lotgevallen van Ferdinand Huyck | Jacob van Lennep | Historical Fiction | Audio Book | Dutch | 7/11
Hoogstuk 23 van Verdenaand-Huik. Dit is een LibriVox-opname. Alle LibriVox-opname behoort al het publieke domijn. Voor meer informatie of om je aan te melden als verwilligig, ga naar LibriVox.org. Opname door Anna Simon. De Lotgevallen van Verdenaand-Huik. Door Jacob van Lennep. 23 de Hoogstuk. Vermeldende hoe dames voorspoken worden aangezien en wat de schipreukelingen al zo verder deden om een verkoudheid te voorkomen. Het gadeslaan daar verschillende aandoeningen, welke ons naar een zo wonderbare redding bezielden, zou aan de Zodanigen, die zonder in onze gevaren gedeelte hebben, eentklaps in het gestrande vaartuig verplaatst waren geweest, een niet onbelangrijk schouwspel hebben opgeleverd. In de eerste ogenblikken, en wel voordat men recht wist hoe men het had, heerste een soort van verbijstering. En waren wij gelijk aan Lieden, die op een vreemde plaats geslapen hebben bij hun ontwaken in de war zijn, en enige herinneringsvermogen moeten aanwenden, alvoren ze zich kunnen bezinnen waar ze eigenlijk zijn. Daarbij, het was avond geworden, de wind en regen bleven aanhouden, en alles om ons heen was in nevel en duisternis gehuild. Voor zover ik mij herinner, was ik de eerste die sprak, en de ogen om mij slaande, om de dames te zoeken die door de schok van mij afgeraakt waren, riep ik in vervoering uit. —Gotlof, we zijn gered! —Dat mag wel een zijt worden, bij het walletje langs, —zijde Klaas. —Op zo'n rare manier ben ik nooit aan wallen komen. —Got dank, dat was boven verwachting, riep Lodewijk, —maar met deze uitboezming scheen aan zijn gehele voorraad dankbaarheid te hebben uitgeput, want op het dek heen een weerlopende begon er bij zichzelf te mondpelen. —Dit is een mooie winkel! —Hoe, Blanco, krijg maar het jacht hier weer vandaan! —De drie dames zeiden niets. Henriette en Susanna hielden tante omvat en alle drie schenen in stille, erbiedige overpuinzing verzonken. Wat Rijn over betrof, zijn blijthatschap was de luidruchtigste. Hij sprong en dansde over het dek rond, drukte Lodewijk, mij, de dames, zelfs schippersknechte de handen, beurtelingslachende, zingende en wenende, tot eindelijk zijn voet op de natteplanken uitgeleed en hij achterover rolde. —T is niets, —zijde hij, —ter stond wederopspringende. —Het gevaar is voorbij en we zijn alle gesauveerd.  En hij begon van voor en af aan, handjes te geven, en elk liep bijzonder gelukte wensen met een hartelijkheid en een uitbundigheid, welke merkelijk afstaken bij zijn gewone geaffecteerde vormen en bewezen hoeveel guller en betig hij in de grond zijn hart en was, dan hij oppervlakkig scheent te zijn. —Waar zijn we toch eigenlijk, —voegt tante. —Op een veilige plaat, —tante Lief, —was mijn antwoord, en waar we op de vreemdste manier ter wereld zijn aangekomen. —Nu zal ik nooit meer lachen over de vreemde Jood, die zich verbeelde dat hij met treks uit en al over de brug heen getrokken zou worden, —zijde Suzanne, —die haar verrolijkheid terugbekomen had. —Mijn vrouw, —zijde Lodewijk, —die toch scheent te gevoelen dat hij enige apologie nodig had, —towel hij zich bij tante vervoegde. —Dat is waarlijk gelukkig afgelopen, —we doep mijn recht leed, —dat uw edel er zo ongelukkig bij de past zeid gekomen. —Ja, meneer, —zijde Suzanne, —tante mocht u wat toevoegen, —gelijk Atalia tot Apnig, —dan Kelpijes Artucundi Mepa. —Het schijnt, —zijde Tante, —met reden, —enigszins gevoelig over de handelwijze van Lodewijk. —Het schijnt dat meneer Blaak weinig gewend is dames aan boord te hebben. —Ja, mevrouw, —vervolgde Lodewijk, —enigszins verlegen. —Tegen het weer kan niemand, —en we hadden zich op zulke onvoorzienen en geweldige storm kunnen verwachten. —Ah, had ik niet met die boeiorom het hartstikke gezeld, —we waren toch niet vrij gekomen. —Mocht het drommel, —zijde Klaas, —wins Zeemans rondheid, —deze logenachtige voor ontschuldiging niet verdraagd kon. —Jan Pergens lag warm en wel binnen muiden toen het ware weer begon, —en dat hadden wij ook kunnen doen. —Wat ruikt, —on je Klaas, —zijde Lodewijk, —zicht omkerende, —op een parcetoon. —We mogen met je werk en niet met ons diskoer, —of je krijgt je paspoort op staande voet. —Mijn paspoort, —herhaalde Klaas, —zicht haar zijde begevende. —Hm, —er zal op het jacht in de eerste weken toch niet veel te verdienen van. —Nu, meneer Blaak, —zijde Tante, —gedaan de zaken hebben geen keer en het beste is dat we alle verwijtingen maar daar laten. —Te meer, —zijde Henriette, —daar Lodewijk al genoeg gestraft is, —want hij zal zijn jacht ook niet even gemakkelijk aan de overzijde van de dijk krijgen als het aan deze heide gekomen is. —Nee, —zijde Reinhoef, —tendzij er een aarbeving komen die het weder terug lanceert.  —Ja, —porom de Lodewijk, —je luidt goed spotten, —hoe ik het hier vandaan krijg, —wet je oost? —Mij dunkt, —zijde ik, —wij moest je liever zien hoe wij zelf hier vandaan komen. —Op wat hoogte zijn we zo wat? —We zullen een heel eind poos te buiden zijn, —zijde Lodewijk, —waar konden verdraaid nergens ongelukkiger talent komen. —We zijn een half uur van alle bewoonte plaatsen af, —en er wordt zo donker dat mij niet zien kan welke weg men op moet. —Dat is zeker ongelukkig, —zijde ik, —maar we kunnen toch niet hier blijven, —en ik geloof zelfs dat enige beweging goed zal doen aan de dames en de slechte gevolgen voorkomen die koude en natigheid teweeg brengen. —Ik zal gaar in de dames accompagneren, —zijde Rijnhoven, —maar ik moet alleen remarkeren dat het in de kajuit droog is en dat zij buiten geexponeerd worden om nog meer doornat te worden. —Ja, —dat mag zo zijn, —zijde