Majoor Frans | A. L. G. Bosboom-Toussaint | Literary Fiction | Book | Dutch | 6/8
Opname deel 18 van Major Frans. Dit is een LibuVox-opname. Alle LibuVox-opname behooren tot publieke domein. Voor meer informatie, of om je aan te melden als vrijwilliger, ga naar LibuVox.org. Opname door Anna Simon. Er was licht in de zijkamer. De heren zitten al bij de thee, hernan Francis. En nu eerbaar binnengaan nog een verzoek, Leo. Zorg er belang in stelt zodra later meer van mij horen. Want het verlicht mij, u dat vertrouwen te streken. Maar spreek maar mij nooit van, uit u zelfen. Want er zijn ogenblikken waarin ik dat niet verdragen kan. Ogenblikken waarin het mij zo goed is te vergeten. Ik versta u, Francis. Wees een gerust op. Spak ik ernstig. Maar somber. En drukte maar even de hand die ze mij rijkte. Eigenlijk had zij mij gedaan wat Lord William Haar had toegebracht. Ze had mij een illusie benomen. Het was eerlijk. Het was waardig. Dat moet ik bekennen. Maar het viel mij hard. Harder dan ik mij had kunnen voorstellen dat ze ook een blik in haar verleden mij treffen kon. Ik was er op verdacht geweest dat er veel in haar hart was omgegaan. Zelfde had ze met haar stond bekend dat ze campagnejaren had doorgemaakt. Bitteren levenservaring had opgedaan. Het hart was daar niet buitengebleven, dat sprak vanzelf. Had zij mijn ene gewoon liefdesgeschiedenis verteld met een ongunstige afloop. Mijn gesproken van teleurstellingen met of zonder haar schuld. Van een gebroken engagement. Van een passie waarvan de vlammen nog lichten. Ik had me kunnen troosten. Ik zou er hoop gevoed hebben haar over dit alles heen te zetten. En de moed gevat om een smartelijk verleden door een heldere toekomst te helpen uitwissen. Maar deze Lord William had ik niet kunnen voorzien. En juist deze was het die mij de meeste ergenis gaf. Ik had indruk op haar gemaakt. Ik was er zeker van. Al kon ik niet wachten dat ik de eerste man zou zijn die haar hartstocht inboezende. Ik meende de eerste te zijn voor wie zij achting gevoelde en aan wie zij haar toekomst zou vertrouwen, omdat zij in hem haar meerdere zag. Ik schrijf het neer, Willem, wat mij door hoofd en hart ging, al zie ik uw mogelijk glimlachen over mijn aanmatiging of mijn naiviteit.  Wel nu, juist diezelfde stelling die mij de nodigste, de begeerlijkste scheen bijeen de verbindenis voor het leven, had de Engelsman reeds bij haar ingenomen. Hij had die niet kunnen en niet mogen behouden, dat is waar. En hij had, zoveel ik uit haar mededelingen oordeelde kon, een fair play met haar gespeeld, mogelijke ten koste van zware, mannelijke strijd. Maar dat alles nam niet weg, dat hij bezeten had, juist datgene waar ik naar stond. Een invloed ten goede, waaraan zij met beleidschap gehoor gaf en die haar hart voor liefde had ontsloten. Al had hij uit wijze voorzorg, uit edele zelfverlogening, haar omtrend haarzelf vertrachten te misleiden, gelukt was het hem niet. Hij had haar slechts van toren tot bitterheid opgewekt en sinds had het tijd en afwezendheid haar wel kalmen gestemd, maar was er rust gekomen, geen vergetelheid. Zij was hem, haar stille verering blijven wijden en mogelijk was het dit, juist dit, wat haar voor alle verdere aanzoeken doof had gemaakt en blind voor alle verdiensten die in haar oog de vergelijking met de afgot niet kon doorstaan. Misschien had ze met mij haar vertrouwen te schenken nog iets anders bedoeld dan oprechtheid. Had ze bedoeld mij af te schrikken van iedere onderneming op haar hart? Had zij bedoeld mij als zonder opzet te zeggen dat ik haar niet oprekenen moest dit beeld uit haar hart te verdringen? Juist omdat ik haar een ogenblik had zien wankelen en zijzelf dat gevoelde hadden zich opnieuw willen vastzetten in dat besluit. Wat er ook van waren, ik had een indruk ontvangen die mij pijnlijker trof dan haar bruske uitspraak bij onze eerste kennismaking dat ze mij mede op de hei zou laten staan als ze tevrezen had dat ik met een huwelijksvoorstel aankwam. Nu ze mij kenden, nu ik er eens zover gevoorderd mee net te zijn dat ik maar een gunstig ogenblik had af te wachten om haar te spreken van mijn wensen en onze veruitzichten wie op ze mij haar lord William voerde voeten en ik voelde mij teleurgesteld niet slechts, maar ontmoedigd. Het andere was haar held geweest, wat kon ik nog voor haar zijn. De vertrouwde aan wie zij haar een Iliade uitklaagte als in het oude treurspel. Ik had een gewaarwoording of ik verminderd moest zijn naar haar ogen.  Ik verloor in mijn houding die kanten en die vrijmoedigheid waarin het geheim had gelegen van het overwicht dat ik aanving op haar te verkrijgen. Dit maakte mij die ganze avond stroef en teruggetrokken. Ze moest het mij aanzien dat ik worstelde met hindelijke bijgedachten en het kwam ervoor dat zij zelf ook gedrukt en neerslachtig was. Het oproepen van die smartelijke herinneringen had haar zeker veel gekost en nog bleef zij als onder de slag van dat verleden gebukt en zat neer onder ons alsof zij niet meer van de onze was. Dit maal sloeg ze haar piano niet open, nog verraste mij met een balkosteum, maar hield zich bezig met een dames handwerkje dat hij juist niet vlug af ging en dat haar gehele aandacht scheen in te nemen. Ik plaagde haar een weinig met haar cocherie. Ze zag me aan met een verwijtende blik, terwijl ze mij toefluisterde. Dat moest hij nu niet doen, Leo. Nu gewet waarom ik zo onhandig ben. Ze had gelijk. Ik was vreed en ik was kwelsiek. Ik zag altijd Lord William in voor mij in gedachten van Willem III. Wins portret ongelukkig am medaillon boven het schoorsteenstuk prijkte. Lord William die tussen haar en mij in stond en die mij uitlacht dan dat ik te laat kwam. Ik wist niet met haar te praten. Ik zag niet hoe ik kon blijven zwijgen. Uit verdriet, uit verveling, gaf ik mij temprooi aan de generaal en zijn compare bij de speeltafel, instilte dankbaar dat Francis zich er buiten hield, maar zeer onvoldaan over mijn eigen houding, toen ik dan laatste de vrijheid vond om naar mijn kamer te trekken. Ik zal u niet vervelen, Willem, met al de tobbereien waarmee ik toen mijn slaapeloze nacht vervulde. Ik schaamde mij over mezelfen. Waar waren mijn moed, mijn volharding, mijn vaste Willem deze onderneming tot een gelukkig eind te brengen? Helaas, toen ik die vatten, vrij van geest en van haat, nog niet aangetast door de kwalen der liefde, der jalousie, die mij de helderheid van geest benevelde. Ik zou bij Francis verloren zijn als zij mij in mijn zwakheid had kunnen zien. Zo kon het niet blijven. Ik stond op met een klukbesluit. Ik wist nu wie en wat ik tot mededinger had. Het bleek uit alles dat geen ander tot hier toe, die Lord Willem, had verdrommen.  