Majoor Frans | A. L. G. Bosboom-Toussaint | Literary Fiction | Speaking Book | Dutch | 3/8
De kapitein, ook present, nam zijn plaats in over mij en Francis, die in zekere gejaagdheid kwam binnen stormen, zet zich naast hem neer. Daar zat ze dan, in dezelfde verflenzen pansee bloes die al ter stond haar rijkleed had vervangen. De prachtige lokke met meer haast dan bevalligheid in een koortsij net gestopt dat zwaar neer hing onder die rijke last. Een verkleurd schaaltje was losjes om de hals geknopt als om die slanker vorm en blankheid te verbergen, zelfs het eenvoudige helderen boordje ontdrak dat dit genegligiëerd een toilet nog enige frisse had kunnen bijzetten. Zeker, ik had niet kunnen verwachten dat zij zich in dit ogenblik als een prinses in een toverballet zou hebben opgesierd, maar dat volslage afwezen van alle coquetterie schermen van zo slechte beduidenis dat ik, na haar even te hebben aangezien, de blik teleurgesteld en ontmoedigd van haar afwinden. De ondeugende moet iets van die misrekening hebben opgemerkt, want een malaceus glimlachje ploiden zich even om haar mond, terwijl ze haar levendige blauwe ogen uit tartend op mij richten, als ze haar meer willen zeggen. Rekender op dat het mij niet scherelijk kan hoe je me vindt. Overigens wijden ze zich aan haar plichten als gastvrouw met voorbeeldige ijver en grote bedrevenheid. Ze dinden de soep voor, sneed de vleesen en zorgde zelfs voor schone borden, daar Frits zijn zaak als afgedaan schiem te beschouwen zodra hij de gerecht had opgebracht. De beide heren en ik op hun voorbeeld moesten zich leidelijk schikken naar deze tafeloorden, en zo had zij het dan ook druk genoeg. Maar een middagmaal voor drie, met een onverwachte gast meer en buiten op een afgelegen kasteel bij liden die zelf bekennen Kilsom Pri Odipovoe, en die daarom boven in Jeune leven, komt toch zoveel dienens niet ijsen, zult gezeggen, en gezout gelijk hebben, want ik zelf had het mij zo voorgesteld, maar op de werven gaat alles zoals het niet gaan moest, althans zoals men het niet had kunnen wachten. Werkelijk was het niet dan hun gewone tafel, en toch was er een overvloed en de verschijdenheid van spijzen en zulke jacht op delicatessen dat het zeer goed voor een fijn linee kon passeren.  We hadden, behalve de soep en een geroogde runderrip, fijne geconserveerde groente, het zorgaat van de primeurs, zoals de generaal zich uitdrukte, nog patrijs in july, een schootel pouléories, waarmee wij ons maal hadden kunnen doen, en jonge krobsaladen met gebakken paling, waarvan de kapitein lachend vertelde dat hij hem in de vuik was gelopen, expresselijk om mij te verteren. Voor plat doux, een pudding met een fameuse saus in welks belang Francis zelf naar de keuken was opgeroepen, en voor het zijn complete seer. De verschillende wijnen die de kapitein permanent tot schenker gepromoveerd met al te veel guldheid en snelheid een kandadeet opvolgen, voltoien de tafel wilde. Ze waren van de fijnste merken, en onze gastheer, zowel als zijn eerde kamp, zorgt hem wel dat ik deze bijzonderheid niet overzag. Met kennelijke voorliefden werden mij de kwaliteiten en de jaartallen daar extraatjes aan gewezen, en hoewel ik mijn best deed om niet al te veel onverschilligheid te tonen, en mijn soberheid te veronschuldigen met de gewoonte veronthouding die ik mij van jongs aan had eigen gemaakt, zag ik wel dat mijn gebrek aan geest heeft op dit punt hen enigszins betoleur stelde. Aan die luxe der spijzen beantwoorden