H.B.S. tijd van Joop ter Heul | Cissy van Marxveldt | General | Audio Book | Dutch | 4/5
Hoofstuk 12 van de HBS-tijd van Joop ter Hul, door Sissie van Marksveld. Deze liepenvoxtopname is vrij van auteursrechten, opname door Anna Simon. 20 maart. Vandaag heb ik pop bewerkt, ik dacht dat ik het nogal handig inpikte, maar pop snapt me direct. Ik begon zo. Kees is toch altijd even leuk zeg. Dat is prettig voor je, zei pop, ja dat is zeker, en hij kan verschrikkelijk goed leren. Wat kan mij dat schelen? zei pop. Je interesseert je anders nogal voor ballen? Nooit! pop, geef me heel verontwaardigd aan, hoe kom je erbij? En toen zei ze, ik geloof best dat jij vooruit wel wist dat je woensdagavond verhindert zou zijn, Joop. Dat heeft Kees gezegd, en ik vind het oervlauw van je om er zo in te laten lopen, ben blij dat ik de hele club bij elkaar getrommeld had. Kees zei ook dat hij het zo vlou van me vond dat ik er hem in heb laten lopen. Ach, dat gezeur, zei pop, maar ze keek net als Julie voor de geschiedenis met Joch. Ik zou hem ook vast niet mee benmoeid hebben als niet voor Kees geweest was, zei ik, en voor jou. Voor Kees en mij, puh, smaalde pop, maar ze kleurde. Ik dacht dat jij fidealer was, zei ik, je weet best dat Kees verliefd op je is. Ach, dat gezeur, zei pop weer. En van, als je niet wilt, dan zal ik het tegen Kees zeggen, dan hoeft hij er geen moeite mee voor te doen. Doe dat, zei pop. We slingen er ontswijging naar huis, helemaal uit te pas, maar dicht bij de straat waarin pop woont, zei ze, het is gek Joop, want ik heb nog nooit wat aan een jongen gevonden. Maar Kees vind ik toch wel erg aardig. Wacht ik dat tegen hem zeggen, zei ik, en ik versprong meteen om in de pas te komen. Ja, als je maar geen malen dingen bijzegt, ik rende naar huis, niet dat ik me zo vreselijk vrolijk voelde, want eigenlijk vind ik het erg naar dat pop nu misschien ook ongenietbaar zal worden. Waarom Kees wat op te wekken? Ik huppel zijn kamer binnen en ik zeg meteen, Kees, het is in orde hoor, met pop.  Wat zang ik je nu, zei Kees, ik zag het niet, ik zeg alleen dat het in orde is, pop vindt je erg aardig. Hoe weet je dat? Ik heb het daar gevraagd, tenminste, stommerd, zei Kees, toen heb ik met een lineaal die er toevallig lag op de tafel geslagen en ik heb gedreigd, al word je nu nog verliefd op de generaal zelf, dan zal ik mijn pink niet meer uitsteken om je te helpen. Waarop Kees me buiten zijn kamer gezet heeft. Jongens zijn idioten, want zo pas is hij bij me binnengekomen met een rood hoofd en twee kwattas en ik heb hem drie kwartier op de punt van de tafel laten zitten voordat ik hem precies alles van pop vertelde. Toen heeft hij mijn oor uit zijn verband getrokken en gezegd dat ik een kraan ben en een keel vans er vast. 22 maart, zondagavond. Mijn benen zijn stijf als latjes en ik hang gewoon op mijn stoel om zo zover mogelijk uit te strikken. Het is mijn eigen schuld, want ik heb gisteren Julies trotterschoenen aangetrokken, ze noemt zij ze tenminste, en die waren me een millimeter te klein. Waarom had ik zo eigen wijs was om op een lange wandeling naar buiten echte trotterschoenen te willen dragen, moet ik nu in grote afgedankte kamerpantoffels van pare ontlopen. Wij hebben gisterenmiddag met je vrouw Wijers een lange wandeling gemaakt, de hele club zelfs Connie die je ruw voor heeft moeten afzeggen. Ze was wel bang dat hij het nu uit zou maken, maar Pieden zei dat het dan toch geen echte liefde van hem geweest was. Je vrouw Wijers heeft de wandeling zelf uitgezocht en zat er net zoveel puff in als wij. Dat is zo prachtig weer gisteren en juist het begin van de lente. Dan lid je eigenlijk nooit op en als je vrouw Wijers het niet gezegd had, zou ik er nooit van mijn leven aan gedacht hebben. Nu zouden ze wel gauw beginnen de tennisbanen te walsen. Toch is vragen of joch tennis, ik hoop van niet, want het zal een strop zijn voor al die tennispakken van Julie met bijbehoerende kousen. Pje, ik ben zo langzaam mijn hand al echt oude tante achter geworden in die dingen.  Het was het gisteren prachtig weer, Noor had nog een bondje om en een moff in haar handen, dat komt natuurlijk ook, want ze enig kind is, maar Pje heeft haar bond om haar middel gedaan, want ze had alweer haar centuur verloren en met de moff hebben we gebald. Ik geloof wel dat we erg uitgelaten hebben gedaan, tenminste een boer die voor zijn huis stond riep tegen je vrouw Wijers. Nou, die stadschifvers kennen daar wat met. Ik heb natuurlijk net gedaan of ik mijn voeten niet voelde en zelfs met slechts acht telen mee hard gelopen. De andere twee lagen voor Miracle in mijn schoenen en het zilveren naaldekkokertje dat die vrouw Wijers uitloofde, heb ik gewonnen. Het is jammer dat ik nooit naai, nu ga ik er maar de potlootjes voor mijn inschijfpotloot in bewaren. We hebben ergens in een wijnland tegen een bergje aangezeten, het was daar zo rustig dat je je hart hoorde kloppen. Kitty heeft achter het bergje gezongen van my old Kentucky home en ik voelde opeens wat raar zijn mijn ooghoeken. Kan wat zuurder ook wel van de pijn aan mijn voeten gekomen zijn, maar dat zal toch wel niet, want anders zou ik er niet tegelijk aan gedacht hebben om nog harder te gaan vossen dan ik gedaan heb en nu echt eens te sparen voor bloemen voor je vrouw Wijers. Pop zei zacht tegen me, wat is hier heerlijk joh, en wat is aardig zeg, zo gewoon. Pien had haar mantelslippen uitgespreid en daarop troonde je vrouw Wijers en Lutje zat heel dicht bij haar. Het is toch wel zielig voor Lutje dat ze geen moeder meer heeft, ze praat er haast nooit over, maar ze heeft eens gezegd, ik kan niet veel bij Pien aan huis komen, het is daar zo heerlijk, haar moeder is zo'n schat, dan voel ik me zo alleen. Kom dan maar vaak bij ons, zei ik toen, want daar zal je bij ons geen last van hebben. Hij joop, zei Lutje, heel verontwaardigd en ik begin nu wel een beetje te begrijpen wat ze bedoelde, tenminste gistermiddag begreep ik het. Nu niet meer zo precies, wat Ma heeft vanmorgen gezegd, dat ik niet weer een stuk touw om mijn kaos mag zorgen als ik vier jaratels aan mijn corset heb.  Het is maar zo'n soorten met gezondheidslijfje, want ik heb al de ballijnen er uitgehaald en een paar jaratels heb ik aan Mina gegeven, want zij ze zo prachtig vond. De andere twee, daar is de knip uit, dus nu moet ik wel met touw werken. Het is zo naar dat Ma en Julie altijd zo gauw zeggen dat iets vulger is. De touw was natuurlijk ook weer vulger. Toen ik zaterdagmiddag thuis kwam had ik zoveel prachtige voornemens, ondanks mijn tenen. Ik begon zelfs aan Ma en Julie te vertellen dat de katjes langs de slootten al bloeiden en dat een verwijder zei hoe ze vroeger als klein kind altijd gedacht had dat er uit die bobbels een heusig katje komen zou. Maar toen ontdekte Julie dat ik haar trotterschoenen aanhad en was uit met mijn voornemen. Ik zal sinds vervolg weggesluiten, anders verkoop je die misschien ook, zei zij liefdallig. Die kans loop je, zei ik vier, want ik ga je vast een boeket geven als afraakt. Ik verdween natuurlijk meteen, want Ma had haar mond al naar een standje staan. Kees is vanmorgen in een hagel bui. Ja, Maard hoert zijn staart, zoals Laura zegt. Te fietsen gegaan bij Pop. Ze hadden bij ons aller trumhuisje afgesproken om tien uur. Ze houden me goed op de hoogte. Om half tien reed Kees al in de hagel weg. Ik heb hem nog nagewijfd, maar hij keek niet naar boven. Hij glom aan de koffie. Van de hagel natuurlijk. In de gang voorg ik hem. Ben je nog nat geworden? Nat? Nee, hoezo, zei Kees? Je bent stapel, geloof ik. Ik wil heel wat kerelachtigst terug zeggen, maar toen kwam Pa net thuis en trok me aan mijn haar. Inderdaad. Zo, Joostje, zei Pa. Misschien word ik nog wel Jozefinnetje als Pa zo doorgaat. Wanneer krijg je je rapport? Vlak voor de Pa's, zei ik. Ik ben zeer benieuwd, Joost. Het zal erg vreemd voor me zijn, zei ik. Zo ongewoon wanneer ik geen onvoldoende meer heb. Of misschien maar één. Het is toch wel naar dat ik voor Pa alleen maar het rapport ben en verder niets. 