Don Quichot van La Mancha | Miguel de Cervantes Saavedra | Action & Adventure Fiction | Dutch | 2/5
Einde van hoofdstuk 12 Hoogstuk 13 van Don Quixote van La Mancha Deze Librivox opname is vrij van auteursrechten Opname door Bart de Leel Don Quixote van La Mancha doormik wel de servante Saavedra in de bewikking van GEA Goevenur Hoogstuk 13 Don Quixote veldt enige reuzen en wordt naar huis gebracht In de herberg aangekomen werd Don Quixote door de waard zeer beleft verwelkomt en indernaam dit teken van eerbiet met zichtbaar welgevallen aan Op zijn vraag of hij een goed dacht verblijf kon bekomen, antwoorden de waard toestemmend en verkladen dat met zijn goed betalen wilde dat hij een zo groot en kostende bed zou krijgen dat de keizer of koningen er in hun paleis geen beter hadden Don Quixote beloofde te zullen betalen en wecht hierop door de waard in hetzelfde vertrek gebracht waar hij voor enige tijd dat merkwaardige avontuur met Don Quixote, de gerechtdinaag en Maritornes de meid bestaan had ten einde zijn doel te bereiken dat hij geen ogenblik uit het oog verloor volgde Sanchopanza hem daarheen doch de overigen bleven in de algemene gelachkamer waar schridders ongehoorde dwaarsheid hun stof tot lachen in overvloed gaf zodra de ridder van de droevige figuur zich met zijn schildklaap alleen bevond nam hij deze een exame af dat Sanchopanza hoegenaamd niet beveel Don Quixote vroeg namelijk naar zijn aangebedenen doet Cinea van Toboso en Sancho had het gesprek veel liever op de prinses van Micomicon gebracht om in zijn heer de wens op te wekken om die schone dame te huwen en zichzelf op die wijze het vuurig begeerde stadhouderschap te verzekeren des niet te min moest hij op Don Quixote vragen antwoord geven doch hij richtte die in zoals zij best in zijn kraam te pas kwamen nu Sanchopanza begon Don Quixote nadat hij zich lang uit op zijn lege steden had uitgestrekt waar en hoe heb jij de aanbiddelijke doet Cinea aangetroffen wat deed zij, wat zij zij hoe dacht zij over mijn brief spreek, maar hoeet u met leugis voor de dag te komen want die zouden u hals en hoofd kosten ja hier om de waarheid te zeggen heb ik de brief niet kunnen doen overschrijven en overbrengen antwoorde Sanchopanza met de handen in het haag ik heb uw zakboek verloren edelen ridder Sanchopanza hieraan zie ik dat jij mij geen leugens op de Malweld speelde sprak Don Quixote uit rematen te vreden jij moet weten dat ik zelf het zakboek vond toen jij mij nog pas een uur had verlaten uw waarheidsliefde draagt mijn volle goedkeuring weg en ik verzoek u het verhaal van uw verdere lotgevallen te beginnen spreek op en zeg waarmee mijn gebiedste zich bij uw aankomst bezig hield reek zijn niet paaroos en gouden draaden of zat ze enig zinnenbeeld voor haren in staat van razen nijverkeerende ridder te stikken nee dat deed zij niet brom de Sanchopanza verdrietig zij was bezig voor haar vader twee schepsel Starwe te ziften wat vroeg Don Quixote Starwe? dan zag hij zeker ook dat de korros onder haar fijne handen in diamanten en edelgesteen te veranderden daar heb ik niemand al van gemerkt ze bleven hele gewone, grove, gede taaren nu dat wordt zekerlijk het fijnste brood daaruit gebakken, verklaarde de ridder maar ga voort, hoe nam zij de boodschap van mij op? geraakten zij niet buiten haarzelfel van verrukking toen zij u mijn naam hoorde noemen? nee, volstrek niet, antwoorden Sancho zij stond midden in de dichtste stof er stak wat te gek met mijn tijding van u ik zei dat hij half naakt in de wildenis op de blote grond sliept geen kam, water of handdoek gebruikt het en hoe tijd doorbracht met uw lot te bewenen en te verwensen toen antwoorden zij mij dat hij een gek en een vuile mochte gekero waard en wou niets meer van u horen dus lieve heer, laat die domme boeren deren en lopen en houd u aan de schone prinses Mico Micona deze moet ge trouwen, want ge trouwt met haar een heel groot koninkrijk met aan uw trouwe schildknaap belonen die u altijd braaf en eerlijk gediend heeft zwijg bevalt ook je shot met sommere ernst ik mag uw wens niet vervullen en nimmer aan trouwen denken zolang doel Chinea van Toboso nog mijn hoge en verhevene gebieds er is deze woorden van de ridder deden zijn schildknaap in heven getoren ontvlammen bij hoog en bij laag swerik dat jij de grootste gekzijd die op 2 beden loopt als jij de prinses Mico Micona niet trouwt schilder hij denk jij dat u elke dag een zo goede gelegenheid wordt aangeboden als u hier onder de neus wordt geduwd meent jij dat u smeren geduwd Chinea maar half zo mooi is als de prinses niet het honderdste part zo mooi is en ze is niet waard en wezenlijke en waarachtige prinses de voeten te kussen trouw haar in zeemels naam zeg ik en neem het koninkrijk dat u maar zo vanzelf in de mond komt vliegen als jij eerst koninkrijk en mij tot stadhouder hebt gemaakt doe dan wat je niet later kunt en mij in het halve mag je de drommel halen als ik eerst geborgen ben en mijn schaapjes geschoren heb toen Don Quixote zijn schildknaap zo een taal hoorde voeren geraakte hij van verbaasdheid zo geheel buiten zichzelf dat hij geen woord over de lippen kon brengen hij richtte zich langzaam in zijn bed op greep daar zijn lands en liet hij met zoveel geweld op Sancho's brede