Gevoel en Verstand | Jane Austen | Literary Fiction | Speaking Book | Dutch | 2/7
Waarom denk je dat? Antwoordde hij met een zucht. Maar vrolijkheid lag nooit in mijn aard. En Marianse aard evenmentingt mij. Zij ellene. Zij is niet wat ik een levendig opgewekt meisje zou noemen. Het is heel ernstig en vol vuur bij al wat ze doet. Ze spreekt soms veel en al doos met overtuiging. Maar eigenlijk vrolijk is ze bijna nooit. Ik geloof dat je gelijk hebt. Antwoordde hij. En toch heb ik er al dus als een druk, levendig meisje beschouwd. Op taarlijke vergissingen heb ik mezelf dickles betrapt. Zij ellene. Op een volkomen verkeer begrijpen van iemands karakter, in een of ander opzicht. Door mij te verbeelden dat de mensen vrolijker op ernstiger of verstandiger of tommer waren dan ze feitelijk zijn. En ik kan zelf niet zeggen waarom of waaruit u je vergissing voortsproot. Soms laat men zich beïnvloeden door wat ze zeggen om trent zichzelf. En heel dick was door wat anderen van hen vertellen zonder zich de tijd te gunnen tot wikken en wegen in mijn oordeel. Maar ik dacht het het juist goed was ellene, zei Marianne, zich er heel een aan te laten leiden door het oordeel van anderen. Ik dacht dat wij alleen meningen mochten vormen om ze te onderwerpen aan die van onze buren. Wat is altijd je leer geweest? Nee, nooit Marianne. Mijn bedoeling is nooit geweest dat het begript zich onderwerpen zou. Als ik ooit heb willen gewijzigd zien, was het gedrag. Je moet mij niet verkeerd begrijpen. Ik bekend dat ik dick was, want je onzekennet ze over het algemeen met meer voorkomendheid is in behandelen. Maar heb ik je ooit aangraad om hun gevoelens over te nemen? Of je in gewichtige dingen te laten leiden door hun oordeel? Het is je dus niet gelukt je zus erover te halen tot je zienswijze oordpunt van de burgelijke beleefdheid. Zei Edward tot ellene, heb je niets gewonnen. Een tegendeel, antwoordde de ellene, terwijl ze Marianne veel betekent aantrag. In theorie, zei Edward, sta ik je heel aan jouw kant, maar ik vrees dat ik in de praktijk op je zuster gelijk. Ik wens nooit aanstoot te geven, maar ik ben zo belachelijk verlegen dat ik dick was lomp lijkt terwijl ik alleen wordt belemmerd door mijn aangewoorde onhandigheid.  Ik heb mij wel eens verbeeld dat ik zeker door de natuur voren bestemd was om bij voorkeur in onbeschaafd gezalschap te verkeer. Zo weinig voel ik me op mijn gemak onderleden uit de hogere stand wanneer ze me vreemd zijn. Marianne kan voor haar nalatigheid en dat op zich niet bepaald verlegenheid als we ontschuldiging aanvoren, zei Allene. Ze kent haar eigen waarde te goed om valse schaamte te voelen, antwoordde Edward. Verlegenheid is alleen het gevolg van een zeker, minderwaardigheid besef in de ene van de ropzicht. Als ik mezelf kon wijsmaken dan zou ik niet verlegen zijn. Maar ter goudend zou je altijd blijven, zei Marianne, en dat is nog erger. Edward zet de grote ogen op. Ter goudend? Ben ik ter goudend, Marianne? Ja, heel erg. Ik begrijp je niet, antwoordde hij met een hoge plas. Ter goudend? Hoe dan, in welk opzicht? Wat had ik je dan moeten vertellen? Wat vermoedde je dan? Allene en ik keek vreemd op, maar zei om het gesprek in scherzende wending te geven. Je kent m'n zus er toch genoeg om te begrijpen wat dat betekent. Je weet hemerswel dat zij ieder ter goudend noemt die niet even snel spreekt en al wat zij mooi vindt niet even verruk bewonderd als