Tom Sawyer, De Lotgevallen van | Mark Twain | Action & Adventure Fiction, Children's Fiction | 2/5
En buiten die moet een kluisenaar op de hardste plaats slapen die hij maar vinden kan en zich in zakken kleden en as op z'n hoofd strooien en in de regen buiten staan en waarom moet hij zakken dragen en as op z'n hoofd strooien vroeg Huck? Dat weet ik niet, maar ze doet het allemaal. Als hij jij in kluisenaar was zou je het ook moeten doen. Ik zou je bedanken, zei Huck. Wat zou je dan? Dat weet ik niet, maar dat zeker niet. Wel, Huck, je zou het moeten. Je zou het niet anders kunnen. Wel, ik zou het niet verdragen. Ik zou op de loop gaan. Op de loop gaan. Nu. Je zou er mooi soort van heren niet wezen. Je zou het op schande maken. De rode hand gaf geen antwoord daar zijn brein vervuld was met iets anders. Hij had juist een pijpenkop schoongemaakt en een rieten steel aanvast geherkt. De kop werd tabak gevuld en was bezig bij behulp van een stukje brandende steenkool dat tegen de tabak gedrukt werd wolken van gierige rook uit te blazen. Hij baden zich in wilde en gedot en de andere zeerovers benijde hem deze heerlijke ondukt en besloot er bij zichzelf zich haar eigen te maken. Een ogenblik later zei Huck wat hebben zeerovers te doen? O, zei Tom, ze leiden een woedig leventje kapenschepen en verbranden die stelen geld en begraven dat op geheimzinnige plaatsen op hun eiland waar het door geesten en spoken bewaakt wordt. Voorts vermoorden zij de gehele bemanning van het schip. En ze nemen de vrouwen met zich naar het eiland. Zij zo, want vrouwen worden niet vermoord. Nee, antwoordde Tom toestemmend, ze vermoordde geen vrouwen, daarvoor zijn zij te edelmoedig. En de vrouwen zijn altijd mooi ook. En dragen zij niet klieren van beestenvellen. Nee, toch niet, antwoordde Joe voor geestrift, geheel van gouden, zilver en diamanten. Wie, vroeg Huck, wel, de zeerovers. Huck kreeg met een wanhopige blik naar zijn eigen plunje. Ik geloof niet dat ik geschikte kleren voor een zeerover heb, zij hij met een doelvig patel zijn stem. Maar ik heb geen andere dan deze. Doch Tom en Joe vertelde hem dat de mooie kleren spoedig zouden komen, wanneer zij op avonturen zouden zijn uitgegaan. Ze gaven hem te verstaan dat zijn lompen voldoende waren om te beginnen.  Of schoon het bij rijke zeerovers de gewoonte was om de behoorlijke garderoben van walt te steken. Van lieve leden begon het gebabbel te verminderen en daalde de slaap op de oogleden de jeugdige vluchteling in neer. De pijp gelet de rode hand uit de vingers en hij sleept wel draad en slaapt desrechtvaardigen. De schrik van de oceaan en de zwarte roven der Spaanse zee sleepen niet zo gemakkelijk in. Ze zeiden hun avond gebet, zachtjes en liggend op, daar er niemand was die hen geboot te knielen en ze zouden haar hart spreken. Wel hadden zij veel lust het gebet achterwezen te laten, nog ze maakte zich bevreesd dat zij, wanneer ze zo gondeloos waren opeens een bliksemstraal van de hemel op hun hoofden zouden doen neerdalen. Juist toen zij in het rijk de dromen zouden gaan zweven kwam een kwalgeest hen storen die niet wilde wijken. Deze was het geweten. Eerst achter volgendei hen de zwarte roven waren en daarna met het verwijt dat zij vleesgestolen hadden. Ze trachten hem tot zwijgen te brengen door hem te herinneren dat zij toch dik was koekjes en appels hadden weggedomen toch hij liet zich door schoon schijnende reteneringen niet afschepen. Hij wilde over het onwilligbare feit niet heen stappen dat lekkers wegdemens niks snoepen was terwijl het onfremende van spek en dat dit in de Bijbel verboden werd. Daarop besloten zij hun binnenste om, zolang zij het door hem gekozen broep uitoefenden, hun ceroverij niet meer met de misdaad van steden te bezuddelen. Op die wijs werd er een wapesteelstand met het geweten gesloten en onze cerover is vielen gerust in slaap.  