lotgevallen van Ferdinand Huyck | Jacob van Lennep | Historical Fiction | Book | Dutch | 3/11
Nu, in alle gevallen zij het gezelf ons nog welkommer dan een brief en spaart het mij de moeite Wuhanenpoten te oncijferen. Pas op, Santje, haar nam ik. Ik weet van goederhand dat jij mijn brief zo laag niet schat en die zelfs waar nu vriendinnen lezen laat. Hoe weet je dat? zei de zij, een weinig roodwoordende. Kitela di? Zeker heeft papa u dat geschreven. Nee, dat heeft papa mij niet geschreven, maar dat weet ik toch van zeer goederhand. Pas maar op, ik zal u daarover onder vier ogen de les eens lezen en dan zult haar niet gemakkelijk afkomen. Ziet toch eens mama, zei de Santje, terwijl moeder tussen haar tranen om ons haar er waren lachten. Wat is het reizen toch een heerlijk ding om jonge liden te vormen? Daar verbeeldt zich verder dan nu omdat hij enige landen in steden bezocht heeft en misschien niets anders geleerd heeft dan te liegen als een courant dat hij mijn plak ontwassen is en durf zich een meester achtige toon aanmatigen tegen zijn oudste zuster. Nee, mannetje, vervolgde zij, mij met de vingerdreigenden. Ik zie wel dat het hoogtijd is dat het thuis komt en nu weder onder subordinatie begift. Dat komt ervan wanneer die heertjes zo lang hun eigen meesters geweest zijn. Kinderen, zei de moeder, het hoofdschuddende. Gij zei het waarachtig, nog altijd dezelfde. Gij ziet al kan naar eerst zeer het een paar minuten terug en het oude geplaag is weder aan de gang. Wel, liever moeder, zei de ik, haar nogmaals om helzenden. Ik hoop waarlijk wel dat gij mij niet veranderd vinden zult. Hoever, waand, zei de Suzanne. Net als of de jongen hier volmaakt was toen hij heen ging. O, hemel, wat zal ik daar nog aan te ontbolsteren hebben? Maar zeg me, wat zal meneer naar de reis gebruiken? Zal ik wat koffie zetten of verkist geen glaasje wijn? En hoe staat het met de eetlust? Is die nog zo goed als voor vijf jaren? Dan kan ik mijn vingers weder lam maken van het poterhamme snijden. Of lust die wel ligt onze Hollandse kost niet meer? Wel voei, zei de ik. Zal mij een poterham niet smaken met echt het delfse boter en beemster kaas? En dat nog wel door mijn zuster bereidt? Dat is wel gezegd, verenand. En nu begin ik nogal hoop op u te voeden.  Maar kom, geverteld ons niet. Hoe heb gij uw reisgenoot gelaten? En waar komt gij nu het laatst vandaan? Dat zijn te veel vragen opeens, zei de ik. Het tijdstip waarop ik met mijn leugels zou moeten beginnen zolang mogelijk mensen het te verschuiven. Nee, zandje, viel mijn moeder in, mij zonder het te weten uit de verlegen het helpende. Eerst moeten goede jongen wat te eten hebben. Of schoon ik u niet raad veel te gebruiken, want uw zuster en ik gaan naar de avondkerk en wij eten voeg vandaag. Wel, dat treft nu ook, zei de ik. Zo ben ik thuis en zolang gebeiden mij weer alleen. Dat gij nu juist in de weekbeurt gaan moet. Kan die kerkgang niet tot aanstaande zondag uitgesteld worden? Had ik geweten, die lieve jongen, dat gij heede thuis zou komen? Want woerde mij moedig. Dan was ik liever gisteravond gegaan. Maar het is nu eens zo geschikt en u tante letje rekent erop dat wij haar komen afhalen. Gij zult misschien wel met ons mede willen gaan, niet waar. Want het zal u ook aangenaam zijn weder in een hollandse kerk te komen en de goede god voor uw behoudende terugkomst te danken. Waarlijk ja, verlinantje, zei de Suzanne. Dat mocht u wel doen, want ik vrees dat gij wel een vrouw met toespraak nodig zult hebben en dat het hoog nodig zal zijn dat gij de catagismus weder in z'n opvat. Gij hebt mooi tijd gehad om niet te verleren. Wees maar gerust, hernam ik. We zullen morgen inzien wie van ons beide het best zijn vraagboek in het geheur geeft. Gedurend het laatste gedeelte van dit gesprek hadden mijn moeder en Suzanne enige ontbijt uit de kast gekregen en mij voorgezet. Terwijl ik bezig was daarvan te nuttigen met die smaak welke mij na een lange afwezigheid ook aan de gevraagd beantwoorden mij door het jongere deel der familie gedaan kwam mijn bagage thuis en nu stove allen meisjes zowel als knapen naar het voorhuis om de dienstboden te helpen in het naar boven slepen mijn koffers. Ik wilde mij inz gelijkst daarmee de bemoe in. Doch Susanna weer hield mij. Wees maar bedaard zeiden zij. Gij zei het vandaag de helft van het stuk en mocht geen hand uitsteken. Waar zullen we oppassen dat alles voorzichtig de trappen opga.  Zonder iets breken van al de kostbare cristalwerken en fraaie porceleinen die jij ons tegen geschenken meeden brengt. En zonder dat de keurige stoffage beschaderd worden welke gij mij vereren wild om een danskleed van te maken. Tussen twee haakjes ik hoop dat gij nog enige nieuwe rocken en vesten voor u zelf hebt liggen in één van die koffers. Want zodat smerige pakje ging gij nu aan hebt hoe enige gewaad is mogen wel wat er stond naar de kleermakers turen en u zolang hij bezig is achter slot houden wat een vreemde zou schrikken zo hij u zag. Ik begon te lachen en keek op de huisklok want het moest dacht mij haast de tijd wezen dat mijn vader thuis kwam en ik brandde van verlangen om hem te omhelzen. Men begrijpt dat ik daar stond per mijn komst naar hem gevraagd had. Het antwoord was geweest dat hij zich wel varend en als naar gewoonte op het stadhuis bevond. Het leed ook niet lang of ik zacht de waardige man de stoep opkomen en aanschellen. Wacht riep Suzanne. Blijft gehier we moeten even een grap hebben met vader. En ze snelde naar de voordeur die ze opende. Goedendag zandje hoorde ik mijn vader zeggen. Goedendag papa wat ziet u edeleur verdrukt uit is er iets gebeurd. Nee kind was het antwoord maar zeg mij is er nog geen brief van Verlinand? Nee papa die loopt zeker een twente de gansena om een pen te krijgen. Het is onbegrijpelijk hij dan mijn vader terwijl hij gelijk Suzanne mij na haar hand vertelde bedenkelijk het hoofdschudden en met een angstige blik opwaard zag. Maar komt toch hier liever willen riep mijn moeder die het niet langer uit kon houden. Hier is veel beter dan een brief. Vader beste vader riep ik de brave man tegensnellende en hem omarmende. Zo zet gauw dan toch zei de hij mij met hartelijkheid aan zijn borst drukken. Laat mij u eens aanzien vervolgde hij mijn zachtjes van zich verwijderende en aandachtig met zijn doordringende blikken beschouwende. Gij ziet er wat verhit en vermoeid van de reis uit. Hervat hij na een korte stilte op een langzame toon. Maar anders voldoet mij uw uitzicht wel en gij brengt mij terug het geen gij bij u vertrekt bezat. Mentem Sanam in corpore Sano.  