen in grote hands en aardelijke heer plussluidt uit camera op scura. Dit is een LibriVox-opname. Alle LibriVox-opnamen behoren tot de publieke domein. Voor meer informatie of om je aan te melden of vrijwilliger, ga naar LibriVox.org. Camera op scura van Hildebrandt, de familie Keggen, in grote hands en aardelijke heer plussluidt. Maandag één uur na den middag. Indien men namelijk burger genoeg is het om 12 uur een middag te noemen. Op die dag en dat uur stond ik op het bordes van het huis des heren Willem Adolf Baron van Nagel, lid van de ridderschap en burgemeester van de stad, waarin al het boven gemelden moet zijn voorgevallen. Het was in deftig huis, met in hartstenen voor bui, waar de vader en de grootvader van den Edelman insgelijks hun leven hadden gesleten, den roemnalatende die meer was dan hun aardelbrief, den roem van beminnelijke mensen. Eén bedaagd bediende in een stil en deftig lieverij opende de deur. Liet mij in een ruime zijkamer en vertrok niet eer om mij te gaan aandienen dan nadat hij mij geheel op de manier van een welopgevoet man in het zoelig rijk en daarop naar het vuur gezien had. De kamer had in enigszins ouderwets plechtig, maar toch comfortabel voorkomen. Men zag en alles dat men bij iemand van goede smaak was. Het behang zou was van rood treib en desgelijkste canapés en de stoelen. Op den grijsmarmeren Schoorsteenmontel waaronder op ingepoleisten haart een net gebouwd ture vuur brandde, stonden twee antieke vazen en aan den wand hing als enige schilderij het portret van een man met een witte kraag en dan met ruigbond omzoomden tabard ter zestiende eeuw. Het gelaat was blozende of schoon het haarspier wit was en in neus en mond was in sterke gelijkenis met den nog levende erfgenaam van den eerlijke naam dan Nagels niet te miskennen. Er heerste ene rustige waardigheid in de stoffering van dit vertrek die ogen en gemoet honderd maal aangename aandeed dan de kleur gepracht bij de keggis.  De heer van Nagel liet wel wat lang wachten, maar toen hij binnetraad was hij ook gegeen gekleed. Hij heet de meest der stond tegensud en vroeg met het welwilndst gelaat van de wereld wie ik was en wat ik hem had mee te delen. Ik maakte mij bekend en betreft uw boodschap ene zaak die volstrekt onder vier ogen moet behandeld worden? Ik zou zeggen van neen antwoordde ik. Wees dan zo goed mij te volgen, zei de heer van Nagel, die mijn naam misschien van de vrouwen gehoord had en vermoedde dat ik in de belang van de moederloze zuzet kwam. Hij ging mij voor naar een grote tuinkamer. U je ruimte evenwel in dit seizoen door een groot chinesverlak kamerschut was beperkt. Die kamer leverde alles op wat de zil tot genoegelijke genieting van zichzelf stemmen kon. Er was in aangename in stemmigheid tussen het lichte behangsel en de zware zelepende damaste gardijnen die allen toch afweerden tussen de kleur van een brede vuurscherm bij de haart en de kleur van het kleed over de tafel. Tussen alle deze dingen en de beminnelijke uitdrukking van gelaat op het vrouwportret dat boven de piano zelf zijn voorrecht op het rechte licht hung en tussen dat gelaat en de edel en teffen zo zachtaardige trekken van den bron en van de jongvrouw van Nagel. Toen ik gezeten was begon ik den eer biedwaardigen edelman men in zaak voor te stellen. Ik zei de hem dat ik mij tot hem wende in een belang van een jong mens die ene ondergeschikte betrekking bij de stederlijke administratie had. Ik verhaalde hem hoe die jonge mens door een samenloop van ontstandigheden wederlaatstijl gebrek en gunstige vooruitzichten en hoe vaker ik den gevolgen van de leerstige bemoeienen van een zijna suprioren het voor hem nooit loopt ik voornemen had opgevat om naar de west te gaan en dat ik dat voornemen door tussenkomst van zijne ederen hoopte te vereidelen. Zij daar het argument van uw boodschap zei de egelim lachende nu de expositie met naam en toen naam als het u belieft. Ik verhaalde hem dat ik van zekere reindacht tomato sprak. Een oppassende jonge merkte de heer van Nagel aan zonder mij even wel in de reden te vallen.  