zijzelf. Edward gaf geen antwoord. Hij werd weer juist zo ernstig en nadenkend als in het begin. En bleef lange tijd stil en afgetokken. Einde van hoofdstuk 17. Hoofdstuk 18, van gevoel en verstand. Deze liepervoksopname behoort tot het publieke domein, opname door Julie van Walgem. Gevoel en verstand, door Jane Austen. Hoofdstuk 18. Allene maakte zich over de neerslachtigheid van haar vriend ernstig ongerust. Z'n bezoek verschafte haar slechts een zeer bepaard genoegen, nu hij zelf verblijkbaar slechts een halve van genieten kon. Het was duidelijk merkbaar dat hij zich ongelukkig voelde. Ze wenste wel dat hij haar even duidelijk de genegenheid liet blijken, die zij eenmaal vastvertrouwde hem te hebben ingeboezemd. Docht tot nu toe schenet zeer onzeker dat die voorkeur was blijven bestaan. En zijn teruggetrekke houding tegenover haar sprak het ene ogenblik tegen, wat een bezeelde blik in het voorgevereed. Hij kwam de volgende morgen bij haar en Marian in de eetkamer, eerder de andere beneden waren. En Marian, die altijd garene bereid was waar zij kon hun geluk te bevorderen, liet hen spoedig alleen.  Doch eer zij halverwege de trappels op gegaan, hoorde zij dat de kamerdeur werd geopend, en zacht het haar verbazing, Edward zelf op de drempel staan. Ik ga naar het dorp om naar mijn paarden te zien, zei hij, nu je toch nog niet gaat ontbijten, ik kom datelijk terug. Toen Edward zich weer bij hen voegde, sprak hij opnieuw zijn bewondering over de omgeving uit. Hij houdt op zijn wandeling naar het dorp de hele punten in de valij op een moois gezien. En vanuit de dorp zelf, dat veel hoger gelegen was in hun huisje, hadden men een ruim uitzicht over de gehele streek dat hem buitengemeen had getroffen. Dit was een onderwerp waarin Marian garen haar aandacht schonk. En reed ze begon zij te vertellen van haar eigen bewondering voor het landschap, en hem meer en bijzonderheden te vragen naar hetgeen hem het meest als opgevallen, toen Edward haar een reden veel door te zeggen, vraag nu nu te veel door, Marian. Je weet ik heb van schilderachtigheid geen verstand, en ik zal je stellig ergeren door mijn onkund en gebruik aan het smaak, als we tot bijzonder geet afdalen. Ik noem bergen stijl die jij groot zou het noemen. Ik vind het vormen vreemd en want staltig die mij moest verrukken door een grillige woestheid. En ik zeg dat ik voorwerpen op een afstand niet kan onderscheiden, terwijl ze volgens jou slechts waagsouw de schemeren door de waaze gezachtheid van een nevelig atmosfeer. Je moet maar tevreden zijn zodat je er niet tevreden is. Ik vind dit een mooie streek. De bergen zijn stijl, in de bossen groeit zwaar geboomd en in het cel ziet er gezellig en wel tfarend uit met zappige wijnlanden waar het tussen goed onderhouden bedrijven verspreid ligt. Het is juist wat ik verstaal onder een mooie streek, om dat hier schoonheid en nutverenigd zijn te vinden. En ik geloof graag dat het ook wel schilderachtig zal zijn, omdat jij het bewondert. Ik kan me gemakkelijk voorstellen dat er veel steekende punten in te vinden zijn. Begroeit hem met grauwe mossen en verwilderd strijk was. Maar die maak op mij geen indruk. Schilderachtigheid is aan mij niet besteed. Ik vrees dat het maar altijd waar is, zei Marian.  