24 maart. Ik had helemaal het gedicht voor de Jopopinolukiko club vergeten. Pop herinnerde me vanochtend aan. Ben toen maar meteen van stapel gelopen en ik werd er warm van.  We hebben een club, een jolige club, een oolijke, volgelijke club. We zijn met zijn zeven een lid ervan. Het ere lid, dat staat vlak vooraan en de andere volgen dan op een rij. Van hij is haar hop, van Hopsa hij. Die laatste regel vond ik wel een beetje raar, maar ik wist niets anders te bedenken en dat Hopsa was toch ook wel verholijk. Toen slingerde ik me aan het refrein. Het was onder geschiedenis bij de generaal zelf. We zingen en dansen, we maken plezier, want huilen, dat geeft toch immers geen zier. Op pretjes zijn we altijd tuk als Jopopinolukiko club. Kitty, zei ik toen, want ik was al trots op mijn eerste gevrocht. Nou, zei Kit, en ze ging achteroverleunen. We deed eerste vers horen van ons club lid. Van wel club lid, zei Kit, dat ik dicht, zei ik, een beetje te hard. De generaal keek onze kant uit. Ik sta er de onnozel. Kit zat strak als een paal. Oh, dat vonden ze dan. Dat was ik al lang vergeten. Vaaruit maar. Ik zei het op, met zoveel zier als ik kon, onder generaal. Kitty begon te schudden bij het heise hop, en ze schudden nog erger bij Hopsa hij. Lach je daarom, zei ik wat vertoond, want ik kan niet goed hebben dat er om mijn dichtkunst gegrinnigd wordt. Nee, brom de Kitty toe maar, het is juist zo mopper. Ik doeg het refrein met nog veel klem voor, en Kit zei dat het prachtig was. Je moet er mee doorgaan, zei ze. Natuurlijk, zei ik vier. Ik schreef achterop een geschiedenisopstel, wat we pas hadden teruggekregen. We hebben doorlopend maling aan school. Natuurlijk, dat is nogal glad. Dat lessen geleer is een aaklig kruis. Je zit er maar altijd zo suf voor in huis. Nee, leef de vakantie, zo roepen we blij, en de school in de lucht met de boeken erbij. Kitty, zei ik, ja, afdeling twee. Kom maar op. Met veel vuur las ik het voor. Je bent een kraan, zei Kit, het is enig. Ik begon aan drie. Op taartjes zijn we verschrikkelijk doel. Natuurlijk, dat spreekt als een boek, maar het heerlijkst van al is toch een koepjak, vooral zoals mijn zon van woerdense maakt. Daar verkoop je met liefde je schoenen voor, en breng je een dag op je kamer door.  Ik wou net Kit weer gaan porren, toen de generaal zei, wat voor jij toch uit, yo. Ik maak aantekeningen, zei ik. Laten eens kijken. Toen was ik erbij natuurlijk. Ik wandelde met mijn geschiedenis opstel naar de generaal toe. Ik had er een zes voor. Dat was prachtig voor mijn doen. Ik hield eerst de zes maar bovenop, om de generaal nog zo'n beetje zachter te stemmen. Maar ze keek er niet eens naar. Ze draaide meteen het papier om, en toen zag ze natuurlijk dadelijk mijn gedicht. Heb jij dat gemaakt, yo? Ja, je vrouw, zei ik. Kom aan, zei de generaal, en begon te lezen. Toen ze was aan, we hebben doorlopend maling aan school, staiden ze vernietigend naar me. En toen ze gelezen had, en de school in de lucht met de boeken erbij, ik keek zo'n beetje naar haar ogen, nam ze haar lourniët af en zei, hier blijkt voldoende jullie rebellse geest uit. Ik zal haar rekening mee houden. Ga maar weer zitten, yo. Het is zo'n kwaad niet budget, zei ik nog. Maar daarvan nam de generaal geen notitie. De club snakte natuurlijk naar het gedicht, en toen het uur om was, voeg ik de generaal of ik het terug mocht. Maar ze gaf me niet eens antwoord, en wandelde er plecht staatig mee weg. Bij Rurop heb ik het toen gauw weer overgeschreven. Ik kende het gelukkig nog, en het is de hele club rond gegaan. Ze waren er allemaal wonderbaarlijk over te spreken, en Pien zei dat ik best een dichtbundel kon uitgeven. En Konnie schreef op een vloetje, wat ze net in mijn inkpot mikte. Wil je een gedicht maken op Ru? Dan vuif ik je op een C.E. Ik begon er meteen aan. Voor een C.E. doe ik alles. Ru is mijn engel, mijn liefste schat. Ik wou dat ik Ru in mijn lessen naar had. Zijn haren is zo blond en zijn ogen zijn blauw. Over acht jaren wordt ik zijn vrouw. Ik mikte dat alvast naar Konnie, maar het viel bij Pien neer, die rondstickig ging, zodat Rurop door de klasaandrennersloeg al higgend. Wat bestield jullie toch? Beetje kam niet waar. Het is nog geen vakantie niet waar. We zijn bezig, Philippine, niet waar. Ja, je vrouw, zei Pien onnozel.  Ik bleef erg roze moesig in de klas, en ik kreeg nog gauw onder de hand een nul. Omdat ik niet eens wist dat Ru op mij wat vroeg. Ik was toen net aan het prakken zeren over het tweede complot van Ru. Ru komt me tegen op weg naar school. Maar ik wist geen rijnwoord op school, of het moest johel zijn, en dat vond ik toch gemakkelijk. Toen staart ik het maar voorlopig. Ik ga aan volgend keer, als ik er beter voor in de stelling ben, wel mee door. 25 maart. Volgende donderdag krijgen we vakantie. Ik geloof, als het aan de generaal alleen lag, dat ze ons na mijn gedicht wel op school zou willen houden tot middenacht, en dan ook op school slapen. En als je toevallig wakker werd snachts, weer gauw met een vraag aan je pet. Vanmorgen heb ik onder de les ruzie gehad met een kind van onze klas. Ze heet Mies Brauwig, en ze is mager met groene ogen. We nemen nooit notitie van haar, omdat ze niet aardig is. Zelfs bij Rurop durft ze nog niet, en dan kijkt ze zo onschuldig, en zich met zo'n braaf gezicht, ja je vrouw, en nee je vrouw, en weet al haar beurt er precies. Maar als Rurop weg is, dan heeft ze een massa te vertellen van dat idioten mens, en dan lacht ze met zo'n mallen grijns. De hele club is natuurlijk erg antimies. En nu heeft het schaap ook een club opgericht van de vijf palljassen die wij links hebben laten liggen. Zij is er het hoofd van. Nu vanmorgen, we hadden Frans gehad, en dan kunnen we net vijf minuten op adem komen. Draait ze zich naar me toe. Ze zit zo schuin voor me, en zegt, zeg Jopie, wij hebben ook een club. Greten, Betts, Katrin, Nell, Tony en ik kunnen ineens een gezamenlijke club avond houden. Dank je feestelijk, zei ik. Wat wil ze, voegkid, die Mies nog minder kan zetten dan ik, en altijd met de rug naar haar toezit. Een gezamenlijke club avond houden. Het weurren, zei kid, hoe durft ze te vragen? Na Frans hadden we aarderskunde, en Mies had als een paal natuurlijk. Maar toen de aarderskunde afgelopen was, begon ze er notenbenen weer over. Jop, met een uithaal, zeer niet, zei ik.  Toe, wat hinderd dat nu? We kunnen toch best eens bij elkaar komen? Dan is onze avond bedorven, zei ik. Toen werkt Mies ergens pits om haar neus, van kwaadaardigheid natuurlijk, en ze zei, ik zou maar niet zo'n praats hebben. Je kunt nog niet eens zelf je lessen leren. Je hebt nog een kinderje, vrouw, nodig. Zo, zei ik, heb ik nog een kinderje, vrouw, nodig? En ik werd zo vertoond dat ik uit mijn bank schoot, mijn liniaal geef, en er Mies mee op haar hoofd trommelen ging. Ik sloeg maar waar ik raak en kon, en Mies schildde. Toe maar, riepkid, zal ik je helpen jop? Ik heb je nog een oude tekendoos. Niet nodig, zei ik, en ik roffelde er nog harder op los. Ik hoorde niet eens dat zuurtje binnenkwam, en ik slingerde mijn liniaal boven mijn hoofd, om nog een laatste flinke map te geven, toen ik voelde dat ik nog wat anders raakte. Ik keek om. Het was zuurtjesarm geweest, tenminste die vreef ze. Mies kreeg voor het gemak een geweldige help uit, toen ze zuurtjes zag, en onts zuurtjeslieveeling is. Van die houten klazige, valse mispunten zijn altijd de lievelingen op school. Werd ik weggestuurd, en zuurtje zei, schaam je je niet? Mijn handen tintelde, en ik geloof dat ik vu rood zag. Mijn strik hing onder aan een puntje van mijn haar. Kidd redden hem nog net. Schaam je je niet? Vroeg zuurtje nog eens, en ze voelde weer aan haar arm. Natuurlijk niet, zei ik vier. Nu begrijp toch wel, dat jop niet voor de mob deed, zei Kidd. Het is de schuld van dat lamme kind geweest. Pulk toch zo niet flauw wicht? Als je nog één woord zegt, Kiddie, dan ga je er ook uit. Met plezier, zei Kidd. Toen was ik net bij de deur. Ik wacht er nog even, maar zuurtje grunde Kidd dat plezier weer niet, natuurlijk. Op de gang kwam ik joch tegen die naar huis zou. Hij doet nog altijd schuldig als hij me ziet, net of hij het niet helpen kan, dat hij met Sully verloofd is. Zo, zei ik, ga je al weg? Ja, waar kom jij vandaan? Uit de klas, ben weggestuurd. Hoe komt dat nu weer, jo? Zitten in lucht, ik ben baldadig de laatste tijd.  