Verzamelde korte Nederlandstalige Werken 001 | Various | Short Stories | Audio Book | Dutch | 1/3
Hij zegt zijn kinderen hoe goed God is, en hoeveel wij hem te danken hebben. Eer Hendrik naar bed gaat, dankt hij altijd God voor zijn goedheid, en bid dat hij hem ook desnachts wil bewaren. Somtijds zingt de vader met zijn kinderen een avondlied. Dan denken zij allen aan God, en verheugend zich, omdat hij zo goed is. Oh, zing het aan God te denken, maakt ons recht verheugd. Avondlied. De dag verdwijnt, de nacht verschijnt. Ik zie het uur van rust genaken, ik leg mij neer, wil hemel heer. Mij in deze dag bewaken, laat naar deze nacht, met nieuwe kracht, mij vrolijk weer ontwaken. Ik vertrouw mijn lot aan uw oogot, die alles wel zal maken. Een kind, dat zo braaf is als Hendrik, zal ook garene school gaan. Twijfel niet eraan. Eerder braaf kind weet wel, dat er in de school veel nutterst te leren is. Hendrik verzuimt selden in de schooltijd. Hij is altijd garene in de school. En is daarin even zo gehoorzaam als de huis bij zijn ouders. Hij doet nooit zijn een meester verdriet aan. Hij kent altijd zijn de lessen. De meester behoeft nooit tegen hem te zeggen, Hendrik, let op. Als andere kinderen een sprater gedurende de les, dan verzoekt hij hun zorgs niet te doen. Maar hij zegt het nooit aan de meester. Als zij samen praten. Hij weet wel, dat dit zeer lelijk staat. Ook heeft hij niet garene, dat een ander bestraft wordt. Hendrik ging laatst naar school. Onderweg ontmoeten hem Jan. Eén zijn de schoolmakkers. Deze zag zo rood in het aangezicht. En het vuur straalde hem uit de ogen. Hendrik, wat deed u? Jan zegt geen ziek. Jan? Nee, maar die Willem. Die slechte, ondeugende jongen. Die, als hij hier was, dan zou ik hem slaan. Dat, Hendrik, voei. Hoe raast hij zo? Hoe kunt hij u zo kwaad maken? Jan, zout hij ook niet kwaad worden? Daar heeft hij mijn moek in de motter gegooid. Maar ik zal het een meester zeggen. En dan, Hendrik, en dan, dan denkt hij misschien dat de meester hem zal straffen. Jan, wel ja, verdiend hij dat niet? Zo mijn boek in de motter te gooien? Hendrik, het is mogelijk dat de meester hem straffen zal. Maar, hij zal dit niet doen voordat hij weet of Willem schuld heeft. Deed Willem het wel uit moed wil.  Jan, dat weet ik niet. Maar zie eens hoe mijn boek eruit ziet. Hendrik. Als Willem door de meester gestraft wordt, zal uw boek dan daardoor schoon worden? Jan, nee, dat zal het niet. Hendrik. Wat zal het u dan helpen? Of zou het jij graag naar zien? Dat hij gestraft werd. Jan, wel ja, want dan zou hij het niet weer doen. Hendrik. Willem heeft dit zeker met geen opzet gedaan. Ik ken hem beter. Zou het jij u nu kunnen verheugen als hij ontschuldig gestraft werd? Och nee, doe dit niet. Niemand zou uw gedrag prijzen. Gij zou het over u zelf ontefreden zijn. En Willem zou u zeker daarom niet lief hebben. Jan. Maar mag jij dan kwa doen? Hendrik. Nee, dat mag hij niet. Maar zijt geen overtuigd dat hij het uit moed wil gedaan heeft? Jan. Nee. Maar wat zal ik zeggen als meester mijn boek ziet? Hendrik. Geef mij uw boek. Daar hebt jij het mijnen. Ik zal het wel verantwoorden. Maar zeg vooral niet wat Willem gedaan heeft. Hoe Hendrik het maakte met het boek. Hendrik leidde steel het boek voor zich op de tafel. Toch het duurde niet lang of de meester ontdekte dat het er zo morsig uitzag. De meester. Is uw boek zo morsig? Hoe komt dat? Hendrik, meester. Willem heeft het bij ongeluk op den grond laten vallen. De meester. Maar het is uw boek niet. Hier staat de naam van Jan. Hoe komt jij aan dit boek? Hendrik. Ik heb met Jan gereld, meester. De meester. Waarom heb jij dat gedaan? Hendrik, meester, omdat Jan bang was, heeft hij het gedaan. Waar het gij dan niet bevreesd voknoren? Hendrik, meester. Omdat het een ongeluk is, dacht ik dat gij er niets van zou zeggen. De meester. Gij doet braaf, mijn lieve jongen. Dat gij een ander bevrijden wilt. Want daarom heb jij het gedaan. En nog braaf, omdat gij de waarheid zegt. Zulke kinderen heb ik zeer lief. Het is altijd goed, als men de waarheid zegt. Kom, ik zal u daarvan eens een voorbeeld verhalen. Eén vertelling van de meester. Maria, een meisje van tien jaar, speelde eens met meid. En liet bij ongeluk haar pop op enig porcelijn vallen. Dat op de tafel stond. Waardoor verschijne kopjes gebroken werden. Maria was zeer ontsteld. En de meid niet minder.  