Don Quichot van La Mancha | Miguel de Cervantes Saavedra | Action & Adventure Fiction | Dutch | 2/5
Hoftstuk 9 van Don Quixote van La Mancha. Deze Librivox-opname is vrij van autosrechten. Opname door Bart de Leeuw. Don Quixote van La Mancha doormiekwelde ze van de Saavedra in de bewerking van Jeje Aarcoveneur. Hoftstuk 9 de Molen. Het was reeds helderlichte dag geworden toen de ridder en zijn dinaar door een enge holle weg in een afgelegen, vrij uitgestrekte dal uitkwaamden. Ze stapte hier van hun vermoeide dieren, vergasten zich op de voorraad die Sancho van de Monneca had meegepakt en voelde er zich zowel dat zij de ganste dag en een deel van de volgende nacht op die plaats bleven uitrusten. De daaropvolgende mooi geëchter, lang voordat het licht aan de hemel kwam, braken zij weer op, leiden hun dieren bij de teugel om er in de donkerheid niet mee te struikelen en vervolgden zo behoedzaam hun weg. De hen omringende duisternis was zo groot dat zij nauwelijks twee passen ver zien konden. Ze waren nog niet ver toen opeens een geweldig klateren en klotsen als van neerstortende wateren in hun oordrong. Dit gedruis ging gepaard met een vreemd gedreun dat de armenschildknaap, die nu eenmaal van de natuur het hart van een haas had gekregen, met schrik en ontzetting vervulden. Ze worden namelijk regelmatige, doffe slagen, met geluiden als het rammen van ijzeren kettingen vermengd. Daarbij was de nachtpik donker en in de bladeren der bomen ruiste de wind die akelig langs de naast de rots van de huiden en gierde. De eenzaamheid, de woeste streek, de donkerheid, het ruise van het water, het loeien van de wind, was verenigd de zich met dat voortdurend, schrikbarend bonzin en stampen om onze helden het hart in de borst te doen trellen. Zoals gezegd is, zit er de Sanchopanza dan ook als een popelblad, maar Don Quixote bleef onverschrokken, bestekerokinante, geef lands en schild en sprak. Sanchopanza, de hemel heeft mij tot grote dadiger op een gelijk nu weer uit het nieuwe, schrikbarend avontuur dat ik panhafter tegemoet zou gaan, ten duidelijkste schijn te blijken. Haal me dus de zadorrie wat vast eraan trouwen vriend en blijf dan hier op de plaats om mij drie dagen te wachten.  Als ik binnen die tijd niet hier terug ben, trek dan naar onze wouplaats en doe aan mijn gebiede resten de edelen doet Chinea van Tobozo, Kond en Teweten dat haar ridder bij de vervulling zijn er plichten als dolen held onder het volvoeren van grootse en verheven daden bezwekenis. Deze toespraak van zijn heer bewog Sanchopanza tot schijns toe en hij pijnste op hun middel om de edelen Don Quixote aan de zekere dood te ontrukken. Terwijl hij het paard de gooidel vaste om het lijfgesp te, stoeg hij de halsteriem van zijn eizel vlug en ongemerkt om Rokinantes voorpoute heen zodat Don Quixote met zijn ros bezwaarlijk van de plaats kon komen. De ridder gaf nu wekelijke dieren sporen, doordat Wip de slechte paar malen op en bleef toen onbewegelijk staan. Zien de dat zijn list gelukt was, sprak Sancho, heer ridder, de hemel zelf verlangt door teken zijn wonderen dat hij u niet in gevaar zult stochten. Hij heeft Rokinantes ledemate verlamd zodat hij zo stijf als een stok is en als hij nu toch het armedier wou het slaan en aansporen, zou het u niet baten en gezout geen stap verder voortkomen. Don Quixote was razend van ongeduld. Hij luisterde heel niet naar Sancho's woorden, maar hiel en stak als doel op het armbebeest los, zonder daardoor iets anders dan een paar vruchteloze sprongen van het gebonden dier gedaan te kunnen krijgen. Eindelijk moest hij alle verdere pogingen opgeven. Zonder op de gedachten te komen dat Rokinantes door een uitwendig minnel gebonden kon zijn, besloot hij zich voorlopig te vreden te stellen en de morgen af te wachten wanneer, naar hij hoopte, Rokinantes wel weer vanzelf in beweging zou komen. Hij gaf dit besluit aan Sancho te kennen, maar kon toch wel bijna gehuid hebben van ongeduld. Trostu gestrengen hier, voegde zijn goudachtig geschildknaap hem op deelnemende toon toe. Trostu, want ik wil u tot de dag komt een aardige historie vertellen, als jij dit liever uit de zade wilt komen en tot het aanbreken van de dag nog een zoete rust genieten. Nee, ik zal niet afstijgen en slapen, verklaarde Don Quixote, maar wel zal ik met genoegen uw geschiedenis aanhoren. Goed gestrengen hier, zei Sancho, luister dan goed toe en val mij vooral niet in de reden, want dat is een ding dat ik voor strikt niet dulder kan.  In een dorp van Estra Madura was eens een geitenherder, dat wil zeggen een man die geitenhoede en deze geitenherder, of man die geitenhoede, van wie mijn geschiedenis vertelt, heet Lope Ruiz. Hoor, Sancho, als je zo omslachtig blijft voort vertellen, zullen we uw geschiedenis niet voor het einde van de wereld te horen krijgen, viel de ridder hem verdrietig in de reden, spreek als een verstandig mens of houdt liever de mond dicht. Goed, goed heer, riep Sancho Panza en vertel de verder. Deze geitenherder dan nu, die Lope Ruiz heette, ging op een goede dag met zijn kudde uit en kwam aan een brede stroom die hij met de geiten niet doorwaarde kon. En daarom keek hij dus naar een veerman om en ontdekte als spoedigen visser, die aanboot zijn 300 geiten op de andere oever te brengen. Hij stapte in zijn boot, nam een geit mee en bracht haar naar de overzij. Hierop kwam hij terug, nam weer een geit en bracht hem ook over. Hij nu gestrengen heer, tel nu goed al de geiten die de visser overzetten, hadden als je er ook maar één van vergeet, dat is mijn historie uit en kan ik met het beste wil niet verder vertellen. Hoor nu, de kindse oever van de rivier waarover de geiten gebracht moesten worden was buitere van glad en glibberig. En de visser had dus veel tijd nodig om al de geiten over te krijgen. Evenwel voer hij heen en terug en bracht nog een geit naar de overzij. Maar donnek kerel riep donker shot ongeduldig en verdrietig. Neem dan gerust aan dat al die geiten zijn waar ze wezen moeten en vertel dan verder. Ja, dat gaat niet antwoorden Sancho. Hoeveel geiten zijn er nu over? Hoe drommel weet ik dat? riep de ridder. Daar hebben we het al, zei Sancho Pansa. Nu is mijn vertel zo uit en ik kan er onmogelijk het slot van vinden. Waarom heb jij die geiten dan ook niet beter geteld? Maar goeie hemel, wat heeft het getal der overrezette geiten dan door eigenlijk met de geschiedenis te doen? Vertel maar verder. Nee, nu gaat dat niet meer, antwoorden Sancho, de schouders ophalend. Daar ga je niet wist hoeveel geiten overrezet waren, raakte ik de kluts kwijt en dus mij de hele historie door het hoofd gegaan.  Don Quixote bromde wat en beide zwegen u een tijd lang doodstil. Eindelijk echter, toen de hemel zich in het ooster begon te kleuren en de mooie geaanbak oordeelde de omdeugende schildknapen tijd zijn smeesters strijdhengst weer van zijn panden te ontdoen. Hij maakte de hast erin behoedzaam los en legde die zijn ezel aan. Nauwelijks voelde Rokinan te zich weer vrij of zijn zelfgevoel scheen te ontwaken. Hij lichte enige malen zijn stijven voor poten op en maakte enige andere bewegingen. Dit hield Don Quixote voor in goed voorteken en hij geloofde dat het nu tijd was om het gevaarlijkste van alle avonturen te beginnen en te bestaan. Middelerwijl werd het ten volle licht en zag de ridder dat hij zich in een dichtposje van kastanjebomen bevond, welke groene takken het uitzicht beletten. Daar hij echter nog altijd dat schrikbare stampen vanaam nam hij afscheid van Sanchopanza, herhaalde hem zijn vroegere aanwijzingen, gaf Rokinan te de sporen en ging op weg, terwijl de schildknaap langzaam de voet achterna kwam. Toen zijn nu vrij lang onder kastanjes en andere lommerrijke bomen waren voortgetrokken, kwamen zij op een kleine, weide vlakte die tebidden van hoge rotsen was gelegen van welke een prachtige waterwool zich in de diepteneer stortte. Aan de voeten van lagen en lendige lagen hutten, uitweer binnenste het dreunend stampenklonk dat onze beide helden al zoveel schrik aangejaard had. Rokinante werd erg schuw door het gebond, het geklapper en de slagen die het aardrijk voortuurend deden schudden. Don Quixote bedwong nochtans zijn stijgerend ros en reed voort recht op de oorzaak van het schrikbarend geraas aan. Sanchopanza hield zich dicht achter hem en loerde nu en dan tussen Rokinanthe-spoten door om de eigenlijke oorzaak van het vreselijk rumoer dat hem door merren been ging te vernemen. Op een ziel Don Quixote zijn rost staande, want zie, door onschuldige oorzaak van het zo geduchte alarm dat hen de halve nacht in onrust, vrees en spanning had gehouden, lag daar open en bloot voor hen. Dat waren namelijk de zes stampes van een pletmolen die door de kracht des waters gedreven door hun slagen door omliggende grond in voortdurende trelling en schudding hielden. Toendon Quixote zich hiervan ten volle overtuigd had werd hij bleek van teleurstelling en ergernis. Hij liet het hoofd op de borst zinken en schaamde zich zo dat hij liefst dadelijk in de grond zou zijn weggezonken.  