Ik zag best dat joch geschrok en hij wou al naar beneden lopen, maar ik wandelde met hem mee, dat gaf weer vijf minuten afleiding. Je hebt een goed natuurkundecijf voor jo, zei joch. Om het te paaien natuurlijk, daar kan ik nooit tegen. Kan me niet schelen, zei, kom je vandaag bij ons thuis? Waarom ben je zo onzichtbaar de laatste tijd? O, sleep je Sully overal mee heen. We hebben visites te maken, zei joch, en werd stenig, want beneden op de gang stond de generaal die naar boven wou klimmen. Joch bleef natuurlijk op de overloop bakten, en ik ook, en wilde ik graag aan de generaal toon dat joch familie van me wordt, zei ik heel hard. Als je vanmiddag komt, Joachim, ik dacht er verschrikkelijk hard op zijn naam, dan zal ik jou het moois laten zien. Het aardappertje van de generaal was ook al haast op de overloop, en daarom zei ik met nog meer klem. Hoe laat kom je vandaag? Joch boog voor de generaal, toen hij helemaal op de overloop stond en mij aanstaarde. Wat doe jij hier, jo, op dit uur? Joch wist niet wat hij moest doen, weglopen, of als aanstaande zwager blijven staan en zijn familielid horen bestraffen. Ben weggestuurd, je vrouw? Zo, dat is wel aardig, om vlak voor de vakantie nog weggestuurd te worden. Ja, zei ik, en ik keek heel bedenkelijk. En waar ga je nu naartoe? Nergens, ik breng meneer Smid maar even naar beneden. Joch zijn haar bloosde haast, en hij was natuurlijk boest op me geworden onder de bedrijven door. O, meneer Smid, zei de generaal, en ze lachte zo liefjes. Ik moet u nog spreken, wil u even meekomen naar mijn kamer? Zeker, directrice, zeker. Joch zegt altijd directrice, ik zal het hem nog moeten afleeren, want het is net of in een ziekenhuis zijn. En jo, zei de generaal, ga jij in 2B zitten, dan zal ik je werk geven. Als een lamp klom ik weer mee naar boven. 2B was leeg, daar hadden ze tekenles, dat zag ik op de lesrooster staan. Ik zocht een plaatsje voor het raam. In 2B kun je zadig naar buiten zien, is eigenlijk jammer dat ik die klas al door ben. Ik zat op de bank van Maps Beekman, want dat stond wel zes keer door de listenaar heen geschreven.  Maps is een leukerdom te zien, en ze zwerft ook op ongewonen uren door de school. Dat is een goed teken. Ik schreef onder al de Mapsen Joop ter Hul, en ik was net bezig haar een vriendschappelijk briefje te schrijven toen de generaal binnenkwam met een stapel sommer vormen en een prik die ik vergeten ben. Er komt natuurlijk een reuze aanmerking op mijn reporten staan. Een fe, anders zou het ook te mooi zijn. Ik heb 3 van de 20 sommer gemaakt en uit het raam proper gegooid naar de luidie voorbij gingen, maar ze hebben me niet ontdekt. En toen heb ik op de lesrooster nog een pracht gebruid getekend met een kind aan de hand en haar ondergeschreven CGL. Ik denk het niet, maar ze zullen zich wel suff prakken zeren. 26 maart, Julie wordt nog maar al door gelukkig, ben benieuwd wat het eind zal zijn. Ze praat alweer tegen me, zeer dat de bosradijs verdoord is. Ik dacht natuurlijk stelig dat Joch er wel over gemijerd zou hebben dat ik uit de klas gestuurd was gisteren en omdat dat Julie gisteravond niet zei, vroeg ik, hoe was Joch vandaag? Schattig, zei Julie, hij is toch zo'n engel Joop, altijd even lief en geduldig. En hij is zo fijn gevoelig. Ja, wat kun je wel aan hem zien, zei ik. Daarom bloost hij zeker zo gauw. Hij bloost nooit. Voor jou niet misschien, maar wel voor de generaal, zei ik. Ik geloof dat de generaal verliefd op hem is. Dat is weer echt iets voor jou. Heeft hij er nog verteld dat hij vandaag een apartje met de generaal gehad heeft? Hij praat nooit over school. Oh nee. Nee, nooit. Als ik hem wel eens vraag hoe het met jou gaat, dan zegt hij altijd dat je flink je best doet. Ik geloof er niet veel van, zo niet. Ik vind Joch in marines een prachtige naam, zei ik, om eens Julie plezier te doen en want ik Joch nogal fideel vond, maar ze zijn vriendelijk. Begin alsjeblieft niet weer vervelend te worden. Zaterdag krijgen we ons kapot. Je vrouw Weyers is nog verlangendig dan ik. Ze kent Mies Brauwerno te benen. Ik heb haar gistermiddag verteld hoe ik die afgeranseld had. Vond je dat nodig? zei ze. En toen keek ze werkelijk even als een echte onderwijzeres.  Ja, zeker, zei ik, zat het verdiend? Oh, dit is zo'n lafschap, vind je ook niet? Dat kan ik niet vinden, zei je vrouw Weyers. Maar een vuim dan niet, kan ik ook niet schelen, waarom ik? En ik stoot een partijtje boeken van de tafel, met opzet. Want het kan me wel schelen. Ik kan het gewoon weg niet uitstaan dat ze liefst doet tegen je vrouw Weyers. Want zo is ze helemaal. De valse kat. Ik heb me eigenlijk nooit om haar bekommerd. Maar nu ze dat zo geniepig zei van kinder je vrouw, nu kan ik haar niet meer zien. Aanzittig maart. Naast me ligt het rapport. En ik heb geen één onvoldoende. Maar ik voel me bezwaard. Zo'n rapport morgen ben je toch altijd in een andere stemming. Anders lopen Pop en ik meestal samen naar school. Maar nu vonden we bij het tremhuisje de hele club al. En zelfs kit zag haar somber uit. Ik heb vandaag zo'n voorgevoel dat ik zitten blijf, zei ze. En wat wordt er dan ongezellig voor me? Mag ik niet aan het denken. Als ik zitten blijf, zei Connie, dan ga ik naar de huishoudschool. Daar heeft moeder me al mee gedreigd. Komt jou wel van pas, zei Pien, met ruw enzo. Dan moet je toch kunnen koken later. Oh, we gaan allemaal wel over, zei Pop. Stel je voor, daar kun je toch niet over oordelen vier maanden voor de tijd. Nou, zei Pien, en zei ik ook al bedenkelijk. Ik zou van een tien voor teken hebben, maar daar heb ik wat aan. Lutje en Noor waren helemaal niet bang. Die hebben altijd goede cijfers. En Pop is de kraan van het stel. Wat zullen zij en Kees later vreselijk krapkinderen krijgen? Op school was het ook al een gedrukte bende. Die mallercongerge liep door de gangen met een gezicht, alsof hij het opperhoofd was. Dat doet hij altijd op rapportdagen. Kids zei tegen hem in de vestibule. Heb je nu ook nog wat over de cijfers te zeggen? Toen keek hij verrukt en hij zei, waarom denk je dat zo? Omdat u altijd met de rapporten schoudt, zei Kid. Nu krijgt hij natuurlijk helemaal de pick-up-kit. Om elf uur kwam de generaal onze klas binnen en achter haar wandelde de congerge met al onze noodlotte in zijn arm.  