schouderbladen neervallen waar hij stond neem dat gemene boerenzil riep hij als toen en hoed u in het vervolg eet smalend woord tegen mijn meester Esther doet Chinea uit te brengen jij moet niet denken dat ge haar ooit ongestraft beschimpen mocht hond zwot deug niet schaf uit domme reekel die gezijd zwijg zeg ik je of reken erop dat ik je beetje hersens uit de dikke schedels als tamper na aan zijn gramschap in deze niet zeer kiezen en mals bewoordige luchten hebben gegeven liet de ridder van de doevige figuur zijn hoofd op het kussen neervallen strikte de lange benen uit en sleep in Sancho echte wie de rug nog gloeide stond op dook in een hoek neer en hield zich doodstil in tussen hadden de pastoor de barbier en het overige gezelschap er in de herbergen gemak van genomen en bij de waard een duchtigmaal besteld terwijl ze daarop wachten en overlegden wat ze verder aanvangen moesten om hem veilig naar huis terug te brengen de dame had haar bekomst van de grap en wilde met haar begeleiders de reis voortzetten zonder zich verder om de dolende ridder te bekopperen de pastoor stelde dus voor deze wijs te maken dat de prinses met haar geleider was vooruit gereisd en de ridder in zijn eigen huis opwachtte wilde als we hem eens daar hebben zullen wij wel zorgen dat hij er nog spoedig niet weer ontsnapt nog praten zij hierover toen plotseling zijn jopan zag geducht ontsteld uit de kamer van zijn heer kwam aanlopen en met luiderstemmen riep komt, heren, komt toch de ridder donkie shot te hulp want daar zo pas is hij in het vreselijkste gevecht gewikkeld dat nog ooit op de aarde geleverd is haast u, haast u want zo waar als ik hier sta heeft hij de reus de snoede vijand van de prinses hem de kop dadelijk glad van erom heeft weer gesabeld wat domme dingen praat geduweer Sancho vroeg de pastoor zijt ge dan nog gekker dan uw gekke heer geworden hoe kan donkie shot die reus geveld hebben daar hij voor het minst 2000 meilen ver van hier was Sancho antwoordde niet bij welvennametans allen uit de ridders kamer een geweldig gerucht en hoorde dienst luidschreeuwen en roepen Halt rover, proelde hij Halt schandelijke booswit ik heb u nu in mijn macht en die grote sabels hadden de kracht mijn ervuist in splinters worden geslagen en terwijl hij zoteerde deelde hij rechts en links geweldig houden uit en stampte en beukte tegen de wand dat het halvehuis ervan trilde waarom staat hij een wacht in plaats van toe te snelle en mijn meester bijstand te verleden? gaat in de kamer, schijt de strijdende of retten helpt althans de dapperste van alle dolende ridders maar toch zal dat hoop ik niet eens nodig zijn want zeker licht de reuze al verslagen aan zijn voeten en braakt zijn zwarte ziel uit om daarboven rikkerschap te geven van het snoede leven dat hij hier geleid heeft immer ze heb ik zelf zijn bloed over de vloeiziestromen en het afgehouden hoofd dat wel de dikte van een wijnzak had in een hoek zin liggen de drommel halen maar als ik het niet al begrijp riep nu opeens de waard dan heeft met die mallen in een zeker een van de zakken voor rode wijn een stangen stoot toegebracht en de uitgelopen wijn is het bloed dat hij dit domme oude schuiker gezien heeft met deze woorden draafde hij naar de kamer van de ridder en alle overiggen volgde hem zet offerdonkie shot in de potzielijkste toestand van de wereld aan hij stond daar in zijn hemd dat een past tot aan de knieën rijkte en had één niet al te zindelijke nachtmuts op het hoofd hij had zich zijn beddelaken op de linker arm gewikkeld om zich daarvan als schild te bedienen hield hij zijn verroesde degen waarmee hij als een dolle man naar rechts en links steken en houden uiteelde daar bescheurde hij als bezeten en stelde zich aan alsof hij werkelijk met een reus aan het vechten was het wonderlijkste van het geval was echter dat zijn ogen vast gesloten schenen en dat hij werkelijk nog in slapende toestand verkeerde vermoedelijk had een bedriegelijke droom hem voorgespiegeld dat hij zich reeds in het konbevond en met de reus die het land tegen alle recht over meesterd had de strijd op leven en dood had begonnen in deze inbeelding had hij aan de zakken die met rode wijn gevuld waren zoveel boordaardige steken toegebracht dat de kamer onderliep van de wijn die nog altijd uit het door zijn degen geboren de gaten stroomde bij dit gezicht werd er herberg hier zo woedend dat hij zonder een woord te spreken op Don Quixote aanviel en met beide vuisten grimmig op zijn rug begon te trommelen hij zou hem hebben doodgeslagen was niet de pastoor tussen beide gekomen en had beloofd de verloorige gaten wijn tot de laatste duid toe te betalen niet tegenstaande de duchtige stompen die de waard hem met zijn stevige vuister had toegediend werd de slaapwandelaar niet wakker maar raaste voort totdat de barbier een grote emmer vol ijskoot water uit de put haalde en hem dat over het gansen lichaam uitgood toen eerst deed hij de ogen open toch te verwacht en te verbijsterd om te begrijpen wat er gebeurd was en wat deerlijke verwoesting hij had aangericht onderwijzocht zijn show naar het hoofd van de gevel de reus toch kon dat nergens vinden en riep op kruiterige toon ik wist al lang dat in dit huis alles behext en betovert is want hier op deze zelfde