Einde van hoofdstuk 13 Hofstuk 14 van de Lotgevallen van Tom Soyer door Mark II toen Tom de volgende ochtend wakker werd begrepen hij eerst niet waar hij was hij ging opzitten vreef zich de ogen en keek in het rond toevatten hij het de ochtendschemering had haar koele, grauwe sluier uitgespreid en de aangrijpende koomte en stilte van het woud gaf een heerlijk gevoel van rust en vrede geen beeld en vrede geen bladbewoog geen geluid verstoorde de overdenkingen de grote natuur diamant en doudroppels schitterden op de bladeren en het gras uit het met een laag witte as bedekte kampvuur steeg in dunne, blauwe rookwok recht daar boven Joe en Huck lagen nog te slapen daar deed ver achter in de bossen een vogel zijn roepstem horen die duidelijk door anderen beantwoord werd en tegelijkertijd vernam in het gehamer van de boomspecht langzamerhand ging de grijze mooi gedam in een witte nevel over en werd het minder koud van lieve leden vermenigvuldigden zich ook de geluiden en op een baarde zich het leven de wonderbare natuur schudden de slaap af en ontplooiden zich voor de ogen van de pijnzende knap een klein, groen warmtje kroop over een bedouwd blad van zijn lichaam op, snuffelde in alle hoekjes en gaartjes en ging toen weer voort volgens Tom was dat warmtje bezig opbetingen te doen toen het eindelijk uit eigen beweging naar hem toe kwam bleef de knap toodstil zitten en al na mate het beze hem naderte of een andere wegschijnt te willen nemen klom of taalde zijn hoop eindelijk bleef het gedurende enige voor de knap angstige ogenblikken het kopje onbewegenlijk opwaartsgericht houden en slotte op Tom's been neer om over het lichaam van de knap een reis te maken dat deed hem het hart van vreugde opspringen want het beduidde dat hij een nieuw pak zou krijgen zonder enige twijfel in zeeroofens uniform daarop verschenen zonder dat men zich in kon van waar een optocht van mieren die haar dagtaak aanvingen een van haar sleepte moedig een dode spin vijf maar groter dan zijnzelfde tussen haar poten voert die op een boom staan een bruin gespikkeld onze lieve heersbeestje beklomde duizenden wekken de hoogte van een grasgeurt en Tom boog zich over het diertje heen en zei lieve heershaantje, lieve heershaantje vlucht heen, vlucht heen uw huis staat in brand, uw kinderen zijn alleen en het diertje sloek de vleugeltjes uit en vloog weg om te zien of de knap waarheid sprak waarover deze zich in het minst niet verbaasde immers hij wist van oud dat het insect licht gelovig was op het punt van brand en hij had menigmaal de onnozelheid van het beestje verschalkt toen kwam er een steenmod die traag zijn rond lichaam mee sleepte er Tom raakte het diertje aan om het met opgetrokken poten te zien in één rollen en te doen alsof het dood was de vogels waren in tussen druk aan het zingen en kwelen gegaan een spotvogel zette zich op een boom boven Tom's hoofddeer en boodste doel van pret met trillende stem de geluidenaard de andere vogels toen streken schillen meerkool als een blauwe vlam naar omlaag en ging op een tak zitten bij kans binnen het bereik van de knap hij hield zijn kopje op zijde en keek de vreemdelingen verbaasd en nieuwsgierig aan een grijze eekhoorn en een grote vos sponken om hem heen en gingen af en toe opzitten om hem te bekijken en op hun manier tegen hem te praten deze bewoners der wilderenis toch niet tevoren een menselijk wezen gezien en