Michael Strogoff, de Koerier van den Czaar | Jules Verne | Action & Adventure Fiction | Dutch | 3/5
Wat de gevangenen aangaat, zijn werden in een afgesloten ruimte gelegen waar zij, mishandeld, bijna zonder voedsel blootgesteld aan de guurheid van het klimaat, het welgevallen van vee of vach verbijden. De gedweeste, zo niet de geduldigste van allen, was zeker Micheel Strokov. Hij liet zich geleiden, want men bewaakte hem overal waar hij heen wilde gaan en dus was hij zo veilig als hij in vrijheid zijnde, op de weg van Koli van het Tomsk, nooit had kunnen zijn. Te willen ontsnappen voordat hij in laatst genoemde stad was aangekomen, waren zich blootstellen om weer in handen te vallen van de verkelders die in de steppen rondswerven. Eenmaal de Tomsk zijnde, zei hij tot zichzelf, om sinds het ongeduld te onderdrukken dat hij niet altijd kon bedwingen, kan ik in weinige minuten voor beide voorposting zijn. 12 uur op vee of vach, 12 uur op Ogerev gewonnen, zullen voldoende zijn om voor hen te Irkutsk aan te komen. Het geen Micheel Strokov inderdaad bovenal vreesde, was de tegenwoordigheid van Ogerev in het Tartarsekamp. Buiten het gevaar van herkenten worden, gevoelde hij, instinktmatig dat het van belang was die verraderen vooruit te komen. Hij begreep ook dat, wanneer de troepen van Ivan Ogerev zich met die van Voovaar verenigd hadden, dit leger, nu voeltallig, zo snel mogelijk de stad van Oosterlijk-Siberia zou oprukken. Dit vooral vreesde hij, en elk ogenblik luisterde hij of die ten trompetgeschol de aankomst van Ivan Ogerev aankondigde. Bij die vrees voegen de zicht de gedachte aan zijn moeder, en aan Nadia. Zou je haar wel ooit weerzien? Op deze vraag, die hij niet durfde oplossen, werd het een vreeselijk benauwd om het hart. Met Micheel Strokov en zoveel andere gevangenen waren ook Harry Blunt en Elsit Joliver naar het dartaarse kamp gevoerd. Micheel Strokov zorgt hij niet op. Het kon hem weinig schelen wat zij van hem dachten, sedert het gebeurde aan de wisselplaats de Ichem. Hij wilde liever alleen blijven, om alleen te handelen wanneer het erop aankwam. Als Elsit Joliver had, sedert zijn collega aan zijn zijde was gevallen, deze voortdurend verzorgt en hem ondersteund op de tocht van Kolivan naar het kamp. Aangekomen was het zijn eerste zo in geweest de wold van Harry Blunt te onderzoeken.  Het betekent niet zijheid op hem, het is slechts een scram, na twee of drie maanden verbonden te zijn zal er niets meer van zich bij zijn. Maar dat verband, hoe gaat Harry Blunt? Dat zal ik wel leggen. Gezijdus een half heelmeestig. Dat zijn alle Franse zo wat half en half. En op deze verklaring scheurde Elsit Joliver zijn zakdoek in twee maakten van het ene pluksel, van het andere een prop, waste de wold die gelukkig niet ernstig was uit en leerde het vochtigelingen zeer behendig op de schouder van Harry Blunt. Ik genees u met water, zei hij, want het is het heilsaamste, pijnstillende middel dat voor het geneesen van Wonden bekend is. De geneesheren hebben 6.000 jaar eraan besteed om dit te ontdekken. Ja, 6.000 jaar. Ik dank u meneer Joliver, antwoorde Harry Blunt, die ze op een bed van dorre bladeren neervleiden, die zijn met gezel in de schade hoe van een berkenboom voor hem gereed had gemaakt. Blijf niet maar stil liggen en praat niet meer, want hij hebt voor strikte rust nodig, zei Elsit Joliver. Maar Harry Blunt had geen lust om te zwijgen. Meneer Joliver, vroeg hij, dint hij dat onze depessies over de Russische grenzen hebben kunnen komen? En waarom niet, antwoordde Elsit Joliver. Op het ogenblik zijn goede nicht alles aangaande het gevecht pek qualifan. En hoeveel exemplaren van de depess laten u niet wel drukken, vroeg Harry Blunt, die voor de eerste keer de vraag zo recht striks deed. Wel