Ik bibber er toch wel even, toen ik mijn oude vijand voor me zag liggen. En ik keek erin als een haas. Toen zag ik dat ik geen één onvoldoende had. En ik had de generaal kunnen knuffelen met een aarde planal. Maar onder de aanwijking er stond, is driemaal verwijderd van school. Tweemaal door de heer Smidt en eenmaal door mijn jevrouw Soetendal. Vleid en op lettendheid, laat de gedurende de lessen zeer veel te wensen over. Is bovendien oorzaak dat een rebellische geest in de klas heerse gaat. Door het maken van opruiende versjes gedurende het less uur. Zeer strengere maatregelen zullen genomen worden en die niets dergelijks zich herhaalt. Op sloeg drie kwart blad. Het was de langste aanwijking die ik ooit heb gehad. Kid had een z-o-z. Bij haar kon het niet eens op één kantje. Ze riep heel hard. Zeg jongens, hebben jullie ook aanmerkingen? Ik heb anderhalve platzij. Maar ik lees die onzin nooit. Stel je voor. Pop had ook wat lievelijks over onverschilligheid, geloof ik. En Konnie had een heel vier lacht en babbelt te veel. Met drie uitroeptekens. Pien kwam er nogal genadig af en Noer en Loetje had een Blanco straflijst. Zo noemt Kees het, die vanmiddag om mijn aanmerkingen gebrult heeft, vooral om die opruiende versjes en de rebellische geest. Hij heeft Pa op zijn knie geslagen en gezegd, ouwe heer, ik zie Joop lateral met een groot vaandel voor een troep luu uitmarscheren en dan zingt ze opruiende liederen die ze zelf maakt. We kunnen nog plezier van haar beleven. Maar Pa vond het lang zo verhoorlijk niet, die wou weten wat dat voor versjes waren. Ik zei maar dat ik ze niet meer kende en dat de generaal ze had. En toen moest Pa precies weten waarom ik bij Smidtweg gestuurd was en bij Zuurtje. Alles nootte benen gedurende de koffietafel, maar zei dat ik heus geen nieuwe bal schoentjes verdiende. Ik was maar blij dat ik daar aan nooit in de verse verte gedacht had, en Julie beweerde dat ik toch zeker wel ontzettend onder het moest wezen, als Joch die toch zo verbaasend geduldig was, maar uit de klas had gestuurd. Och, zaak toch niet, zei ik opeens heel woest, begon me zo te vervelen.  Stel je voor, nu had ik een goed rapport en nu dit gezeur weer, en ik moest vechten om geen deuntje te gaan huilen, maar gelukkig dat ging voorbij. En toen zei Pa, we spreken er straks nog wel over. Nee, het is ook al geen glorie om een goed rapport te hebben zonder één onvoldoende als je drie kwart platzij aanwijkingen hebt. Eigenlijk heeft Pa het daar alleen maar over gehad. Ik zei nog, ik heb een zes voor aardagskunde, en de vorige keer had ik een twee. Dat kan me niet schelen, zei Pa, ik wens dat jij je op school behoorlijk gedraagt en niet als een qua jongen. En dat zal ik toch nooit, nooit, nooit kunnen. Nu is Pa weer boos op me en kijkt weer naar me met al haar fronzen in zijn voorhoofd en ik voel me weer een vondeling met misdadige aanleggen, als dat tenminste het meervoud is. Kees is zo straks nog bij me geweest en hij zei, kom je op, trak jij je die bespotterlijke nonsense aan? Natuurlijk niet, zei ik. En je kijkt zo sip. Oh, dat is omdat ik verkouder wordt. Houd Pop een goed rapport? Ja, maar zij is onverschillig. Wat een onzin, zei Kees. Pop onverschillig, ze is juist zo hartelijk. Ja, voor jou. Ik ga morgenochtend met haar fietsen als het goed weer is. Ik heb haar net gebeld. Mooi. Het is een enige meidje ook. Ja, zei, jullie zult later wel knapper kinderen krijgen. Ik bedoel, bollebozerig. Toen lachtte Kees en slug op mijn schoudig en ging naar zijn kamer, al fluitend van, if you were the only girl in the world. En ik voel me. Oh, jacques, wat voel ik me verlaten. Sondag 29 maart. Lieve net. Nog zes dagen, dan kom je hier. Dus wordt dit ook maar een kribbelkrabbel briefkaart. Ik zal met de hele club aan het station zijn om je te halen. Schrijf de trein nog. Joch is vandaag bij ons eten, dus nu zijn we gelukkig het stel met pasen kwijt. Neem alsjeblieft niet te veel kleren mee, want dan ontdekt ma natuurlijk wat er allemaal aan mijn vooraat ontbreekt, en ik ben nu net zo lekker gewend aan een paar oude overhemden. Doe de goede thuis. Zelf een poot van Joop.  PS, het is verschrikkelijk aan met pop en Kees, maar je merkt er bij pop niet veel van. Ik heb het nog in orde gemaakt. Misschien kan ik jou bij dergelijke archiefietjes nog wel eens van dienst zijn. Ik ben daar erg sterk in. Ik geloof niet dat dit alles heel geschikt is voor een briefkaart, maar het staat erop. Het is wel jammer dat op deze nieuwe wedstrijd briefkaart een possegel zit, anders zou ik hem misschien nog verscheurd hebben. Nu is het zonde. Are you sees, hoor? Joop. Einde van hoogstuk 12. Hoogstuk 13 van de HBS-tijd van Joop ter Hul, door Sissie van Marksveld. Deze Liepevoxt opname is vrij van auteursrechten. Opname door Anna Simon. Dettig maart. Ik heb nog nooit zo in de put gezeten als nu, toen ik een goed rapport heb gehad. En ik ben werkelijk een oogemelijk van plant geweest, om niet meer als een razende te blokken en de boelen bij neer te gooien. Dan maar naar kostschool. Dat kwam ook omdat je vrouw Weyers zo bedenkelijk naar de aanmerkingen gekeken heeft. Dat was gistermiddag bij haar thuis. Zaterdagmiddag was ze de stad uit. En gisteren ben ik met dat lamme rapport naar haar toegekard. En toen ze dan zo'n beetje teleurgesteld keek, zei ik, ja, daar moet je een liveling als misbrouwer voor zijn, om dat plaatje schoon te hebben. Misschien schrijft de generaal er voor haar nog wel eens op, is een schat of zowat, het mispunt. Ik geloof toch wel, Joop, als je er enige moeite voor deed, dat je dan ook. Maar ik wil er geen moeite voor doen, zei ik, en stond meteen al op. Dank u wel, ik wil geen houten klaas worden. Wat heb ik er dan nog aan? Dag, je vrouw. En ik wil al wegrennen. Maar je vrouw Wijers pakt me nog net bij mijn getailleerde mantel vast, want die had ik aan, en schoof me drie schuimpjes tegelijk toe. Toen werd ik wel weer een beetje calmer, maar hakes was het toch nog niet. En om acht uur lag ik gisteravond al in bed. Aan tafel was ik zo stil dat Joch nootte benen voeg. Schilt er wat aan, Jo? Nee, zei ik, dank je. Joost denkt over haar zonne na, zei Kees.  Is het niet zo, ouwe jongen? Nu, die zonde van Jo zullen wel zo groot niet zijn, zei Joch. Het was een moedige daad van hem om dat te zeggen, want hij heeft me toch maar twee keer de klas uitgestuurd. Hij blooste ook wel erg toen hij het zei, en ik wou eerst Julie nog trappen om haar op te wijzen, want ze beweerde dat Joch nooit blooste. Maar het was me toch te vermoeiend, en ik had maar door. Pa was wel wat vriendelijker tegen mij, en Ma zei heel tragisch dat Julie altijd zo'n voorbeeldig kind geweest was op school. Ik hoop dat Joch nog plezierbeleef van het voorbeelden gekend. Of eigenlijk hoop ik het ook niet, want het was toch wel fern van hem om dat te zeggen, van mijn zonden die niet groot zijn. We voeren op school niets meer uit. Deze dagen zijn er nog maar poerlegap, zoals Kit zegt. Haar piepen was helemaal niet vertoond geweest over de Z-O-Z, maar dat komt omdat hij het bij Georgine precies zo heeft meegemaakt. Dus die is er al aan gewend. Maar Conny zag er vandaag heel verslagen uit. Haar moedig is net een gendarme, zo groot en vier, en zijn niet ook zulke keelachtige passen. Ik geloof dat ze vroeger iets aan een instituut is geweest, tenminste dat zij Julie. Die wist het van Joch. Maar Conny laat er zich nooit over uit, want dan is ze misschien bang dat wij haar haar mee zullen plagen. Haar moedig is gister zelf naar de generaal geweest, en de generaal was natuurlijk in haar element. En nu mag ze avonds ook niet meer uit, zodat zij ook geen werkend clubblit meer zijn kan. Maar de Jopok Pino Lukiko Club blijft toch bestaan, als zouden we allemaal eerelid worden en nooit meer kunnen vergaderen. 1 april Mijn bruit met het kind in 2B is ontdekt. Verleden donderdag al, maar ik heb het niet eerder gemerkt dan vandaag. Trouwens, ik had ook helemaal niet meer aan gedacht. Vanmorgen klom ik het trap op achter Maps Beekman en Annie van Ra, ook een 2B-tje. Denk je dat ik het strafwerk maak, zei Maps, geen sprake van, als stuurismarom van school. Je zou allemaal wezen, zei Annie. Ik weet niets van die bruit af, zei Maps.  