Henriette, —maar ik voor mij zal van harte gaar lopen, —indien echter mevrouw van Bemten het afkeurt. —Ik doe alles liever dan langer in dit noodlottige jacht te blijven, —zijde Tante, —kom, —ter stond me opgewandeld, —we zullen toch wel ergens ter land komen. —Volgens zelt ga je ons, —voeg ik aan Lodewijk, —of blijft ga je aan boord. —Ik heb altijd gehoord, —zijde Lodewijk, —dat de kapitein het laatste aan boord moet blijven, —maar zo gaan lieden ergens aankomt, —stuur mij dan eens hemelsnaam wat vertrouwd volk om hier de boel te bewaakken. —Ik zou graag naar van dienst zijn, —zijde ik, —maar ga je gevoeld, —dat ik de dames niet verlaten kan. —En ik even min, —zijde Rijnhoven, —eerst moeten de dames anlieure de sureté zijn. —We hebben waarlijk bij nacht niet te veel aan de assistentie van ons beiden, —en zo ga je ons klaas met de lantaar hem wil het mede geven, —waren zulke, —geloof ik, —niet te veel geëxigeerd. —En wie zal mij dan volk gaan halen en hier brengen? —Wel, —stuur Wijnstupe op kondschap uit, —zijde Rijnhoven, —maar dat is waar ook, —oediantre eti. —Ja, —waar is Wijnstupe? —ripper wij allen, —onzelf het verwijdoende, —dat wij hem niet eerder gemist hadden. —De hemel beware ons, —zijde tante, —ik hoop niet dat hij over boords gevallen. —Wijnstupe werd overal gezocht, —daar vruchteloos. —Nergens, —nog in de kajuit, —nog in het vooronder was hij te ontdekken.  —Sommigen onder ons, —menen zich te herinneren dat ze hem, —een ogenblik voordat wij over de dijk geraakten, —nog aan de voorplecht hadden zien staan. —En wij konden niet nadalaten, —de gevolgtrekking op te maken, —dat hij te dikke gelegenheid over boord was geslagen en zijn dood in de golven gevonden had. —Hoe gek en lastig de vent ook waren, —het was toch een schrikkelijke gedachte, —onze eisgenoot verloren te hebben, —door een zo noot lottig toevall, —het welk eventieer elk onderhad kunnen treffen. —Er was echt er niets aan te herstellen, —en deze gebeurtenis versterkte zelfs de begeerterde dames, —om hoe eerder hoe beter het toneel van zoveel treurigste verlaten. —Ten einde ze echt er een geschikte plaat zouden vinden, —om af te stappen, —liet ik mij over boord geleiden en zog nu welke plek de droogste waren, —en tevens de naast gelegenheid om de weg te bereiken, —die beneden langs de dokliep. —Noudelijks echter had ik een ogenblik rondgelopen, —of ik hoorde een flauwe stem kort bij mij, —die er barmelijke klaagtonen aan hielf, —welke ons de wind en de regen, —tot nog toe waarschijnlijk hadden beletten te horen. —Wie is daar? riep ik, zonder in de duisternis enig voorwerp te kunnen onderscheiden. —Klaas, ligt eens bij, —hier aan de buurt is iemand die angstig kermt. —Got bewarens, riep Klaas, —die niet geheel vrij was vanbij gelovige denkbeelden. —Als het de geest maar niet is van die arme moff. —Om het even, —zijd ik, —we moeten het toch onderzoeken. Klaas vatte echter moet, —en uit een brandende lataren gewapend, —liet hij zich naast mij afzakken. —Wer vernamen nu nog duidelijker het gesteen en een flauwe stem, —die deze woorden kort bij ons horen. —Ach, liever god, —tsoem hulven, —ik p'n toot. —Tis wel wanst u bezelf en niet zijn geest, —zijd ik, —op het geluid afgaande. —En weldra ontdekte wij, —met behulp daar lataren, —de arme Duitse en eigen persoon, —die ongeveer tien passen van het vaartuig af, —doodan de halst toe in een moddersloot was gezakt, —en ontwijfelbaar gestikt waren, —bij gebrek aan spoedige hulp.  —Hoe hij daar kwam, —was onze raadsel, —maar terwijl het niet te vergen was, —dat hij ons in zijn tegenwoordige toestand —daarvan de oplossing geven zouden, —staken wij hem een roespaan toe, —en trokken wij hem uit de sloot, —waaruit hij deerlijk toegetaald voor de dag kwam, —en nu aan de kant de beven stond als een juffersondje, —buiten staat om enig antwoord te geven. —Wij raden hem aan, —zo het hem zijn —krachten toelieten, —met ons mede te gaan, —en zich warm te lopen, —daar er toch aan —boord geen gelegenheid was, —om hem van —andere klederen te voorzien. —Nu werd de trap uitgezet, —op de —geschikt bewondere plaats, —en de dames —verlieten het vaartuig, —waarna wij —Lodenwijk, —hoe zeer tegen zijn zin, —aleen laatende, —onsgezamelijk op weg —begaven, —vooruit —gelicht door Klaas, —die in de ene hand —de lantaaren droeg, —en in de —andere een roespaan, —om de grond —te polsen, —en te zorgen, —dat wij niet van de weg afdwaalden. —Nahem volgde Henriette en Susanne, —dan ik, —tante geleidende, —en vervolgens Rijnhoven, —met een tweede lantaaren, —twijl weinig —stuurben, —hompelend en strompelend —zicht achter naast leepte. —Het was —geen gemakkelijk, —nog aangenaam —werk, —als zo door de —modder te ploeteren, —of schoonde —wind, —t ons geluk, —merkelijk —verminderd was, —en de dijk —ons enigszins beschutte, —maar —het was stik donkig, —twijle —fijne regen, —door grond, —zowel als onze klederen, —doorweekte. —Waar ongeveer een kwartier uurs —voortgesukkeld, —en ik bemerkte —dat tante —hoe goed zij zich —ook poogte te houden, —hoe langer —hoe minder in staat was, —om —voort te gaan, —en als waarder —op mijn arm leunde. —Ze was uitgeput —van angst en vermoeidheid, —en lief slechts —werktuigelijk voort. —Eindelijk —bleef zij geheel staan, —met —de uitroep, —hoee, —daar —verlies ik mijn schoen. —Hou op, —riep ik, —tot hen die —voormijn waren, —en de —trein stond stil. —Dan is haar schoen kwijt, —zijd ik, —waarachtig, —de weg is —altens slecht, —is er hier —geen woning in de nabijheid? —Als —je nog een ameraadje —geduldheid, —zijd ik klaas, —daar —gunter aan de weg zie ik een —lichtje. —Is het nog ver, —voegt —tante, —ik kan —waarachtig niet —verder voort, —en ik zal —uur liever —hier —tegen de dijk blijven —wachten.  —Dat zal —ik nooit dulden, —zijd ik, —twaarom —te besterven, —maar zo —de heer Rijnhoven, —maar zijn —rotting wil toesteken, —zie ik wel —kant om je voort te helpen. —Rijnhoven was dadelijk —bereid, —en gaf zijn —licht aan wijnstubben, —waarop wij, —Iedereen einde van de —rotting neemende, —tan te —verzochten, —daarop te —gaan zitten, —en haar —armen, —om onze —schouders te slaan. —Op deze —geimproviseerde —draagbaar, —die zeker niet —van de gemakkelijkste was, —tug we haar —verder —voort, —niet zonder —vrij wat te struikelen, —en —dik was op te houden. —Nog —kan ik het —mijzelf niet —verklaren, —hoe het —mogelijk was, —dat wij op —de —smalle weg, —waarweid —telkens tot de —enk was —toe inzakten, —en gedurig —uitgeleden of afweken, —niet —honderd malen —met —onze vrachten omgerold. —En —ik bekend —dat ik —recht in —mijn schik was, —tuur —maar eindelijk —voor een boer een —hek —stonden, —het welk —naar een —boerderij —geleide, —en had —ik het —ongast —vrije —honden —geblaf, —maar het —welgevallen —begoedde. —Nu —hielden —we —alles —stil —voor —het —gesloten —hek, —en —klaas —een —stand —door —stem —opzet —ende —begon —uit —al —zijn —macht —de —schreeuwen. —Hij —daar! —boer! —boer! —we —antvingen —echter —op —dit —eerste —geroep, —geen —ander —antwoord, —dan —een —nog —gevaarlijker —gehuil —en —ge —jank —van —de —honden —we —begon —en —is —allen —een —paar —ich —mede —te —schreeuwen — elk —zijn —best —en —de —honden —des —te —harder —te —blaf —en —als —of —en —wed —ij —verten —wie —het —meust —de —leven —kom —maken —en —het —was —en —geweld —dat —pen —op —een —uur —afstand —zoud —kun —heuren. —Eindelijk —wer —deren —de —boeren —woning —ont…. —s晴 —en —en —zagen —wij —licht —doen —op —innig —schemeren —wine —we —zwegen —allen —als —door —een —gelijk —tijde —gevull —van —hoop —en —verwacht —ing overvallen. Wat wil je luien? Wat is er? Vroeg een stem. Schipreukelingen, riep de een. Kunnen we opkomen, volg een ander. Hij liever hoor eens, scheerde een derde. Goed volk, riepen we eindelijk, allen tegelijk. De persoon die in de deur stond en wiens donkere omtrek alleen bij tegen de verlichte muur achter hem konden onderscheiden, deed geen beweging om te naderen en scheeën besluitenloos. Toen verzocht ik mijn tochtgenoten wat stil te wezen en mijn stem verheffende. Kom eens hier, goede vriend, riep ik. Gij kunt een goede foi verdienen, zog hij ons helpen wilt. Het woord foi maakte blijkbaar indruk.  De persoon kwam naar buiten en of schoon wij hem door de duisternis weder uit het oog verloren, hoorde wij aan het geklost zijn naar klompen dat hij ons naderte. Maar toen hij, na onze gissing, halverwege de afstand tot het hek gekomen was, bemerkte wij tot onze pittere teleurstelling dat hij eens klaps met de vervaarlijke kree terugkeerde en vrij wat sneller dan bij zijn aankomst de weg naar huis nam en de deur achter zich toesmeet. Dat zal hem de duivel leren, zei de klaas, waar moet er toch binnen? Kan het hek niet geforceerd worden? vroeg hij in hoven. Het hek was wel voorzien en de sloot te breed om erover te springen, maar bij onderzoek bemerkte wij dat er kans was om opzijde van het hek om te klimmen en ik stelde voor haar klaas dit gezamenlijk te doen. Om gods wil doe het niet verlinand, zei de tante, zo de honden u eens aanvielen. Geen noot tante, zo bij een vriestand waren waar de honden altijd loslopen op de erf, dan zou ik weinig zin in de expeditie hebben, waarin dit geweest liggen ze meestal vast. Dit zegenden was ik reeds aan de andere zijde en door klaas gevolgd wandelde ik op het woonhuis aan. Toch nauwelijks hadden wij eniggesreden gedaan of het bleek ons dat mijn vanbinnenshuis deze schennis van het grondgebied had bespeurd, want een raam werd opengeslagen en een hoofd kwam voor de dag. Als je luid niet gauw maakt dat je wegkomt, werd ons toegeschreeuwd, zal ik er op losbranden in dat geval. Maar hoor dan toch eens, Ripek, we zijn geen dieven, we, hier werd mijn reden op een zeer onaangename wijze afgebroken door het afgaan van een vuurhoer dat de man aan het venster in de hand hield. Gelukkig trof het schot geen van ons beide, waar het baarder niet in minne grote schrik bij ons gezelschap dat een angste gegeel aanhief. Ik besloot echt er nog een poging te doen, en mij achter een boom stelende waar ik schoot vrijmenen te zijn, riep ik wederom. Wees toch voorzichtig, het is mevrouw van Bempten van hij zicht die aan het hek staat, en ik ben huik van Amsterdam. Wat zeg je, hernam de stem van boven, mevrouw van Bempten, schier je ze wat, ja, in dat geval wil ik er eens zeggen.  Ken je me niet droge veld, riep ik, want ik herken er nu duidelijk de stem die mij al in de begin niet vreemd was voorgekomen. Ik ben huik, geloof me toch, mevrouw van Bempten staat daar buiten. Wel, wieheid van zijn leven, riep hij, verakskezeer mijn onbeleefdheid, ik kom zo bij. Het is waar rempele lukkig ook dat de man je kent, zei de klaas. Aarys hadden wij nog werk gehad uit een mensen dommer verstand te brengen. Ondertussen riep ik hun die buiten stonden toe dat zij maar gerust zouden wezen en dat er hulp zouden komen op dagen. Niet lang duurden het ook of de voordeur ging weder open en Roggeveld had de voorschijn en kwam naar ons toe, terwijl zijn vrouw, zijn knechten en een paar meiden nieuwsgierig aan de deur bleven staan. Wel, wieheid van zijn leven, herhaalde Roggeveld naar ons toekomende. Ik heb julliewammers niet geraakt. Die nacht, het was me loskruid wil ik er eens zeggen, maar ik dacht niet eens of het dieven waren in dat geval. Dat had u knechten wel anders kunnen gewaar worden indien hij niet was gaan lopen. Ja, Kees dacht het