ja, antwoordde Elsit Joliver lachende. Meneer is iemand die zeer bescheide is, die er niet van houten dat men over haar spreekt en wie het zeer zou spijten als hij de slaap verstoorde, die hij zo nodig hebt. Ik wil niet slapen, antwoordde zou u niet van de zaken in Rusland denken. Dat zij op het ogenblik zeer slecht schijnen te staan, maar dat betekent niets. De Russische regering is machtig, zij zal zich niet ongerust maken over een inval van Barbaren en Siberië zal haar niet ontvallen. Al te veel eerzucht heeft de grootste rijke doen ten ondergaan, antwoordde Harry Blunt, die niet vrij was van een zekere Engelsealoersheid ten opzichte de Russische aanmatigingen in middel Azië. Ja, gelaten we niet over politiek praten, Rip al ziet Joliver uit. Dat is door de facultijd verboden, niets is slechter voor schouderwonden.  Tenzij dit ware om u te doen inslapen. Laat ons dan spreken over het geen ons verder te doen staat, zei Harry Blunt. Meneer Joliver, ik ben niet van plan om voortdurend bij deze tartare gevangen te blijven. Ik voel de drommel ook niet. Zullen we bij de eerste gelegenheid trachten te ontsnappen? De andere middel is om onze vrijheid te herkrijgen. Weet geen ander? Vroeg Harry Blunt zijn makker aanzienden? Zeker. We behoren niet tot de oorlog voeren in de partijen. Wij zijn onzijdig en we zullen er tegen opkomen. Bij die onbescharende vee of varkant? Nee, hij zou ons niet verstaan, antwoorden als die Joliver. Maar ben je van ook er even? Dat is een schurk. Zonder tijfel. Maar die schurk is een russ. Hij heeft niet moet geksgeren en hij heeft er geen belang bij om ons gevangen te houden. In tegenwiel. Maar dat hier iets te vragen bevalt me niet erg. Maar dat hier is niet in het kamp tenminste ik heb hem me niet gezien, merkte Harry Blunt op. Hij zal er komen, dat is zeker. Hij moet zich bij de E-mier voegen die alleen op hem wacht om naar Irkutskop te trekken. En eenmaal vrij, wat zullen we dan doen? Eenmaal vrij, dan zullen we de tartare volgen tot al te gebeurten is en ons zullen vergunnen om naar het russische kamp over te lopen. Drommers, we moeten de moed niet laten zakken. We beginnen pas. Gei collega, gei hebt reeds het geluk gehad in dienst van de DD Telegraaf gewond te worden, terwijl ik nog niets bekomen heb in dienst van mij niet. Kom, kom. Goed zo, mummelde als die Joliver, daar valt hij in slaap. Enige uren slaaps en enige compressen met fris water zijn meer dan voldoende om een eerstman weer op de been te helpen. Die luis zijn van ijzer. En terwijl Herrie Blunt sliep waakte als iets Joliver bij hem en maakte hij aantekeningen in zijn boekje, vastbesloten die met zijn collega te delen tot grote voldoening de lezers van de DD Telegraaf. De gebeurtenissen hadden hen verenigd en tegen die vereniging was hun ijversucht niet bestand. Zo was, wat Michele Strogel het meeste durkte, juist datgene waar de beide dagbladschijfers het zeers daar verlangden.  De komst van Ivan Ogarev kon zeker voor hen goed zijn, want wanneer hun kwaliteit van Engels en Frans correspondent maar eerst bekend was zouden zij alle waarschijnlijkst in vrijheid gesteld worden. Ivan Ogarev zou veelvar wel doen begrijpen dat dagbladschijfers geen eenvoudige spionnen zijn. Vier dagen waren reeds voorbij gegaan en de gevangenen hoorde er nog maar niets van dat het kamp zou opgebroken worden. Ze werden streng bewaakt en slecht gevoed. Tweemaal in de 24 uren werd met hun een stuk geroost het geiten ingewand toe of een stuk kaas, kroeten genaamd uit zure schapenmelk vervaarderd en daarna in paardemelk gewekt een kichisespijs meestal komis genoemd. Daarbij kwam nog dat het weer afschuwelijk was. Enige gewonden vrouwen en kinderen stierven en hun bewakers daartoe ongenegen moesten de gevangenen hun lijken begraven. De