wisten nauwelijks als zij er bang voor moesten zijn of niet de gehele natuur was klaarwakker en in beweging lange zonnestralen schoten door het dicht te loven en enkele kapellen verschenen vladderend op het toneel Tom schudde de andere zeerovers wakker juichend sponken zij op en binnen een paar minuten hadden de drie knapen hun kleren uitgegooid en speelden zij krijgertje en haastje over in het ondiepe, heldere water bij de witte zandbank ze dachten niet meer aan het stadje dat daar achter de majestueuse watervlakte lach te slapen een wisselzieke vloed of een lichte wassing der rivier had hun vlot meegenomen toch dit maakte hen niet bezorgd in tegendeel zij verheugden zich erover want het was hun alsof daarmee de band die hen nog aan de beschaafde wereld hechten voorgoed was verbroken toen konden zij verfrist naar hun kamp terug en weleraar sprijden het op geraak onder vuur lustig zijn vlammen in het rond huk ontdekte in de buurt een bron van heldig koud water en de jongens vervaardigd de kopjes uit grote eiken en walnoten bladeren en maakte de opmerking dat water gedronken in zulke boestoord en onder zulke romantische omstandigheden een uit muntend cirugaat voor koffies toen Joe het mes in de zijde spek wilde zetten om reepjes voor het ontbijt te stijden werd hij door de andere verzorgde daarmee enige minuten te wachten daar zij een veelbelovend plekje in de rivier ontdekt hadden om te vissen bijna onmiddellijk daarop eer Joe nog ongeduldig kon worden kwamen zij terug met een stuk of wat mooie forellen en een paar basis voorraad genoeg meenden ze voor een geheel huisgezin de vis werd dadelijk met spekvert gebakken en nooit scheen ze zo lekker te hebben gesmaakt ze wisten niet dat zoet watervis maakt wanneer zij dadelijk daadat zij is gevangen gekookt of gebakken wordt en dat slapen in de open lucht bade, erferbe honger de beste saus bij de maaltijd is na het ontbijt zochten zij een schadoerrijk plekje op waar zij zich neerlegden terwijl hucs en pijpje rookten en toen de vermoeidheid geweken was gingen zij het bos in op een verkenningstocht ze wandelden vrolijk voor het over stukken verbomd hout door dichte kreupelbossen en onderreuzachtige wout koningen van weer kruim tot op de grond zielijke kranzen van wilde wijlgaardsloof afhingen terwijl ze nu en dan verrast werden door alle liefste open plekjes bedekt met een gastapijd en met schitterende bloemen bezijd ze vonden een menig te zaken die hen in verrukking brachten toch niet dat hun bepaald verbaasde om het urenamen ze een zwembad en tegen het midden van de dag keerden zij weer naar het kamp terug ze waren te hongerig om ze te gunnen, toch niet te hongerig om zich met een maal van koude hap te ver genoegen en vleiden zich daarna op een schuiddoerrijke plaatsdeer om wat te babbelen hun praatlust begon echter al rast te kwijnen en verdween weldraag geheel de plechtige stilte van het wout en de dodelijke eenzaamheid gingen haar invloed op hen uithoeverden ze raakte aan het mijmeren een onbestemde lusteloosheid overviel hen die gaandeweg een bepaalde vorm aannaam namelijk het pijnigend heimwee zelfs Finn met de rode hand drobde van zijn stoepen en lege vaten toch ze schablen zich over hun kindrachtigheid en niemand had te moeten zijn gedachten uit te spreken reedsgedurig hadden zij gemeent in de verte een vreemd soortig geluid te horen iets als het verwijderd tikken van een klok maar nu werd dat geluid sterker en trok het bepaald de aandacht de jongens voelden zich niet op hun gemak keken elkaar aan en gingen zitten luisteren eerst hoorden ze niets meer en daarna een dof gerobbel als van naderende donder wat