Kan ik het helpen, dat ze me niet geloven? Ik heb nog nooit gejocht om geen strafwerk te krijgen. Er ging maar een licht op. Hallo, zei ik, en ik trok Maps aan haar vlucht. Heb je het over de bruit op de les rooster? Ja, zei Maps, dat mallen exemplaar. Die heb ik getekend, zei ik, met een kind aan de hand. En daar moet ik strafwerk voor maken, zei Maps. Ik ga dadelijk zeggen naar de generaal, als ik dat geweten had. Oh, ik had het anders voor jou wel met plezier willen doen. Maar ik wist niet dat jij het getekend had, zie je? Als we nog ooit een juniorclub van de Jopopinolukiko club oprichten, want dat kan, dan maak ik Maps er vast licht van. Nu heb ik de strafwerk voor de bruit. Als het rapport nog niet uit was, zou hij natuurlijk opkomen te staan, heeft Moet Willig een lesrooster vernieuwd. Misschien wordt het nu alweer een inleiding voor het volgende. Maling. We hebben vandaag een aprilmop uitgehaald. Met een jongen die al dit bij ons trumhuisjes werft en kaartjes verkoopt, hadden we afgesproken dat hij om tien uur, als we het les hadden van Zuurtje, voor de school zou gaan staan en brand roepen. De rest zouden wij dan wel opknappen. Om twaalf uur als hij het goed deed, kreeg hij een dubbeltje. Noor zou het voorschieten, want wij hadden niets meer. Alleen Lutje had nog drie centen. Bij Zuurtje zaten we al te popelen. En een kwart over tien jaar daar broelde de jongen voor onze ramen. Kit had ze hem uitgeduid. Brand, brand, de school staat in brand. Kit was de bank al uit. Zuurtje werd zo wit als het krijt waarmee ze aan het balanceren was. En Popgrip, hevend jammer, net voor de vakantie. Brand, scheelde de jongen weer zo verschrikkelijk hard, dat ik bij mezelf dacht dat hij er best twee dubbeltjes voor verdiende. Brand! Kit die gooide de deur open. Ik ruik de rook al, Ripsen, en wat een brand lucht. Ik holde achter Zuurtje aan, die door ons allemaal opgedouwd werd. Mies Prouwer zag groen, en met haar ellenbogen werkte zich voorbij Zuurtje, die haast omrolde. Hartelijk zeg, Rie Pop. Hefe, we kwamen allemaal op de gang, en uit de andere klassen stroomden ze ook letterlijk toe. Maps Beekmans vreemde.  Wat leuk he, waar brandt het? Op zolder? Bemwende kinderen, helden, en Mies Prouwer begon op de overloop te gillen, om het pienzij. Zeg, Mies, ik geloof dat de zoon van Jorok aan een brand staat. Het was wel een verschrikkelijk gedrag op de trap, en we hadden niet direct verwacht dat het zo erg worden zou. De generaal stond al in de gang te bevelen. Kalmaan maar, kalmaan, er is nog helemaal geen gevaar. Kalmaan maar, meisjes. Bij clubleden waren natuurlijk de laatste. Alleen Kit stond naast de generaal, en stak haar armen uit, als als ze wonder wat hielp. Af en toe liet ze met een vervaarlijk huub, een eerste klasser van de vierde trap treespringen. Of ze gilden, kwam te alleen, kan je ridden! En de generaal zei er maar niets van. Haar aardappeltje hing op het rechter oor te wiebelen, wat erg grappig was. Konnie gaf me er nog een poor voor. Toen gooide de generaal de buitendeuren open, en we zwarmde de stoep af. Iedereen ging natuurlijk direct met de neus in de lucht staan, wij ook, en de generaal hield haar lonjet als een toneelkijker voor haar ogen. Maar ze zag niets natuurlijk. Jee, Ruud Kit, daar zie ik ook. Kijk boven op het dak! Mabspeekman dan stond de generaal heen. Ik vind het zalig, zei ze. Ik hoop dat de vlammen zo aanstondst uitslaan. Om de hoek kwam Van Wijk aanstappen, doodbedaard. En net op dat ogenblik schoot de jongen van ons tremmhuisje voorbij, en hij schield er net achter de rug van de generaal, brandt. De generaal spond op zij met een geletje, en toen hoonde de jongen. Eén april, en hij deed de toeter van een auto naar. Houd hem, riep de generaal tegen Van Wijk. Maar die kon natuurlijk lang niet lopen tegen een jongen die gewend is, de trems bij te houden. We vielen in groepjes tegen elkaar aan van de lach. De generaal was brissend, en het was zo jammer dat ze de jongen niet op zijn rapport kon zetten. Hij heeft een opruinde april mob uitgehaald. Of het dergelijks. Ik denk niet dat de jongen ooit een rapport heeft gehad. Wat een heerlijkheid. We hebben hem later een dubbeltje gegeven, en het drie centen van Lutje erbij, omdat hij het zo natuurlijk gedaan had.  En Mies Brouwer moest het laatste uur naar huis, omdat haar zenuwen van streek waren. Bleven ze maar van streek. Vijf april. Even een krabbeltje. Net is er vanaf vrijdag, en ze praat haast niet van ja, dat is ernstig dunk me. Maar we hebben zoveel andere dingen te verhandelen, dat er van mijn dagboek niets komt. We slapen samen op onze kamer, en Julie troont in het logeer appartement. Ze slaat nergens lekker daar, zegt ze. Nu zit ik in bed te schrijven met een potlood, dat een punt als een lucifer's kop heeft. Ik moet haar al door aanlikken. Het is een inkpotlood. Puntje van mijn tong is al helemaal zwart. Net ligt nog met haar neus in het kussen. Ik zie het puntje van haar rood sigarenlintje, dat heeft er snachts om haar haar. Net die werkt altijd met sigarenlintjes. Ik heb meestal een stuk touw onder om mijn vlucht. Maar Julie dacht een strik in het haar, die kleurt bij het lint van haar nachtjappel. Ik heb al eens tegen haar gezegd, wat sloof je je toch snachts uit? Niemand zie je toch immers? Toen zij ze nootte benen, een vrouw moet er ook snachts geswaanjeerd uitzien. Idiot, net of zal een vrouw is, en ze was toen nog niet eens verloofd. Ik heb leuke dagen gehad met Netty, dus een type als kit, maar ze is wat calmer. Nu vind ik het toch wel jammer, dat zij een paar jaar terug verhuisd zijn. Ze had nog zo prachtig bij de JPP en LKCCL gekund. Ma noemt haar Simonette, want zo heet ze, en dan spreekt ze het uit met een erge orolklank, op zijn Frans geloof ik. Netty zegt dat ze dan altijd denken moet aan de gramophone die Jaap had. Dat was een Simonette, dus het is nogal pijnlijk voor haar. En ik heb Ma al gezegd, dat ze wel gewoon Netty zeggen kan, omdat Simonette zo lang is. Maar Ma vindt het schijnbaar prachtig, en gaat haar toch mee door. Net vindt Joch ook een blozert. Ze kan zich niet voorstellen dat Julie wat in hem ziet. Het ergert me toch zo, dat Julie zich hoe langer hoe meer gaat aanstellen als Joch komt. Dan rent ze de gang in, en maakt hem zelf open, en dan blijven ze een kwartier weg en komen gearmd binnen.  Dat moest ik eens wagen te doen met een loslopende jongen. Ik zal toch Julie eens zeggen, dat het geen manier is als ze weer bij hem slaapt. Pop en Kees hebben een lange fietstocht gemaakt, goede vrijdag. O ja, het is vandaag Pasen, dat is waar ook. Kees zei dat hij met een vriend uit ging, waarin heeft Julie hem gezien, en die eil vertelt aan de koffietafel. Kees kwam er straks tegen met Pop. Hoe komt hij daarbij? Kees en Pop, zei hij maar, Pop Helmer? Dat kan ik me niet voorstellen. Ze was het toch, zei Julie. Heeft ze niet zo'n rode fiets met Joch? Nee, een blauwe, zei hij. Oh, je zeurt, het was Pop. Nou, ik vind het gek hoor, dat hij een hele dag met Kees gaat fietsen. Zo'n kind nog. Toen jij zo oud was als Pop, fietsde jij met die malle jongen van Verhagen, die zei dat hij ging volste tanden had. Maar hij had ze, zei ik. Ik had er nog nooit van gepraat, maar ik kon het gezeur van Julie niet hebben. En het kon me niet schelen dat Joch erbij zat, die heel onnozel naar onze visschotel staren bleef, alsof hij daar wonder wat in zag. Julie keek als al zij natuurlijk, en ma zei dat ik niet altijd het hoogste woord hebben moest aan de lunch. Vandaag gaan Nettie en ik een visite maken bij de bomen. Ik denk wel weer dat Lotte bibber een zal, als ze ons ziet. Haar misschien waarschuwt Julie haar per telefoon dat we komen. Zo'n onderkruiper is ze wel. Dat heeft een man in Sticht Kees gehoepen, omdat hij een kar bij een brug hielp opdouwen. Ik kan niets meer neerkalken met die oude stom. Ik zou het nu misschien maar mijn tongpunt kunnen proberen, want hij zit wel een kilo ink aan. Er komt beweging in het sigaalintje. Ik stop. 12 april. Een hele week niet geschreven. Vanmiddag hebben we met z'n allen net weer naar de trein gebracht. Ze heeft tot het allerlaatste uit de coupé gebummeld, en we hebben allemaal met zaktoeken gewoven. En Pien met haar hoed, omdat ze geen zaktoek bij zich had. Pien ziet er aakelijk toe, want ze is haar rapport kwijt. Overmorgen begint de dierbare schoolweer, en dan moeten we onze rapporten getekend door onze pipa's inleveren.  