Ongeluksvogel | George Lodewijk Kepper | Action & Adventure Fiction, General Fiction | Dutch | 1/6
Hoogstuk 1 van Een Ongelukksvogel Dit is een LibriVox-opname. Alle LibriVox-opname behoort het publieke domein. Voor meer informatie of om je aan te melden als vrijwilligig, ga naar LibriVox.org. Voor gelezen door Anna Simon. Een Ongelukksvogel door George. Hoogstuk 1. Waarin mijn in connectie komt met iemand die niet de hoofdpersoon is. Het was natuurlijk een barrenherstavond. De wind gierde door de straten van alle steden, vlekken en dorpen, waar het even hard woei als de Amsterdam. De hemeltrans scheen in zeef. Men zag geen andere stervelingen op straat dan zij die hoogst noodwendig de woedende najaarstormen moesten trotseren. En menigin was, wees daar zeker van, met een vlaag van medeleider vervuld voor de Ongelukkigen, die in dit niet uitlokkende wedig door de plassen moesten snellen. Bovenal werden toen zij beklaagd die te arm waren om hun zolderkamer te verlaten, dat zich in een verzameling pannen mocht verheugen, waar door de maan menigmaal haar zilveren straden weerp. Iedereen had middag meer met die onmemiddelde wezens te doen, behalve zij die zelfen in een gelijk soortige geval verkeerden en dus voor eigen rekening genoeg de kermen hadden. En ook de heer van de wal, die daarin op dat ogenblik vele mensen na volgden dat hij niets dacht. Men maak hieruit niet op dat hij niets te denken had. Damelijk lang had hij zo kunnen zitten in somber gepijns verzonken, en dan waren het toch niet nodig geweest zijn hersenen met de bewoners en bewonsters der vijfde verdiepingen te vermoeien, maar de man sliep. Daar hij die weldadige rust genoot zonder dat geesten van verslagende vijanden zijn dromen versierden en hij zonder de minste stuiptrackingen zijn offig aan morvijs bracht, kunnen wij hem eens ter degel opnemen. Hij sliep daar al zat hij die dag louden hem in plaats van zijn glaasje klaren met suiker gebruikt. Zijn mond was niet hermetisch gesloten, maar vertoonde een opening waardoor men juist een eierkoekje had kunnen schuiven, terwijl die opening toch nog te klein was om te zien of de man zijn tanden gekocht dan wel gekregen had. Zijn handen waren over zijn tamelijk ronde provisiekamer gevouwen. Zo oppervlakkig lag hij daar enigszins als een mummy.  Evenwel zou nu en dan een zachtige knor, dat een eerst beginsel van het berucht te snorken kon genoemd worden, iemand die hem stil had staan bekijken tot de heilige overtuiging gebracht hebben, dat die vleesmassa niet, zoals de mummy, het voerrecht had al enige duizend talle jaren engel te kunnen zijn. Hij had een wilderige zwarte krullenbol, die hem elf gulden had gekost. Op zijn kleding veel niets aan te merken dan zijn afgerijzing voor een bonte klederdracht, dat al te duidelijk in de zwarte jas, de zwarte broek en zijn zwarte vest doorstraalde. Hij eens ging goed gedineerd te hebben, daar zijn horlogieketting, die anders met een boog van twee duim peil hing, nu strak gespannen was, zodat het ringetje van zijn uurwerk half het zakje uitpeilde. Daaraan nog steeds bewegingeloos bleef doorslaapen, valt er voorlopig nog niets van hem te zeggen, en het was alsof hij het deed om ons de gelegenheid te geven, een blikje en het vertrek rond te werpen. Zowel vertrek als meneer, gaf een grote welvaart te kennen. De dubbele statiegordijnen voor de vensters lieten slechts een schemaachtig licht door en vormden in dit opzicht met de lege schotels die de man verlaten had voordat hij indelwonden een voldoend excuus voor de vaste slaap van het lievelijke dromende. Hoewel gehuwd had hij deze dag op zijn kamer gegeten, wegen zijn drukke bezigheden, zo hij zeiden, eigenlijk omdat hij die morgen lichte woorden met zijn lieve vrouw had gehad. In één daar hoeken van het vertrek stond een secretair die zich trots tussen twee student verhief. De tafel, schoon even als vele andere tafels van een viertal poten voorzien, mocht zich op dat ogenblik niet verheugen in poten zo recht als met dit billijk van een poot, die voor recht doorgaat, kan verwachten. Hunne assens trookten door al het gen op de tafel stond weinig met de definitie van de rechterlijn, maar hadden een gedaante aangenomen die de grootste wistkundigen Rijp-Vormerenberg zou gemaakt hebben, zo zij zich eraan gewaagd hadden de vergelijking van die commerlijn te willen opmaken. Op een kastje stond, nevendens een menig te snuisterijen, een van die sigarenstandaarts welke ons als hij gevuld zijn aan een jong stekelvarken doen denken. Schoon met november nog lang niet bereikt had, stond er een kachel nog zwartig dan men zich de last ervoor stelt.  