Van zekere reindacht tomato zei de ik wie men en wel voornamelijk een tekere meneer bood die aan het hoofd schijn te staan van het bureau waarbij hij klaar is de heer van Nagel zag zijn dochter veel betekend aan de west indien zo schoon en verdeelig heeft weten af te schilderen hij vol ambitie en gekweld door enige teleurstellingen het voornemen heeft opgevat er naartoe te gaan ja, dat hij gewerkerig al een begin van uitvoering had plaatsgehaald daar de heer Bood reed voor hem en met zijn toestemming een engagement met zijn een bood broeder die in Suriname in het plantage scheen te hebben had aangegaan die hem als eerkman verplichte met de eerste gelegenheid te vertrekken en nu is u verlangen zei de heer van Nagel met voorkomende goedwilligheid dat ik den jonge de mate zijn ontslagweiger hetzelfde ontwoerde ik wel nu, zei de heer hij zal het niet hebben meneer heer de brand hij zal het niet hebben constancy wij laten onze kinderen niet weggaan op een aanbeveling van de heer Bood heb jij ooit van een broer van de heer Bood gehoord die in de west zou zijn? nooit papa antwoorden de fruilen wel nu meneer hernam de bron wij kennen meneer Bood en wij kennen de jonge de mate wij zullen alles in orde brengen kent jij de beide heren de heer Bood zag een ogenblik de mate heb ik nooit gezien zo antwoorden de heer van Nagel nu wees gerust ik zal de zaak onderzoeken de mate zal niet naar de west Indien gaan een vraag zowat niet onbescheiden is waarom beijvert jij u zo zeer voor iemand die jij in het geheel niet schijnt te kennen die vraag maakte mij verlegen hoe vriendelijk de oog op slag oog mocht wezen vermede de baron ook mijn antwoord wachten meneer zei ik en ik geloof dat ik bloosde er is een dame in het spel een jong meisje dat belangstelt in den jongen de mate maar dat even min van den stap onderricht is die ik heden doe als de jonge de mate zelf ik dacht het haast zei de heer van Nagel glimlachende nu de zaak is er niet erg om geloof ik ik maakte een beweging om heen te gaan wacht nog een ogenblik zei de heer en zo voortgegaan zijn maar de knecht kwam binnen en diende de heer van daar ogen aan onwerkeurig kwam de uitdrukking ene onaangename gewaarwoording op het gelaad van vader en dochter beide doch werd even spoedig onderdrukt zeg dat ik meneer nu niet zinkam dat ik onbesoong je ben mijn dochter voer hij daarop tot mij verwoord heeft u gisteren geloof ik ergens ontmoet de vrouwle was met mij in het huis in het reurende geen kentie je vrouw nu waar het ik heb haar een paar maanden ontmoet en kan haar uit te berichten van lieden uit en kring tot welke zei nu behoort zei maakt soms kleren voor mijn dochter ging de heer van Nagel voort en die is zeer overhaard te vreden het is een bescheiden meisje en zij heeft ondersteuning nodig weet jij iets meer van haar familie dan wij ik deed hem alles mede wat ik wist en voeg er bij hoe ze zet om haar ouder liefst karakter algemeen bemind was bij de genen die het voorrecht had met haar om te gaan dat zij de dokter ook niet waar kon strassen antwoorden de bemindelijke man ik dank u mijn heer voor de inlichtingen jij studeert te leiden liet hij schildelijk volgen toen hij zag dat ik weder minemaakte van te vertrekken blijf nog een ogenblik ik heb u uitgehoord nu moet jij niet ineens weg gaan ik heb ook te leiden mijn graad gekregen en daarom begon hij enige herinneringen uit zijn studenten tijd op te halen het eerste aangenaamste tijd van het leven zegt men wel, zij de heet in slotte maar zo ondankbaar ben ik niet jegens mijn overleden vrouw en lieve dochter dat ik dat toestem daar en boven hij doet nog meer goed zich in de wereld een man te gevoelen dan een student ik hoop dat jij het ondervinden zult na nog enige algemene gesprekken waar ook de jongfrouw deelen nam verliet ik deze woning die mij als in verblijfplaats van ziltsrust verstand en deugd was voorgekomen voldankbaarheid aan mijn gestermte dat mij in zo weinige dagen onder zo verschillende