En nu kan Pien het haren nergens vinden. Zo gelooft dat haar kleine broertje ermee geschouwd heeft. Maar als je een vraag waar het is, dan zegt hij lakoniek, wah, wah. Ze hebben zelfs een vervoegde schoonmaak gehouden. Dat was wel naar voor Pien, want toen moesten ze daar ook aan meedoen. En ze hebben alles verschouwd, maar geen rapport. De generaal zal wel denken dat Pien het verduisterd heeft, want het was niet zo bar schitterend. Maar nu zal haar vader een brief meegeven, om de zaak uit te leggen. Ik ben blij dat mij zoiets nog nooit overkomen is. We hebben een dolle week gehad met Nettie. Het is erg slecht weer geweest, zodat we altijd geschouwd hebben met gummi-jassen en lakhoenen. Maar dat was juist wel aardig. We hebben een paar lunchgoms bestormd, en één keer hebben we een hele middag gezeten op een confituertaartje van zeven cent, want toen hadden we niets meer. Vandaag was Joch weer hier, en Nettie vroeg hem voor z'n wegging, of hij het ook zo naar vond dat de schoolweer begon. Ik vind het afschuwelijk, zei Joch, en werd weer helemaal lile. Nee, dat meen je niet, riep Julie dadelijk. Natuurlijk meent hij het wel, zei ik. Hij kan het gewoon weg niet prettig vinden. Julie zag er alweer kwaad uit. Ze kan het niet uitstaan, dat Joch een beetje gewoon tegen ons is. Het gaat hem nog niet de best af, maar hij doet er toch wel moeite voor. Ik geloof dat Julie er nogal eens ruzie op maakt, want Julie is een ruziemaakster. En tegen mij ook altijd. Ze zouden het allerpretigst gevonden hebben, als ik elke keer op mijn knieën de camera's ingekropen en voor Joch voetvallen gedaan had. Dat weet ik zeker. Het is zo stil in huis, nu Nett weer weg is. En morgen nacht sluit Julie weer bij me. Ik snap gewoon weg niet, waarom ze niet op de logeerkamer blijft, maar ze het zo prettig vond. Ze zijn vanmorgen met zo'n gezicht, omdat het toch niet meer voorlang zal zijn. Ze denkt zeker al aan trouwen. Dan krijg ik te minstens nog een rustige tijd. 15 april. We zitten alweer in het dierbare hol, en ik wist niet dat mijn lessenaar zoveel ingtvlekken had. Ik heb ze gisteren morgen eens geteld. 35 dikke moppen en 18 kleine peukjes.  We zijn allemaal zo landerig, behalve Connie die om de 5 minuten vraagt. Zeg, weet je hoe ik vanavond het huis uit kan komen? Dat is wel lastig. Kit zegt dat de eerste tijd op school altijd de ergste is. Als je daar maar overheen bent, dan rolt het wel weer. Je vrouw Weyers is met moed begonnen om een voor het derde rapport klaar te stomen, maar ik heb er niets geen pub in. Mies Brouwer had vandaag een bloeze aan met een hoge boord en een kantje eruit. Een lichtgroen mormel. Ik heb haar gevraagd of het een erfstuk was, en Kit zei dat hij zo goed bij haar ogen kleurde. Ze was weer razum natuurlijk, maar ze durfden niets te zeggen omdat de generaal voor de klas prijkte. We hebben de rapporten alweer ingeleverd, en Pien heeft een vrachtstrafwerk gekregen voor het verloren schaap. Julie heeft ergens kouge vat en loopt met een snuffelneus door het huis. Ik heb haar voorspeeld dat Joch nu ook wel gauw zal gaan afschilveren, want verkoudheid steekt aan. Ze zei dat ik niet altijd moest doen alsof ik Joch al jaren ken. En ik ken Joch een jaar langer dan zij. Dat zal ik haar straks vertellen als er boven komt, want ik heb haar niet direct aan gedacht. 18 april, zaterdag. Kit is donderdag voor een hele week van school gestuurd. Dat lijkt me toch wel naar. Niet dat je niet naar school hoeft natuurlijk, waarom het thuis te moeten zeggen. Kit heeft het twee dagen stil gehouden, maar vanmiddag zei ze dat ze doodlam werd van het zwerven door de stad. Het is nog te koud om in het park te gaan zitten. En nu zal ze het vanavond maar opbichten. En ze denkt dat haar vader wel kwaad zal zijn omdat dit wat nieuws voor hem is. Want Georgine is nog nooit weggestuurd vroeg. Op grondondendag erg gewoon. Pien had een klein kinderpianootje in haar tas van haar broertje, met een hamer erbij. Kit zei dadelijk, wedden dat ik zuurtje vanmorgen met muziekinhaal? Doet maar niet, zei Pien, want je wordt direct de klas uitgestuurd. Maar als of dat het ergste is, zei Kit verachtelijk. Zijn jij erbij, Jo? Dank je wel. Dan denken ze weer dat ik aan het opruimd ben. Vlauw, zei Kit, en stak de piano in haar bloes. Het beelde erg uit.  En de generaal, die het eerst uur les gaf, keek er zo kippig naar. Op het laatste tijzen, wat heb je toch in je bloes zitten, Kitty? Bezoekt ook je vrouw? Ja, daar kon de generaal niet veel op zeggen. En ze bronden maar zo'n beetje. Maar ze was nog niet op de hoek van de deur verdwenen na het eerste lesuur of de piano stond al op de bank. En toen ze uurtje binnenkwam, hamerde Kit en ze zongerbij nootte benen met een gezicht als als we het tegen zuurtje zelf had. Lieve lente, schenk uw zegen. Vriendelijk voorjaar, kom, oh, kom. Wil je onmiddellijk ophouden, Kitty? schreeu de zuurtje. Ze moest wel schreeuwen, want Kit geelde compleet. Strooi uw bloemen allerwegen. Breng ons gras en kruid weerom. Kitty! Ja, even wachten, brengt de Kit, het is zo uit. Tra-la-la-la, tra-la-la-la-la, tra-la-la-la. Maar toen geef suurtje Kit bij een mouw en ze zag haar verhit uit. Verlaat de klas onmiddellijk en je wacht om 12 uur. Goed, zei Kit, en ze geefde piano onder haar arm en wandelde weg. Misschien had het nog bij een reuze preek gebleven was als Kit niet boven op de trap was gaan zitten en vlakbij onze deur gejubbelt had. Zeg, kwezelkun, wilt het gij dansen? Ik zal er u geven een ei. En omdat het zo klonk door de leeg gangen, kwam de generaal uit twee b's schieten en suurtje in blinde woorden uit ons lokaal. En die vonden Kit en de piano en de hamer en alles heel genoegle boven op de trap. Suurtje stikte haast in haar woorden toen ze de generaal vertellen wouw wat Kit allemaal gedaan had. En de generaal stuurde haar toen direct voor een hele week weg. Kit moest nog even wachten op een brief die de generaal aan haar vaders geef. Gelukkig dat ik het kwezelkun niet gemaakt heb, anders was ik er misschien ook weer bij geweest. Kit zal de brief nu ook vanavond overgeven en ik heb haar nog getroost dat het allemaal door haar muzikale aanleg gekomen is. Daarop zal Kit het nu gooien. Misschien dat haar vader het dan nog wel aardig vindt. Ik hoop het voor haar. 19 april. Kit mag nu avonds niet meer uit. Dat is nu al het derde club ere lid.  