plaats kreeg ik oorvijgen en stompen zonder dat ik wist waar ze vandaan kwamen en nu zoek ik vruchteloos naar de kop de reus van de roms zag vallen het bloed stroomde na en spoot uit het lichaam op als het water uit de fontein gij stomme rekel bulderd het waard wat leudert gedaan van bloed en fonteinen zit gedan niet ezel dat al dat bloed niets anders is dan de rode wijn uit de zakken die je dolle heer me voor altijd totaal bedorven heeft wat zou ik weten ik weet alleen dat ik een ongelukkige suk op hem van de reus niet vindt want mijn graafschap en stadhouderschap zijn dan voor altijd bij de maan de waard hoorde verbaasd op bij deze woorden van Sancho wie de belofte van zijn heer insgelijks het hoofd geheel opholgebracht hadden evenwel zoer hij bij Kris en bij Kras dat nog de ridder, nog zijn knekt ditmaal wegkomen zouden gelijk de vorige maal dat is zonder gelach en schade te vollen te betalen donkischot was inmiddels weer wat zelfgekomen en meendens een avontuur triomfantelijk ten einde te hebben gebracht hij viel voor de vermenen prinses Mikomi Kona op de knieën en spak er aan als volgt koninklijke hoogheid door luchtigste edelmoedigste en schoonste prinses van deze gezegende dag af kunt jij in rust en veiligheid leven want de vervoelijke tovenaar de reus ligt hier verslagen door mijn dappere hand ik echter heb mij ten volle van mijn ridderplicht daar ik met behulp van mijn meeste resten doe het idee van Tobozo mijn beloften gehouden heb hoort jij het nu wel? ripsaanchofrolijk? heb ik het niet gezegd ik sprak nog niet in dronkerschap nu ziet jij, mijn heer heeft de reus dood gemaakt en mijn stadhouderschap kan maar nu niet meer ontgaan allen lachten hartelijk bij deze nieuwe dwaarzeden van de ridder en zijn knap alleen de hebergie vloekte en schimpte nog altijd voort en wensen de twee gecken want wij de peper groeid om echter uit deze kluchten goedeinde te maken brachten de pastoor en de barbier de ridderweer te bed dikte hem warmjes toe en meekte tot hun blijdschap dat hij van uitputting dadelijk insliep ze liet in hem rusten traden voor de deur van de herberg namen Sanchopansa mee en trouwste hem dat hij het hoofd van de reus niet had kunnen vinden de schildklaap was poedig tevreden gesteld hij heeft ook meer moeite had men met de verbolge waard die nog altijd over het verlies van zijn wijn en zijn kostelijke nieuwe zakken lamenteerde hij zette eerst weer een lachend gezicht toen de begeleiders van jongvrouw Dorothea hem tot schadeloosstelling enige goudstukken die zijn schade dubbel en dwars goed maakten in de hand drukten nu werd het eten opgedragen en allen schikten vrolijk aan de maaltijd toen die was afgelopen nam jongvrouwen Dorothea met haar begeleiders van de pastoor en de barbier vriendelijk afscheid trouwde verbaasde Sancho op zijn meester wel duizendmaal van haar te groeten en zette toen haren door het avontuur met de dolende ridder afgebroken reis met haar gezelskap voort eerst toen zij in de vecht te verdwenen was verklapte men aan Sancho hoe het met de zaak was gelegen geweest en deze maakte zich niet weiner boos over de comedie welke men met hem en zijn dappere meester gespeeld had men wist hem echter door vriendelijke toespraak al spoedig tot bedaren te brengen en eindelijk belovde hij zelfs zijn medewerking tot het beraamde plan om de ridder Don Quixote goed of kwaatschiks weer naar zijn woonplaats terug te brengen de nacht ging verder rustig voorbij de volgende mooie gerechter kwam Don Quixote die nu uitgeslapen en weer tamelijk goed bij zijn zin er was uit zijn slaapkamer te voorschijn en vernamd naar de prinses Micomi Kona en de heren van haar gevolg de pastoor maakte hem volgens afspraak wijs dat hij was vooruit gereden om de woonplaats van een zo beroemde ridder als Don Quixote te leren kennen en dat ze al daar zijn aankomst rustig afwachten wilde de goede man stelde zich bij deze verklaring dan ook dadelijk tevreden en drogen u zelf opvertrekken aan daar zijn harte brandende was van verlangen om zijn edele beschermelingen ten spoedigste weer te ontmoeten voor de afreis daagde u ook de barbier op die tot hier toe de betrekking van palfrenier bij de prinses Micomi Kona had gevuld en begroete Don Quixote alsof hij hem in tijden niet gezien en gesproken had Don Quixote verwelkomde hem op dezelfde wijze en nodigde hem uit zich aan zijn gezelschap aan te sluiten hierop bestegen hij Rokinante de overigen, ook Sanchopansa die een muildier van Dorotea ten geschenke had gekregen volgden op hun ezels en de reis naar de woonplaats de eerste dag levenden niets opmerkelijk op Don Quixote hield zichs tamelijk rustig Sanchopansa keufelde met de barbier en de pastoor vleidde zich meer en meer met de hoop dat Mendès Ridders huis wel zonder tegenspoed bereiken en hem daar zijn donnen ideeën eindelijk uit het hoofdrijven zou voordat zij hun bestemming bereikten moesten zij echter nog een avontuur bestaan dat de ridder van de droevige figure bijna het leven kostte op de tweede dag hun reis verdam deze de tonen ener trompet keek op en zag van een heuvel een schaar geheel in het wit gedosterd lieden afkomen dit waren geeselaars die daar de hemel dit jaar alle regen had geweigerd onder gebed en boetendoening en bedenvaart naar een