Naar het Middelpunt der Aarde | Jules Verne | Action & Adventure Fiction | Audio Book | Dutch | 1/5
Geef haar later uw bruid, maar vindt bij uw terugkomst uw vrouwtje terug. Ik klem de groeibin in mijn armen en dan plaats in het rijtuig. Macht haar en het meisje op de drempel van het huis staande riepen ons een laatste verwel toe. Daarna stoegen de beide paarden door het fluiten van de voerman aangevoerd. In galop, de weg naar Altona in. Het einde van half stuk suiven. Half stuk 8 van naar het middelpunt ter aarde. Deze LibriVox opname is vrij van auteursrechten. Opname door Bart Telleel. Naar het middelpunt ter aarde door Jules Verne. Half stuk 8, Altona, Kil, Korsurg, professor Thompson, Kopenhagen, de Voortvrijlserskerk, Duizeligheid. Eigenlijk Stadsgebied van Hamburg is het eerste station van de Kielerspoorweg die ons tijdens de oever van de Belts zou brengen. Binnen 20 minuten kwamen wij op Holsteinse grond. Om half 7 uur hield het rijtuig stil voor het station. De talrijke kisten van mijn oom zijn verbazend de reisbehoeften werden afgelaten, vervoerd, gewogen, van briefjes voorzien, weer in de goederenwagen gelaten en om 7 uur zaten wij overal kander in dezelfde afdeling van een wagon. De locomotief vloot en zette zich in beweging. Wij waren vertrokken. Had ik mij in mijn lot geschikt? Nog niet. Door de frisse mooi gelucht, de bijzonderheden van de weg die telkens afwisselden door de snelheid van de trein, gaven mij enige afleiding van mijn diep gepeins. Had de gedachte van de professor aangaat, deze liep gewist de trein vooruit die te langzaam ging naar de maatstaf van zijn ongeduld. We waren alleen in de wagon, maar spraken niet. Mijn oom onderzocht nog eens zeer opletten de granseninhoud van zijn zakken en van de reistas. Ik zag wel dat hem geen enkel stuk ontbrak dat hij nodig had voor de uitvoering zijn er plannen. Zo droeg onder andere in netjesgevoel papier het opschift van de Deense kanselarei met het handtekening van de heer Christienzen consulte Hamburg en vriend van de professor. Het was een lange aaneenschakeling van niet zeer bezinswaardige, eentonige, drassige en vrij vruchtbare vlakten. Een zeer gunstige landstreek voor de aanleg van een spoorweg en bijzonder geschikt voor die rechtenlijnen, was de gevoel van de rechtenlijnen. Het was ook een gevoel van de rechtenlijnen en de rechtenlijnen en de rechtenlijnen.  Maar de tijd was te kort dan dat die eentonigheid mee had kunnen vervelen want drie uur na ons vertrek hield de trein te kielstil op een baarschere afstands van de zee. Daar onze bagage in Ackopenhagen bestemd was behoefden wij er ons niet meer bezig te houden. Toch volgden de professoren met ongerust oog terwijl ze naar de stoomboot gebracht werd. Daar verdwenen zij in het ruim. Mijn oom had in de haast de aanstating van de spoorweg met de boot zo goed bereikend dat wij een gehele dag voor ons hadden. De boot, Eleonora genoemd, vertrok niet voor de nacht. Dit verwekte in koorts van 9 uur gedurende welke de licht geraakte reiziger het bestuurder boten en de spoorwegen en de regeringen die zulke misbruiken dulden naar de duivelwinsten. Ik moest met hem meepraten dat Eleonora daarover de mantel uitveegde. Hij wilde deze dwingen om ogenblikkelijk het vuur aan te stoken. De ander liet hem praten. Te kiel moeten evengoed als op iedere andere plaats een einde aan de dag komen. Al wandelende langs de groene oefers derbij, aan welke uiteinde het stadje zich verheft, al dwalende door de dichte bosjes die haar het voorkomen geven van een nest in een bundel takken en de vilas bewonderende padinrichting, kortom al lopende en vloekende werd het eindelijk tien uur des avonds. De rookwokende Eleonora verdeelde zich in de lucht. Het dekbeefde door de schudding van de stoomketel. Er