Sanchopanza daarin tegen barste in zulke luid en schateren lachen uit dat hij zich onmogelijk op de been kon houden maar als een meelzaak neerplofte en zich in het gas rondwentelde van plezier. Dit kluchtige zicht verdreef eindelijk ook des ridders mismoedigheid zodat de diepe rimpos van zijn voorhoofd verdwenen en hij zelf hartelijk meelachen moest. Zodra Sanchopanza dit bemerkte, ontwaakte zijn overmoed en deed hem de vrijheid demen met zijn heer de spotterdrijven door alles wat die in de verwachting van een groot gevaar tot hen gesproken had, onder schaterend lachen te herhalen. Deze bespotting verdreef nog tansweer de blij moedige stemming van zijn heer en maakte deze zoverborgen dat hij zijn lands ophief en zijn schildknaap een paar slagen over de schouderbladig af die aan zijn ondeugende spot lust op eens een einde maakte. Hij stond op en nam zijn vroegere onderdanige en bescheide houding weer aan. Vergeef mij gestrengen heer, zei hij, ik gekte maar wat. Nu, al gekte geekknaap, zo houd ik toch niet van gekken, antwoordde de ridder. Daar jij uw straf nu reeds bekomen hebt, zal ik u uw onbehoorlijk gedrag erterd voor ditmaal vergeven. Intussen begon het een weinig te regenen en Sancho Panza betoonde grote lust een paar uren in de pletmolen te schuilen. Zijn meester had echt een zulke afkeer gekregen van het gebouw, dat hem op in zo belachelijke wijze gefopt had, dat hij voor Sancho's voorstel geen oren had, maar zijn tocht onverwijld voortzetten. Hij keerde zich rechts, er kwam op een weg die hij tot hier toe nog niet betreden had. Het duurde niet lang of hij kreeg een mantepaart in het oog, die een blinkend ding op het hoofd roeg, dat in de hoogste mate donkisch schots aandacht trok. Zodra hij het gezien had, keerde hij zich tot zijn schildknaap om en zei, Sancho, het noodlot maakt alle teleurstellingen goed die ons zo bitter heeft verdroten. Zie, daar komt ons een manten gemoet, die op zijn hoofd de helm van een hoogberoemde held, de ridder Mambrino draagt. Als je u bij niet vergist, gestrengen heer, antwoorde Sancho Panza, wens niet al te voorbarig. Gij schanderlijke twijfelaar, hoe zou ik mij op helde lichte dag zo kunnen vergissen, riep de ridder, vies hoofd weer op hulp begon te raken.  Zie jij die ridder op zijn appelschimmel niet, zie jij de gouden helm op zijn hoofd niet? Ach, ik met mijn domverstand zie niets dan een man op een grouwe ezel die veel van de mijnen heeft, was het goede antwoord. Wel heeft hij een blinkend ding op zijn hoofd dat ik niet recht onderscheiden kan, maar een helm is het zeker niet. Het is de helm van Mambrino, domkop, schilder Don Quixote. Ga op zijkerl en laat mij met die ridder alleen. Weldraagschot ga zien dat ik met hem kampen en de helm veroveren zal. En toch is het geen helm, bronden de schildknaap. Honstwot, rekel, zwijg, riep Don Quixote verwoeden. Als jij nog een woord spreekt, zweren ik u de ziel uit het lijf te beuken. Door deze bedreiging verschikt, ontstaat zo het maar het verstandigst op zij te gaan en geen mond meer open te doen. Er lagen daar in de omtrek twee dorpen die te klein waren om er ieder en eigen barbier op na te houden. Daarom bedienden er ook maar één scheerbaas bij de plaatsen en ging op zijn goudje bij zijn verschillende klanten rond. Dit was ook heden weer het geval en om zijn nieuwe hoed tegen de regendroppels te beschutten, had de goede man zijn geelkopere scheerbecken daarboven opgezet. Dat bekken, blank geschuurd, blonk van verre als een spiegel en werkte zo levendig op Desdon's ziekelijke verbeelding dat alles als gewonelijk in zijn ogen een herschepping onderging dat hij een grouwe ezel voor een appelschimmel hield en een ridder met gouden helm zag waar daar in werkelijkheid niets van bestond. In zijn dollenverblinding stoof Don Quixote nu ook op de eigen kwaaddenkende baard schrammer aan en richtte in volle ren zijn lands op hem met het vaste voornemen om hem met de scherpe punt zonder genaden door en door te priemen. Eerst toen hij al heel dichtbij was schilder hij hem toe, verweren u, rover en dief of sta af wat u niet toekomt. De arme, verschrikte barbier wist geen ander middel om de dreigende landstoot te vermijden dan dat hij zich maar ter stond van de ezellied vallen.  Dit deed hij en nauwelijks had hij met zijn volle lengte de bodem gemeten of hij sprong weer op, Lam gelijk men dat noemt zijn benen onder de arm en zette het op een lopen met de snelheid dat in stormwind hem bezwaarlijk zou hebben ingehaald. Don Quixote liet hem lopen zonder aan een vervolging te denken want bij de val was de verschikte barbier zijn becken van het hoofd geflogen en lag nu als goud in de zon te blinken. Don Quixote bevalt zijn schildknaap de helm op te nemen en Saint-Jopane zou gehoorzaamden terwijl hij zei waarachtig een heel goed scheerbecken en onderbroeders zijn achterreale waard. Met deze woorden reikte hij het becken aan donkie shot over die hij ter stond op zijn hoofd zetten en omdrijden om het visier te vinden. Waar dit er nu niet was vond hij het ook niet en zei die houdt man Brino om het een geweldig, dik en groot hoofd te hebben jammer maar dat de helft van de helm ontbreekt. Toen Saint-Jopane zacht dat zijn mens er nog altijd hard nickig aan de beelding bleef kon hij toch onmogelijk het lachen laten en proesten het hard opaat. Waarom lacht hij? Vroeg donkisch ondaterlijk. Hij antwoorde de schildknaap. Ik lag als ik mij de dikke kop voorstel die onderdat papiersbecker moet gezeten hebben. Saint-Jopane spreekt onverstandig zei de ridder op berispende toon. Ik wil u zeggen hoe ik over dit wapenstuk denk. Stellers zeker is de helm eens door een of ander toeval te komen die je de prijs niet van wist te waarderen en zonder te weten wat hij deed de helft er van smolt om er geld van te maken. Maar de ander helft tot een ding misvormde dat misschien wel wat op een papiersbecker lijkt. Dat zal mij echter niet beletten hem in ere te houden en zodra wij bij een smederij komen wil ik hem zo laten opknappen dat hij zelfs de krijgshelm zal overtreffen die vulkanis de God er smeden voor Mars de oordersgod vervaardigd heeft. Tot zo lang wil ik hem dragen gelijk hij is want in alle gevallen is hij beter dan in het heel niet en kan hij mij desnoods tegen een steenworp dekken. Als die maar niet uit het slinger komt merk de Sancho spot achter gaan.  