Van Oude Menschen de Dingen, die Voorbij Gaan | Louis Couperus | Literary Fiction | Dutch | 3/5
oud ze is een heel gedistingeerde vrouw zij Ina wat een oude mensen in de familie zij Gus overmoedig Ina kan meerden hem geen aardigheden over de oude vrouw zij voelde alle ontzacht voor haar omdat zij zo heel oud was en bleef zo majjesueus Tante Ottili is die nu al 60, vroeg Ina Eensklaps hypnotiseert door het getal van 60 dat haar fatidiek groot voor de ogen schemerde en de her boerks hadden het nu niet meer over geld, maar zij hadden het over familie behalve grootmama en papa oma ma en grootvader voor de twee jongens praken zij alle andere af en Gus deed ze alle na Anton, Tante Steffnie, Tante Floor deed hij de Omdana de zoon die was administrateur en Gaan, de residenten van Giribon hij had ze allemaal wel eens in Holland gezien ze kwamen voor een paar maanden voor een jaar met vlof en zij gaven altijd stof tot bespreking en humor in de huizen der Boerk maar Ina lagte niet meer zij stond op en de nieuwsgierigheid brandde haar zo dat ze haar pijn deed boven zat Harald Derkz aan zijn grote schrijftafel een groen gekapte lamp deed hem nog geler schijnen en scherp groefde de vooren zich in het verwoestige gezicht van de oude man hij zat gezakt in zijn stoel de hand beschaduwde zijn ogen voor hem lagen grote bladen vol cijfers die hij na moest zien zoals Daan hem gevraagd had te doen hij staarde voor zich uit 60 jaren geleden had hij het ding gezien het ging voorbij, maar in het langzamer voorbij gaan kwam het zo dicht kwam het zo dicht weer terug het gezicht ervan had hem voor zijn hele leven geschokt in zijn kinderherzenen en kinderzenuwen en dat hij rustig oud was geworden heel oud, ouder dan nodig was dat was om zijn zelf bedwang spook was het ding van vroeger het vreselijke ding en het zag hem aan met ogen terwijl het dichter kwam en zijn sluien van mis sleepten als over ritzelende bladeren heen over een pad dat zou gebakend zijn met sombere bomen van wie eeuwig spook was het ding en dichter kwam het in zijn voorbij gaan voor het zich heel weg zou storten in verleden nooit echter was nog achter de bomen eentervoorschijn getreden en had de hand afweerende uitgestrekt om het voorbijslepen spookding tegen te houden o, dat het toch voorbij ging dat het toch heel voorbij ging dan een schaduw achter de bomen kwam eenwaarlijk te voorschijn zag hij in hand tot stilstaan voorbijslepen, het ding, het blad ritzelende spookding o, dat het toch voorbij ging hoe langzaam, langzaam ging het 60 jaren al lang ging het voorbij en de oude man en de oude vrouw ieder in hun huis of samen aan de ramen gezeten wachten tot het voorbij was gegaan maar het zou niet voorbij zijn gegaan zo langer zijn nog leefden medeleiden voelde Harold Derkx voor de oude man, voor de oude vrouw o, ging het toch maar voorbij hoe lang duurde de jaren hoe oud waren zij geworden waarom hadden zij zo oud moeten worden was het hun straf geweest hun straf, hun beide straf nu wist hij het deel zijn na moeder in de schuld, de vreselijke schuld Daan had het hem verteld maar Boete had het haar zoon gezegd de mantrie had het verteld aan Daan zo velen die het wisten en de oude mensen, zij dachten dat niemand het wist dan de oude Dr. Roulofs o, zo velen die het wisten het begravenen en altijd opspokende ding, het geheim dat in zijn klammen mist altijd weer oprees o, dat zij zo oud moesten worden zo oud, dat nu alweer Daan het wist zo hij maar zwijgen bleef tegenover Flor zou hij blijven zwijgen zou de mantrie blijven zwijgen er moest geld gegeven worden minstens tot de oude mensen dood waren en het ding voor hen en met hen voorbij was een zachte klop, de deur openen hij zag zijn dochter op de drempel vaardertje, zeiden zij lief wat is er gint Ina trot nader vaardertje, stoor ik je niet ik kom eens zien hoe je het maakt ik vond dat je er zo slecht uit zag zij zorgde voor hem als een goede dochter en hij waardeerde dat zijn hart was gevoelig, hem week de zorg van Ina, de jeugd van de jongen steden hem wel warm en vriendelijk aan in zijn heel killaard en hij strikte de hand naar haar uit zij zetten zich naast zijn voertuim met een snelle blik over de papieren geïnteresseerd door al die getallen die zeker de staat van het voortuin van papa en dat van Omdaan weer gaven ben je ziekvaardertje ja, zeiden hij en kreunde, ik heb pijn haar het liefheid verteederde hem en hij zei, ik moest het maar niet lang maken foei, we zullen u nooit kunnen missen hij glimlacht hem met een gebaar je zou een zorg minder hebben nu, u weet, het is me geen zorg het was waar en ze zeiden het met oprechtheid en de oprechte klank klonk helder door in de moedelijke stem van zijn kind maar u moest niet altijd zo werken maar ik werk niet veel wat zijn nu weer al die getallen zij gluurde, hij wist haar nieuwsgierigheid wist ze van haar kinderjaren af toen hij had vinden snuffel in zijn schrijftafel sedert, sloot hij alles af zaken, van Indië ik moet dat voor Omdaan nazien maar het is niet heel veel werk is Omdaan