Ongeluksvogel | George Lodewijk Kepper | Action & Adventure Fiction, General Fiction | Book | 4/6
En al bleef ze hem getrouw, zo zij geen de minste tijding van de ontving, zo onverhoopte keten waarvan haar broeder de grootste schakel was, tussen haar en hem, mocht afbreken. Zou zij dan niet voor de vadelijke begeer te zwichten, en voor eeuwig, voor hem verloren gaan? Toch was zijn vertrouwen op haar onverikbaar. Slechts hij, die het slachtoffer is geweest van de eidelen beloften en ene vrouw, heeft het recht te twijfelen. Maar wat is liefde? Zoveel is daarover geschreven, dat het bepaald onmogelijk zou zijn, op één van al die bespiegelingen de vinger te plaatsen en uit te roepen, dit is liefde. Liefde, dobbelspel voor het geluk, niet is onstandvastigig. Liefde, visioen dat haar jongelingschap haar een grootste bekoorlijkheden bijzet, een visioen dat voor haar uitsweeft, om plotseling te verdwijnen, wanneer men de koude glimlach ontmoet van haar voor wie men alles zou willen geven. Bloemenkrans, die ons met hemelse geuren streelt, om, helaas, zo menigmaal, een gift geplant op ons levenspad te worden. Wat is liefde? De bedroogene, die van de duizeling wekkende hoogte, welke hij op de ladder van het geluk meende bereikt te hebben, plotseling is nedergestort, in de diepe pool van harteleet, zilsverdriet en wanhoop. Hij zal zeggen, er is geen liefde. Hij vaalt, er bestaat wel liefde, maar hoe is zij tikwerf niet verscholen? Zij zijn klein verjoeltje, dat zwevende op de dunne stengel onder de groene bladeren is verborgen, dat men soms met de ijverigste navarsingen niet zal vinden, toch op een ander tijdstip verrassend op zijn weg ontmoeten. Wel is soms liefde, een verjoeltje, welks dunne stengel door de minste zeeveer wordt geknakt, en toch de grootste stormen trotseren kan. Liefde is gezeteld op een verbevenheid, waar toen men geraakt langst treden, waarop achting, verering, dankbaarheid, schoonheid, hartstocht en eerbied geknield liggen, terwijl velen daarbij de geldsucht willen doen neervleiden. Liefde is gezeteld op een verhevenheid, waar toen men geraakt, langst treden, waarop achting, verering, dankbaarheid, schoonheid, hartstocht en eerbied geknield liggen, terwijl velen daarbij de geldsucht willen doen neervleiden. Liefde is een altaag waarop elk wil offeren, doch, hoe menigeen moest zich niet aan de liefde opofferen. Hopeloze liefde is een verwelkende bloem die nog wel het oog bekoort, maar giftige geuren van zich afgeeft, die de gezondheid ondermijnen.  Edoard hoopt er nog voor de avond antwerp te bereiken, en had zich van een knuppel voorzien, die zowel tot steun als tot zelfverdediging kon dienen. Gelukkig had hij aan de raad van zijn gast hier gehoor gegeven, want naarmate hij de stad naden, ontmoette hij onophoudelijk min of meer aanzienlijke benden, gewapend landvolk, die hij gemakkelijk wist de misleiden, en ongedeerd naden hij de stad. De duisternis viel reeds in toen hij daar aankwam, zeer verwonderd, alles in rip en roer te vinden. Onophoudelijk hoorde hij geweerschoten lossen, en bij het binnetreden der stad floten hem zelfs een gekogels om de oren, die zeker hun doel gemist hadden. Wel had hij niet veel schanderheid nodig om zich op de hoogte te stellen van hetgeen en gebeurde, maar hij begon meer en meer de oen aangename positie in te zien waarin hij verkeerde, en de totale onmogelijkheid te beseffen om bijna ongewapend hier iets uit te richten. Veel minder onderzoek naar zijn krijgsmakkers te doen. Hij begreep dat er door tastend moest gehandeld worden, en zocht de