Kleine Dorrit | Charles Dickens | Literary Fiction | Audiobook Full | Dutch | 13/29
27ste hoofdstuk van deel 2 van Kleine Dorrit van Charles Dickens, vertaald door A.G. van Tricht. Deze LibriVox opname is vrij van uteursrechten, opname door Marcel Koemders. 8 uur kleinem verkeerde in deze periode van zijn leven telkens in onrust over het feit dat Pengs zo stuk was op het verzamelen van inlichtingen over de familie Dorrit. En vroeg zich telkens af of dit ook in verband kon staan met de vagen, vermoedens, die hij na terugkomst uit zijn langdurige ballingschap gekoesterd en aan zijn moeder mede gedeeld had. Wat Pengs al van de familie wist, wat hij eigenlijk nog meer wilde weten en waarom hij, die hij toch al zo druk had, zich daarover het hoofd brak, waren vragen die hem voortdurend bezighilden en waarop hij maar geen antwoord vinden kon. Pengs was geen man die uit lauter nieuwsgierigheid zijn tijd aan dergelijke naasporingen zou besteden. Er was dus geen twijfel aan of Pengs had er een bepaalde bedoeling mee en kon het niet aan ernstige bedenking onderhever zijn in Dienpengs Eiver ontijdig een geheimen aanleiding aan het licht bracht van zijn moeders gemegenheid voor Kleine Dorrit. Niet dat hij ooit wankelde in zijn verlangen, in zijn vastbesluit om in Diener gedurende het leven van zijn vader een onrecht gepleegd was dat tans aan het licht kon komen het zo mogelijk te herstellen. Sinds de dood van zijn vader was hem het denkbeeld van enige pleeg de onrechtvaardigheid altijd bijgebleven. Echter zo vaag dat het misschien alleen maar bestond in zijn verbeelding. Mocht zijn een vrees echter gegrond zijn, dan was hij ieder ogenblik bereid alles af te staan wat hij bezat en opnieuw te beginnen om zich een bestaan te veroveren. Arthur had niets overgehouden van de steilen sombere denkbeelden waarmede zijn kindsheid vergiftigd was. Het eerste en hoofdartikel van zijn zederlijk wetboek was ziet in Nederregheid naar uw eigen voetstappen op aarde. Met teksten en mooie woorden bereikt hij de hemel niet. Op dit ondermaanse zijn plichtsvervulling ter rugave van het ging onrechtmatig verkregen is en werkzaamheid de eerste treden op weg naar boven. Eng is de poort, smal de weg, veel smaller dan de grote heerweg, geplaatheid met eidelenwoorden, met splinters uit Andermans ogen en lichtvaardige oordelen, goedkopermaterialen die bijna niets kosten.  Nee, hij was geen zelfzuchtige angst of areseling die hem ongerust maakte maar de vrees dat Panks, indien hij iets ontdekte, verder zou gaan dan tussen hem afgesproken was, zonder hem er deelgenoot van te maken. Bovendien, wanneer hij zich het gesprokenen met Panks herinnerde en zichzelf de vraag voorlegde welke aanleiding hij had te onderstellen dat die zonder Lingermann werkelijk iets op het spoor zou kunnen zijn dan verpaasde het hem dat hij er nog zoveel vaarden aan hechte. Hij had een gevoel als de zeeman die zonder compas rondzwakt op de eindeloze zee en bij geen haven kan vinden. Dat hij kleine doort, bijna nooit meer ontmoeten, maakte de zaak niet beter. Zij was zo vaak uit en zoveel op haar eigen kamertje dat hij haar slechts heel zelden aantrof en haar bepaald begon te missen. Hij had haar een briefje geschreven en daarin verzocht hem te melden of zij weer beter was en zij had hem geantwoord hoe dankbaar zij was voor zijn belangstelling maar dat hij zich over haar niet ongerust behoefte te maken, want zij was heel wel. Ontmoet had hij haar echter in lange tijd niet. Op zekere avond keerde hij van een langdurig bezoek aan haar vader die altijd