tevreden over de zaken? ja, Omdaan is tevreden we zullen nog rijk worden kind zou u denken? haar stem klonk getig ja, wees maar gerust ik laat je nog wel wat na zijn stem klonk bitter hevvader, daar denk ik heus niet om ik top wel eens over geld, over Lily die op niets getrouwd is wat hebben Frits en Lily? over mijn jongens mijzelf kan geld niet schelen het was bijna waar het was met de jaren waar geworden sedert zij ouder werd gaf zij meer om het geld te willen door kinderen had in haar ziel moedelijkheid zich ontwikkeld al bleef die ziel materieel en klein jawel, ze haar al derk dat weet ik u is zo gedrukt vader jawel, Omdaan heeft u gedrukt gemaakt, dat heb ik wel gezien hij zweeg op zijn hoede u spreekt u nooit uit vader kan ik niets voor u doen? wat drukt u? niets kind, jawel, jawel zeg mij, wat drukt u? hij schudde het hoofd wilt u het niet zeggen? het is niets, jawel, jawel het is iets, het is misschien wel iets vreselijks hij zag haar aan in de ogen vader is het een geheim? nee kind, jawel het is een geheim het is een geheim, een geheim dat u drukt wie weet al hoe lang hij werd koud in zijn ledemate en geheel zijn ziel wapende zich als in een panser en zo bleef hij op zijn hoede kind je fantaseert ik fantaseer niet maar u wil niet zeggen, ik leid er onder als ik u zo treurig zie ik ben ziek, maar u is gedrukt door dat vreselijk ding is dat geheim? er is niets jawel, er is zeker iets, is het geld? nee is het geld dat omdaan? hij zag haar aan Ina, zei hij, omdaan heeft wel eens andere ideeën omtrend vol strikte eerlijkheid in zaken, dan ik maar hij heeft zich altijd naar de mijnen geschikt er drukt mij geen geheim om geld waarom dan? om niets kind er is geen geheim, je fantaseert ik fantaseer niet ik je weet, vroeg hij schel zijn ogen in haar ogen ze schikten nee, stotten ze ik weet niets, maar ik voel wat, dat een geheim u drukt om wat om iets dat gebeurd is je weet zei hij nee, er is niets gebeurd ik ben een oudersieke man laat me met rust laat me met rust hij was opgestaan, nerveus, geagiteerd hij trok de moeder ogen voor naam met de blik van haar moeder op wie zij zich liet voorstaan ik wil u niet vermoeien papa haar stem klonk in correcte scherpte geaffecteerd ik wil u niet vermoeien ik zal u met rust laten ik heb met u willen praten omdat ik dacht zorg had ik had het met u willen delen, maar ik dring niet verder aan ze ging langzaam hoog, statig, beledigd zo als haar haar al derk zich haar moeder herinnerde naar gesprekken de deur te zijn uit gegaan een verwijtende telerheid kwam in hem hij had haar bijna weerhouden maar hij bedong zijn emotie, liet haar gaan ze was hem een goede dochter maar haar kleine vrouwenziel brandde weg in behoefte aan geld en dwaar ze hoog moedst waan zijn eilende dingen omdat haar moeder was een vreule ijzel monden en in een passie van uw scherigheid hij liet haar gaan hij liet haar gaan en de eenzaamheid bleef om hem hij zakte terug in zijn stoel beschaduide hem met de hand, de ogen en het lamp ligt onder de groene kap groefde hem scherp de voorens in het verwoest de smart gezicht hij staarde voor zich uit wat wist zij, wat raden zij wat had zij misschien overhoord in de serre toen zij aankwam hij pogde zich te herinneren de laatste woordig wisselt met daan hij herinnerde zich niet hij besloot dat Inna niets wist maar om zijn grotere gedruktheid raden o, dat het denkt of verbijging o, dat stier voor de oude mensen o, dat geen meer wisten het was genoeg, het was genoeg het zouden genoeg jaren vanzelf verwijd zijn en stille straf in zich voor zulke oude oude mensen en hij staarde de gijde dingen in de ogen hij staarde de avond lang in zijn stoel, het gelaat van ziekte en van pijn vervrongen, viel hij in slaap de luchtig zwevende van oude mensen en zag hij zich terug kind, dertien jaar in de nacht in de passangraan en hij hoorde de stem van zijn moeder o, god, o, god nee, nee, niet in de rivier en hij zag een drieën maar jong, zijn moeder, takma maboute en in het inerste lijk van zijn vader in de stortregenende noodlottacht einde van hoofdstuk 3 van deel 2 een opname van Karola Jansen Rotterdam, 9 oktober 2007 www.karolajansen.nl hoofdstuk 4 van deel 2 van van oude mensen de dingen die voorbij gaan dit is een opname voor LibriVox alle LibriVox opname zijn vrij van otheursrechten ga voor meer informatie of om mee te doen naar LibriVox.org voorgelezen door Karola Jansen van oude mensen de dingen die voorbij gaan van Louis Coupérez deel 2 hoofdstuk 4 zij sleepen niet van die nacht ja, de nieuwsgierigheid was haar passie van haar kinderjaren geweest nu te weten, te weten haar man zou haar er niet helpen bang voor complicatie die zou kunnen dreigen als zij zich staken in dingen die hun niet aangingen zij, ze was nieuwsgierig tot onvoorzichtigheid toe nu te spreken met Omdaan zij zou hem zeker ontmoeten de volgende dag te huizen van groot mama zij ging die middag naar de nasolaan de oude Anna deed haar open blij dat de oude mevrouw niet vergeten werd dacht mevrouw er zijn boven meneer Takmaar Dr.