Ot en Sien, Het boek van | Hendricus Scheepstra, Jan Ligthart | General | Audio Book | Dutch | 1/2
Zullen we bloempjes plukken? Vraagt Ot uit de bleek? Ja, zegt zien. Dat vindt ze wel aardig. Ze gaan in de bleek. Veel bloempjes staan er niet. Alleen een paar kleine witte. Je weet wel. Met een rood randje en een geel hartje. Een muis, een muis, roept Ot opeens. Kom hier, zien, een muis. Zien kijkt met Ot naar het beest. Wat een vreemd dier is dat? Dat is geen muis. Het dier kijkt naar Ot en zien. Ot bukt zich. Hij grijpt daarnaar. Wip, wat een sprong. Wat een sprong. Wip, wat een sprong. Ot schrik daarvan. Nu zit het beest weer stil. Het is geen muis, zegt Ot. Hij heeft geen staart. Ot grijpt daar nog eens naar. Alweermis. Het dier wipt met één sprong een eind weg. Niet doen, zegt zien. Het beest kan bijten. Laat het lopen. Nee, zegt Ot. Ik pak het. Zien moet er toch ook om lachen. Het springt en springt al verder. De kinderen lopen er achteraan. Ot doet een greep. Daar heeft hij het dier. Hij laat het zien kijken. Gek, het heeft geen haar. En ook geen oren. En wat zijn de ogen groot? En wat zijn de poten lang? En wat is het lijf koud? Voel maar, zegt Ot. Zien raakt daar even aan met haar vinger. Gooi hem weg, zegt ze. Ot zet het beest op de grond. En nu spreekt het gauw weg. Alweer een raar beest. Ot en zien gaan weer bloemen plukken. Zullen we doen wie er het meest vindt? Vraagt Ot. Dat vindt zien best. Ze gaan druk zoeken. Ze lopen heen en weer over de bleek. Ze plukken af wat ze maar vinden. Waar zit er nog één? Ze zien geen enkel bloempje meer. Kijk, kijk, roept zien. Alweer een raar beest. Ot komt erbij. Hij ziet de dier ook. Het is lang en zwart met streepjes. Op de kop staan een paar steeltjes. Die gaan heen en weer. En het dier kraapt heel zacht voort. Het is geen hip beest, maar een kruip beest. Ot raakt even aan de steeltjes op de kop. Wat grappig. De steeltjes gaan weg. Waar blijven ze? Wacht, even met een stokje eraan. Nu crimt het beest helemaal in. Het wordt net een bal. Het is een slak, zegt Ot. Maar ze is haar huis kwijt. Even pakt Ot het dier beet.  Wat is het weken glad? Hij laat het gauw weer vallen. Moe, moe, roept Ot. Moe komt. Wat is er, vraagt ze. Een raar beest moe. Dat is een slak, zegt moe. Als er het dier ziet. Een naakte slak. Die is geen huis. En hier was zo pas ook een ander gek dier, zegt Ot. Kijk, daar hipt het nog. Dat is een kikker, zegt moe. Een kikker? Die moet Ot goed zien. Daar heeft Trui van verteld. Ot kan niet wachten. Moeten we haast eten, moe? Vader en Trui zijn nog niet thuis. Je moet dan wachten. Dat kan ik niet. Moe zegt niets. Daar komt Trui. Moeten we nu eten, moe? Je moet nog even wachten. Vader is er nog niet. Ik kan niet wachten, moe. Moe zegt weer niets. Daar is vader. Nu eten we hem, moe? Ja, nu is het zover. Moe brengt het eten op tafel. Alles schriken aan. Moe maakt Ot zijn bord klaar. Pas op, Ot. Niet zo haastig, zegt ze. Ot koudt de boontjes niet goed. Hij slikt ze bijna in hun geheel door. Dat kribbelt in de keel. En hij doet ook wat pijn. Daar heb je het al, zegt Moe. Nu moet je hoesten. Wees toch niet zo ongeduldig. Als de bonen op zijn, volgt de pap. Pas op, Ot, zegt Moe weer. De pap is heel heet. Je moet even wachten. Maar Ot kan niet wachten. Hij steekt vlug een lepel vol pap in de mond. Dat bevalt hem