Geen ander, wellicht, was ook zijn weg met haar gegaan. Ik had die uit mijzelf ingeslagen en was in elk geval geen dwaalspoor, al was het pijnlijk een ander na te treden. Het was de weg naar haar hart. Hij had het gewonnen, maar hij had het onbevredigd gelaten. Hij was teruggetreden en hij moest het, waar ik vrij en moedig kon voortgaan. Hij was het ideaal geweest dat niet kon verwezenlijkd worden. Ik was de werkelijkheid die de vervulling van al haar wensen kon bieden. Het was tien jaar geleden, die schim komen op de achtergrond worden gedrongen. Zij was nu geen tweepend kind meer, dat de hand van de mentor kusten en dat een Romeo meende te zien in een veertiger. Zij was nu een volle, jong, vrouwelijker bloei. Zij was nu de schalke, weer barstige katarine die haar Petruscio met beleidschap in de armen zou vallen als zij eens in hem haar overwinner hadden erkend. Hoe kon ik mij toch zover ontrusten over de Engelsman? Wat had mij niet al gelasterd dat mij niet had teruggeschrikt en deze, juist deze, had mogelijk juist mijn segepraal voorbereid. Was het niet mogelijk dat ik op de ene van de rewijzen zijn herinnering bij haar verlevend had en had de vergelijking mij niet schade? Ik moest haar de zekerheid van hebben. Ik kon niet lang dus wankelen tussen hoop en vrezen. Op grafaar af van onvoorzichtigheid te begaan, wilde ik haar vragen of zij het spoorloos verdwijnen van Lord William een volstrekt onvergoedbaar verlies achten. Maar die dag had iedereen op de werven het druk met het feest van de volgende. Francis was onophoudelijk in besonding met de kapitein en zo goed als ongenaakbaar voor mij. Het kwam mij zelfs voor dat ik zowat als facheur Troisem werd beschouwd. Om niet in de weg te lopen wilde ik naar mijn kamer gaan toen Francis mij terzijder riep en een billet in de hand duwde waarmee ik van het hulppostkantoor een aangetekende brief voor haar moest afhalen. Het was beter dat de generaal daar niets van merkte en zelf had zij vandaag geen tijd, sprak zij, niets onder enige verlegenheid over de dienst die zij mij vergen moest.  Dat is het minstens de Francis, maar waarom maakt zij nu ook zoveel drukte van het verjaarfeest? Dat zal ik u zeggen, die lieden hier zijn dat altijd gewoon geweest en als wij nu niets doen, is het een al te spreken bewijs van verval. De schoolmeester komt zijn feest goed brengen met een kurbende uit de dorpseugd die verse opsnijen. De palsen komen feliciteren. De motabiliteiten waarmee we niet een openbare oorlog zijn, zoals de ontvanger en dominee, komen hier eten. De mogelijkheid bestaat dat er nog de een of andere oude kennis van het Groepenpaar komt opduigen die de dag onthouden heeft. Dat alles moet een weinigje geregaleerd worden en dat is niet af te weeren, tenzij we gezamenlijk de vlucht nemen. En dat gaat ook niet. Rolf was er op bedacht en ik heb hem moeten bedanken voor zijn voorzienige wijsheid, want het is morgen zondag en dan kan men hier niets gedaan krijgen. Gelukkig ben ik nu zelf weer in bonus als hij met die brief terugkeert. Het eerste is dat wij voor een paar dagen onze vrijheid missen en dat ik u zo wat links moet laten liggen. Maar neem wat geduld. Daarna heb ik weer rust en tijd tot uw beschikking. Zo scheiden we, zonder te vermoeden wat er al niet tussen zou komen, eer ons die rust en vrije tijd werden gegeven voor zulk een vertrouwelijk onderhoud als ik mij voorstelde. Ach, al hebben wij nog zo'n vaste wil en de omstandigheden zijn ons tegen, dan zijn zij de sterkste, daar is niet aan te doen. Ik had dan zet dat op mijn schade ondervonden, al verzekerd potgiet er ons. Jenny blijkt toch de omstandigheden te groot. Altruifelijk niet of hij spreekt uit ervaring, kun je het maar al te goed dat ik zo'n herkules niet ben. En zelfs, ik had hem in mijn geval willen zien om te weten hoe hij over die valammende kwelgeesten zou gezegervierd hebben. We aten laat en vrij eenvoudig die dag. De kapitein was naar de stad geweest met het wagetje van Pauls en wij hadden naar zijn terugkomst gewacht met het diner, tot grote ergernis van de generaal, terwijl Franses beslisten dat het billijk was en zo zijn moest. Aan tafel kreeg Franswenke twee brieven. De eerste verscheurde hij met een uitdrukking van vrevel en teleurstelling, na die even te hebben ingezien.  De andere reikte hij open aan Franses toe, terwijl hij zeide, Willibald wil je morgen komen degeneren, kan dat? Het moet kunnen. Al zou het veel aardiger zijn zo het op een stiller dachtrof repliceerde Franses. Maar de brave jongen zou raar opkijken als we zeiden dat hij niet welkom was. Willibald. Mij schoot ineens te binnen bij welke aanleiding ik die naam voor het eerst had gehoord. Is dat een luitenant Willibald, vroeg ik, Franses aanziende? Hij is nu kapitein, is hij u bekend? Als een vermaard leider van de coutillon, antwoorde ik onvoorzichtig. Het is waar, hij is een goed danser, maar hoe weet hij dat? Herinner u dat ik een ganse avond in de zetse gezellige wereld heb doorgebracht voordat ik hier kwam? En dat was genoeg om uw vertrouw te maken met alle kankans van voorheen en tans. En gezeld wijs en weldoem daar behoorlijk notitie van te nemen en de lieden te houden voor het geen ze daar gelden, sprak zij, mij aanziende met haar klare, scherpe blik, en een ironieke glimla gespeelde om haar mond. Tals of zij raden hoe zij toen Le Fre de Lac conversation had geleverd, een mij doorzien wilde om te weten wat er daarbij in mij was omgegaan. Ik wist mij niet onschuldig, maar ik moest mij goed houden. Ik heb deze naam opgevangen en onthouden, zie daar alles, maar mijn bezoek op de werven bewijst u immers hoe ik de medisanssociaal op haar prijs weet te schatten. Als jij u daar ook niet boven had gesteld, zou ik niet weten wat van u te denken. Vluisterde ze mij toe, want het aparte, op half luide toon gesproken ging buiten de generaal om. Nu, gezeld kapitein Willibald leren kennen en ik twijfelde niet aan of gezeld bevinden dat hij nogal wat anders is dan een bodanceur. Ik boog mij, als veruit overtuigd, en hierbij blevert. Rolf en Francis hadden samen weer conferenties. Ik ging alleen wandelen. Bij de teging alles zo verluchtig toe dat ik wel zien de hoer van een gezellig avondje niet komen zou en zonder lust om de generaal gezelschap te houden die ons alle bouwdeerde omdat Rolf hem niet als gewone kendienste stond, naar mijn kamertrok en meende nu een stapper met mijn journal voor te gaan.  