Uit het leven van Dik Trom | Cornelis Johannes Kieviet | General | Audio Book | Dutch | 2/2
Hoofdstuk dertien van uit het leven van Diktrom. Deze LibriVox-opdame is vrij van auteursrechten. Opdame door Bart De Leeuw. Uit het leven van Diktrom, door Cornelius Johannes Kivit, hoofdstuk dertien. Boontje komt om zijn loontje. Toen het avonds donker geworden was, begaf Vlipsen zich naar het huis van Geurs en verborgen zich daarachter enig kreupelhout. Het regende hart, maar daaraan stoorde hij zich niet. Die deugnieten zal ik snappen, al graag het ook kijstenen regenen, mompelde hij terwijl hij de kraag van zijn jas op sloeg. Geduldig als een kat die op hun muisje doet, bleef Vlipsen drie uur lang in zijn schuilplaats. Hij had toen geen droge draad meer aan het lijf. Daarom, en ook omdat de jongens nu al niet meer zouden komen, besloten hij naar huis te gaan. De volgende avond vat hij post in de tuin van Mulder, maar ook daar bereikte hij zijn doel niet. De derde avond verschoon hij zich achter het huis van de burgemeester, maar hij moest weer onverrichtle zaken naar huis terugkeren. De reden hiervan was dat de jongens hun aanvoerden misten. Diktrom had zich al drie dagen lang niet in het dorp vertoont. Hij had er geen lust in, want zijn moeder, die hij zo inig lief had, was ernstig ziek. Ze had longontsteking. Langs weefde zij tussen leven en dood. Ze leed vreselijk. Dikt verzorgde haar dag en nacht met de tederste liefde. Hij ontzichtte zich zelfs de nodige rust om bij haar te kunnen waken. Hoe vreesde hij dat hij zijn lieve moeder zou verliezen? Hoe zorgvol waakte hij over haar? Met welke angst bespiede hij haar bleek gelaten en met welke tederheid sprak hij haar aan? Maar ze hoorde hem niet, zij kende haar kind niet meer. Wat was het dik bang om het hart? Oh, als hij haar eens moest verliezen. Bij die gedachten kwamen hem telkens de tranen in de ogen en paste hij in snikken uit. Maar dat feestelijke lot tof hem niet. Hij mocht zijn lieve moeder behouden. Na negen pangen dagen en nachten zei de dokter dat het gevaar geweken was. Dat heb je daast got aan je brave jongen te danken, moedertje, zei hij tegen vrouw Trom, terwijl hij dik op zijn schouder klopte. Hij heeft je onverbetelijk opgepast en verzorgd.  Maar nu moet hij zelf wat rust gaan nemen en morgen maar weer eens flink met zijn makkers gaan spelen. Dat zal hem opvrissen. Toen de dokter vertrokken was, viel dik zijn moedertje om de huis. Oh, moeder, wat ben ik blij, fluisterde hij aan haar oor. Zijn moeder kustte hem. Je bent mijn lieve jongen, zei ze, met zwakke stem, terwijl hij de tranen in de ogen kwamen. Als vader straks thuis komt, moet je naar bed gaan met lieveling, anders wordt je misschien ook zik. Wat sliep dik die nacht heerlijk. In lange tijd had hij de nachten niet zo rustig doorgebracht. Toch was er smorgens alweer vroeg bij de hand, want daar zijn vader naar de werkplaats moest, zou moeder anders zonder hulp geweest zijn. Toch toen vader s'avonds van de arbeid teruggekeerd was, begrapt dik zich voor het eerst zetig de ziekte van zijn moeder naar zijn kameraden. Hij vond de jongens op de bijk. Wel dik, hoe is het thuis, vroeg Jan Vos. Gelukkig veel beter, maar moeder is nog erg zwak Jan. Ze is zwaar ziek geweest niet waar. Ja, ernstig ziek. Maar zeg jongens, we moesten nu eens een of ander spelletje doen. Eigenlijk heb ik net een gevoel of ik... Of je ook ziek bent, veel Jan Vos en minder reden. Ha ha, lacht de Piet van Dril dik ziek. Dat kun je aan zijn dikke bak wel beter zien. Hij heeft eet kort, riep Jan van Bakkel. Nee jongens, zijn dik ziek ben ik gelukkig niet, nooit geweest zelfs. Maar toch heb ik een gevoel of ik... Nu, of je... Of ik wel een appeltje zou lusten. Ha ha ha, lacht de andere. Die is goed, zo gevoel heb ik ook wel. Ik geloof dat ik er zelfs twee zou lusten. He, dat is vreemd, lacht de dik. Ik zou er ook wel twee lusten, als ze bijzonder lekker waren. Zeg jongens, zouden de belle fleurtjes van Geurs al goed zijn? Verleden week waren ze nog een beetje verrang. Hoe weet je dat dik, vroeg Jan Vos lachend? Ben je bij Geurs op visite geweest? Ja, en ik moet zeggen dat ik er een prettige tijd heb doorgebracht... Zijn dik met een ondoos ongezicht. En was Geurs vriendelijk, vroeg Jan van Bakkel? Dat weet ik niet, Jan.  