Verder was er niets in het vertrek dat bijzonder in het oog viel dan de grote spiegel. Nog gaf een toestel aan het plafond het zalig bewust zijn dat de ontdekking der gasverlichting ook tot hier was doorgedrongen. De slapende man scheen plotseling een einde aan zijn droombeelden te willen maken, want hij opende zijn mond zo ver als in zijn vermogen was en strikte beide handen en armen uit, met de vijf paar vingers krampachtig als haken uitgestoken, zoals alleen een ijselijk wanhopend mens of een luiaard die erg lekker geslapen heeft doen kan. Zijn nek werd hierbij oneindig klein. Zij nevoeten trachten de beweging daar armen na te volgen en onder een tevreden eh, eh, vereef hij zich de ogen uit. Het was nu mogelijk geworden voor iemand die ook wakker was te zien dat ze grijs waren. Hierop ging hij naar een hoek van de kamer en trapt op een hefboom aan de grond. Een knech kwam binnen. Van de wal voeg om thee en vertelde dat hij voor niemand thuis was. Voor niemand, hoor, voegde hij er veel betekenend bij terwijl hij zijn rechter wijsvingig naar de knechtoestak als vreesde hij dat deze zonder die aanmaning half de bevolking van Centraal Europa bij hem zou toelaten. Daarop vleidde hij zich in een gemakkelijke armstoel nedig en volgde de korrege methode die men zo dik was in praktijk ziet brengen. Namelijk in gebukte houding met de handen elke om een leuning van het meubel geklemd de stoel voort te schlepen om op een nieuwe zitplaats gekomen dadelijk wederig op de stoel neer te vallen welke langzaam voortgaande manoeuveren gemeenlijk met beschadiging van kuiten gepaard gaat. Nu had hij die op een langzame maar zekere wijze naar de secretaire geschoven waarna hij een sleutel uit de zak haalde en het kunstslok liet werken. De klep viel nedig en een schilderachtige collectie hokjes met allerlei boeken en papieren opgevuld vertonen zich aan het oog. De man gebruikte die klep tot strijftafel en had in één der hokjes pen en ink staan zodat hij voor zijn secretaire gezeten onnoemelijke schatten van kennisconfigaren en aan andere mededelen. Hij zat dan ook wel eraan zo ijverig te schrijven alsof elk woord met een biljoen betaald werd alsof elke lettengeep een nieuw licht in de samenleving moest verspreiden alsof de ink geen geld koste.  Nu en dan bracht hij de pennschacht even aan zijn neus als wacht hij heldere denkbeelden die aan het papier een allesbehalve helder voorkomen zouden geven en juist nu bleef de pen zeer lang tegen die neus geklemd. Hoelang hij zo gezeten was is niet bekend en misschien had hij mij nooit dit grootse voorval gekend waren niet zijn zogenaamde lakkij met een brief binnengekomen zodat hij in die pijnzende, poëtische welicht ook suffend houding verrast werd. Zwijgend naderde de bediende met een gezicht als al hij het bewust zijn dat in die brief enige doodberichten stonden.  Hij werd in zijn plechtige mars gestoord door de heerdeshuizes die het zijn bodemloos diep nadenken ontwaakte en het warende, zeerdriftig vroeg COINY CLOPPENVEGEL de trouwen die naar staanelde onthutst ik was bang dat u sliep waaropte wel degelijk wakkeren dat is hier bepaald in de zin van niet slapende, hem toesnouden ik slaap nooit zeker had hij, toen mij hem aantroffen zo lang over dit afdoend kernachtig antwoord nagedacht hij scheurde de brief uit de hand van de knicht en deze vertrok zijn gelaat namelijk toen hij de hand die de brief geschreven had herkende en hij zette ogen op als die van een officier die de kennisgeving van zijn verplaatsing naar turneuzen voor het eerst aandachtig doorleest de brief luiden als volgt wel edelheerig binnen een week uiterlijk moet ik volledig antwoord hebben op mijn schrijven van de 22e zo niet dan ga ik over tot handelingen uw onderdanige diner DUNK wie DUNK eigenlijk was zullen wij in het midden laten en van de walfolgen die met stoiseinse bedaardheid de brief dichtvouden met een totale verachting voor het pas ontvangen epistel vervolgte hij de gedachtenreeks die hij bezig was de vergetelheid te ontrukken zijn pen, dwarrelden, weder over het papier en telk een reizen als hij een bladzijder moest omkeren had hij een kwartier nodig om al de krullen en haken waarmee hij aan zijn reeds zo schone denkbeelden en daar een lokkelijker aanzien gaf te laten drogen maar hij verdeelde dit tijdperk door voor de helft genoegelijk over te lezen wat pas zijn er pen was ontvloeid hoeveel de inkt hier toe wel wat dik was en voor de andere helft bij 1 terapen wat de volgende bladzijder moest opvullen hij was namelijk bezig 1 bijdragen voor de Amsterdamse afdeling van het nut van het algemeen te verwaardigen en elk lid dat hem zo had bezig gezien zou zich vergenocht de handen gevreef en wanneer het hieruit een flauwe voorstelling ging afleiden van het kerrachtig genot dat het de volgende week te wachten stond na een poosje dat hebben geschreven legt hij de pen nedig nam een pri snuif die een kind van 10 tot 12 jaren op de plaats morgens dood zou hebben doen blijven en keek op zijn horlogie die moeite hadden zich kunnen besparen zo hij een oogomelijk had gewacht want de pendule was zowel willend hem het uur mede te delen nu hij een oogomelijk van zijn schrifturen afstapte moest hem natuurlijk de pasontvouwend brief weder in het geheugen komen tenminste hij nam het felletje papier last na drukkelijk het driet al regels over en greep pen en papier zeker om de brief onmiddellijk te beantwoorden maar nou hadden zijn poos op het papier gezet toen hij zich bedacht de pen wegweerp waarover hij berouw kreeg daar hij zijn weder moest opperhappen en het envelop van de brief van meneer dunk aan 64 stukjes scheurde die hem met tamelijk veel kracht in de steenkolenbak probeerde te slingeren de grootste helft bereikte de bak niet daar de stukjes in allerlei grillige banen daar langs heendwalden en op het tapijt rolden welke manoeuveren