Maar waarom vind je het nodig je daarop te broemen? Ik zou haast denken, zei Eleanor, dat Edward in de een affectatie vervalt om de andere te vermijden. Omdat hij meent dat veel mensen meer bewondering beweren te gevoelen en meer natuur dan ze werkelijk doen, en een afkeer heeft van die aanseverij stelt hij zichzelf aan als of hij onverschilliger was en minder bevoegde te oordelen in deze, dan feitelijk het geval is. Hij skiskeurig en verkist zich aan te zelf zijn eigen manier. Het is wel waar, zei Marian, dat bewondering van natuur schoon tot een goedkope na praterij is geworden. Iedereen beweert nu even fijn te voelen en pocht eventierlijk dat gevoel uit de drek als degene die het eerste schoonheid van het schilderachtige onderwoorde bracht. Ik vervoei iedere soort van jargon en het is al gebeurd, dat ik me gevoel dus maar voor mij hield, omdat ik geen woorden kon vinden om zijn uit te drukken dan door het gebruik van versleten, frazen die zin en betekenis hadden verloren door een banaliteit. Ik ben overtuigd, zei Edward, dat jij werkelijk de verrukking gevoeld over een mooi vergezicht die je beweren te voelen. Maar van de andere kant moet je meer laten voelen dan ik beweer. Ik houd het ook van mooi vergezichten, maar niet op grond van een schildrachtigheid. Ik houd niet van krommen, verdraaien de halvergaande bomen. Ik vind ze veel mooier als recht en hoog zijn en door en door gezond. Ik houd ook niet van haveloze vervallen hudjes en ik heb geen plezier om brandnedels of distals of heide en brem. Ik zie vrij wat liever een genoegelijk boerderijdje dan een uitkijktoren en ik klede de vrede dorpsbewoners. Behaagde mij meer dan de schildrachtige bandieten van de wereld konden doen. Marianne keek Edward verbaasd en haar zuster meedleidend aan. Eleanor lachte maar eens. Ze ging niet verder door op dat onderwerp en Marianne bleef nadenken zwijgen tot de nieuwe voorwaar plotseling haar aandacht trok. Zij zat naast Edward en toen hij zijn teekopje van mevrouw Deschout aannam, beboog hij zijn hand zo vlak voor haar ogen als haar een ring opviel met een haarvlagje in het midden die haande vingerdroeg. Vroeger heb ik je nooit te ringen zien dragen, Edward, riep zij.  Is dat van die zaar? Ik herinner mij dat zij beloofd het je te geven, maar ik dacht het zijn donkere tint van haar had. Marianne zei zonder nadenken wat in haar opkwam. Maar toen ze zag hoe pijn ik Edward was getroffen, gevolgde zij een ergnes over haar onbedachtzaamheid die de zijnen opkwam. Hij kleurde tot over de oren en zij met een vluchtige blik naar Elinor. Ja, het is m'n zisters haar. De kleur verandert altijd een beetje als het in goud gevat is. Elinor ving zijn blik op en keek ook niet om bevangen. Even goed als Marianne geloofde zij onmiddelijk dat het haar eigen haar moest zijn. Het enige verschil tussen de beide gevolgtrekningen was dit. Dat Marianne het beschouden als een verwillegeschenk van haar zuster. Terwijl Elinor vertuigd was dat hij het had bemachtigd door die stal of lang zijn andere weg zonder haar voorkennis. Zij was echt er niet gezend het als een belediging te beschouwen en heelt zich als of het voorgevallen haar aandacht was ontgaan door dadelijk over iets anders te spreken terwij ze zich in stilte voornam van nu af elke gelegenheid aantegrijpen om het haar van haar bij te bezin en zich de onomst totelijke zekerheid te verschaffen was. Edward bleef nog ruimetijd niet op zijn gemak en vervieel later weer een van zijn langdurige vlagen van afgetrokkenheid. Hij was een gehele morgen bijzonder ernstig gestemd. Marianne verweest zichzelf heftig wat ze