Gij hebt ons zeker willen verrassen en ons daarom niet geschreven wanneer gij thuis dachten zijn. Hij had waarschijnlijk vergeten dat uw vader hoofdschoud was en dat ik op mijn avond rapport van gister de tijding hebben zouden dat mij u die ochtend te zoest gezien had. Ik had uw gister avond de reis hier verwacht. Waart gij daarom gister avond en heden aan het ontbijt zo stil en afgetrokken volg mij moedig en waarom hier niet van gezegd? Ik wilde geen van u al een ongerust maken antwoorde mijn vader. Maar zo ik verder in Antans niet gevonden had zou ik onmiddellijk een courier naar naar de gezonde hebben. Want dan had ik gedacht dat er een ongeluk had plaats gehad. Gij hebt ongetwijfeld naar de geologiaat verrenant. Ik zat op hete Kohle. Want ik begreep dat nu de ondervragingen zouden beginnen en ik begon de moeilijkheid al te gevoelen van een verhoor afgenomen door een vader die mij niet misleiden wil en een hoofdschout die mij niet ligt misleiden kan. De woorden die mijn vader tot mijn moeder gericht had hadden mij ondertussen de tijd gegeven om mij te herstellen. Mijn antwoord luide enig sinds ontwijkend. Ik ben door het zechte weer verhinderd geweest die gisteren reed ze zijn lieve vader. Het heeft hard geregend aan genuzeiden van naden. Heb jij hier geen buig gehad? Ik heb onderweg moeten schuilen en ben nu met de eerste schuid van naden gekomen. Er was niets anders dan vollkomen waarheid in het geniek zijde en toch grond mij het hard alsof ik een samen weefsvols van logens verteld had. Mijn vader nam echter vollkomen genoegen met deze opheldering. Het is juist zoals ik dacht zei hij. Ja, we hebben hier ook wel wat regen gehad maar toch niet zo erg. Dan daar ik hoor moeten buien goorland veel schade hebben gedaan. Nu gij zult ons van deze middag alles wel wat meer omstandig verhalen. Ja, voegte mijn goede moeder erbij. Gij zult nu ook wel verlangen u wat op te frissen. Kom, wil ik u eens naar uw kamer brengen? Wil ik hem de weg niet wijzen mama? volg Suzanne. Ik zal hem op geen doelpad brengen. Of ik, of ik, ribelletje en keetje. Zij de moeder, het hoofd schuddende. Gij eideltuitten, kunt naar uw kamers gaan en uw kleden om bijtijdsklaar te zijn voor de eten.  Ik zal mijn jongen terechthelpen. Het is lang geleden dat hij niet door moeder is naar boven gebracht. Niet waar verdenand? Ik voelde dat mijn ogen vochtig werlen. En de lieve vrouw onder de arm neemende ging ik met haar de trappen op. Hoe mama, voeg ik, toen ze mij binnenleiden in een ruim en luchtig vertrek, dat de voeren tot logeervertrek had gediend voor zodanige bekenden van buiten als ons nu en dan bezochten. Is deze vrije kamer voor mij alleen? Ja, verdenand, antwoorden zij, terwijl haar trekken het genoegen aan toonen dat haar mijne verreugde over deze schikking verschrafte. Mij dacht, ga je waard nu oud genoeg om een kamer voor u zelf te hebben, waar je onverhinderd kunt werken en nu en dan deze of geen ontvangen. Maar mij dunkt, de meiden hadden nu geëns hierzijd de ramen wel kunnen sluiten. Dit zegende maakte er zorgvuldig gemoedig diezelfen toe. Kijk, vervolgen ze bedden goed na, de was tafel en het linnekabinet om te zien of er ook iets ontdrak en vreef met haar zaktoek de bijne onzichtbare stofdeeltjes weg die ze op het spiegelglas of op de gladde tafel bevonden. Waarlijk mama, zei de ik, diep getroffen over de blijken van haar zorgvolle liefde. Al de vrienden die mij bezoeken zullen mij deze kamer benijden en vooral de lieve moedig die ze voor mij in orde bracht. Ik ben blij de dat zij u gevalt, zei de mijn moedig. Maar zeg mij eens verdingend, vervolgde zij, mijn naderende en met mijn lokkerspelende. Heb jij, toen jij breiswaard wel eens gedacht aan de laatste belofte die jij mij deed op de avond voor u vertrek? Heb jij nooit iets volbracht dat jij uw schama zou het mij te vertellen? O, geloof mij, antwoord ik, haar omhelzende. Altijd is mij de gedachte voor de geest gebleven. Ik mag een zo goede moeder als de mijne in niets bedroeven. Beste jongen, hernaam zij, het besefd der vreugde die ge mij tans doet smaken, moet u zoeter genot schenken, dan ene van die genietingen, welke jij om mij net wil hebt opgeofferd, u had kunnen aanbieden. O, wat zal op mij zalig zijn, hedenavond mij schepper te danken, dat hij uw weder gebracht heeft, zo rijn en zo goed als toen jij mij verliet.  En wederom, ruste haar op blikken, die niet dan liefde en tederheid ademde op mij en speelde er een hemelse glimlach tussen de tranen die haar ontrolden. Een geruime tijd bleven wij beide in stilte en zonder te spreken, de zaligheid genieten die onze harten doorstroomde. O, dacht ik bij mijzelf, had die goede moeder gisteren kunnen weten welke gevaar zij gelopen heeft, die zoon die zij zo lief heeft te verliezen. Haar moederhard had die angst er niet doorgestaan. Het schijnt de mens ingeschapen, zich zodra de eerste opwelling voorbij is, ook voor de bemindelijkste zwakheden te schamen. Mijn moeder liep mijn hand los en veegte de ogen af. Kom, zeiden zij, maar zijn kinderachtig. Maar zeg me, verrenand, is al die bagage van u? En zijn al deze koffers vol? Dat goed zal wedergepakt zijn, gelijk de heren dat gewon ik doen, alles door en op ook aan te gesmeten, zonder te passen of te schikken. Ik wet dat ik welkant zou