is dat riep Joe angstig uit ja, wat zou dat kunnen wezen vluisterde Tom het is geen donder zij hukkelberrie op alles behalve gerust te toon want donder stil zij Tom luister er spreekt geen woord ze wachten enige ogenblikken die een eeuw schenen en toen werd de plechte gestilte weer door het toffe gerommel verstoord laten ons hoogte gaan nemen ze sprong op, eilde naar de oever kropen onder het kruipel houdt door en staarde over de brede watervlakte daar zagen ze de kleine stormveerboot zowat een uur van de stad op en neervaren het dekseen zwart van mensen een aantal schuitjes en roeibootjes dreven om en bij de veerboot toch de knapen konden niet zien want de mannen die erin zaten uitvoeren plotseling reed een wolk van witte rook uit de boot op voor afgegaan door een harde knol en daarop liet zich het toffe gerommel weer horen ik weet het, riep Tom uit er is iemand verdronken daar heb je het, zij huk dat hebben ze van de zomer ook gedaan toen Beeltenner verdronken is toen schoten ze ook een kanon op het water af omdat dan het lijk gewone kon boven drijven ja, en soms nemen zij broden en noem daar kwiksilver in en laten ze dan drijven en die broden dobberen naar de persoon die verdronken is toe en houden daar stil dat heb ik ook wel gehoord, zijt zo maar ik zou wel eens willen weten hoe het brood dan blijft stil staan oh, zijt Tom dat ligt niet zo zeer aan het brood als wel aan de woorden die erbij gesproken worden eer zij het te water laten maar ze zeggen het niet bij, zij huk ik zelf ben erbij geweest toen ze het deden en ze spraken geen woord wel, dat is grappig zijt Tom maar het is toch zeker dat ze er iets bij denken dat spreekt vanzelf, dat weet iedereen de andere jongens stemmen toe dat voor die bewering van Tom veel te zeggen was omdat een redeloze klomp brood die niet in toverformulieren onderricht was niet verwacht kon worden als een met reden begaafd wezen te handelen wanneer hij zo ook een ernstig werk te verrichten had sap halloot, ik kwam tot ik er bij was zij Joe ik ook, zij huk en ik zou goud geven als ik wist wie het is de knapen bleven luisteren en de boot bespieden opeens kreeg Tom een ingeving en riep uit jongens ik weet al wie een verdronken is wij zijn het in een ogenblik waren ze helder geworden ze hadden een schitterende zegen behaald want ze werden gemist en betruerd harde waren om hunnend wil gebroken tranen over hen geschrijd geweten zijn het knagen gebracht en verdriet en berouw gevoeld en wat nog het heerlijkst was van alles ze waren het onderwerp van gesprek van de Galse stad en werden dit tegen volgen door al die jongens benijds dit was verrukkelijk nu was het toch wel de moeite waard om zeer over te worden tegen licht en donker voelde veerboot naar haar gewone ankerplaats terug de zee rovers keerden weer naar hun kamp en jubelden van vreugde over hun folken nieuwe grootheid en de onrust die zij hadden doen ontstaan er werd weer vis gevangen en gebakken en toen deze verobert was ging men zich in gissingen verdiepen om tren te geruchten die er te sinds Petersburg over hen zouden verspreid worden en de schilderijen die zij over de algemeen rouw ophingen gaven van hun standpunt gezien reden tot de vretenheid toch na mate de schuidoen van de nacht hen bedekten werden de knapen stiller en ze eindigden met in het vuur te staren terwijl hun gedachte blijkbaar elders verwelden de opgewondenheid was voorbij en Tom en Joe konden het denkbeeld niet verzetten dat er thuis persoonen waren die niet zoveel plezier in deze grap hadden als zij ze begonnen zich angstig te maken en ongelukkig te gevoelen en onverhoeds ontsnapt hun een paar malen