daken en met zovele lieve en goede mensen in aanraking gebracht had om mij in de overtuiging te versterken dat beminderlijkheid en voor treffelijke deugden niet het bijzonder eigendom van bepaalde standen de maatschappij zijn alle gelijkere kunnen toegewoord daar wel ongetwijfeld die mens het gelukkigst is die daar tegen weet wat en wie hij is, wat hij vermacht en wat hij wil zonder zijn heil te zoeken in het geen buiten zijn bereiklicht zich verzekerd houdende dat hij in het geruste midden want zijn kring ruim zo veilig is als aan de zo kwetsparen omtrek mijn kleine rol was afgespiewd mijn werk rip mee en ik kondigde mijn vertrek aan drie dagen later werd ik wederwakker op mijn kamer in de sleutelstad en tuurde ik in mijn hoekspieltje om te zien of de breestraad nog breed was maar nu zoon diegene mijn lezers die het geduld gehad hebben deze taferelen te volgen niet wil dat ik de pen nederleg voor ik nog tenminste iets van meld heb omtrend het verdere levenslot daar opgevoerde personen ik durf zeggen dat ik niet behoor tot de schrijvers die al genoegen inschappen hun lezers met teleurstarren te plagen dit is onbehoorlijk en schijnt mij toe met de beleefdheid te strijden die de noteur in dubbele maarten betaand daarom zal ik pogen aan deze natuurlijke wens veel mogelijk te voldoen Horiate Kege is in het verleden jaar gehuwd met een kapitein de rijdende artillery die zij vrees ik in weinig je op het uiteren genomen heeft maar die gelukkig blijkt in zeer verstandig man te zijn die haar karakter uit muntend weet te vatten en te leiden om haar verstand en gaven in een goede richting te geven en zelfs in zeer gunstige invloed geoefend heeft op de houding de hele familie meneer niet uitgezonderd die er tegenwoordig veel minder op uit is de grote hansen en aardelke heren na de kroon te steken ze in het geheel niet meer benijdt en daardoor meer en meer hij hen in aanzien komt mevrouw eerst naar ik hoor nog altijd dezelfde weinig sprekende en weinig bewegelijke dame alleen heeft het sterven van één haar twee lievelingen haar enige bange dagen gekost ik ben zo gelukkig niet mijn lezers te kunnen medederen of het aazorg geweest is of mimie ter heer van de Hogen heeft zich in het beheer van zekere aan zijn verantwoording toepetrouw die gelden zo weinig charmant gedragen dat hij het raadzaam heeft geacht op een goede morgen zijn hotel in den beddenwinkel zo goed te verlaten tot niemand spijt dan van den beddenmaker en zijn egader die in half jaar kamerhuur en in aardig zometje aan verskorten aan zijn ederen te kort kwamen de zoete inval is nog altijd in degelijke koekwinkel en tegen Sint-Nicolaas avond zijn er nog in maar prettige van goldpartijen Saartje is de verloofde van een hupts jong mens die ene niet onbelangrijke zaak in manufacturen drijft ik recomandeer haar de komstige winkel aan het schone geslacht het zal een lust zijn bij haar te kopen Zuzette Noirat werd onder den titel van Kameneer een zeer bevoorrecht persoon bij de vreule constanzen de mate door den bron in bijzondere beschermingenomen is zeerspoedig ter secretarie opgeklommen en bekleed nu den post van den heer Boot aan de gevolgen van zijn ongeregelde levenswijze is overleden hij is de gelukkige egenoot van de mooie Suzette en ik heb een brief van de jonge Lieden waarin zij zich veel inbeelden van verplichtingen aan den heer hielden brand de Baron leeft nog steeds met zijn dochter in dezelfde calmer en liefdelijker stemming zij beide stichten zoveel nut en doen zoveel goed als zij kunnen en de vreule gaat met een hartvol liefde den tijd tegemoet waarin de heer Van Nagel die al zagjes aan vrij ooit begint te worden haar hulp nog meer zal behoeven en de grootmoeder is niet meer onder de levenden volgens haar uiterste wil is zij op het kerkhof bij de Marepoort te leiden in het graf waarin ook haar lieveling rust bijgezet haar hond heeft haar niet lang overleefd en Negent Ving haar naam in pakje waarin het ringetje met een zakdoek en in het Engels deze woorden gedenk aan den lieve William en aan zijn grootmoeder 1840 E. Marison einde van de familie Kijgen in grote hond en aardelijke heer versluid Sv. Buiten deel 1 uit Kamerhaupskura dit is een lieprevoxopname alle lieprevoxopname behoren tot het publieke domein voor meer informatie of om je aan te melden als vrijwilliger, ga naar lieprevox.org opname door jullie van Malgem Kamerhaupskura van Hildebrand Sv. Buiten bij de dingen die men zonder veel nadenken gewoon is bij zichzelf vast te stellen behoort dan randere de mening dat het is Sv.  