Maar pas had ik een paar pagina's geschreven of mijn oog viel bij het verschuiven van een papier op een pakketje dat aan mijn adres was. Bij het openen vond ik een kleine portefeuille, Ankeer de La Rucie waarop met goudraad mijn naamcijfer gebeurd was en het woord Souvenir, met FM daaronder. Het was hetzelfde handwerkje dat ik de vorige dag in aanvang had gezien. Het had haar moeite gekost, ze had er mogelijk een deel van de nacht voor opgezet en ik, ondankbare, had zo onbarmhartig gespot met haar gemis van vaardigheid. Het bleek tenminste dat het haar niet aan geduld en voorharding haperde. Bij het doorsnuffelen vond ik een muntbeljet in couvert waarop geschreven stond, in dank terug, haar naam en de datum, een staaltje van haar ferme en kloeken hand dat mij zeer begierig maakte naar meer, maar ik vond niets. Het was eigenlijk een damesportfeuille en niet eens geheel nieuw. Het arme, eerlijke schepsel had de eerste gelegenheid de beste waar genomen om haar schuld af te doen en mij haar dankbaarheid te tonen en ik was in een kwade luim geraakt en had haar gekweld. Hier was al de teerheid en fijnheid van een echt vrouwelijk hart dan mijn kanwonde en krinken en dat bloedezal, maar dat ze toch niet sluit voor wie er eens in is doorgedrongen. En dat was ik, het schee me in zekerheid. De peil die zij in het wilde had geschoten over het hechten aan praatjes was mij doormerg en been gegaan. Ja, ze had gelijk. Ik was zwak en laf met mijn aarzelingen, met mijn achterdocht die de volle uiting mijn gevoelens telkens terugdroom. Dat temporiseren ben ik moeder. Ik zal haar nu in ditzelfde ogenblik opzoeken en zeggen wat er in mij omgaat. Ik heb mijn pretext om haar te storen, al stoot ze me af. Ik zal mij niet later verdrijven voor ze het nodigst heeft gehoord. Dat is in vijf minuten gezegd en wij verrassen de generaal op zijn verjaardag met onze verloving. Reeds was ik opgesprongen en had de kruk van de deur al in mijn hand toen ik een zondeling gerucht aan één der rame waarnaam. De blinden waren niet gesloten, hoe waar de licht brandde. Het kwam mij voor of mijn aan de ruiten tikte. Ik moest terugkeren om te zien wat het was. Ik hoorde een schorre stem. Francis, Francis, hoepen.  En ik zag een hand die zich aan het hout vast klemde. Francis, kom me te helpen of ik zal die vermondere roeden breken, riep de stem. Ik antwoordde niet en kwam ook niet te helpen. Ik wilde zien hoe de binnenringer zich over het bezwaar heen hielp. Dat ging vlug genoeg. Het oude houtwerk kraakte als riet. Een hoofd kwam ras door de opening. De beide handen leundde op het houten kozijn. Er kraakte nog wat hout en wat glas. En de persoon die niet tegen inbraak scheen op te zien, was met een forse en vluggesprong binnen. Wat wilde van de vreule mordang, vroeg ik. De stoute indringer tegentrederde met een wand trouwen dat nu niet ongerechtigd was. Een vreemdeling hier, riep hij uit, in plaats van antwoord te geven. Dat verwondert mij. Ik dacht niet dat ze meer aan logeergassen deden. Mij dunkt ik heb nog meer reden om verwonder te zijn over de wijze waarop jij hier binnenkomt. Ja, die is somewhat irregular, dat herken ik. Maar ik ben daarom toch geen dief, geen inbrekker. Ik kom eenvoudig zo binnen omdat ik in huis geen opschudding wilde maken. En zeker meen het te zijn, Francis hier te zullen vinden, daar ik licht zag en niet raden kon dat er iemand vreemd was. Maar nu ik er helemaal ben, moet geen me toestaan wat te rusten en te overleggen hoe ik Francis te spreken kan krijgen. En hij liet zich neervallen op de grote, ouder werd ze zoven. Bra, dat ding is ook alweer vracker geworden, gromde hij, toen het meubel onder zijn zwaar te dreundde. En rondziende sprak hij halfluid. He, dat staat kaal, de oude familieportretten zijn weg. Zeker door de mod en de rotten opgegeten met huid en haar. Alles bewees dat de man hier geen vreemdeling was. Zijn er manieren waren vrij en sangen, maar niet eigenlijk gemeen. Zijn er kleding ook had niets van een havenloze vagebond. Al was hij enigszins fantastisch en opzichtig. Een kort zwart-fluële jasje met metalen knopen. Een kleurig voelaar losjes om de hals geknopt. Een pantalon, kolam van pauwgrijs laken en verlakte rijlaarzen met sporen. Ze waren gremsleren handschoenen en de chapeau croquet, die op de grond gevallen was bij zijn woestesprong, stelde een elegant rijgewaad daar, zoals een vreemdeling, of een student het zich ten onzend zou veroorloven.  Heb jij hier niet wat voor mij te drinken, vroeg hij, nadat hij mij de tijd had gegund hem eens goed op te nemen? Al is het maar een glas water. Ik heb goed drie uur te paard gezeten om de wandeling naar de werven niet mee te rekenen en ik ben hees van het stof. Hij spakt zijn Hollands met zeker vreemd accent. Hij had het voorkomen van een vijftigig, hoewel hij mogelijk jonger kon zijn. Zijn een levendige, beweegelijke trekken die nooit in rust waren, de menigte fijne rimpels op zijn verbrand voorhoofd en de mattenpleekheid van zijn gelaad, getuigde van sterke hartstochten en van kampagnejaren, zoals Fransus zou zeggen. Een ogenblik viel het mij in of ik hier met Lord William te doen had, maar hij gelijk niet opwillende derde. Integendeel haalde veel eer een visionomie à la rabellet, kort ineen getrunnen met een wipneus, dikke, sensuele lippen met een rosachtige knevel en grijsachtig groene ogen, die schalk en vermetel rondkeken. Hoe ongepas zijn optreden ook zij mocht, ik vond geen reden om mijn glaswater te weigeren. Toen ik het hem aanbood, kan ik mij niet onthouden te zeggen. Gescheint hij met de locatiteit bekend te wezen. Ja, nogal, en dat is geen wonder, ik heb hier menig guitenstuk uitgevoerd in mijn jeugd. Maar gij meneer, wie zei het gij eigenlijk? Een acu-dant van de Cornell of een protégier van Fransus dat hij hier zo logeert? Maar dumt, ik zou veel eer recht hebben, u te vragen wie gij zei dat gij hier zo binnen drinkt. Dat is waar, en ik zou het u met plezier zeggen, maar het is een geheim dat niet alleen het mijne is, en ik heb mijn reden om het niet zo aan de eerste de beste over te leveren. Noem mij Master Schmitzen, dat is mijn pseudoniem voor dit ogenblik. Heel goed, maar wat wilt gij dan eigenlijk Master Schmitzen? Allereerst had gij hier de blinde sluit, want daar kon verschrikkelijk veel tocht binnen. Het idee is niet slecht, had ik daar eerder voor gezorgd, mogelijk zou ik de eer van uw gezelschap gemist hebben. Hm, dat is nog zo zeker niet, leden als ik, weet er voor alles raad. Als dat zo is, zult gij mij verplichten met mij te zeggen, hoe gij het denkt aan te leggen om de vreule mordant te spreken.  