eindelijk waren de Joe het beschroomd te vragen wat de anderen ervan zouden denken als ze weer tot de beschaving terugkeerden nu niets maar Tom beantwoordde die vraag met een spotlag en Huck die hoogst vrijheid liefend was hield zich bij Tom en de wijverlaag palmde dadelijk in zeggende dat hij er niets van gemeent had en dat men volstrekt niet moest denken dat hij naar huis verlangde het ophoeren was al zo het ogenblik gedept bij het vallen van de avond begon Huck te dommeren en was kort daarna aan het snorken zo volgde zijn voorbeeld Tom bleef onbewegenlijk op zijn armen liggen en staarde hem enige ogenblikken strak aan eindelijk stond hij voorzichtig op en ging bij de weerschein van het flickeren kampvuur aan het zoeken in het gras en raapte enige stukjes van de witte bast van een vijgenboom op dus er twee die hem naar de zinschelen te zijn toen knielde hij bij het vuur neer en schreef met moeite met een stukje roodkrijt iets op elk van die beide daarna rolde hij er één op stak dat in de zak van zijn buis en legde het andere in de hoed van Joe die hij vlak bij de eigenaar neerzette verder vulde hij de hoed met enige schooljongen schatten van schier onmetelijke waarde als een stuk witkrijt een grommelastiekenbal drie vishaken en een zogenaamde echte glazen knikker vervolgens loop hij behoedzaam op de tenen tussen de bomen weg totdat hij buiten het gehoor was en liep toen zo gauw als zijn beden hem dragen konden in de richting van de zandbank gevoerd einde van hoofdstuk 14 hoofdstuk 15 van de lotgevallen van Tom Sawyer deze LibriVox-opname is vrij van auteursrechten oplamen door Bart De Leel de lotgevallen van Tom Sawyer door Mark II hoofdstuk 15 enige ogenblikken later was Tom in de ondiepe rivier verdwenen eer hij met het halve lijf onder water was had hij reed de helft van de weg afgelegd daar de stroom hem nu niet langer veroorloven te waarden sloeg hij moedig armen en benen uit om de overziet in de 100L door te zwemmen hij zomt zoveel mogelijk met de stroom mee toch werd gedurig met meer kracht dan hij verwacht had toch bereikte hij eindelijk de oever en liet zich langs de kant voortrijven totdat hij een geschikt plekje vond om te landen aan wou gekomen bevoelde hij eerst zijn borstzak om zich te overtuigen dat de boomschochers nog op haar plaat zat en toen maakte hij zich met zijn druipelatte klederen steeds de oevervolgend door de borst en voort even voor 10 uur kwam hij aan een open plek tegenover de stad en kwam hij in de schaduw der boomen bij de hoge dijk liggen alles onder de flikkeren de sterren was rustig Tom kroop de dijk af loerde naar alle kansen liet zich in het water glijden en zwon met 3 of 4 slagen naar het bootje toe dat steepdienst deed bij de veerboot hij klommer in ging onder de roebank liggen en wachtte met een kloppend hart spoelig werd de oude bel geluid en een stem gaf bevel om de banker te lichten een minuut of wat daarna werd de voorsteven van het schuitje door de golven die de boot deed ontstaan om hoog geheven en de reis naar mijn aanvang Tom was syrens en schik dat hij nog juist bij het tijds was gekomen en was hij wist dat de boot die dag voor de laatste meldienstijd na 10 of 12 minuten stopte de boot wel op Tom overboord stopte en in de duisternis naar de oeverkroop hij ging echter voorzichtigheidshelven omstreeks 15L beneden het vaarwater aan Waal ten einde het gevaar van ontdek te worden te ontkomen toen sloop hij voort langs weinig bezochten Stegen en Stratum totdat hij voor de schutting aan de achterkant van Tantes huis stond na deze te zijn overgeklouterd stopte hij voort tot aan de Elseboom en turde naar binnen door