echter nog het service, nog het tafel innen. Het eerste, Frans Porcelijn uit hetzelfde tijdwerk als de meubelen en het goudleerbehangsel had blijkbaar veel aanstoots geleden van de ruwenhand des tijds over haar bedienen, en was niet slechts gekrampd, maar ook niet meer voeltallig, en het ontbrekenen was vervangen door gewoon aardewerk. Het gede luister en helaas ook de leemte van het geheel te sterkere dit uitkomen. Het grote damassetafelaken dat het huwelijk van een spaanse infant te voorstelde had zeker dezelfde dienstjare als het service. Het was keurig fijn, maar versleten en niet altijd met goed geluk gerepareerd. En wat het silver betrof, uitzekere wenken door Francis met de heren gewisseld uit de haast waarmee ze de gebruikte vorken en lepels naar de keuken zond en terugliet brengen, bleek het duidelijk dat er geen voldoezijn aanwezig was. Daantegen was er overvloed van keurig glaswerk waarop de kapitein mij attent maakte, als vreesde hij dat deze bijzonderheid mij zou ontgaan, terwijl hij erbij voegde. Ik voor mij hecht niet aan al die vrijheid. In de tiendaagse veldtocht heb ik bier gedronken uit een melknap en champagne uit poere teekommetjes en dat smaakte maar niet slechter om.  Mit de kommetjes maar niet te klein waren, volde Francis aan. Maar de generaal ging rolvoord zonder de haatelijkheid te releveren. De generaal is zo gesteld op alles wat exkies is dat hij liever geen ikan zou drinken als hem geschonken werd uit een schellingsglas. En daarom zo'n majoer, ik wil zeggen de vreulen op een gebiedster, steeds een verre gaande onverschilligheid tonetlippunt had ook mij eens en voor althoes belast met de zorg om op bevet van zijn excelentie in goede orde te houden. Ik kon niet anders dan hem een compliment maken over zijn zeilen in deze, maar toch was er iets in de wijze waarop hij soms de generaal zijn titel gaf dat mij niet beviel. Iets sarcastisch dat een grijzaar treffen moest na ik mij voorstelde. Hoewel deze zich hield of de spel de prikken niet raakte. De inferioriteit van zijn middelen bij zijn superiorer rang die vermoedelijk de heimelijke jaloezie opwekte van zijn voormalige krijg smakkig werd hem dus voelbaar gemaakt op een wijze waarbij elk ander met frontwaardiging zou zijn opgesprongen of zich door een scherpe repartier hebben gevroken. Maar het is geen dat hij aan ons winken daartoe geest of wilskracht ontbrak of dat hij uit rust liefde het hoofd daaronder boog en de lichte kwetsuur ontfeindde. Francis daar aan tegen was meer fijnvoelend en gansniet gezin zulke langmoedigheid te oefenen. Ook liet zij niet na telkens repressages te nemen op eigenaardige wijze. Voei kapitein, viel ze in. Ga moet dat niet zo aan de klok hangen dat hij hier voor rierersdienst doet. Zijtgij misschien bang dat Junker van Sonshoof het niet zal opmerken hoe hij u verdienstelijk maakt. Maar zie je, als iedereen hier zich wilde getroosten mijn regime te volgen en zich wist te vergenoegen met ons cristalhelder Bronwater dan zouden al die ijveren zorg voor kelderprovisie in kostbaar drinkgescheer overbodig zijn. Werkelijk had ik opgemerkt dat Francis niets dan waterdronk en dat er op dit punt tussen haar en de kapitein meer malen een geheim zinnig gebaren spelplaats vond waarna hij telkens met kennerlijk verdriet en teleurstelling zich ontrielt. Nu geprikkeld door haar rechtstreekse aanval viel hij uit. Precies vrouwelen. Daardoes zou het graag willen brengen op dat wel haast keldermeester in voorie er zelf als over compleet op retreaten kan worden gesteld.  