Ik zal u verzoeken haar even te waarschuwen dat ik hier ben. Geloof gij dat die tijdinger genoeg is al doen? Prestie, dat mag ik niet verzekeren, maar ze zal toch komen, ze heeft wel wat voor mij over. Hier komen, op mijn kamer? Bah, ze is geen prud, onze major Frans. Master Schmitzen, ik waarschuw u. Als gij uw ongepast uitlaat over de vreule mordant, zal ik u dwingen dezelfde weg terug te nemen die gij gekomen zijt. Oh, lala, meneer NN, dan zou dan wel toch eerst moeten zien wie van ons te sterkte is. En ik ben nogal een goed poxter. Maar dat zal zover niet komen, ik ben wel de laatste om iets te zeggen, of zelfs mij te denken, dat Franses mordant beleden gekan. Maar dit schildt gij mij toch toestemmen, gij die haar ook schijnt te kennen, dat ze de laatste is om uit zotte preutijd terug te blijven, als er questie is om iemand te helpen. Dat stem ik toe, maar zo gij haar hulp nodig hebt, kunt gij mij dan niet zeggen wat gij ervan heb verlangt. Dat zou te omslachtig zijn. Anfe, zo gij mij de boodschap niet verkiezen doen, zal ik Frits de huisknech moeten opzoeken, die er vast nog wel is. Maar de oude zal zich niet goed weten te houden en een verwensd misbaar maken dat mij ter stond zou verraden aan de colonel. Gij meent de generaal. Generaal? Zo, en denk ik gepensioneerd. Ik ben enige jaren buiten slans geweest. Nu dan. Ik zal de frullen mordant opzoeken en haar vragen waar zij Master Schmitzen een onderhoud wil toestaan. Goed, maar zeg dan liever niet, Master Schmitzen, want onder die naam kent ze me toch niet. Zeg mij daarom kort en goed dien u haar namen waaronder zij u wel kent. Vraag haar of ze iemand van haar familie die zich Rudolf noemt een ogenblik wil te woord staan. Ik zou haar overbrengen menschijn met beloofd erin te berusten als zij het afslaat. Hmm, gemaakt zoveel omstandigheden men zou haast zeggen dat gij zo iets waard als haar verloofde of haar pretendent als het niet al te onwaarschijnlijk waren. Waarom zou dat zo onwaarschijnlijk zijn? Vroeg ik gespannen.  Want ik was altijd bezield door zekere onrust dat er in het verleden van Francis enige geheimzinnige hindernis school wel, ik heb altijd gehoord dat Francis Marlon meer roeping had om een battalion te commanderen dan om haar vieren nek te krommen onder het huwelijksjok. Was het anders niet, dacht ik en haar nam. Moest zij zich dan onvoorrandelijk gelijk blijven? Wat dat betreft het souven van farie is de regel. Zij zou een acceptie kunnen zijn maar afterall is zij in een vrouw. Dus zij gij de gelukkige hervat hij opeens in veranderde toon en mij aanzienen met een spotachtige glimlach terwijl zij een ondeugende ogen van schalkheid tindelde. Ik zou het werkelijk tot een groot geluk rekenen zo vreule mordant om mij na het willen zulke inconsequentie kon begaan viel ik in op een toon van strakke ernst die zijn spotlust enigszins matigde. Maar tot hier toe ben ik voor haar niets dan een neef. Ik ben Leopold van Zonshoven geparanteerd aan haar grootvaardig. Nu op mijn woord gezijd een paladijn die met ijver over de familie waakt. Zo zijn wij denkelijk neven, want ik ben ook geparanteerd aan haar grootvaardig. Eindigde hij na enig aarzelling en nu gij dit weet, zult gij zeker niet langer twijfelen of Francis zal mij willen te woord staan. Misschien kan het geen kwaad als gij haar vooruit verzekerd dat ik geen geld nodig heb. In tegendeel, ik kon wat brengen, zie maar. En hij herhaalde een portefeuille tevoorschijn die hij openmaakte om een aantal fijne, groenachtig gekleurde papierjes te laten zien. Ik wil haar dat, het zal haar zeker enigszins gerust tellen, en u denkelijk ook die mij nog altijd zowat half en half voor een highwayman aanziet. Ik zie u aan voor een zondeling die hier plezier en vindt te liden te mystificeren. Als Francis hier komt, zult gij wel horen wat ervan is. Ik kon niet langer wijvelen, maar toen ik hem verliet, nam ik de voorzorg mijn kamer van buiten af te sluiten uit vrees dat hij mij volgen en Francis overvallen zou dat haar appartement gelegen was in het tegenovergestelde vleugel van het kasteel de enige die nog een redelijk bewoombare staat was, waar ook de generaal en rolf hun kamers hadden.  Ik vermoedde dat ik haar vinden zou in haar bout d'oir, waarvan ze mijn eens had verteld, toch waar ik mij nog niet verstout had te voeten zetten. Ik waagte het erop, tickte en noemde mijn naam. Einde van opname deel 18 van Mayor France Deze opname behoort tot de publieke domein. Voor meer informatie of om je aan te melden als vrijwilliger, ga naar LibriVox.org Opname door Anna Simon Ik werd verrassd door een opgeruimd Kom maar binnen Leo Ze had er mogelijk op gereken dat ik haar voor haar attentie zou komen bedanken Hoe jammer dat ik nu tot haar kwam met een onaangename tijding die niet meer opgemaakt was en niet meer opgemaakt was. Hoe jammer dat ik nu tot haar kwam met een onaangename tijding die mij de gelegen hebben nam om voor mijzelf te spreken. Het spijt me dat ik uw stoor begon ik, ziende dat zijn carriëte zeer de schoof. Volstrekt niet, ik bladende maar zowat in een oud dagboek waarin ik sinds lang niet zat op te tekenen. Hier op de werven valt zo zelde iets bijzonders voor. Nu valt er toch iets voor, Francis dat al heel ongewoon is niet. Wat dan? Geziet er ondaan uit Leo ripsen naar mijn toekomende er is toch geen ongeluk gebeurd? Nee, hoewel het bezoek dat er voor u gekomen is, uw mogelijk niet heel welkom zal zijn. Een bezoek op dit uur, wie kan er zijn? Iemand die zegt familie van u te wezen en die geen andere naam opgeveel dan die van Rudolf ze werd bleek en Francis het voorhoofd. Mijn hemel, hoe komt die ongeluksvogel nu hier? Ik deel daarmee op welke zondelingen wijzen die man was binnengedrongen. Ja, dat is er wel een van hem zwakse, eer verhevelig dan getroffen en gezegd dat hij me spreken wil maar als hij het verlangt zal ik hem de weg uitzenden die hij gekomen is Nee, nee, dat moet niet zijn geen geweld, geen opschudding we moeten zien hem weg te krijgen zonder dat de generaal er iets van merkt dat is het voornaamste. Ik ga met u mee Leo, jij moet dit man maar eens niet naar vormen zien. Ik heb u gewaarschuwd dat het hier wat vreemd toegaat.  