vertelde dat zij op visite was naar huis terug en vond meneer Meegels in een vrij zenuwachtige toestand op zijn kamer. Toen hij de deur opende, maakte zijn bezoeker een wandeling door het vertrek en zij niets dan klennem, taticorum. Wat is er aan de hand? Weg! Goede hemel, wat bedoelt u? Zij wilde niet tot 25 tellen meneer. Kon er maar niet toegebracht worden. Bleef bij acht steken en ging aan de haal. Uw huisuit om er niet meer in terug te keren meneer. U kent het hartstochterlijk hoogmoedig karakter van dat meisje niet. Zij zou er met geen vierspan in terug te trekken zijn. De grendels en sloten van de oude bastien zouden haar niet meer kunnen terughouden. Hoe is dat zo plotseling gekomen? Ga toch zitten en vertel er mij eens wat van. Hoe dat zo plotseling gekomen is, is niet gemakkelijk te vertellen. Want men zou het onstuimige karakter van het meisje zelf vermoeten hebben om het volkomen te begrijpen. Het is ongeveer zo toegegaan. Pet, moeder en ik hebben in de laatste tijd nog al eens wat te bespreken gehad.  Ik zal het voor jou niet bemanteren, klennem, dat die gesprekken niet altijd zo aangenaam geweest zijn als ik wel zou wensen. Ze betroffen hoofdzakelijk ons plan om weer op reis te gaan. Ik heb met dat op reis gaan een bepaald oogmerk. Dat wil ik niet ontkennen. Niemand's hart begon hevig te kloppen. Een oogmerk hernam meneer Miekels na enige ogenblikken gezwegen te hebben dat ik voor jou niet geheim wens te houden, klennem. Mijn lieve kind heeft voor zeker iemand genegenheid opgevat en ik ben daarmee niet ingenomen. Vermoederlijk kunt u wel raden wie die persoon is. Het is meneer Henry Gowan. Ik was op die naam voorbereid. De hemelgave dat je er niet op voorbereid was. Maar het is zo. Moeder en ik hebben ons uiterste best gedaan om het haar uit het hoofd te praten, klennem. Wij hebben haar goede raad gegeven. Gehoopt dat de tijd en afwezigheid van huis haar tot andere gedachten zouden brengen. Niets van dat alles. Ons plan om nog eens voor een jaar op reis te gaan heeft haar ongelukken gemaakt. En dus moeder en mij ook. Klennem kon zich dit best begrijpen. Nu hernam meneer Migels op een toon als of hij zich moest veronschuldigen. Ik geef als praktisch man toe en moeder als praktische vrouw doet dit ook dat wij in zulke familiezaken misschien wel een vergroot glas voor de ogen zetten om onze zorgen te bekijken en bergen van onze molshopen maken. Zodat wij voor hen die er buiten staan vervelend worden. Begrijp je, klennem? Evenwel, bezig geluk of ongeluk is voor ons een zaak van leven of dood. En daarom is het te verschonen, hoop ik, dat wij er ons ongerust over maken. In elk geval had hij korum het wel kunnen dragen. Ben je dit niet met mij eens? Dat zou ik ook denken, antwoorden klennem, deze rechtmatige verwachting zo nadrukkelijk mogelijk erkennende. Wel nu, zij kon het niet uitstaan, zijn meneer Miegelz, opbedroefde toon. Zij kon het niet verdragen. Zij was zo boos, zo kwaadaardig, dat zij er van binnen van sleet. Zodat, ik telkens moest zeggen, meisje meisje 25, taad die korum 25. Had zij maar dag en nacht tot 25 het telt, dan zou het niet gebeurd zijn. Met een bedrukt gezicht waarop zijn goedhartigheid nog beter uitkwam dan in dagen van onbezorgdheid en vrolijkheid ging hij voort.  