waren aan boord en bezitters van twee kooien bovenokander in de enige kayuid ter boot. Quartier over tienen werden de touwen losgemaakt en de stomer liep snel over het donkere water van de groene belt. De nacht was duistig. Er woeien een fixe koelte en ging een hoge zee. Enige kustvuren schenen in de duisternis. Later, ik weet niet waar, flickerde een draaiend kustdicht over de golven. Dit was alles wat ik van deze eerste overtocht onthild. Desmorgen is de zeven uur landen we te Korsurg een stadje op de westkust van Zeeland. Uit de boot stapten we over op een andere spoorweg die ons door een niet minder vlakke land dan de velden van Holstein voerde. Wij moesten nog drie uur reizen voor weer de hoofdstad van Denemarken bereikten. Mijn oom had de ganze nacht geen oog gesloten. In zijn ongeduld stied hij, geloof ik, de wagon met de voeten vocht. Eindelijk kreeg hij de zee in het oog.  Dus zond riep hij uit. Ter linkerzijde zagen wij in groot gebouw dat een gasthuis geen te wezen. Het is een kankzinnige gesticht zij één onze reisgenoten. Goed, dacht ik, in zo'n inrichting moesten wij ons leven eindigen en hoe groot het ook mogen wezen, toch zou de tospedaal nog te klein zijn om al de draadheid van professor Liederbrock te bergen. Eindelijk, desmorgen is de tien uur waren wij te Kopenhagen. De bagage werd op een rijtuig geladen en met ons naar hotel de Phoenix in Breedgade gebracht. Daar was een half uur meegemoeid want het station is buiten de stad. Naar dat mijn oom zich wat opgeknapt had, sleepte hij mij mee. De partier van het hotel sprak Duits en Engels, maar als talerkennen ondervoeg de professor hem in goed deens en in goed deens wees die persoon hem de liching van het museum van Noordse oudheden. De directeur deze bezinswaardige inrichting waarin wonderen opeengestapeld zijn die voldoende zouden zijn om de geschiedenis des lands op te stellen uit zijn oude stenen wapenen, zijn drinkschalen en kleinodien was een geleerde, de vriend van de consulter Hamburg, professor Thompson. Mijn oom had voor hem een warme brief van aanbeveling. In het algemeen ontvangte de ene geleerde de andere zeer slecht, maar hier was het anders. De heer Thompson ontving als een dienst vaardigman, professor Liedenbrock en zelfs dienst Neef zeer hartelijk. Het is bijna onnodig te zeggen dat wij ons geheim voor de uitmuntende directeur van het museum verzwegen. We wilden eenvoudig als belangeloze liefhebbers IJsland gaan bezoeken. De heer Thompson stelde zijn geheelter onze beschikking en wij liepen de kajen af om in zijn reedschip te vinden. Ik hoopte dat er volstrekt geen middel van vervoer zou zijn, maar het was niet zo. Een kleine dense schoener de Valkyrie zou de 2e juni naar Rijkjavik onder zeil gaan. De kapitein, de heer Piarde, was aan boord, zijn aanstaande passagier drukte hem in zijn vreugde driftigde hand, waarover die braver man weinig verwonderde. Hij vond het heel eenvoudig om naar IJsland te gaan, daar het zijn beroep was. Mijn oom vond het verheven. De waardige kapitein maakte van de geestrift gebruik om ons dubbel te laten betalen voor de overtocht op zijn schip. Maar wij keken zo nou niet. Zorgd dinsdagmorgen om 7 uur aan boord te zijn, zijn biarne, nadat hij een groot aantal specidaaldes had opgestreken.  