Tijl Uilenspiegel in Vlaanderen | Jan Bruylants | Historical Fiction, Myths | Dutch | 3/10
Boek 1, hoofdstuk 26, van Thijl Uylespiegel in Vlaanderen. Deze LibriVox-opname is vrij van uteursrechten. Opname door Bart Telliel. Thijl Uylespiegel in Vlaanderen, door Jan Bruilands, boek 1, hoofdstuk 26, hoe Uylespiegel de schout van Luik een grap leerde. Als de milkvrouwen gekarkeeld en gevochten hadden en op het laatst besefte dat ze daar niet mee konden winnen dan de spot dus der opstanders, besloten zij de vrede te sluiten en samen op de algemene vijand los te gaan. Twee der boerinnen werden afgevaardigd om in alle naam bij de burgemeester der stad te gaan klagen en een strenge strafde ijzen voor de teugdit die haar zo delijk had beet genomen. Ze werden door de gemeentevaarder ontvangen en legden met veel hoge woorden en veel gebaren haar wedervaren blot. Nu wilde het lot in het groot nadeel van de melkverkoopsters en in het even groot voordeel van Thijl dat het diga van Hubert Loulou die toen aan het hoofd ter stad stond een liefhebber was van pret en poets. Hij aanhoorde de vrouwen tot zij uitgepraat waren en sprak dan, ik neem opgericht deel in de oefenlies, maar ik ken het wetboek naar stad Luik op een duimpje en geen enkele beschikking valt bij de binnen die ik zou kunnen toepassen op de goud die oewebelk vergadigd heeft in zijn kaarp. Maar dat is niets, mijn secretaris die meer geleerdheid in zijn kleine vinger heeft dan al oewe koeien samen melk geven op een gransjaar, zou wel aan de schepenbank kunnen zeggen hoe ze de keroen moet neipen. Hij weet de wet uit te leggen gelijk ze niet uit te leggen is en zo kunnen wij ze toepassen waar ze niet toe te passen is. Gaat in peis vrouwtjes, de schirk zal naar wet en recht worden gestraft. Komt deze naar middag hier terug en ik zal u zeggen welke straf de keroen heeft opgelopen. De verkoopsters gingen tevredenheden en de burgemeester naar zijn wijze secretaris om raad te vragen. Hij deelde een mede hoe de boerinnen waren komen klagen. Dat ziet er mij een leuke jongen uit, zo besloont hij zijn verhaal en ik had er wel een paar groot stukken voor over gehad om het torneeltje bij te wonen. In steden van die lonnige kerel te straffen zou ik hem een beloning willen geven.  Dat zal ik toch doen, maar eerst moet hij moeten voor de belkszaak, want anders gaan de wijfjes aan hogerhand haar gekakel laten horen en dan heb ik er last en dol mee. Echter wens ik hem een straf op te leggen die er eigenlijk geen is. Hoe uw verstand eens om en tracht iets te vinden indien aard. De secretaris nam een paar folianten die de wetten en kostumen van het luik recht bevatten. Hij snuifelde en bladen in de boeken tot hij alpeens zegenvier het uiteriep. Hier heb ik het. Laat horen, zei de burgemeester. Artikel 2789. Dat past er juist op. Hij las het artikel dat in het latijn gesteld was, maar, waile de gemeentevaardig geen woord van die taal verstond, kon hij niet oordelen wat het eigenlijk voor zag. Dat wilde hij echter niet bekennen en met een geleerd gelatenst of hij er alles van gestapt had sprak hij, dat is het inderdaad goed gevonden. Je bent een phoenix. Maar, hoe moet u het volgens luiden? Schrijf maar, ik weet dat hij het niet zult in vergeten. De secretaris nam een blad per kament en liet de kansen verder over het vellopen. Na enige regels geschreven te hebben, las hij, gehoord de klaagsters en de beschulderden en oordelende dat de feiten genoegzaam bewezen zijn, zo bevelen wij in gevolgen artikel 2789, dat de melkverkoopsters zullen bijeen brengen in dezelfde kaarp, dezelfde hoeveel het belk als door de schuldige werk verkwist en zal hij tot zijn de straf gedurende 1 uur op dezelfde plaats als waar het feit bedreven werd op de markt in de kaarp, worden tentoogesteld. Dat is een strekke straf, mompelde de burgervaardig. Toch niet zijn de secretaris. Ik heb ook nog het volgende artikel genomen, dat hij toelaat de kosten, de straf, de lasten van de klaagsters te brengen. Het vol is eindigt dienst volgens, met de woorden, zullen de, in gevolgen artikel 2790, de klaagsters de melk aanbrengen en voor haar rekening nemen. Dat vermindert de straf niet. Toch wel. De boerinnen zullen er niet toe besluiten, haar stopen melk in de kuip te gieten, om ze bedoven weer te bekomen. Gezond het vol is niet moeten uitvoeren. De burgemeester bewonderde een paar stonden de vindingrijke scriptband, klopte hem aan moederend op de schouder en zei, ik zal nimmer een zowel doordacht vol is hebben uitgesproken.  