En dan zou het hier een voldmaakheid wezen, niet waar? Eindigde hij met een mengeling van bitterheid en weemoed waarbij zijn er lippen trilde. Gewetel dat het zo niet gemeent is kapitein, gaat Francis ten antwoord met zekere norsheid waarin toch goed hartigheid de boventoon had. Gewetel dat wij u hier niet kunnen missen en dat ook niet wensen. Al blijf ik erbij dat het ons allen goed zou zijn zeker overdat te besnoeien. Le luxe cellen et secere verzuchten van zwänke. Mij tenminste. Dat wil ik wel herkennen. Neef. Ging hij voort. Tot mij gewend. En ongelukkig is Francis dat in het geheel niet met mij eens of het al niet erg genoeg waren hier op de werven in volstrekt de afzondering te leven. Zou zij mij ook wel willen beduiden dat ik het recht niet meer heb op een tafel naar mijn smaak en rang sinds ik mijn pension heb genomen. Het recht daarop, groot papa, betust ik volstrekt niet. Veel Francis in met een pijnlijke glimlach. Alleen als we onze combatant in deze lied hebben gaan hervat de kapiteenrolf met een poging om door scherz een afleiding te maken, dan zou het gezien dat we we haast op half Frantzoen gesteld werden. Ze verbeeldt zich altijd dat de werven een omsingelde vesting is die in hartbeleggsel hebben uit te staan en dat men niet spaarzaam genoeg kan zijn met de Vievers als of zij niet een actief adjudant had die er goed slag van heeft om de nodige voorrager binnen te brengen. Ik ontzeg u zo min goede wil als behendigheid kapitein. Her naam Francis. Zijn intentie steunende. Ik zeg alleen Mijn moed met de krijgskasten raden gaan en dan. Ach bah. We hebben een minister van oorlog die het zo uitmunt met de Kamer kan vinden dat er een schittigend budget tegemoet wordt gezien. Viel de kapitein in. Ik verwet er mijn eerste luitenanspeciaal onder dat er met nieuwjaar voor hoofdofficieren verdubbeling van tractement en verhoging van pensioen is te wachten. Zou het getwaarlijk tankenrolf? Voeg de generaal met een naieve levendigheid die ons alle glimlach deed. Wel zeker uw excelentie en als de major mij dan maar met de administratie laten gaan sta ik er voor in dat er nog wel een toertje naar Wiesbaden op over zal schieten. Het diner had de generaal wat geanimeerd.  Reeds waren zijn bleke wangen meer gekleurd en stonden zijn ogen minder dof. Nu schenen ze opeens als van onnatuurlijke gloed te schitteren. Het bloedst tegen hem naar het voorhoofd en de adere zolle op. Nu kapitein vind hij aan. Als hij dat miracle was te bewerken. Maar plotselings weeg hij. Verbleekte en sloeg de ogen neer voor de scherpe bestraf van de blik die Franse centuur wierp terwijl zij inviel. Dank je kapitein. Ik hou niet van kunstmiddelen en mijn grootvader is niet meer van de leefheid om te reizen. Dat zou het geweld beter zien majortje als we maar eens zover waren. Want hij zou het battalion toch wel willen begeleiden. Plaagt er of. Dat zou een waar genot voor mij zijn. Het toezicht te houden over een paar grote kinderen die niet wijs genoeg waarom alleen te lopen. Beet Franse centuur. Maar op gedemte toon zodat de generaal bij zijn hard horendheid de woorden niet verstond. Toch hij raadde de zin en zich tot mij keerende sprak hij vereverlig. Mijn klein dochter heeft een manier om mij altijd ouder een zwakker voor te stellen dan ik werkelijk ben. In een teug ledigde hij zijn glas dat de kapitein onverweld weer voelde terwijl van zwenken voortging. Niet op mijn ouden om waarom haar