Maar wat moet nu met het beest gebeuren dat uw edelheid voor een appelschimmel geliefd te houden? Het is niet te denken dat de eigenaar ervan terugkomt en bij mijn baard het is zo kloek en krachtig dat het mij bevallen zou zelfs als het ben eigenom was. Geen mocht het u niet toeigenen antwoord de donkere shot. Het zou onedel zijn een overwonende te behoven. Laat daarom de appelschimmel stilletje staan. Nu als ik hem niet met huid en haar mag nemen wil ik toch zijn zadeltuig voor mijn dieer meepakken. Mompel de Sancho panza en ging dadelijk tot deze ruil over zonder dat zijn gestrengermeester daar iets tegen in bracht. Hij knapt nu zijn eigen ezel netjes op zodat hij er 10 mal vrije dan vroeger uit zag en volgde toen op een sukkel drafjes en heer die reed zijn tamelijk eind vooruit was. Rustig trokken zij nu met elkaar voort en lieten aan Rokinante over zijn eigen weg te zoeken. Rokinante bleef op de grote rijweg zeker omdat die hem de gemakkelijkste toeschijn. Einde van hoofdstuk 9 hoofdstuk 10 van donkere shot van La Mancha. Deze Librivox opname is vrij van donkere shot van La Mancha opname door Bart de Leel. Donkere shot van La Mancha doormiek wel de savante Saavedra in de bewijking van GEA Goeverneur. Hofdstuk 10 hoe donkere shot enige ongelukkigen in vrijheid stelt en wat hem verder overkomt. Ongeveer een uur waren ons beide helden in vertrouwelijke gesprekken verdiept hun zweeks getrokken toen donkere shot een vallig zijn ogen op sloeg en van verre 12 mensen zag aankomen met ijzeren, kettingen en geboeidschenen. Twee mannen met gewer en twee andere met pieken en sabels gewapend gingen te voet bij hen aan. Hij maakte er Sancho opmerksam op en deze zei het is een koppel gelijslaven die tot dwangarbeid voor de koning naar de haven worden geleid. Wat, tot dwangdienst? Rib donkere shot van ontweiligd uit? Doet de koning zelf zijn onderdane dwang en geweld aan? Dat zeg ik niet, spakt Sancho. Die mensen zijn boosdoeners die tot straf voor hun misdaden tot de galijen veroordeeld zijn. In alle gevallen gaan zij dus niet uit vrije verkiezing maar gedwongen daarheen? Ja, zo is het, zei Sancho. Wel aan, ik zal mijn plicht doen en de ongelukkige hulp en bijstand verleden, sprak donkere shot.  Maar in Semos naam bedenkt toch edele heer dat de gerechtigheid en dus inzeker opzicht de koning zelf die mensen tot hun straf heeft veroordeeld. Rib Sancho angstig. Donkere shot luisterde niet naar deze verstandige voorstelling en de koppelgalijboever kwam nadig. De ridder wende zich tot de wachters en verzocht hij in beleefde bewoordigen wel zo goed te willen zijn de redenen op te geven waarom zij die arme mensen geboeid meesleept hebben. Eén der wachters antwoordde kort af dat het schilmen en goudieven waren die naar de haven werden gebracht en dat hij daar verder zijn nieuwsgierigenuus niet in had te steken. Dit onheuze antwoord verdrood de doelende held in hoge mate maar toch hield hij zich nog in en vroeg beleefd niet tegenstaande dat wens ik van ieder deze mensen in het bijzonder de oorzaak van zijn ongeluk te vernemen en ik hoop en vertrouw dat gij heren bij daarin niet hinderlijk zot zijn. Lachend werd hem de gevraagde vergunning gegeven en Donkere Shot vroeg de eerste de beste van de troep hoe hij in zijn ongelukkige toestand was geraakt. Dat mocht gij gerust weten antwoordde de kerel, kijk ik was op een mand met schoonlinnen verliefd geraakt en hield hij zo stevig gepakt dat ik haar eerst los liet toen de strenge hand van de politie mij daar toe dwong. Ze hielden mij vast, schaven mij een goed getelde honderd op de rug en nu brengen ze mij naar de galeien om mij daar drie jaren lang vrij kost en logisch te geven. En waarom zijn gij geboeid vriend vroeg Donkere Shot aan de tweede uit de troep? De schrape heb gestolen en stom genoeg was schuld te bekennen. Dat was ezelachtig dom van mij want ik had even goed nee kunnen zeggen. Dat is waar zij Donkere Shot en vroeg de derde naar zijn vergrijp. Ik moet naar de galeien omdat mij tien dukaten te kort kwamen juist toen ik die nodig had antwoordde de schelm. Donkere Shot vroeg verder tot hij bij de laatste van het edelige zelfschap kwam. Dit was een kluk knapman die geen ander gebrek had dan dat hij wat heel erg schil zag. Zijn boeien waren veel zwaarder dan die daar overigen en op zijn navraag vernam de ridder dat hij wegens vele en zware misdaden tot levenslange gelijstraf was veroordeeld.  Hij heette je zien van Bassemonte en stond als de ergste en sloevste goudief van geheel Spanje te boek. Nadat de edele ridder zo van alles wat hij weten wou nauwkeurig onderricht was vinden hij zich weer tot de wachters en zij maar hij zei, mijn heren, ik bid u ouders beleefd deze arme mensen zonder verwijl van hun boeien te ontdoen en hen vrij en ongehinderd te laten gaan waarheen het hun goed dunkt. Ze hebben zich wel aan enige kleine verkeerdheden schulden gemaakt maar daarom kunnen zij nog altijd goede en brave mensen zijn. Laat hen goedwillig los zeg ik of reken erop dat ik u daar met deze lands en dit zwaard toezalt wingen. Gij schijnt mij een rare snak toe riep hun aanvoerder. Maak dat je wegkomt, zet je scheerbekken terecht en beboeien voor taal niet met dingen die je geen zeer aangaan. Gij vlegel gij onbeschaamde rekel scheelde het ook in shot vol woede en rende met zoveel geweld op de wachter in dat deze geen tijd vond om zich te weer te stellen maar ter stond op de grondlag. De lands was in bijna midden door dit gaan gegaan. De overige wachters door deze kudde daad als verpijsterd maar toerukten zij hun zwaarden uit de scheden tasten naar hun verdere wapens en keerden zich tegen donkie shot die hun aanval met veel koelbloedigheid afwachten. Niet tegenstaande dit zou het slecht met hem zijn afgelopen, zo niet de gevangenen zich dit plotseling ontstaan tumult hadden tenutte gemaakt om hun boeie te verbreken en zich in vrijheid te stellen. Het gevolg was dat de wachters niet recht wisten waarheen zij zich het eerst wende moesten en zich dus deels tegen donkie shot verweerden deels op de vluchtende gevangenen werpen en zo met verdeelde krachten weinig konden uitrichten. Sancho maakte onderwijl de zware ketens van zin van Passamonte los. Zodra deze handen en voeten vrij had gepijs Sabo en buks van de gevallen wachter op welke laatste hij zonder vuur te geven nu op deze dan op gene aanlichte. De dreigende houding van het geweer boezende de wachters meer schikken dan al donkie shots vechtkunst. Toen u eindelijk de ontboeide gevangenen hen met een hagelbij van steenen begonnen te overstelpen wisten zij geen raad meer en zochten hun enige en laatste heil in de vlucht.  Hoe blij ook dat zij hun piek schuurden kon Sancho Panza toch niet zonder bezorgdheid aan de mogelijke gevolgen van dit avontuur denken. Hij zocht zijn heer aan het verstand te brengen dat de wachters ongetwijfeld dadelijk alarm maken, versterking halen en als dan de misdadigers vervolgens houden waarom het maar het beste zou zijn dat zij beide zich stilletjes uit de voeten maakten en de wijk naar het nabijgelegge berg te namen. Zwaar stil, voelde doki shot en barstoel. Ik weet best wat mij in dit roemrijke geval te doen staat. Hij riep de galijboeven in zijn nabijheid deed hen een kring sluiten hield een lange toespraak van hen dat zij zich naar Tobbo zo begeven en zijn schone doel Chinea van hun bevrijding bericht brengen zouden. Hoor uw edelheid gaf Sien van Passermonte in naam de overigend tot antwoord. Daar is geen denken aan want als wij ons niet schielijk na al de winsttreken verstrooiden zou men ons al gauw weer bij de lurven hebben gepakt. Heb overigens dank voor de ons bewezen goede diensten en wees hiermee vriendelijk gegroet. Hoe is dat? Dankbare Snotaard vroeg Don Quixote ten hoogste verontwaardigd zo werkt hij dus de heilige plicht er dankbaarheid te vervullen. Wartman, dan zal ik je tonen met wie je het te doen hebt. Zien van Passermonte die al van de begin had gemerkt dat het met het verstand van de edele ridder niet recht in de haak moest wezen wenkte zijn kameraden hem te volgen en bracht er een eind ver achteruit. Vandaar op veilige afstand deden de schelmen nu zoek van stenen op de grootmoedige ridder en zijn schildknaap neerkletteren dat de eerste zich moeilijk met zijn schild konden dikken terwijl de laatste in aller eil achter zijn ezelweg kroop. De buiduur de voort tot enige Quixote stenen de arme Don Quixote zo gevoelig geraakte dat hij in de zadel wachtelde en in zijn kletterende wapenrusting ter aarde storten. Pas lag hij daar weerloos of zien van Passermonte was bij hem rukte hij met scheerbecken van het hoofd een paar moordaarden gehouden toe en sloeg de zogenaamde helm bijna in stukken. De overigen trokken hem de wapenrok die hij over het harnas droeg uit en zouden hem ook zijn broek hebben ontstolen indien de stevig vastgegespte dijplaten zijn in rusting hun dat niet hadden beled.  