We bedankten nu de heer Thompson tijd en keerden naar het hotel de Veenigs terug. Dat gaat goed, dat gaat zeer goed, herhaalde mijn oom, wat een gelukkig toeval dat wij dit zeilklaar liggenschip gevonden hebben. Laten we nu gaan ontbijten en dan de stad bezien. We gaven ons naar de Congens Nittorf, een onregelmatige plaats, waar zich in post bevindt met 2 onschadelijk opgestelde kanonnen die niemand vrees aanjagen. Dirkbij, in nummer 5, kwam een kaasje van een kok van zongenheten. Hij ontbetende goed voor de matige prijs van Viermark per hoofd. Vervolgens vond ik er een kinderachtig vermaak in om door de stad te wandelen. Mijn oom diep overal mee, maar zag niets, nog het onbeduidde Koninklijk Palijs, nog de vrije Brug uit de 17e eeuw die over het kanaal voor het museum ligt, nog dat verbazende ledige praalgraf schilderigen die de werken van die beeldhouwer voorstellen, nog in een vrij schoonpark het bevallige kasteel Rosenbroek, nog het bewonderenswaardige puursgebouw in Renaissance-stijl, nog de klokkentoren, vervaardigd uit het dooreen geslingerde staarten van vier bronzen draken, nog de grote modens op de wallach welke verbazend wekkende weekend opswollen door de zeewind gelijk de zeilen van een schip. Hoe heerlijk zouden de lieve naar de haven, waar de twee dekkers en de vergatten rustig sliepen onder hun rood dak, langs de groene oefens ter straat, door die dichte bosjes in weer midden de citadel zich verschoudt, welke kanonnen hun zwarte muil tussen de takken der vlier- en wilgebomen uitsteken. Maar helaas, ze was ver weg, mijn arme groeibin, en mocht ik hopen haar ooit weer te zien? Al werd mijn oom niets gewaar van deze bekoorlijke plekjes, zo werd hij toch levendig getroffen door het gezicht van een zekere klocke toren op het eiland Amac, dat het zuidwestelijke gedeelte van Copenhagen uitmaakt. Ik kreeg oorder om mee daarheen te gaan. Ik stapte op een kleine stoomboot die op de kanalen voer, en binnen weinige ogenblikken legde zij aan bij de dokwerfkade. Na een genouwe straten doorgegaan te zijn, waar galijboeven met half gele, half grauwebroeken gekleed, onder de stok der onderofficierenwerkten, kwamen wij voor Fralsol's kerk. Die kerk leefde niets meer kwaardigs op, maar ze hier waarom hij vrij hoge toren de aandacht des professors getrokken had.  Van het platten dak af kronkelden zich van buiten een trap om de spits en zijn schoefleiden omwikkelde zich hoog in de lucht. Laten we hem beklimmen, zei mijn oom. Maar de duizeligheid hernam ik. Een reden te meer, gemoeteraar gewennen. Evenwel, kom, zeg ik u, de tijd verspillen. Ik moest gehoorzamen, een oppasser die aan de overzijde de straat woonde, gaf ons een sleutel en de beklimming begon. Mijn oom ging mij met vluggeschreden voor. Ik volgde hem niet zonder angst, want ik werd zeer licht in het hoofd. Ik had nog de vastheid der arenden, nog de gevoelloosheid hunne zedoen. Zolang wij nog binnen de moerschroef waren, ging alles goed. Maar na 150 treden bekloppen te zijn vloeg de wind mij in het gezicht. We waren op het plattendak van de toren gekomen. Daar begon de, met een broze leuwinvoorzienend luchttrap welke treden, die hoe langer hoe smaller werden, tot in het oneindige schenen te klimmen. Ik had er nooit komen, riep ik uit. Zou het geen bijtoevall een durfdiet zijn? Klim, antwoorde de professor onmedogend. Ik moest dus wel volgen terwijl het mij stevig vasthield. De open lucht betwelmde mij. Ik voelde de toren door de rukwinde slingeren. Mijn benen wilde mij niet langer dragen. Ik kroop wel draa op de knieën. Toen op de buik. Ik sloot de ogen. Ik kreeg neiging tot braken. Mijn oompakte mij nu bij de kraag en zo kwam ik uiteindelijk bij de kloot. Zie eens, zei hij mij, zie goed uit. Hij moet in de afgrond leren zien. Ik moest de ogen openen. Ik bemerkte de huizen die als het ware plat gedrukt en verbrijzeld waren door een vallend lichaam te midden van wolkenrok. Boven bij het hoofd dreef een zondeling gevormde wolken en door een gezichtbedrog schenen ze mij onbeweeglijk toe, terwijl de toren, de kloot, ik, mijn oom met toversnowheid werden rondgevoerd. In de verte strikte zich aan de ene zijde het goede veld uit, aan de andere vonkelde de zee onder een bundel stralen. De zond vertonen zich bij de landpunt van El Senur met enige witte zijden als waren het vleugels van zee miljoen en in de nevel ten Oosten slingen er zich de nauwelijks zichtbare kusten van Zweden, die eindeloze ruimte dwarrelden voor mijn ogen. Nogtans moest ik opstaan, recht over eind blijven en uitzien. Mijn eerste les in de duizeligheid duurde een uur.  