toestand duurde gelukkig niet zeer lang. In de morgen van 20 augustus hoorde men opeens de trompetten schannen de trommels roeren, de geweren losbanden en op de weg naar Kodivan zag men een dikke stofvolk opreizen. Yvonne Ogerev deed aan het hoofd van verschillende duizenden krijgsleden zijn intocht in het tartaarse kamp. Einde van hoofdstuk 18 Hoodstuk 19 van Micheal Strokov van de Tsaar. Deze LibriVolksopname is vrij van uteursrechten. Opname door Bart de Leeuw. Micheal Strokov, de Korea van de Tsaar door Silverne Hoodstuk 19 een houding van Alcice Jodiver. Het was in geheel legerkorps dat Yvonne Ogerev de emeer toevoerde. Het bestond uit hun groot gedeelte van het leger dat zich van ons kan meester gemaakt. Yvonne Ogerev, het bovengedeelte de stad niet kunnende vermeesteren had besloten het beleg op te breken met achterlating van een voldoend observatiekorps te Omsk. Hij voerde een aantal Russische en Siberische gevangenen met zich mee. Deze ongelukkigen moesten aan de voorpost te blijven en afwachten wat veel vaak kan om tent hen zou beslissen. Dit legerkorps had Omsk en Kodivant niet verlaten zonder een menig de bedelaars, stroopers, koplui en heidens met zich te voeren. De gewone achterhoede van een marcierend leger. Onder deze heidens bevond zich de signeunertroep die Micheel Stogov tot permvergezeld had. Zangarre, die woestenverspitster die Yvonne Ogerev met lijf en ziel toegedaan was, was erbij. Deze vrouw, bijgestaan door haar heidenen die haar alles wat zij konden te weten komen overbrachten hield Yvonne Ogerev op de hoogte van alles wat er in het middelpunt ter overweldigde provincie voor viel.  Zangarre, vroeger in een zeer ernstige zaak betrokken geweest werd toen door de Russische officier gered. Ze had niet vergeten wat ze hem verschuldigd was en zich geheel en al aan hem gewijd. Welk bevel hij haar ook gaf, Zangarre voerde het uit. Een onbegrijplijk instinkt, steken nog dan dat de erkendelijkheid had haar bewogen om de slavin te worden van die verrader, met wie zij zich verbonden had sedert het ogenblik dat hij naar Siberië verbannen was. Sedert haar komste oms had zij Yvonne Ogerev niet meer verlaten. De ontmoeting van Micheel en Marfa Strogov was haar bekend als mede de vrees die Yvonne Ogerev koestelde ten opzichte van het opweg zijn van een courier van de taag. Daarom verloor zij Marfa Strogov ook niet uit het oog, die zich onder de gevangenen bevond en die zij onophouderlijk bespiede om het woord zo'n aan haar lippen te horen ontschlippen. Bij het kamp aangekomen werd Yvonne Ogerev met de grootste eerbewijzen door de hoge beant en ontvangen die hem te waren en die hem uitnodigde hen naar de tent van Veervakant te vergezellen. Op het ogenblik dat het ruitergeleide zich in beweging zou stellen nadat de sangara tussen de ruiters doorgaande Yvonne Ogerev en bleef onderwegelijk voor hem staan. Niet, voeg je Yvonne Ogerev? Niet. Heb maar geduld. Zult jij die oude vrouw Weldra noodzaken om te spreken? Weldra sangara? Wanneer zal de oude spreken? Als wij te tops zullen zijn. En wanneer zal dat wezen? Binnen drie dagen. De grote, zwarte ogen van sangara glinsten de buitengewoon en zij ging betaard heen. Yvonne Ogerev begaf zich vervolgens naar de tent van de Emer, gevolgd door zijn staf van tartaarse officieren. Voordat het aangekomen steeg heeft als een paard, trad binnen en bewon zich voor de Emer die een kus gaf. Deze kus had een grote betekenis. Hij maakte Yvonne Ogerev voorzitter van de raad en plaatste hem tijdelijk boven de gotja. Zich vervolgens dat Yvonne Ogerev wendende, zei V.O.V. Ik heb je niet te ondervragen, spreek Yvonne. Allen zijn gereed om je aan te horen. Taksier, antwoorde Yvonne Ogerev, zie hier wat ik je heb mee te denen. Yvonne Ogerev sprak in het tartaars en gaf aan zijn woorden dat hoogdravende waardoor zeer de taal der oosterlingen onderscheidt. Taksier, het is de tijd niet om die met nutteloze woorden te verspillen.  