slecht. Au! Au! Au! schreeuwt hij. Dat komt ervan. Als je niet kunt wachten, zegt Moe. Eigen schuld. Ja, kleine man. Dat komt ervan. De pap kan juist heet uit de pan. En Moe zei dat je wacht is oud. Dan werd de pap een beetje koud. Maar Otje lief had geen geduld. En brand zijn mondje. Eigen schuld. Van een haantje en een hennetje. Als het eten gedaan is, zegt Moe. Ik weet een verhaal. O Moe, dat moet u vertellen, zegt Trui. Ja Moe, vertellen. Toe Moe, zegt Ot. Er waren eens een haantje en een hennetje. Het was in begin van de zomer. Ze liepen in de tuin. Kijk eens, zegt het haantje. Er zijn al bessen. Ja, zegt het hennetje. Maar ze zijn nog niet rijk. Ik eet er toch van. Dat moet je niet doen. We moeten wachten tot ze rijp zijn.  Wachten? Dat kan ik niet. En het haantje pikte van de groene bessen. De hen stond erbij. Ze schunnen met hun kop. Vader lachte even. Trui ook. Ot begreep er nog niets van. Na een uur had het haantje al pijn in de maag. Het hennetje lei er een pap op. Toen ging de pijn over. Meen je dat het haantje nu had leren wachten? Miss hoor. Het was in de zomer. En heel warm. Het haantje en het hennetje liepen op een akker. Het was er erg heet. En nergens was wat schaduw. Wat hadden ze een dorst? Ze zagen een plas water. Vlug liep het haantje erheen. Pas op, zei het hennetje. Je mag niet drinken als je zo warm bent. Je moet eerst wachten. Wachten? Ik kan niet wachten, zei het haantje. En het dronk van het koude water. Oog, oog, wat kreeg het toen een pijn? Het haantje kon haast niet meer naar huis lopen. Het hennetje had een gouden dokter. En toen duurde het wel 3 dagen voor het weer beter was. Vader en trui lachten weer. Ot lachte ook een beetje. Van een haantje en een hennetje. Vervolg. Het hennetje dacht. Nu zou mijn haantje wel kunnen wachten. Maar het was nog mis. Het hennetje dacht. Nu zou mijn haantje wel kunnen wachten. Maar het was nog mis. Het was al in den herfst. Op een keer kwam de meid buiten. Er was wat eten over. Dat brachten aan het haantje en het hennetje. Kijk, zei het hennetje. Het is nog heet. Het dampt nog. We moeten even wachten. Oog, je hebt altijd van wachten. Ik kan niet wachten. Weet je dan niet meer van de groene bessen en van het koude water? Dit eten is toch niet groen en ook niet koud? En het haantje had ervan. O, ou, schreeuwde het. Net als Ot, lacht het trui. Ot zijn niets. Moe vertelde verder. Oog zei het hennetje. Nu is het al herfst. En het haantje is nog niet wijzer. Het hennetje moest weer om de dokter. Het duurde wel een week voor het haantje beter was. Kon het nu een poosje wachten? Ik wou dat het waar was. Het werd winter. Op een nacht kwam er een laag ijs op het water. Kijk, kijk, zei het haantje. Daar loopt al een mus op. Ik wil er ook op.  Wacht toch, zei het hennetje. Het ijs is nog niet sterk. Je zakt het door. En dan ga je dood. Dan word je niet weer beter. Nee hoor, ik kan niet wachten. Het haantje stapt op het ijs. Oog, hey, daar zat het er al onder. En? En toen was het dood. Het kon geen wachten leren. Ik ben geen haantje moe, zei ot. Vader en trouw lachten. En moeder nam haar jongen in de armen. Nee vent, zei ze. Jij kunt wel wachten leren. Dat weet ik wel. Trouw kan touwtje springen. Moe, mag ik een springtaal? Dat vroeg trouw toen ze op een keer uit school kwam. Een springtaal? Waarom wil je dat zo