Ik zei tegenmoeder, niet dat het nodig was, want zij zou dat zelf ook wel bedacht hebben. Wij zijn een paar praktische mensen, beste en kennen haar geschiedenis. Wij zien in dit ongelukkige meisje de afspiegeling van het geen er moet zijn omgegaan in het hart. Haar haar moeder, voor zij zo'n ongelukkig schepseltje ter wereld bracht. Wij zullen haar boos humeur door de vingers zien. Moeder, wij nemen er op dit ogenblik geen notitie van. Wij zullen een gunstiger ogenblik afwachten. Dan is zij misschien wat calmer. En dus zeiden wij niets. Maar wij mochten doen wat wij wilden. Het schener toch toe te moeten komen, want op zekere avond barsten zij plotseling hevig los. Hoe dan en waarom? Ja, waarom zijn meneer Miedels? Wien deze vraag een weinig in de war bracht? Want hij was veel meer geneigd haar optreden te vergoedelijken dan dat van zijn eigen familie en zichzelf hem. Ik kan er niets meer van zeggen dan het ging ik erover aan moeder heb gezegd. En dat vertelde ik u zo even. En hoe? Wel, wij hadden pet in haar bijzijn goede nacht gezegd. Heel teder, dat moet ik bekennen. En zij was met pet naar boven gegaan. U herinnert u zeker dat zij haar kamernieuw was? Misschien zou pet niet heel monter een weinig bedachtzamer hebben kunnen zijn bij het geen zij van haar verlangde. Maar ik weet niet of ik wel enig recht heb dit te zeggen. Want zij is altijd zo bedachtzaam en zo vriendelijk. Geen vriendelijker, meesteres in de gehele wereld. Dank u voor dit woord. Kleinem, zijn meneer Miedels hem de hand schuddende. Je hebt zijn meermalen samengezien. Nu eerst hoorden wij die ongelukkige Tati Korum hard en toornig praten. En nog eer, wij hadden kunnen vragen wat er aan de hand was, kwam pet bevend beneden, zeggende dat zij bang voor haar was. En vlak achter haar aan Tati Korum, half razend van woede. Ik haat jullie alle drie, ze hoeden zij en stampte op de grond. Ik vervoei dit hele huis. Waarop u, ik, vroeg meneer Miedels met zo'n inbetrouwbaar gezicht dat zelfs mevrouw Gohann er doorbekeerd zou zijn. Ik, wel ik, zei Tati Korum meid, tel tot 25. Meneer Miedels, streek nog eens met de hand lang zijn voorhoofd en schudde verdrietig het hoofd.  Zij was dit zo gewoond klemm dat zij in weerweel van haar drift een ogenblik zweeg. Mij vlak in het gezicht keek en begon te tellen Ik meen tot acht. Verder, kon zij echter niet komen. Zij hield op, het arme kind en de zeventien anderen bleven haar in de keel steken en toen barsten zij nieuw uit. Zij vervoerde ons, zij voelde zich diep ongelukkig bij ons. Zij kon het niet dragen en was vastbesloten heen te gaan. Ze was jonger dan haar meesteres. Hoe kon zij het dulden haar altijd te horen afschilderen als het enige wezen dat jong en aantrekkelijk was en verdiende bemind en gelief te worden. Nee, dat wilde zij niet. Dat wilde zij niet. Als zij Tati Corum van haar prille jeugd af geliefkoost en verzorgd was zo als haar jongenmeesteres zou zij even goed zijn als zij. Misschien veel beter, vijftigmaal beter. Als wij bewerden zoveel van alkander te houden dan juigden wij maar altijd over pet en stelden haar Tati Corum op de kaak. En dat deden ze allemaal in ons huis. Ze praten over vaders en moeders en broeders en zusters en hielden haar die voor de neus. Daar had je mevrouw Ticket die de vorige dag met haar klein kind bij ons was en een plezier in had dat het kind die voor vloekten naam die jullie mij gegeven hebben niet kon uitspreken. Wat hadden ze gelachen omdat Tati Corum en wie deed dat niet en wie waren wij dat wij ons het recht aangematigd hadden haar zo'n honden en kattenaam te geven. Maar zij zou er zich niet meer aanstoren. Zij bedankte verder voor onze weldaden. Meneer Meegels herinnerde zich dat alles zo duidelijk en vertelde het met zulke drukke gebaren dat hij zo rood zag al staat in de buitenkant en hij zei dat hij er niet meer was en hij zei dat hij er niet meer was en hij zei dat hij er niet meer was en hij zo rood zag al staat die Corum volgend zijn eigen beschrijving geweest was. Nu ging hij voort. Telkens zijn gezicht afvegende. Het zou niets gebaat hebben of wij al getracht hadden het hartstochterlijk opgewonden schepsel door redenering tot kam te brengen.  