gevonden hebben met de helft die koffers toe te komen. Wel, mama, nu maakt jij het al te grof, zei ik. Denk jij dat ik gedurende mijn reizen geen pakken geleerd heb? Nee, voor waar? Die beschuldiging is onverdiend. Maar ik heb onderweg mijn bagage niet weinig zien vermeerderen. En wanneer men bedenkt dat ik geen klein getal broeders en zusters heb die allen een geschenk verwachtende waren, zal het u niet verwonderen dat ik mij in de noodzakelijkheid heb bevonden, de middelen van vervoer enigszins te vermeerderen. Nu, we zullen eens zien wat het geeft, zeiden mijn moeder. Ik zal u niet langer ophouden. Kleed u maar aan, en zo ga je iets nodig hebt, moet jij maar schellen. Maar deze woorden verliet mij de goede vrouw en bleef ik alleen in het bezit van mijn prachtig vertrek. Ik kon echt niet ter stond voldoen aan haar laatste verzoek. Mijn gemoet was vol. Ik zonk half in een leunstool nedig en stortte mijn ziel uit in vuurige dankgebeden tot hem die mij de zee gehad toen smaken van haar renigd te worden met al die panden welke mij zo dierbaar waren.  Na het volbrengen deze behoefte van mijn hart reed ik op, haaste mij, al wat ik aan het lijf had af te leggen en met een gevoel van walging in een hoek te smijten en schone klederen en linnen goed uit mijn koffer te krijgen. Nou ja, een gevoel van verquikking en wellust vervulde mij toen ik nu van tot toteen in een nieuwe dos gestoken mij met welgevallen in de spiegel beschouden. Er ontbrak nog wel eens waar een bruik om mijn toilet te volmaken, maar terwijl het weldra etenstijd zou wezen en ook al waren de kapper bij de hand geweest, de plechtigheid van het haar snijden en het passel van een nieuw hoofdtoissel te lang zouden hebben aangehouden, begreep ik die gevoegelijk tot de volgende morgen te kunnen uitstellen. Ik haaste mij naar beneden en zat weldra met de mijnen op mijn oude plaats tussen moeder en zandje aan het middagmaal. Waar ik van vragen bestormd werd door het jongere deel van het huisgezin, zodat mijn vader meer dan eens stilte moest gebieden en mijn moeder de kinderen beknore en hun verzoeken mij toch te laten uitblazen en een vrede mijn eten nuttigen. Daar mijn moeder en zuster gelijk ik reeds gezegd heb, voornemens waren naar de kerk te gaan, liep het middagmaal nogal haastig af. Het ging mij niet speet, want ik was weinig tot praten gestemd en begon de gevolgen der vermoeienissen van de vorige dag te ondervinden en wel op een zo blijkbare wijze dat ik Dina aan gaande het verwijt van mijn zuster Susanne moest ondergaan. Wat maakt het reis en de jongen lieten toch wel levend, zeiden zij, is het te wenen op de genua dat jij zo hebt leren gapen. Ik dacht zo meteen dat de gehele soep Terine ra moest geloven. Hij kunt u gerust bij de dogist op het roken verhuuren indien hij zijn gaper verliest. Dominique Best krijgt een beroerd op het lijf als hij u ziet. Ik geloof dat ik hem niet in de gelegenheid zal stellen, zeiden ik. Ik ga niet naar de kerk om te slapen en ik ben overtuigd dat mij hedenavond de apostol Paulus zelf niet wakker zouden houden. Nee, waarlijk, gij ziet bleek van de vaak, zeiden mijn moedig, enigszins ongerust.  Vindt jij ook niet schat, zicht op mijn vader wendende, dat verdenantig, zeer het haar aan tafel is gekomen, niet best uitziet? Dat is zeer natuurlijk, zeiden Susanne. Straks was zijn gezicht beter dan zijn gewaad en nu is het omgekeerd. Ik geloof ook, zeiden mijn vader, dat hij maar wijzers al handelen met thuis te blijven en wat rust te nemen. Hij zal vermoeid zijn en daar is niets vreemd zin. Multatulit fiketke puig, sudavit et alzit. Waar ik in zijn plaats ik ging een paar uur op de bed liggen, of anders kan hij in mijn kamer in de grote armstoel wat gaan dutten, tenzij hij liever verkiezen wap met mij te praten. Ziet daar een alternatief dat ik garne aaneem, zei de ik, ik bekend dat ik hede waar een half mens ben en zelfs buiten staat mij met vatsoen uit een schermutseling met zandje te redden. Dan zal ik ook maar geen kruid en lood op u verschieten, zei de Susanne, want er steekt geen eer in de overwinning wat in de vijand zich niet verweert. Avancre, Samparie, ontrionf, Sanculaar. Zeer goed, zeiden ik, zog hij slechts niet vergt, dat ik u voor deze edelmoedigheid bedanke, want hij weet zo goed als ik dat de tijd om mij te plagen u toch ontbreken zou, daar het rijtuig binnen een paar minuten voor de deur stelstaan. Ik bedroog mij niet, nauwelijks had ik uitgesproken toen er gescheld werd en mijn rijtuig kwam aankondigen. De beide dames vertrokken, het jongeren gedeeld van het gezelschap ging uit ookandig en ik trok met mijn vader naar zijn kamer. Wij spraken hem wel over onverschillige zaken, maar zien-de dat ik vruchteloze pogelingen deed om de aanvechtingen van de slaap te bestrijden, gaf hij mij opnieuw de raad daar aan geen langer weerstand te bieden. Ik begreep dat zulks ook het wijsde zouden zijn en plaatste mij zo gemakkelijk mogelijk in de grote armstoel die ik in de donkeste hoek van het vertrek had geschoven. Mijn vader ging bij het raam zitten en enige schrifturen nazien en het leed niet lang of ik lach in een geruste slaap gedompeld. Einde van tiende hoofdstuk. Deze opname bevindt zich in het publieke domein. Hoogstuk 11 van Ferdinand-Huik. Dit is een liepenvoxtopname. Alle liepenvoxtopname behoordelde het publieke domein voor m'n informatie of om je aan te melden als vrijwilligig ga naar liepenvoxt.org.  