Zijn Chopin zou moest insgelijks zijn bovenkleed afstaan en mocht blij zijn dat men hem zijn wanbuis liet. Waarna de dievenbenden zich links en rechts verstrooiden weer opnieuw in de klauwen der straffende gerechtigheid te geraken. Don Quixote en Rokinante, Benevend Sancho en zijn goudje bleven alleen op het slagveld achter. De ezel stond daar als in droefgeestige pijns en schudde van tijd tot tijd zijn oren alsof het hem verwonderde dat de hagerobuier die ook hem niet weinig pijnlijk getroffen had nu toch voorbij was. Rokinante lag bij zijn heer op de grond en stak al zijn vierpoten in de lucht. Zijn Chopinza bevende van angst en woede en de edele ridder van La Mancha smeekte de vraag des hemels af over de schelmen en goudiven die hem zo schanderlijk en verregaand ondankbaar behandeld hadden. Einde van half stuk 10. Half stuk 11 van Don Quixote van La Mancha. Deze Librivox opname is vrij van auteursrechten. Opname door Bart de Leeuw. Don Quixote van La Mancha dom ik wel de Cervantes Saavedra van J. J. A. Gouverneur. Half stuk 11. Zijn Chopinza verliest zijn ezel en Don Quixote speelt voor gek. Toen de edele ridder van La Mancha weer enige mate van de werking de zware steenworpen bekomen was, sprak hij Zijn Chopinza altijd heb ik gehoord dat men een nutteloos en vergeefs werk doet als men aan het gemeenen volk wel daden bewijst. Die schuurkachtige gevangenen hebben mij met de snotste ondank beloond een soortgelijk gespaus in te laten. Nu, ik wil hopen dat geëindelijk door schade en schande wijs wordt al het worden Zijn Chopinza. Voort is het maar het best dat we ons zo spoedig mogelijk uit de voeten maken. De politie heeft voordolen de helden bitter weinig ontzach en zou als hij u in handen kreeg aan uw ridderschap spoedig een treurig einde maken. Zie dat gewereel prokinante komt en laat ons vluchten. Gezijd een bloodaard Zijn Chopinza toch wil ik voor ditmaal en mij in de Sierra Morena begeven in de hoop dat het ons daar geen dag aan avonturen ontbreken zal. Zijn Chopinza was van harte blij dat hij zijn zin kreeg en ging dadelijk zijn best doen om eerst rokinante en toen ook zijn meester weer op de been te helpen.  Gelukkig had hij zijn broodzak aan de handen de rovzuchtige spitsproeven weten te onttrekken en kon dus zichzelf en zijn heer een stevige hartverstelling voorzetten. Hierop bestegen beide hun dieren in de midden in de Sierra Morena waar zij in een eng roodstel onder enige zware, lommerrijke bomen hun nachtleger opsloegen. Noudekslaren deze twee helden daar vast in slaap of hun ongelukkige sterrenden wilden dat de schelm-achtige regine van Passamonte toevallig diezelfde weglangs kwam. Uitvrees voor de straffende arm de gerechtigheid was ook hij in de Sierra Morena zijn heukkomen zoeken en, vooral terwele van de Ezel niet weider verheurd hier zo geheel overward zijn beide bevrijders te vinden. Met alle omsichtigheid sloop hij nader, maakte zich van de schildklaap lang oermeester ging daarop zitten en voerde zijn buitenweg zo hard als het dier mijn lopen wou. De volgende dag was hij reed uren ver van de beroofde twee verwijderd. De zon kwam zich tot verkwikking van al wat leeft en ademt boven de kim vertonen door ditmaal niet tot blijdschap van de armestand Chopansa die door haar heldere licht al spoedig zijn zware verdies dat hij in de loop van die nacht geleden had. Hij vervulde de lucht met zijn jammerklachten en huilde zo geweldig dat ook zijn meester ontwaakte en hij de oorzaak van het kleig liet vernam. Ach, lamenteerde de knap. Ach, mijn groutje is weg, mijn hartelap mijn suikerpop, de ooghappel van mijn vrouw, de doeren in het vlees van al mijn buren, de steun van al mijn lasten. Kom, kom, Sancho, bedaan trouwste de ridder zijn weeklaag in Gijsseld voor de verloren Ezel drie van de vijf hebben die ik bij mijn thuis op stand heb staan. Ik zal u daar een papier van geven en Gijsseld ze zelf halen. Nu kom en laat ons zorgen dat we dieper in het geberg te komen. De goede Sancho trouwste zich en dankte zijn meester voor de grootmoedige toezichting. Hierop raken zij op en vervolgden hun reis. Hoe dieper donk die shots in de wilde beegstreek doordroom, des te meer zich al de wonderbare daten en aventuren voor de geestriep welke dolende ridders voor hem in zulke woestijnen en wildenissen vervoerd en beleefd hadden. Hij verzong zo diep in gepijns dat hij geen woord sprak en de tijd de arme Sancho die pruttelend achter hem aanschokte daarna lang begon te vallen.  Hij had bijstegaren in zijn woordje gepraat, toch weigde niet eens gesprek aan te vangen uit vrees dat hij zijn heer hierdoor beleden gezaal. Hij kreeg er toch al te erg en besloot hij op elk gevaar af aan dat vervenende zwijgen een einde te maken. Hier, begon hij, ik verzoek u dringend bij mijn afscheid te geven en stil het is naar huis te laten terugkeren. Thuis kan ik althans met vrouw en kinder praten als ik daar lust te voel, maar hier in de wildenis moet ik als een gek achter rokinanten aansuckelen en krijg geen woord te horen en dat noem ik doodwezen bij levende lijven. Daar is het voor, want weet dat ik juist van plan ben een date verrichten die mij tot de beroemdste ridder moet maken die de aardbodem ooit gedragen heeft. En daardoel heb ik uw medewerking nodig. Is er gevaar bij hier ridder, vroeg Sancho Panza? Nee, met gevaar is de daad niet verbonden. Echter hangt alles van uw werkzaamheid af. Van mijn werkzaamheid, vroeg Sancho verwonderd? Ik wil de dus ridders antwoord. Want weet dat zo geschielijk van de plaats waarin ik u zendens al terugkeert ga je de tijd van mijn leiden zult verkorten en dat dan mijn triomphe een aanvang zal nemen. Ten einde ga je echter in staat mocht zijn mij te verstaan, moet ik u zeggen dat voor tijden de beroemde Amadis van Gallie een der beste, tapperste doelende ridders was en dat hem na te volgen met onvergankerlijke eer moet trekken. Die van hem verhaald wordt. Toen namelijk de schone Oriana hem versmaat had begaf hij zich naar de wildenis. Deed Boete en Kastijden zich en noemde zich gedurende die tijd Beltenebros. Maar gestringen heeg, hij wordt ook niet door uw doel Chinea versmaat, zei Sancho Panza. Dat is juist de zaak waar het op aankomt Sancho, antwoordde Don Quixot. Want verstaan mij wel, dat een doelend ridder om goede redenen dol en razend wordt, dat is niet de moeite waard, dat de grote kunst is, zonder grond of oorzaak doel te worden en van deze kunst wil ik blijk geven. Gij echte Sancho moet u naar mijn aanbiddelijke meester Sancho Chinea van Tobozo begeven en haar een brief overbrengen die haar van mijn waanzin onderrichten moet opdat zij de sterkte van mijn verering en aanbidding leren waarderen.  Sancho Panza wist niet wat hij op deze dolmanspraat zeggen moest. Hij schudde het hoofd en stapte zwijgend nevens Don Quixot voort aan de voet van een hoge rotskegel kwamen die rondom met naakte wat er van graan niet omgeven was. Daar boelde een heldere bron uit op en rondom breiden zich een groen graskleed uit dat met bonten bloemen sierlijk getooid was. Deze plaats scheen de ene ridder tot voelvoering van zijn avontuurlijk opzet uiterst geschikt toe en hij bestood hier zijn dolerazer waar ter stond de vrije teugel te vieren. Haha, riep hij met bulderende stem. Of als of hij opeens stapelgek was geworden. Haha, dit is dus de plaats waar ik mijn oogelijk wil beschrijden. Haha, dit is de plaats waar mijn tranen dit beek tot een schuimende bergstroom zullen doen aanswellen. Haha, dit is de plaats waar ik zuchtig aan lozen die als een storm wind door de boomtoppen en hun groene bladeren zullen ruisen. Onder het uitstoten van al deze onzin liet hij zich van zijn paard zakken en hij gaf dat een slag op de rug. Vlucht weg, riep hij dat toe. Vlucht weg, meneer Doros. Ik geef u uw vrijheid weer daar ik zelf in de boeien en banden van de waanzin zal vervallen. Vlucht weg en dool als een rusteloze schim in bossen en wildenissen rond. Nu ja, van een schim begint Rokinante alvrij wat te krijgen hier ridder. Zij zijn Japanse. Maar toch reken ik het beter dat ik maar op hem ga zitten en op zijn rug mijn reis aanvaart. Ik zal dan des te gauwen hier terug kunnen zijn. Goed Sancho, doe wat jij verkist antwoordde de ridder van de droevige figuur. Even wel moet je op zijn minst nog drie dagen in mijn tegenwoordigheid blijven om mij mijn uitverkoren er te kunnen berichten wat ik al niet tot haar verheerlijk in gedaan heb. Zal ik nog meer razende dolle geden zien dan ik nu al gezien heb hier? Vroeg Sancho Pansa verwonderd? Al, ik zal er nog zoveel vertonen over baas tijd de ogen uit het hoofd kijkt antwoordde de ridder.  