waren spoken en je luistert er ook al pover uit hoor. Ik kon de man geen ongelijk geven want op de afstand waarop wij ons bevonden leverde zij die buiten stonden vooral de dames die zoals ik vroeger verhaald heb tafellaken zouden omgeslagen bij het vijfelachtige lichterlandaren een vrij kluchtige vertoning op en de schrik van Kees kwam hij vrij natuurlijk en verschoonbaar voor. Het hek werd ontsloten en terwijl wij ons ongeval in korte bewoordingen aan Roggeveld mededeelden bracht deze ons naar zijn woning. Ik laat aan mijn lezers over zich de uitroepen voor te stellen van wel kijkers, herbewarens, lieve tijd, wel jemenie, wie hij iets meer beleefd en diergelijken die het Roggeveldse gezin deed horen bij het vernemen deze wederbare geden. Nu vraagt je reis, zei de vrouw van de huizen, terwijl zij haar best deed om een goed vuur aan de gang te krijgen, wat of die rijke luizen zich al in gevaar begeven en op zee gaan uit plezierig wanneer zij warm en wel te huis kunnen zitten. Intussen werd de brede raad gespannen wat het er doen stond.  Ik stelde voor dat in die Roggeveld de nodige lichting bezorgen kon, de dames zich hoe eerder, hoe beter de bedden zouden begeven terwijl wij heren de nacht bij het vuur zouden doorbrengen. Tante had niets in te brengen tegen het eerste gedeelte van mijn voorstel, maar vroeg of er intussen niet iemand zouden kunnen gaan naar hij zicht of naar de hoeven van de oude Marta, om naar haar rijtuig te zoeken en te zeggen dat men haar afgehalen kwam. Oh, zeid ik, er valt nog veel bovendien te bereideren, maak maar eerst dat geen bed komt, dat is nu het vernaamste. De dames begrepen dat dit inderdaad de verkieselijkste partij was en verwijderden zich met de vrouw en de dochters van de huizen, terwijl wij ons zodra het vuur goed brandde om de hart te sloten en op Engelse wijze naar een recept van Rijnhoven die er zich goed op stond van brandewijn, water en suiker ons een verwarmende drank bereiden, terwijl wij ons langzamerhand van schoenen en bovenkleideren ontdeden en die op de warme plaat voor het vuur lieten drogen. Nu heb jij ons nog niet verhaald, Wijnstube, zei de Rijnhoven, toen mij een poos gezeten hadden. Hoe ga je daar in die slootzijd gearriveerd? Wat zal ik er lang over praten, zei de Wijnstube. Ik stond aan de voorplecht, ontaar gingen weer de dijk open, en ik dacht zo, wie ging na de blitz? En ik hielp mij zelfs dan een touwfest, en die touw schlingerte met mij, en ik viel pijtenpoort, en ik dacht dat ik versaufen was, maar nee, ik lach in gras. En ik stond op, en ik dacht, dat teufelische schip komt over mij hin, en zo lief ik voraas, en ik zakte bis de oren in een morrosloot, en daar lach ik te spottern, en te dreen, en te schreien, maar daar waren niemand die me achter. Ik geloof inderdaad, zei de Rijnhoven, dat uw positie verre van amusant was, maar laat uw raden Wijnstube en vertel dat gedeelte uw ralotgevallen aan niemand over. Het is waarlijk al te vernederend om, wanneer men zo'n schone kans heeft gelopen in de open zee te verdrinken, slechts in een stinksloot talent te komen.  Terwijl Rijnhoven op deze wijze voortging met Wijnstube te plagen, wende ik mij naar Roggeveld, en vernam of er ook gelegenheid waren, iemand zowel naar het gestrande vaartuig als naar oud-naarden of schraveland te zenden, en op deze punten ingelichtzijnde voeg ik aan de beide heren wat hun een verdere voornemens waren. Nadat ieder zijn mening en verlangen geuid had, werd alles dien overeenkomstig geregeld en bepaald, en ik wilde juist de vrouw van Roggeveld roepen om van het afgesprokenen aan de dames kennis te geven, toen zij de keuken binnenkwam, en mij berichten de tanten mij wensen te spreken. Ik volg daar naar een opkamertje met twee bedsteden, in de ene zag ik tanten zitten, die het nachtgewaterpoerin aan het lijf had en bezig was een kandeeltje te drinken. Op de andere bedsteden, waarvan de gordijnen waren dichtgeschoven, durfde ik slechts een zijdelinkse blik te slaan. Hoe bevindg hij u, tanten, volg ik, mij tot haar begevende. Dat schik wel, antwoorden zij, en ik ben blij dat ik een bed lig, maar hoor eens verdenand, ik vrees dat men op hij zich tot dodelijk ongerust zal wezen. Dat vrees ik ook, tanten. En ik ben bang dat men boodschappen naar Amsterdam, en naar Gruldenhof, en de hemel weet waar verder zal sturen en overal alles in je rep en roer brengen. Dat is niet onwaarschijnlijk. Ik wens ze daarom wel, vervocht tanten, dat Paars Roggenveld, of iemand van zijn het wegen, kon gaan zeggen dat wij ons alle wel bevinden. Ik ben bereid erheen te rijden, zei ik. Nee, dat wil ik volstrek niet. Gij behoeft u niet opnieuw aan nattegheid een koude bloot te stellen. Laat dat maar aan mij, over lieve tanten. Ga je zo toch niet langer verkiezen hier te blijven dan tot morgenochtend, en wel enigszoon goed willen hebben om behoorlijk gekleed thuis te komen. Het is gelukkig juist zaterdagavond, zeiden de stemmen van Susanne vanuit de andere petsteden, en ze lieten een half gesmoeerd gelag opvolgen, terwijl een ander stemmetje stil, fluisterde. Stil wat, meisjes, zei de tante, wel foei. Wilt gij eens weten wat we hebben afgesproken onder uw welnemen, zei ik. Roggenveld zal zijn boerenwagen inspannen, en daarmee zullen Rijnhoven, Wijnstube en ik naar Muiden vertrekken. Boot, trio de bodet, mondpulte Susanne.  