Hoe ziet hij eruit? Armerlijk? Slordig? Vroeg zij onder het voortgaan Hij is wat zoendelijk gekleed Hij heeft wel iets vreemds en stelt zich wat vrij postig aan maar hij heeft gant niet het voorkomen nog de manieren van een vagebond Dat is hij ook niet, maar hij is er niet beter om. Integendeel iemand zonder geboorte en zonder opvoeding zou aan kunnen vergeven wat in hem onvergevelijk is en veel voor hem overhaapt Ik heb tenminste voor hem gedaan al wat ik kon meer dan ik mocht wel licht en toch, hoe beloond hij het nu weer met mij opnieuw te komen plagen wie weet voor welke onaangename zaak Kennelijk was zij eerder verdriet en ergenis getroffen dan door enige zachterig gemoetsbeweging Die man was haar niet dan een lastpost, zoals men ze aantreft in bijna iedere familie die het budget van de huiselijke zorgen verhogen en de soms van het huiselijke geluk bekorten. Dit bedenkende meende ik haar gerust te stellen met te zeggen. Ik moet u verzeker dat hij geen geld kon vragen Ik ken dat, maar zeker is het dat ik niets meer voor hem doen kan op dat punt. Ach Leo, ik heb een voorgevoel dat die man hier onheil komt aanrichten. Blijf bij me ik zal het nodig hebben. We stonden bij de deur van mijn kamer. Ze geef mijn arm als had ze behoefte aan steun Ik drukt haar hand met een zwijgende belofte en werd graden binnen Maasder Schmitzen of meneer Rudolf had geen onbescheiden gebruik gemaakt van mijn afwezendheid, dat was blijkbaar hij had zich uitgestrukt op de sofa en was zo ingedommeld Francis stond voor hem eerhijren op verdacht kon zijn. Hij sprong verrast op en scheen winnenshuiten om helzen, maar zij trat cool en waardig achteruit en voorkwam die begroeting door hem de hand toe te steken Hij scheen er niet over gekringt In tegendeel, hij liet te lossen over moedige toon die hij tegen mij gevoerd had, varen, toen hij tegen Francis sprak. Hij was kennelijk wat verlegen met zijn houding. Zijn stem klonkt of en hij scheen geen moed te hebben haar aan te zien Ik kon mij wel voorstellen Francis dat mij de terugkomst ugenen blij de verrassing zou zijn, maar toch Het is tegen de afspraak, dat zult gaan mij toestemmen.  Gij had beloofd op uw woord beloofd meneer dat geen Amerika zou blijven of het u daar meeliep al of niet Ik meende de zekerheid te hebben dat Thans de grenzen van uw vaderland niet weer zou het overschrijden en toch sta ik hier weer voor u, dat moet u tegenvallen. Ik begrijp het maar toch veroordeel mij niet onverhoord, mogelijk vindt gij mij minder schuldig dan gij nu meent. Onvoorzichtig al dan schijt gij in hoge mate hier heen te komen, hier naar de werven waar gij zo licht herkent kunt worden. Wat dat betreft mijn deur, laat die zorgen varen daar tegen weet ik mijn maatregelen maar dat ik mijn woord brak, mijn woord aan u, dat is een ondankbaarheid waarvoor ik u in alle oopmoedigheid, vergiffenis wil vragen en hij nam de houding aan of hij de knie voor haar zou buigen wat ik u bidder mag, speel geen comedie, spakt zij cool en met een kennelijke weerzin, nog meer terugwijkend.  De hemel bewaren mij, comedie spelen om het lieve brood en op de planken dat is wat anders, daar heb ik het mijne aan gedaan, maar in tegenover hem die ik acht en lief heb tegenover u Francis bovenal mag ik zeggen dat ik waar en eerlijk ben zo goed als gijzelfen en als gij mij uw vergiffenis nog niet schenken wilt, zult gij het toch doen als ik mijn verantwoording heb afgelegd ik had het vast te voornemen u de jammerlijke personage die ik ben niet meer onder de ogen te brengen maar aan mens wordt gedreven door zijn noontlot precies in tegenovergestelde richting van die jijzelf wil ik heb niet tegen de stroom kunnen oproeien zie daar alles, ik heb allerlei wonderlijk avonturen gehad ja, van avonturen houtgen dat is bekend ik heb ze dit maar niet gezocht dit verzeker ik u op mijn woord dan, Erikse u vertel moet ik weten of ik mij veilig kan uitlaat in tegenwoordigheid van een derde ik had om de waarheid te zeggen op een tetatet gerekened al sprekenen zag hij naar mij om ik heb mij teruggetrok aan de andere zijde van het vertrek, bij de schoorsteen daar staan tegen de rijke marmere ornamenten geleund ik wilde niet heen gaan voordat ik de zekerheid had dat Francis niet door hem beledigd zou worden en dat zij zelf verlangde met hem alleen te zijn maar zijn woord was nu zo rechtstreeks aan mij dat ik, verlegen over mijn indiscretie de houding aan nam van het vertrek te willen verlaten blijf Leo, riep Francis mij toe maar Francis sprak Rudolf gekrengt en met traan in de ogen tegen mij geen beschermen behoeft op uw wenk buig ik mij neer met het voorhoofd ter aarde wat zou het gij van mij te ducht te hebben geen geweld, dat weet ik wel maar ik wil niet altijd om u en de wil verdacht en gelasterd worden ik hecht eraan Leo, dat gij getuigen zult zijn bij het geen ervoorval tussen meneer en mij ik wil niet dat er schijn van gij een bezinnigheid zal rusten op het geen wat mij aangaat, het volle licht kan velen en wat uw beveiligheid betreft Rudolf ik sta in voor mijn neef een jonger van Zonshoofen gij kunt hier gerust zeggen wie gij zeid hij zal woord houden als hij stilzwijgendheid beloofd ik boog mij tot enig antwoord en schoof een armstoel voor haar aan daar meneer Rudolf de vrijheid had genomen weer op de sofa plaats te nemen sec kili ve de la vie zei hij even de schouders ophalende willens of onwillens ene in discreetie en het is met mij gedaan maar dat zegt ook niet zoveel de dag nu dan meneer ging hij voort opstaande en zich tegen mij buigende met een teatrale houding ik zou met Ravenswood kunnen zingen als mijn stem niet zo versleten was dat