plaats op waar het hevers gestreden werd. Hij namen een paar pistolen van een arm en drommel die op de straat lag uitgestrekt, en was nu gewapend. Voorlopig wist hij niet beter te doen dan zich bij de oproerlingen te voegen, daar dit het enige middel was om bij hen geen verdenking op te wekken. Dans kon hij ongeinderd zijn blikken laten ronddewalen. Wel zorgde hij zijn landgenoten niet te treffen. Na enig paraat kwam hij tot de overtuiging dat het waasheid zou zijn, zich bij de troopt willen scharen, omdat hij dan aan de vijanderlijkheden van beide partijen zou zijn bloot gesteld, daar de oproerlingen zijn hostiliteiten niet onbeantwoord zouden laten, en de soldaten door zijn kleding misleid in hem een vijand zouden zien. Maar zelfs al had hij gehoor willen geven aan de roepstem die hem naar zijn spitsbroeders dreef, het zou hem onmogelijk zijn geweest, zich door het gedrang een weg te banen. Aan de tegenpartij, hoe verradelijk deze zelf ook mocht zijn in de rug afbreuk te doen, zonder zich als vijand te kunnen kenbaar maken, daardoor was hij niet in staat, hij wilde niet verraad met verraadvergelden. Na rijpoverleg besloot hij dus tot het invallend ertuisternis de rol van oproerling op zich te nemen.  En als met hem niet al te opletten had gade geslagen, zou met hem voor één dag gevaarlijkste belhamels gehouden hebben. Al dus volgte hij de beweging, maar hoe scherp hij op grond zag, hij bespeurde nergens iets loopt zijn SK-dron gelijk. Met Dennis zag hij de alende waar aan de erbarmelijke troepen bloot gesteld stonden, die, van alle kanten bestookt, evenveel onzichtbare als zichtbare vijanden te bestrijden hadden. Hij bespeurde hoe de arme soldaten werden getijsterd door het moordaardige vuur uit de huizen. Hij moest aanschouwen hoe zij terugwerder gedreven, strijdende tegen een overmacht welke zij in het open veld zouden versmaat hebben, doch die hun nu noodlottig dreigde te worden. Overal zag hij de troepen terugdrijven, afgemat door de vele ontbeeringen en vermoeienissen die zij hadden verduurd en versmolten door de wisse schoten waar aan zij ten don stonden. Nou was de ene versperring onder het moordaardigst vuur opgeruimd of men stuidt op een andere. Van liever leden was het donker geworden. Een onverschillig toeschouwig zou aan een uitgebreid vuurwerk gedacht hebben wanneer hij dat onophoudelijk geflikker in de duistenis had bespied. Als hij die onafgebroken kort slagen had horen knetteren. Een vuurwerk echter waarvan elke flikkering, elke slag een onnoemelijk zwaardere slag was voor een gezin dat angst vol de terugkomst wachten van de ongelukkige die ten gevolgen van dit helse vuur niet meer weder zijn het dierbare betrekkingen zou mogen aanschouwen. Steeds dan de duistenis toe, hoewel op sommige plaatsen onmerkbaar gemaakt door het schijnsel van vakkels en flambouwen. Hier en daar had het aanzien iets fantastisch wanneer een huis, uit moedwil of plunderzucht in brand gestoken, een roodachtig schijnsel gaf, maar tegen het beweegelijk schoudtoneel van de strijd zich zwart aftekende. Nu alles in het duistergehuild was, behoefde Edeward niet meer te vrees in herkent te worden. Mocht hij zijn spitsbroeders al niet helpen, hij wilde toch nuttig zijn en ging terug naar de plaatsen waar de sickle des Verdervse gewoet had. Daar hierste tans diepe stilte. Hij zocht de arme gekwetsten op, die nog te rijden zouden zijn. Hij ondersteundde hen, sprak hun moed in en laafde de ziel togenen met de drank hem door zijn zorgvolle gastvrouw ter verstuiking medegegeven. Hoewel hij nergens een makker ontmoeten, was toch elke soldaat die daar nedelig, hem op die eenzame plaats, een bekende, een vriend. De taak die hij zich had opgelegd was zwaar.  