Toen het mij eindelijk vrij stond om weer af te dalen te betreden, was ik stijf geworden. Morgen beginnen we weer, sprak de professor. En inderdaad, vijf dagen achtereen herhaalde ik die duizeling wekkende oefening en tegen Willendank maakte ik merkbare voordelen in de kunst om uit de hoogte rond te zien. Het einde van hoogtstuk 8 Hoogtstuk 9 van naar het middelpunt ter aarde. Deze LibriVox opname is vrij van auteursrechten. Opname door Bart De Leeuw. Naar het middelpunt ter aarde door Jules Verne. Hoogtstuk 9 het Kattegat, Skagen naar het middelpunt ter aarde het handschicht van Zagnussen, Rijkjavik, de ijslanders. De dag van het vertrek kwam. De vorige avond had de vriendelijke heer Thompson ons dringende aanbevelingsbrieven gebracht voor Graaf Trampen, Goeverdeur van Ijsland de heer Piktersson, Coatjuto van de Bischop de Vinsen, burgemeester van Rijkjavik. Warme handdrukken waren de dank van mijn alm. De tweede, de zes uur, de Sborgens was onze kostbare bagage aan boord van de Valkerij. De kapitein bracht ons naar vrij nauwe hütten geplaatst onder een soort van roof. Hebben we een goede wind, vroeg mijn alm, en uit muntende antwoorden kapitein Pjarne een zuidooster wind. We zullen met de wind genoegzaam achter en met volle zeilen de zon en de zon. Eige ogenblikken later ging de schoenen onder zeil in de straat. Alle zeilen werden pijn gezet. De foc, de grote bazaan, het marktseil en het bramzeil. Een uur later scheen de hoofdstad van Dedenmarken in de verre golven weg te duiken en ging de Valkerij dicht onder de kust van Elsenur langs. In de zenewachtige toestand, wéren ik mij befond, verwachte ik de schim van Hemmlett op de aanlegenden rijke oever verhevene zinnelozen, zei ik. Hij zouden ons zondig twijfel toejuigen. Hij zouden ons misschien volgen om in het middelpunt van de aardbol een oplossing voor uw eeuwige twijfel te zoeken. Maar er was geen niets op de oude muren. Het kasteel is dan ook veel jonger dan de helthaftige Deenseforst. Het dient nu tot een prachtig verblijf voor de partier deze straat waar jaarlijks 15.000 schepen van alle natiën doorvaren. Het kasteel Kongborg verdween Weldra in de nevel even als de toren van Helsingborg op de Zweedse oever en de Schoenerboog zacht onder de koelte van het kattengat. De valkierie was een goed zeilig maar met een zijschip weet mij nooit recht waar men op rekenen kan.  Ze bracht naar Rijkjevik Kolen, Keukengeredschap, Aardewerk, Wolle Klederen en een lading Koren. Vijf selieden, allen denen, maakte de gehele bemanning uit. Hoelang zal de overtorturen, voeg mijn oom aan de kapitein, een dag of tien antwoordde de laatste indien wij bij Vareur niet te veel buien uit het Noordwesten krijgen. Maar jij behoeft toch niet te vrezen voor te lang op onthouds? Neem en eerlijk de brok wees gerust, we zullen tijden genoeg aankomen. Tegen de avond zeiden de Schoener om kaapschagen de noordelijke punt van denemarken voerden straks over het kagerak langs de uiteinden van Noorwegen van Kaap Lindesnes en kwam in de Noordzee. Twee dagen daarna waren wij bij de Schotse Kust op de hoogte van Pieterhet en richterde Valkiri den Steven naar Vareur tussen de Orkaden en de Zetlandse eilanden door. Weldrauw werkte de Schoener bespoeld door de golven van de Atlantische Oceaan. Hij moest tegen de Noordenwind oploveren en bereikte niets zondermoeite de Vareur. De artste zag de kapitein Miganes het oosterlijke deze eilanden en van dat ogenblik af die bij recht op Kaap