Ze zullen alle over mijn doorzicht verpaast staan kijken. En vier verliet hij de secretaris, want hij twijfelde en reed ze niet meer aan, dat hij zelf die oplossing had gevonden. Zo gaat het in de wereld. Kleiden bereiden de spijsen en de grote proken ermeden, als de keurige schoters worden opgeniet. De burgemeester ontboten de overste der schabletters en beval hem onmiddellijk de goud die met de kuip op de markt had gezeten te doen aanhouden en opsluiten. Een half uurtje later werd uit de spiegel bij de lurven gegrepen. Ik ga met u, zei Lamm, ik ben zo schuldig als jij. En ik moet toch komen getuigen, doen inzoen waarom jij die fekse de les hebt willen spellen. Maar de schabletters verzetten zich daar tegen. We hebben slechts last één man, daar de stadsgevangenis te leiden, zei de zij, en we nemen er dus geen twee mee, maar dat gewerk komt. Nee, sprak Goedzak, ik vergezel mijn vriend. Dat gaat niet. Het moet. Maak u weg. Een klein vraagschke, zegt de Lamm, als iemand een schabletter twee muipieren geeft dat hij zoveel lichtjes ziet als slond hij met kerstdag voor het hoogaltar, wat doen ze dan met die deugd niet? Een vast klampen en naar de gevangenis brengen? Dat moest ik weten. En op hetzelfde ogenblik diende hij één der schabletters een paar klappen om de oren toe, zodat de man inderdaad al de kaarsvlammetjes van de kerstmis te aanschouwen kreeg. Goedzak werd vastgegrepen en met zijn de makker naar de stadsgevangenis gevoerd. Zodra de burgemeester vernam dat de goud opgesloten was en zei gezell met hem, begaf hij zich naar de gevangenis om de twee kerel te zien. Wie zeid hij, vroeg hij uit de spiegel. Deze bemerkte ogenblikkelijk dat die dikke, brave burgervader hem de poets niet al te eeuvel zou duiden en hij antwoorde, ik heet Thijl naar mijn Peter en Klaas naar mijn vader, maar ik zou een edelen na moeten dragen als het de recht vader op de wereld toeging. Zo, waarom denkt ge dat? Omdat ik edelige dachten heb. Welk beroep oefent hij uit? Ik verkoop melk in het groot, maar degenen die het in het klein verkopen zijn afgunstig en trachten mijn nadeel te brokkenen. Daar heb ik van gehoord. Ik ook.  En de schabletters ook, want ze hebben mij hier gebracht om mijn melk met water te verlengen en daar nog droog brood bij. Gezuld gestraft worden. Dat is niet eerlijk, zijn lame. Ik ben de grote schuldige en hij verhaalde hoe de verkoopsters hem hadden behandeld. Straft mij dus, als je het nodig oordeelt, zo besloot hij, desto meer dat ik een schabletter de sterre hemel heb laten bewonderen langs de kaken om. Dat kan geen kwaad, sprak de burgemeester. Ze verdienen dat dikke als als ze krijgen hetzelfde. Luister eens. Ik houd van lustig volk en onder ons gezicht tegen zwegen ik heb mijn pijn in de buik gelachen met uw poes. Ik zal ervoor zorgen op één voorwaarde. Tussen twee plagen moet geen kleinste kiezen, zij tijdelijk. Ge moet bij mij in dienst komen en mijn ledige ogenblikken zo wat opvrolijker met uw oorpoetsen. Is dat aangenomen? Uit de spiegel antwoorden niet dadelijk. Als ik te luik blijf, zo dacht hij, kan ik moeder en nelen niet opzoeken. Maar als ze mij voor enige tijd gevangen zetten, dan is de uitkomst toch dezelfde. We zullen bij enige dagen verbrekken en hem dan een perd bakken zodat hij blij zal wezen ons te mogen aan de deuren werpen. Wel nu, vroeg de gemeentevader die vreesde