Buiten even onnagenaam is als de somers lauter gelukzaligheid mensen die niet zonder opera's concert en sovares leven kunnen mannen die behoefte hebben dagelijks de sociothei te bezoeken en vrouwen die niet gelukkig zijn na de sweeks groot toilet maken mogen zich in de denkbeeld vastzetten maar voor stille huiselijke gemoderen die van het bijuitstek wereldse genoeg hebben en de cirkel hun er genoegens het zij die les hun zachter of gevoeliger is voorgehouden zag je zaan hebben leren inkrimpen voor hen is het er in de kouder tijd vooral niet minder genoegelijk dan in het warme seizoen ja geloof mij en ik u zeg dat op het stille land de winter onëindig veel korter valt dan in de stad met al haar ressources daartog maakt hij met zijn voorhoede en na sleef van donkerdagen een groot en langdur jargetijd uit dat men door allerhande in dooglopende kunstmiddelen zoekt op de korte en door te komen buiten darentegen is hij slechts de spoedige overgang want hoe kort een tijd verloopt er tussen het afvallen van het laatste eikenblad tot op het uitlopen van de voordelijkse kastanjeboom als ze twee dagen van de zeven hart waait en twee andere dagen regent en hageld tot het een weinig klettert dan blijven de steel uit binnen hun muur ook zelfs gedurende de drie dagen van de week die overblijven waarop de zon bij tijden door de wolken breekt en allerlies schijnt over de kwijnen de natuur en zij hebben vondst morgens af te zijn betverlieten tot 12 uur toe een nevel gezien en weten niet welk mooi weer daar in het najaar gewoon ik opvolgd en al weten zij dat ook zij gaan niet meer uit zij kunnen niet meer op het weer aan zij durven niet zonder zij willen niet met een regisscherm wandelen hun toch noodzakelijke overjas valt hun te zwaar en honderdmal op een dag herhalen zij vooral kander de afgesloten opmerking dat zolk weer erger is dan een fixe kou en dat zij naar een vuurtje zouden verlangen om de nattegheid en ook een stelig stoken zouden in die het maar in november waren het is dan half oktober en hun winter is vormeel begonnen met november komt het vuurtje komen de tochtlatten met schapenvacht de lange avonden, de morse gestraten en de onstichtelijke kouden in de grote kerken met alle soorten van overklederen dan volgt december met de boa's en de moffe en de almanacke morgenrood en avonschemering in onderlingenwedstrijd en de Sint Nicolaas als het altijd de slecht weer is om uit te gaan met een onverwachte sneebui die op een dag 20 nieuwe dameshoeden bederft en de kleine nachtvoorste die doen rillen niet van koude, maar van schrik het heilig kerstfeest op het land zo liefelijk zo eerbiedig geveerd en zich zo harmonisch aansluitende aan de vredige stilte die het voorgaat en opvolgt geeft in de stad het teken voor drukte en gewool en feestgejuich van allerlei aard en na de ijselijke nieuwjaarsdag waarp honderden verkouden worden wordt een eerlijk huisvader overstromd van conceptprogramma's die hem met een benepen hart de hoofddesijner op uitgaambules te dochterstellen doet en er is een onafgebroken spreken en handelen in de stad over danspartijen en comedies een soirée littraire een soirée musical en andere soirées die nog het één nog het ander zijn maar uiter stijven vervelend en aaklig en men verzadigt zich zo over en te over aan de wintervermaken dat men er in vier weken genoeg van heeft en onderwijl regeren de koude en de armoede het ijs in de grachten en de bederlairei op de sluizen en nog twee volle maanden kijkt men