had gezegd maar ze zou eerder bereid zijn geweest zich haar mislag te vergeven als ze geweten had hoe weinig ergens die in haar zuster had gewerkt. Reeds voor de middag kreeg zij bezoek van ze John die hadden gehoord dat er een heer op baat een cottage logeerde en de gasties kwamen opnemen. Met de help van zijn schoonmoeder kwam zij John ralspoedig achter dat de naam Fowers met een F begon en die ontdekking was voldoende om in toekomst de gemijn van geesigheden de kosten van de verliefde ellen uit te doen leggen waarvan de losbarcing alleen door een kerstondige bekendheid met Edward voorals nog kon worden verhinderd. Nu echter Reeds werd haar door enkele uiterst veelzagende blikken te kennen gegeven tot hoever hun doorzicht gegrond op Margaret's inrichtingen wel rijkte.  Ze John kwam nooit bij de Dashwood zonder hen of ten eten te vragen voor de volgende dag of op de thee nog dezelfde avond. Bij deze gelegenheid en tot meerdere genoegen van de gast tot wiensermaak hij zich verplichtvoelde het zijne bij te dragen inviteerde hij hen voorbij de tegelijk. Jullie moet vanavond bij ons thee drinken zei hij, want we zijn helemaal onder ons en morgen mag je niet weigeren bij onze diner want het is een grote partij. Mevrouw Jennings vond het ook vol sterk noodzakelijk. En wie weet of het dan niet dat de dansje komt, zei ze dat zal jou aan zijn Marjan. Dansen, riep Marjan. Hoe kan dat nu, wie danser dan? Wie? Nu geluid zelf en de caries en de bedikkers dan toch? Oh je dacht het niemand meer dan ze kon nu zeker iemand te zien gegaan. Ik wou om een liefding, riep ze John. Het Willeby weer kon meedoen. Toen hij Marjan hierop zag blozen, kreeg Edward achtertocht. Wie is die Willeby? Volgens hij zag je zijn ellen uit die naast hem zat. Ze antwoordde vluchtig. Marjans gezicht gaf veel meer te kennen. Edward zag genoeg om niet alleen de bedulling daarander te vatten, maar ook uitdrukkingen van Marjan waarvoor hij zich verwonderd had, voor klaar te zien. En toen het bezoek vertrok was, ging hij aanstond naar haar toe Ik ben aan het raden geweest. Zal ik je eens vertellen wat ik denk? Wat bedoel je? Zal ik het maar zeggen? Jazeker. Ik denk dat meneer Willeby wel eens op jacht gaat. Marjan was verrast en verlegen, maar zij kon toch niet naalaten de glimlachen om zijn stille guitigheid. En zij na een ogenblik zwijgend Oh Edward, hoe kon je? Marjersal hoop ik. Eens in tijd komen. Als je van hem houdt zult, daar twijfel ik niet aan. Antwoordde hij, wel enigst het gewonderd over haar ernst en de warmte waarmee ze sprak. Want als hij niet had gedacht dat het maar een grap was waarmee haar kennis haar plaagde, naar aanleiding van een vluchtige gescharmeerdheid tussen haar en de meneer Willeby, dan zou hij niet hebben gewaagd er op de zin spelen. Einde van hoofdstuk 18 behoort tot het publieke domein, opname door Julie van Walgem. Gevoel en verstand door Jane Austen. Hoogstuk 19 Edward bleef een week debaten.  