dat de jongens een aanbod ging weigen. Het is goed, zijn tijl. Ik zal u eens laten zien wat ik kan. Mijn makker moet er bij mij blijven. Hij is toch pleasanter dan ik. Hopper best. In de naamiddag verscheed uilenspiegel voor de rechter. De melkverkoopsers keken hem waarin te lezen was, wacht maar schobbejak, nu is het onze beurt. Als hij het volle schoorde lezen veranderde die blikken als bij toverslag. Ze wilden tegenpruntelen maar de schoud sloot haar de bond met de volgende woorden zwijgen, wet is wet. Morgen vroeg om 7 uur zal de kruip gereed staan en zodra ze tot de 2. derde gevuld is wordt de schurk erin gedompond. Buiten of boot. Uilenspiegel werd terug naar de gevangenis gevoerd. De kruip werd smorgens naar de aangewees plaatsgebracht maar geen derverkoopsers liet het tipje van haren neus zien. Tegen de middag werd de uilenspiegel en lame op vrije voeten gesteld en naar de woning van de burgemeester geleid. Zit neer, eten en drinkt spakt de gaaf aan Hooperlulu en begint dan zo plezant te zijn als je maar kunt.  Meer moet je heen toe, gewet het en je krijgt een voedsel, drank en een bed voor. De twee bakkers niet te hun buikje zielmishouden. Als alles veroiberd hadden keken ze elkaar strak aan. Zo bleven ze lange tijd zitten. Wanneer hoor ik nu iets vroeg de burgemeester? Tijdloosde een diepe zucht lame deed hetzelfde. En ze keken ook kander weer even strak aan zonder een woord te spreken. De gaaf begon te lachen. Is dat al wat gekund? Vroeg hij? Is het niet plezant vroeg uit de spiegel? Nee! Waarom lacht je er dan mede? Je hebt gelijk zet een band, ik heb erom gelachen. Als gewild spaktuin zal ik u eens vertellen wat ik de laatste tijd heb gedaan. Misschien vindt je dat ook plezant? Laat horen. Uit de spiegel verhaalde hoe wij op zijn de zwerftochten zijn er even naast de had geplaatst. Hoe hij de blinde had laten eten, de zieke genezen, pelzen op de kortgedalst, een kat verkort had en al de andere guitestreken die hij op zijn weg als het waren had gezeid. De schout lachte dat het tranen hem over de wangen rolden en hij zijn buik met de twee handen moest vasthouden. Hij moed ik de tijd steeds aan nog meer te vertellen en deed verschillende kruiken bier en wijn ophalen om de tong van uit de spiegel in beweging te houden. Als deze laatste op zijn ere woord verklaarde dat hij zich geen andere helderdaten herinnerde, sprak de burgemeester. Het is maar goed ook. Gezond iemand hoe sterven van plezier. Geboed nu tegenmoegen in zijn poets uitdenken die geen mij moet pakken. Ik zal er u door en dik voor belonen. Ik beloof het u, zei Thijl. Hij liet gans nieuw zoals ik er nog nooit een sterven ding zich een poets zult zien bakken hebben. En hij dacht, gezond remei naar geen tweede vragen beste heer, daar zal ik voor zorgen. Dan laat ik u vrij voor vandaag, zegt het de schout. En deze avond kunt je in de keuken uw mel nertigen, de meid is verwittigd. Maar vergeet niet dat ik morgen van u een meesterstuk verwacht. Uit de spiegel verliet met Lamme het huis van de burgemeester en ze gingen naar hun herberg om daar alles in de regel te brengen.  En als nu maken dat we zo spoedig mogelijk buiten die verwensten stad geraken, stelde goed zak voor. Dat gaat niet best de vriend. Waarom niet? We worden door een schabletter in het oog gehouden. Mijn licht heeft de schout in ons nagezond om ons de stoots te beletten het hazenpad te kiezen. Hij zal ons al niet verder vertrouwen dan onder de hoeden zijn er pakkemannen. Als je niets uitvindt om die belachelijke kerel te vermaken zal hij ons weer opnieuw in de gevangenis doen opsluiten. Wat zou hem dat baten? Nee, beste Lamme, vandaag avond palen en slapen we bij de burgemeester van Luik als we hem voor eerlijk verwel wensen. Daar mocht gezekerd van zijn. Test de beter, wat zei het je van plan? Ik weet het nog niet, maar dat hij er plezier zal bij beleven dat zal wel waar wezen. Zijn dronken enige potten keuwerden in