De hemel weet wat wel de geschiedenis haar moeder geweest mag zijn en daarom vertelde ik haar kort en bondig dat zij in dit laat uur niet mocht heen gaan. Nam haar bij de hand en bracht haar naar haar eigen kamertje. Daarna sloot ik de huisdeur maar smorgens was hij verdwenen en niet meer van haar gehoord. Niets meer. Ik heb de gehele dag moeite gedaan om haar op te sporen maar met niets wijze geworden. Het schijnt dat zij heel vroeg en heel stil is heen gegaan. Wachtens, zij klennen u wilt haar nog aan zien, begrijp ik dat goed. Ja zeker wil ik haar nog eenmaal in de gelegenheid stellen. Alles weer goed te maken evenals moeder en pet en ochkom jij zou het net eender doen jij zou zo'n hartstochtelijk schepzotje ook nog een kansje geven klennen.  Het zou heel zondeling dit zei klennen waar u allen zo vergevens gezinszijd maar wat ik zeggen wilde heb u al aan misweed gedacht Ja zeker maar niet voor ik de gehele buurt had afgezocht en moeder en pet mij in rendering brachten wat zij die avond toen jij voor de eerste mal bij ons waard aan gaande misweed vertelde en kunt u gissen waar misweed woont om je de waarheid te zeggen ik heb slechts een vagen notie van haar woonplaats iedereen in huis heeft niet maar niemand weet hoe wij er aan gekomen zijn het moet ongeveer hier wezen hij overhandigde een stuk papier waarop de naam geschreven stond van een der sombere zijstraten in de buurt van cross for the square bij Park Lane ik zie geen nummer zij artuur het adres aandachtig bekijkende geen nummer best de klennen nee niets van dat alles zelfs de naam van de straat kan wel uit de lucht gegrepen zijn want zoals ik vertelde niemand kan zeggen hoe wij er aangekomen zijn het is echter wel een onderzoek waard en aangezien ik dit liever doe in gezelschap dan alleen en jij ook de reis met die stijve dame gemaakt hebt Lennem voldoorde de zin door te zeggen dat hij garne bereid was mede te gaan het was een warme grijze stoffige zomeravond zijn reden naar het eind van Oxford Street stapten daaruit en begaven zich in een doelhof van melancholiek deftige straten en van straatjes die op deftig wilden doen maar alleen melancholiek konden zijn hoekhuizen met barbaars oude partieken en aanhangsels afschuwelijke steenklompen ontstaan in een onzinnig brein in een onzinnige tijd maar nog steeds de blinde bewondering vragen van alle opvolgende geslachten en vast besloten dit te blijven doen tot ze in elkaar vallen staar en dreigend in de schemering parasietachtig kleine woningjes krampachtig in één gekrompen van de dwergachtige huisdeur naar het model van die in het paleis van de aardsbischop op Grosvenor Square af tot het in één gedrukte venster van het boudoir met het uitzicht op de mesthopen in de stallen toe maakten de avond nog somberder wachelende huizen ongetwijfeld heel fatsoenlijk maar met zo weinig ruimte dat niets er zich op zijn gemak voelde dan een funzige lucht zagen er uit als nakomers uit de huwelijke van grote herenhuizen ondrokander en waar hun kleine boogjes en balkonnetjes gedragen werden door dunne ijzere kolommetjes moest men onwille keurig aan klierachtige kinderen op krukken denken hier en daar een oud wapenbord met de gehele heraldische wetenschap voor overhangende