Camera Obscura | Nicolaas Beets | Single Author Collections | Book | Dutch | 2/13
Familie Staastok, de aankomst uit camera op skeura. Dit is een LibriVox opname. Alle LibriVox opnamen behoren tot het publieke domein. Voor meer informatie of om je aan te melden of hij wilgen, ga naar LibriVox.org. Camera op skeura van Hildebrand. De familie Staastok, de aankomst. In het kleine stagiedee werd op in donderdag, in de maand oktober, desnaamiddags, om 31 uur, de steile ijzeretreden neergelaten van een gele diligence. Rijden de overdee van C tot E vis versa. En uit dezelfde daalde tot grote bemoddering van dengene die hem onmiddellijk volgde en die niemand anders was dan zijn eigen kloak, uw onderdanige Dina, Hildebrand. Hij had gereist met een bleke dame die het roken had verboden en gedurigd de kronkerborsten van haar boven had zitten te verschikken. Dan eens had gezucht, dan eens ingesleimer was. Dan eens oude kolonie genomen, dan werd eens geslapen had. En altijd door Lelik was geweest. Op dezelfde bank met deze had een jong juffertje gezeten. In een blauwe geruid de mantel niet gedoken. Het denkbeeld is de ruim, maar gestoken. In mantel, die na een lang vergeten mode valt bij was, om van achter te worden ingehaald door een klein lapje van dezelfde stof in de vorm van een sous pied op twee pale moeren knoopjes uitgespannen. Dezelfde juffer had een stroogoot op met blauwe gaarslint met bruine strepen, een grote lissen met stevig sutja opgemaakt en een hartgeel schoudje om den hals. Zij was zeer bang voor de bleke dame naast haar en bleefd op een schuwe afstand. Soms had zij de goede wil haar in het verschikken van haar boven te hulp te komen en eenmaal had zij haar werkruk een dik 80 groot vingerig randje met een ring die bijzonder veel op ten geleg vorm bloot. Maar de bleke dame had haar aangeblik en toen had zij haar neusgesnoten volgens een in den omgang zeer deugdelijk steltsel naar welke de neus alle mispassen, verbaregheden en mouwe figuren met schouden moet. Dit was het personeel van de achterste bank geweest. Op de volgende had een judein gezeten al zijn oosterse edelsteen gevakt tussen twee kristinnen. Hij verborgen onder een groen nooptje schoetmandertje een klein kind dat al haar trots uitmaakte omdat het niet schreebde. Zelfs niet toen zij het omstreeks halfweg in schone luier aandeed. Het kind nu was zeer klein en had in zeer grote dot in den mond.  Van de kristinnen waar tussen zij gevat was had ze een in grote rondglasige zilveren bril in zilveren sigaarkoeken, in zilver potloed, in zilver horloge. Beneven zilveren broek en schoengespen waaruit ik opmaakte dat hij een zilversmiddel was en de andere in koperen doekspelt, in koperen tabakstoes en in koperen gielanden op zijn buik. Waaruit ik besloot dat hij niet minder dan in banketpakkers meesterknijg zijn moest. De eerste haalde daar er niet gerocht mocht worden den zilversigaarkoeken in paar malen uit den zak. Alleen om het vermaakt te hebben van hem open te doen er een zilversigare pijpje uit te halen en er nog iets in te zoeken dat er niet in was. Maar dat, zo het erin was geweest zeker beter te passen kunnen komen dan het pijpje en hem vervolgens weer dichtje sluiten naar alvorens meer gemeld pijpje eerst met het voor en daarna met het achter einde naar beneden erin gepas te hebben. De laatste stad uit de koperen tabakstoes ene niet-onaardige tijdpassering in de mond. De zilverman had een grote neiging tot spreken. De kopers geen vastbesloten taboe geen mond open te doen. De Juden had natuurlijk veel meer achting voor de zilveren maar de zilveren was terughoudend voor de Juden. Voor de zilveren zat een knorig groot dikman. Dien ik zelf niet toedoorspreken want hij had twee jassen over elkaar aan. Een dikke rotting in de hand in kleur als of hij zo pas van een vechpartij kwam en in uitdrukking als of hij zich gereed maakte met een eerste die hem toesprak in vechpartij te beginnen. Het was ongetwijfeld in commissaris van politie of in plaatsmajor in politiek en zij nezeden sluimerde een jong mens met gescheiden haar. Zo glad gekomt als of het uit één stuk was. Hoge jukpinderen in blauwe daars in Turkwazen doek spelt. Eén roodje bloemt vest, hele korte toegeknoepte mauwen en in langlijvig bruin jasje. Handschoenen met bond en overschoenen. Het was in Duits kantoorijziger. Daarnaast, maar wat heb ik er aan mijn talent te tonen in het beschrijven van een reisgesellschaft dat voor strait niet pikant was en dat ik aan het begin van dit opstel reed verwel had gezegd. Om korter te gaan, ik stapte van de treed viel eerst bijna in de armen van een geknevelde heer met in stijfbeen en gele rotting die de bleke dame afwachten.  En bang zijnde dat iemand anders haar de hand toesteken zou dan zijn eeder te zijn al was uitstak. Doek onder de reeds tegen het dak van het voertuig waarmee gekomen was opgezet de ladderdoer, riept en knijgt toe. Die zwarte koffer met een ha gaf de conducteur die met de maal naar binnen ging mijn vijfje en keek naar iemand om die mijn goed zou kunnen dragen zonder in de verzoeken te komen het aan zijn eigen adres te bezorgen. Is uwe me heer Willer Brom als ik vragen mag vroeg een zwak piepig stemmetje blijkbaar toe behoornd aan iemand die nog nooit een onbekende van de diligence gehaald had. De vraag was tot de commissaris van de politie gericht. Ben je de Mao Kero, zei de commissaris van de politie. Moet hij uit deze waar gekomen, vroeg op hupste toon de man van het maagdruk metaal. Dat zou ik wezen, zei ik, in een nadere beschouwing daarlatende van de zorg waarmee hij het naar alle gedachte gezelschap juffertje voor haar hoedendoos was aangedaan en die zich uit in de gedurige verzuchting is dat met me goed leven kondelteur. Het mannetje dat voor mij stond had zijn opvoeding waarschijnlijk in een weeshuis begonnen en was nu bezig haar in een diakoniehuis te voltoeien. Hij was hoog in de schouders en stijf een knieën en vroeg een lange bruine duffelse jas met het teken zijn aan orde op de Mao en had onder de arm een versleten portefeutje waarin de boeken van een of ander leesgezelschap werden rondgebracht. Ik moest een boodschap voor me heer doen, zei het mannetje, dat ik voor ongeveer 68 aanzag. En nu zei me heer dat ik meteen reis naar de dure zand zou gaan om te kijken of me heer gekomen was. Uwe mocht niet kwalijk nemen dat ik uwe niet trek kon. Nu daar men de aller onmenselijkste beuze moeten wezen om met iemand kwalijk te nemen dat hij u niet kent indien hij uw nood zijn dagen gezien heeft schonk ik ten goede diakonieburger op dit punt in een voorkomen vergiffenis. Liet mijn koffertje doordat het afgehaald worden zou in de russende moer en zukkerde met mijn nieuwe kennis naar het huis Mainz-Ombs. Onder het faveur van onderweg vriender ik door hem onderricht te worden aangaan de doel van een groot gebouw met grootische deuren en vensters. 