een kinderlijke voorstelling van de uitwerking in het steenvoegas opleverde het voorhoofd van de toornige man was met rimpels overtogen hij stond op, stak de handen in de zak en wandelde de kamer zeer pensief in diagonale richting op en nedig de ogen strak op het tapijt gevestigd even als die van een acteur die zijn rol niet kent en naar het zo'n fleurshokje blikt inmiddels doeg hij zorg wanneer hij tegen de hoek van de kamer zou aanbondzen bij tijd om te keren zodat deze wandeling iets van een diligencedienst in miniature had nu en dan previlde hij enige woorden die niet tot een minnet dicht behoorden misschien had hij daar nog zeer lang gelopen als niet de deur geopend was geworden en een meisje van op het oog tien jaren na hem was komen toerennen onder de woorden pa compliment van ma en of u waarop het lieve kind in haar reden gestuid werd door een gevoel van verondering dat zij niet kon onderdrukken toen zij pa daar als een postboden zag geen een wederrennen met ogen zoals Napoleon ongetwijfeld bij de brug van Lodi moet gezet hebben zij bleef enigszins angstvallig staan met de rechterhand aan de knop der deur hangende en bekeek hem wien zij zoveel verplicht was en die zonder in het minst van zijn aangenomen af te weken regelrecht op de deur aankwam daar hij het wicht nog niet had bemerkt zijn ogen waren strak op de grond gevestigd en hij zou misschien met zijn kostbare lichaam tegen de smalle kant van de deur zijn aangelopen als het verbaasde kind die niet tijdig had dichtgetrokken niets had de dieptenken de wandelaag en vader van die handeling vernomen maar ongeën het stapte hij voort terwijl het meisje aarzelde opnieuw de deur te openen ze begon dus aan te kloppen daarop draaide ze langzaam de knop om en opende behoedzaam de deur evenals men dit zo huivering wekkend van m'n vrouw blauwbaar beschreven vindt ze keek met enige schoen valligheid naar binnen en zag haar vader die juist ging zitten hij voeg haar wat bars waarom ze niet binnen kwam waarop het arme schepseltje op kinderlijke en nogal omslachtiggewijzen wilde gaan uitleggen dat zij juist dit met zo weinig resultaat had getracht te doen dochter onstemende vader smoerde haar de woorden in de keel om op te vragen wat is er het is bekend hoe teergevoelig een kinderhardje is zodat het niemand kan verwonderen dat het lieve kind zich een postuur stelde om te gaan wenen met geen de gruwzame vader nog neidiger maakt hij verzocht haar dat grienen te laten en te zeggen wat ze te vertellen had met een gevoel als waren ze een der diepste ramsalige kindertjes van negen jaren die de aardbol bevolken pacht zij snickende haar boodschap uit namelijk of haar even bij ma wilde komen welke wijze van vragen iemand die de oorzaak van haar verdriet niet had gekend met bezorgdheid wil ontmoeting van het echtpaar ze hebben tegemoet toenzien de man zag zijn zondelingen handelwijzen in en strakte beide handen uit om het kind aan zijn borst te drukken dochter kleine herriette wist niet welke goede richting zijn humeur had genomen nog geheel onder de indruk van zijn graam storigheid zag zij in het uitstrekken van beide armen zegt een correctioneel beginsel op lijfsbehoud bedacht rende zij zonder de deur voor omkijken de deur weer uit de toon des vaders eenmaal ontwapend daalde nu even merkbaar als een geleerde die bezig schijnt proeven met de wetten der zwaarderkracht te nemen als die nadat hij een schone maansverduistering heeft waar genomen uit het soldervenster van zijn huis op straat valt hij sloot zijn secretair en verliet het vertrek om zich naar zijn vrouw te begeven men moet volstrek niet denken dat de heer des huizes zo'n bulle bak was er was maar één zaak die hem kon driftig maken namelijk het ontvangen van brieven gelijk aan dien waarmee hij pas was vereerd geworden tot inlichting dienen dat van de wal een best braaf mens was maar één grote fout had iets meer uit te geven dan hij bezat of verdiende menigmaal werd hij dan ook opgevrolukt door min of meer deringende verzoeken om zevenmaal afgewezen equitanties eindelijk te mogen zenden het geen hij volgaar na had toegestaan wanneer de mensen maar niet zo impertinent waren geweest dit niet te willen doen dan na in klinkende spesie het daarop vermelde cijfer in hun grove handen gevoel te hebben en dit was juist het enige dat de anders zo goede man ertegen had ze te accepteren hij was koopman en zou het probaat hebben kunnen stellen als hij wat calmer had geleefd ter meer daar hij geld van de kant zijn ervrouw had iets dat hij nu en dan wel eens moest horen zo hij een andere vrouw had gehad zou het ook wel beter gegaan zijn toch gelijk wel later zullen zien zij had benevens een belangrijke kwantiteit andere vijden nog de karaktertrek erbarmerlijk korketten zijn zodat haar Garde Robben het denkbeeld gaf van een groot handel in zijde stoffen zo was de pas ontvangen brief een aanmaning die evenveel van een verzoek had als de opijsing van 2 politieagenten die een haveloze bederis met 4 haveloze zuigelingen uitnodigen het bureau eens te komen bezichtigen de man was op het ogenblik niet bij machten dus soms die hem gevraagd werd te voldoen en zijn woede was uit verlegenheid voortgesproten hij was anders een gezeten burger en ging zelfs