als een aardsbischop die een preek houdt over de eidelheid de weinige winkels hadden niets uitgestald want het oordeel van de voorbijgangers liet hen koud de pastijbakker wist wie er in zijn boeken stonden en kon dus gerust zijn als stonden er niets dan enige flesjes met verschraalde peppermint en een paar potjes verzuurde bestes julei voor zijn venster de fruithandelaar mengde met een paar sinaasappelen de volksmaak voldoende te prikkelen terwijl een mantje kievitz eieren in mos alles was wat de polier tot de peupel te zeggen had alle bewoners van deze straten schenen als gewoondelijk op dit uur en in dit jargetijden uit eten te zijn maar geen hunner scheen ooit zelf een diner te geven lakkeien in schitterend gekleurd liefrij en met witte pruiken gelijkende op een uitgestorven monstervogelsoort stonden of zaten zich op sommige stoepen te vervelen in gezelschap van botteliers die hun leven in afzondering doorbrachten en elke andere bottelier wantrouden het rollen van rijtuigen in het park was voorheden geëindigd de straatlantaarns werden aangestoken ondeugende grooms met eventueel kronkels in hun benen als in hun zinnen liepen twee aan twee rond op een strootje kouend en elkaar gemene streken lerende hier en daar was nog een bescheide herberg open die door het volk niet in stand gehouden behoeven te worden en waarheren niet in levrij dat er al gemist konden worden tot deze laatste ontdekking kwamen de twee vrienden terwijl zij overal navraag deden en moesten vernemen dat niemand in deze straat ooit de naam van Miss White had gehoord het was één van de parasietachtige straten lang, eentonig nauw en somber een begrafenis toet van kalk en steen zij klopten aan onderhuizen aan liepende straat eerst aan de ene kant af en toen aan de andere kant op vergezeld door een paar nieuwsventers die nieuwstijdingen uitgilden waarvan het nieuwe al lang afwas en met hun schorre stemmen die tot in de meest geheime kamertjes doordrommen allerlei voorvallend vermelden die nooit hadden plaatsgehaald en waarschijnlijk niemand zou de plaats hebben maar toen zij aan het beginpunt terugkwamen waren zij nog evenwijs in één straat die zij verschillende malen op en neer gelopen hadden stond een zwart beroekt huisje scheinbaar onbewoont met een huurbordje achter één der fensters misschien omdat dit huisje bijzonder hun aandacht had getrokken of omdat zij tweemaal tegenelkanden gezegd hadden daar kan zij onmogelijk wonen stelde Klenem eindelijk voor nog eens terug te gaan en ook daar eens aan te kloppen meneer Meegels stemde toe en zo gingen zij erheen zij klopten éénmaal schelden éénmaal geen antwoord leeg zijn meneer Meegels luisterend ik probeer het nog eens zei Klenem en bracht de kloppen in beweging en waarlijk daar hoorden zij enige schuifel in de benedenverdieping er kwam de ingang was zo donker dat het niet mogelijk was juist uit te maken wie de deur opende maar die persoon schemen oude vrouw te zijn neem ons niet kwalijk dat wij lastig vallen zij Klenem kunt u ons misschien de woning van zekere miswet aanwijzen de stem in de donkere gang gaf het meest onverwachte antwoord miswet woont hier is zij thuis geen antwoord waarop meneer Meegels de vraag herhaalde na een ogenblik gewachten hebben sprak de stem ik denk het wel kom maar binnen dan zal ik het vragen zonder verder commentaar werd de deur van de griezelige woning achter hem gesloten de vrouwelijke gedaande verdween en een ogenblik later vernamen zij van een hoge standpunt in de stem kom boven alsjeblieft u kunt nergens overvallen zij liepen op de