Poortland aan op de Zuidkust van IJsland gelegen. De reis levende niets bijzonders op. Ik stond de bezwaren der zeereis vrij goed door. Mijn oom was tot zijn groot verdriet en nog grote beschaming onophouderlijk ziek. Hij kon dus niet aan denken om kapitein Bjarnen te ondervragen over de steffels, over de middelen van gemeenschap, over de gemakkelijkste wijze van vervoer. Hij moest die opheldering tot zijn en lag al die tijd in zijn hut wie houten van de kraakte door het geweldige stampen van het schip. Ik moet bekennen dat hij zijn lot wel een beetje verdienden. De elfte peilde bij Kaap Poortland. Daardoor dag was, konden wij de Mirdals Jokul zien die haar beheerst. De Kaap bestaat uit een grote heuvel met steile helken die eenzaam op het strand zich verheft. De Valkiri bleef op een aanzienlijk afstand van de kust en voel haar in westelijke richting langs te midden van tallrijke schoden, walvissen en haaien. Weldraar vertonen zich een verbazende doorboorde rots, waar de schuimende zee met woede doorstroomde. De Westman eilandjes schenen uit de oceaan op te stijgen gelijk in hand voor rotsblokken op de vloeibare vlakte heengeworpen. Van dit ogenblik afkoos de schoener het ruime sop om op een goede afstand Kaap Rijkenes om te varen die de westelijke hoek van IJsland vormt.  De hoogst ontstuimige zee beletten mijn oom om op het dek te komen om die door de zuidwestenwind getanden en gebrokkelde kusten te bewonderen. 48 uur later na een storm doorgestaan te hebben die de schoener dwong om voor top en taak al te lopen peilde men ten oosten de boeie van de punt van Skagen. Weer gevaarlijke rotsen zich aan merkelijk eind ver onder de golven uitstrekken. Een IJslandse loods kwam aan boord en drie uur later ankerde de rijkjevik in de bij van Faksa. De professor verliet eindelijk zijn hut wel wat bleek en ondaan maar altijd vol geestrift en met van genoegen straalende ogen. De bevolking der stad die bijzonder belangrijk had bij de komst van een schip waaruit iedere iets verwachten, kwam aan de bij bij een. Mijn oom haasten zich om zijn drijvende gevangenis om niet te zeggen zijn hospitaal te verlaten. Maar voor hij je dek van de schoenen verliet, trok hij mij mede naar voren en met de vinger wees hij mij, aan het noordelijke einde erbij, een hoge berg met twee toppen, een dubbele kegel met eeuwige sneeuw bedekt. Dus derfels, riep hij. Dus derfels. Naar mij door een teken een volstrekt stilzwijgel opgelegd te hebben stapte hij in het bootje dat op hem wachten. Ik volgde hem en wel daar betraden wij IJslands boden. Daar stond erop een man van een goed voorkomen en in een generals uniform gekleed. Hij was echt de slechte en invoudige overheidspersoon. De Goeverneur des IJlands gaf Trampen in eigen persoon. De professor zag spoedig met wie hij te doen had. Hij overhandelde de goeverneur zijn brieven uit Kopenhagen en had in het Deens een kort gesprek plaat waarin ik mij volstrekt niet mengde en wel om een goede reden. Maar dit eerste gesprek had dit gevolg. Graaf Trampen stelde zich geheel ter beschikking van professor Liedenbrock. Mijn oom werd evenaardig ontvangen door de burgemeester, de heer Finzen, gelijk de goeverneur in uniform, maar evenvreden liefend van aard en betrekking. Wat de co-artjuto, de heer Piktersen, aangaat, hij deed juist een herdelijke reis in het noordorgquartier. Hij moest er dus voorlopig van afzien om aan hem voorgesteld te worden. Maar de heer Frederikson, professor in de natuurwetenschappen aan de school Ter Rijkjavik, was een innemend man wiens medewerking ons zeer te staden kwam.  