Wat ik aan het hoofd ubertroepen gedaan heb is u bekend. De linien van de Ichem en van de Irtis zijn op het ogenblik in onze macht en de Tilcomansen Ruiders kunnen hun paarden laten baden in de wateren die stroomen die nu tartaars zijn geworden. De Kirgische Hoorden zijn op de stem van Veovarkaan opgestaan en de Siberische Grote Weg is in uw bezit van Ichem tot Tomsk. Je kunt dus uw strijd benden richten zowel naar het Oosten waar de zon opkomt als naar het Westen waar zij onder gaat. Welke raadgeving boezemt u trouw aan de tartaarse zaken u hierom trendt in? Voegt u een meer? Na een ogenblik stilswijgen? Mijn raad, antwoorde Yvonne Ogerev levendig, is om de zon te gemoeten marcheren, het gas der oosterlijke provincie in te nemen en met haar de geijselaar die een gehele landstreek waard is. Bij gebrek aan de tstaar moet zijn broeder de Grootforst in uw handen vallen. Dat was het grote doel dat Yvonne Ogerev naar juich. Hem horende spreken zou men hem gehouden hebben en voor een die vrede afstammelingen van Steppanrazin, de vermaarde rover die in de 18e eeuw Zuid-Rusland verwoesten. Zicht van de Grootforstmeester maken hem onmedoogend te treffen dit waren een voelkomen voldoening voor zijn haat. Bovendien zou de verovering van Irkutsch geheel oostelijk Siberië ter stond onder de Tartaarse heerschappij brengen. Zo zal het geschieden antwoorden Veovar. Wat zij nu over beveden takt zich? Vandaag nog zal ons hoofdkwartier naar Tomsk verplaatst worden. Yvonne Ogerev maakte een buiging en metde de zicht gevolgd door de Hoesbegu om de bevelen van de Emer ten uitvoer te brengen. Op het ogenblik dat hij te paard zou stijgen om zich naar de voorposten te begeven hoorde men op enige afstand en zeker rumoer in dat gedeelte van het kamp waar de gevangenen zich bevonden. Men hoorde geschil en twee aardriege weerschoten. Was het een poging tot opstand of tot ontvluchting die men zocht te beteugelen? Yvonne Ogerev en de Hoesbegu snelde toe en zagen zij twee mannen voor zich die enige soldaten niet konden bedwingen. De Hoesbegu gaf zonder draaden in wink en bij de zouden neergeveld zijn had Yvonne Ogerev niet door een paar woorden de zabel afgewend die hen reeds bedreigde. De Rus had opgemerkt dat deze gevangenen vreemdelingen waren en hij bevald dat mensen voor hem zou brengen.  Het waren Harry Blunt en Alcice Jodiver. Zodra Yvonne Ogerev in het kamp aangekomen was hadden zij gevraagd om voor hem gebracht te worden door de soldaten, hadden ze ook gewijkerd en vandaag die worsteling. Yvonne Ogerev keek deze reizigers die hem geheel onbekend waren enige ogenblikken aan. Toch waren zij tegenwoordig geweest op de wisselplaats de Ichem waar Micheal Strogoff de slag van Yvonne Ogerev ontvangen had maar de onbeschofde reiziger had geen acht geslagen op de Liede die zich toen in de wachtkamer bevonden. Harry Blunt en Alcice Jodiver herkennen hem in tegendeel wel en de laatste zijvluisterend Als ik mij niet vergis dan menen ik in Cornel Ogerev de onbeschofde persoon te bekennen die wij op de wisselplaats de Ichem ontmoet hebben. Leg hem onze zaak bloot Blunt gezond bij een diest bewijzen een russisch Cornel in een tartaaskamp te zien woogt bij en nu wel ik het hem te danken heb dat mijn hoofd nog op mijn schouder zit kan ik hem toch niet zonder de grootste verachting aanzien. En dit gezegd hebben de fijnste heide de komendste en meest hoge hartige overschilligheid. Begeep Ivan Ogerev wat de houding van de gevangende beledigingsvorm had in elk geval liet hij niet blijken. Wie zeid hij heren vroeg hij in het Russisch op een kudde toon maar zonder