Vanmiddag zijn Pop en Pien en ik even naar haar toegegaan en een meisje waar ons eerst niet eens in laten. Het is zo een rood haar geslaat dood en ze kijk zo gijmzinnig. Doe niet zo mal, zei ik. Zit ze toch thuis? Ja, maar ze mag niet. Maar toen verschee Kit al boven op de trap. Kom maar hier hoor, ik kan jullie net twintig minuten herbergen. Dan komen moedig en Pipa weer thuis. Ik heb straf. Boven vertelde Kit het gelaas. Ze was heel vier met de brief naar haar vader gestapt en ze had gezegd, Pipa, ik ben van school gestuurd voor een hele week. Staat in deze brief, maar het komt door mijn muzikale aanleg. Haar vader was kwaad omdat de Russen aan het kelderen zijn, zei Kit, en het kwam dus niet gelegen. Hij roedste de brief open, las hem en is er toen mee naar de generaal gesteven, die natuurlijk nog in zijn extra boekje van Kit heeft opengedaan. Vlauw van zijn groot mens. En nu moet Kit de hele week op haar kamer blijven. Ze mag niemand zien. Ze moet Duits en rekenen bijwerken waarin ze schandelijk slecht is. En ze mag tot een grote vakantie niet meer avonds op straat. Ze hoopt dat de Russen nu maar weer gauw omhoog gaan, want ze denkt dat haar vader het dan wel meteen vergeten is. We zaten nog bij haar toen haar ouders thuis kwamen en het werd toen erg penibel want haar piepen klom meteen naar boven. Wij verdwenen als muizen door de schuifdeuren en rolden achter elkaar door een slaapkamer die op de gang uitkwam. Georgien die net de trap opklom, zorg toen ze ons naar beneden zag kruipen. Maar ze begrepen direct en loodste ons door de keuken en door de achtertuin naar buiten. Toen ontdekten we dat Pop haar tasje vergeten had. Maar dat was niet erg, want er zat niet in als twee visitekaartjes van Betty en een aanzicht van Kees, maar daar staat Joop op, dus dat kan geen kwaad. Julie vertelde me gisteravond dat ze met Joch samen een zomerhout gekocht heeft. Met je verkouder gezicht, vroeg ik. Ja, want als ze me dan goed staat, dan flatteert haar me zeker als ik haar gewoon uit zie. Moet je niet zeggen, zei ik, staat je nog al zo'n beetje vervelerig.  Het is een schat van een dopje, zei Julie, wit met kleine tereoosjes. Hoe staat hij Joch? Vroeg ik. Weet je niets anders te zeggen? Nee, waar heb je het geval? Op maaskamer, wil je het zien? Ja, ha maar hier. Ik stond al in mijn nachtpon toen Julie ermee binnen kwam, heel voorzichtig op haar hand. Ik nam natuurlijk direct van haar over en duurde er mijn hoofd in. Wees toch voorzichtig, geelde Julie. Stond me zo mal en ik draaide net als Julie voor de toiletspiegel heen en weer. Ik weet zeker, zei ik, dat Joch later verliefd op mij wordt. Dat hoor je wel meer van jouw onresisters. Hoe kom je zo idioot, zei Julie. Omdat ik het weet, je zult het zien. Joch is al veel aardiger tegen mij dan vroeger en herkent me ook lar dan jou. De onzin, zei Julie, en zerrukte me haast de hoed af. Je hoeft er anders niet bang voor te zijn, zei ik bemoedigend, want Joch is helemaal mijn smaak niet. Ik, zei Julie weer eens, voor de verandering, en ze wandelde weg met de hoedvolte-rozen. Einde van Hoogstuk 13 Hoogstuk 14 van de HBS-tijd van Joop der Heuil door Sissie van Marksveld Deze liepenvoxtopname is vrij van aarteursrechten, opname door Anna Simon. 21 april Ik kan niet geregeld meer schrijven, want de lessen hopen zich op gewoon weg, er schiet niet eens meer een praatje met je vrouw Weiers over. We werpen ons direct op de boeken, en aan het eind heb ik de kramp in mijn kaken, zo hard heb ik geprobeerd om mijn gaapen in te houden. Je vrouw Weiers gaap nooit, en ze ziet er toch niet sterk uit. Eens vragen hoe dat komt. Paar kent me weer, vandaag heeft hij me bevolen om een moment vervolg direct te zeggen wanneer ik de klas uitgestuurd ben. Ik kan niet bar leuk vinden, ik heb liever één reuzestantje dan tien verschillende spegen, zo noemt Kees het. Overmorgen is Pop jarig, en nu weet Kees niet wat hij haar geven moet. Een brosch vindt hij natuurlijk niet leuk, met het oog op lotten, en postpapier heb ik hem afgeraden, want dan raakt het ook uit. Viede net die en jaap, zo zou Paar het zeggen. Ik weet dat Pop graag een bagagedrager wil hebben op haar fiets, maar dat vindt Kees zo alle dag.  En nu bemoei ik me er niet meer mee. Maar ik weet dat hij straks weer komt zanenken of ik nu werkelijk niet wat anders kan bedenken voor Pop. Hij vergistte zich straks en zei Poppie. Ik denk wel dat ik naar haar verjaardag mag, en als we Kit en Connie kunnen loskrijgen is de hele club weer present. Lotte boom is ziek, die heeft blinde darm ontsteking. Ik denk dat Julie het nu ook wel krijgen zal. Maar het is niet erg, want ze hoeft niet eens geopereerd te worden, ze moet alleen maar rusten. En Julie zegt dat Hade Wilde schattig voor haar is, en haar elke dag bloemen stuurt. Wat zal dat een dure blinde darm worden, als ik alleen maar denk aan mijn bosgradijs voor één gulden vijftig? Pop heeft mij de drie gulden voor de fotograaf gegeven. Ze heeft ze maar zo van haar vader losgekregen toen ze zei dat het voor een zwemabedement was. Nu wil ze ze niet terug, omdat we toch later familie worden, zegt ze. Maar dat wil ik niet, en ik leg elke week een stuiver weg. Pop's verjaardag is alweer voorbij. Ik ben over 12 thuis gekomen. Eerst heb ik nog met die vrouwijers gevost van half 7 tot half 9, en toen ben ik naar Pop geremd. Voel ik weg ging, voel ik nogal aan Pa. Zijn de rusten al aan het stijgen? De rusten, zei Pa, ook om je daarbij. Dat wou ik graag weten voor Kit. Zo, nu, dan zeg je maar tegen Kitty dat ze bijna waardeloos zijn. Oh, jakkers, zei ik. Ik wist niet, zei Pa, en hij lacht er zo'n beetje, dat Kitty in effecten doet. Ja, zei ik maar, het kan soms raar in de wereld, want ik woon natuurlijk niet zeggen van haar vader. Kitty was er niet, en kon hij ook niet. Pop is nogal ouderbij toegeweest om te vragen of ze komen mochten, maar Maar Araland had heel vier gezegd, het is beter dat Konny deze keer thuis blijft, een volgend jaar graag. Ja, maar ik weet niet of ik dan wel jarig ben, had Pop heel oridoen beweerd, en Maar Araland dacht dat Pop haar voor de mall hield en zat zo wild met haar hoofd geschut. Kitty's vader zei dat Kit misschien te muzikaal worden zou als ze nu al weer naar een vuif ging.  Het is toch flauw, want Kit heeft wel erger dingen gedaan. Het was erg moppig bij Pop, er waren eigenlijk alleen leuke mensen. Dolph en Betty deden heel gewoon en zaten niet eens naast elkaar. We hebben nogal veel gezongen, en Pien is over een tafeltje met wijn glazen gevallen. Het was jammer voor haar jurk, want dat was een zandkleur, zoals Betty zei, en nu is zij rood. Wel mooier als het maar igaal was, ze zal hem nu laten verven. Tegen een uur of elf werd er een beetje bibberig gebeld en ik wist dadelijk dat het Kees was. Ik gaf Pop nog een porg om hem open te maken, maar Pop snapte het niet en trapt hem vriendelijk terug. En toen kwam Kees binnen, zijn rechter Jassac bobblede helemaal uit, daar zat een cadeau in natuurlijk. Ik wist niet wat het was, want hij was kwad op me geworden, omdat ik hem niet wat beter zat weten te zeggen dan een bagage draagig. Kees is anders altijd heel kerelachtig, maar nu kippen er hij met zijn ogen en liep ook al tegen het tafeltje op, waar Pien over gevallen was. En tegen meneer zei hij Betty, die zei, zo Johan, kom je ook eens oplopen, dat is aardig. Ik kom je op halen, zei Kees. Stel je voor, Ruppin, en verslikt zich toen haast in haar taartje. Meneer zette Kees naast zich neer, en heel eind bij Pop vandaan, en ik probeerde elke vijf minuten tegen hem te knippen ogen, want ik was helemaal niet kwaad op hem. Maar meneer fing ze allemaal op en zei, die Lies is toch een vrolijke meid. Je hebt zeker altijd schik in je leven, he, Lies? Nee, alleen in de vakantie, zei ik, en dan nog maar half. Ik wil gewoon echt plezier te krijgen in Kees'e pakje. Hij zat er zo vreselijk verleegd mee, dat kon je aan alles merken, en hij zag helemaal geen kans om met Pop in handen te spelen. Ik wees er Pop nog op, maar die snapt het niet. Ik zou in die dingen toch veel pinterder zijn. Dolph vroeg Kees nog wat over een voetbalwedstrijd, en daar is Kees anders zo erg in thuis, maar nu beweerde hij blijbaar zo wat mas dat Dolph zei, je bent er een beetje uit zeg.  