Hij woont bij zijn diensten aan in de taal van Horatius en ik gevoelde dat wij geschapen waren om elkaar er te begrijpen. Hij was inderdaad de enige met wie je kon spreken gedurende men verblijf op IJsland. Van de drie kamers waaruit zijn huis bestond stelde die uitmuntender man er tweeter onze beschikking en weldruin waren wij er met onze bagage over wie omvang de inwoners van Rijkjavik een beetje verwonderd waren te huis. Uw axel zijn mijn oom. Dat gaat goed. Het moeilijkste is achter de rug. Wat? Het moeilijkste? Zonder twijfel. We hoeven nog slechts af te dalen. Als jij het zo meent, heb je gelijk. Maar als wij nedengedeeld zijn zullen we toch nog wel weer moeten opstijgen denk ik. O, daarover bekommer ik maar niet. Laten we zien. Ik heb geen tijd te verliezen. Ik ga naar de bibliotheek. Ik ga er eens raadplegen. Dan ga ik in tussen de stad eens door. Zult jij dat ook niet doen? O, daar geef ik niet veel om. Het merkwaardige van IJsland is niet boven maar onder de grond. Ik ging weg en dwaalde toeloos rond. In de twee straten van Rijkjavik te verdwaalen zou niet gemakkelijk geweest zijn. Ik behoefde dus ook niet naar de weg te vragen het geen in de gebarentaal aan vele vergissingen bloot stelt. De stad strekt zich op lage en moerasse gebodem tussen twee heuvels uit. Een verbazende lava-stroom dekt haar aan de ene kant en daalt zacht glooiend naar de zee. Aan de andere kant trekt zich de grote bij van Fakse uit tenoorde begrenst door de onmetelijke klesche van de sneffels. En waarin op dit ogenblik alleen de Valkyrie ten Anker lag. Gewoonlijk zijn de erose en franseschepen tot bescherming de visserij op de reden geankerd. Op de Oostkust des Eilands. De langste der beide straten van Rijkjavik loopt even weidig met de oever. Daar woonde de kooplieden en winkeliers in hutten van rode, oppelkande gestapelde balken. De andere straat, meer westerlijk gelegen, loopt naar een meertje tussen de huizen van de bischop en andere geen neering doen de personen. Ik was welder aan het einde van die doods- en trurige wegen. Soms bespeurde ik wat verkleurd gras, wat voor de tapijt daardoor het gebruik kou geworden is.  Of wel iets dat op een moestuin gelijk, welks schralen groenten, aardappelen konen en latu, met gemak op een lieliputse tafel hadden kunnen staan. Enige kwijtende nagelbloemen dacht er ook een zonnestraadje op te vangen. Omtrend in het midden der geen handeldrijvende straat vond ik de algemene begraafplaats om geven van een aardemuur en waarop geen gebrek was aan ruimte. Een ingestappen verder kwam ik aan het huis van de groevaneur, een bouwval in vergelijking met het Hamburgsestadhuis, een palijs bij de Hutterder eislandse bevolking. Tussen het meertje en de stad verhief zich de kerk, in protestantse smaak gebouwd en verveiligd van verkalkte stenen die de vulkanen uitbraken. Bij enige westen winden kan het bijna niet anders of haar dak van rode pannen moet afwijen tot grote schade tegenlovergen. Op een naburige hoogtu bemerkte ik de nationale school waar mens, zoals ik later van mijn gast hevron nam, Hebrils, Enos, Frans en Deens onderwijs vier talen waarvan ik dat men schande geen enkel woord kende. Ik zou de laatste geweest zijn van de veertig leerlingen die deze kleine school telden en onwaardig om met hen in die kasten met twee afdelingen te slapen waarin zwakken gestellen reed de eerste nacht moeten stikken. In drie uur had ik niet alleen de stad maar ook haar omstreekend bezocht. Haar voorkomen was in het algemeen hoogst treurig. Geen bomen geen plantengroei was er om zo te zeggen te zien. Niet dan de kammen der vulkanische rotsen. De hutten der eislanders zijn van aarde en veen gebouwd en de muren hellend binnenwaarts over. Zij gelijken op daken op de grond geplaatst. Die daken zijn betrekkelijk verpare wijden. Dankzij de warmte van de woning groeit het gras er vrij goed. Dat men zorgvuldig in de hoe met meid anders zouden de huisdieren op die groene woningen komen grasen. Op mijn uitstapje ontmoet ik weinig inwoners. In de handeldrijven de straatkommende zag ik het grootste deel de bevolking bezig met kabeljau het voornaamste artikel van uitvoer te drogen, te zouten en te laden. De man is geen fors maar traag. Ze hadden wel iets van blonden Duitsers met pijnzende ogen die zich min of meer buiten het mensdom gevoenen. Ze hadden de vroze land opgesloten waarvan de natuur wel Eskimos moest maken, daar zij hen veroordeelde om op de grens van de polcirkel te leven.  