drijven heb ik mij uit de dienst terug getrokken. Groep papa sprak Francis gekrenkt maar toch met kennelijke zelfbeheersing. Ik zou daar veel op kunnen antwoorden zowaar alleen waren maar we zijn niet alleen en het is beter dit chapiet maar te laten rusten dat alles behalve amusant is verneef Leopold. En ik moet zijn excelentie herinneren dat we nog niet eens de gezondheid getronken hebben van onze gast. Veelde kapitein in zichtbaar in ongrust over de wending die het discourse had genomen. Ik voor mij dacht aan de uitspraak dat een droge beter en rust daarbij beter is dan een huis volgeslachte beesten met twist. En tegenover hun het delis herinnerde ik mij de spinazie van mijn kok met slechte boter en een doorstukje vlees en de kanten die ik daarbij genoot in mijn eenzaamheid. Maar toch gaf ik Francis in mijn hart gelijk dat ze zich ergende aan een overdaad en vervijning van tafelgenod die zo weinig voegde bij dit in puin zinkend huis. De toest door de kapitein als par tonair voorgesteld bleef toch niet achterwegen.  Ik moest mij dit laten wel gevallen en mijn glas aan de lippen brengen waren het ook alleen om de goede intentie van rof te steunen. Francis klinkte mij vriendelijk toe, legte met zekere drift haar hand op de arm van de kapitein die deze gelegenheid wilde aangrepen om maar in te schenken en achter zich nu gerechtigd op te staan. Daar zijn geen deel wilde nemen aan het te zeggen. Ondanks het vrevelig hoofdschudder van de generaal. Waar ik haar juist omdat ik vlak tegenover de spiegel zat kon gade slaan zonder dat zij bemerkte. Ze weerp zich in een hoek van de brede oudmodische kanapé en vroomt beide handen boven aan haar hoofd samen. Terwijl ze zich de lippen verbet om geen creëte slaken. Door de snelle en forse beweging waarmee zij het hoofdlied neervallen gledet zij de net af en de zware lokken veel en weer in volle rijkte om neer over hals en schouders bij kans op de grond. Ze scheen het niet te bemerken maar bleef in dezelfde houding liggen met gesloten ogen en samengetlende lippen. Een beeld daar diepste mismoedigheid. Ik wende mijn blik niet vanaaraf. Terwijl ik voorgaf naar de kapitein te luisteren die nu eerst recht op zijn praatstoel geraakte en mijn glorieus tafereel ophing van zijn krijgstocht naar hasselt en leuven waarbij hij de willemsoorden verdiende en dient de gevolgen in latere tijd tot de luitenansrang bed bevoorderd. Held dan geduldig maar niet zeer opmerksaar moet toehoorden in mij. Terwijl de generaal zagjes aan indommelde als onder het snorren daar kogels in de kruiddamp van de Malais waarbij Rolf zijn een laurenwon en die hij zo plastisch mogelijk voorstelde. Francis lag daar intussen kennelijk worstelend in een zware innerlijke strijd die voor mij veel meer betekenis had dan de helden daden onze Dapperen die al 30 jaar in het verleden lagen. Juist toen Rolf een Belgisch vaandel en flardereed en een hoop muiters op de vluchtjoeg scheen de ziele smart van Francis tot haar hoogste punt gekomen. Ze barste in tranen uit en hield haar zak toe voor het gelaten als om haar snikken te sporen. Ik kon het niet langer uithouden. Gekomen in het vastse denkbeeld dat ik een kzantiepe zou moeten temmen zag ik meer en meer in dat er een slachtoffer was te redden.  