graag hebben? O, moe, heel veel meisjes op school hebben naar één. En ik kan ook al een beetje springen. Ik heb zo pas het touw van Marietje nog gehad. Mag het, moe? Een echt springtaal is zo duur. Het kost wel vier stuifers. Kun je niet met een gewone touw? Op zolder hangt nog een eind. Zal ik dat voor je halen? Dat wou trouw graag. Moeder klom op zolder. Ze bracht een liedje. Moeder klom op zolder. Ze bracht een lang touw beneden. Het was ook wel wat dik. En er waren ook geen mooie houten handvatsel aan de einden. Trouw was er toch blij mee. Er waren wel meer meisjes die ook zo eentje hadden. Het kan best, moe. Kijk, dan doe ik het eind een paar malen op mijn hand. Juist mijn kind. Trouw probeerde even in de kamer. Het ging al goed. En nu maar op straat, zijn moe. Komt u dan even kijken, moe? Even in de deur? Trouw ging naar buiten. Dadelijk begon ze te springen. Ze kon wel al vijf slagen doen voor ze afwas. Ziet u het wel, moe? Moe stond in de deur en lachte. Haar trouwtje werd al zo een flink meisje. Van trouw, ot en zien. Ot en zien liepen ook in de straat. Wat had trouw daar? Dat moesten ze zien. Wel wat grappig. Trouw sprong maar al over een trouw. Ot begon ook te springen. En hij draaide erbij met zijn handen. Mag ik ook eens? Vroeg hij? Ik ook? Vroeg zien? Die stond ook al te dansen. Het is heel moeilijk, zei trouw. O, dat is niet, zij ot. Ik kan het best. Trouw gaf hem het trouw.  Ot pakte het beet en sloeg met zijn handen. Maar het trouw kwam niet eens over zijn hoofd. Het was te lang en te zwaar voor hem. Je moet het om je handen doen. Zo. Trouw deed het nog eens voor. Zien stond er met een wijsgezichtje bij. Ze keek en keek. Ze was straks ook graag eens. Ot deed wat trouw zei. Nu ging het beter. Hij kon het trouw al over zijn hoofd slaan. En als er dan voor hem op de grond kwam, sprong hij erover. Zo had trouw. Nee, je doet het niet. Trouw? Nee, je doet het niet goed. Het is te moeilijk voor je. Ja, zij ot. Het is te moeilijk. Nu mocht Sien eens. Ze probeerde maar even. Het trouw was te zwaar en te dik voor haar. Het is ook te moeilijk voor jou, zij ot. Dat dacht Sien ook. In, spin, de bocht gaat in. Trouw leerde elke dag beter springen met het trouw. Ze kon nu al zo ver lopen als ze wou. En dan was ze nog niet af. Ot gaf niet veel om het touwtje springen. Maar Sien wel. Die wou het graag leren. Van haar moeder had ze nu een dund trouw. Dat was niet te zwaar en ook niet te lang. Ze keek goed hoe trouw deed. En dan sloeg ze wat met het trouw over het hoofd. Maar verder kwam ze niet. Op een keer zijn moe, kun je niet boog springen trouw? Ja moe, maar wie moet dan draaien? Moe bond op de plaat het touw aan de kruk van de deur. En toen draaide ze zelf. Trouw mocht springen. Die kon het in lopen en uit lopen. In, spin, de boog gaat in. Uit, spuit, de boog gaat uit. Zo zong ze. En als een poosje achter elkaar sprong, dan zong ze weer. Marie, Jannetje, zo zwart als roet. Ging uit wandelen zonder hoet. En de zon scheen op haar bolletje. Daarom kochten een parasoletje. Ot moest erom lachen. Sien keek met grote ogen. Ze stond me al te wippen. En ze bewogen haar ene voetje op en neer. Ze vond het zo mooi. Nu moet Sien ook eens zijn, moe. Eerst moed ze leren roeien. Kom maar eens hier, meisje. Moe bewogen touw laat. Moe bewogen touw laat. Moe bewogen touw laat. Moe bewogen touw langzaam heen en weer.  