voor een man van geld door slechts enkele leveranciers vonden aanleiding om die algemene roepstem in twijfel te trekken tot dus ver had hij met grote bekwaamheid er zich weten door te redden was zijn toestand bijna zo wanhopend als die van een luchtreiziger uitwiensmand de bodem valt zolang zijn schuldeisers hem met rust lieten was hij een vrolijk mens wel niet geestig, maar altijd opgeruimd hieruit volgd dat telkens wanneer hij niet in zijn humeur was dit zoveel te eeren uit oogliep dat is zeker, wanneer zijn vrouw uit logeren was bestond er geen gezelliger gast heer dat hij een bruiktoog was niet omdat hij zelf geen haar ontvangen had of gesculpeerd was maar daar het weinige oorspronkelijke haar waarmee hij nog in zijn wichtje had liggen schrijen aan een vuurpaak deed denken had hij gemint zijn een persoon niet in een onbehagelijk daglicht te stennen door een zwarte kleur te verkiezen daarbij troost hij zich met het denkbeeld dat in de tijd van Lodewijk XIV al wat van Adel was met bruiken had gelopen en dat genoemde grote koning veel verder met de bruik was gekomen dan hij ooit zonder bruik zou kunnen komen welke reden zoals hij zelf inzag van nul geen herwaarde was daar hij onverschillig welke regenboog kleuren in zijn haar mochten op te merken zijn denkelijk nimmig een beroemd persoon zou worden iets dat hij menigmaal inig bedroefd maakte einde van hoofdstuk 1 hoofdstuk 2 van een ongeluksvogel door George deze liep in vocksopname bood als publieke domein voorgelezen door Anna Simon hoofdstuk 2 waarin we in het midden zullen laten of meneer van de wal al of niet onder de plak zat en kennis maken met iemand die wel de hoofdpersoon is toen nog hoofdpersoontje de huisvader kwam binnen enigermaat aan voorbereid op het toneel dat hij zou aanschouwen dit overtof nog zelfs zijn stoudste verwachtingen het lieve huidende meisje was onder de moederlijke vleugels waarvan de twee armen met wijde pofmouwen wel iets hadden vertoasting en verdediging gaan zoeken en de blik waarmee de binnenkomende ega begroet werd gaf deze en duidelijk inzicht dat mevrouw van de wal haar gevoel als moedig niet zou verlogenen en het huilenbaltje niet op zand had gebouwd de woorden zo ben je daar barbaar overtuigden hem dat hij gezien was nou was hij de kamer binnen of het kind begon te trillen als moest het gevierendeeld worden het verschoel zich achter de stoel van haar moedig en gebruikte haar zijde kleedje om de talen te persen de man wilde alles weer goedmaken door het kind op te nemen en zijn herriette een hartelijke kust te geven maar nou wilde hij dat lofelijke voornemen ten uitvoer brengen of de bezorgde moeder vloog op plaatste zich als beschermengelin tussen man en kind en sprak terwijl haar ogen woest rolden nog één stap en gezond zien dat een moedig haar kind niet laat mishandelen op die moedige toon begon de miskende echt genoot haar mede te delen als hij volstrekt geen kindermoord op zijn geweten wilde hebben toch hij drukte zich niet gelukkig uit met de woorden maar lieve Engel ik wil het kind volstrek niet mishandelen ik wil want hierop viel de verontwaarde de moeder hem in de reden ja dat moest je ook eens proberen je zult van het kind afblijven toen nam ze dit bij de hand gooide de deur geweldig achter zich dicht en sleepte haar het dierbare last voort met een spoed om haar na te werpen ze bacht het kind naar haar slaapkamer nam de sleutel naar die twee man omgedreid te hebben uit de deur en ging toen staatig naar beneden om haar man de wet eens geducht te lezen deze had haar nauwelijks de deur zien dichtwerpen of vol vrees voor de naderen de storm bedacht hij hoe zijn toornige vrouw toch aan het verstand te brengen dat hij de liefde rijkste bedoelingen had gehad de zekere convictie dat hij hier toe niet meer zou komen om haar besluit te nemen hij zette zijn hoed vast op het hoofd nam een wandelstok en door het geruis van het hemelsblauwe kleedje zijn haar gaad op de tredender trap van haar nadering bewust liep hij met tamelijke snelheid naar de voordeur en juist had hij deze open gedaan toen zijn vrouw zichtbaar werd de geopende deur deed hem echter een gedaante aanschouwen die zijn plan totaal in duigend deed vallen deze gedaante was niemand anders dan de heraalte die juist de stoep opkwam dat was waar anders de deur zich bevond hartelijk de hand drukte voeg of hij soms uit ging iets dat trouwens vrij duidelijk te zien was daar van de wal niet met hoed en stok zou gaan zien of de stoep ook omgevallen was en er onder één adem bij voegde dat zo dit niet het geval was haar een kopje thee bij hem kwam drinken de familiaire voet waarop raalte in dat huis verkeerde wettigde die voorslag hoewel van de wal valluik laten zinken de kamer binnen trat en het kosten de nieuw aangekomenen die man en vrouw reeds vrijwel kende niet veel moeite te zien dat nu juist geen zonnenschijn de huiskamer opvrolipte het geen temer zo was daar het licht was opgestoken de bezoeker kwam achter zijn vriend zo was van de wal in de wag raalte maakte een buiging voor mevrouw wakken ze met een neiging beantwoorden waarop hij met de beste wil van de wereld slecht het denkbeeld welkom kon afleiden hij nam een stoel en ging zitten welk schoon voorbeeld door de heer van