mismoedig elke morgen op de termometer en telt men morrende het aantal wintertjes op en eermen de neus buiten de poort steekt, moet er groen aan de bomen wezen en eermen de vrede is over zijn kleine wandeling moet het de minste mij zijn dat is dus een winter van half oktober tot de mijmaan toe en dan heeft de steeman die buiten komt een gevoel als er voor een plotselingen, een eensklappse verandering van die koraase gekomen is want hij heeft niets van al die opwekkelijke tobereidselige zin die de natuur maakt nog haar op de onderhoudende weg haar stille voorderingen mogen gaatenslaan hij heeft al de vruchten gemist die de buitenman gesmaakt heeft toen zijn eerste kip begon te leggen en zijn eerste sneeuwklokje bloeide op de naakte en harde grond hij heeft de ganzen niets in vertrekken en de spreven en de kiveten niets in aankomen nog ook 3 dagen voordat de wind zuilukte van zijn weerwijze tuinbaas of grijze pachtel gehoord dat de wind zuilukke zou die een buiten heeft en genootzaakt of er standig nog is er zwinterst te blijven staat de smorgens met de zon op dat valt dan wat de tijd betreft nog al gemakkelijk want ook de zon zelfe is in dat jaargetijde niet zeer matineus maar laat wel kan er niets wijsmaken hierin staan steeman en buitenman gelijk dat dit ogenblik het moeilijkste is van de gehele dag want het bed is warm de kamer koud en de mens luid daarin boven kan het water in het lampet bevroren zijn de neiging om zich nog eens om te keren is ons geslacht aangeboren daar heeft men eenmaal gezegeveerd dan heeft men buiten te minstens de zelf voldoening de zon werkelijk te zien terwijl jij, heer en dames in de stad alweer er het rezachtig manufacturen bij uw overbuurman lezen mocht of het beknopter maar niet minder tergend schrijf en kantoor behoefde op zijn hoogst indien uw overbuurman een logementhouder is heb jij het voorrecht uw eneugdere blikken op te slaan tot het vergulde van het lieve hemeligd zelf met stralen van een duim dik en schelen ogen benijdbaar, zo jij op een gacht woont en niet ziet dan het zwarte ijs met hulp als een vuilnis daar tot uw verkwikking opgeworpen in het ogenblik dat jij uw leger steeds verliet benijdbaar, zo jij in een achterkamerhuis en over een smalle tuin tegen de donkere gestalten van hoge pakhuizen met gesloten blinden op mocht zien maar kom nu eens voor het dit fenster dat op het oosten ziet en zie over het wijnland heen grijs van vederachtig rijp de koperkleurge kimme met die bloedrode schijf half nog bedekt en half opgeriezen die als wij kerstmis gehad hebben een rode weder geloed op de sneeuw zal werpen duizendmaal mooier dan de beste Bengaalse vlam over de zangerge helden van het vijfde bedrijf in haar opera of over de heuvelen van Doek in een ballet of kijk door het andere raam naar het westen uit en zie de groene sparren met een dun en tintelend weefsel behangen en de state gemenigde van eerwaardige dorre beuken een kaalhoofd is eerwaardig daarachter met de toppen in de nevel die als zachte droppelslangs stemmen leek die krijgen ook na kerstmis hun schitterende sneeuwkleed aan willen wij hopen dat is alles mooi zegt hij met waardelezer maar men kan toch de gele dag niet naar de zonnen naar de bomen kijken wat voert de buitenman uit hoe houdt hij zich bezig waarmee de vermaakt hij zich het is december zijn houd moet gehakt en hij gaat rond met een opzichter om te zeggen welke opgaande bomen aan de beurt liggen en welk hak houd het kapjaar heeft bereikt ook is die jacht nog niet gesloten en hij laat grote zes op zijn geweer in plaats van kleine want het haas heeft zowel als hij z'n munterpels aan en als hij tot de donkere toe de wijtas over de rechter en de hagelzak over de linkerschouder gedragen heeft en het overgehaald geweer in de hand en een paar hazen en een paar houdsnippen voor zijn vrienden in de stad bovendien dan eet hij als een wolf en wel zo goed als schijmeneer al gelooide u kan doorkachel ook nog zo geanimeerd op de beurs dus avonds is hij veel te moe om zich te vervelen hij