Sien moest er telkens over springen. Dat gaat al best, zijn moe. Sien was blij. En Ot liep weg. Een heer en een dame. Ot kwam goudgrug. Wat hield er daar in de hand? Een oude paraplu? Mag ik die moe? Wat wou je ermee doen? Hebben moe? Moe lachte. De paraplu was niets meer waard. En als Ot die zo graag wou hebben, dan mocht dat wel. Trouw moest naar school. Ze liep springend weg. Moe ging aan haar werk. Ot en Sien moesten maar samenspelen. Maar wat? Held mij eens, zij Ot. Waan, vroeg Sien? Ik wilde paraplu los hebben. Dat ging niet gemakkelijk. Moe moest helpen. Die stakte paraplu op. En nu gingen Ot en Sien wandelen. Oh wat heerlijk. Het begon te regenen. Nu was het pas echt. Sien tilde haar rokje op. Anders leepte haar mooie jurk door de modder. En nu was Sien een dame. En Ot was een heer. En die wandelde samen. En ze zongen. Marie-Janetje, zo zwart als roet, ging uit wandelen zonder hoed. En de zon scheen op haar bolletje. Daarom kocht ze een parasoletje. Daar gaan ze heen. Voor goed? Nee, ze komen wel weer om. Einde van deel 6 Opname door Bianca In Utrecht Op 10 augustus 2009 Deel 7 Van het boek van Ot en Sien Deze LibriVox-opname Behoort tot het publieke domijn. Opname door Bianca Het boek van Ot en Sien Deze LibriVox-opname Het boek van Ot en Sien Door Jan Lichthardt en Haas Scheepstra Deel 7 Sien kan het al. Trui speelt met Ot en Sien. Eerst zijn ze een poosje in de tuin geweest. En toen op straat. Zo pas was het orgeler. Dat is alweer verder. Wat moeten ze nu doen? Zullen we nog eens touwtje springen? Vraag Trui. Ja, zegt Sien. Nee, zegt Ot. Trui haalt toch het touw uit huis. Daar is ze al terug. Wie moet het eerst draaien? Toe, Ot, draai jij nou eerst. Ot lacht. Draaien, ja, dat is wel leuk. Hij pakt een eind van het touwbeet. Trui neemt het andere eind. Sien, jij mag eerst springen. Zegt Trui. Ik kan het niet. Zegt Sien. Ze gaat toch voor het touw staan. Ot en Trui slaan het touw omhoog. Sien springt op. Miss. Het touw komt tegen haar benen aan. Af, zegt Sien zacht. Nee, niet af, zegt Trui. Het was de schuld van Ot.  Die slaat te hard. Trui en Ot draaien even. Ot moet het draaien nog leren. Nu gaat het al beter. Zie zo. Nu moet je nog eens zien. Ze staat weer voor het touw. Pas goed op, zegt Trui. Als ik drie zeg, begin het. Trui telt. Eén, twee, drie. Het touw suist omhoog. Hip. Mooi, zegt Trui. Hip, hip. Sien lacht. Ze kan het al. Van Marijannetje. Nu weer verder. Trui zingt daarbij. Marijannetje, zo zwart als roet, ging uit wandelen zonder hoed. Af, zegt Trui. Zegt Trui. Ja, Sien is af. Trui mag springen. Sien moet met Ot draaien. Daarvoor is ze wel wat klein. Ze wil wel, maar ze kan niet. Dat is niet prettig voor Trui. Moo, moo, roept Trui voor het venster. Moo, wil u even draaien? Moo heeft het zo druk, maar ze komt toch buiten. Een enkel keertje zegt ze. Daar gaat het. Trui zingt onder het springen. Een, twee, drie. Mijn zusje heet Marie. En als ze geen Maria heet, dan heet ze. Een, twee, drie. Dat zongen wij ook, toen ik nog een meisje was, zegt Moo. Trui springt maar door. Nu zingt ze van Marijannetje. En daar achteraan. Uit, spuit, de boog gaat uit. En meteen springt ze uit de boog. Ze is al zo'n moo. Ze moet een poosje rusten. De meisjes bij school zingen nog een versje, zegt Trui. Kennt u dat ook, Moo? Als