kluisenaars hut ondernamen om daarvan god af te smeken dat hij zijn milde hans mocht openen en een verkwikkende regen op de verdordevelden door deerhuizen bij het zien van hun zondelingen en ongewone kleding beelde Don Quixote zich nu echter naar gewoonte in dat hem weer een avontuur wachten en dat hij als doodend ridder verplicht was dat met koenheid en moed te bestaan in deze waan werd hij door een beeld in rauwklederen nog meer versterkt hij hield dat namelijk voor een of ander edelen en voorname vrouw die door deze schaam te lozen met geweld voortgesleept werd zodra hij dit alles in zijn dolle verbeelding zo had vastgesteld geef hij zijn teugelsvaster hield zijn schild voor trok met geweldige zwijs en blinkende zwaar daar te scheden en riep met dreunende stem geef acht rijmannen tans zult hij met eigen ogen aanschouwen dat er helden in de wereld zijn die zich uit vrije verkiezing voor het algemeen wel zijn opofferen verdoelende ridders behoren na dit groepen te hebben stied hij rokinanten daar hij geen sporen had met de kuiten en hakken in de ribben en stormde in een zwakke galop die echter de snelste was die de knol aannemen kon op de geeselaars in te vergeefs schilden de pastoor en de barbier zich hees om hem van zijn roekeloos opzet af te brengen Don Quixote was daar doof voor ook zijn chopard zou rief zijn stem om de ridder tot staan te brengen toch met hetzelfde gevolg Heer bedroefde ridder scheelde hij hem na waar wil je dan eigenlijk naartoe welke boze duivel is in uw gevaren dat jij zelfs tegen ons eigen heide geloof wilt vechten ziet je dan niet dat de die optocht in schaar moeten liggen en dat de vrouw die zij op dat voetstuk dragen enkel het beeld ter heidige moeder maart is God helpen ons en sta ons bij bedenk wel heer ridder wat jij doet en stel u niet moet willig aan schimp kande en schade bloot zo brulde Sang Cho toch het was zoals gezegd is voor Dovermans oorde gepraat Don Quixote van la Mancha stoof op de in diepe rauw gekleden vrouw te bevrijden met zulke dollevaart op de boetelingen in dat hij nergens naar luisterde en ook als hij elk woord verstaan had zou hij daarom nog niet opgekeerd zijn eens door zijn raars aanlei aangetast liet hij zich door geen woord weer tegenhouden op korte afstand gekomen hield hij zijn heigend zijn kuggen strijdrost in en riep met dreigende stem gij daar in witte klederen die uw aangezichte zeker alleen bedekt houd omdat hij boze dingen in het schild voert houdt stil en verneem mijn reden de voorste in de rij droegen het beeld en waren dus natuurlijk ook de eerste die schidders toeroep verdamen en vol verbazing bleven staan het waren vier geestelijken bij het zin van de wonderbaalijke uitrusting het maak je repaard en heel het potzielijke voorkomen van onze held nam een hun er het woord en riep terug hoor men best de heer zo gij ons iets van belang heb meterdelen, doe dat wat kort en bonder en houdt ons als het wezen kan niet op. De vrouwen lieden hier achter ons doen boeten en kastijden hun lichaam tot wij daar bij de hermitage zullen zijn aangekomen we mogen hun leiden niet onnodig verleggen en als jij dus wat lang van stof zijn zwaar dan liever en maak je wat spoedig uit de voeten nu wat ik wil is in korte woorden te zeggen en af te doen antwoorden donky shots ik verlang van u dat jij zonder verwijl die armen en in tranen weg smelten de dame in vrijheid stelt nadien jij haar zonder twijfel tegen haar wil meesleept en haar hemel tegen het geweld hebt aangedaan ik die in de wereld begon zonder om het krommer recht te buigen en de onderdrukten te helpen zal niet dulden dat men de armen bedrukte jongvrouwen nog verder onrecht doet voordat hij een stap verder mocht gaan moet gehaarde volle vrijheid teruggeven die zij gewisselijk verdient uit deze onzinnige taal merkten allen die het horen en verstaan konden dat er bij de ridder van de troefige figuur een vrij erg streep door moest lopen en het gevoel was dat allen in een schaterend lachen uitbarsten dit lachen was echter odi in het vuur gegoten donkisch had stoom ontvlamden zonder een woord te spreken schuinbekkend van woede zwijde hij zijn zwaard en stoof tot aanhoofel raakt zodra de dragers van het heilige beeld dit zuigen lieten de sterkste zijn last aan een ander over trot de dolle man in de weg en weerde die eens eerst te hou af met een soort van vorig waarmee hij bij het uitrusten het beeld de heilige maart placht te stutten werd wel door schilders geweldige zwaartslagen in tweeën gehakt door de drager verloor daarom de moed niet maar bracht met het stuk dat hij nog in de hand hield onze armen held een zo geduchte fig over de schouders toe dat deze wachtelde, tuimelde en half kopje buitenlend op de harde zandige grond neerploften op dit ogenblik schilden Sanchopanza die heigend aankwam lopen de overweer naartoe de gevallenen te ontzien en hem verder geen kwaad meer te doen Don Quixote was een arme behexte en verbijste de ridder die niet wist wat hij deed en de halve het medelijden van alle verstandige mensen verdiende de boer rief zijn knuppel dan ook niet weer op toch, het was niet Sanchoos Kerman dat hem tot deze verschoding bewoog maar alleen de opmerking dat Don Quixote als een blok op de grond lag en geen fin meer verroerde deze