de wal gevolgd hert had de gast zelf niet zijn mond wat geopend om enige klanken uit te brengen dan zou wel licht geen woord de diepe stilte verstoord hebben dit gebeurde tenminste de eerste vijf minuten want met belangstelling staarde hij het stomme gesprek gaden dat het echt paar voerde en hoefd zakelijk bestond in het richten van vuurige blikken door mevrouw op meneer blikken zo vuurig dat had hij een brandglas gehad hij wil licht zijn sigaret kunnen aansteken eindelijk brak de heraalte het verdrietig stilswijgen door op de gewone, schrandere wijze het gesprek te beginnen met de aanmerking dat er veel kans bestond dat men die naavond regen zou hebben hij durft het woord onweer niet uiten wel moest hij wat lang op antwoord wachten maar de vrouw had wel leventijd genoeg haar vazoen op te houden er vroong zich plotseling het gezicht in een vriendelijke plooi gelijk de meeste vrouwen zo goed kunnen doen oh, ik heb nogal hoop dat het droog blijft toen zij die woorden had uitgesproken verdween de vriendelijke plooi van haar gelaad en ze wierp haar lieveling zeker om haar schade in te haden weder een blik toe die een ijsbeer zou hebben doen blozen het is altijd een onaangename positie voor iemand die gebeukt gaat onder een gedoren gesprek ook meneer Raalte ondervond dat en zijn gelaad begon dit zo duidelijk uit te drukken dat de vriend en gastheer de hoge noodzakelijkheid in zag om de stout dus groen aan te trekken en tot zijn echtgenoot enige woorden te spreken juist wilde hij een gesprek aanknopen over de laatste zitting van de gemeenteraad toen ook gelijk tijdig de gast zijn mond opende en belangstijlend vroeg hoe het met de kleine herjetten ging hij dacht de ouders op deze wijze bijzonder te streden u begreep hij er niets meer van de vrouw hield krampachtig haar porduurschaartje omknelt en weerpare man een laatste maar onbeschrijvelijk gruwzame blik toe waaronder deze als een inkromp uit bescheidenheid durfte de heraalte niet informeren naar de oorzaak van hun ongenoegen dacht de vrouw die toevallig haar oog op de gast vestigde bemerkte duidelijk de levendige verbazing die dit toneeltje bij hem verwekte ze bedoong zich iets vrouwelijks hoewel de voorgaande situatie helaas al te dik was vrouwelijk is we zullen dus liever zeggen iets zacht moeders en ze voeg hem of haar een kopje thee wilde gebruiken volgaarne mevrouw was het antwoord maar opzij als waar er niets gebeurt 3 kopjes voor de kleinste helft met thee wilde en niets meer van haar woede liet blijken alleen zou een geoefend oog hebben bespeurd dat ze haar man uit je melk gaf het ging alleen bij de genen die wist dat hij veel suikig en weinig melk gebruikte bevriending kon verwekken ze rijk de raalte met de gewone gelegenheids glimlach zijn kopje over terwijl onder een dof gebrom haar Charles het kopje werd toegeschoven na enig onbeduidende woorden gewissel te hebben begonnen zij juist een punt van hoge politiek te behandelen en de heer van de wal zou denkelijk als haar gewoonte een grote menigte domheden gedibuteerd hebben een grisselijk gegeel en geschreeuw van boven tot in het doordroom mevrouw sprong verstrikt op en stormde onder de teatrale uitroep mijn kind, mijn kind de kamer uit die onbeleefdheid tegenover meneer Raalte was zeer te vergeven toen van de wal vol ontzetting haar op de hele wilde volgen had de grote vrouw nog de zelfbeheersing hem toe te snouwen blijf maar als vreeste zij dat hij het kind zoot op ster van lach zou afmaken en zeel naar haar bevel te luisteren volgde haar haar langzaam zodra ze de deur geopend had woei een verstikkende damp waarin gemakkelijk fosfor te herkennen was haar tegen nou had de moedig de rook ontwaard toen zij onder een rauwe gil op de drempel Nederzonk met de uitroep ongelukkige dit mocht zeker een zondelingenwijze van haar kind te redden genoemd worden men zoek hierin niet gebrek aan moederlijk gevoel van de wal nadert er nu eilings en stapte over zijn weder helft heen als waren zij een opgerold karpet geweest hij zag ook in het eerst niet precies wat er aan de hand was maar spoedig ontwaarde hij de oorzaak van de ramp een doos met lucivers zondde de tafel te branden terwijl het onverzicht gekind dat zeker met de lucivers gespeeld had veel had van een schilpad die op de rug ligt een ogenblik aazelde de man tussen twee noodzakelijke verrichtingen de brand te blussen of te zien welke brand wonnen zijn kind had bekomen daar hij dit laatste altijd nog kon doen was de uitslag zijn er overweging dat hij naar de was tafel stoof en alle daarvoor handen water over de tafel uitgood deze hoeveelheid vloeistof is geen voldoende te zijn de vlam was niet alleen geblust maar het water begon ook door het plafond heen te lekken de heraalte die met bevreemding naar de uitslag wachten kreeg de droppels in zijn leeg kopje en ze dreigten hem een kopje thee te bezorgen van het gehalte zoals zijn vriend er pas ingedronken had toen de brand geblust was wierp van de wal zich op zijn kind hield het tegen het licht als wilde hij zien waar het beschadigd was en liep toen over zijn vrouw in stintmatig heenspringende met hij rejette naar beneden om hem met de andere helft van zijn thee weer erbij te brengen het meisje opende de ogen en verklaarde naar