wil zeggen altijd in absentie van de vrije herantitre ik was maar de vermoedelijke erf genaam een vermoede dat helaas wel een vermoedelijkheid zal komen het begon mij te schemeren toen Francis verontwaardigd over zijn lossen scherzende toon in zo'n sreel contrast met de treurige werkelijkheid inviel met de klare waarheid meneer is Rudolf von Zwenke de zoon van mijn grootvader om te zeggen valt mijn allerliefste nigt altijd wat zwaar en dat is mijn schuld voer voila en pedekonistans neef van Sonshove ging Rudolf voort de hogere lucht hard getoond maar zij moest mij toestaan haar presentatie inigszins directificeren er per staat geen Rudolf von Zwenke meer hij is burgelijk dood en zedelijk voorzucht de Francis half luid en zo hij onder deze naam wilde resuciteren hervat hij zonder zich aan de soufflet van Francis te stooren zou hij zoiets begaan als een zelfmoord want hij zou het grootste gevaarloop om gevangenen en gefusieerd te worden zonder pardon en na alles wat er gedaan is om u aan dit gevaar te onttrekken, u nog weer hier te vertonen dat is onverantwoordelijk veel franse zin my dear, wie of wat zegt u dan dat ik mij hier vertonen kom representaties geven wij hier in de provincie dat is waar maar wie zich daarbij de volken vertonen is master Richard Smitzen en wel zo goed gegrimeerd dat de colonel van Zwenke zelf voor hem zou staan zonder zijn zoon te herkennen dat is heel gelukkig ook een herkenning zou hem de dood aandoen daar ben ik zeker van sprak Francis met hardheid oh la, dearest Francis jij overdrijft mijn hervader is nooit zo bijzonder ter gevoelig geweest als het mijn god maar dat doet er niet toe hij zal nooit weten wie master Smitzen is en deze zal hem nooit onder de oog komen maar het is een ander geval met Rudolf von Zwenke die hier is om in alle eerbiedigheid een onderhoud met zijn vader te hebben en die daartoe u het tussenkomst inroept Francis te vergeefs meneer jij kunt uw vader niet spreken en zult hem niet weer zien zijn Francis met beslistheid hoe nu? gezet mij daartoe uw medewerking weigen dat zou geen hardheid zijn dat zou onmenselijk wezen als ik menselijkheid heb te betonen is het allereerst aan uw vader en deze moet de beschermer tegen het geen ga hem nu opnieuw wilt aandoen maar lieve, beste kind verstaan mij dan toch met een handkussen en een vergiffenis vragen daartoe heb ik mij over allerlei bezware en vermoeienissen heen gesteld ik heb 3 uur aan 1 te paard gezeten omdat ik de dilijansen niet durf te gebruiken ik heb 2 uur gelopen ik heb mij tot de schemer in de ruïne verscholen ik heb met de bekende tuimuur overgeklomen met gevaar van armen of benen te breken ik berekende hoe ik hier ongemerkt binnen kon sluipen ik zag licht op de logeerkamer en dacht aan niets dan aan mijn vader en aan uw ergoedheid ik vergat hoe groot een zondarek zij moet in uw ogen en ik waagte mijn entrede chambre hier die niet van de makkelijkste was dankzij de weinige voorkomendheid van jonker leopold en dat alles zou nu te vergeef zijn doorgeworsteld nee francis maar darling, dat gaat niet jij zult u beter beraden jij zult mij die ene droppel lafenis op mijn hopelig pad niet onthouden jij zult mij de gelegenheid schen mijn vader weer te zien, hem te verrassen dat zal ik zeker niet doen en gewet dat ik een vaste wil heb als mijn besluit is genomen maar je hebt toch een menselijk hart al is het geen heel week vrouwelijk dan begrijp ik wel wat uw opbijgedachte is en waarom gewijgaard gemeent dat ik kom als de volore zoon platzak thuis na van de zwijne draf te walgen het is juist omgegeerd profaneer niet Rudolf vorm aan de Franse streng ik profaneer niet, ik ga val in de tegenstelling ik kom terug niet uit behoefte maar omdat het mij beter gaat ik kom ruim 600 gulden brengen als begin van restitutie wat dunkt u als papa deze portefeuille met die mooie queen bags gevuld morgenochtend bij het ontwaken op zijn kussensfond, zou hij dan zijn verloren zoon die onder zulke gunstig omstandigheden terugkeert, niet met beleidschap de armen openen? nee Rudolf, zeker niet hij zou vreselijk schrikken en al de vroegere jammer en alende de vrees voor schanden zou opnieuw over hem komen, daar is meer verloren gegaan dan geld alleen, dat weet geweld de eer is verbeurd en zie daar wat uw vader u nooit kan vergeven en spreek niet van teruggehaven die kleine som, onbeteekend in vergelijking van de zware offers die er voor u gebracht zijn kan niet opwegen tegen het geenwijf voor u gedaan door uw geleden hebben en waarmee er wij meenden voor het minst rust en vergetelheid gekocht te hebben Rudolf boog het hoofd zuchten en bleef zwijgen in diepe verslagenheid ik was met hem bewogen ik had een merkwaardige verandering opgemerkt zijn gelaten toen Francis hem zo alle hoop opnam zijn verbleken, de gespannen trekken iets vochtigst dat de guitige ogen plotseling verduisterde wekte mijn medegevoel in hoge mate hoe kon men zo hard zijn voor een mede mens die gevallen was als Francis bleek dit te zijn voor deze ongeluk gebloedverwand van die zijde had ik haar nog niet leren kennen al wist ik hoe Major Frans in drift kon uitvallen haar trekken zelfs namen die strakke koude ernst aan die haar meer dan ooit op een Romeinse matronen deed gelijken die deugt geen deugt acht als zij niet boven het menselijke gaat juist dit maal viel zij niet uit in ruwe woorden ze bleef calm en waardig maar er was een uitdrukking van minachting in haar oog die hem weer in het gold verpletteren moest als Francis mij ooit zo kon aanzien uitwezen tussen mij en haar al grieft het mij ik kon niet tussen beide treden er moest een reden zijn voor haar onverbiddelijke strengheid die ik niet kon doorgronden tot zolang moest ik mij onzijdig houden te eerder zijn mij als met voortdacht tot haar getuig had begeerd bij de toneel eindelijk hief Rudolf zich op uit zijn gebogenen houding schonk zich een glas water in dat hij in eentug ledigde trat toen naar Francis toe en de armen over elkaar kruisende pak hij er aan op gans veranderde toon luister eens vrouw de mortel het komt mij voor dat gij onder pretext van over ons huis te waken mijn vader in zondelingen vochtij houd en dat gij zonder nog zijn wil te kennen u met ongemene hardheid verzet tegeneen een verzoening tussen hem en mij en het is wel vreemd dat een en nicht, maar een en