je maar eerst zegt welk versje dat is. Ja, dat weet ik juist niet. Dan weet ik het ook niet. Nu, Moo, dan nog eens van Marijannetje. Dat vind ik zo mooi versje. Goed. En Moo draait weer. En zingt weer. En Trui springt weer. En allemaal van Marijannetje. Veel te goed. Moo is druk bezig met de was. Wie kijkt daardoor het fensterglas? En hoor, wat vraagt dat meisje daar? Of Moo is draai, je wil voor haar? Een enkel keert je dan, zegt Moo. En Moo gaat heus naar buiten toe. Marijannetje. En Morijantje. Moet eigenlijk Morijantje zijn, zegt Moo. Morijantje, zo zwart als goed. Nee, Moo, zegt Trui. Het is Marijannetje. Nee, het is Morijantje. Nee, het is Marijantje. Een Morijantje is zo zwart als Roed. Want een Morijantje is een negertje. En een negertje is een zwart kindje. De drie kinderen kijken moeder aan. Ze begrijpen er niets van. Maar Moo zegt verder.  De negers wonen in een land hier heel ver vandaan. Ze zijn zwart. De vaders en de moeders en de kinderen. Wat vies, zegt Trui. Waarom wassen ze zich dan niet? Ze zijn niet vuilmeisje. Ze zijn niet vuilmeisje. Ze zijn niet vuilmeisje. Hun vuil is zwart. Ze hebben een zwart gezicht en zwarte handen. En ook zwarte benen en armen. En een zwart lijf. Ze zijn helemaal zwart. Maar ze zijn wel goed schoon. En in hun land is het heel warm. De zon schijnt er vuil. De kindertjes dragen haast geen kleren. Ze lopen bijna naakt. Ze hebben weinig aan haar lijf. En dik was ook niets. Trui, ot en zien moeten lachen. Dat lijkt hun wel leuk toe. Zo wilden ze ook wel lopen. Waarom worden we zo koud zich Trui? Net zo naakt als... als... Trui weet niet wat ze verder zeggen zal. Als een slak, zegt Ot, die is ook zwart. Dat is ook een neger. Nog een neger. Ot zijn buis werd zo vuil. Dat vond Moen niet mooi. Wat er aan te doen? Een nieuwe buis was zo duur. En die vreef ze met een borstel over het buisje. Wat werd het er mooi van? Ot kreeg het buis aan. Het is net als nieuw, zijn moe. Dat vond Ot ook. Hij was er wat blij mee. Ot ging spelen met zien. Ze sprong er weer eens van de stoep. En daar werden ze warm van. Sien veegte de droppjes zweet af met haar schortje. En Ot met een mouw van zijn buis. Ha, ha, lacht te zien. Dat is zo mooi. Dat is zo mooi. Ha, ha, lacht te zien. Je neus is zwart. En je wang ook. Zwart? Dat zou Ot is vlug afvegen. Hij vreef flink met een mouw over zijn gezicht. Is het zo schoon, vroeg hij? Nee, nee, lacht te zien. Je bent nog zwartder dan zo pas. Dan maar in huis. Wat lacht de vader en moeder? En wat lacht de trui? Moe liet Ot in de spiegel kijken. Toen moest hij ook lachen. Je bent een neger, riep trui. Ja, zijn moe. Hij is zwart, maar het kan er weer af. En dat is gelukkig. Anders bleef hij een moriaantje. Kaatsen met een bal van lapjes. Kaatsenbal. Ik vang je al met één. Hand met twee. Hand van clipper de klap. Van voetje getrap.  