Ik liet de kapitein aan de oude konjak die hij zei de noordig te hebben tegen de voorkoeling van de vruchten. Zag even naar de generaal die het de hoorbare bewijzig af van de types te rusten en liep met zachte snelles reden naar Francis toe terwijl ik mijn sigaar wegmoffelde. Snel hielp ze zich op. Blijp er wat onthuts door mij in haar mismoedengebuif verrassen te worden. Maar ze haar vatten daar stond haar aplomb. Gekund gerust rokeren neef als je met mij praten wil. Voegde ze mij toe met een poging om te glimlachen. Dat is mijn gewoonte niet tegenover. Dames mocht ik niet zeggen. Ik bleef in mijn fraze steken. Kom, gekheid. Zo neuf ben ik niet. Dat weet ik nu wel. Wilt je dat een kofferje voor u zal zetten? De heren daar gebruiken u niet. Ze blijven roken en drinken totdat. Op haar beurt was zij wat verlegen om te volleinden. Dus viel ik in. Ik wil niet zo'n ogenblik vertrouwelijk met u spreken. Guntig mij dat? Wel zeker. Dat zal mij plezier doen. Neem die fotij en ga over mij zitten. Dat praakt het gemakkelijkst. Ik volgde haar aanwijzingen en ze ging voort. Zeg me allereerst of jij nu begrepen hebt waarom ik je geen gast wil hebben. Zo ongeveer. Ik onderstel dat GV een revoudiging wensd die de heren niet goed vinden en de omslag die gasten noodzakelijk maken liefst wilt vermijden. Nu voor waar. Gezult niet weer eerst raden dat slim van u dat uitgevonden te hebben na het geen ga je reeds erbij gewoond. En de ondeugende lachte mij helder uit. Maar ze was weer een goede luim geraakt en dat was altijd iets. Het gen ik gister durfde ik niet uitspreken. Ik zie wel ik moet u zelf op de hoog te brengen anders komt geneer niet. En dan studeren de mannen voor rechters en advokaten en zien niet verder dan een neus lang is. Wat Shakespeare gelijk had dat hij Porsche gebruikt om een pleidooi te winnen waarbij het op mens te kennis en scherp zinnigheid einkwam. Ondanks mijn respect voor Porsche en mijn bewondering voor Shakespeare moet ik u toch doen opmerken dat ik niet heb gestudeerd hoewel ik overtuigd ben dat mijn gebrek aan doorzicht in deze daarmee niet in verband staat. Niet gestudeerd. Het is waar ook. Hoe komt dat? Gezult mij dat verteld hebben.  Dat zal ik u vertellen Francis. Maar laten we eerst van u zelf verspreken. Hoe kortzichtig ga je ook meen dat ik ben. Toch heb ik doorzien dat ga je niet gelukkig zijn en dat grieft me. Schenk me u vertrouwen. Mogelijk vinden we samen het middel om uit de weg te ruimen wat u tegen is. Met een lamp van alle dinnen in de hand en het C zijn mee over het toa als parool niet waar. Spak ze met een minnacht in de lach waarin bitterheid schoon. Nee, besteldeo onderneem dat maar niet. Geen zoup mensen en toestanden beide moeten veranderen en nog. Nee, vertel mij liever van u zelf. Dat zal mij afleiding geven en die heb ik allereerst nodig. Hij lieve, zie gins die heren de schepping, mijn dagelijks gezelschap, mijn enige omgeving. Ging zij voort, even de blik naar de eetzaal wenden. Ze zijn op het hoogtepunt van hun levensgenot gekomen. De generaal is met de sigaren de mond in slaap gevallen en de kapitein heeft genoeg van zijn konjak. Hij stopt zijn grote Duitse pijp en waggelt naar de miljardkamer om in zijn eentje te smoken. Ze komen niet weer bij voor de thee. We hebben een goed rustig uurtje voor ons. Kom aan, bicht eens op. Ging zij voort. Nu tot mij op een ganz andere toon dan die van laat dunkende pittenheid waarmee zij over die heren de schepping gesproken had. En zeg mij, waarom gij geen afvakaatsheid geworden? Ze vestigde al sprekend haar grote blauwe ogen op mij met het mengeling van belangstellingen en wandchouwen of ze me verdachten gegeest de studenten zijn. Invoudig omdat mijn goede vader al te vroeg gestorven is. Een goede vader sterft al de te vroeg voor iedereen. Hij nam zij met een lichtschouder ophalen. Zelf een slechte die zich niet om zijn kind bekommerd is het nog een verlies. De uwen liet dus niets na? Dan een weduwe die gewoon was van een vrij goed tractement te leven en die nu plotseling op een pensioen werd gesteld dat slechts zijn derde daarvan bedroeg. We bezaten niets daar nevens dan een titel in aan te studenten die allerlei eisen stelde waarom we niet meer konden voldoen.  