tast de trap op afgaande op een flauw schijnsel dat later opkomstig bleek van een straatlantaar en toen zij boven waren sloot de gedaante hen op in een vertrek waarin nooit frisse lucht scheen door te dringen gekke boel, klenm verluisterde meneer Meegels ja, gek genoeg stemde klenm toe op dezelfde toon maar wij zijn waar wij wezen moeten dat is de hoofdstaak daar komt een licht aan het licht was een lamp gedragen door een oude vrouw die er heel vel heel gerimpelt en heel stram uitzag zij is thuis, vertelden zij en zal dadelijk bijkomen na de lamp op tafel gezetten hebben veegde de oude vrouw aan haar boezelaar af dat zij wel haar leven lang had kunnen doen zonder ze schoon te krijgen keek de bezoekers met haar flatse ogen aan en verliet achteruitlopende het vertrek indien de dame die zij zochten de tegenwoordige bewoonster was dan had zij zich ingericht als zelfzij in een caravansera haar intrijk genomen had een vierkantstuk karpet midden in de kamer enige stukken huisraad die er blijkbaar niet thuis behoorden een chaos van koffers en andere reisbenodigheden vormde te samen het milieu waarin zij leefde door een der vroegere vaste bewoners het kamertje versierd met een penanspiegel en een verguld tafeltje maar het verguldsel was zo verbleekt als bloemen van de vorige zomer en het spiegelglas zo beslagen dat het scheen als of een of andere tovenaar al de mist en al het slechte weer dat het ooit weer kaatst had met de vaste kleven voor het maken van deze opmerkingen hadden de vrienden ongeveer 2 minuten toen werd de deur geopend en Miss Weed trot binnen zij was niets veranderd na hun laatste ontmoeting even mooi even cool even trots zij legte niet de minste verbazing aan de dag de bezoek nog enige andere aandoening verzocht hun plaats te nemen en zelfstaan blijvende sneed zij hun onmiddelijk de gelegenheid af om de aanleiding van hun komst op te helderen ik vermoed sprak zij te begrijpen wat mij die eerverschapt van uw bezoek nadelijk overspreken de aanleiding zijn meneer Miegel is Tati Koram zoals ik vermoedde wilt u wel zo goed zijn Miss Weed ons mede te delen of u iets omtrend haar verblijf bekend is zeker Tati Koram is hier in dit huis sta mij dan toe Miss Weed u mede te delen dat ik haar gaarne terug zou hebben en dat mijn vrouw en mijn dochter haar gaarne terug zouden hebben zij is vele jaren bij ons geweest wij zijn ons bewust van de rechten die zij op ons kan doen gelden en ik hoop dat wij ons inschikkelijk zullen tonen inschikkelijk volg zij koel en afgemeten in hoeverre ik vermoed dat mijn vriend bedoelt ten opzichte van de driftbuin waaraan het ongelukkige meisje onderhever is veel klen hem in zien de dat zijn vriend een weinig inverlegenheid dan dat men haar niet goed behandelt en schijnt zich dan al het goede dat zij geniet niet meer te herinneren de dame wenden zich glimlachend tot klen hem is het waarelijk was alles wat zij antwoorden na dit antwoord op klenems opmerking bleef zij zoveel komen bedaard en stil bij de tafel staan dat meneer Miigals haar aanstaarde als of zij hem segureerde en zelfs klen hem niet kon aankijken na een ogenblik van pijnlijke stilte en dan artuur het zou wel licht goed zijn als meneer Miigals haar een spreken kon mis weet antwoorden zij kom hier mijn kind terwijl zij sprak had zij de deur geopend en nu leiden zij Tati Koram aan de hand binnen zij vormden een zondeling tweetal Tati Koram met de hand die zij vrij had de plooien op haar borst gladstrijkende nog boos nog ook besluitenloos mis weet met haar koud gezicht haar oplettend aankijkende