de stad rond en wisselden weinig worden daartijd niet gespraakzaam was waarschijnlijk op een middelzon om de schout eens ter degen beter nemen. Tegen de avond keerden ze naar de woning van de magistraat terug de keuken op en wachten. Uit een spiegel knoopte een praatje aan met de keukenmeid. Uw hier is een braaf man, zei hij die van pret en de goede pot houdt. Hij heeft pleiden oprecht lief. Gaat hij vroeg te bed? Nee. Hij zit soms tot middenacht in zijn boeken te snuffelen. Dan komt hij eens morgens laat uit de plamen gekopen. Toch niet, om 9 uur is hij reeds te been. Om na het ontbijt zijn de aanleiding te doen. Zo, zeg eens vriendje zou het gebogen een half kroontje willen verdienen. Wie zou dat niet? Hij wel, ik geef er u in, als je mij om 7 uur wekt. Dat zal ik. Hier is het half kroontje, maar doet het niet, dan geeft het mij terug. Geen nood. De twee vrienden gingen naar bed onder de hanenboken, maar sleepen als hadden ze in lang vorm. Ze waren bij de jong. Waar en op wat men dan rust, heeft ben geen moeite om in morfvaasarmen te geraken. Desmorgens hadden klok nog geen 7 uur geslagen, of de meid van de schout trommelde met de twee vuister op de deur van de zolderkamer. Ja, Reptile, het is goed. Je hebt uw half kroontje verdiend.  Houdt u nu maar koes en wacht bij in de keuken, dan kunt je er nog geen winnen. Hij kleedde zich haast te gaan, terwijl hij de keren ervoor bleef ronken. Uile spiegel spoelde zich naar de keuken en sprak tot de meid. Laat me nu buiten zonder dat de schout het horen kan, en zeg hem niet dat ik uit het huis ben geweest. Goed begrepen, hè? Als ik het ermee deelt, vlieg ik de straat op. Hier is het ander half kroontje. Een half uur later keerde onze held in de woning terug, ging zijn makker wakker maken en samen wachten ze op de burgervader die weldraas en ontbijt zou komen nuttigen. Alles is in regel, sprak duidelijk zijn de gezell, hier er een paar uren verlopen zijn, keren we de stad luik de rug toe en zijn we weer zo vrij als vogels. En we zullen zelfs enige goudstukken in onze zak horen rinkelen. Wat zij het gevan plan te doen. Ter lang om te melden gezond het zien. Ik hoor onze plezante meester naar beneden komen. De schant zette zich aan tafel en terwijl hij zich de gerechten lekker niet spaken sprak aan de spiegel. Het is uw gewone te smogen zijn wandeling door de stad te doen. Als je vandaag naar de markt gaat zult je iets bijwoorden dat genoeg nooit aanschoud hebt en dat u zal doen lachen tot gegroen zit. Dat zal me plezier doen. Ik ben een man. Binnen een tiental minuten zijn we de baan op. Op weg naar de markt stelde tuin de schoud de volgende vraag. Weet jij dat de ene geest sterker is dan de ander? Geest, vroeg de man, bedoeld spook, de geest van het afgestorvenen. Nee, ik bedoel de kracht van de hersenen. De edemens heeft haar meer macht in dan de andere en dan moet deze laatste zonder dat hij er iets kan tegen doen aan de eerste gehoor samen wat hij hem ook oplegt. Daar geloof ik geen woord van en nogal zonder spreken. Gezond mij op zulke manier geen oren aan neien, zei de schoud die op zijn hoede was omdat hij ieder poets verwachtte. Het is de zuiveren waaruit. Als hij niet spreekt, hoe doet hij zich dan door de andere gehoor samen? Door zijn ogen? Onzin. Ik zeg u en haar haalt door zijn ogen.  Hij kijkt de andere door dringend aan en deze voelt als twee scherpe besten in zijn blikken dringen tot in zijn hersenen. En al wat dat genen die hij meester is dan met zijn gedachte wil de andere uit. Ze waren nu op de markt gekomen. Wilt gewedden? zegt de tijl voor Twintig Kronen dat ik op een vijftal minuten hier iemand vind die slappe hersenen me zit dan ik en hem alles doen uitvoeren wat ik hem met mijn ogen gebied te doen. Twintig Kronen? Wel nu, ik neem de wedding aan. Begin maar. Bij gezeld van de schoud die tijd geen stond uit het oog verloor ging deze laatste rijenverkoopers en verkoopsvers door en kijk