Voor eerst moet ik, daar ik nog niet weet of ik in mijn doorheid Amades van Gardier of de razende ridder Roland zal naavogen, mijn kleren verscheuren mijn wabens te grabbelgooien met mijn hoofd tegen de rots aangrennen en nog meer dergelijke dingen uitvoeren zodat ge verbluffd staat van wat geziet. Doe wat je niet later kunt eten leheer antwoordde de schildkdaap, maar wees in semers dan wat voorzichtig met dat met het hoofd rommelen. De stenen zijn hard en hebben allerlei hoeken en punten. Als je toevallig op zo'n punt te land kwam kan het met alle malligheid opeens gedaan wezen. Zo ga je werkelijk oordeel dat die kopstoten volstrekt nodig zijn kon gedunkt meer volstaan met het hoofd in het water te plompen of met vooraf een week zachting tegen de rots te plakken. Dan doet stoot geen zeer en ik wil dood Chinea van Tobozo er toch een relage van geven dat de haren hard te bergen reizen. Het is toch alles maar voorperij de malligheid edelen heer. Dan verkeer je in een geweldige en beturenswaardige dwaaling vriendssangshow antwoordde Don Quixot. Al de dingen die ik wil uitvoeren zijn geen sinds malligheid maar hoge en heilige ernst. Ik zou Koen en krachtig tegen de rotsen aanrennen en het zou dus niet kwaad zijn als gemij wat linnen tot het verbinden der daardoor aan mijn hoofd toe gebracht de wonden achterlid. Hier, al het linnen is met de ezel naar de maan gegaan de schildknaap. Daarom verzoek ik u ook dringend die gekheid van met het hoofd tegen de harde stenen te lopen maar achterwege te laten en u liever in te beelden dat de drie dagen van Razané al voorbij zijn. Ik voor mij wil aannemen dat ik al uw dwaarse stukken gezien heb. En zal de edele jongfrouw dood Chinea daar de oogelofelijkste dikke van vertellen. Schrijf de brief en laat het overige aan mij over. Don Quixot gaf aan dit verstandig voorstel gehoor. Je hebt gelijk Sancho, zei hij. Doch, hoe moeten we het aanleggen om de brief klaar te krijgen? Ja, en het papierje waarop ze mij de drie ezels moeten afgeven voegde zijn schildknaap erbij. Juist, juist, riep Don Quixot, dat mogen we niet vergeten. Ik zou alles in mijn zakboek schrijven en gemoet het dan door de eerste de beste koster in het naaste dorp mooi en netjes laten kopiëren.  Maar, hoe moet het dan met de ondertekening? De brieven van de grote ridder Armades van Galië waren nooit ondertekend. Verzeker de Don Quixot. Voor de brief komt dat er ook niet zoveel op aan. Zei Sancho, maar met het papierje voor de ezels is dat anders gelegen. Daar moet hoe idolheids handtekening onderstaan of ze zullen mij als een afzetter en bedrieger de deur voor de neus toesmijten. Dat is zo, herkende Don Quixot. En ik zal dus de lastgeving in het dagboek zelf met mijn naam onderschrijven. Als men niet dat ziet zal zij u de ezels gewillig afstaan. En onder de brief kunt gezetten de uwe tot in de dood Don Quixot van La Mancha, de ridder van de droevige figuur. Daar doet Sinea niet lezen kan voor z'n werkwet. Zal zij met dat onderschrift voorkomen tevreden wezen. En dan heb ik haar ook nog maar pas één of tweemaal gezien omdat zij door haar vader Lorenzo Cortuello en haar moeder Aldon Sanogales zeer streng wordt opgevoet. De dochter van Lorenzo, die dikke vette, is dat de zo hoge en edelig gebiedster voor Sanchopanza heel verwonderd. Ja, die is het en zij verdient tot meeste resten van het gantse helal te worden verheven. O, haar ken ik wel ze Sanchopanza en lachte dat zijn buik schudden. Dat is een meid van stavast ze gooit met knuppel zo goed als de beste jongen in de dorp en kan haar mondwerk roeren dat iedereen voor haar weg loopt. Een stemmetje heeft ze als een trompet en ze is van top tot zeen een echte stevige plompe boeren deren. En ik, Ezel, heb me altijd verbeeld dat uw hoge en edelig gebiederissen doet Sinea van Tobozo heel wat bijzonders was. Een prinses of een koningin of zo'n andere voorname hoogheid. Dat valt me dan tanig tegen. En het is maar een geluk edele heer dat al de luidige in bloedige gevechten overwonnen hebt, niet naar haar toegegaan zijn. Die hadden uw doel Sinea dan licht bij het vlas hekelen of druk aan het dorsten gevonden en zouden u in dat geval niet weinig hebben bespot en uitgelachen. Sancho, ik zeg dat jij je stomme Ezel zeid, riep Don Quixote verstoord. Mijn behaart mij de doel Sinea en in mijn oog is hij de hoogste en edelste prinses op aarde.  Zo geen nog een woord in haar nadelen zegt, zal ik u bij Lans dwars door het lichaam beooren. Goed, goed. Edelheid met zulke en schoonheid tevreden is, verklaarde Sancho Panze. Schrijf nu de brief maar en laat mijn stilitjes mijn zweeks gaan. Don Quixote haalde zijn zakboek uit, ging op zee, bedacht zich lang en schreef toen zijn brief aan Doet Sinea van Tobozo. Toen hij die klaar had, keerde hij tot zijn schildklaap terug en zij hem het stuk te willen voorlezen zodat hij het in zijn hoofd had in geval het geschrift onderweg door enig ongelukkig toevall Sancho Panze wilde daar echt er niets van horen. Schrijf bij de brief liever een maal of 10, 12 af, zei hij en maak er veilig staat op dat ik al de afschriften trouw bewaren zou. Dat voorlezen echter helpt niet m'n dal, mijn memorie is zo zwak dat ik geen tien letters onthouden kan en nog veel minder zo'n lange brief. De ridder zag dus van zijn voordemer af en ver genoegde zich, werd op een tweede blad van zijn dagboek de uitwijzing tot het uitleveren en vertrouwde hij die gewichtige papieren aan zijn schildknaap toe, drukte hem op het hart er toch vooral goed op te passen en gaf hem de verzekering dat alles uit muntend aflopen zou zo heer ijverig in de dienst en stipt in de voelvoering van zijn taak was. Ik heb daar maar geen zorg voor, heer ridder, zij zijn zo, geef mij uw zegen, laat mijn rokinant bestijgen en houd me nu maar niet langer op. Uw duwase stukken behoef ik niet te zien, daar ik er zonder dat, dat uw meester eens even stelt en verbijstert van staat. En toch verlangde ik dat hij althans in dozijn van mijn doelheden met eigen ogen aanschoudend, zei donker shot, jij kunt dan besvieren dat je mij in de staat van volslagerazernij hebt gezien en deze betuiging zal ontwijfelbaar en diepe indruk op de aangebedenen van mijn hart maken. Nee, nee, laat dat rusten, antwoorde Sancho, we hebben nog gewichtige dingen af te doen. Wat per voorbeeld zult je te eten krijgen in de tijd dat ik weg ben? Teerkost heeft geen van ons beide meer.  