wat gerust gesteld te zijn dat ze geducht geschikt was nadat hij er nog wat te drinken had gegeven dacht hij aan zijn vrouw hij wandelde weer naar boven en kneelde bij zijn bezwijmde gade nedig die straks nog zo krachtig tegen haar wat uitgevaren eerst probeerde hij haar bij de naam te roepen maar ze gaf er even weinig antwoord op als een doodpaard dat door de villen gevraagd wordt of het ook iets tegen de kunstbewerking heeft hij begon er nu langzaam op te beuren maar bemerkte plotseling dat er brandende lucifers op het tapijt waren gevallen als er een panische schrik overweldigd liet hij de dierbare last die hij eerst half wat opgebeurt weer vallen en vloog heen om de kruipende vlam uit te trappen die maneuveren had zowel een opzichte van tapijt als gade een helzame invloed Charles maakte van het gunstige keerpunt gebruik om haar volmaakt gerust te stellen en Weldra verscheende onthutste vrouw opnieuw in de huiselijke kring eerst had zij het tellige voornemen opgevat haar man ook de schuld van dit voorval te geven daar zoals ook volkomen waar was wanneer zij niet het kind voor zijn woedehoud moet beveiligen dit op zo jeugdige leeftijd niet reeds de rol van brandstichter zou vervuld hebben maar de aanblik van haar kind doofde de laatste flickering van woede bij haar uit zodat van de wal ten koste van een nieuwe tafel zijn huiselijke rust terug had wat is dat gelukkig afgelopen zei de heer Raalte terwijl hij het lieve kind zo vriendschappelijk in de wankneep dat het een geel gaf ze heeft zeker nog brand wonnen riep de bezorgde moeder uit maar vrouw van de wal begon bepaald te duchten dat de mannen het op haar dochter gemunt hadden terwijl de gast met een versrikt gelaat de mogelijkheid overwoog dat de vrijving tussen de beide echtelingen op hem mocht overslaan de gasttrouw zette nu haar beleefdheden voort door Raalte te vragen mag ik u nog een kopje thee toerinnen hij wilde het haar met een welwillende hoofdknik toerijken maar opeens bespeurde hij met stom een verbazing dat het eerste en enige kopje thee dat hij bepaald en zeker had uitgedronken half gevuld was daar het nog op dezelfde plaat stond en de beide kopjes van meneer en mevrouw van een andere soort waren versierd met een twee taal geijk te formulieren liet hij dit vocht delen in de gunst van het pas leeggedronken kopje welk avontuur afliep met een gezicht bij uitnemendheid in staat om het jongen je vrouwtje opnieuw een dodelijke benauldheid op het lijf te jagen toen hij evenwel het haftige watermeneuveren van de verschrikte onverstrokken vader vernam begreep hij de oorzaak van het ogenschijnlijk zinsbedrog natuurlijk bleef het gesprek lopen over het ongeval van zo even maar spoedig reest de bezoeker op prevoelde enige woorden die hij niet meende daar het hoofdbeginsel in lag verborgen dat het hem speed hem te moeten verlaten wilde het arme lieve kind een kus geven maar bedacht zich tijdig en werd door meneer zelf uitgelaten werd van vreugde toen hij weder binnengekomen al de rimpelen van het voorhoofd zijn ergade zag weggevaagd en in de brandende tafel en lucifers, zich te hel welke hij zich die avond in huis had voorgespiegeld bespaard zag het was nu tien uren en de vraag waar Edeward kon zijn doet ons de recht voor onderstellen dat het gezin met de zwart gerocte papa de zwart gemuurde mama en het bijna zwart gebranden dochtertje niet compleet is dit was zo en toch niet want genoemde Edeward was een neef die door de goedhartige man in huisels genomen met de bepaalde beloften en tot de bestemming te brengen zo veel mogelijk naar de keuze van de jongen welke beloften bij zijn tweede ik veel tegenstand en gebrutter had veroorzaakt hoe de man zijn een vrouw anders ook naar de ogen zag in dit opzicht wankelde hij nooit en als hij hierover begon liepen de onaangenaamheden die hij erin moest berusten als men van de duivel spreekt ziet men zijn staart, zegt het spreekwoord en toevallig kwam Edeward ook achterste voeren de kamer inventelen met een gezicht zo rood als een kreeft terwijl hij heigte als of hij om het hartst van Helder naar Keuling had gelopen deze wijze van binnenkomen was wel wat ongepast maar toch te excuseren als men nagaat dat hij door een drie taal jongens werd nagezeten welke hij gof beledigd had noordu zeggen dat ze schapenkoppen waren welk affront dubbel gevoelig werd door de juistheid daar aanmerking hij had zich eerst vijf minuten tegen haar te weergesteld en nog gezichten met een twijfelachtige kleur overtogen toen had hij een schitterende terugtocht verkozen boven een wisse nederlaag want of schoon Kornijen in zijn lied zo prachtig laat zeggen Keuling, keuling, keuling, keuling keuling, keuling, keuling keuling, keuling, keuling keuling, keuling, keuling die daar in zijn zijn einde te komen lag niet in zijn bedoeling ze waren hem tot in de gang gevolgd maar durfden toch niet de kamer binnen treden en onder één verzameling scheld worden waarvan mevrouw er in haar dolste buien nog nooit één gebezen had wandelden zij de stoep wederaf nou was in deze buitenlandse oorlog een soort van wapenstilte aan het gesloten of een binnenlandse begon die vrij wat heftiger scheen te zullen worden in eerst genoemde had hij alleen gestaan nu had hij een bond genoot