Nergens kon hij hulp verwachten in de oproerige stad en hij stond geheel alleen, zonder de mens liefendheid van de bewoners daar dood ze rij in huizen, welke zich die nacht zo somber verhieven, te durven inroepen. Menig heen verkwikte hij, van Velen ontving hij een blik van dankbaarheid, die hem ruim schoot zijn liefdadigheid beloonde. Hij besloot een poging te wagen om hun wat verpleging te bezorgen en een behoek te doen op het medeleiden. Wel werd hij een menighuis met scheldwoorden weggejaagd, wel werd er zijn smeekbeden om hulp zelfs beantwoord met de pistolschot dat gelukkige doel miste. Maar velen waren, hoewel de partij der misnochten toegedaan, tot medeleiden en haar barmen gestemd. Velen had het deernis met de ongelukkigen die zonder hun hulp de dood zouden vinden. De avond was reeds vergeforderd. Hij lag over een jong sergeant heengebogen, die zwaar gewond was en zijn einde voelde naderen. Edward had in de laatste teug uit zijn veldfles toegereikt. Die verkwikking flikkende het bijna uitgedoofde levensvuur van de stervende wat op. Hij maakte zich gereed, de gekwetste, zo goed hij kon, te verbinden. Zwijgend weerp deze een sprekende blik op zijn weldoenig. Die blik werd begrepen. De moeite zou nutteloos zijn. Vlauwig wordt het oog van de ramsalige, die door bloedverlies afgemat, maar nog helder in zijn denkbeelden, ligt uitgestrekt. Hij ziet dat de stervende een gedachte heeft, welke hij niet schijnt te derver medededen. Het is alsof een stem hen toefluistert dat de ongelukkige een vraag op de lippen zweeft. Ik kan nu niet redden, sprak Edeward Weogen, maar kan ik nog iets voor u doen? Een blik van onbeschrijflijke dankbaarheid gaf hem de overtuiging dat hij de geheimen begeerten van de stervende begrepen had. Gij zei, zo goed, staamelde de gewonden. Vervel mijn laatste wens. Zie hier een brief. Hij wees op zijn borst. De kracht om de brief te voorschijn te halen had hij niet meer. Hij brak zijn woorden af. Het spreken was hem bijna onmogelijk. Edeward nam het hoofd van de gekwetste in zijn armen. Bezorgd, Dien, aan het adres. Vervolgde hij met moeite. Troost haar, die ik zo be. Langzaam schlootte zich zijn ogen. De kleurverandering, die zijn gelaat ongetwijfeld onderging, kon Edeward niet waarnemen, weegste duisternis, die zes nu en dan gebroken werd door het schemerachtige licht der maan. Maar instinctmatig voelde hij hoe de geest het lichaam verliet.  Arme bruit, want haag liet hij ongetwijfeld achter. Bij wie had de afgestorvene meer sympathie kunnen verwekken? Wie zou stipter zijn beloften vervullen dan Edeward, die zelf zo leed? Zijn hart was met Dien is vervuld. Hoe spoedig zou wij licht hij, wanneer de grievende teleurstelling hem zedelijk mocht doden, wanneer voor hem alle illusion mochten wegdrijven? Hoe spoedig zou hij niet die kalme rust benijden en zich reeds gelukkig achten door iemand beweent te worden? Nog altijd lag het koude hoofd van de ontslapende in zijn armen voor een ogenblik van de wereld af. Vergad hij de fantastische plaats waar hij zich bevond? De sombere straat, de duisternis die hem omringde, de hoge als uitgestorven huizen en de roerloze lichamen. Hij werd in zijn overpijzingen gestoord door twee mannen die op hem toekwamen. Hierdoor keerde hij tot het werkelijke leven, tot zijn dolende, gevaarlijke toestand, terug. Hij legde het hoofd van de dode zachtnedig, als vreesde hij hem nog te