Maak u daar maar niet bezorgd over mijn zoon, zij donker shot, al waren we nog zo ruim van mot voorraad voorzien, toch zou ik daar niets van aanraken. Ik zal mijn leven rekken met de kruiden die hier in de weide groeien en met de vruchten des wouds, want zo verlangt het de waanzin waarin ik mijn prijs zal geven. Nu, dan wens ik u smakelijk eten, zei Sancho. Maar nog één ding, hoe zal ik de plaats weervinden waar ik u nu verlaat? Ze schijnt mij vrij wat afgelegen en het zou een lele ding wezen als ik wekenlang omdwalen moest en u nergens weer om kon vinden. Prent u onder het rijden goed de merktekens van de weg in het hoofd, antwoorde donker shot. Ik voor mij zal deze omtrek niet verlaten en tegen de tijd dat ik u terug mag verwachten de hoogste toppen der omliggende bergen beklimmen om naar u uit te zien. Ook kunt jij uw weg door boomtakken die jij vond tijd tot tijd in de grond stekt en de groene twijgen zullen u dan als zekere wegwijzers in mijn nabijheid terugbrengen. Wel aan. Dat wil ik doen, Riep Sancho en steed al dadelijk een vooraat takken af. Hierop verzorgde de edele ridder om zijn zegen, nam onder hetentranen van hem afscheid, bestegen ook die nanten en aanvaarden zijn tocht. Hij was echter nog geen honderd passen ver gereden of verkeerde op een draftje weerom Riep. Luister hier ridder, daar valt mij in dat het toch niet kwaad zou wezen als ik althans één van uw dolle stukken zag. Ik kan dan met uw goed geweten bezweren dat jij wist en prachtig stapelgeksheid geworden. Ziet geweldig gelijk had, Riep Dokke shot verheugd uit. Wacht maar mijn zoon, ik zal er u dadelijk een vertonen. Na deze woorden trok hij met de meeste mogelijke spoed zijn kleren uit en hield niets aan zijn lichaam Hierop buitelde hij een paar malen over de kop, vertoonde allerlei gekke bokkesprongen, ging op zijn hoofd staan, kortom stelde zich zo boven alle beschrijvingen gek aan, dat Sanchopanza met de volste overtuiging van zijn meesters doelheid weg kon rijden. Terwijl Sanchopanza zijn zweegstrok, staakte de ridder zijn luchtsprongen en kopjebuiten liggen en beklommen hoge rops om daar bedaard te overleggen of hij verder voor razende roland of evenoudig voor de smartende Ahmadis wilde spelen.  Na lang ernstig nadenken besloot hij eindelijk zich Ahmadis tot voorbeeld te kiezen, omdat hij daar bij nog zoveel buiten te vrezen nog ook bomen uit de grond te rukken en rotsen te vergruiselen had. Zo kochten hij zich dus de tijd bij het op de groene wijden rond te keuren, de zoetenaam zijn dat doet Sinea in de schors ter bomen te snijden en versen te maken die in lievelijkheid alles overtroffen wat nog ooit door een mensenkind gedicht is. Einde van hoofdstuk 11 Hoogstuk 12 van Don Quixote van La Mancha Deze Librivox opname is vrij van uteursrechten. Opname door Bart de Leeuw Don Quixote van La Mancha doem ik wel de serfante Servedra in de bewerking van GG A. Goeveneug Hoogstuk 12, hoe Don Quixote uit het rotstaal bevrijdt wordt. Don zou door de bos en berg streken en kwam als poeder op de grote Heerweg uit. Deze houdende kwam hij de volgende dag aan de Herberg waar hij eerst voor elige dagen door enige reizigers zo erg beet was genomen. En zodra hij haar in het oog kreeg had hij een gevoel alsof hij weer hoog in de lucht werd opgegooid. Dus wilde hij hier liever maar niet pleisteren, alhoewel hij juist tegen de beste tijd van de dag tegen etenstijd namelijk in de nabéheid kwam. Zemaar kwam er tegen deze zijn er wil in opstand en daar de mens bijna altijd aan de eisen van zijn maag moet gehoorzamen zoveel deed ook Sancho Panza aan haar dringende aanmaading en reed regorecht op de Herberg toe om haar door een warme soep en een duurtig stuk vlees tevreden te stellen. De juist toen hij in de deurt had kwamen twee heren naar buiten die hem daastond herkenden. De een spakt tot de ander Kijk een zipperstoor is dat die Sancho Panza die met de gekke Don Quixote op avontuur is uitgegaan. Ja, waarlijk, hij is het, antwoordde de pastoor en hij zit op de knol van zijn meester. Die beide mannen waren gelijk waar hij het geraden hebben, de pastoor en de barbier uit Don Quixote's dorp, die voor elige tijd bij de huishoudster van de dolende ridder al die mooie ridderboeken verbrand en de ingang tot de bibliotheek dichtgemet zothallen.  Ze nadelden de schildknap en de pastoor, uiterst verlangend Don Quixote vernemen, riep hem bij zijn naam en vroeg hem Vriend Sancho Panza, waar is u hier? De ondervraagde herkende de beide mannen op het eerste gezicht, doch nam zich voor hun van het verblijf en de lotgevallen van zijn meester geen enkel woord te verklappen. Hij antwoordde dus kort af, dat zijn heer ergens een gewichtige zake had in oorlog te brengen, waarvan hem streng verboden was iets naders te zeggen. Nu, als de zaken zo staan sprak de barbier die ter ston begreep hoe het was. Als jij niet zeggen wilt waar de ridder zich ophoudt, dan moeten wij aannemen dat hij door u vermoord en geplunderd is geworden. Geen rijd op zijn paard en je moet dus ook uw meester terug bezorgen of het zal lelijk met u aflopen. Ho, ho, maar zo driftig niet, riep Sancho Panza op Basse toon, alhoewel de bedreiging van de barbier hem wel eerlijk sinds ongerust maakte. Ik ben geen man om andere eerlijke mensen dood te slaan en als je met hem hier vinden wilt zoek hem dan daar kinder in het gebergte waar hij zich met veel kunst en knapheid stapel gek houdt. Op verder navragen er bij de heren bracht hij hen nu bij de rij af, al de avonturen en doelheden van zijn meester over en voegde er bij dat hij was afgezonden om aan de dochter van de boer Lorenzo Cortuello een brief over te brengen. De beide heren hoorde dit bericht met verwondering aan want als schoonzijdonky shot omleuk hoge graad van gekheid toeschreven moesten ze herkennen dat wat zij nu van zijn dolle manstreek in vernamen hun stoutste verwachtingen nog ver over trof. Eindelijk verzochten zij Sancho hun de briefde toonen die de ridder aan zijn aangebedenen doet Shinnea van Tobozo geschreven had. Sancho Panza tasten dadelijk in de zak om haar hun verlangen te voldoen maar ontdekken tot zijn schrik dat hij het boekje moest verloren hebben. Hij werd doodsblek van schrik woelde en graabbelde in al zijn zakken om en geraakte in zulke verdwijverding dat hij haar en baard uitdrukte en zich met beide vuisten zo in het gezicht sloeg dat het bloed uit de neus sprong.  De barbeer en de pastoor verwonderden zich natuurlijk zeer over zijn gedrag en vroegen hem waarom hij dan toch zo tegen zijn eigen vlees woede. Daar is mij het grootste oogelijk van mijn gehele leven over komen. Houd Sancho. Ik heb drie jonge ezels verloren en hier althans een graven slot waard was. Ej, en hoe heeft dat zich toegedragen vroeg de barbeer. Wel, dood hevoudig, al woorde Sancho. Ik ben het zakboek gekwijt waarin de brief van mijn heer aan zijn doet Chinea en Boutedien ook de door hem eigen handig ondertekende aanwijzing staat dat zij niet mij drie van de jonge ezels die hij op stal heeft, moet uitleveren. De pastoor trooste hem over dat verlies en beloofde hem een heer te zullen bewegen een tweede aanwijzing op de drie ezels af te geven. Deze toezegging stelde de schildkdaap ten volle gerust terwijl het verlies van de brief voordeel Chinea hem niet de koude kleren scheen te raken. Ik ken hem bijna van buiten daar ik hem onderweg verschijnd in een malen gelezen heb en kan hem dus nooit uit mijn memorie opschrijven zij hij op onverschillige toon. Toe dan zeg hem ons voor, antwoordde de barbeer. We willen hem dan later op papier brengen. Bij deze uitdodiging krapte Sangio zich verlegen achter de oren en gaf zich alle mogelijke moeite om de woorden van het schrijven in zijn geheugen terug te roepen. Hij trok daarbij nu het ene dan het andere benen in de hoogte keek nu daar de lucht en dan naar de grond scheer zich de nagels van de vingers te welle zuigen en riep eindelijk in zijn verlegenheid. Hoort bijna heren de drommel mag me halen als ik nog veel van de brief weet. Wij heugde alleen nog maar het begin dat was alle verhevensten en al omgeperste gebiederessen. Aller onbeperksten zal er gestaan hebben, zei de barbeer lachend. Ja, ja, zo was het vast, ze sangio. En dan kwam verder, de verwonde blauw gebeurkte en slapeloze kust u de hand, onbekende en ondankbare jongvrouwer. En zo alwoord tot aan het slot, dat was de uwen tot de dood donky shot van la mancha ridder van de droevige figuur. De beide mannen lachten dat de tranen hun over de wangen rolden en lieten zich de brief nog enige malen herhalen.  