Opname door Anna Simon. De lotgevallen van Ferdinand-Huik door Jacob van Lennep. Elfde hoofdstuk. Het welk etelijke politie geheimen aan de dag brengt. Ik had ongeveer een half uur in deze aangename zorgeloze toestand doorgebracht toen ik half wakker gemaakt werd door drie kleine slagen of een bijzondere wijze tegen één daar deuren gegeven. Daar wordt geklopt, zeide ik, de arme uitrekken en willende opstaan. Hou uw gemak, zeiden mijn vader. Het is niemand anders als Heinz die mijn zee-rapport komt doen. Slaap maar door, vervolgde hij lachende, dan geraakt hij niet in de verzoeking van de geheimen deurjustitie te verklappen. Dit gezichthebbenen stond hij op, haalde een bos met sleutels uit zijn zak, openen daarmee de een deur welke zich in een hoek van het vertrek bevond en lieten zo even genoemde persoon binnenkomen. Daar deze geen gering roogspeeld heeft in de avonturen welk ik nog te verhalen heb, zal men het mij niet kwalijk afnemen dat ik, tot recht verstand van het volgende, enige meer omstandige beschrijving van de man ter nedigstellen. Het is mij onbewust of Zagarias Heinz een afstammeling was van zijn naamgenoot de dichtig, minst voortbrengsten in onze vaderen een tijdlang bewonderen, maar die, zeer het wandel en hoofd, hun ontstervelijke werken uitgaven als spoedig vergeten werd, schoon en nog lang bij de Duitse nabuur als een voorbeeld ter naarvolging werd aangemerkt. Zeker is het dat de Zagarias Heinz die ik gekend heb, niet misdeeld was van die begaafdheden welke, zo hij tot een andere loopbaan waren bestemd geweest, hem een meerdere vermaardheid zouden hebben gegeven dan hem nu ten deel viel. Intussen uit hetgeen mij bij onderscheid een gelegenheden van hem ter oren kwam, maar stoffen genoeg te vergaren geweest om een levensloop te beschrijven die om het avontuurlijke zeer lezenswaardig had kunnen geacht worden. Ja, met de Kiel Blas of Guzman de Veras werd ijveren indien zich slechts een even bekwame pen als die van Lissage tot de samenstang daarvan had aangeboden. Wat mij betreft die verre van het denkbeeld ben verwijderd zulke een schrijver zelfs op enige afstand te willen naastreven. Ik zal mij vergenoegen met een korte opgave van het merkwaardigste dat deze persoon tot tot de tijd dat ik hem in mijn vaders vertrek terug zag was overkomen.  De vader van onze Heinz indien hij dan al van de oude dichter afstamde was van de vooroudelijke deftigheid ontaard als vervullende hij geen hoogere betrekking dan die van Laquay bij een onze aanzienlijkste regenten die hij bij gelegenheid dat deze als afgezand het Franse hoofd bezocht naar Parijs volgde. Al daar wist het zijn brede schouderen zijn kloeken gedaante en blozende wangen aan welke begaafdheden de vrijgegalonneer de rok voor zeker niet weinig luister bijzetten het hart te winnen der dienst maakt uit de herberg waar de gezand zijn intrek had en welke aannam onze borst Franse leren spreken. Of haar leerling goede voorderingen on haar opzicht maakte weet ik niet. Zoveel is zeker dat hij als een tweede alquibiades het zoveren brachten de minne kunst dat zijn meesteres na verloop van een paar jaren als zijn echte vrouw met hem in honan terugkeerde. Het was een wakkere tas die Vauheins en ze had voor haar huwelijk alvrij wat rondgesworven. Nja, men beweerde dat zij even als de moeder van Kampowijerman in oorlogsvuur ontstoken het schorterkleed voor het musket verwisseld. Ja, de veldslag van Senef en de verovering van Namen had bijgewoond. Zelfs wilde kwaadetongen wel verhalen dat zij het soort chargiant bevoorderd zouden geweest zijn indien niet te luiten nand verwonderd over de omstandigheid dat haar figuur op een wijze uit begon te puiden welke hem bij het behoorlijk allingeren zijn er compagnie enigszins hinderlijk voorkam de zaak nader onderzocht en het geheim ontdekt had. Wat er vanzij de vader van onze Zagarias had geen reden zich over zijn echtverbintenis te beklagen. De ondersteuning van zijn vermogende beschermer had hem in staapt gesteld een herbergt Amsterdam te aanvaarden. Voornamelijk ingericht voor de landgenoten zijn er huisvrouw die het talent had, hun de uien en maagere soep waar aan zij in het moederland gewoon waren bijna even goed althans op dezelfde wijze toeverijt te doen terugvinden. Zagarias, de enige spruit waarmee er een echt gezegend werd had dus al vroeg gelegenheid om met mensen van allerlei slag te leren omgaan. Tegen hem later, gelijk men zien zal, niet weinig te staden kwam. Ten dier tijd echter maakte hij daarvan geen zins het behoorlijke gebruik en was zijn ouders tot weinig dienst, daar hij zich meer met landerfanten en slentere langs de straatsgeneerde dan met het verrichten der boodschappen of bezigheden welke hem werden opgedragen.  Daarom boven gevoelen onze heinds een onweerstaanbare neiging voor de tekenkunst, welke slechts enige meerdere opleidingen een beschaving zou hebben nodig gehad om hem in dat vak tot genigeringen hoogt op te voeren. Zijn ouders echter waren alles behalve in hun schik bij deze begraafdheid van hun zoon en hun ontevredenheid had niet weinig kracht verkregen toen zij wel meer dan één reiziger klachten bekwamen dat de onbeschaamde knaap zich verstout had afbeeldingen van hun persoon welke hen op een belachelijke wijze voorstelden op hun kamer deur te plakken. Hierover ernstig bestraftzijnde beloofde hij wel beterschap, maar de liefhebberij was te diep bij hem ingewordeld dan dat hij die geheel zou hebben laten varen. Intussen verwierf hem deze de gunst van een Franse schilder die bij zijn ouders zijn intrek genomen hebben. Zo getroffen werd door de beschouwing van sommige voortbrengselen van deze jongelingskunstvermogen dat hij aan de ouders de voorslag deed hem met zich te nemen en in de geheimen daar kunst in te wijden. Ter weder vergelding waarvan Zagarias hem enige dienst op reis zouden bewijzen. Dit werd met redigheid toegestaan en de ouders nu geheel van inzicht veranderd zagen reedt in het vooruitzicht hun zoon gelijk een tweede Rubens met goud en redarkruisse behangen tot hen terugkeren. Dan, helaas, hoe eidel was deze hoop. De kennismaken met de heer De Vieux zo heette de Fransman moest de arme knap in steden van voordeel louters, schanden en tegenspoed aanbrengen. In de begining ging alles goed en meester en leerling Beiden wendste Elkander met hun onderling een betrekking geluk. Maar Eensklaps vervielen voor Zagarias alle uitzichten voor de toekomst. Daar zijn meester zich met hem in Zwitserland bevindende van waar zij voornemens waren naar Italië te trekken in een herberg werd vermoord na van al het geniaan goud en kostbaarheden bij zich had beroofde zijn geworden. Terwijl de misdadigers onbekend waren vielen de vermoeders natuurlijk op Zagarias die zich in de gevangenis zag werpen zonder steun zonder iemand die hem kende of voor hem in de bres wilde springen. Hij raakte wel eens waar na een detentie welke bijna een jaar duurde wegens mannel van bewijzen op vrije voeten maar werd nu ook zo kaal als de verloren zoon in een vreemd land en waar niemand zich zijn aantrok op straat gezet.  