daar de negenjarige Henriette altijd zijn verdediging wilde opvatten de zaak moest in tussen al zeer hoog lopen al volgens de heertershuizen zich er in mengden en openlijk zijn pupeel durf te verdedigen vooral nu was hij veel te blijden met het ogenblik windstilte om zich in een kruising van zoetzappige woorden met een radde tong zijn er vrouw te wikkelen waarom hij zelfs voorlopig haar partij trak een gevecht tussen de jeugd en de grijsheid zo wat van de worstelstrijd van de pas opkomen in Nederlanden met het machtige Spanje Edeward had te veel werk gehad niet in de handen van zijn verpitterde vervolgers te komen dan dat hij zich op de ontvangst binnen had kunnen voorbereiden zich op een stoel werpende zodat de stof uit beide vloog wilde hij juist met de glimlach op het gelaad zijn avontuur vertellen toen hij het samengetokken lippen te zien kreeg van haar die hij nu en dan eens moeder noemde een vluchtige schuintse blik op zijn oom gaf hem de magere troost dat het ideaal van hulp op het ogenblik van de voogde te wachten een strikte neutraliteit zou zijn de berisping begon al dus schaam je je niet waarop de neef verklaarde dat hij het gaarden wilde doen als dit haar begeerter was hetgene met zilk een kam gelaten zijde dat de oom inwendig dacht het is toch een beste jongen de zachtaardige tante werd zo wit als haar tafel laken minst in de kast lag en dus nog niet tot haar gedurige ergenis door Edeward bemorst was zitterend van woede snouden zij hem toe zwijg na een oomblik zelf gezwegen te hebben daar de woede haar meestal aan het stot gaan brachten begon zij nu eerst recht ja kwade jongen is dat de manier van doen om zomaar binnen te hollen zonder je vuile benen af te vegen kan maar niet begrijpen hoe we nog zo mal zijn om zo'n vlegel langer in huis te dulden die al onze weldanen met de zwartste ondankbaarheid loont tot dus verre had haar aanhef wat het meest gewerkt op haar echtgenoot die haar door allerlei gebaren smeekte toch te bedaren tenminste onze jonge patiënt zat met grote bedaardheid en wiskunstige nauwkeurigheid naar het tikken van de klop te luisteren terwijl hij telkend als er 60 seconden waar haar verlopen een vinger opstak het weinige dat haar van opgevangen had bracht hem tot de conclusie dat de vraag is dat een manier en ze wordt vrij onnozel was daar het al waren die manier slecht zij toch in alle gevallen ene was van het ontelbaar aantal mogelijke manieren een kamer binnen te komen ook vond hij dat het woordje wij zeer misplaatst was daar als het mall was hem in huis te willen houden zij nog boven de wijze naar het oosten verheven was mevrouw scheen dat wezenloos turen aan een knagen parout te schrijven na hem dus een oogomblik te hebben waar genomen vervolgde zij je verdiende het huis te worden uitgejaagd je zult met Engeltje geheel en al bederven waarop haar Engeltje de spitsboef aanzacht met een blik waar het enigszins was op te maken dat zij er zo bang niet voor was de 16 jaar geboeteling hoorde haar met evenveel belangstelling aan als woonde hij een voortdracht over geomorphie bij eindelijk begon mevrouw van de wal duidelijk en dat hij nu evenmiddels anders gevoelig was voor haar bewoordingen nu werd ze vals dit noopte haar eens naar aan te roeren de enige die hem altijd kon grieven Edeward was wel onverschillig en niet licht geraakt maar het hart zat hem op de rechtenplaats nauwelijks had de verbitterde weldoenster er tot slot reden deze woorden bijgevoegd en je armzalige vader had beter gedaan je wat geld achter te laten daar al die prullen hiermee bedoelden zij zijn ridderoorden of Edeward vloog op zo jong als hij was zijn oog bliksemde en hij zou zich zeker op de boosaardige vrouw hebben geworpen als hij niet waren weer houden geworden niet door zijn oom, want die vermochten driftige jongen niet tegen te houden maar door zijn eigen gevoel een zegervierende glimlach ontzielde het gelaad van die vrouw ze schaamde zich niet tegen een kind te woeden dat op zijn leeftijd in Haag reed een vrouw erbieden de kleine herriette meerp zich nu om zijn hals en zijn woede lost zich op in tranen nog eens was zoiets voorgevallen ze wist wel dat hij op dit punt al het gevoelig was hij werd nu naar zijn kamer gebracht en lang bleef hij herriette bij hem dit meisje hebben wel groot een deels schrijnende aangetroffen het geen geen gunstige opinie kan geven maar men houde hierbij in het oog dat het lieve wicht juist vele schokken te verduren had gehad op zo jeugd geleefdheid zonder enige reden weliswaar te menen dat haar vader, ook zonder enige reden haar wilde lijf gaan en daarna op het punt te zijn om het sigarenas naar verwant te worden zou elk negenjaarig meisje wel een tobble voltralen gekost hebben anders was het een lief meisje dat gelukkig van haar moedig niet anders geerft had dan de uiterlijke bekoorlijkheid waarmee je deze voegig in zo hoge mate was bedeeld en van haar vader ontegenzeggelijk zijn goed karakter had overgenomen zij hield innig veel van Edeward nooit was er geschilder zijn en hoe zeer ze ook wat karakter aangaat uiteen liepen leefden zij in een harmonie welke aan alle bestaande kamers, raadsvergaderingen college's en meer dergelijke kibbelende lichamen tot voorbeeld mocht trekken het is dus