Zijn Chopin vond daar zelf plezier in en vertelde buiten die nog een menig te andere geschiedenissen zonder echter van het onbetaald gebleven gelach in de herberg ook maar met een woord te reppen. Als mijn meester zó vervolgde hij zijn pedentie in het rotsdal volbracht heeft zullen wij ter stond opweg gaan om ons een kijzerschap en het minst een kodenschap te veroveren. Zo hebben wij tussen ons beide afgesproken en dat kan niet anders of het zal mijn heer met zijn ontzettende koenheid, heel licht gelukkend dit doel te bereiken. Als we eenmaal zover zijn, dan wil mijn heer mij een edele jongvrouw tot gemalin geven en mij tot gouverneur van een eiland benoemen dat minstens zo groot als heel Spanje is. Zo kwam er deze ongeruimdheden met zoveel bedaartijd en iddelijke overtuiging voor de dag en hoe hoorde-is vol verwondering de half de schudden. Hoe ver, vluisterde de pastoor de barbier toe, hoe ver moet het met Don Quixote's waanzin gekomen zijn dat hij ook het verstand van deze arme sukkel zo dierlijk op hoekom brengen. Nochtans besloten zij zich geen moeite te geven om Sanchopanza uit zijn droom te helpen. Zijn ziel werd er niet door in gevaar gebracht en zijnzelf beloofden de half is slecht dat hij maar op de gezondheid zijn meesters moest hopen omdat hij al zijn stoutenplannen en ontwerpen zou kunnen volvoeren en hij zelf met de tijd Keizer of aardbischop of wat anders heel hoogs en voornames zou worden. Wat, vroeg Sancho, kan een dolend ridder ook aardbischop worden? Wat heb ik als zijn trouwe schildknaap dan niet in beloning te wachten? Wel zeker, gewone krijgen de schildknapen de een of andere vette prebende of toch tenminste een goede kosterplaats antwoorden de pastoor. Wel aanverklaarde Sancho zich ver genoeg te handen vrijvind nou wil ik mij meestal daarheen leiden waar het voor hem zelf het best is en daar mij de vetste happen kan toedoen. Gezijd een vrouw man en een goedkristend Sancho spakt de pastoor. Doch het wordt nu tijd en middel uit te denken om uw heer van zijn onnutten boete af te brengen en bedunkt we stoppen daartoe hier te herberg binnen om ons gemak te bepraten. Kom vriend Sancho, wees onze gast bij de maaltijd. Sancho schrik voor de herberg was in tussen weer levendig geworden en hij zei dus dat zij maar moesten binnen gaan.  Hij zelf zou zo lang buiten wachten en hun later de reden zeggen waarom hij van hun uitnodiging geen gebruik kon maken. Evenwel zouden ze hem groot plezier doen in die ze hem een portie warm eten en rokinanten een maaltje gest buiten wilde zenden. We drongen daar deze verklaring niet verder bij Sancho aan, maar traden in de herberg. De barbier verzuimde echter niet de hongerige en zijn rijbeest al spoedig ruim van het nodige tevoel zien. Terwijl Sancho Pansa in eenzaamheid zijn maal verteerde overleerde de pastoor en de barbier op welke wijze zij het best hun doel bereiken en donkie shot van zijn dooropzet afbrengen konden. Na lang heen en weerpraten kwam de pastoor op een denkbeeld zowel met het ridders tweeperij als ook met hun bedoelingen in vol maak de overeenstemming was. Hij had namelijk de invals zichzelf als een doelende jongvrouwte vermommen, terwijl de barbier zich als stalmeester van de edele dame in het pak zou steken. Zo verkleed wilde zij donkie shot gaan opzoeken. De pastoor zou zich voor een vervolgde, hulpbehoevende edelvrouwen uitgeven en hem bezweren haar te volgen en de smaat en hoon te vreken haar door een boze, ontteugende ridder aan gedaan. Om het geheim niet voor de tijd te verraden wilde de pastoor een gelofte voorwenden die haar verbod zicht te ontsluuren voordat donkie shot haar tegen de valse ridder recht had verschapt en hij vertrouwde ten volle dat het op die wijze gelukken zou de krankzinnige ridder naar zijn oude woonstee terug te brengen en hem daar geheel van zijn kwal te genezen. De barbier kwam dit plan zo goed voor dat hij ter stond op de uitvoeringer van aandroom. Zij verzochte dus waardin een vrouwenkleed en een hoofdkap met toerijken tichte sluier ter leen en werden aan één en ander volgens hun wens geholpen. De barbier echter maakte zich een ontzettende baard van een roodbruine osse staart, waarin hij gewonig zijn kamp lacht te steken. Op haar vragen vernamde hij bij Geersvrouw waar toe deze verkleding eigenlijk moest dienen en nu begreep zij ogenblikkelijk dat die gekke ridder haar gewezen gast en de heer van die geplaagde schildknaap moest zijn. Zij vertelde de pastoor wat toennaals was voorgevallen en versweer ook niet het geringste van wat Sancho Pansa zo zorgvuldig verborgen had gehouden.  Hierop verkleedden zij de pastoor met zoveel zorg dat hij zichzelf bijdaar niet herkend zou hebben. Ze trokken met lakelse rokaan die met brede zwartfluële stroken bezet was, gaf hem een groenfluële rijglijf en wou hem ook nog het haarkappen zoals de vrouwen gewoon zijn dat te doen. Dit laatste liter braverman evenwel niet toe, maar hij bedekte zijn hoofd met een witte linde slaapmuts en bond daar een sluier aan die zijn baard en zijn gehele gezicht ten volle bedekte. Daarop drukte hij zich zijn grote, breed gerande hoed diep in de ogen weerpind lange mantel om en ging op vrouwen manier dwars op zijn muiden zitten. Ook de barbier met zijn roodbruiden langer baard bestek zijn ezel en zo zeiden zij de wakkeren Sancho die over de wonderlijke toetakeling daarbij de eersame mannen lachen moest dat zijn buik ervan schudden. Terwijl ze nu de weg naar het gebergte insloegen, begreep de pastoor dat het in de grond nergens toediende dat ze nu reeds hun verkleding droegen en besloten ze die voor eerst af te leggen en eerst weer aan te nemen als zij in de nabijheid van de schouw plaatsen er daden en van donkie shots dwarsheid zouden zijn aangekomen. Dit geschieden en in zeer vrolijke stemming vervolgden zij hierop hun tocht. De volgende dag kwamen ze aan de plaats waar Sancho Pansa de boomtacken in de grond had gestoken om het tot wegwijzers te dienen. Hier vonden zij een lustig gezelschap van personen die na het scheen een reis door het gebergte hadden gedaan. Het bestond uit drie heren en een dame van buitengewone schoonheid. Sancho Pansa haasten zich vooruit om voorlopig naar zijn heren om te zien. Doch de pastoor liet zich in een gesprek en vertelde op hun vraag hoe hij hierheen kwam alles wat hij van donkie shot wist van zijn wonderbaarlijke dwaarsheid en van zijn wenzinnige besluit om in een rotstal van het gebergte de razende roland of de smachtende Amades van Gadië te spelen. De jonge dame had dit verhaal onder veel lachen aangehoord en daar zij van een zeer vrolijke en spotsieke aardwas wist zij haar begeleiders over te halen de brave pastoor in zijn goed werk te ondersteunen en de ridder van La Mancha eens een heilsame poedst te helpen spelen.  Ik wilde vervolg die jongvrouw voorstellen zij zij en kan die rol recht natuurlijk spelen daar ik toevallig enige kleren bij me heb die daarbij uit muntend te pas kunnen komen. Ook weet ik zeer goed hoe dergelijke dames in de riddergeschiedenis er doorgaan spreken en zich aanstellen en dus twijfellijk niet of de grap zou kostelijk gelukken. De pastoor en de overige heren waren met dit plan dadelijk bijzonder en de vreemde dame die blijkbaar van hoge stand was en Dorothea heten haalde dus uit haar reiskoffer een prachtige fluïde klede voor de dag toeiden zich met schitterende gewelen en schikten zich zo deftig op dat elk haar wel voor een echte ridderdame uit de goede oude tijd moest houden. Allen stonden over haar prachter uitzien verbaasd en vooral Sancho Pansa die intussen teruggekeerd was kon niet ophouden haar te bewonderen en verklaarde haar voor de schoonste dame die haar nooit in zijn leven gezien had. Hij vroeg heimelijk de pastoor of die niet wist wie zij was. Zeker weet ik dat, vriend Sancho antwoordde de pastoor om de schildktaap wat te voppen. Deze schoonde jokvrouw is een prinses en de erfgename van het grote koninkrijk Miko Mekom. Zij is hierheen gekomen om de hulp van uw meester in te roepen tegen een reus die haar tenschanderlijkste beledigd heeft en stelt het hoogste vertrouwen van Zannam deze gekheid voor echte munt op en zij ver genoegd waarlijk dan heeft zij zich tot de rechte man gewend want mijn heer weet met de reuze om te springen als er ratten en muizen waren. Ach toe heer, zorgt dat hij die schone prinses tot gemalin en zo doen haar gaan zijn koninkrijk krijgt stellig maakt hij mij dan tot zijn stadhouder en mijn voortuin is voor altijd gemaakt. Maar hoe heet de schone prinses eigenlijk? Zij heet prinses Miko Mekona naar haar koninkrijk Miko Mekom antwoorden de pastoor en ik wil mijn uiterste best doen om uw meester tot een huwelijk met haar te bewegen. Maar zeg in welke toestand heb jij de eten en ridder eigenlijk gevonden? Ach liever hemeltje zij Sancho Pansa, ik vond hem half naakt in het blote hemd, vervallen geel van honger blavend en voortdurend naar zijn doel cinéazuchtend. Ik doe zorgen dat hij mij niet te zien kreeg en ben maar dadelijk tot u teruggekeerd.  