Hij besloot al bedelende naar Parijs te gaan en al daar te beproeven of hij de familie zijn haar moeder vinden en door deze in staat gezeld zouden kunnen worden de terugreis aan Amsterdam op een meer per horelijke wijze voor te zetten. Verscheiden malen gebeurde het hem als vagebond te worden vastgezet en de reis van Genève naar Lyon werd door hem niet in enige dagen maar een maanden volbracht daar hij tot drie keren toe wederover de grenzen teruggebracht werd. Eindelijk Lyon bereikt hebbende deed hem een zondeling toevall met de beruchte Cartouche in Kennescomen een ontmoeting welke hij later vele al behaaggeschepte de verhalen en waarvan de uitslag was dat hij van die kapitein der Goudiven een beurs met Louis Door bekwam. Dit maakte de uitvoering van het plan dat onze reiziger gemaakt had merkelijk lichtig. Toe Parijs trof hij de broeder zijn haar moeder in redelijk omstandigheden aan en werd door hem wel ontvangen. Dan in steden van Amsterdam terug te keren keurde hij beter zich eerst nog te Parijs in de schilderkunsten blijven oefenen en ondertussen de kost te verdienen met het maken van portretten waarin hij althans wat de gelijknis betrof zeer wel slaagde. Dan het was hem voorbeschikt dat de kunst hem altijd in de plaats van eer en goud ellende en schande berokkende moest. Eens het afbeeldsel van een edelman uit de provincie hebben de vervaardigd stak hij in dienst bij zijn de daarvoor ontvangende beloning in de beurs welke hij van Cartouche bekomen had en om haar vrijheid gewoon was bij zich te dragen. De heer zei het niets maar de volgende dag werd heins voor het gericht geroepen en gevraagd waar hij die beurs vandaan had welke gelijk van achteren bleek te Lyon aan gezichten een edelman ontstolen was. Onze schildig niet durvende bekennen dat hij die van Cartouche ontvangen had verklaarde stoutweg dat hij die van een reisende marskramer gekocht had. Men deed onderzoek en ongelukkig voor hem bevond men dat hij zich juist tijdens de difstel na bij Lyon en wel in zeer bekompen omstandigheden bevonden had. Terwijl hij later op een zin een deftige waant als verder gereist. De aanklacht wegenens de moord van de vieu werd mede ter sprake gebracht en was althans niet geschikt de gemoedere der rechters voor hem in te nemen.  Kortom hij werd op de Galije verwezen en bracht al daar een tiental jaren door. Zijn gedrag was echter zo gunstig onderscheiden van dat er overige boeven dat hij er die verzachting in zijn lot genoot welke met de reglementen van de dienst strokende waren en zelfs enigszins met het opzicht over de andere werd belast. Eindelijk kwam toevallig zijn onschuld uit aan de beide wanbedrijven welke hem te lasten waren gelegd geweest. Hij werd onslagen en Frankrijk nu verwelzegende trok hij met het weinige geld dat hij van zijn familie te Parijs bekwam en met een pas van de gezand van hun hoog mogenden naar zijn vaartaland terug. De Amsterdam gekomen vond hij zijn ouders overleden en de Herberg in andere handen. Hij zette zich hierop in Den Haag-Nedig en vatten het schildersberoep weer bij de hand. Maar de jaren van studie en genie waren intussen jammerlijk vervlogen en schoon er nog altijd gelukkig in het treffen der gelijkingswas zijn afbeeldingen mist en die kracht van uitdrukking en die levendigheid van coloriet en meestalkemerken. En zijn hulp werd dus niet ingeroepen dan door Lieden van de mindere stand. Uitgelok door de maatgeprijs die zij voor zijn voortbrengselen betaalden. Zowel hij al dus zich op een sobere wijs geneerde, werd hij voor de derde reizen beschuldigd van een misdaad welk hij niet gepleegd had. Hij haalt namelijk de vrouw van een juleert en haar huizen geportenteerd in een kamer waarin zich verschijnd in een voorwerpen van hoge waarden bevonden. Kort na zijn vertrek werd er een prachtige garnituur gemist en bij gedaane naastboring bleek het dat de man die naar de beschrijving vrijwel op heinsgeleek gemelde juelen verpant had. Hij werd opnieuw verhoord en gevangen gezet. Deze laatste gevangenis was echt de tekortste. Hij had in de kerkig het vertrouwen gewonnen en er al daar met hem opgesloten dieven benden door hun afbeeldingen wel gelijkend met kol op de wand te schetsen. Deze schelmen maakten hem deelgenoot van een plan ter ontkoming dat vernuftig uitgedacht was en zeker zou gelukt zijn indien hij voorziende dat silks hem geen ondienst zouden doen het geheim niet aan de justitie verklapt had. Tevens was het hem gelukt door list gevragen bij zijn medegevangenen uit te worsen wie de diefstel bij de juwelier had begaan en het was hem gebleken dat het de zoon des huizen zelf was die zijn vader bestolen had.  