zijn gewone ruwheid. Tee correspondenten van Engelse en Franse dagbladen antwoorden Harry Blunt droogweg. Je hebt zonder tijvelpapieren die uw identiteit kunnen bewijzen. Zie hier onze geloofsbriezen in Franse kanselareien in Rusland. Ivan Ogerev las de brieven die Harry Blunt hem overhandigde en hij las hem het aandacht. Daarop zei hij, ga je vragen om onze militaire bewegingen in het Siberië te volgen? Wij vragen om niets anders dan om vrij te zijn antwoorden de Engelse correspondent op droge toon. Ga je zei het vrij mijn heren antwoorden Ivan Ogerev en ik ben zie verlangend om uw artikelen in de Daily Telegraph te lezen. Meneer hernam Harry Blunt met de stoorbaarste onverschilligheid. Het kost zes pints het nummer behalve de port. En hierop keerde Harry Blunt zich tot zijn makker die zijn antwoord voor koobers geen goede keuren. Ivan Ogerev liet niet blijken en de paardstijgende verdween hij aan het hoofd van zijn geleiden. Wel meneer Joliver, wat denkt ge van kolonal Ivan Ogerev op het bevel hebben de tartarische troepen? Vroeg Harry Blunt.  Wat ik van hem denk, als Sid Joliver glimlachende? Wel, niets anders dan dat die hoesbegu een malvegur heeft gemaakt toen hij bevel gaf om ons een kop kleiner te maken. En voor Harry Blunt, welk gebruik zullen we nu van onze vrijheid maken? Gebruik? Nee, misbruik zullen we ervan maken antwoorden als Sid Joliver. We gaan stilletjes naar Tomsk om te kijken wat daar gebeurt. Tot op het ogenblik en mogen we het wel draaik komen dat wij ons bijeen of andere russisch legerkoops zullen kunnen voegen. Juist mijn waarde, Blunt. We moeten toch niet geheel en al tartaren worden. De schoonste rol hebben we nog altijd zei, we wapenen de beschaving verspreiden, want dat is zeker dat de volken van Middle-Asie bij de tegenwoordige inval eerder zullen verliezen dan winnen. Maar de russen zullen wel de overhand krijgen. Het is slechts een zaak van tijd. Intussen was de komst van Ivan Ogerev die als Sid Joliver en Harry Blunt in vrijheid gesteld had daarvoor Micheal Strogoff. Wanneer het toevall wilde dat Ivan Ogerev de courier van het zaar ontpoeten, dan zou hij zeker deze herkennen als de reiziger die hij aan de wisselplaats van Ichem zo onbeschofd bejegend had. Doch de komst van Ivan Ogerev had voor Micheal Strogoff gelukkig ook een goede zijde, omdat het bevel was gegeven om het kamp op te breken en het hoofdkwartier naar Tomsk te verplaatsen. Dit was de vuurige wens van Micheal Strogoff, want zijn voornemen was de vrienden Tomsk te bereiken. Hij zou dan geen gevaar lopen van in de handen der verkenners te vallen die zich in de omstreken van die belangrijke stad in grote getalen bevonden. Ten gevolgen van de komst van Ivan Ogerev en het vreemd van door deze herkennen te worden voeg hij zich echt eraf of het niet beter zou zijn of aan zijn eerste voordemer af te zien en liever pogingen te doen om onderweg te ontsnappen. Hij zou zonder twijfel dit laatste plant in uitvoer brengen en Ivan Ogerev aan het hoofd van enige duizenden ruiters reed naar Tomsk vertrokken waren. Ik zal dus wachten, zei hij tenzij zich een gunstige gelegenheid voordoel om te vluchten. Laat ik nog maar drie dagen geduld hebben en mogen God mij dan te help komen.  