Omdat wij werkd door het Thea op deskpastoor's muil ezel geholpen bond de barbier zijn osse staart weer voor en bevall de pastoor's Sancho die beiden in donkisch shots naar bijheid te brengen. Hij brengte hem goed in op generlij wijzen te verraden dat hij de barbier kende en wende zich toen tot de rotea om de rol van het op te voeren kluchtspel nog eens met haar door te lopen. Hierop gingen de dame de barbier en Sancho Pansa op weg, terwijl de anderen om het spel niet te bederven eerst achterbleven. Zij konden misschien een kwartier afgelegd hebben toen door het Thea een mahalve gekleden man in het oog kreeg en van Sancho hoorde dat dit de dolende ridder in hoogst eigen persoon was. Daar stond spoorden zij nu haar muildier aan en de osse badige barbier volgde haar op de voet. Zodra zij dicht bij de ridder waren sprong de voorgewende palfrenier van zijn ezel en hielp door het Thea van haar muildier. De dame viel dadelijk voldokjesot op de knieën neer. Deze wilde haar oprichten, maar zij wilde niet opstaan maar begon op hoogdravende toon de volgende toespraak. Dapper, edeler en groot moedige ridder niet eer zal ik van mijn knieën opstaan voordat je mij uw ridderlijk woord hebt gegeven de sterkte van uw arm tot hulpener ongelukkige aan te wenden die op de faam u inderdaad uit verre landen is toegesteld om u te smeken de lendigheid in einde te maken. En ik, antwoorde Don Quixote op dezelfde toon, zal u niet eer antwoord geven aller aanminnigste en alle schoonste jongvrouwen voordat jij van die vuile grondzijd opgestaan. Nee, edele heer, verklaarde de smekelingen, hier zal ik neerknielen in het stof tot uw goedertierendheid mij de genade heeft toegezegd welke ik smekend van u durf te vragen. Wel aan dan, sprak Don Quixote zo zijn uw beden u toegestaan met zijn namelijk niet strijd tegen wat ik bij vaderland, mijn koning en mijn hoge gebiederessen doet Sinea van Tobbo zo verschuldigd ben. Tegen niets van dat alles strijd zij, antwoordde de hulp zoeken die jongvrouw en richten zich op. Inmiddels kwam Sanchopan ze achter zijn meester staan en fluisterde hem in het oor toe, toen maar, edele heer. Jij kunt aan de dame veilig alles beloven want zij verlangt eenvoudig maar dat jij een gewildige en schrikbare de reus voor haar kapot maakt.  Zij is de verhevenprinses Mico Micona de erfgename van het Grote Koninkrijk Mico Micom in het land van Etiopie. Swijk bevalt de ridder op Barseton. Zij mogen wezen wie zij wil ik zal doen wat mijn plicht als doelend ridder voorschrijft. Hierop keerde hij zich weer tot de dame en sprak. Spreek door luchtige jongvrouwen. Ik bid en smeek hoge ridder, zei de dame, dat doe grootmoedig persoon met mij komen en beloven mogen geen ander avontuur te beginnen voordat jij mij vraag en genoeg doening tegen de snode verrader hebt verschapt die in strijd met alle menselijke en goddelijke wetten mijn Koninkrijk overweldigd heeft. Het zei u toegestaan etele dame, antwoordde de ridder met veel groot moedigheid. Zelfde droefgeestigheid van uw aanminnig aangesicht en verheug u, want met godshulp zal ik uw goede zaak rechtverschaffen en nu weer op de troon uw vader het plaatsen. Laat ons moedig en wakker tegen de schurken en rovers te werk gaan want uit talmen en draalen komt niets dan gevaar en tegenspoed voort. De eerste beproefde bij tanswonderbarlijk vertrouwste jongvrouwen wilde met alle geweld de ridder de hand kussen, want deze als afgelijk en welke manier het houdt heeft hem wel volstrekt niet toestaan wel. Veel leer omhelst hij haar met grote aandoening, wanneer hij zijn schildknaap bevalt rokinante de gordelriem vast er aan te halen en hem zelf de wapen stukken aan te leggen. Dit geschieden en nu riep hij wel aan. In naam van Doetschinea laat ons gaan want de aanmiddige dame moet geholpen worden. De barbier had, terwijl dit alles voorviel nog altijd op de knie gelegen en zichzelf alle geweld aangedaan om het niet hard op uitpoesten en daardoor de hele grap opeens te bederven. Toen hij zag dat de terugreis zou worden aangenomen, sprong hij op. Hilp zijn gebiedster op het muildier en steeg vervolgens ook zelf op. Don Quixote stapte op rokinante. Doch Sancho, voor wie paard nog eerst wel meer overbleef, moest de voet het gezelschap volgen. Niet tegenstaande dat bleef hij blij en wel gemoed, aangande zijn meester Tans op de beste weg om door het huwelijk met de prinses keizer te worden en dan kon het niet uitblijven of ook hij zou geboren zijn en tot een groot stadhouderschap geraken. De enige zorg die hem kwelde bestond in de omstandigheid dat zijn toekomstige onderdane neger zouden zijn.  Evenwel wist hij zich ook daarover te troosten daar hij het plan opvatten hen tot een handelsartikel te maken en er zoveel van te verkopen als hij maar goed schiks slijt te komen. Intussen kwam het gezelschap weer op de vlakte aan de voet van het gebergte bij de pastoor en de begeleiders van jongvrouw Bedoro Thea het opwachten. Om zich zonder omstandigheden te kunnen aansluiten kwam de pastoor met open armen op Don Quixote toe, viel hem te voet omhelpte zijn knie en hield in toespraak tot hem die zo rijkelijk met vuistzikke bloemen en pluimpjes voor de doelende ridder door spekt was, dan dint Quixote zelf hem en die bij hem waren uitnodigde met hem te gaan. Ja, hij wou zelfs afstijgen en de pastoor zijn eigen rokinanten tegen bruik erover laten. Dit aanbod werd door de pastoor niet aangenomen en er volgde een kleine vriendschappelijke schermutseling totdat de dame tussen beide kwam en haar pavrenier, dit is de barbier met de osse staat verzocht zijn plaats aan de geestelijke heer af te staan en achter deze op het muildier te kruipen. De gehoorzame pavrenier was hier aanstondstoeverheid. Hij is tegenaf en liet de pastoor zijn plaats in de zadel over. Toen hij nu echter achter hem opzitten wilde, begon het muildier te steigeren en achteruit te slaan en toonde zich zo kopig dat meester Nikolaas op de grond tijmonde en onder de val zijn osse staat verloor. Don Quixote was niet weinig verwonderd toen hij opeens de roodbruin baard van des barbeers gelaad verdwenen zag, doorstelde zich spoedig gerust toen de pastoor hem toeschreeuwen dat alleen dat verwinste muildier de arme pavrenier zo delijk gehaven had. Hij zou echter wel zorgen dat de baard de spoedigste weer aangroeiden. Alles wat de schijn van het wonderbare had was voor de goede ridder het geloofwaardigste ter wereld. Hij gaf dus ook volstrekt geen bevreemding te kennen toen hij zag hoe de pastoor de baard opraapte bij de borst van de barbier neerkneelden en een gewonderlijke grimasser maakte en een paar toverwoorden bompelde die de baard opeens zo vast deden zitten als hij vroeger gezeten had. Ben steeg opnieuw op en doordat die toeval vertraagde reis werd nu onverwijdt voortgezet.  Onder werk kruimde Don Quixote nogtans zoveel onzin uit en overstelde Sanchopanza om zich zijn stadhouderschap te verzekeren zijn meester met zoveel dwaasen en kant nog wal rakende rijke rijen dat de vreemde dame de klucht spoedig boe werd en van harte blij was toen zij de volgende dag de herberg bereikten van wijde pastoor en de barbier waren opgebroken om Don Quixote op te zoeken en door list naar huis terug te locken. Wat nu echter in deze herberg gebeurde en welke helderdaad de ridder van de droevige figuur al daar verrichten, daarvan zal in het volgende hoofdstuk aardvoerig verslag worden gegeven. 