Zijn dubbele ontdekking had ten gevolge dat hij niet alleen werd vrijgesteld maar zelfs een beloning ontving. Dan hierbij bleef het niet. De geschiedenis van onze heins tock de aandacht van de toenalige hoofdgat van Amsterdam mijn vaders voorgaard die zich de diertijd toevallig in Den Haag bevond. Hij deed onderzoek naar de schilder en na een met hem gehouden gesprek oordeelde hij dat deze de geschikste persoon was om te Amsterdam een bediening te vervullen welke kortervoren was open gevallen. Bekend is het dat de hoofdschout al hier in deze betrekking door vijf underschouten en door twee klerkens wordt geassisteerd die van stadswegen aangesteld worden en al stedelijke ambtenaren op de betaalsrollen verschijnen. Maar minder algemeen bekend en toch onontbeerlijk zijn de geheimen agenten welke het hoofd der justitie hun het dienst te verlenen. Onttellbaar zijn de draaden waarmee de het beleid van die magistraat als met een kunstig geweven spinnenweb niet alleen het gehele land overspant maar welke ook naar buiten verlengt met al de voorname steden van Europa in betrekking staan. Het her van spionnen en verklikkers dat zich in die uitgebreide sfeer beweegt en tot welks bezoldiging de hoofdschout jaarlijks aanzienlijke sommel ontvangt kan echtig uit aarderszaak niet met hem nog zelfs met de ondergeschikte ambtenaren in onmiddellijk aanraking komen. Die onder hen welke van een zogenaamde fatsoenlijke stand zijn zou er geen nut meer kunnen doen zodra het publiek kennis toecht dat zij met de justitie in betrekking stonden. Terwijl andere verklikkers van een minder rang onderling onbekend blijven en soms ook kan er moeten gaden slaan. Ten einde de zaken dus een behoorlijke gang zouden gaan is er een tussenpersoon nodig die, niet als ambtenaar bekend, zich belast met het overbrengen van des hoofdschoutsbevelen aan de geheimen handlangs de justitie en hun berichten wederkerig te zijn er kennis te brengt. Een trechtig waar alles doorheen gaat of liever een tootbebel die uit het slijk kende modderig waarin hij wordt nedegelaten alleen dat genen ophaalt wat de meester van dienst is. Zodanig een man wordt of werd al dan zin die tijd uit de geheimen fondsen betaald. Hij had het oppertoezicht over de geheimen agenten knoopte de nodig betrekking aan bij de collegien de admiraliteiten bij de bank, bij de land zijn stadsinrichtingen in de koffiehuizen enzovoort. Wie heeft de geschiktste voorwerpen aan of stelde de zodanige af die hem geen genoegzaam vertrouwen inboezemde.  Niet met de onderschouten maar onmiddellijk met de hoofdschout zond hij in betrekking en kwam bij deze twee maanden daar zijn report doen. Deze bediening was open gevallen en nu slug de hoofdschout gelijk ik gezicht heb de ogen op heins om die te vervullen. Hij oordeelde niet ten onrechten dat iemand die zoveel jaren van zijn leven in gezelschap van boeven en schelmen had doorgebracht. Al de loopjes moest kennen welke zij te baat nemen en hiervan had Heins reeds een bewijs gegeven door de schrandere wijze waarop hij op de gevangenpoort zittende de dief der Juwelaat opgespoord. Dat wijders Heins dit voor zich had dat hij te vertrouwen was en niet besmet door het gezelschap waarmee hij zo lang verkeerd had. En eindelijk dat hij verschillende talens sprak en een beroep dreef het welk hij ogescheindelijk kon blijven uitoefenen en het geen hem overal de toegang bezorgde. Het akkoord was poedig gemaakt want behalve dat de bezoldiging niet gering was gevoelde Heins in zich juist die hoedanigheden leven welke hem voor het aangeboden vak geschikt maakte. Hij verhuisde dan ook naar Amsterdam en was sederd tot zijn dood toe de getrouwen richterhanterjustitie. Voor de wereld die van zijn schikking onkundig was bleef hij de schilder van beroep en voegte bij de winches welke zijn portretten hem bezorgden nog deze dat hij gestoffeerde kamers te zijn huizen verhuurde. Welke hem dik was in de gelegenheid stelde verdachte personen op een gemakkelijke wijze in het oog te houden hun bedoelingen te leren kennen en wanneer het nodig was hen over te leveren. Het huis mijn vader stond gelijk mijn reeds vernomen heeft op de single en had van achteren gemeenschap met een gang in het klooster uitkomende. Door deze gang sloop Heins twee malen dages ongemerk binnen en kwam gelijk ook dansgeschieden aan het kabinet mijn vader stikken. Op de tijd dat ik hem terug zag kan hij ongeveer 60 jaren oud zijn geweest maar niet tegenstaande zijn jaren en de veelvuldige wederwaardigheden die hij had doorgestaan was hij nog wakker en vlug en mijn had hem slechts aan te zien om te oordelen dat hij één die jullie er was welke men om zo te spreken met stokken moet dood slaan. Van postuur was hij klein en schraal altijd zindelijk of schoon naar zijn stand en eenvoudig gekleed.  Zijn gelaadstrekkend had een niets buiten gemins maar zijn kleine grauwe ogen die eermer door een beweging waren duiden aan dat het hem niet aan vlugheid en scherpsinnigheid ontpak. Niet tegenstaande de post door hem bekleed in de ogen van velen verachtelijk zou schijnen genoot hij in zekere mate de achting mijn vaders. Een voorrecht dat over het algemeen niet zo licht te verkrijgen was. Want behalve dat mijn vader hem wegen zijn bekwaamheid en trouwe dienst waardeerde even als een jager zijn beste drijfbraak of staande hond op prijstelt zo was er inderdaad niet op de man te zeggen en vereerde hij wel aangemerkt een bediening welke de voren doorgaans vervuld was geworden door voormalige dieven verhelers van gestolen goed of andere terquader vaamstaande personen naar de oude leer dat men dieven met dieven vangen moet. De gunst waarin Heinz wist dat hij bij mijn vader stond deed hem dan ook wel eens zich in zijn het tegenwoordigheid vrijheden veroorloven die de eer bied aan de achterbaarheid van de hoofdschat verschuldigd te buiten gingen en noodzaakte mijn vader hem het zwijgen op te leggen wanneer hij aan zijn historietjes zonder einde over cartouche en de fransse boeven begon. Daar ben de persoon van Heinz niet altijd in de ogen der huisgenoten onttrekker kon had mijn eerst aan mijn zuster aan mij en voord zijn al de overige kinderen van onze vorigste jeugd af ingeschermd dat wij nooit aan iemand iets moesten laten blijken van Sman's verschijning ten onze huizen. Hiervan was het gevolg dat wij hem altijd hadden aangezien als er hij hem zinnig wezen dat geëer biedigd en ontweken moest worden. Ja, wij koesterden een heilige vrees voor hem niet ongelijk aan die welk ik mij voorstel dat de kinderen eens veromen braamins gevoelen voor de ongeschikte geest die volgens de hindozen fabelen de huishoudingen oorde brengt. Wat de dienstboden betrof deze kregen Heinz nooit te zien want aan geen hun werd toegang tot mijn vaders studiervertrek vergrond dan bij de gelegenheid der maandelijkse schoonmaak en alleen de gerechtsdinaag die in de beneden gang bijden vermocht daar schoon nooit dan naar getikt te hebben binnenkomen. Na deze inlichtingen voor wie wij het lopigheid ik verschooningverzoek keer ik tot mijn verhaal terug.  