Kees zat bij ons altijd lotten aan te sturen met koeien ogen, maar nu keek hij geen één keer naar Pop. Hij zag er niet uit, alsof hij erg op z'n gemak was, en hij had twee romhoorns, die hij anders monsterlijk vindt. Op een kortvertwaaf stond ik op, en ik wenkte nog met mijn ogen van Pop naar Kees, maar meneer ging heel vier met Pop mee om ons uit te laten. We kregen twee ferme handdrukken. Kees had ook liever wat anders gehad. Dag Lies, dag Johan. En toen de deur achter ons dicht sloeg, brilde ik opeens, want Kees stond daar zo beteutelijk met het cadeau in zijn zak. Hij werkte natuurlijk nog woester op me. Idiot, zei hij, waarom lach je? Om die poppelsak van je, wat is het? Een bagage dragen natuurlijk, een opvoudbare. Jij bent ook een mooie, jij weest toch niets anders. Neem jij nu weer mee naar huis? Natuurlijk niet. Wat wil je dan? Ja, even verzinnen. Zullen we op een stoep gaan zitten, vroeg ik. Doe niet zo raar, denk liever. Ik zou nog wel eens kunnen aanbellen, zei ik, en zeggen dat ik wat vergeten heb, een doek of zowat, en dan haar dat ding gauw overgeven. Maar dan heb ik er niets aan, zei Kees. Ga mee. Ja, ik ben stapel. Nou, dan ga ik naar huis. Hé Joost, wees een beetje menselijk. Wel dan maar aan, maar let goed op hoe ze kijkt en wat ze zegt. Ik schoof de bagage dragen tussen mijn jas en liep weer terug de stoep op en luiden. Het meisje deed me open, en ik privelde wat van een doek die ik vergeten had, waar wieper ons direct op alle mogelijke jassen, en ik snuffelde zelfs op de grond. Toen zei ik dat pop hem weggehaald had, en dat die wist daar hij was. Mijsje ging popwaarschuwen die in de deur al riep. Een doek? Je had geen doek om, zeg. Je hebt toch niet eens een doek? Be silent, zei ik in het Engels, voor het meisje. Be silent, I have a present for you in my coat, hide it. Pop snapt het eerst niet eens, dus was zeker niet erg duidelijk. Maar toen het meisje binnengebeeld werd, muffelde ik haar gauw het pak toe. Van Kees, hij staat buiten. Misschien kun je nu nog even bedanken.  Het is een bagage dragen, een opvouwbare, zeg. Pop keek erg verwilderd. Een bagage dragen? O wat gek, ik heb er al in gekregen van dolf. Jakkens, zei ik, wat is dat nu vervelend, weet je wat anders? Nee, ik zal wel eens denken, het is erg leuk van Kees, zeg. Nou, zei ik zusterlijk, kom nu even mee, hij wacht op je. Ik heb hem natuurlijk direct omgedraaid, toen ik weer op de stoep stond, en ben heel bederpig mijn handen op de rug de straat afgewandeld. Toen keek ik in zeven om, en ze stonden er nog. Daarom wandelde ik maar achterwaarts terug, vlak tegen een nachtwaker op die naar een huis stond te staren. De man dacht dat ik het erom deed, en werd kwaad. Maar toen kwam Kees er net aan en nam me onder mijn arm mee. Zulke kinderen nog, promde de nachtwaker in zijn rug. Kees was helemaal omgekeerd, en hij zei dat hij Pop een pinkring geven zou, en dan zou hij zien dat hij de bagage dragen weer verkopen kon. Ik vind de pinkring wel echter, zei ik, om hem weer een plezier te doen. Maar ik moet er verdraaid voor kom liggen, zei Kees, en ze zal zeggen dat hij van jou is. Als ze dat maar voor mij geloven, zei ik nog even angstig. Maar Kees zei, van jou geloven ze alles, en als ik geld genoeg heb later, krijg jij van mij een bos. Dank je verschrikkelijk, zei ik, maar dan wil ik hem zelf uitzoeken. Want ik dacht aan de bos van Lotte. Dat mag je, zei Kees. En toen waren we thuis. Sondag, 26 april. Vanmorgen was ik helemaal alleen beneden, toen nog getillefoneerd werd. Julie lag nog in bed, die moet zich ontzien om haar verkoudheid. Als ik rondloop met een vuurode snuffelneus en schilverig draadjes eronder, bungelend van het snuiten, dan zegt maar, je gaat ook altijd op de tocht staan, en je draapt in alle plassen. En dan mag ik niet te veel drop eten voor mijn tanden. Maar met Julie is wat anders. Die krijgt zavonds dampende krog in bed, en zalige Engelse hoestballen, waarvoor je je hele leven met glansverkouder zou het willen zijn. Maar die dingen zijn voor mij natuurlijk veel te duur.  Ik had net een grote, klodde gele prijmagem op mijn boterham gegooid, want er was nog niemand aan het ontbijt. En ik vond het leuk, mezelf eens te vuiven, zonder dat het op me al mijn zakgeld kostte, toen ik ge-telefoneerd werd. Ik erheen. Hallo, giep ik, met een erg snoeprige uithaal. Spreek ik met ter hul? Ja, ben jij het zelf, Julie? Ja, zei ik weer, zoals Julie zingt, want ik snapte toen dadelijk dat het Joch was. Met wie? Hoor je dat niet eens? Joch, zei ik. Ik kan Julie stem er goed nadoen. Goedemorgen, schatje. Dag, vent, zei ik, en ik hoest er even om het niet uit te schateren. Hoest je nog, vrouwtje? Hoest nu met je? Heb je goed geslapen? Nee, slecht, zei ik, heel tragisch. Oh, liefste kind, blijf maar heerlijk thuis, hoor. Mannetje komt gauw bij je. Hoe laat kom je? Half, twaalf. Is dat te vroeg? Nee. Zullen we weer heerlijk samen zijn vandaag, m'n blond engeltje? Als Joch maar niet te lastig is, zei ik, kom, kom, we maken het elkaar wel aangenaam. Er is toch anders niet, zei kind, je bent zo stil. Ik heb hoofdpijn, zucht ik. Zal mannetje je hoofd masseren straks? He, ja. En wat zal ik voor mijn vrouwtje meebrengen? Zeg het eens, of moet het weer een verrassing zijn? Karamells, zei ik, karamells moe, en dan veel chocolaachtigen. En ik dacht dat je er niet van hield, stoutertje. Ik wil ik te haast om het stoutertje. Stel je voor, Julie. Nu wel, Joch, ben er razend op. Je kunt ze bij vanwoorden krijgen, weet je wel? Ja hoor, lieveke, zul je naar maar uitkijken? Dag, pop, wat krijg ik dan? He, zei ik, wat krijg ik nu van je? Wat je van me krijgt? Ik snap er geen laars van. Ja, dom, dom, kleutertje, dat weet je toch wel? Nee, zei ik maar, ik weet het wachtig, heus niet. Moet ik dan vrouwtje weer eerst een kusje geven? Ja, zei ik, en toen, ik had mijn vuist al helemaal in m'n mond, ging Joch aan het andere eind staan zoenen. Wat moet dat naar zijn voor een telefoonjevrouw, als ze luistert? Wel twaalf achter elkaar. Dankjewel, zei ik, ja, maar nu vrouwtje nog.  En ik gooide een paar geweldige klapszoenen in de telefoon, dat hij zeker wel geschrokken zal zijn, want Julie doet zoiets op zijn Engels natuurlijk. Maar hij zei, dag, Julie teken, dag, lief, dag, blond vrouwken, tot straks, he? Dag, manneken, dag, interessant Jocheken, zei ik, dag, toen heer ik de hoorn op, en ik heb tien minuten aan tafel gezeten, te daveren voor mijn boterham met jam. Maar toen kwam ma binnen en zei dat het zeer onopgevoed was om greedy te zijn. Het is Engels, maar ik weet niet precies wat het betekent, en ook niet hoe hij het schrijft. Het zal wel guldig of zo wat wezen, want het doelde op mijn jam. En van paak kwam en Kees en Julie ook, en ik dacht, als Julie klaar is zal ik het zeggen van Joch, maar dat moeten we eerst alleen zijn. Julie zat aan tafel te hangen en zei dat ze geen trek had. Heb je hoofdpijn? Vroeg ik. Ja, zei ze, wat ben je belangstellend? Dus dat kwam uit. Na het ontbijt ging Julie met ma in de salon voor de haart zitten. Ik treusel dus een beetje in de vensterbank. Wat zit je haar lelijk, zei ik tegen Julie. Je mag het wel overmaken, voordat Joch komt. Zal ik je helpen? Dank je vriendelijk, zei Julie. Ik probeer er wat anders te verzinnen, maar toen kwam pa ook binnen. Hij pakt me bij een knoop van mijn fluele jurk en hij zei, wanneer komt je derde rapportje op? Eind mei, het is pal op het tweede, maar dat hebben we, geloof ik, te laat gekregen. Goed je best doen, he, voeg pa, en hij draaide de knoop rond. Natuurlijk, zei, en ik probeer er naar buiten te kijken, of ik Joch ook zag om hem dan in de gang op te pikken. Maar Kees kwam naast me zitten en sloeg me op mijn schoudig. Zo, vrouwelijke studenten, zei hij, en op dat ogenblik wandelde Joch de kamer in. Ik had niet eens horen bennen. Julie heen nog erger dan tevoren in haar stoel, en Joch srok geloof ik toen hij onze hele familie zag. Hij boog zich over Julie heen en deed erg verlegen en liefderrijk, en toen zag ik dat hij een grote doos op haar knie zette. 