Mevrouw Dashwood drong er zeer op aan dat hij langer zou blijven. Toch hij scheen, alsof zelfkwelling zijn enig doel was, was besloot om juist te vertrekken nu hij het meest van het bijzijn zijn er verendinnen genoot. In de laatste twee of drie dagen was hij afgesprongen, ofschoon nog zeer afwisselend, toch aanmerkelijk verbeterd. Hij begon zich meer en meer te hechten aan het huizend omgeving. Sprak nooit van vertrekken zonder een diepe zucht. Gaf te kennen dat hij over zijn tijd vrijlijk obeschikken wist als nog niet recht waar heen hij zou gaan als hij een verlieed. Maar toch, vertrekken moest hij. Nog nooit had hem een week zo verhaaldelijk en nog meer liet hij zich ontvallen dat wees op een omkeren zijn gevoelens en met zijn daden in tegenspraak was. Hij vond het in Noorland niet prettig, aan de stad had hij in hekel, maar of naar Noorland of naar Londen moest hij gaan. Hij waardeerde hun hartelijkheid meer dan iets ter wereld en hij kende geen groter genoegen dan met hen samen te zijn. Toch moest hij hen na een week zijn eigen en hun allerwens en terwijl hij aan geen tijd gebonden was. Allene weet al wat zonder niks heen in zijn handels wijzen aan zijn moeder en het was een geluk voor haar dat hij moeder had van wie er kuik er zij zo weinig af wist, dat het als doorgaande verontschuldiging kon gelden vooral wat er vreemd was in het gedrag van haar zoon. Maar hoe zeer zij zich ook te leur gezeld in gegrief gevoel ze bleef toch over het geheel ten volle bereid om al zijn handeling te beschouwen met die eerlijke toegeventijd en onpartijdige ruimheid van oordeel die haar met vrij wat meer moeite door haar moeder-indertijd waar afgedwongen te behoeven van Willeby. Ze gebruik aan opgewijk tijd, aan open hartigheid en aan vastheid in z'n optreden werden maar steeds weer toegeschreven aan z'n behoefte, aan onafhankelijkheid en zijn oukeuriger bekendheid met mevrouw Favis beschikkingen en plannen. De korte deur van z'n bezoek z'n volharde bij z'n voornemen nu reeds te vertrekken ook dit alles spoort voor het uit datzelfde geweld aan doen van z'n neiging dezelfde onvermijdelijke noodzakelijkheid om z'n moeder voorlopig te ontzien. De oude diepgewoordelde twee spalt tussen plicht en neiging het verzet van het kind in opstand tegen ouderlijk gezag de oorzaak.  Welgarne zou zij hebben geweten wanneer deze moeilijkheden zou zijn uit de weg geruimd deze tegenstand overwonnen wanneer mevrouw Favis dat andere gedachten zou komen en haar zoon de vrijheid zou laten z'n geluk te vinden. Toch zij werd wel gedwongen die eidelen wensen te laten varen en troost te zoeken in haar hernieuwd vertrouwen op het woortscheneigingheid en het woord of blik die hem te buiten ontsnapte en vooral in dat vleinbewijs van z'n trouw dat hij voortdurend aan z'n vinger droeg. Mijn dunkt Edward, zijn mevrouw Dashwood, toen ze de laatste morgen aan het onbijt zaten, dat u gelukkiger zou zijn als u een beroep had, dat je tijd in beslag nam en richting gaf aan je plannen en handelingen. Voor je vrienden zou daaraan al licht de enige bezwaarde maar, voerde zij er met de glimlach bij, en één op zich zou door een direct voordeel voor je zijn, je zou dan weten waar heen te gaan wanneer je hen verliet. Ik verzeker u, antwoorde hij, dat ik de waarheid van het genuwsachter iets lang heb ingezien. Het was en is een zal waarschijnlijk altijd voor mij een groot ongeluk zijn dat ik geen noodzakelijke bezigheid heb die mij in beslag neemt. Geen beroep dat mijn krachten vergt mij ook maar enigszins onafhankelijk te voelen. Maar het ongeluk wilde dat mijn eigen kieskeurigheid en die mijne vrienden mij gemaakt hebben tot wat ik ben. Een werkeloos, huilblos wezen. Maar ik konden het nooit eens worden over de keuze van een beroep. Ik gaf al dosen voorkeuren aan de geestelijke stand en dat doe ik nog. Maar dat vond mijn familie niet werelds genoeg. Zij wilde dat ik militaire zou worden. Dat