Ik had mij toen Heinz gelijk ik zeiden op de gewone wijze werd binnengelaten met mijn stoel zodanig ongekeerd dat ik door de hoge leuning geheel voor zijn oog verborgen was. En niet nieuwsgierig zijn naar de geheim met de justitie de gemakkelijkste houding gekozen om weer daarin te slapen. Maar gelijk het veeltijdsgaat zodra men moeite om te slapen doet gelukt zok ze het minst. Dit ondervond ik ook nu en in wereel van mijzelf moest ik luisteren aan gesprek het welk mij in de begin onverschillig was toch naderhand des te belangrijker werd. Wel nu Heinz voeg mijn vader zich weder aan de tafel plaatsende waar de ander met betamelijke eerbied voorbleef staan. Wat brengt jij voorgoed? Ik hoorde Heinz de bladere omslaan van een zakboekje waarin hij gewoon was op te tekenen hetgeen aan de orde der dag was. Nr. 1 zeiden hij terwijl zijn stijl en tongval de holander verieden die reeds jong zijn land verlaten hebben ne de taal zijn er ouderen wel niet geheel verleerd heeft maar toch somtijds moeite heeft het rechte woord te vinden en de volzin behoorlijk terrang schikken. Nr. 1 de koning van Kors logeert in het wapen van Emden en heeft bij Kuit een cabriolet besteld waarmee hij plan heeft morgen naar Rotterdam te rijden. Hij zal zijn reis nog wat die naar uit te stellen merkte mijn vader aan die insgelijk zijn zakboekje ter hand had genomen en aantekeningen maakte naarmate de beant te sprak. Wij zullen hem heden voor zonneondergang een logement in de geiseling bezorgen. Een koning in de geiseling dacht ik en ik herinner daarbij niet zonder een sombere gewaarwoording dat ik op mijn reis diezelfde Theodor met al de eerbewijzingen aan zijn rang verschuldigd op het plechtigst in Korsica had zien huldigen en met de kroon versieren welke hij slechts een en zomer gevoerd had. Mavwa, haar nam heins, indien zijn krediteuren hem laten plakken zullen zij lang wachten eer zij blauw tellen hun vingers aan zijn geld en het zal hun wel vervelen hem tegevende kost. Ik weet te sien zegt ten dat hij kaal is als de oude hierjop. Kent gij de kleermaker meelis terwins requisitie haar vervolgd is. Volgens mijn vader. Of ik hem ken, ik heb geschilderd het portret van hem zijn vrouw en zijn dochter. Het was jammer van de schone kleuren besteed aan die lelijke bakkers.  Wel nu, tracht we dan te beduiden dat zij het arrest ophiffen en geduld hebben. Ik zal zorgen dat de debiteur zich niet verwijderen. En ik vlij mij dat hij een goede borst zal vinden. De man is ongelukkig en hoewel een gewezen koning zijn schulden behoort te betalen gelijk een gewoon burger dient men toch medeleider te hebben met iemand die van Zulk een hoogte gevallen is. Maar laat ons voortgaan. Wat is er verder? Nummer 2. De diefstal bij de jubileer Levi Samuels is gecomiteerd door Moses Aparams alias Marcella Hain, transresiderende in de duvelzoek nummer 110. Moses Aparams een oude kennis. Extinuater, gerend, veteres, vestigia, puné. Maar zet jij daar zeker van? Zeer zeker. U edelen achtbare weet dat ik van ouds heb een fijne neus om te attraperen die we van juelen. Carol de speelman die hem assistentie heeft gegeven in het uitsnijden der glasruiten en het goed op straat heeft aangenomen is de man die mij verklaapt. Ik geloof dat zo Aparams bij delen als een bonnette diva had gehandeld de speelman wel zou gehouden hebben de mond. Best. Gegeeft vier dukaat aan Carol de speelman en waarschoet hem dat hij binnen 24 uur een stap moet verlaten of dat ik hem anders als complice zal laten pakken. Verder. Nummer 3. Campo Weierman heeft de loge der vrijmetselaren in de stilsteeg geopend met een heerlijke aanspraak en een vrij poem waarin hij hun heeft geschilderd het grote belang van deugd en moraal. Alles is afgelopen in complete orde. Zeer wel. Toch op mijn minder moreel en deugdzaam voorkomt is dat diezelfde Campo een fatsoenlijke burgerdochter uitshagen buiten weten van haar ouders te zijn een huis heeft getroond. Waarom heb ik daar niet eer tijding van gehad? Dat is gebeurd in mijn absentie. Ik kom het heden eerst te vernemen en ging juist aan uw edelen dit verhalen. Genoeg. Draag zorg dat de ouders ondershands bericht bekomen van het verblijf hun dochter en hou intussen de knap in het oog. Dus de eerste reis niet dat hem iets dergelijks gebeurd. Hij is onverbetelijk en behoort onder diegene qui hostili more matrimonia student cibi coniungere. Wat meer? Numero vier. We hebben het adres gevonden van die Jean Albert welke de Franse politie vruchteloos door geheel Europa opspoort. Vortreffelijk. Dat vergoed u verzuimt met Campo.  En waar houdt hij zich op? Hij heeft niet gequiteerd Parijs hun ogenblik en logeert er nog altijd in de kleine straat du bak. Ah, het was een ruseekcomperg diezelfde Jean Albert. Ik heb hem gekend heel wel aan het banje. Hij heeft nog eens aan mijn heerdag en soms geschreven dat zo hij hem wilde aanstellen als chef de la police secrète er binnen zes maanden geen straat over meer aan Parijs zou de plaats hebben. Het is wel. Ga je zelf mij de bewijzen opgeven niet ter zaken dienstig zijn op dat ik deze tijding aan mijn ambtgenoot Parijs schrijven. Wat is er meer? Numero vijf. Zie hier het lijstje de sedatgisteravond aangekomen personen. Hmm. Hmm. Zijde mijn vader. En hij begon halfluid een soort van vreemdelingslijst te lezen welke hij met aanmerkingen verzeld deed gaan. Donderdag morgen. De heer Duboek. Die komt hier zien of hij het geld dat hij aan de bank teaken verspeeld heeft met de acties op