ze één voor één door dringend in de ogen. Eindelijk bleef hij voor een struische boer in staan die in kraam met aarde aardwerk bewakte en verluisterde de schoud toe dat wijf heeft zwakker hersenen dan ik. Die zwaar gebouwde boer in hoe dikker lichaam, hoe minder hersenen zij uit de spiegel wil ik haar eens iets gebieden? Zeker. Wilt je dat ze een paar malen rond haar kraam dans en daarbij roept leven de schoud? Ik zou het willen zien zijn de blinden tot mijn kinderen vochten. Zij moet gehoorzamen. Zij moet zeg ik. Zij moet. Terwijl hij deze woorden sprak stond de guit op een paar meters afstand van de boeg in en stijde haar strak aan. De vrouw kijk hem ook aan. Het duurde zo een paar minuten. De schoud lachte. De Twintig Kronen zullen in mijn beurs over gaan, zei hij uit de spiegel dat een half meter dichter bij de koopvrouw en fronste de wegbouwen. Zijn de donkere ogen schenen als vuur te schieten. Opeens begon de boer in rond haar kraam te dansen met korte en lange sprongen, nu en dansig zelf ronddrijende en voortdurend ripsen met volle longen, leven de schoud, leven de schoud. De straf sprak de burgemeester die verbaasde dansende vrouw aangrapte. Wil ik haar doen ophouden? Vroeg uit de spiegel vluisterend. Zonder spreken? Ja. Ik wil het zien. Tij leed de stap achteruit, fronste de wegbouwen en de boer in zonken afgemat op een mankje achter haar kraam. Het is speekwaardig zijn de schoud. Maar ik vind het niet plezant. Als het datbaar is. Toen nog die Kronen bij de Twintig en ik zal haar iets doen uitvoeren wat je zou brengen.  Aangenomen? Aan de spiegel plaatste zich voor het kraam en keek de koopvrouw weer aan. Deze, als door een vierberoge sprong op, grepen zware knuppel, sloeg één der aarde vages van haar kraam en riep luid, dat is één. Een tweede volgte en viel uit stukken naast de scherven van het eerste op de grond. Dat is twee, kreeg het wijf. De schoud en al de omstanders lachten dat ze schokten. Wilt je het wat sterder? Vroeg eilens spiegel zijn de nieuwe meester. Ja, klonk het antwoord. Tijd deed de stap nader en keek de vrouw weer doordringend in de ogen. Deze keer, met een slag van haar een knuppel al het aardewerk van de plank, er riep, en dat is honderd. Daarna zong ze weer op haar bank. En wel, vroeg eilens spiegel, hoe vind je het? Je hebt je over 30 kronen verdiend. Ze zegt er aan die arme vrouw, maar niet aan mij dat ge-unpoeds hebt gespeeld. Ik wacht er nog steeds op. Gezond bij het wachten, niets verliezen, antwoordde de goud. En enige ogenblikken later, als ze de markt van later hadden, vroeg hij, zou het geniet zulke sterke hersenen en ogen willen bezitten, heel schoud? Zeker wel. 30 kronen der wedding en 10 om het te leren, dat zijn er 40. Wat zegt je ervan? De schoud was te nieuwsgierig om te weten hoe uit de spiegel het aan boord legte om zijn er even naast te met de ogen te bedwingen. En dat komt trouwens een burgemeester wonderwel te pas. Hij sloeg toe. Eerst betalen, zei Thuyl. Ik heb wel een volledig vertrouwen die nu gees goud, maar de mensen veranderen soms zo gemakkelijk van voornemen dat ik mijn eigen boerder eerst zou doen betalen. De graaf van Hubert Loulou telde de buntstukken in Thuys hand. Luister nu, met uw twee oren, zei deze hoe je het moet aan boord leggen. Gegaat aan de markt, gesprek met de ene of andere af en je betaalt haar 5 kronen om haar vaatwerk stuk te slaan en te dansen. Gewet voor dichtig met de ene of andere naar je verschoud en gesteekt 25 kronen zuiver in uw zak. En als je dan een echte sukkelaar voor je hebt, dan kunt je nog gemakkelijk 10 kronen verdienen met hem te leren hoe je de eerste 30 uit zijn de beurs hebt geklokt.  