was nu weer veel te werelds voor mij. In de rechten studeren, nu dat was altijd deft u genoeg naar hun zin. Veel jonge luid die kamers hadden in de tempel maakte een goed figuren de eerste kringer en rederond in kartjes die het bekijken waard waren. Maar ik voelde niets voor de rechten. Zas niet voor die weinig diepgaande studie van de wet die mijn familie op het oog had en goed keurde. De marine was uit het oogpunt van stand wel aan te bevelen. Maar toen de vraag mij werd voorgelegd was ik al te oud om daar nog mee te beginnen. En ten zotte.  Nu het eenmaal niet nodig was dat ik een beroep koos nu ik even goed vertoning kon maken en geld uitgeven zonder een roodrok als mentat-aanhangsel werd ten zotte verklaard dat leeg lopen voor mij de voordeligste en meest erevolle bezigheid zou zijn. En een jong mens van 18 jaar is in de regel niet zo ernstig gesteld op werk. Dat hij zichzelf verzette tegen de dringend verzoek zijn er vrienden om niets uit te voeren. Ik werd dus ingeschreven te ooksoort en heb ceder het geluid naar de ijs. En na ik vermoed zat gevolg hiervan zijn zij mevrouw Tashout. Nu gebleken is dat ledigheid je eigenlijk geluk niet heeft bevorderd dat die zoon zullen worden opgeleid voor alle mogelijke vakken, bezigheden, ambten en beroepen die iemand ter wereld beoefenen of waarnemen kan. Zij zullen worden opgevoerd op een wijze, zij hij op ernstig doon die hen zo weinig mogelijk doet gelijk op mezelf in gevoelens, in daden, in omstandigheden, in alles. Kom, kom, dat is nu maar een ontboezeming die rijkstreeks voortkomt uit je zwartgallige stemming, Edward. Je bent zwaar moedig en denk dat ieder die anders is aan jezelf gelukkig moet zijn. Vergeet niet dat het verdriet over een afscheid van goede vrienden door iedereen nu en dan wordt gevoeld. Afgezien van opvoeding of plaatsende maatschappij je mocht je eigenlijk geluk niet miskennen. Wat je nodig hebt, is geduld of noem het liever bij een aantrekkelijker naam. Speig van de hoop. Je moeder zal je met de tijd die onafhankelijkheid verzekeren waarnaar je zo zeer verlangt. Dat is haar plicht en zij zal, ze moet binnenkort ook terwele van haar geluk verhinderen dat je gehele jeugd wordt gesleed in onvruchtbare ontevredenheid. Wat brengen misschien niet een paar maanden teweeg? Ik zou wel eens willen weten, antwoordde Edward, welk goed zelfs een groot aantal maanden voor mij zou kunnen uitwerken. Al deelden zijn eerslachtige stemming zich niet mee, dame vrouw Tashwood. Zijn zware moedigheid maakte het afscheid, dat spoedigeer naar volgde, voor hen alle des te pijnlijker. En liet een ellenu een gevoel van onrust achter, dat zij eerst na verloop van tijd en niet zonder moeite vermoeit meesterd worden.  Toch daar zij zich vast had voegenomen te onderdrukken en te zorgen dat zij niet meer dan één erover geleden van het gezin zou schijnen te leiden onder z'n afwezigheid koos zij niet het middel door Marianne bij een dagelijke gelegenheid zo zorgvuldig aangewend door bevordering en bestendiging van haar smart, door bij voorkeur stilte, eenzaamheid en ledengang te zoeken. Even verschillend als beide doel waren hun middelen en even zeer geschikt tot het bevorderen van ieders bijzondere oogmerk. Ellenu ging, zodra hij was heen gegaan, aan haar teken tafel bleef de gehele dag druk bezig zocht nog voormee zijn naam te noemen is geen bijna niet minder belang te stellen dan anders in hun aller aangelegenheden