Van rommel de bom. Van kerom. Ja, kerom. Ik vang je nog niet doen. Zo wordt er telkens door af. Nu moet jij zien, zegt trui. Zien kan het al een beetje. Maar niet met één hand. Ze doet alleen met beide handen. En dan kan ze de bal wel driemaal vangen. Och, dat is mis. De bal rolt over de grond. De beurt is nu aan Ot. Maar hij wil liever niet. Hij vind kaatsen niet prettig. Goed, dan mag trui. Daar gaat het weer. Alweer af bij kerom, zegt trui. Ze neemt het bal in de hand en knijpt hem. Het is maar een bal van lapjes. Moe heeft hem gemaakt. Zo'n bal stuit niet best. Vader zit voor het raam. Ot roept. Dag, vader. Vader knikt hem toe. Ot kijkt naar binnen. Hij kan niet goed door het venster zien. Het is hem te hoog. Maar wat doet hij nu? Hij trekt zijn ene klomp uit. Daar gaat hij met beide voeten op staan. Nu is hij groter. Dag, vader, roept hij weer. Vader knikt hem nog eens toe. Maar vader kijkt nog het meest naar de meisjes. Hij maakt een plannetje. Wat? Raad eens. Die moe. Och, wat is trui blij? Wat een mooie kaatsbal is dat toch. En wat wil die best? Trui hoeft maar zacht te gooien. En dan stuit de bal toch een heel eind weer om. Wat kan ze nu ver van de muur staan? Moo, moo, roept trui voor het venster. Moo, ik kan ook al van keer om. Vader en moeder lachen. Moe komt even buiten. Ze moede is naar trui kijken. Die kaatst maar toe. Het hele versje is uit. En ze is nog niet af. Wilt u ook eens, moe? Vraag trui. Moe lacht. Zou ze het nog kunnen? Ze heeft het in zo lang niet gedaan. Moe probeert het. Ze zingt. Kaatsenbal, ik vang je al. En als dat versje uit is, zingt ze verder. Je vrouw kattreintje zat achter het gordijntje. Wat deed ze daar? Ze kanden haar haar. Ze wasten haar handjes. haar mond en haar tandjes. Ze droogden ze weer af. Ze zetten ze in de zij. Ze knielden erbij. Toen ging ze weer staan. Van voeren of aan. Van clipper de klap. Van voetje getrapp. Van rommel de bom. Van kerom.  Die moe, wat kan die nog kaatsen? En ze doet er alles bij. En wie heeft nu die mooie balvertruig gekocht? Wat Ot in de tuin ziet. Ot is in de tuin. Hij houdt de hand op de rug. Zo loopt hij rond. En hij kijkt in alle hoekjes. En onder alle blaadjes. En onder alle blaadjes. Waar hij naar zoekt. Hij wil eens kijken of er weervreemde dieren zijn. Maar hij ziet er geen. Er lopen wel spinnen. En op de blaadjes zitten vliegen. Dat zijn vluggebeestjes. Kijk, daar zitten er twee op één blad. Ot beweegt zijn vinger zacht naar de vliegen. Weg zijn ze. Waar blijven ze zo gauw? Daar heb je haar een. Ze snort in het rond. Ot hoort de vliegwel. Maar hij ziet ze niet. Kijk, ze zit alweer op het blad. Is dat dezelfde? Ot weet het niet. Al die vliegen lijken zo veel op elkaar. Nu zal hij eens goed proberen. Hij wil een vlieg volgen met zijn ogen. Oh, het is alweer mis. Daar hipt de kikker ook nog. Wip, hij springt achter de ton. Weg is hij. Kijk, ook een slag met een huisje op haar rug. En hij ziet er niet. Kijk, ook een slag met een huisje op haar rug. Zal hij ze in de hand nemen? Nee, slagje. Je wil liever kruipen, zegt Ot. En hij laat de slag met rust. Van een spin en een vlieg. Kijk, daar heb je weer een mooi web. Wat is zo'n web toch aardig? Dat moet Ot eens goed zien. Wat fijne draadjes. Wat een grote spin. Ze is nog groter dan die van laatst. Daar is Ot toch wel wat bang voor. Het is ook zo'n groot dier. Dat is zo'n groot dier. Het is ook zo'n groot dier. Wat is dat? Snort er een vlieg tegen het web? Ja, kijk, ze kleeft aan het net vast. Zie ze in z'n rukken en trekken? Zal Ot haar een beetje helpen om los te komen? Eerst wil hij eens wachten of ze het zelf ook kan. Ot staat dicht bij het web. Hij is nieuwsgierig, hoe het zal aflopen. Daar komt de spin ook. Ze loopt hard naar de vlieg. Wat kan ze vlug voort over het web? Het is grappig. De spin wil zeker ook kijken. 