nicht hier de rol speelt van een oudste broer want gunstig op het goed onthaal van de verloren zoon gij toe verloren zoon gij zei te verloren zoon niet gegeeft alleen toe aan een opwilling van sensiblerie die voldoening eist zoals gij altijd toegegeven hebt aan uw lusten en hartstochten ze mochten kosten wat het wilde wees tenminste niet bang dat de schade dit mal aan uwezijden zal zijn viel hij in met zekere bitterheid gij weet immers wel dat ik, verzoend of niet, geen aanspraks zal maken op de nalatenschap van mijn vader die u sang contest zal toevallen daar ik nog de wil, nog de gelegenheid heb om mijn recht in deze te laten gelden dat mankeert er nog maar aan dat gij mij van baadzucht verdenkt viel Francis in, met spreken de verontwaardiging ik verdenk u niet, in tegendeel ik ga gepukt onder het wicht van uwe edelmoedigheid en mijne verplichtingen ik zeg het alleen om u gerust te stellen omtrend de mogelijke gevolgen van mijne verzoening met uw grootvader voor de wereld ben ik Richard Smithson die te New York burgerrecht heeft verkregen laat mij nu een ogenblik Rudolf von Zwenke zijn die zijn vader nog eenmaal wensd weer te zien om hem farwel te zeggen voor eeuwig waarom zout gij u hier tegen verzetten omdat uw farwel voor eeuwig niets verzekerd voor de toekomst gij komt altijd weer maar als ik eenmaal niet per rusten wil in uw weigering, als ik mij niet stoor aan uw verzet, als ik uit de eigen mond van mijn vader wil horen dat hij mij haat en verstoot wat belet mij hem op te zoeken dan zal ik hem nog heel goed te weg hier in huis denkelijk zal ik hem nu in de grote goudlere kamer vinden de oude Frits, zo haar mij tegenkomt zal schrikken maar mij niet afwijzen de andere bediende zullen u even min terug houden uw vader is zo arm dat wij het met die ene oppasser moeten doen als gij het er dus op toe ticht om de zwakke oude man te overvallen kunt gij uw gang gaan, niemand zal u weer houden maar dit ene moet ik u waarschuwen gij zult Rudolf bij hem vinden je van zijn overste zal gehoorzamen wat het ermee kost te mogen voorziet gij niet, als ik het toneel dat dan volgen zal de drommel halen die rolf wat doet u oude Rofiaan nu ook hier Rudolf verdrietelijk en hij liet zich als verslaag op de sofa neervallen die oude Rofiaan doet alles wat hij kan meer dan hij moest om het lot te verzachten van uw vader die gij ongelukkig hebt gemaakt is het misschien daarom dat gij hem verwenst een vlak Francis onbarmhardig hoewel zij zag dat de ongelukkige vernederde man de handen voor de ogen bracht om de tranen te verbergen die hij niet langer kon terughouden mijn ellende zou niet voorkomen zijn zo u een minachting her niet voltooiden Rudolf onder snikken en ik die zowel gemoet en opgewekt herwaarts heen was gekomen ik kon maar niet begrijpen hoe Francis die zorg had voor een gekwetste hond bijtende loogkonstorten in de wonden van een leidend mens hoe schuldig hij ook zijn mocht ik voelde bitterheid tegen haar in mij opwellen en ik voelde mij gehoepen de patiënten bemoedigen tegen haar bedoeling in meneer Rudolf sprak ik sta mij toe de tussenpersoon te zijn om uw samenkomst met de generaal voor te bereiden sinds Frølle Magdan daar tegen op ziet geef u geen moeite jonker van Zonshove her naam Francis stroef en met hoogheid ik zie er niet tegenop maar ik weet dat het vruchteloos zal zijn en daarom is het beter hierin niets te doen meneer Rudolf zal zich herinneren dat ik, ikzelf eenmaal onder tranen mijn grootvader te voet ben gevallen om hem te verbidden zijn zoon niet onverzoend in de ballingschap te senden en dat het tot niets heeft geleid dan tot heftiger smart en torn dan zal ik moeten berusten sprak Rudolf verbleekend en in de houding der diepste moedeloosheid blijkbaar om brakken te forsgebouden, luchthartige man aan wilskracht, aan energie tot weerstand ja, jij moet berusten als je de grijzaard werkelijk nog enige liefde toedraagt her van de Francis ik wil u niet hard vallen om die eerste beweging die u hier heendreef ik wil geloven dat zij uit het hart voortkwam zonder bijoogmerk maar bedenkt wel, jijzelf hebt het gerucht van uw dood hier doen verspreiden en waarschijnlijk gemaakt ik was het verplicht om mijn veiligheid en de geruststelling van mijn vader die mij altijd in gevaarwaande van opnieuw gevaar genomen en geexecuteerd te worden wel nu dan, dat gevaar is niet verminderd, zelfs niet naar al de jaren van vrijwillige ballingschap de krijgswet is onverbiddelijk jij erkent het zelf, even als het eer gevoel van uw vader het gerucht van uw dood is tot hem gekomen hij gelooft er aan, hij heeft er zich over getroost al heel gemakkelijk zoals ik nu in zie nee hij heeft een smart en strijd gekost dat kan ik getuigen, maar toch nu is er kan te gekomen gevoel van veiligheid en onbezorgdheid de woonde is tot een lid teken geworden dat maar bij enkele ogenblikken nog van pijn trilt waartoe dit nu weer op te rijten waartoe, zelfs bij de mogelijkheid en die stel ik niet dat hem het weer zien niet smartelijk schokken of vertoornen zou hem die rust, die zwaar bekante rust te verstoren hij heeft geen rampen, hij vereest nu geen schande meer voor u die zekerheid houdt op, zowas hij weet dat hij leeft en de overmoed heeft gehad in het vaderland terug te keren alle angsten en zorgen die zijn grijsheid vervocht hebben zullen hem dan opnieuw overvallen hij zal rust nog duur hebben eer hij u weer veilig over de grenzen weet en het zal u nog wel heugen hoeveel moeite en bezwaren dat ons herhaaldelijk heeft gekost het is waar hij een ondankbare los behoeft aan dat alles niet te denken ik zal met dammar getrouwsten weer heen te gaan zoals ik gekomen ben verzucht door Rudolf en hief zich op met de matheid van iemand die zonder lust of kracht een zware tocht meenten moeten aanvaarden maar gezult niet gaan zonder u wat verquikt en verfrist te hebben spak Franses met goedheid nu zij zeker was van haar overwinning ik verblijde mij dat ze er uit zichzelf het toekwam ik zal u wat brood en vlees bezorgen neve Leopold zal wel toestaan dat hij hier nog wat uit rust en als het zijn kan een glas wijn want sinds mijn lunchen in 2 uren en nog wel in een poere herberg heb ik niets gebruikt ik zal voor u zorgen en als Frits komt klaarzetten zal ik mij achter het ledig kant verschuilen zei Rudolf het is niet nodig het