Daaraan boven heb je hem dan nog een splinternieuw poets gebakken. Hoe vind je ze, heer Schout? Deze lachte, maar hij lachte groen. Hij was kwaad op zichzelf omdat hij zich zo ter dega had laten vangen. Eerst bestoord hij zich op de kruid te verreken en hem weer in de gevangenis te doen opsluiten maar hij oordeelde het eindelijk beter niet te laten merken dat het hem ergerde en hij er slecht gezind om was. Hij gelasten de meid aan de twee mannen nog een stevig baal voor te zetten en hem dan te verzoeken zijn huis en de stad te verlaten en erbij te voegen dat hij van oordeel was dat schone dingen niet lang mogen duren. In de naamiddag verlieten de twee gezellen luik en lammenzijd tot zijn eenmakker. Dat is weer al opperbest van stapel gelopen. Waarom toch duurreedsoeverwanten opzoeken? Ik zond de vrouw en gij met uw geest, we zouden de wereld bollen en rollen. Een droevertrek vertonen zich op tijds gelaten. Nee, sprak hij, nee, lammen er is iets anders voor me weggelegd ik wil moedig en nele wederzin en me beteren, volstrekt beteren. Daartegen ben ik de gaten uit Montpau de Goedstank Binnermonds en zonderdag te spreken in gepeinsen verslonden gingen ze vocht. Het einde van hoofdstuk 26. Boek 1, hoofdstuk 27 van Tijl Eilerspiegelin Vlaanderen. Deze LibriVox opname is vrij van uteursrechten. Opname door Bart De Leeuw. Tijl Eilerspiegelin Vlaanderen door Jan Bruilands. Boek 1, hoofdstuk 27 hoe Tijl en Lammen Bruilwansche goudkolen zeiden. Als onze twee vrienden onder de poort van de versterkte omheiding van Diest doorstapten, zijn Lammen tot zijn makker wat gaan we nou in Diestad aanvangen, beste Tijl? Dat kan ik u slechts zeggen als ik zal nagegaan hebben hoe de twee potens die er wonen en zo al uitzien. We hebben geen rode duit meer aan onze beurs, dat weet je toch wel. Als we de kroon van onze schout nog bezaten, dan zouden we ons niet moeten afvragen wat we hier komen doen dan zouden we regelrecht naar een afspanning stappen en daar onze intreek nemen. En nu? Gaan we hetzelfde doen, met dit verschil echter dat we er moeten opzinnen hoe we de kastilijn zullen betalen. Het is altijd hetzelfde. Aarmoede is geen schande. Nee, maar het is erg vervelend. Ge weet niet wat je vertelt Lammen.  Als we nu gedurig met een welgevuld beurs rondnippen dan zouden we niet tenminste moeite mee doen om aan de kost te komen. Onze geest, onze armen en onze benen zouden roesten en op het einde zouden we voor niets meer goed zijn. En geen mens zou van ons spreken. Zou het gedat verkiezelijker vinden, oude jongen? Zeker, want het leven dat we nu leiden brengt ons naar de gevangenis. Een oude kennis. Ik ben een redskostganger geweest en zo slecht is het er nu juist niet. De tafel is niet al te vet, de wijn niet al te sterk en de slaapstenen niet al te zacht, maar ik heb vele boeren en arbeiders die de hele dag moeten werken en vroeten die het niet beter hebben thuis. Ik weet niet wat je vandaag hebt gegeten Lammen maar je ziet er zo zwartgallig uit. Ik denk aan onze toekomst. Zo, dat is het begin van de wijsheid. Als ik erover spreek, dan drijft je met mij de spot. Ik denk daar meer aan dan jij en zodra ik nele en moeder heb teruggevonden zal ik een gans ander mens worden. En jij dan ook naar ik uit uw woorden kan opmaken. Ik hoop het. Je zou toen vrouwtje moeten ontmoeten dan zou je vanzelf een ander man worden. Lammen kijk tijl met angstige blikken aan en kreef. Ik weet, de hemel bewarmen voor zoek een onhuil dan zet ik het weer op een lopen en ik heb begin met vagebonden leven. Dat je nooit van wel zou kunnen zeggen. En op droevertoon vroeg de ouderspiegel erbij. Ik misschien ook niet. Als je dat in het bloed zit kunt je het er niet uit krijgen. Ze waren op de markt gekomen. Waar nemen we onze intrek vroeg tijl? Ik laat dat er nu over. Laat ons eens zien waar het bijzonders te gastlog is. Hoe lichter de beurs weegt hoe rijker we doen moeten. Daar. In het Hof van Tienen ziet het er nogal betaalelijk uit. Daar zetten we ons voorlopig neerig. En ze traden het gasthof binnen. Uilenspiegel bestelde een stevig baal en twee kruiken diestersbier. Als ze lekker gesmeld hadden sprak daar, ik heb iets gevonden om onze voorraad in te nemen. Op de koel hier ligt een sterke koord die wel ligt tient om vaten in de kelder te laten.  