De heren zullen vandaar hun weg wel vinden naar Amsterdam, en ik de mijnen naar Schraveland, van waar ik iemand naar de hoefers al sturen om te zien of uw rijtuig zutlaan nog bevindt. Goed overlegd, zei de tante. En wat Klaas betreft, die zal met al wie hier in de buurt kan opgelopen worden naar zijn meester terugkeren, en ten einde hem de hulp te bewijzen die hij nodig mocht hebben. Het zou ook jammer zijn dat ze de arme jongen wegstalen, zei de Susanne. Nu, ik vind alles zeer goed geschikt, zei de tante, als gij daar maar met kaartje de kamernieën overlegt, die weet wat ons gezonden moet worden. Dit zou zijn de, wens ik u een goede nacht, hernam ik. Ik bleef echter nog een ogenblik staan, en voeg met een bevende stem. Hebben de jonge dames ook nog iets te gelasten? Ik bekwam in het eerst geen antwoord, maar er was enige beweging, en een dof gemoompel achter de bed-gordijnen. Ik stond zelf enig sinds verlegen, niet wetende of ik gaan of blijven zouden. Opeens vertonen zich het hoofd van Susanne tussen de gordijnen door. Henriette vraagt of gij niet een boodschap aan haar oom zou kunnen zenden, die anders in ongerustheid zou wezen over zijn lieve zontje. Ik was bevreesd om onbescheiden te wezen, fluisterde het lieve stemmetje van Henriette. Maar uw edelen zou mij zeer verplichten, meneer Huik, en neem het in uw vermogenwaren. Ik neem dit stelig op mij, zei ik, mijn buigende. En al verder, vervolgde Susanne, verzoekt Henriette dat gij een kaartje haar kapsel met roze rode strikken vraagt, en haar kleed met de fontanjes, en haar zijde keurs, en haar brusselse schoenen, en ik verzoek om verschoning, meneer Huik, zei de Henriette. Ik heb niets van dat alles gezegd. Zoals kaartje het schikt is het mij wel. Voezantje. Voezantje, zei ik op mijn beurt, en het schelmachtige gelaad mijn herzuster verdween weder achter de gordijnen, waarop ik de dames nogmaals een goede nachtrust wensende mij naar beneden begaf. Wilhaas was nu de boerenwagen ingespannen en schokten en hotsten wij naar Muiden, waar we de halve stad in opschudding bachten. Ik zond enig volk aan Lodewijk tot bewaking van het gestrande vaartuig, en een man te paard naar de hoefel van de oude Marten.  Ik nam afscheid van mijn reisgenoten, terwijl Rijnhoven op zich nam mijn familie de Amsterdam gerust te stellen, en een voorgonnemende reed ik naar Schraveland, waar als men denken kan niemand de bed was gegaan. Ik deelde aan de Kaminier de bevelen van Tante Mede, schreef een briefje aan de heer Plaak om hem in korte woorden met het toedracht er zaken bekend te maken, en begaf mijn vervolgens ter ruste. Of schoon het gebeurde van de avond wel geschikt was geweest om mijn ziel te ontstemmen, en mij in het begin de beeldenis van de verbolgen zee en het getijste de vaartuig, en daartussen dat van de bemiddelijke Henriette gedurigd voor de ogen speelde, en haar een liefdevolle woorden mij tussen het geruist der golven en het gegier der winden in de orenszuisten, zo segevierde toch eindelijk de vermoeidheid over deze kinderen van het brein, en viel ik in een diepe slaap, waaruit ik niet eerder ontwaakte, dan toen de bediende mij kan waarschuwen, dat het rijtuig van hij zich terugkomen, en weder met verse paarden bespannen was. Ik kleeden mij spoedig aan, ging naar beneden, en vond de Kaminier reeds met een half dozijn dozen, gereed om mij te vergezellen. We begraven ons ter stond op weg naar de boerderij van Roggenveld, van waar de dames na een haastig toilet met ons terugkeerden. Alle drie waren na tijdsomstandigheden vrij welvarende, alleen Tante klaagde over hoofdpijn, en ging dus, zodra zij op hij zicht kwam, weder dan naar bed, terwijl wij jongen lieden onze krachtenpochten terug te bekomen door het gebruik van een stevig ontbijt. Einde van 23. Hoogstuk. Deze opname bevindt geen publieke domein. Hoogstuk 24 van Verlinand-Huik. Dit is een liepenvox-opname. Alle liepenvox-opname behoort tot publieke domein. Voor meer informatie of om je aan te melden als verwilliger, ga naar liepenvox.org. Opname door Anna Simon. De lot gevallen van Verlinand-Huik, door Jacob van Lennep. 24. Hoogstuk. Het welk over het geheel van een vrij sentimentele aard is, toch vrij slaperig eindigt. Ik hoop, zeiden Henriette tegen Suzanne, dat de gezondheid van die goede mevrouw van Bempten maar geen slechte gevolgen mogen ondervinden van deze ongelukkige tocht. Ik hoop het met u, zeiden ik, maar ik durf dezelfde wenskoesteren met betrekking tot allen die van de partij zijn geweest. Wel ja, zeiden mijn zuster, neem de wens zo algemeen mogelijk.  Het zou jammer zijn u zelf te vergeten. Gij doet zoals Nigt Bender die, als hij gasten heeft, nooit zegt. Ik hoop dat het de vrienden, maar ik hoop dat het ons wel zal smaken. Wat mij betreft, zei ik, ik ben niet van zout of van kraak porcelijn en zal aan een nat pak of aan een weinigje vermoeienis niet sterven. Ik kom, zeiden Suzanne, gij praat als een held en ondertussen laatst toen gij terugkwaamt van de reis waart gij ook mooie ziek van de bui die gij op uw dak had gehad. Inderdaad, voeg Henriette op een toon van bezorgdheid die mij verruchte. Dan zou het u toch waarlijk wel kwaad kunnen doen, meneer Huik, van zo kort daarna opnieuw aan zulke weer te zijn blootgesteld. Het zou hem kwaad doen, zeiden Suzanne, haar na-praatende. Wel, jetje, gij zou mijn broeder in de grond bederven. Het is goed dat gij mijn zuster niet zei het. Dat zeg ik ook, zei de ik, Henriette aanstaande met een veel betekende blik die haar de ogen neerdeed slaan. Ik moet zeggen, het is al zeer beleefd, hernamt Suzanne, waar heb je die vrije complimenten leren maken. Oh, zei ik, mevrouw Blaak houdt niet van complimenten en ik durf het geen ik zeg staan te houden zonder weggas om wel levendheid verordeel te worden. Dat loopt mij te hoog, zei de Suzanne. Ja, mij ook, zei de Henriette. En we zullen meneer de verklaring zijn en worden maar niet afvergen. Zie, zeiden zij, na enige ogenblikken zwijgens en met het blijkbaar inzicht om van gesprek te veranderen. Het is mij nog even of ik de beweging van het vaartuig voel. Een gewone sensatie, wanneer mijn op het water is geweest, zei de ik, en die vanzelf wel sleit is al. Nu, zei de Suzanne, ik begeer die van mijn leven nog in schijn, nog inderdaad weten te ondervinden. Ik denk als poot. Het is varen, maar met groot gevaar. En zul ik ooit trouw, zal ik de voorwaarden maken dat mijn man er geen boeier op nahouden. Ik zou geen ogenblik gerust zijn. Dan mocht geen eventueer de voorwaarden maken, zei de ik, dat hij geen rijtuig houden, want ik geloof dat men alles bij één rekenende meer ongelukken met rij dan wel met vaartuigentellen zal.  