en zo zij al door dit gedrag haar eigen verdreed niet kon verzachten het werd er althans niet onnodig door verzwaard en zij bespaarde haar moeder en zusters veel zorg om ter gemoetsgesteldheid. Een dergelijk gedrag zo lijnrecht in tegenstelling met het haren. Zij lijkt niet verdienstelijk, zomen als haar eigen houding haar verkeerd had toegeschene. De vraag om trentzelfbeheersing losse zij bijzonder gemakkelijk op. Waar onze neigingen sterk, dan was zelfs zicht onmogelijk, waar zij gematigd, dan zak er geen verdiensten in. Dat haar zusters neigingen gematigd waren, waren ze niet te ontkennen al gaf zij het niet zonder schaam te toe, en de kracht haar eigen bewezen wel zeer duidelijk ondanks deze pijnlijk krevende overtuiging nog steeds te blijven achter en liefhebben. Al zonder ze zij zich dus niet af van de anderen, al zorgt zij niet om hen te vermijden, hard nekkig de eenzaamheid buitens huis en dat ze niet de gehele nacht wakker om te kunnen nadenken. Eleanor ondervond, dat iedere dag haar voldoende gelegenheidsschonk om te denken aan Edward, en aan Edward's gedrag, met alle mogelijke gevoelens die haar verschillende tijden in haar konden verwekken, met tederheid, medeleide, instemming, afkeuring en twijfel. Er waren ogenblikken in overvloed, waarin ze al niet door de afwezigheid van haar moeder en zuster, dan toch wegen ze aard hun er bezigheden, gesprekken waren uitgesloten en zij evengoed alleen had kunnen zijn. Het stond haar geest onvermijdelijk vrij om te denken.  Haar gedachte konden niet elders om te vasthouden en verleden in toekomst en verband met een zo gewichtige aangelegenheid moesten zich wel aan haar opdringen, haar aandacht in beslag nemen en zich je hele naal meestermaken van haar herinnering, haar gepijnse en haar verbeelding. Uit zulke droomerij werd zij toen zij op een morge korne Edward's vertrek aan haar teken tafel zat, opgeschrikt door de komst van bezoek. Zij vaste vallen je heel alleen. Het dichtvallen van het hekje aan de vorenhuis deed haar uit het venster kijken en zij zag verschijtende personen die recht op een deur kwamen aanwandelen. Daronder bevonden zich Sejon en Lady Middleton met mevrouw Jennings maar zij zag bovendien nog 2 anderen een haarge heel onbekende heren en dame. Zij zat dicht bij het venster en zudra ze Sejon haar in het oog kreeg, liet hij de plichtpleging van aan de deur kloppen aan het gezelschap over, stapte over het gras en noodzaakte haar te openen om met hem te spreken of schoon de afstand tussen de deur en het venster zo gering was dat men moeilijk op de ene plek een woord kon zeggen dat op de andere niet werd verstaan. Kijk eens, zei hij, maar heb je vreemde gasten meegebracht, wat zeg je wel van hen? Pas op, ze zullen je horen. O, dat is niet. Zij ne palmers maar, Charlotte ziet er alleraardig zout hoor. Je kunt daar zien als je deze kant uit kijkt. Daar Ellen zeker wist zonder zo onbescheiden te zijn, waagde zij het zich te veronschuldigen. Waar is Marianne? Weggelopen omdat ze ons aankomen. De piano staat open, zie ik. Ik geloof dat zij het gaan wandelen. Hier voegde mevrouw Jennings zich bij hen. Die geen geduld had te wachten tot de deur open ging en voorstrikt moest vertellen wat de zij op het hart had. Ze kwam met veel druk te naar het raam stappen. Hoe maak je het kind? Met mevrouw Tashwood. En waar zijn je zo'n sturs? Wel wel, heel alleen. Je zult blij zijn dat er iemand komt om je jezelfschap te houden. Ik heb mijn andere schoonte en mijn dochter meegebracht om kennis met je te maken. Verbeerd hij dat ze zo onverwacht zijn gekomen? Ik dacht al dat ik een rijduig hoorde toen we gisterenavond aan de TSA hadden, maar ik had gevrouw idee dat zij het konden zijn.  