Als ik daar is op dansten het is te beproeven. Testen meer dat ik nog iets anders in het snuintje heb dat me daar even door de geest kwam geschoten. Er stonden twee diesten daar op de koer te praten en een 100 liter munstelijk vallen. Ik heb gezegd, je moet ze niet saaien man, ze zullen toch niet uitkomen. Dat heeft me op het idee gebracht om hier onze beurs eens goed te spekken. Hoe eerder, hoe liver. Allergerief is hier te vinden. Ik heb in de kamer hiernaast een grote trommel merkt. Dat is iets voor u best, jongen. Voor mij? Zeker, je gaat met die trommel rond de stad. Je slaat er met de stekker bovenaan op en als je ene hoop mensen bijeen hebt getrommeld, dan kon het geaan dat ik deze na middag om 3 uur de koninklijke dans en de indische dans en de Engelandans en je kunt er zo nog wel 20 dansen bijvoegen op de koord zou uitvoeren. Hoe moet je dat? Begrepen? Als het zijn moet. Gezegd het op een toon die je zou bezigen om te zuchten. Als het moet, hangen we dan maar op. Als ik wil wagen de nek te breken op de koord dan kun jij wel eens beproeven uw handen aan stukken te krijgen om de trommel te roffelen. Of doet gelieverd niets? Neem mij niet oevel op, Tijl, maar ik ben vandaag moedeloos. Waar is de trom? Uit de spiegel sprak met de waard en was het weldraad met hem eens om de dikke koord en de trom in huur te nemen. Aan de andere zijde dan markt wonen een familielid van de kastelijn en er werd overregenkomen dat thuis koord zou gespannen worden vanuit het venster van het Hof van Tienen naar het raam aan de overzijde. Schik alles op z'n beste, zei Uit de Spiegel, want als er veel volk naar de markt komt zult gevelen potterbier verkopen. Mijn mama had intussen de trom aan zijn lenden vastgesnoord en stapte de markt op waar hij in het midden post vatte en op het eiselsveld begon te roffelen dat horen en zien vergingen. Het duurde niet lang of een paar honderd mensen stonden rond hem geschaard en goed zak nam het woord. Geëerde burgers, burgeressen en kleine burgers van de goede stad Diest.  Doet uwe twee oren open en luistert er langs wat ze ook wezen. Kent je de beroemde tijdklaas die een spiegel is, waarin uilen en mensen zich kunnen spiegelen? Van vader tot zoon danst men op de koord in zijn familie, dag in dag uit. En zo werd deze kunst van vader tot zo verbeterd en uitgebreid. Zodat Tans de laatste afstammeling van dat wereldberoemd geslacht tot Grotwo Leid van Alwiet ziet en degene die er niet komen naar kijken hebben ooggelijk en zullen als ze het door de andere zullen horen vertellen hun ogen roodvenen van spijt als ze die enige gelegenheid om dat wonder te zien hebben laten voorbij gaan. Ik zegt het dus dat de laatste dag klaasen die Tans in de goede stad Diest verblijft voor u zal dansen al de bekende spongen die op een koord te doen zijn. De Engelen dans, de Indische dans, de Oosterrijkse dans, de Turkse dans, de ronde vierkante dubbele gedreide in één woord al wat op de hele wereld gedanst wordt. De bevaamde tijd blijft dert één enkele dag in nieuwe stad. Komt zien geërde burgers, burgeressen en kleine burgertjes en als je het niet wonderlijk vindt moet geniet betalen want het heeft plaats in het openbaar om drie uur deze na middag hier op de markt. Zegt het voortburgers, zegt het voortburgeressen, roept het luid kleine Diestenarkers. En door enige kinderen gevolgd ging hij voort om op een andere plaats van het stadje na genoeg hetzelfde aan de inwoners van Diest kon te doen. Het hoeft niet gezegd dat op het aangeduide uur de markt zwart zag van het volk en allerogelijke gericht waren op het raam van het Hof van Tienen waaruit de beroemde koord en danser moest tevoorschijn komen. Daar werd het venster geopend een tijdstapte op de kort waarover hij scheent te geleiden tot boven het midden van de markt. Er zijn rip met luidestem, burgers, burgeressen en andere Diestenarsrass. Ik heb u iets te zeggen dat u gelukkig zal maken en waarvoor u mij eeuwen door hoe het dankbaarheid zal blijven betuigen. Gehoud wel echt allemaal van gouden muntstukken en hoe meer je er bezit hoe lief dat u het hebt. Wel nu, ik zal u die bezorgen in grote hoeveelheid als je doet wat ik u zeg.  