Zij wilde nooit graag haar moeder enige schade of enig verdriet aandoen. Op dit geraas kwam haar moeder in de kamer en begon hevig op de meid te kijven. Omdat zij dacht dat die het goed gebroken had. Zij zeiden haar dat zij alles moest betalen. De meid was zeer verlegen en zweegstil. De wel zijn Maria niet wilde beklappen. Maria had nu ook wel kunnen zwijgen. Want haar moeder had op haar geen vermoeden. Doch dit kon zij niet. Haar hart zeiden haar dat zij dan zeer slecht deed. Zij viel haar moeder om den hals. En rip als snickende, oh lieve moeder, vergeef het mij. De meid heeft het niet gedaan. Ik heb het gebroken. Het was een ongeluk, vergeef het mij toch. Ik zal op een andere tijd voorzichtiger zijn. Naar moeder liet zich door de tranen van Maria bewegen. En nog meer, omdat zij de waarheid sprak. De meid werd zeer geprezen omdat zij zo trouw gehandeld had. Zo goed is het dat men altijd de waarheid zegt. Anders brengt men dikwijls zichzelfen en anderen in ongelegenheid. Elke morgen staat Kees, de jonge van in haar armenvrouw, die daar gins in de straat woont, naar Hendrik te wachten. En dan gaan zij samen naar school. Ik kan niet begrijpen hoe Hendrik met zulke arme jongen langs straat durft lopen. En hij is altijd zo vriendelijk gegen z'n. Kees doet alles wat hij kan om Hendrik genoegen te geven. Als hij hem maar van verre ziet, dan loopt hij hard naar hem toe. Hij draagt ook dikwijls Hendrik's lij en boeken. En in de school, dan ziet hij Hendrik naar de ogen. Ik kan niet begrijpen hoe dat komt. Maar ik zal het in z'n Kees vragen. Waarom Kees zo vriendelijk is? Kees, die in de school zijn plaats naast Hendrik heeft, zag er onlangs op ene morgen zeer droevig uit. Hendrik zag hem gedurig aan en wilde hem telkens naar de renen zijde op droevijt vragen. Doch hij werd daarin verhinderd. Toen zij beide uit de school gingen, sprak Hendrik hem aan. En vraagde, wat toch de reden was, dat hij er zo droevig uit zag. Kees wilde zich in het eerst niet verklaren. Maar omdat Hendrik toch bleef aanhouden, zo vertelde hij hem eindelijk alles. Kees, ik heb ze dat gisteren middag niet gegeten. Mijn moeder heeft geen geld om eten te kopen.  Ik heb zulke een honger en mijn moeder ook. En dat maakt mij zo bedroefd. Hendrik, arme jongen, zult hij dan deze middag ook niets te eten krijgen? Dat geloof ik niet. Mijn moeder zal zeker nog geen geld ontvangen hebben. Hendrik, gebeurt het u wel meer, dat geen niets te eten hebt? Kees, ja, dikwijls, Hendrik. Ik wenste, dat ik iets voor u had. Wacht, ik heb nog een kwart gulden. Daar neemt hij. Kun je het daarvoor eten kopen? Kees, ja, ik dank u lieve Hendrik. Oh, wat zal mijn moeder blijden zijn? Die heeft ook zulke honger. Hendrik, ik ben blij dat ik u helpen kan. Maar nu had hij nog niets voor morgen. Hoor, ik zal mijn vader vragen, of hij iets geven wil. Wacht, ik bedenk daar nog iets. Kom mij elke morgen afhalen. Dan zal ik mijn boterham delen. Kees, oh, mijn lieve Hendrik, als niet, dan zou het geen immers om mij honger leiden. Hendrik, oh nee, kom maar, ik eet toch elke middag mijn genoegen. Hendrik houdt nog het trouw zijn woord. En Kees weet niet, wat hij doen zal, om hem zijn dankbaarheid te betonen. Daarvan komt het, dat Kees zo vriendelijk is. Schadelijks, doen enige heren, hebben onderzoek. Hoe ver de kinderen gevoordigd zijn. En voornamelijk, wie zich het bravest gedragen heeft. En het vleitigst geweest is. En die krijgt een mooie prijs. Gij kunt wel denken, dat Hendrik niet vergeten wordt. Er zijn wel kinderen, die meer leren dan Hendrik. Omdat zij vlugger zijn. Maar die even wel geen prijs krijgen. Enkel omdat zij zich niet wel gedragen. Toen Hendrik laatst geroepen werd, om zijn prijs te ontvangen, durfde hij de ogen niet op slaan. Niet omdat hij kwaad gedaan had. Daarom werd hij niet beschamend. Maar wel, omdat de heer, die hem het prijs over gaf, tot hem zeiden, zie daar braven jongen. Daar hebt gij het loon voor uw uitmuntend gedrag. Handel altijd zo braf, als gij tot heden gedaan hebt. En gij zelf steeds geacht en beminnd worden. Niet alleen bij ons, maar ook bij God. Want deze heeft braven kinderen ook zeer lief. Hendrik is er niet trots op, dat hij zo braaf handelt. Hij denkt dat ieder zo moet doen. En hij is daarbij zo tevreden over zichzelf, waarin hij de oorloging verwacht. Wat de meester zeiden. 