de Zuid terug kan winnen. Jusus rest Antiqua. Zet pro tempore apiit en lacrimas. Met twee bedienden logeert in de Goudenbal. De kastelijnen zijn jong beginnig. Gij zorgt dat hij gewaarschuwd worden niet te veel krediet te verlenen aan die avonturier ondanks zijn vrije stoet. De heer Pepercool uit Hoorn. Jacob Janssen familie uit Alkmaar. Nataniel Roosen uit Berlijn. Wij leven de uitdrager in de Muiderstraat. Die komt zeker een collecte doen. Péer, de manken Joost Roelis en Simon de Beer. Ketelboeters in de drie verzotte camisoltjes. Gij zult onderzoeken waar het volkje de tijd doorbringt. De Heer Plaak en familie van buiten. Ik heb u reeds meer gezegd dat het heen en wedertrek aan der Lieden naar hun buitenplaatsen en terug niet behoeft vermeld te worden. Jan Cornelis, koekenbakker van Haarlem en ze woord en ze woord. Volgende Lieden die met de schuiten gekomen zijn. Ik gevoelde een vreemdige waarwoording toen ik de Heer Plaak en de Zijnen zo zondeling verzelschapt zag. En varen vervolgden. In de schuiten van Haarlem niemand die suspect was dan alleen de knecht uit het grote koffiehuis in Zagen die door zijn meester wegens die stal verjaagd is. Men houde die man in het oog. Met de schuiten van Utrecht Hier zweeg mijn vader een ogenblik en scheen met zijn potlood enige namen aan te schrappen als van personen die hij daar bewaking aan beval.  Met de schuit van Weesp twee officieren van het Oranje Regiment twee desserteurs uit Hanover aangeschrapt en ze woord. Met de schuiten van Muiden werd ik dubbel aandachtig. Met de schuiten van Muiden de Heer Verdenand Huyck Ik valt deze gelegenheid aan uw edelachtbare mijn gelukwensingen aan te bieden over de voorspoedige terugkomst van uw heer Zoon. Ik dank u. Wie is de juffrouw Bos die ik op de lijst vind? Ik begon over al mijn leden te beven. Het antwoord van Heins stelde mij echt gerust. De dochter van de tabakskoper op de hoek van de Lelygracht Er zijn al twee juffrouw Bos van Muiden gekomen, dacht ik bij mijzelf, of het vernuft van Heins is verschalkt. En de juffrouw van Bevren vervolgde mijn vader. Waar neemt die haar intrek? Bij uw onderdanige dinaag, antwoordde Heins, een aardig meisje uit Deventig dat mij door deftige leden is aanbevolen. Het is wel, zeiden mijn vader. Vervolg, wat geven de tijdingen van buiten. No. 6 De Bende, welke weder enige diverijen en huisbraken onder Gooiland heeft bedreven, bestaat uit drie personen, in die namelijk mijn informatie niet juist zijn. Hier werd ik opmerkzaam, gelijk mijn denken kan. Het zou nogal kluchtig zijn, dacht ik, in die ik de aanval op mijzelf gedaan hoorde vertellen. De een vervolgde Heins, is een boymier, een heiden, met name Pierre Hendricks, alliaz het haantje, en op zijn heidens Barlow. Hij is heden morgen, zo ik hoor, door de veldwachter van Bussum geappreindeerd geworden. De tweede is Andries Matthijssen, gewezen matroos, de zoon van een boer in, nabij uit Naarden. Ik ken hem en zijn moedig, zeiden mijn vader. Hij stond van oud in het klapboek aangeschreven, aatro carboninotatus. Uw heer zoon vervolgde Heins, zal u edelen kunnen vertellen hoe die Andries gister morgen de beest heeft gespeeld in de herberg te zoest. Hij is vandaar naar zijn woning gekeerd, maar toen hij de morgen de dinersem kwamen opsporen, was de vogel gevlogen. Hij zal wel in het net komen, zeiden mijn vader. En de derde? De derde, en die zoveel als de voortnaamse derbende is, schijnt na al het genemen van hem verteld, niemand anders te wezen als de berugde Zwarte Piet, die vroeger in de West-Indiën heeft geexacerde het bedrijf van Zeerhoven, en nu, bij Gebrek van Betig, zich met straat schenderij geneerd.  Wat die betreft, hij is geen vogel om zich zo gemakkelijk te laten knippen, maar Thijs de Blindeman zal zien of hij hem niet op kan lopen en mij bericht sturen van zijn gangen. Goed, maar nu het belangrijkste van allen, de Vliesredig, heb jij enig bericht omtrend hem? Nr. 7 De Vliesredig is met zijn dochter gisterenmorgen om half 8 uur uit Amersfoort gereden met een huifwagen van de Geus. De zoest heeft hij stilgehouden en, al daar onbescheiden behandeld zijn het door diezelfde Andries Matijsen, van wie ik zo even sprak, hem een stoot gegeven die bijna bespaard had aan de scherprechter de moeite hem van dienst te kunnen zijn. Altans, zo vertelt kleine Simon de Marschamer. Goed, verder, zei er mijn vader, mijn kan licht beseffen met welk een aandacht ik luisterde naar een opgehaven welke voor mij zo belangrijk werd. Ze hebben te een nes het middagmaal gebruikt, zijn bij naarden beide uit de kar gestapt en zeer het heeft mij niets van hem vernomen. Niets, herhalde mijn vader, of op een toon die de hoogste ontevredenheid te kennen gaf. Is Simon hem dan niet achter volgt? Edelachtbare, Simon had last Andries mede in het oog te houden en het is hem gegaan gelijk de man waarvan spreekt vader Katz, die vangen wilde, twee hazen tegelijk. Houdt zich aan de vliesridder moeten houden. Andries begraat vooralsnog zijn diefstallen buiten onze judicatuur en het is meer uit beleefdheid voor onze gooi senaarburen en uit voorzorg dat wij de moeite op ons nemen zijn gangen na te gaan. Maar de vliesridder, iemand tegen wie in het hoge landsbewind een bevel van apprehentie heeft uitgevaardigd. Dat is een man van meer betekenis, zou ik denken. Mag ik u Edelachtbare doen opmerken dat alle kastelijns en voorlieden tussen hier en Arnhem hebben zijn portret en dat hij gevat moet worden zodra hij zich op het rechtsgebied vertoond. Dat is nog niet genoeg. Hij moet gevat worden eer hij in staat zij of zelf of door anderen papieren te lichten die zich hier te Amsterdam moeten bevinden en van het hoogste belang zijn. Het is geen gewoon mens met wie jij te doen hebt. Hij kent de zaken en zal list tegen list tellen. Bovendien heeft hij nog vrienden en betrekkingen die hem de behulpzame hand zullen bieden. Er moet hier dus een dubbele waaksemheid plaatshebben. 