Ik weet niet of u een flauw denkbeeld kunt vormen van het Land der Kalabassen en waar dat wel gelegen is. Honderden en honderde uren van hier over twee grote zeeën en een woestijn moet gereis om echter komen ligt in groot land waar de mannen niet zwart, niet geel, niet rood, niet wit, maar helderblauw zijn en de vrouwen een lichtpurper gelaten vertonen. Die mensen zijn schoon maar ze zijn gevaarlijk voor de blanken en zich durven wagen want het zijn menseneters. Ik ben daar geweest en als ik geen buitengewogen luk had gehad zou ik hier niet op de kort zitten maar wel in de maag van de Kijzer der Kalabassenaars. In dat land heb ik geleerd heb genik u tot uw groot voordeel wens te leren. Het is de grote tovenaar van de Forster Kalabassenaars die mij het geheim heeft toevertrout omdat ik eens op een naam middag gered heb uit de klauwen van een groene tijger. In dat land was er grote rode kolen dezelfde als geer hier in de Brabantse moestuinen kwijt. Maar wat jij niet weet wat ik niet wist wat niemand bekend is die niet in de geheimen van het Kalabassenland is doorgedrongen en wat ik als een apostol van het welzijn van het mensendom overal in ons land ga bekendmaken is dat onze rode kolen door de heer werden geschapen om de mensen hier op aarde het geluk te laten genieten dat de rijkdom aan braver lieden met een gerust geweten schenkt. Luistert goed, burgers, burgeressen en al wat hier op de markt verenigd is. Deze aanbeveling was overbodigd, het was zo still op de plaats dat men erom zo te zeggen om elkaar kon horen ademen. Tijdens vervolgden de rode kolen brengen goud voort geloofd mij of geloofd mij niet want dat laat me heen onverschilig, alleen diegenen die vast geloofd hechten aan mij ne woorden zullen er wel bij varen. Ik herhaal dan de rode kolen kunnen verzorgt worden op het wijze zo dadelijk dat op elk blad genoeg goudstof kleeft om een kroon te maken zodat een dikke gezonde, zware kool op tijd van enkele maanden een 30 tal kronen kan waard zijn. Heb je het wel verstaan? Je vraagt me nu wat je moet doen om die uitslag te bekomen. Het is dood-envoudig geloofd mij.  De calamassaanse tofenaar wiens enige geliefde perpere dochter ik met levensopovering uit de klauwen van hun goede tijgen redden, zoals ik de eer had tot u te zeggen heeft mij getoond hoe ik een poeder moest bereiden dat de rode kolen tot die trap van goud voortbrengen moet leiden. Alvoren ze de konen te zeien zei je dat poeder op uw land en gezocht verbaasd staat was er der bladeren te zien hoe het goud er in een dikke laag op de voorschein komt. Het poeder werkt zodader straf dat het uit de aarde de verborgen goudstofjes aantrekt en zo komen ze langs de sap opslopen in de wortels der Kolen tot in de bladeren waar ze uitgewaasend worden en blijven aankleven. Nu zult u je afvragen waarom koopt die geleerde en beroemde tijl geen grote landen en kweekt hij zelf geen goud. Daar zal ik u op antwoorden burgers en burgeressen en andere distenaars. Ik heb het u trouwens reeds gezegd ik ga van dorp tot dorp en van stad tot stad om het mensdom gelukkig te maken. De verkoop van mijn kalabassa de stoverpoeder brengt mij genoeg op om onbekommer te leven en ik vind een onuitspreekelijk geluk in het gelukkig maken van mijn even naast hem. Zegt u dat niet genoeg? Ik zou me zelfs willen toekomen mijn pakjespoeder gratis uit te delen maar het vervaardigen van deze laatste kost mij een kroon per pakje zodat ik tot de bedelstof zou gedoemd zijn als ik ze voor niets moest geven. Daarom kosten ze een kroon en ik kan als dergst één per man verkopen daar anders mijn voorraad te spoeder zou uitgeput wezen. 