omstandigheid deed de boer denken dat hij de armenridden had doodgeslagen en daarom pakte hij zijn langs steepkleid op, trok het tot de gooidel in de hoogte, weerp zijn knuppel weg en zette het met de stilheid van een hert op een lopen inmiddels waren ook de pastoor en de papier naden gekomen en hadden de gezen laat zich om de gevallenen opeen gedrongen tegen volgen waarvan een kluchtig toneel van verwarring en misverstand ontstond de bedenvaartgangers beenden dat zij zouden worden aangevallen trok hun kappen over het hoofd en wachten het begin van de kamp af met het vaste voornemen om iedere vijand ongenadig van de taart te geven toen zijn nu echter zagen dat Saint-Jopanza zonder zich aan iets anders te stooren, bij het lichaam van zijn meester neerkneelde en in de stellige verbeelding dat hij werkelijk morstood was, de aakelijkste jammer en klaartonen uitstiet toen ook de pastoor door een dag priesters die de bedenvaart aanvoerden herkent werd toen maakte opeens haat en vijandschap voor vrede en verzoeningplaats en werd van geen van beide kanten aan vechten meer gedacht onze pastoor deelde de priester in korte woorden mee hoe het eigenlijk met de armeren gesteld was en ging daarop met nog enige anderen bij de gevallenen om te zien of die werkelijk de adem had uitgeblazen of alleen maar buiten kennis lag op de kampplaats aangekomen hoorde hij de trouwe schildknaap luid krijten en huilen in de volgende bewoordingen oh, geblom van alle ridderschap roem en glorie deze eeuw eer en siraat van uw gansen geslacht waarom moest hij door zo'n enlendige knuppelslag uw doorluchtige leven eindigen nu, daar ga je gestorven zijn zullen alle zonnaars en postdooners weer stoudmoeder de hoofden opsteken zonder te vrezen dat zij voor hun grondeloosheden gestraft worden hoe beklaag en betruer ik u dood groot moedigste en mildaaligste van alle dolende helden die mij voor de korte dienstbaarheid van weinige maanden het schoonste eiland zouden hebben gegeven die hij maar op de wereld veroveren kon rust zacht de moedige onder de hoofdwaardigen vreekerder beledigden helperder bedrukten tuchtgoederder bozen en godslasteraars schrik der schelmen en goudieven en vervolgerder vreedaardigen rust zacht, zeg ik want jij verdient dat als de beste dolende ridder die ooit de wereld gezien en bewonderd heeft dat laatste woord had Sancho Panza echter pas over de lippen of donkig shot sloeg na het uitstoten van een diepe zucht zijn ogen op en keek uit als het verbijstert rond waar ben ik vroeg hij ha ik herinner mij een vreselijke reus en tofelaar heeft mij met zijn ijzeren knots ter aarde geveld bezorg mij een voertuig waarde Sancho Panza want ik ben niet meer in staat met strijthengster ook in anten te beklimmen. Mijn schouderbladen zijn stuk gebeurkt en we moeten ons haast om zijn woonplaats te bereiken als ik er het leven afbrengen zou wat zal de edele prinses Mikomi Kona van Mikomi Kon worden nu mijn heldenarm haar niet langer beschermen kan maak u daar niet ook zo rust over antwoordde de pastoor die dit ogenblik gunstig oordeelde om dolkig shot het vertrek van die delen zo pas heb ik daar een boodschap van de prinses ontvangen dat zij uw bescherming niet meer nodig heeft de reus is door haar onderdane doodgeslagen en haar terugkeer in haar koninkrijk staat dus niet meer in de weg reed ze ze daar heel op reis gegaan en ze laat u door mij duizend mal groeten en haar innerste dank betuigen dat verheurt mij hartelijk antwoordde de ridder. Ik wens de edele dame zegen en voorspoed op haar weg toe en verblijdt mij dat zij ook zonder mijn hulp tot haar rechten is gekomen maar wij is de carros Sanchopanzer, zo'n gij dat ik een rei daar krijg. Ter stond, ter stond edele heer, ripsancho, en liep heen om ergens in de nabijheid een voertuig op te lopen. Er vond gelukkig een oude, derelijk gehaven de herderskar op het veld staan, kwam daarmee aankruien en laden met behulp van de pastoor en de barbier de gequetste Rokidante werd er als trekpaard voorgespannen en zo de reis voortgezet. De bedenvaartgangers stelde zich weer in beweging en Don Quixote werd langzaam naar huis gekruid. Tegen de middag kwamen zij in Don Quixotes geboorte doorpaan. Het was juist op hun zondag en bijna al de bewoners der plaats hadden zich op het marktplein verzameld dat de kar van de ridder dwars moest oversteken. Oud en jong stroomde nieuwsgierig toe met de lading van het vreemde voertuig kennis te maken en waren niet weinig verbaasd toen zij hun edele landsman herkenden. Een jongen liep op een drafje naar Schittershuis vooruit om aan de huishoudster en de nicht bericht te brengen dat haar meester en oom bond en blauw geslagen, bleek vermakerd op een bos hooi op een ellendige kar liggend in aantocht was. De beide vrouwen waren door dit bericht zo ontsteld dat het met geen woorden te beschrijven is. Ze maakte een gruwelijk misbaar, brugte zich haren en kullen uit het hoofd en verwenste opnieuw de onzalige ridderboeken die al deze ellenden hadden veroorzaakt.  