Dat leert mij een ondervinding niet, zei de Suzanne, want ik heb wel honderd malen in een rijtuig gezeten en nog nooit enig ongeluk gehad. En voor de eerste rijst dat ik op het water ben, loopt het zo deerlijk af. Lodewijk zou je een tegenovergestelde ondervinding voorwerpen, zeiden Henriette. Hij is wel twintig mal van het paardgevorm en heeft de hemel weet hoe dik was met de shees omgelegen, terwijl deze rampspoed de eerste is die zijn jacht overkomt. Dus dan zeer gracieus van zijn en het wegen, zei de Suzanne, dat hij die juist voor ons bewaard heeft. Op dit ogenblik kwam de carmenier van Tante binnen en verzocht of me je vrouw Suzanne even bij m'n vrouw wilde komen. Oh hey, zei de Suzanne, ik voorziet al, de beschikkingen van de maaltijd zullen mij worden opgedraagend. Wat eet jij liefst, Jetje? En gij verinandt? Kom, zei Dik, maak maar dat je boven komt. Tante, wacht u immers. Ha ha, meneer wil garne van mij ontslagen worden. Nu, ik zal u verlossen van mijn overtollig gezelschap. Ik ga al. En een spotachtige blik op ontslaande verlie tijd vertrek en lied ons samen. Wij bleven gelijk veelal in dergelijke gevallen plaatsheeft, een geruimetijd zwijgende overal kan er zitten. Ik, vast besloten, heb m'n zils verlangen te uiten, maar verlegen hoe best het onderhoud aan te vangen. Zij, ter gevolgen van dat fijne voorgevoel, het welke een alle vrouwen eigen is, vermoedende wat er in mij omging, een ijverig voortwerkende met het hoofd voorover gebogen en de ogen stijf op haar borduurwerk gevestigd, terwijl echt haar kleursverandering en het zwoogen van haar boezem de onrust van haar gemoet verieden. Ik wilde beginnen mijn hartschijm te ontdekken, maar wist niet hoe. Mij dacht, ik kon toch niet zo plomb weg met de deur in huis vallen en in de plaats van, het is mooi weer, tegen haar zeggen, ik ben min u. Ik vergad dat tussen twee gelieven, als spreek men geen woord, het onderhoud zijn loop gevolgd, de geest dezelfde gedachten reeks bij beiden doorloopt en langs dezelfde schakels voortgaat, zodat in die beide, na een uur zwijgens, de mond open deden, men tientegenin zou kunnen wedden dat beide hetzelfde woord zouden uitspreken, even als twee gelijkgestemde harpen die hetzelfde akkoord uitslaan.  Eindelijk, toen de pauze en geruimetijd had geduurd en ik reeds bedacht begon te worden dat Susanna terug zou komen eerlijk nog een woord gesproken had, hervatte ik het gesprek daar waar wij het gelaten hadden. We spraken daarvan ongelukken met rijtuigen en schepen. Daar ligt al een zeer troostrijk denkbeeld voor mij in opgesloten. Voor u? En hoe dat? Vroeg zij, zonder de ogen op te slaan, terwijl mijn onbeduidende gezichten haar een kleur als bloed aanjoeg. Omdat, zei ik, ik geen rij nog voertuig houdt en dus minder dan anderen in de gelegenheid ben om ongelukken daarmee te krijgen. Nu had die vrije, zo genaamde troostgrond, welbeschoud, nog zin, nog slot, want, of ze gewoon geen speeljacht hebben, had ik niet de minder vorige avond tot het getal daar schipreukelingen behoort. En ik reed dik was genoeg, zo niet in mijn eigen, dan toch in een eens anders rijtuig. Maar het ging mij, zoals het zelfs verstandiger lieden, bij dergelijke gelegenheid ergaat. Ik sprak, zonder dat het mij schelen konden, wat ik zeiden, met zikmaar aanleiding vond, om tot het punt te komen waar ik wezen wilde. En deed even als de jager, die het wild na volgende, er weinig omgeeft of hij een gebaan pad inslaat en veel tijd door heggen en struiken kruipt, of over sloten en dammen springt, om zijn doel te bereiken. Henriette nam dan ook de moeite niet, mijn argument tegen te spreken, maar deed er het zwijgend toe, zodat ik mij genoodzaakt zag op dezelfde toon voor te gaan. En ik geloof niet dat ik ooit een speeljacht of een rijtuig bezitten zal. Dezelfde stilte. Ik geloof dat men zeer gelukkig kan zijn zonder één van beide. Dezelfde stilte. Maar haar lieve vingertjes begonnen te beven, alsof ze bespeurden dat ik wel draad duidelijker spreken zouden. En gij meer vervocht ik, niet minder bevend. Geloofd gij eens gelijks? Ik meen, zou het gij gelukkig kunnen zijn zonder rijtuig, zonder al die gemakken waaraan gij tans aan het huis van uw oom gewoondheid geraakt? Dit was een vraag, en hier diende een antwoord op. Dit antwoord was echter datgene, het welk altijd gegeven wordt, wanneer men schroomt of zich omgehouden acht rechtstreeks of onbewimpel te antwoorden. Dat weet ik niet. Dat is betrekkelijk. Vergeef mij, zei ik. Mijn vraag was misschien onbescheiden.  