Mijn moeder Brussel ze van geboord en sinds haar huwelijk in Den Haag overgeplant voelde zich daar recht thuis en had zich een schrikbeeld van leiden gemaakt dat ik haar niet uit het hoofd konden praten. Zich behelpen wilden ze desnoods op een kamer van een derde verdieping maar Den Haag te verlaten om te leiden samen te gaan wonen met mij dat scheen haar een ondraagelijke ballingschap. Ook wacht ik mij wel het haar voor te stellen want ze zou het op mijn het wild hebben aangenomen en zwakkentier gevoelig als ze was kon het haar dood zijn geweest. Ze verbeeldde zich dat ik toch wel kon blijven studeren. Ze wilde zo graag heel zuinig zijn voor mij en ik had immers nooit zo'ke grote sommen nodig gehad. Dat was waar met de bewustheid dat er geen voortuin voor mij was weggelegd en dat mijn ouders het hun het beste konden gebruiken had ik altijd getracht haar het minst de mogelijk te kosten en had met kopiëren en werken voor andere aangevuld wat haar mijn toelijgen te kort kwam. Maar nu de kosten van twee jaar lijthuishouding konden niet bestreden worden met haar schraalpension zelfs al leefde ik te leiden zoals ik geleefd had. Er werd nu veel leer van mij gevoorderd te werken voor haar zou zij niet allerlei lasten en ombeeringen leiden. Zo gaf ik de studie aan en wendde voor dat ik de lust tot studeren verloren had. Aller eerst tegen mijn moeder zelfen en hield die rol vol zelfs tegenover mijn vrienden en akademiekennissen. Ik wilde niet wat mijn haar verwijten zouden doen even min dat mijn mijn mijn zouden beklagen. Ik beproefde wat ik met mij nog weinig geoefende talenten als oudteur vermocht. Ik wilde me het vertalen en de hemel weet wat al onbeduidende romantieke boekverkopersbestelling in de kortst mogelijke tijd heb afgeleverd. Intussen klopt ik hier aan daaraan om aan een ambt of in een betrekking te geraken die wat betere uitzicht voor de toekomst beloofde. De vergeefs altijd stiet ik het hoofd omdat ik geen meester voor mijn naam kon zetten. Zo topte ik een tijd lang. Eerlijk zekere literarische connectie had aangeknopt die mij op weg hielpen. Maar toen eens mijn pseudo niet een goede klankat gekregen, ging het vrij goed. Niet zonder inspanning, niet zonder offers, dat is zo. Maar toch geen die mij te zwaar vielen.  Mijn moeder leed geen al te grote ombeeringen, behoefte zich niet op een derde verdieping te verschuilen, nog aan alle gezellig verkeer te onttrekken. En ik kon haar van tijd tot tijd laten delen in genoeges en uitspanningen die haar tot het proef te waren geworden. Toch bleek het dat haar zwakheid niet bestand was om de schok te dragen die zou het moeten doorstaan. Te vergeefs trachten ze het voor mij te verbergen dat zij leed. Ik bemerkte dan alles dat ze de smart van haar verliest niet te boven kon komen. Ze verviel langzamer hand tot een diepe melancholie waaruit niets haar meer konden opwekken die haar geest benevelde, haar krachten ondermijnde, ondanks alles wat er proef werd tot haar