Nog raaste zij op deze wijze tegen haar eigen hoofden en tegen die verwenste romans toen de hofpoort krachtzend op haar verroesde hengst ons draaide en de kruiwagen met de gewonde ridder voor de deur stil hield. Ter stond schoten de beide vrouwen toe, namen de arme held op, doegen hem met behulp van de pastoor en de barbier in huis, ontkleden hem en bracht hem eindelijk in zijn ouderwedstdelikant ter rusten. Don Quixote zegt geen woord, maar liet zich alles bedaard wel gevallen. De pastoor drukte echter het tichtje op het hart, haar oop toch met de meeste zorg te verplegen en in Seymusdaum toe te zien dat hij nog niet eens ontsnapt en als doodend ridder het land op stel te zetten. Hierop vertelde hij wat moeite het gekost had de gekke held weer naar huis te krijgen en zocht de arme vrouwen te troosten die alweer hard op begonnen te huilen en haar hart vasthielden dat haar meester en oom die dolle kuren opnieuw zouden beginnen. Of dit al of niet gebeurde, zullen we spoedig genoeg vernemen. Terwijl nu daar binnen in huis over de ridder geklaagd, getruerd en gelamenteerd werd, gek zijn arme schildknaap het daar buiten op de hoofd op het bericht van Don Quixote terugkeer kwam namelijk Sanchopanzas vrouw toe hij vond haar echt vriend op het punt van zijn eizel te bestijgen om naar zijn hut en zijn dierbare gaden terug te keren. De schimp en schildwoorden waarmee de vergrammde vrouw hem overstelpte omdat hij zo heimelijk de huiselijke haart had verlaten willen wij hier liever niet herhalen. Wij zeggen alleen dat de armeknaap terdeeg de oren werden gewassen en dat hij zeer mak en gedwee onder geleiden van zijn keivende weder helft thuis aankwam. Einde van de hoofdstuk 13 hoofdstuk 14 van Don Quixote van La Mancha deze Librivox opname is vrij van uteursrechten opname door Bart de Leeuw Don Quixote van La Mancha door Mikwel de Cervante Cervédera in de bewikking van Jeje A.  Gouverneur hoofdstuk 14 hoe Don Quixote tot de Nieuwe Tocht wordt bewogen Verschijt in een weken achtereen lacht de ridder aan de gevolgen van de bekomen wonden en kwetsuren vrij ernstig ziek In plaats van hem gedurende zijn krankheid te bezoeken jylde de pastoor en de barbier zich opzettelijk op een afstand om de voorvallen van de laatste tijd maar niet weer in zijn ontsteltbrein op te frissen toch verzuimde niet van tijd tot tijd de huishoudster en het nichtje te komen zien om haar in de behandeling van de ridder naar hun beste weten te onderrichten geef hem goede, stevige kost en praat hem niet van de dollenstreken die hij uitgevoerd heeft, zei de pastoor Beschievengeten dan zijn wens in een geherse schimmen en wordt met de tijd weer een zowat half verstandig man De vrouwen volgden deze aanwijzing met alle stiptijd en Don Quixote kwam eindelijk zoverd dat hij bezoekers toelaten en zijn oude vrienden, de pastoor en de barbier ontvangen komen Bij hun komst vonden ze hem overreind in zijn bed zitten hij had een buis van groen laken aan droeg een groene toledemuts op het hoofd en zag er zomaker en uitgedroogd uit dat er wel haast een mummie gelijk Voor het overige ontving hij zijn gasten met veel vriendelijkheid sprak ze bedaard en verstandig en bediende zich van zulke uitgezochte en gepaste uitdrukkingen dat de goede pastoor heeft hoop begon te voeden dat hij zich die dwaarse dolende ridderschap nu toch voorgoed uit het hoofd had gezet Om daarvan de zekerheid te verkrijgen besloot hij een afdoende proef te nemen en wacht zo, in de loop van het gesprek de pas, dat de Turken met een geweldige legermacht in aantocht waren en het eilands Sicilië dat destijds nog tot het Koninkrijk Spanje behoorde met een inval bedreigden De koning had het eiland even wel reedsloen versterken en er een sterke krijgsmacht heen gezonden Bij dit verhaal schudde Don Quixote bedenkelijk het hoofd De koning, zij hij na een poos heeft zeker bij deze gelegenheid een wijs en zeer voorzichtig veld gehandeld en zijn staat te gedekt zodat de vijand die niet onvoorbereid en weerloos zal vinden Maar als hij mijn raad wil volgen zou hij toch met veel geringer aanwendig van geld en krachten veel groter uitkomsten kunnen verkrijgen Bij het vernemen van deze woorden kreeg het vertrouwen van de pastoor op Don Quixote's herstelling weer een bedenkelijke stoot en bij zichzelf dacht hij mijn goede beste Don Quixote op de grond van uw dolle inbeeldingen neer De papier had na genoeg dezelfde gedachte maar om niet te veelbraagig te oordelen voeg hij Don Quixote waar zijn voortreffelijke maatregelen dan wel eigenlijk in bestonden misschien behoorden ze wel tot die welke men in de dagelijks leven dolzinnige en ongeruimde noemt Mijn denkbeeld beestig baardschappen is zeer geruimd antwoordde Don Quixote op Bacchetown en stelig lang niet zo dolzinnig hoe kom heerhiddig, ik bende het zo boos niet als je het daar opvat, zijn de papier ik wou alleen maar zeggen dat veel voorslagen die de koning reeds gedaan zijn, onuitvoerbaar en onmogelijk zijn bevonden en, waar men er gevolg aan geven het rijk en koschade en verlies zouden toebrengen. Dat is echt met mijn voorslag niet het geval verzekerde Don Quixote. Het is het lichtste, gemakkelijkste doelmatigste en vernutigste middel dat ooit in de hersens van een verstandigman en wil je het ons ook mededelen vroeg de Bastorg. Don Quixote zag hem dan trouwig van ter zijde aan. Ik zal mij wel wachten het te verklappen, zei hij. Wie staat mij boig dat jij niet, zodra jij het plan vernomen hebt, dat dadelijk aan de ministers des Konings medeelt