en juist door haar uiterlijke kalmte de oplettende opmerker verradend hoe hardstochtelijk het er in haar binnenste uitzag even als een sluier de vormen doed raden van het ging zij omwuld zie hier sprak zij even bedaard als zo even hier is je beschermer je meester als je die groter gunst kunt waarderen en het verkist wil hij je wel terug nemen beste dan kun je weer dienen om die mooie dochter van hem beter te doen uitkomen dan kun je weer de slavin worden met haar vriendelijke grillen een stuk speelgoed in huis dat men aan iedereen laat kijken om de goedheid der familie aan het licht te brengen je kunt die mooie naam terugkrijgen waardoor men je zo speelswijzen afgezonderd houdt en aanwijst zoals ook behoorlijk is je begrijpt die mag je niet vergeten je kunt weer aan meneers dochter voorgehouden worden Harriet om haar, haar eigen meerderheid en genadige minzaamheid goed te doen inzien al deze voordelen kun je terugkrijgen Harriet en nog veel meer zullen er je te binnen schieten terwijl ik spreek al de gunsten waarvan je afstand gedaan hebt door bij mij een wijkplaats te zoeken kun je weer deelachtig worden als je maar aan deze heer vertellen wilt hoe nederig en berouvel je bent en met hem terug gaat om vergiffenis te vragen wat wil je nu Harriet ga je mee onder de invloed van deze woorden was het meisje al toorniger geworden zij was vuurood toen zij een ogenblik haar schitterend zwarte ogen op sloeg en een vuistmakende van de hand die de plooien had glad gestreken antwoorden zij liever dood miswet en nog altijd naast haar stond met haar hand in de haren keek kalm rond en zij glimlachend wel heren wat zult u naar deze verklaring nog verder doen de arme meegels was zo ontsteld toen hij zijn bedoelingen en handelingen de handelijke wijze hoorde belasteren dat het hem niet mogelijk geweest was er een woord tegen in te brengen tans echter had hij de kracht om te spreken te ruggekregen taat die korum zei hij want ik noem je toch nog bij die naam dat ik alleen goede bedoelingen had toen ik je die gaf en dat weet jij ook wel dat weet ik niet riep zij nogmaals opkijkende nee op dit ogenblik misschien niet nu de ogen van deze dame je zodoordringend aankijken taat die korum zij keek even naar miswet mag op je uitoefenen nee op dit ogenblik misschien niet maar op een andere tijd ik zal deze dame niet vragen taat die korum of zij zelf gelooft wat zij zo even heeft gezegd zelfs in de toornige kwaad aardige stemming waarin zij mijn vriend en mij gesproken heeft al onderdrukt zij die met een beslistheid die men niet ligt kan vergeten ik zal je niet vragen of jij het gelooft de herinnering die je van mij en de mijne hebben moet is mij daarvoor borg ik zeg alleen dat je aan mij nog aan één der mijnen enige belofte hebt af te leggen of vergiffenis te vragen het enige dat ik je verzoek te doen taat die korum eerst tot 25 te tellen zij keek hem een ogenblik aan en antwoorden toen met een af wijzend gebaar dat wil ik niet de strijd die zij met zichzelf te voeren had kon niet leiden tot verzachting van haar gemoet hartnekkig hield zij vol ik wil niet haar hoge kleur haar snelle ademhaling haar kloppende polsen verrieden dat zij zich elke gelegenheid wilde afsnijden om op de ingeslagen weg terug te keren ik wil het niet herhaalden zij enige malen met half gesmoorde stem ik laat mij liever in stukken scheuren liever in stukken scheuren mis weet die haar even losgelaten had sloeg nu de arm beschermend om haar hals en zij met haar vorige glimlach rondkijkende en precies op dezelfde toon mijn heren wat zult u nu