Eleanor moest zich midden in haar verhaal omkeer om het overige jezelfschap te ontvangen. Lady Middleton stelde de beide vreemde voor. Mevrouw Tashwood en Margaret kwamen meteen beneden en alle gingen zitten om elkaar eens op te nemen terwijl mevrouw Jennings met haar verhaal voortging onder de wandeling door te gaan naar de zitkamer. Dit maalt tegen ze, John. Mevrouw Palme was een paar jaar jonger dan Lady Middleton en was heel verschillend van haar zuster. Zij was klein en vrij gezet en had een allerliefs gezichtje dat de meest opgeruimde uiterking vertoonden die men zich kon voorstellen. Haar manieren waren belangen aan niet zo bevallig, maar ze was onnijdig meer nemen. Ze kwam glimlachend binnen. Glimlachten ze lang in de bezoek duurden behalve wanneer ze luid lachten en glimlachten nog toen ze vertrok. Haar echtgenoot was een ernstig uitziende jongenman van 5 of 26 jaar die een meer gedistingeerde en ook een meer verstandige indruk maakte dan zijn vrouw maar minder ging echt geen te behagen of behagen te laten blijken. Hij kwam de kamer in met iets zeer zelf bewust in zijn houding boog even voor de dames zonder een woord te spreken en nadat hij Haar in het vertrek met een vluchtige blik had opgenomen nam hij een corant van de tafel en bleef daar een lezen zolang het bezoek duurde. Mevrouw Palmer daarentegen die door de natuur was begiftigd zijn aanleg om in alle omstandigheden beleefd en verheugd te zijn zat nog niet op herstel of zij barcelos een uitdorp van bewondering over de kamer en al wat zich erin bevond. O, wat een verrukkelijke kamer is dit. Ik heb nog nooit ooit iets beeldigs gezien. Hoe vindt u het toch wel mama? Dat is het verschil bij de vorige maal dat ik hier was. Ik heb het altijd zo'n aardig huisje gevonden met vrouw dat met vrouw Dashwood. Maar u hebt het zo beeldig gemaakt. Kijk toch eens hoe verrukkelijk ze hebben jij ook niet man. Die heer Palmer gaf geen antwoord en sloeg zijn ogen zelfs niet op van de korant. Meneer Palmer hoort me niet. Zij zei lachend dat het er wel meer soms zo grappig. Die opvatting was met vrouw Dashwood iets nieuws. Zij was nooit gewend geweest en iemand's onachtzaamheid iets geesigst te vinden en zij kon niet nalaat hem bij de iets wat verwonderd aan te zien.  Mevrouw Jennings praat intussen door zo hard ze maar kon voort met haar verslag van een verrassing de vorige avond bij het zien van haar kinderen zonder ophouden tot het verhaal was uitverteld. Mevrouw Palmer haalde tot 2 of 3 maalt toe dat het een alleraardische verrassing was geweest. Je begrijpt te blijven alle waar hen te zien, volgde mevrouw Jennings erbij terwijl ze zich naast Eleanor voorover boog en zachters sprak alsof niemand het mocht horen hoewel de andere aan de overzij van het vertrek waren gezeten. Mijn haast hadden gemaakt en niet zulke lange reis hadden gedaan want ze gingen over landen voor zaken die ze daar hadden af te doen omdat het voor haar veel betekend knikken te naar haar dochterwijzend eigenlijk verkeerd is in haar positie weet je ik wou hebben dat ze vanmorgen zou thuis blijven en rusten maar ze wou verstrekt mee ze verlangden zo jullie allen te zien. 