is veel eenvoudiger dat ik u zelf kon bedienen antwoorden Franses terwijl zij het vertrek verliet brrrr geen katje om zonder handschoenen aan te tasten onze major, riep Rudolf uit zodra hij haar voetstappen niet meer hoorde het is me waarachtig of ik in het schimmerrijk ben aangelland en voor de vier schaar van Minos sta als zij mij met haar koelen doorporende blik aankijkt maar toch een goed en trouw hart op mijn woord van eer, een hart uit duizenden ik had van het goede hart wel wat minder strafheid gewenst tegen zijn bloedverwand die in het ongeluk is lid ik mij ontvallen wat zal ik u zeggen dus ik heb me eigenlijk niet dan uit de mededelingen van mijn vader bij gevolg van de ongunstigste zijde de enkele keer waarin het toeval laat ik liever zeggen mijn ongeluk en mijn schuld haar met mij in aanraking bracht was het altijd onder omstandigheden die volstrek niet geschikt waren om haar gunstig voor mij te stemmen het kost haar moeite, zorg en geld ik vrees zelfs dat ik haar reputatieschade heb gedaan zonder het te willen destijds was zij nog diep begraam met mijn ramspoede en overwoog zij in haar zucht om mij te helpen te komen, even min het kan die raton als ik die onbedacht genoeg was om dat niet te berekenen zeker, ik had niet te zet moeten komen zonder te weten hoe ik ontvangen zou worden maar toen ik er eens was bleek het dat ik mij verschuilen moest in een armzalig herbergje om niet zelfs onder mijn vermomming herkend te worden in mijn vaders huis was ik niet weer binnendringen nadat deze zelf mij doorzien adjudant als een onbekende landloper aan de deur had laten afwijzen toch wilde ik Fransus nog zien en spreken en ik had haar een belangrijke dienst te vragen zo gaf ze mijn rande voel op zekere afgelegende wandelplaats waarin de regel geen sterveling de voet zet dan op zon en feestdagen maar zoals het altijd gaat ditmaal wijden wij er betrapt en bespied door de een of andere leegloper die er zijn voor van maakte en schoon ons onderhoud dood onschuldig was ja tot strengheid toe ernstig van haar zijde was het toch een kanwas waarop de ploorten en ploortinnen van het kleine stadje allerlei moois en lelijks porduurde tot haar schade de klare zuivere waarheid had haar geen nado kunnen berocken en zou slechts haar hulpvaardigheid in het ware licht hebben gesteld daar zij tot haar het diamante toe had opgeofferd om mijn arm en zwerver voor te helpen buiten haar grootvader om maar de fabeltjes die men daarop bouwde en ook haar in de oren vluisterde moest haar declineren in de publieke opinie ik heb dat later van anderen gehoord toen het buitenstaat was er iets tegen te doen al had ik mijzelf een wille prijs geven om haar te verdedigen dit is waar men verzekerde mij tegelijk dat Francis zich er volstrekt niet aan stoorde en veel te vier was om zich daar niet over te heen te zetten maar toch als er zoiets in de luchthang tegen een vrouw dan wordt het haar voelbaar gemaakt of zij het erkennen wil of niet en deze vergeeft het nooit aan hem die er de oorzaak van is dat zou wel kunnen zijn en nu begrijp ik de uitdrukking van bitterheid waarmee zij mij eens in de reden viel toen ik haar van haar appareuren sprak het is zeer verklaarbaar en toch ik zou haar nog hoger achten om haar edelmoedigheid zoals zij u daarover geen rancune hield puwa dan zou ze volmaakt zijn en dan volmaakt de vrouw die is passe moin la comparaison evenment te vinden als een paard alle goede kwaliteiten in zich verenigd zonder een enkel gebrek daarom mag my dear frances met mijn leven zoals zij goed vindt al wil zij mij schoppen en pijten als een weerparstige merrie ik zal het hoofd eronder buigen ik ben weerloos tegen haar en hij zweeg frances kom terug haar op grovissie in een mand aan de arm draagende einde van opname deel 19 van mayor frans deze opname behoort tot publieke domein opname deel 20 van mayor frans dit is een lieprivox opname alle lieprivox opname behoort tot publieke domein voor meer informatie of om je aan te melden als vrijwilligig ga naar lieprivox.org opname door Anna Siwon ze dekten voor ons op de grote marmeren tafel ze had rijklijk voor brood en vlees gezorgd en zette een fles wijn met 2 glazen neer terwijl ze me zijden leo, doe mij het genoegen en soeper met meneer Rudolf ik zal een pretek zoeken voor u absentie daar beneden het zou me waarlijk moeilijk vallen de generaal nu te zien en te spreken zonder iets te laten merken dat zou heel verkeerd zijn als hij deernis hebt met de grijzaart moet hij me helpen om de onweerswolk van zijn hoofd te laten afdrijven zonder dat hij er iets van heeft bemerkt de onweerswolk had zich in tussend de goed gedaan aan het brood en vlees dat hij met verbazende schikkelijkheid en guldzigheid verslond dronk een paar glazen wijn achtereen uit en scheen nu genoeg bij kracht om nog in zijn aanval op de schikkelijkheid van Francis te wagen Francis, my darling zou ik de nacht hier niet mogen doorbrengen in allergrijm zinnigheid, dat spreekt vanzelf voegte hij erbij ziende dat zij het voorhoofd vondsten ik zou het wel willen voor u Rudolf maar ik zou niet weten waar ach, kom, er zijn zoveel logeerkamers in mijn zvaarders huis kamers genoeg maar in de vleugel waar de generaal en rolflogieren kan ik u niet huisvesten, dat spreekt vanzelf en hier in deze is geen ander vertrek meer gemöbeld dan een logeerkamer van jonker Leopold alleen maar ik vraag niet naar meubels ik zou in de stal op het stroll kunnen slapen als het niet gevaarlijk was tegenover de kutsier er is hier geen kutsier meer ze Francis, enigszins verbleekend hoe nu heeft geover u kunnen verkrijgen om Harry Blant te ontslaan Harry Blant is dood antwoorden Francis zonder op te zien met een doffe stem Harry Blant dood hoe heeft die flinke jongen die malligheid kunnen begaan hij zou even dertig zijn zo ik me niet bedrig ik heb hem zelf nog leren rijden toen haar mij als groom werd toegevoegd op zijn dertiende jaar zijn vader was een juweel van een piqueur die dank ik het nog dat ik nu mijn brood kan verdienen wel, wel ik heb een stal hierop geruimd maar Francis, mijn Engel geziet er zo ontdaan uit daar moet meer aan vast zijn heb je uw mooie rijpaartje ook al vandaan moeten doen? nee, nee dat niet Tankrat wordt verzorgd bij de Paulsen maar het herdenken aan Harry Blant is maar zo schrikkelijk ik...