Maar vervocht ik, opstaande, en mijn nevens haar plaatsende met de ene hand op de tafel en de andere op de rug van haar stoel. Indien ik die vraag doe, het is omdat bij al die nu hard gehecht waren aan die genoegens, welke de rijkdom alleen kan verschaffen, ik schroomen zouden, u een verklaring te doen die, hier zweeg ik een ogenblik, en begon nog harder te beven. Zij bleef stipt op haar werk zien, beurtelings rood en bleekwoordende. Gij hebt mij gisteren, vervocht ik, toen wij ons in levensgevaar bevonden, enige woorden toegesproken, welk ik nimmer vergeten zal, en die mij ook tans nog als helemaal muziek in de oren ruisen. Ik zou echt er geen gevolgtrekking het durven maken, uit het geen wel ligt aanleiding vond, in de ontroering van het ogenblik, en in de staat van opgewondenheid, waarin wij toen verkeerden. Maar zou gij tans, wij bedaardor zinnen, wij vergunnen, aan die woorden een uitlegging te geven, welke mij voordelig waren? Hier ligt de herjette de ogen op, en zag mij aan met een engelachtige blik, maar daar stond weder voor zich zien. Ik durf mij vleien, zeiden zij, dat ik toen bedaard was, en geen bewijs van opgewondenheid gegeven heb. Wat ik dus toen zeiden, blijft gij dat ook tans gestand aan, voeg ik, in verrukking haar bij de hand vattende, en mij over haar schouders neerbuigende. Zij beantwoorden mijn handdruk, en liet er zelfde tijd het hoofd tegen mijn arm nedervallen. Maar wel draa richten zij zich wederop, en het hoofd schuddende, zeiden zij met een weemoedige blik. Kom, ik ben een zottin. Verschoon mij mij niet huik. Het is beter, dat wij dit onderwerp niet verder aanroegen, en zelfs, dat wij al kanders gezelschap vermijden. Hoe, riep ik uit, verbaasd en tenier geslagen. Gij geeft mij de zoets, de hoop, en tegelijkertijd, in één adem, wil gij mij die weer ontnemen? Ik gevoel, dat ik verkeerd heb gehandeld, zeiden zij, maar ik beschouw u als eerder moedig genoeg, om geen misbruik te maken van een ogenblik van zwakheid. Uw woorden hadden mij verrast. Met alle eerbied gesproken, ik gehoof dat dit een weinig bezijde de waarheid was. En ik heb niet wel gedaan, die zo onbedachtzaam te beantwoorden. Niet wel gedaan, haalde ik, door aan de inspraak van uw gevoel gehoord te geven, liever dan aan die van de koele reden.  Dag, ik zie niet in waarom deze beiden in dit geval in tegenspraak behoeven te zijn. Zo u hard, door de beantwoording mij naar liefde, mij tot een gelukkigste, de stervelingen maken wil, begrijp ik niet welke gewicht gegronden de reden daar tegen kan inbrengen. Ik ken u nog sinds zeer kort, zeiden zij, en niet genoeg om te weten of het gevoel van voorkeurig dat ik u toedraag, behoorlijk te rechtvaardigen is. Indien dit zo is, wil ik de hoop niet opgeven, zei ik, want ik ben overtuigd dat de narichten die mij over mij zouden willen inwinnen, niet zo geheelt op mijn nadeel kunnen uitlopen. Ik geloof in meneer, hernam zij, het hoofd schuldende, met een drof geestelige uitdrukking op het gelaat die mij bewees, dat zij de ware reden van haar terughouden niet vermelden. Maar toch? Wel nu, wat kan er meer zijn? Ik bid u, verzwijgen uw zwaregeden niet. Ik vlieg mij, dat, zo gaan mij slechts weder liefde schenken wilt, ik in staat zal zijn, alle andere bedenkingen te overwinnen. Ik, ik hang van mijn oom af, zeiden zij, de ogen nederslaande, en ik twijfel, of hij, hoe, zeid ik, zou hij iets tegen mijn persoon of familie kunnen in te brengen hebben? Of is het mijn gebrek aan voor tuin, dat mij in de weg zouden staan? Nou, het is zwaar, rijk ben ik niet, maar ik ben dansdeelgenoot in haar bloeiende firma en hoop wel draa in staat te zijn, een vrouw, wel niet op mijn wilderigen, maar toch op een authentelijke voet te kunnen onderhouden. Mijn oom zal dat nimmer willen, herhalde zij, en ook dan zelfs, wanneer ik mondig en mijn eigen meesteressen waren, zou ik nimmer iets doen, het geen hem mis haken kon, hem aan wie ik alles verschuldig ben, en die ik ere moet als een vader, ja, meer dan een vader, want hij heeft mij wel gedaan, zonder daar toe gehouden te zijn. Men kan het hem tenminste vragen, zeid ik, geef mij slechts uw toestemming, om mijn vader te verzoeken met de heer Blaak te spreken, dat is al wat ik verlang. Hoor, ik wil oprecht met u zijn, zeiden zij, en u niets verzwijgen. Mijn oom heeft zich vast in het hoofd gezet, dat loden wijk mij trouwen moet.  Tot nog toe, moet ik zeggen, gelukkig voor mij, stemmen vader en zo niet over één in hun wensen, anders weet ik waarlijk niet, wat ik zou moeten doen. Zolang loden wijk dus nog ongehuwd blijft, zal mijn oom zijn hoop niet laten varen, en ieder aanzoek afwijzen, dat hem om mijn hand gedaan wordt. Dus zou ik dan moeten wachten, tot meneer loden wijk goed vindt zich in de echte staat te begeven, of op te stappen? Hij denkt toch, dat uw oom, bespeurende, dat hij over en weer, geen geneigheid voelt, om zijn plannen te bevorderen, niet waars genoeg zal zijn, om die vol te willen houden. Hij heeft u en zijn zoon beide lief, en zal uw beide ongeluk toch niet willen. Maar hij denkt, ik zou mij sterk maken, hem zulks aan zijn verstand te brengen. Ik vrees, ik vrees, zei de Henriette. Maar ik heb er in zoveren niets tegen, dat hij het beproeft, voegde zij erbij, met een betoverende lach. Heb dank voor deze vergunning, zei ik, haar hand met vuurigheid aan mijn lippen brengende. Laat nu gebeuren wat wil, eenmaal toch zullen wij verenigd zijn. Op dit ogenblik ging de deur open, wij stover verschikt uitokandig, en zagen tot onze niet geringe ontsteltenis, de heren Blaak, vader en zoon binnentrelden. De eerste gemelde scheen onze verwaring niet te bespuren, althans hij toonde daar niets van. Maar ter stond haar Henriette toegaande, omhelste hij haar hartelijk, en vroeg haar of zij reeds van de schrik bekomen was, en of ze zich niet omgesteld gevoelde. Oh, zei de ze, ik ben zowel of er niets gebeurd was. Ik weet niet, nichtje, zei de lodewijk, die intussen ons beide met een spotachtige blik beschoud had. Maar medumpt, als men nu wel aankijkt, geziet het toch wel wat ondaan uit. Laat eens zien, vervochten hij, haar hand nemende. Gij beeft haar waardelijk nog van. In alle gevallen, zei ik, niet zonder enige vondraardiging. Zou het geen wonder zijn in die mejuffrouwde gevolgen van die noodlottige avond nog ondervond. Zo, vriend Huik, zei de lodewijk, al zag hij mij eerst nu. Wel gerust, ja, het was een ongelukkig geval. Maar wie drommel kan het helpen? Ik klei er het meest bij.  