herstelling. En na enige maanden van dit aandoenlijk leiden bezweek ze zonder in eigenlijke zin ziek geweest te zijn. Hoe zeer verblijde ik mij toen dat ik haar het zwaarste offer niet had geveerd en die tedere plant niet op mijn entwille had losgerukt uit de grond waar zij wortelen had gestoten. Haar afsterven reed ze in de vroege herfst des levens zou mij dan als een zware schuld op het geweed te hebben gedrukt. Nu had ik tenminste het mijne gedaan om haar te behouden. Ik kon haar naastaren met stille berusting. al was het met diepe weemood. Zo is het gekomen Francis dat ik geen meester voor mijn naam kan zetten. Nu gezet haar mij te liever om. Viel zij onbedacht uit. Een man die geen egoistisch en zijn ambitie ten offer kan brengen aan de zwakheid van een moedig van een vrouw is een zeldzameheid. Laat mij u daarop goed in de ogen zien Leo. Om de uitwerking van u gelaten mijn geheugen te printen. Dus zal ik u in gedachte houden en dat zal mij goed zijn. Want op de waarheid te zeggen ik heb mijn redenen om geen al te hoge dung te hebben van uw soort. Wonderlijk schepsel. Op het ogen melk zelf dat ze zich betuigingen liet ontvallen die een onverzichtige tot een declaratie zouden hebben verleid die ik al tans had kunnen opvatten om haar mee in de ward te brengen. De geweldige mannen haast er. Gaf ze mij te verstaan dat ze vast op mijn heen gaan rekenen zonder aan weerzien te denken.  Heb je dan zoveel haast om mij weg te zenden dat ga je nu al op een afscheidpijnst? Voeg ik haar verwijtend aanziende? Maar Leo ge hebt in mij zelf wel begrepen dat ga je hier niet blijven kunt nu ga je gezien heb hoe het hier toe gaat. Wat zal ik u zeggen? Ik begrijp wel dat het voor u geen stichtelijke schouwspel is. Een paar heren van leeftijd die zich een fijne fles goed laten smaken. Maar toch wat mij aangaat niet zo afschrikkelijk het om mij ter stond door te laten verjagen. Het kwam mij toch voor dat ga je bij Exempel de uiterste matigheid hebt gepredekt. Niet vreemd. Ik kan niet zo ineens met mij een gewone te breken. Maar als ik luxe hebben kan zal ik mij zo goed inschikken als een ander. Ik zal hier wel gewennen. Spak een koeltjes. Al zag ik dat ze van omgedood trappelde met de kleine voeten tot mijn verrassing elegant geschoeid. Gehoud van scherzen sprak zij. Na mij even te hebben aangezien. Kennelijk zich zelf beheersend om niet een van die uitvallen te doen die de kapitein paraat de excuutie noemde. Maar ik vraag u een volle ernst of jij geloofd dat men de werver bewone kan met een koloneelspenssoen en er zo ook een tafel op naar houden. Wat mij betreft het is niet aan mij om mijn gatsteer en vrouwen de gekening te maken. Ik kan alleen zeggen dat ik het jammer zou vinden als hij zoveel omslag zal maken om mij. Als geen degenaal er plezier in te hebben om mijn welkomst wat te verteren. Ik heb u maar ze stond gezegd dat ik met een schote groent en wat koud vlees tevreden ben. Gij, dat is wel mogelijk maar varends wat de kapitein daarvan zeggen zouden. Wat doet dat er toe? Zij het gij het niet die hier de huishouding bestuurt? De generaal heeft toch niet het voorkomen van zo'n tirant te wezen. Helaas nee, het is niet zijn een gewelde naar rij maar zijn een zwakheid, zijn jammerlijke zwakheid die mij zo diep ongelukkig maakt. Veel ze in met een smartelijk hoofdschudden. Geloof niet dat ik een grijsaard geen goed hard toedragen. Dat ik hem niet iedere sier des levens zou gunnen zou willen geven met opoffering van al het mijne. 