verder doen o, Tati Koran Tati Koran, riep meneer Miekels de hand opgeheven als wilde hij haar bezweren luister naar de stem van deze dame kijk haar in het gelaat bedenk wat er omgaat in haar hart en bedenk dan ook welke toekomst je tegemoet gaat mijn kind wat er op dit ogenblik ook in je ziel mogen omgaan ik zeg je dat de invloed die deze dame op je oefent een invloed die ons verbaasd die schrikkelijk is om aan te zien voortst bruit nog vuuriger hartstocht nog heftiger karakter dan van jezelf waartoe kan het samen zijn van jou met deze dame leiden waartoe kan het dienen ik ben hier alleen heren merkte mis weet aan zonder enige verandering in stemoffouding u kunt zeggen beleeftijd moet wijken voor dit arme misleide kind mevrouw antwoordde meneer Mingels of schoon ik hoop die niet al te veel uit het oog te zullen verliezen hoe groot het onrecht is dat u haar en mij aandoet vergeef mij als ik u in haar bijzijm in herinnering breng dat u als allen een raadsel waard dat u niets met ons gemeen had toen zij ongelukkig genoeg uw weg kruiste ik weet niet wie en wat u bent maar u verbergt niet voor mij u kunt voor mij niet verbergen dat er een boze geest in een vrouw bent die uit welke oorzaak ook er een boos aardig genoegen in schept één uur zusters even ongelukkig te maken als u zelf bent genoeg om zo iets wel eens gehoord te hebben dan waarschuw ik haar tegen u en waarschuw ik u tegen u zelfen mijn heren sprak misweet kalm als u gedaan hebt u wilt uw vriend misschien wel bewegen niet voor ik nog één poging gedaan heb zijn meneer Miegel's onverzaagd tatikoram beste arme meid tel tot 25 verwerp de hoop die deze edelman u bied voeg de klennem rezacht doog met nadruk bij keert terug naar de vrienden die je nog niet hebt kunnen vergeten bedenk je nog eens ik wil het niet misweet sprak het meisje met zijn voegende borst en de hand aan haar keel neem mij mee om te horen nog eenmaal het enige dat ik van je vraag is tot 25 te tellen mijn kind zij hield de handen stijf tegen haar oren waarbij zij zo woest te werking dat het rijke zwarte haar los ging en keerde haar gelaad naar de muur die haar bij deze laatste waarschuwing met diezelfde vreemde glimlach aandachtig had gade geslagen met de hand op haar eigen boezen als of zij daar iets moest onderdrukken zo had zij ook voor haar gestaan bij die uitbarsting in Marseille sloeg nu de arm om haar middel een zit van haar nam voor alle tijden en toen zij de heren uitliet lag er een zegervierende uitdrukking op haar stroef gelaad aangezien het de laatste maal is dat ik de eerst zal hebben zijde zij en u gezegd hebt niet te weten wat ik ben gesproken hebt uit mijn invloed op dit meisje voort spruit zo kan ik u tans mededelen dat ik in dezelfde omstandigheden heb verkeerd ik ben van gelijke geboorte als u gebroken stuk spilgoed zij heeft geen naam ik ook niet het onrecht dat haar is aangedaan heb ik zelf ook geleden meer heb ik te zeggen deze woorden waren tot meneer Migels gericht die diep bedroefd de woning verliet toen Klenem wilde volgen sprak zij met dezelfde uiterlijke kalmte en dezelfde intonige stem maar met een glimlach zo als men alleen ziet op een vreed gezicht zo'n vlouwe glimlach even de neus vleugels oplichtende even de lippen rakende en niet langzamerhand maar ineens verdwijnende zodra hij zijn werk heeft gedaan ik hoop dat de vrouw van uw beste vriend Gohen zich steeds zal mogelijk verheugen in het contrast van haar afkomst met die van dit meisje en van mij en in het onbeschrijvelijk geluk dat haar wacht einde van hoofdstuk 27 van deel 2 28.