Ik beproefde te vergeefs een glimlach je op hun gelaten betrappen. Zij lachte somtijd door in zorg van unwillekeurige samentrekking de spieren, maar zijn glimlach er nooit. Hun kleding bestond uit een grove boezeroen van zwarte wol in alles kandinavense landen bekend een hoed met breder rand een broek met rode bies en een stuk leer op de wijze van schoezelgevouwen. De vrouwen met een treurig en leidzaam voorkomen en een vrij lief maar wezenloos gezicht, waren gekleed met een lijfje en een rok van donkervatmel. De ongetrouwde droegen op haar kansgewijze gevlochte haren een gebreid bruin mutsje. De getrouwde wonde op haar hoofd een gekleurde doek met een hoed. Toen ik naar een fixe wandeling weer naar het huis van de heer Frederik Jean ging, vond ik er mijn oom reeds in gezelskap van zijn gastheer. Het einde van half stuk 9 half stuk 10 van naar het middelpunt der aarde deze LibriVox opname is vrij van auteursrechten opname door Bart de Leel naar het middelpunt der aarde door Jules Verne van de landers, de sneffels, of zee of land. Het middagmaal was gered het werd Gulsig verslonden door professor Dienenbrock, wiens Maag door het gedwogen vaste aan boord in een bodemloze afgrond was veranderd. Deze meer deentse dan eislandse maaltijd had op zichzelf niet bijzonders, maar onze meer eislandse dan deentse gastier herinnerde mij de helden de aloude gastvrijheid. Het was duidelijk zichtbaar dat wij dan hij zelf. Het gesprek werd in de landtaal gevoerd welke mijn oom met Duits en de heer Frederikson met Latijn vermengden opdat ik het zou kunnen volgen. Het liep over wetenschappelijke onderwerpen, zoals dat aan geleerden past, maar professor Liedenbrock was uiterst behoedzaam en zijn ogen bewaale mij bij iedere volzin en verstrekt stilswijgen aan betreffende onze toekomstige plannen. Allereerst vroeg de heer Frederikson mijn oom naar de uitkomsten en in de bibliotheek. Uw bibliotheek riep de laatste bestaat slechts uit geschonden boeken op bijna ledige planken. Wat, riep de heer Frederikson, wij bezitten 8000 delen waaronder velen kostbaar en zeldzaam zijn werken in de Ouders Kandinavisitaal en al het nieuws waarvan Kopenhagen ons jaarlijks voor ziet. Waar zitten die 8000 delen dan? Ik. O, meneer Liedenbrock, zij gaan het grance land door voor de studie op ons oud bevoren eiland. Geen boer, geen wisselseld geaantreffen of hij kan lezen en leest.  Wij denken dat de boeken niet bestemd zijn om te beschimmelen achter een eisere tradihek ver van de blikken de nieuwsgierigen maar om versleten te worden onder de ogen de lezers. Ook gaan die delen van hand tot hand doorgebladerd, gelezen en herlezen en dikwijs komen zij eerst na 1 of 2 jaar weer op hun plank terecht. Met zekere spijt antwoorden mijn alm Vreemdelingen in tussen? Wat zou dat? De Vreemdelingen hebben hun bibliotheek thuis en voor alles moeten onze boeren leren. Ik herhaal het. De liefde voor de studie zit in het eislandse bloed. Zo hebben wij in 1816 een letterkundig gedoodschap opgericht. Dat goed gaat. Vreemde geleerden stellen er een eer in om er toe te behoren. Het geeft boeken uit, bestemt voor de opvoeding onze landgenoten en bewijst geen onze correspondeerende ledenwilts zijn. Meneer Liedenbrock zult ons het grootste genoegen doen. Mijn oom, die reedslid, was van