maakt zich gemakkelijk met kamerjappen en pantoffels en heeft het zeer druk over het haas dat hij in de lopers schoot en dat schreeuwde als een kind het haas dat hij vlak in de kamers schoot en morse dood lag en het haas daar hij de wol heeft in afstuiven dat ook werkelijk over de bol buitelde maar toen de benen weer opnaam om her of daar ook te gaan liggen sterven of wel met het wagen van gissingen waar het haas mag zijn gaan drukken dat hij in de weiten opgaan zag en waar de snippen mogen zijn neergevallen daar zijn geweer op geket heeft en zijn gezinnen buren om de hart vergaderd horen met belangstelling een welgevallen nog eens naar de oude jachtveiten van de 300 met de twee lopen en van de twee eenden in één schot komen ook de boeren niet te betalen en daarbij hun huiselijke zaken openleggen en komt de dominee niet om een paar tijd te schaken en schrijft hij zelf daar binnen de muur geen boeken genoeg voor hem en krijgt hij niet twee malen de week een heel pak courante waarin hij tot zijn grote stichting leest van de bezoeken van koningen en prinsessen in de hoofdstad van tablies van diamanten en toiletten van goud van acteurs die uitminden in een nieuwe rol van grote, grotere, grootste, en extra allergroot de virtuose van stikvolle zalen schitterende kapsels en onvermengd kunstgenot van plombering van halletanden die hij niet nodig heeft en zoes de wie levensbron A1 gulde 25 de doos die hij nog beter koop geeft op het land met een benevense haar waar hij in overboeken schrijven waar hij zich niet aan bezond lucht viool spelen dat hij alleen tot zijn eigen genoeg doet en de betuigingen van de redacteurs dat het hun gewoonte niet is datgene te doen dat hij opmerkt dat zij juist in de gehele stapel die hij voor zich heeft onophoudelijk gedaan hebben hij heeft ook zijn feestdagen het zal bijvoorbeeld Koppermaandag zijn Koppermaandag een dag waarop de boekdrukkers gezellen bij u en de stad de deuren aflopen met een fatsoenlijke bedelarie laatste beroep op een meldheid daarin volgens in de begeerigheid van Dinder Koster, Stovezetter Nantarenopsteker Brandblusser, Brandbezorger Toorwachter, Knecht van het Nut en van Wienietal heeft moeten voorzien Wij kennen hier niemand in dat vak dan de boswachter die ons een groen al mijn akje komt aanbieden en wie wij bij die gelegenheid de houtbrekers nog eens aanbevelen want om de waarheid te zeggen deze en de menig volde gekraaien zijn onze enige winterompen maar ik wilde van Koppermaandag spreken dan hebben wij bijvoorbeeld hier de grote houtveiling een publieke feestelijkheid oneindig vermakelijker dan een grote parade indien jij mij geloven wilt tegen tien uur half kom dan eens kijken dan komen al de boeren bij troepen door het boslengelen een kennemerboer heeft nooit een gehaast als het er op aankomt een goede plaats te betekken langzamerhand naderen zij allen de een met de hand op de rug en de andere met de handen in de zakken van Twambuis er plaatsen waar de parken neer liggen en waar de opgaande bomen staan die met een blutje van de bijel en een nummer de doden zijn opgeschreven en zo onder de eerste als bij de laatste wordt naar Gading gezocht elk hun er verbrecht zijn plan en durft hem te kopen en zijn belangstelling om te zien onder het volmaakste laconisme zo jeepie zijt er een moet jij ook een parkie hebben? nou ja jongen, ik kan maar raar eens kijken nou de boeren beginnen bijna alle volzinnen met het woord nou er binnen zware parken genoeg paai maar er is ook een partij die sleuw binnenhoor noot sleuw dit is den schraal einde noot die plan heeft er verschijtenen te kopen en eer je ze thuis hebben zo, Jan Spitter een paar nieuwe hutten erop aan het trokken noot, hutten, dit is ons blokken, einde noot zegt een veerde tot de bezitter van die naam die zin in het eigen park eiken heeft waar die ze noot af aan heemt nou, dat geet erop los hoor je Jan Spitter, we zal hem allemaal te kwaad maken erg moeilijk mag de vijfde aan die verrast wordt in het opkijken naar een boekenboom daar