deren. Eén der twee aangekomenen bleef dicht bij Edeward stilstaan en aan schouden met verslagenheid het droevige toneel dat zich aan zijn ogen oplooide. De ander bevond zich achter hem. Edeward besloot, zowel uit nieuwsgierigheid, al uit voorzichtigheid, te blijven in de halfliggende houding waarin hij verkeerde. Had hij kunnen vermoeden wat zou gebeuren? Hij zou niet zo op eigen veiligheid bedacht zijn geweest. Hij zag de tweede opeens de hand uitstrekken, en voordat hij nog kon vermoeden wat de onbekende in zijn schild voerde, knalde een schot. De snelle, korte flickering was voor hem voldoende geweest om zijn gehate vijand te herkennen. Verontwaardigd richt hij zich op toen hij de getroffenen zag nedervallen, maar werd nog niet opgemerkt door de sluipmoordenaar die zich over zijn offer heen boog. De misdaad had dus een getuigen. De kogel die op hem was afgevoerd had niet gedeerd. Zeker had Edeward te booswicht als een hond neergeschoten, maar zijn pistolen waren niet geladen, en zelfs al waren dit niet het geval geweest. Die straf was niet groot genoeg voor de man die hij zo met reden verachte, en daarboven wilde hij weten waar de ander woonde. Hij verwijderde zich zo snel mogelijk, maar verloorde beval niet uit het oog, en volgde hem naar de woning van de verslagene.  Toen het lijk naar het huis had vervoerd, zou men, scherp toeziend en achter de treurige stoet, die door enige flambouwen verlicht werd, een man ontwaard hebben die behoed samen op enige afstand de baar volgde. Die schim, verloorde huigelaag, die zilte tranen starten over het noodlot, dat hem zijn dierbare vocht ontdrukte, niet uit het oog. Toen de beval opnieuw een woning binnen trat, wacht de edward nog een geruime poos, en kwam toen tot het besluit dat daar de woning was van zijn vijand, die hij zo lang gezocht had, en nu eindelijk mocht ontmoeten. Toen overdacht hij een ogenblik wat hem te doen stond. Zijn eerste opwelling was, zich op de ene van de rewijze in de woning te begeven, maar hij had nog niet van zijn chef of zijn kameraten gehoord. Wel had hij velen gewonden onder vraag, maar nog geen zeker bericht kunnen bekomen. Zou hij het bij deze pogingen laten en terugkeren naar zijn kranke vriend, die zeker naar hem zou verlangen, of nog langer in de gevaarvolle stad vertoeven. Onder wel gaf Jacques de beval, zoals wij reedschetsten, zijn kranke broedig een hard-hoerend tafereel van het schrikwekkend ongeluk dat hun liefend voogd getroffen had. Edward azelde nog, toen hij het rumoer dat het in een verteweer klonken had, hoorde naderen. De straat waarin hij zich bevond is geen tante toneel van de strijd te worden. Weder zag hij zich in het gedrang gemengd en grondst aan hen de kogels om de oren. Opnieuw zag hij dapperen, die zich zo lang hadden staande gehouden, vallen. Langer kon hij niet hoerloos blijven. Hij besloot, zonder aan de mogelijke gevolgen te denken, zich in het gevecht te mengen. Hij werkte een lange kerel met een woestuitelijk disabel uit te handen en banen zich een weg naar de troepen, slug woerend om zich heen, won de verschijtende muiterlingen, die de vermoeide en afgemattel soldaten van voren en van achteren bestookten, en weldraag gelukkde het hem zich bij de troep te scharen, die weinig nut van zijn hulp zou trekken. Toch hij deed zijn plicht, en had hij eerder kant gezien zich in weg te banen, hij zou zich reeds vroegig onder de nationale kleuren geschaard hebben. Ook nu was hij niet gelukkig, want Nauw had als zijn spitsbroeders bereikt, of hij werd door een kogel in de schouder getroffen. 