en u zo de Roem en de Eer toeeigent die mij als de uitvinder heel alleen toekomt. Ik voor mij is weer bij alles wat heilig is, dat ik mij nooit aan zulke schanderlijk verraad zou schuldig maken, riep de barbier. Wat je ook spreken mocht nooit zal een silabe over mijn lippen komen en nog koning, nog bedelaar zal mij immer bewegen mijn eet te breken. Dat is genoeg, dat is genoeg zijn Don Quixote. Ik ken u als een eerlijk man heer barbier en vertrouw u te voller. En was dat niet zo, dan durfde ik wel voor hem in staan, verklaarde de pastorg. Hij zou niet meer over deze zaak spreken, dan in stomme op straffen der Boete die ik hem opleggen zou. Maar wie is mijn borig voor uzelf, heer pastorg? Vroeg Don Quixote. Mijn heerlig amt, antwoordde de pastoor met waardigheid, mijn heerlig amt, dat mij streng stils wijgen tot een onverbrekelijke plicht maakt. Wel aan, dan, riep Don Quixote, die tans en toehorders ten volle vertrouwde. Waarom laat dan de koning niet uitroepen dat op een vastgestelde dag alle dolende ridders en helden van Spanje zich tenhoven verzamelen moeten? In hun ook maar een dozijn verschenen heeft dit gering aantal toereikend zijn om de kansenmacht van de heilense Turk geheel te vernielen. Heeft niet al vaak een enig dolend ridder en leger van 2 100.000 krijgers op de vlucht gejaagd. Waarom zou in de tegenwoordige tijd zo kunnen helden daar niet meer kunnen voorkomen? Waarlijk, waarlijk, nog hele 10 dagen zijn er mannen die voor de ridders uit de oude tijd in sterkte nog in dapperheid onderdoen. God hoort mij en ziet in m'n hart. Meer wil ik niet zeggen. Ach, Rut, riep je er dicht, die met de huishoudster het gansige sprek had aangehoord.  Ach, Rut, dat is weer de oude mallepraat en ik wil een boon wezen als hij niet weer lust heeft om op zijn dolle avonturen uit te gaan. Ja, zijn donk is shot op ernstige toon. Als dolend ridder wil ik leven door sterven en geen sterveding zal mij van mijn voornemen afbrengen. Laat de Turk maar komen, als hij ze nog zo machtig en geweldig. Zal! Luister, beste heer, wende de barbier die een poosje stil nagedacht had zich heer tot de koenen ridder. Vergun mij een kleine geschiedenis te vertellen die in civilia is voorgevallen en op deze dingen past als een teksel op de potts. Donk is shot gaf dadelijk de gevraagde vergunning en de barbier vertelde de volgende aardige kleine geschiedenis. In het doelhuis de civilia was een man die zijn verwanten daarheen gebracht hadden omdat hij met zijn hoofd niet goed was. Hij was van de geestelijke stand en had zijn examen al gedaan toen zijn vroeger verstandige en vlugge kop opeens van streek raakte en niemand raad meer met hem wist. De kandidaat woonde enige jaren in het gekkenhuis en hield zich stil en bedaard tot dat hij opeens op de gedachte kwam dat hij zijn verstand weerom had gekregen en dat hem niets meer haperde. In deze vreemde overtuiging ging hij zitten, schreef een lange brief aan de aardbischop, melde hem verstandige woorden dat hij door godsgoedheid al zijn vijf zinnen weer bij elkaar had en dat met hem alleen nog maar als zijn gevangenen hield opgesloten omdat zij verwanten uit hebsucht en vrekkigheid het weinige vermogen dat hem toekwam niet uitkeren wilde. Daadee eerst de brief onbeantwoord bleef stelde de waanzinnige kandidaten tweede op, toen een derde, een vierde en zovoort totdat de aardbischop zich eindelijk door zijn mooie, zeerlijke woorden om een kappelaan naar het gekkenhuis af te vaardigen. Deze gaf hij de bepaalde order eerst bij het hoofd van het gesticht te vernemen of alles waar was wat de kandidaat geschreven had. Vervolgens moest hij de kandidaat zelf in verhoor nemen en bevond hij dan dat hij werkelijk gezond en goed bij zijn hoofd was, dan moest hij hem dadelijk op vrije voeten stellen.  De kappelaan handelde stipt volgens het voorschift van de bischop, toch toen hij in het gekkenhuis kwam en de bewuste jonge geestelijke even gek was als in den begin en dan sprak hij soms eens een verstandig woord dan sloeg hij daarvoor als spoedig weer zo hard door dat aan loslating niet te denken viel. Om in alles naar het voorschift van zijn aardbischop te handelen, antwoordde de kappelaan hier niet op, maar liet zich bij de kank zinnige brengen om te zien of hij zou ook achter de waarheid zou kunnen komen. Hij sprak lange dan een uur met de jonge geestelijke, hoorde in al die tijd geen enkel onwijs of maar onverstandig woord van hem en kon dus moeilijk anders dan de gekke kandidaat voor een mens met gezonde hersenshouden. De waanzinnige beklaagde zich er onder andere ook over, dat de bestuurder hem alleen daarom voor een leider die slechts nu en dan heldere ogenblikken had uitgaf, omdat hij daarvoor door zijn verwandten rijkelijk werd betaald. Zo kwam het dan dat zijn vermogen de steendes aanstoot, de bron van alle kwaad bij hem geworden was. De kappelaan die al deze verklaringen zeer geloofwaardig vond, vat er nu arg aan tegen de bestuurder van het gesticht op en geloofde de gek liever dan zijn dokter. Hij besloot dus de kandidaat in vrijheid te stellen en hem bij de aardbeschop te brengen zodat deze zelf zich van het helder verstand van de kankzinnige kandidaat was. De kappelaan die al deze zelf zich van het helder verstand van de