volstrekt ons plan niet om één onzervrouwelijke personen in na volging van vele comediesteuken drama's en melodrama's voortdurend huilende en stinkende te laten optreden omtrend half twaalf blist de heer van de wal zijn bougie uit en het gehele huisgezin lag een diepe rust behalve Edeward die geen oog dicht deed ook de drie schapenkoppen sliepen en vergaten dus zo lang hun gemeenschappelijke vijand om 11 uur hadden zij reeds hun ogen gesloten 1 der drie schapenkoppen echter kon maar 1 oog dicht doen daar het andere na de verwoede strijd zeer in volume was toegenomen einde van hoofdstuk 2 hoofdstuk 3 van een ongeluksvogel door George deze liep in vocksopname behuort als de publieke domein voorgelezen door Anna Simon hoofdstuk 3 waarin we ont waren dat Edeward niet op een bijzondere wijze het licht zag en bekend worden met zijn levensloop totdat hij de kinderschoenen uit trapte Edeward van Bergen had nog een negatief ouderdom hij was nog lang niet in aantocht toen zijn vader de terugtocht uit de land als major mede maakte en zoals bekend is het was toen de tijd niet dat dit baantje bestond in nu en dan eens op een paard te klouteren een blinkende sabel te zwijen twee maanden het jaar de parade op te luisteren soms de uniform aan het paard en voort arme soldaten die ten gevolge van spirituele vochten wat wankerlijk door de straat te defileren uit een gevoel van plichtbesef zolang mogelijk in de provoos te duwen hij leefde in een tijd toen het salaris menigmaal een ongelijke kogels bestond en had de tocht naar Rusland niet bepaald voor zijn plezier mede gemaakt hij had veel honger geleden en drie vingers waren hem afgeschoten met geen defluit die hij steeds met hartstochtelijke ijver bespeeld had in miskrediet had doenvallen eindelijk was hij nadat nog bij de terugtocht zijn stelbenen tot de eenheid was gebracht teruggekomen nog juist in staat om het baantje van gepensioneerde waard te nemen terwijl hij voor zijn been de kistkosten dan enige pijnlijke gezichten houten vingers probeerde hij niet het krijgsmanswaard zou in de schede veroest zijn als het niet met andere equipments stukken die nu ook voor hem onnodig waren verkocht als geworden het pensioen was wel voldoende om te leven maar daar de zaken van Napoleon meer en meer hartelijk begonnen te staan was er enige bekommering over het behoud van dit pensioen gerezen gelukkig had hij nog enig geld van zichzelf onderzeer omgunstigomstandigheden zag Edeward uit licht en dit was nog wel lamp licht hij kan zich niets meer van die omstandigheid herinneren zijn vader heeft hem verteld dat hij een zusje zou gehad hebben als dat lieve kind zich niet op de onschuldige leeftijd van 3 jaren te goed voor dit tranendal had bevonden de moeder was niet lang daarna het meisje gevolgd en de verminkte krijgsman bleef alleen met de kleine Edeward achter het is te begrijpen dat hij idolaat veel van hem hield even als iedereen langzaam op wandelde met een zware valhoed op zijn knikertje en had reeds op zeer jeugd geleeftijd een kinderlijk welbehagen om zijn vader aan die grijze knevel te trekken zodat er de tranen tevoorschijn kwamen hij kreeg onderwijs van zijn vader zelf maar er wel in die tijd in het algemeen de officieren nog niet van geleertheid duizelden en men toen met een scherpe blik en de sable even ver meenden komen als nu met algebraïse formules was dit niet veel hij kreeg een goede vorming wat inborst aangaat maar van wetenschap zou hij niet gesporren zijn nou had hij lezen en schrijven geleerd en kon hij op de klok kijken toen hij ook zijn vader moest missen en geheel alleen op de wereld liep hij weende totdat de bron zijn er tranen bijna uitdrogte de brave vader had zijn broerig plechtig doen beloven dat deze zich het lot van de wees zou aantrekken terwijl hij hem niets kon nalaten in de edig dag de edele man had zorg gedragen een betrekkelijk aanzienlijke somgeld voor zijn kind af te zonderen maar van dit niets wist de broeder begaf zich met het jongenskoop sleeptouw naar amsterland waar hij toenreeds woonde hij werd daardoor zijn pasgehuurde vrouw opgewacht die het cadeautje verbolgen ontving en Edeward zag de vierjarige Henriette in de wieg liggen en mocht haar toenreeds leiden de goede oom hield nu in presentie van zijn vrouw de aanspraak tot de jongen hij betoogte dat zolang hij leefde Edeward aan niets gebrek zou hebben hij zag de liefde van zijn vrouw die geforceerd voor moeder moest spelen over het hoofd hij hoopte dat Edeward zich dit alles zou waardig tonen en de liefde mocht beantwoorden die zijn vrouw en hij voor hem zouden aan de dag leggen gelukkig dat Edeward dit laatste niet letterlijk deed daar zijn tanten dan dagelijks met grimmige blikken moeten aanzien en met allerlei kleinigheden tergen de uitslag van die reden was dat Edeward de schoonste beloften deed en mama, zodra hij de kamer uit was tot de echtgenoordzijde dat deze het warm wel voor zich had kunnen houden nog diezelfde avond werd de familie raad gehouden tussen meneer en mevrouw van de wal weld een laatste begon met kracht dadig te weigeren het bedelaars kind in haar huis op te nemen verklaard dat iedereen wel zulke dwaazen verzoeken kon doen en dat haar man hun uils kijken was het gesprek dat eerst p.p.