een honderd tal geleerde genoodschappen, nam het aanbod zo goed kunstig aan dat de heer Frederik Zon erdoor getroffen werd. Deze hernam. Wees nu zo goed mij de boeken op te doemen die jij in onze bibliotheek gehoopt had te vinden. Misschien zal ik u die dan gaan de inlichtingen kunnen geven. Ik zag mijn oom aan. Hij aangest dat er om te antwoorden. Dat raakte rechtstreek zijn plannen. Na enige nadenken besloten echter te spreken. Meneer Frederik Zon zei hij ik wil weten of jij, onder de oude weken, ook die van Arne Sackloesum bezit. Arne Sackloesum antwoordde de Rijkje Fikshoogleraar. Gij wilde spreken van die geleerde uit de 16e eeuw die tegelijkertijd een groot natuurkundige, een groot goudmaker en een groot reiziger was, juist. Eén van de sieraden de letterkunde en wetenschap, zoals gij zegt. Eén der vermaartste mannen, ik stem me toe. En wins vermetelheid zijn vernuft even naaiden. Ik zie dat gij hem goed kent. Mijn oom was buitens ikzelf van vreugde toen hij zo over zijn helt hoorde spreken. Hij verslond de heer Frederik Zon met de ogen. Wel nu sprak hij. Zijn werken? Ach, zijn werken bezitten wij niet. Hoe? Op IJsland. Ze bestaan nog op IJsland nog ergens anders. En waarom niet? Omdat Arne Zaknoesum wegens ketterij werd vervolgd en zijn werken in 1573 te Kopenhagen door bilshanden werden verbrand. Zie je goed, in Ordenriep mijn oom, tot grote eigenes van de professor in de natuurwetenschappen.  Wat zegt gij daar, vroeg deze? Ja, alles wordt duidelijk, alles staat in verband, alles is opgehelderd. En nu begrijp ik waarom Zaknoesum in op de index geplaatst zijn vernuft te verbergen onder een onverstaanbare heimschrift het geheim... Welk geheim? Vraagde heer Frederik Zon driftig. Een geheim dat u ervan antwoordde mijn oom Aarzelens. Heb gij misschien het ene of ander bijzonder document, herdam onze gasten hier. Nee, het was slechts een veronderstelling. Goed, herdam de heer Frederik Zon die de vriendelijkheid had en niet verder op aan te dringen van de gastzag. Ik hoopte, voegde hij erbij, dat gij ons eiland niet zo'n verlaten voel gij uit zijn delstoffelijke rijkdom geput hebt. Zeker niet antwoorden mijn oom, maar ik kom wat laat. Zijn hier redsgeleerder geweest. Ja, meneer Liedrenbrock, de arbeid van de heren Ollassen en Polfelsen op een veldes koningsverricht, de studie van Troil, de wetenschappelijke zending van de heren Konmar en Robert aan boord en de vreemdelingen de Franse geleerden op het fricat Larraine-Ortens hebben de kennis van IJsland zeer vermederd. Maar, geloof mij, er is nog wel wat te doen. Denk je, voeg mijn oom met een onnozo gezicht, terwijl hij zijn best deed om het flikkeren zijn ogen te matigen. Ja, wat al ter nauwenoot bekende bergen, gletsen zijn vulkanen zijn er nog te bestuderen. Zonder verweg te gaan, zie je die berg die zich aan de gezicht einde verheft. Dat is de sneffels. Zo, sprak mijn oom, de sneffels. Ja, een de merkwaardigste vulkanen winsd krat er menzelf de bezoek. Een uitgebrande? O, al zei dat 500 jaar. Wel nu, antwoorden mijn oom, die zenuwachtig zijn benen overal kandesloeg om niet van zijn stoel op te springen. Ik heb wel lust om mijn geologische studie te beginnen bij die seffel-fessel. Hoe zegt jij? Sneffels, herdamde uit Muntende, dit gedeelte van het gesprek was in het Latijn gevoerd. Ik had alles verstaan en kon mij moeilijk goed houden, toen ik zag hoe mijn oom zijn aan alles zichtbare de vredenheid bedwong. Hij zette een onschuldig gezicht, dat wel op het grijnzen van een oude duivel gelijk. Ja, sprak hij, mijn besluit is door je gezegde bepaald. Wij zullen beproeven die sneffels te bestijgen, misschien wel zijn kraater te bestuderen. Het spijt mij zeer, antwoordde de heer Frederik Son, dat mijn bezigheden niet toestaan mij te verwijderen. 