armenman overtuigen kon. Zonder tralen bevalde kappelaan de bestuurder de kandidaat van behoorlijke klederen te voorzien. De bestuurder pruttelde hier wel erg tegen en deed alles om de kappelaan tot andere gedachten te brengen, maar dat hielp niet, hij moest gehoorzamen. De kandidaat kreeg dus een watsoenlijk splinter nieuw pak aan en verzocht de kappelaan zeer beleefd van zijn voormalige lotgenoten afscheid te mogen nemen. En de kappelaan zelf boot aan hem op deze wandeling te ver gezellen. Zo kwamen ze bij de sel van een kankzinnige win de kandidaat goede dagseiden terwijl hij aanboot zo de ander de ene of andere boodschap mocht hebben die zonder haperen over te brengen. Beschik vrij over mij zei hij tot een waanzinnige. Nu ik mijn verstand weerom heb gekregen wil ik dat ook gebruiken om al mijn mede mensen van dienst te zijn.  Deze woorden hoorde een andere gek die in een cel tegenover die van de eerste zat. Hij sprong dus van zijn mat op en vroeg luidschreeuwend wie is het toch die daar gezond en verstandig heen mag gaan. Ik ben het die verbroedig, antwoordde de kandidaat. Ik behoef je niet langer te blijven en ben dankbaar dat mij zo grote genade is verleend. Hij gewet niet wat gezegd schreeuwde de gek de kandidaat toe. Laat je niet door de duivel verblinden, maar blijf stil in je cel zodat ze je niet terug hebben te brengen. Oh, dat heeft geen nood, riep de kandidaat lachend. Ik weet dat ik voorkomen goed bij mijn verstand ben en hier dus niet behoefd terug te komen om het ellendig leven van een kankzinnige te leiden. Jij, voorkomen bij je verstand, riep de gek. Jij, gezond, loop heen. De tijd zal het gauw anders leren. Ik swerie bij Jupiter wiens plaats ik op aarde bekleed dat ik de onnozelen stad Civilia die zo'n razende gek als jij bent vrijlaat voor die dwaarzijd hardstas kaffen in kastijden. Vandaar af zal het 3 volle jaren niet regenen over deze stad en alle vruchten zullen verdorren en alle weiden versgroeid en versenkt worden. Je zou goed bij je verstand wezen, terwijl mij hier gebonden en opgesloten houdt daar moet straf voor wezen voordat die 3 jaar om zijn zou geen robotje regen over Civilia vallen. De omstanders hoorden vreemd op bij die zotte praat van de gek en ook de kapelaan zag hem verwonderd aan. Nu echter klopte de kandidaat deze op schouder en voegde hem vertrouwelijk toe. Wees maar niet bang waarde heer, er storen niet aan de dreigementen van die arme zot. Als hij Jupiter is en niet wil laten regenen dan ben ik daarin tegen Neptunus de vader de Zeen en van alle wateren en kan dus ook regenzenden zoveel gamma hebben wilt. Hey, wat gezegd riep de kapelaan die nu zijn man had deren kennen. Als jij Neptunus zeid en hier Jupiter wil beledigen oordeel ik het toch maar beter dat je voor eerst hier in huis blijft. Een andermaal als het mij eens gelegen komt wil ik terugkeren en nu van hier weg halen. De bestuurder van het gesticht lachte en de gekke kandidaat kreeg zijn oude pak weer aan en kon weer naar zijn oude cel stappen.  Dit is mijn geschiedenis, zei de barbier, en de toepassing kan ieder licht zelf maken. O, baardgrabber, o, baardgrabber, riep donker shot uit. Meent je werkelijk dat deze dwazig historie zo goed op onze omstandigheden past? Ik voor mijn part geloof dat niet want ik weet op er best dat ik niet Neptunus ben en verlang van niemand dat hij mij voor wijs houdt als ik een domme ezel, een onwijze sukkel ben. Mijn streven is edel en groot en door de plichten der dolende ridderschap te vervullen doe ik eenvoudig wat goed en recht is. En dan leutert me niet langer met zulke beuzelpraatjes om de oren. Ik ga mijn eigen weg en er is geen mensen in de wereld die mij daarvan afbrengen zal. Verstoord keer de donker shot hun de rug toe, zodat de pastoor en de barbier het beste oordeelden maar stilletjes weer op te trekken. Zij moesten alle hoop om de arme ridder donker shot van zijn dwaze inbeeldingen terug te brengen, nu eindelijk wel opgeven en deden dat dan ook. In het huis kwamen ze een zeer aardig en verstandig jongman, zekere sanson Carrasco tegen die een geleerde en met onze welmenende pastoor bevriend was. Bij hem storten deze laatste zijn hart uit en de jonge Carrasco gaf als poelige middel op om donker shot van zijn avontuurlijke hersenschimmer te bevrijden. Dat middel kwam de pastoor goed voor en ter stond overlerder hij met zijn vriend op welke wijze men dit het best zou kunnen aanwenden. Eer dagen daarna, toen donker shot weer ten volle hersteld was en zich juist met Sanjopanza over zijn toekomstige plannen onderhield, liet sanson Carrasco zich bij hen aanmelden en werd zonder verwijl in zijn vertrek toegelaten. Na enige voorafgaande complimenten deelde hij de edele ridder mee dat hij zeer veel goed en schoon van zijn roemruchte daden had vernomen en nu opzettelijk gekomen was om van aangesicht tot aangesicht de hel te zien, wiens naam het gansche helal vervulde. Na deze inleiding spoorde hij hem met krachtige taal aan, toch spoedig weer een nieuwe krijgstocht tegen de ondeugden, verkeerdheden en zondende goddelose wereld te beginnen. En bracht het toch als wakkerhoofd des edelen dolst, daardoor dus daden op hol, dat deze ter stond besloot aan de inblazingen van de welbesprakte Carrasco gehoord te geven. 