Kleine Dorrit | Charles Dickens | Literary Fiction | Speaking Book | Dutch | 19/29
Zevende hoofdstuk van deel 3 van het kleine Dorrit van Charles Dickens, vertaald door A.G. van Tricht. Deze LibriVox opname is vrij van auteursrechten, opname door Marcel Koenders. Mevrouw General, die van de bok van haar statiekoets de teugels der welge voegelijkheid nog steeds in handen had, deed haar uiterste best om haar liefvriendinnetje in te wijden in de hoofdse manier en het lieve vriendinnetje deed haar best om een volgzame leerling te zijn. Hoe zij zich ook had moeten inspannen in haar jonge leven, om voor zichzelf en haar vader het hoofdbovenwater te houden, dit had haar minder gekost dan zij tans aan geduld moest offeren om vernis te worden. Zij voelde zich angstig worden onder die polijstende hand, dat is waar, maar zij onderwiep zich aan het geen de familie behoefde in haar grootheid. Evenals zij dat in haar vernedering gedaan had, gaf aan haar eigen negingen even weinig toe als zij aan haar honger toegegeven had in de dagen toen zij haar middagmaal in de zakstak om haar vader des avonds wat te kunnen voorzetten. Eentroost, die zij had bij de vuurproef die mevrouw General haar lied ondergaan, gaf haar meer moed en stemde haar zelfs tot meer dankbaarheid dan een minder liefderrijk gemoet. Niet gewend zich altijd voor anderen op te offeren. Zal kunnen goedkeuren. Inderdaad kan men in het leven menigmaal opmerken dat een zeeltje als dat van kleine dorrit niet half zo verstandig redeneerd als de mensen die er zich boven verheven waren. Die troost was de voortdurende vriendelijkheid van haar zuster. Het kon haar niet schelen dat die vriendelijkheid de vorm van inschikkelijkheid van bescherming zelfs aandam. Daraan was zij gewoon. Het hinderde haar niet dat zij in een schatplichtige verhouding kwam te staan. Dat zij de zegenwagen vergezelden waarop je vrouw Fennie zat en gehuldigd werd. Zij had geen hogere wensen. Zij was altijd in bewondering van Fennie schoonheid en bevalligheid en vlugheid van geest. Vroeg zich niet af of Fennie even gehecht was aan haar als zij aan Fennie. Zij gaf eenvoudig al de zusterlijke tederheid waarover haar edelhardt beschikte. De weldadige hoeveelheid, bruimpjes en prisma's die mevrouw General over de familie uitspreiden gevoegd bij de voortdurende indompelingen van Fennie in de grote wereld liet op de bodem van het mengsel maar zeer weinig natuurlijk bezinksel achter.  Dientige volgen werden de vertrouwelijke gesprekken met Fennie nog zoveel te kostbaarder voor kleine dorret. Emi zei Fennie op zekere avond, toen zij alleen waren na zo'n vermoeiende dag dat kleine dorret zich een heel uitgeput voelde of schoon Fennie met het grootste genoegen nog een sprong in de grote wereld zou hebben gedaan. Emi, ik moet je eens wat vertellen. Ik wet dat je het niet kunt raden. Dat is niet waarschijnlijk beste. Kom, ik zal je eens op weg helpen. Mijn vrouw, General, door hoeveelheden pruimpjes en prisma's waren ontzettend geweest. De gehele dag door. Een regen van Fennies en Fadsoen en onbeduidendheid was er op de familie neer gedaald. Zodat kleine dorret keek als of zij hoopte dat mevrouw General nu veilig en wel voor enige uren in haar bed opgeboren zou zijn. Nu kun je het raden, Emi. Nee beste, heb ik misschien iets gedaan voor kleine dorret die ongerust werd. Menende dat zij misschien het vannis heren daar beschadigd had. Fennie had zo'n schik in het mal apropos van haar zuster. Dat zij haar meest geliefkoosde wajer opnam. Zij zat bij haar toilettafel met een gehele wapenkamer van vrede instrumenten om zich heen, rookend van het harte bloed van Sparkle. En gaf haar daarmee de lachend enige tikjes op de neus. O, Emi, Emi, zeiden zij, wat ben je toch nog een onnozelgansje? Het is niets om te lachen. In tegendeel, ik ben er heel boos om, liefst. Als het maar niet op mij is, Fennie, kan het mij niet schelen, antwoorde Emi glimlachend. O, maar mij wel, en jij