hij het ophoud van breken erg mooi weertje maar er hangt nog veel wind aan de lucht ik mocht liever laaien dat het wat roogde dat mocht ik net broer want wordt een oud boortje zijn pijp in de tondeldoos tekenen en in een ogenblik de lucht met sterk rikende wolken beniveelende daar ben je er nog sat eruit de stad ook, zie ik wel mag de armoede geboer aan vreesende dat de steluij hem zal overbluffen kijk, haai, met z'n gepoest cellarsies zegt die jonge keren met een bloedrode walledas om die het met gemelde steluij luchtiger opneemt zo pakert je je moet zeker weer een 5e plokken noot, 5e plokken dit is een 5e streek of strijk geld halen einde noot de bakker zet een verleerige gezicht hem neemt voorzicht te houden die het niet gehoord heeft maar bedenkt zich, haalt z'n tabakstoos uit steekt met een echte bakker schulzigheid z'n aandeel eruit in de bleke kaken en antwoord geestiglijk moot je mijn hebben in tussen zit de eigenaar met de zonen van de huizen bij de bosbaas om de Haard waar een boekenblok van de grote van een osse rip van het hout van verleden jaar aanlegt afkomstig van een boom die de bosbaas toevallig zo zeer is meegevallen dat hij aan het ophoud zijn geld waard was en hij de stam nog vrij had daar zette dan ook de dorpsigretaris met z'n dorne stokje groene wand en grijze kop en de beambte uit de stad ten weens overstaan de aanzienlijke partij houdt zal verkocht worden een praatje, een kop koffie daar gaat de bengel en alles verzamelt zich bij nummer 1 nu worden de veiligonditie voorgelezen met verschrikkelijke bedreigingen tegen degene die niet content dat is binnen zes weken betalen, de gaten niet behoorlijk dichten of bij het rode honden in het bos mee brengen bedreigingen die bij gebrek aan dwangmiddelen de kracht hebben van vriendelijke verzoeken daarop vangt het gedrang en de drukte aan sommige kopen in de begin omdat het wel raai schaande weg preisiger worden wil andere stellen het uit in de hoop dat het meeste volksachies kopen en de beste koopjes op laatste doen zullen zijn de secretaris uit zijn best om ten duurste te vijlen en de kopers om voor het minst de geld klaar te komen allerlei aardigheden worden over en weer gewisseld en te meer naarmate de houthakkers lustiger met het vaatje rondgaan en de kleine staletjes die overal tussen het gehakte hout en opgezet meer te doen krijgen had je nou je geld bewaard een ongeveilse bewondering voor het perceel dat hij met het uiterste van zijn stokje aanraakt jongens jongens wat een bomen daar ken je wel 2 jaar van stoken hoeveel voor dat parkie wie zet het naar het reizen voor 12 gulden al wil je maar 6 geven nu het allemaal tegelijk kindertjes 3 gulden met je 3 je wel enzovoort schaan je er nou wel uit heet het een ogenblik later uit de mond straat tegen een boer die hem bot is en zodra hij hem aanspreekt wegsluit uit vrees voor zijn bekende satieren schaan je er nou wel uit jantje en dat voor een kerel die Jan Houdkooper heet dus Jan Toppys kan de nou wie dat park koopt die had het waai van de koekkram en de fletser op toe schert hij alweer als hij perceel nadert er bij een vrolijke zoetelaarster met een dikke schoudermantel om haar handen zitten warmen aan de test waar de boeren aankom opsteken der geef ik zelfre 7 gulden voor 7 en een kwart en een half en 3 kwart 1 maal, 1 maal niemand meer is 8 gulden voor dat nappe vrouwmens en een half zo tuinen ze heb je niet genoeg aan 1 vrouwman 8 en een half 9, 1 maal, 1 maal kan de brandewijn je niet verlaan je maat nog een kwart een half, negen en een half 1 maal, 1 maal 3 maal gelukker bij dat is een kopie maat hoe heet jij? Jan van Schoten zo heet jij Jan van Schoten heb je dan te schoten geen houtmaat en zicht tot de bosbaas wendende te zieren dan baas weer moeten we nou heen duigend land van Sijmen niet waar? kom aan kindertjes jongens jongens wat zou Sijmen zeggen als we deerreis met zo'n hele penden op de pannenkoeken kwamen? dan mocht het wijk de hele dag wel deur pakken kom aan, maar weer van vuuren en van no.