Jolanda de Vries over angst voor de dood / The fear of dying
Het thema angst voor de dood heb ik recent iets over verteld. Ik werk hier in het ziekenhuis afdeling medisch psychologie en daar zie ik eigenlijk vooral patiënten, eigenlijk kankerpatiënten met namen en dat zijn mensen die wel of niet dood gaan maar heel veel mensen van hem hebben in ieder geval angst voor de dood. Het interessant is, ja, de diagnose zelf die roept dus angst op. Dus als mensen de horecage heeft kanker dan worden ze heel angstig, maar als ze bijvoorbeeld de horecage heeft chronisch obstruktief longleiden in het laatste stadium, dan halen ze bewijs van spreken hun schouders op en denken oké, het zal wel, maar daar komt geen angst voor de dood omdat mensen dat veel minder associeren. Nou, woordkeus lijkt hier dus een belangrijke rol in te spelen en dat is ook zo. Dus als je niet goed aan mensen uitlegt hoe het precies zit vervolgens met de ziekte die zij hebben, dan merk je dat patiënten daar wel of niet op bepaalde manier op reageren. Het woord kanker wordt door mensen geassocieerd met de dood en vaak heeft dat te maken met ervaringen die zij zelf in hun verleden hebben met ouders, oomstantes die op die wel of niet zijn overleden aan, nou ja vaak met name kanker en wat er allemaal omheen gespeeld heeft en hoe Ellen dacht dat vroeger allemaal was. En mensen nemen die ervaring mee op het moment dat ze nu de horecage heeft kanker, nou dan is dat voor hen meteen oké, dus dat wordt afschuwelijk en ik ga dood. Dat is de associatie. Je hebt kanker en kanker, zag maar zeggen, je hebt vormen van kankers als bijvoorbeeld longkanker, wat een hele slechte prognose heeft, maar we hebben ook zoiets als borstkanker, wat heel veel vrouwen krijgen. Eén op de acht inmiddels vrouwen in Nederland krijgt borstkanker. Daar is de prognose eigenlijk heel gunstig, dus een groot percentage van de vrouwen die borstkanker krijgen die leven gewoon na vijf jaar nog. En een heel groot percentage van het krijgen dus ook aan het einde van de behandeling te horen, nou de kans na behandeling dat de ziekte terugkomt, of dat je uitstaringen krijgt, nou die is niet groot, maar die is bijvoorbeeld 10, 15 procent.  Nou, je zou denken, nou 10, 15 procent, als je de andere kant pakt, 85, 90 procent, de kans dat het dus niet terugkomt en dat het niet uitzijt en dat jij dus ook niet aan dood gaat, is veel groter. Maar er zijn nogal wat mensen die dus echt focussen op, ja mooi, die 85, 90 procent, maar je zal zien, ik ben degene die valt in die 10, 15 procent en daar dat voet vervolgens die angst en ook hun fixatie met hun lichaam, namelijk voel ik ergens iets en dat is heel erg gekoppeld weer aan angst. 