zult ook boos zijn wanneer ik je ingedicht heb. Heb je nooit opgemerkt, Emi, dat zeker iemand zo heel beleefd is voor mevrouw General? Iedereen is beleefd voor mevrouw General. Omdat, omdat haar beleeftijd, iedereen doet bevriezen, viel Fennie in. Maar dat bedoel ik niet. Ik bedoel iets heel anders. Kom, heb je nooit opgemerkt, Emi, dat papa monsterachtig beleefd is voor mevrouw General? Emi mompelde. Nee, en keekbedremmelt voor zich. Nee, dat dacht ik wel. Maar hij is het, hernam Fennie. Hij is het, Emi. Let op het gen ik zeg. Mevrouw General heeft vu op papa. Liefste Fennie, kun je aan de mogelijkheid geloven dat mevrouw General vu heeft op wie ook? Of ik dat mogelijk acht? Wel liefste, ik weet het. Ik zeg je dat zij vu heeft op papa.  En ik zal je nog meer zeggen, papa beschouwt haar als een wondermens, als een toonbeeld van voldmaakte beschaving en als zo'n aanwinst voor onze familie dat hij tot de dwaaste dingen in staat is. Een mooi vooruitzicht, dat beloof ik je. Verbeeld je mij met mevrouw General tot mama. Kleine door het antwoorden niet op deze uitroep. Zij keek angstig en vroeg op ernstige toon wat Fennie tot deze gevolgtrekking aanleiding gegeven kon hebben. Groot door goedheid. Je zou het mij even goed kunnen vragen waarom een man op mij verliefd wordt. Maar ik weet dat natuurlijk wel. Het gebeurt vaak genoeg en dan weet ik het altijd. En dit weet ik, op dezelfde manier denk ik. In elk geval, ik weet het. Heb je papa er ooit iets van horen zeggen? Iets van horen zeggen? Maar lief, onschuldig kind, waardoor zou het noodzakelijk geweest zijn dat hij iets zei. En heb je ooit mevrouw General er iets van horen zeggen? Maar goeie hemel, Amy, is mevrouw General nu een vrouw om ook iets van te zeggen? Is het niet klaar en duidelijk dat zij op het oogomelijk niets te doen heeft dan als een staak recht op te zitten? Haar afschuwelijke handschoenen aan en uit te trekken en af te wachten? Iets zeggen? Al had zij, mij het wisten, het aas van trof in de hand zou zij nog niet zeggen kind. Dat zou eerst aan de dag komen wanneer zij het uitspeelde. Maar je kunt je nog vergissen, Fanny. Zeker, dat kan ik. Maar ik doe het niet. Doet mij echt er genoegen dat je nog uitkomst ziet en er kalm onder blijft wanneer je aan de mogelijkheid denkt. Dat doet mij hopen dat je zo'n nieuw lid in onze familie zou kunnen uitstaan. Ik zou dat niet kunnen en het niet proberen ook. Lieve trouden, ik nog met sparkel. Oh, dat zou je nimmer doen onder geen omstandigheden. Op mijn woord, liefste, antwoorden Fanny met nooit overtroffen onverschilligheid. Daar kan ik heus niet voor instaan. Wie kan zeggen wat er nog ooit gebeuren zal? Vooral omdat ik dan in de gelegenheid zou zijn die vrouw, zijn moeder net zo te behandelen als zij het anderen doet. En van die gelegenheid zou ik zeker niet voor zuimen een goed gebruik te maken, Amy.  Meer werd er tussen de zusters niet verhandeld maar het geen besproken was zowel over mevrouw General als over Sparkle bleef gedurende lange tijd al Amy's gedachten in beslag nemen. Aangezien mevrouw General zich lang geleden al zovernist en gepoleist had dat niets van het geen achter de oppervlakte zat naar buitenkomen kon. Het is ook mogelijk dat er niets achter zat. Stieten alle waarnemingen op die glinsterende oppervlakte af. Ontegenzeggelijk was meneer Dorret heel beleefd voor haar en stond zij in hoog aanzien bij hem. Maar toch kon Fanny onstuimig als zij was wel ongelijk hebben. Met de zaak Sparkle stond het anders. Iedereen kon zien wat daarin omging en zo zag Klein met Dorret het ook en pijnste er over en was verbaasd. De toewijding van Sparkle werd slechts geevenaard door de grilligheid en de vreedheid van haar die hem tot haar slaaf had gemaakt. Soms behandelde zij hem met grote onderscheiding zodat hij het uitschreeuwen van plezier de volgende dag het volgende uur keek zij langzaam heen zodat hij begon te steunen en dan voorerwende wat verkouder te zijn. 