Inderdaad was het een tocht van drie dagen die de gevangenen onder bewaking van een sterke afdeling tartaren door de steppen moesten afleggen. Een tocht gemakkelijk voor de soldaten van de emier en iets ontbrakken door bezwaarlijk voor de gevangenen die door ontbeering geheel verswakt waren. De twee uur in de naamiddag van 12 augustus bij een zeer grote hitte en onder een onbewokte hebel gaf de top-chibashi het bevel om op te breken. Als Citjoliver en Harry Blunt hadden zich daar paardig gekocht te hebben opweg naar Tomsk begreven al wij de loopdech buurtenissen de voenaamste personen van dit verhaal zou te samen brengen. Onder de gevangenen die Ivan Okarev naar het Tartarsekamp had meegevoerd bevond zich een oude vrouw wie stilswijgen haar als het wereld geheel van haar medegevangenen afzonderde. Geen klart kwam over haar lippen. Mijn zou gezegd hebben dat ze in standbeeld was de smartvoorstellende. Deze vrouw bijna voortdurend onbeweegelijk en strenger dan de anderen bewakt werd zonder dat zij zooks vermoeden of er zich onbekruinde geurne rinsangare bespiet. Ondanks haar hoge ouderdom had zij even als de andere gevangenen de weg te voet moeten afleggen zonder dat haar ellende enigszins verzacht was geworden. Evenwel had de voorzienigheid een moedig en liefderijk wezen aan haar zijde geplaatst die haar begreep en bij stond. Onder haar gezellinnen in het ongeluk schenning jeugdig meisje merkwaardig door haar schoonheid en door een leidzaamheid die in niets onderdeed voor die der Siberische Vrouw zich tot taak gesteld te hebben over haar te waken. Geen woord was tussen de beide gevangenen gewisseld geworden, maar het meisje bevond zich steeds bij de oude vrouw als haar hulp haar van nut kon zijn. Deze had evenwel niet ter stond nog zonder wantrouwen de stille zorgen van deze onbekende aangenomen doch het open gelaad van het jonge meisje haar ingetogenheid en de geheimzinnige toegenegenheid schappelijke smartdoet ontstaan tussen mensen die hetzelfde oogelijke gelot deden hadden over de trotsen koelheid van Marfa Strokov gezegeveerd. Nadia, want zij was het, had al dus zonder haar te kennen aan de moeder de zorgengewijd die haar zoon aan haar betoond had. Te midden van deze ongelukkigen door het leiden verbitterd boesumden deze twee vrouwen waarvan de ene de grootmoeder de andere de kleindochter scheen te zijn aan allen een soort van eerbied in.  Nadia door de verketters aan de erties pas weggevoerd daaromsk deelden zij daar het lot van al de gevangenen en bij gevolg dat van Marfa Strokov indien zijn minder zielskart had gehad zou zijn zeker bezweken zijn onder de dubbele slag die haar trof. De staking haar erijs de dood van Micheal Strokov had haar van hopen gemaakt en haar tot morgen gebracht voor altijd misschien van haar vader verwijderd, na zoveel gelukte pogingen die haar nader bij hem gebracht hadden en tot overmaat van smart van haar onverschrokken reisgenoot gescheiden die God haar op haar weg had doen ontmoeten om haar dood te bereiken had ze alles tegelijk en opeens verloren. Het beeld van Micheal Strokov die zij door een landstek had zien treffen en in de wateren de erties verdwijnen stond haar voortdurend voor de gest. Wie zal die dode vreken die zichzelf niet meer vreken kan met tot zichzelf en zich tot God wendende in haar binnenstuit her laat ik dat zijn. Mijn begrijp wel dat Nadia in deze gedachte verzonken geheel ongevoedig was gebleven voor al de ellende haar gevangerschap. Een toeval had haar toen zonder dat zij dit het minst vermoeden met Marfa Strokov verenigd. Hoe had zij kunnen denken dat die oude vrouw even als zij gevangen een meismakker die voor haar niemand anders was geweest dan de koopman Nicolaas Korpanoff. En hoe had Marfa van haar kant kunnen raden dat in band van dankberheid die jonge onbekende aan haar zoon verbond. Het meisje deelde met haar het weinige voedsel dat zij ging halen op het uur dat de levensmiddelen werden uitgedeeld. Haar arm strikte haar tot steun op haar moeilijke tocht. En het was ter wille van het jonge meisje dat Marfa de soldaten van haar ogen zonder als andere ongelukkigen aan de knop van een zadel te worden meegeslucht. Dat god u belonen, mijn kind voor al het geen geef voor mij doet zijn Marfa Strokov. En dit waren gedurende enige tijd de enige woorden die zij uitden. 