En hoe heeft die stoffel van een wijnsturbe het toch gemaakt? Jongens, wat zat de vent in de benauwdheid? Ik ben u dinaar, meneer, zei de oude heer Blaak, zich buigende. Wij waren eenskomen verneemden naar de gezondheid van de dames. En Tevens, moet ik u mijn dank betuigen voor de spoedige mededeling. Lodewijk niet ook, zij naar verontschuldiging aan te maken. Hij heeft gewis wat onvoorzichtig gehandeld. Doch, zoals hij zegt, hij leidt er het meeste bij, want het zal geen kleintje kost om het jacht weer in het water te krijgen. En er zullen wel wat reparatie aan moeten gedaan worden ook. En verhaal ons eens, zei de Henriette. Hoe is het u verder gegaan? Oh, antwoordde Lodewijk. Mijn heeft mij wel lang genoeg laten wachten, maar eindelijk kwam er toch volk opdagen en toen heb ik klaas bij het jacht gelaten en ben haar guldenhof getrokken. En ter stond, zodra ik gekleed was, was het wederom inspannen om hierheen te rijden. Gij gevoeld, zei de heer Blaak tegen Henriette, dat Lodewijk zich geen oogomelijk rust wilde gunnen voordat hij vernomen had hoe het met zijn lieve nicht was gesteld. Onder dit praten kwam Susanna wederbinnen, met de boodschap aan de heren dat Tante enigszins vermoeid was, door meen de op te staan om hen te ontvangen. Het ontbrak nu niet aan stof tot gesprek, maar toen al de gebeurtenissen van de vorige avond weder werden opgehaald. Na verloop van enige tijd kan Tante ook beneden. En kort daarna reden mijn ouders, die vroegende morgen door Rijnhoven bericht van het gebeurder bekomen en niet weinig bekommerd dadelijk rijtuig besteld hadden, hij zegt binnen. Ik zal hier van de pleidschap des wederzins niet gewagen die men zich licht kan voorstellen en even van de gesprekken welke die dag gevoerd werden en waarvan de reeds verhaalde gebeurtenis het hoofdonderwerp uitmaakte. Ik was vermoeid en verveeld van zo dik was over hetzelfde te horen praten en bovendien beletten mij de verliefde stemming waarin ik mij befond behoorlijk aandacht te schenken aan hetgene gesproken werd. Het was mijn oogmerk geweest met Suzanne de volgende morgen vroegtijdig weder na Amsterdam te vertrekken. De komst bij haar ouders bracht echt de enige verandering in ons plantenweeg en daar zij twee plaatsen in hun rijtuig open hadden werd er goed gevonden dat wij beide na de eten met hen zouden terugkeren.  Een schikking waar niet veel tegen in te brengen viel. Hoe zeer tante zich bitter beklaagde dat bijna juist nu nadat ze zulk een schrik had gehad zo alleen liet want herriette zouden ook de volgende dag vertrekken dat dit niet vriendelijk of beleefd was enzovoort. Intussen wisten wij allen zeer goed dat zij van de schrik reeds genoeg bekomen was en inderdaad liever alleen wensen te zijn om op haar gemak al de toeverijtseling te kunnen maken voor de feestviering welke zij voornemens was veertien dagen later ter gelegenheid van de jaardag mijn ermoedig op hij zich te geven en waarmee de haar levenige verbeelding reed sederd lang werkzaam was geweest. De tweede persoon die reden had om zich over de bespoediging van ons vertrek te beklagen was ik zelf want ik zag mij daardoor teleurgesteld in het aangenaam vooruitzicht om nog die avond in het gezelschap door te brengen van haar die ik lief had. Mijn begrijpt echter dat ik mij verlangen om te blijven niet aan de dag togesprengen. Vrezenen zou ik daarvan sprak mijn zielschijm te verraden het welk ik gelijk verliefd en gewoonlijk doen mijn verbeelden dat ieder rits in mijn ogen lezen kon. Alleen een droevige blik op Henriette geworpen en een handruk die meer dan gewoonlijk betekende bij ons vertrek moest aan haar doen weten hoeveel mij dit afscheid kosten en ik geloof mij niet bedroogend te hebben zo ik toen mijn reeds in het rijtuig gezeten waren en het laatste vaarwel over en weder klonk een traan in haar ogen menen te zien glinsteren. In het naar huis gaan was ik stil en afgetrokken zo zelfs dat Susanna mij daarover bespotten. Ik had achter twee zeer goede verschoningen gereed namelijk slaap en vermoeienis welke mijn goede moedig alles sinds gelder vond en ik bekwam al zo verlof om niet te spreken en mij tot slapen te zetten. Susanna die niet tegenstaande zij ermij en mede gebruid had zelfen toch enigszins de uitwerking daardoor gestaan af vermoeienissen voelde begon weldraad te gapen en te knikken bollen en raakte zodra het donker was in een diepe rust. Zodat ik nu in volle vrijheid bekwam om met gesloten ogen en in een hoek van het rijtuig gedoken mij over te geven aan mijn verliefde dromen welke langzamerhand in werkelijke dromen overgingen. Zodat ik toen mij de weespapoort binnenreden in een geruste slaap lag gedompeld.  Einde van 24. Hoogstuk Deze opname vindt geen publieke domijn. Hoogstuk 25 van Ferdigland-Huik dit is een LibriVox opname alle LibriVox opname behoort tot publieke domijn voor meer informatie of om je aan te meld als vrijwilligig ga naar LibriVox.org opname door Anna Simon de lot gevallen van Ferdigland-Huik door Jacob van Lennep 25. Hoogstuk het welke een vervolg is op het 24. Dat zeid hij gelukkig ontkomen zeiden de heer Van Balen toen hij mij de volgende morgen op het kantoor begoedte geld waarlijk tot spijs voor de vissen kunnen verstreken. Beliefd het u deze brief in te zien die gisteren met de Hamburger Post is aangekomen? In waarheid antwoord ik de brief aannemende het is een bijzondere bewaaring gods en ik doorliep vluchtig blad dat ik een handen had. 