het ruim van de zitkamer waar een licht brandde daar zaten Tante Polly zit Marie en de moeder van Joe bij Elkander ze hadden zich onom de tafel geschaard en het bed stond vlak bij de ingang Tom stapte behoedzaam naar de deur en liegte voorzichtig de klink op toen drukte hij zachtjes met zijn knie tegen de panelen en de deur week met een licht gekraak hij ging voorzichtig met due voort telkens bevende wanneer hij gerucht maakte totdat hij dacht dat hij aan zich op de knie wel door zou kunnen persen Reeds was zijn hoofd in de kamer toen hij Tante Polly hoorde zeggen hoe zou de kaas zo waaien ik geloof waarin want dat de deur open staat wel al mijn leven de wonderen staan niet stil kom, zit, ga haar sluiten Tom verdween van pas onder het bed hij bleef een oogemelijk stilleegend om adem te scheppen en kroop toen zover daarvoor dat hij bij kans Tante's voet raakte maar zoals ik zei de vervolgde Tante Polly eigenlijk slecht was hij niet alleen maar wat ondeugend een beetje lichtzinnig en wild, weet je het kind dacht geen kwaad en was de goed hartigste jonger van de wereld en ze begon te schrijven precies zo was het met mijn Joe altijd vol jongen streken en handig in allerlei kattenkwaad maar hij was de ombad zuchtigheid en vriendelijkheid zelfen en de hemel zijn mij genadig te moeten denken dat ik hem zweepslagen gegeven heb die ik zelf uit het raam heb geworpen omdat ze zuur was geworden en dat ik hem nooit nooit meer op deze aarde zal terugzien die armen miskende jongen en je van hart besnikte alsof haar hart zou breken ik hoop dat Tom in betere gewesten is zijde zit nog als hij hier wat meer zit Tom voelde het vonkelen van Tante's oog of schoon hij het niet zien kon geen woord te nadelen van Tom nu hij is heen gegaan God zal hem oordelen en jij behoeft u daar over niet moeilijk te maken jongen heer ach je vrouw Harper ik kan hem niet missen ik weet niet hoe ik het zonder hem stel hem moet hij was mij zo geen troost hoewel hem mijn arm hard en bloeden toe kon plagen de heer heeft gegeven de heer heeft genomen de naam des heren zij geloofd snikte je vrouw Harper en het is zo hard verleden zaterdag nog stak Joe vlak onder mijn neus een voedzoeker af en ik heb hem geslagen totdat hij op de grond lag te spachtelen weinig dacht ik toen hoe spoedig oh als het nog over te doen was ik zou hem voeren mijn hart drukken en zeggen ja, ja, ja ik begrijp voor komen wat je even voelen moet je vrouw Harper ik had hem me best voorstellen gisterenmiddag die Tom mijn arme kat van zijn drankje nemen en ik dacht dat mijn huis onderste boven zou keren en God vergeven mij ik knip met mijn vinger roed aan de vinger het kind in zijn oor dat het kraakte mijn jongen mijn arme gestorven jongen toch hij is nu uit zijn leiden en de laatste woorden die ik hem hoorde zeggen waren een vrijheid de gedachte aan dit feit was te bitter voor de oude juffrouw en zijn basten in tranen uit Tom voelde dat zijn ogen vochtig werden nog meer uit medeleiden met zichzelf dan met de anderen hij kon maar rie horen snikken en nu en dan een vriendelijk woordje over hem in het midden brengen meer dan ooit kreeg hij een hoge dunk van zichzelf toch was hij zo diep door de doelvrijd zijn er tante geschokt dat hij snakte om het bed uit te springen en zich in haar armen te werpen toch hij bedwong zich en bleef liggen al luisterend ving hij bij stukken en brokken op dat men eerst verondersteld had dat de knapen met zwemmen verdronken waren toen was het kleine houtflots vermist en was er door een paar jongens meegedeeld dat de verloren knapen voorspeeld hadden dat het stadje eerlangs iets horen zou de wijzin van St.