Ik heb Geurs zelf niet gezien, maar het beviel me echt toch zeer goed. Er was zeker niemand van de familie thuis, maar dat hinderte niet. Zo, ben je nog binnen geweest? Nee man, ik ben alleen maar in de bomengraad geweest. Een andere boodschap had ik er niet. En hebben ze er niets van gemerkt? Dat denk ik wel, want ik heb er goed mijn best gedaan. Dat verzeker ik je, maar zolang ik er was, heb ik niemand gezien. Ze bleven alle binnen, wat ik heel vriendelijk van hen vond. Ik wil er weer nog eens heen gaan, want ik heb wonen wil trekken in zo'n bellenfleurtje. Dat is goed, ik ga mee, zei Jan Vos. Ik ook, repiet van Dril. En jij, Jan? Jongens, dat weet ik niet, zei Jan van Bakkel, met een bedenkelijk gezicht. Geurs is lang niet pluist, dat beloof ik je. En ik weet zeker dat hij tegenwoordig op de loer staat. Ik heb zelfs gehoord dat hij bij de burgemeester geweest is om over ons te klagen. Ach, kom Jan, laat je niet bang maken. Geurs zal ons gerust niet opeeten. We zijn geen appelen. Nu, ga je mee of durf je dit? Niet durven. Je moet niet denken dat ik bang ben, in het geheel niet hoor. Maar als je nu vooruit weet dat ze staan te loeren, dan... Ach, kom, gebruik je verstand toch diep dik. Denk je dan dat die man daar avond aan avond in de boom gaat staat? Hij zou wel wijzer wezen. En bovendien, het is in mezelf geen diepstal. We nemen 1,5 appels weg. Dik verkeerde werkelijk in de dwaling, dat het wegdemen van enige vruchten geen diepstal was. Hij zou het ver beneden zich geacht hebben, een gevonden scent, waarvan hij de eigenaar kende voor zichzelf te houden en een onrechtbaardig verkreeg ik knikker branden hem in zijn zak. Maar hij zag er volstrekt geen kwaad in, zo hier en daar, als hij er trekken had, uit een boom gaat wat appelen of peren te kapen. Dik heeft gelijk, zei Jan Vos, kom zeg, ga maar gerust mee. Je bent in goed gezelschap hoor. Nu veruitwarmaren ze Jan van Bakkel. Daar ging het viertal, de brugover naar het schoolplein. Hier keken ze eerst behoedzaam rond om te zien of er ook onraad was. Staken toen het plein over en verdwenen in een elzenbosje.  Dat liepen ze dwars door en toen waren ze nog alleen door een sloot van de boom gaat gescheiden. Het was intussen vrij donker geworden en vooral daar, onder de bomen, was het moeilijk om voor zich uit te zien. Zeg jongens, er is immers geen kou aan de lucht, fluisterde Dik. Ik hoor of Sien niets antwoordde de anderen even zacht. Dan en maarover, zei Dik, een ogenblik later stonden ze alle vier aan de overkant van de sloot en dus in de boom gaat. Jongens, zei Jan de Vos, Dik moet maar beneden blijven, want hij kan slecht klimmen en als wij in de bomen klauteren, en meteen een oogje in het zijl houden. Dat is goed. Dik hielp hem, met zijn krachtige armen, vlug in een prachtige appelboom en als spoeder groeide de appels bij tientallen op de grond. Dik raapte wat hij kon, maar nauwelijks had hij er acht in zijn diepe zakken geladen of daar klonk de stem van Geurs. Ha, scheelde deze, daar heb ik ze eindelijk die appel dieven, die schelmen. Wacht, die kunsten zal ik ze wel afleren. Trein, mijn geweer, gauw. Geurs wachtte de kopst van de meid niet eens af. Hij stof naar binnen en kwam met een geweer in de hand, vloekend op de jongens af. Maar deze hadden gebruik gemaakt van het ogenblik dat Geurs naar binnen ging. Dik wachtte de andere op, tot ze weer in het gas stonden, want hij liet nooit in kameraten in de steek, al kon hij ook nog zo gemakkelijk ontkomen. En als de wind repte het viertal zich naar het elzenbosje. Maar nog voor ze de stoot overgesprongen waren, hoorde zijn Geurs al razend en tierend aankomen. O, hij zal schieten, stond Jan van Bakel, die de bangste was van de vier. Vooruit niet seuren, riep Dik erover. Wip, Jan Vos was aan de overkant. Wip, Wip, Dik er piet waren er ook. Jan van Bakel sprong niet, hij is geen verbouwerer te zijn. Spring dan toch, riep Dik. Daar sprong hij, maar in zijn angst keek hij eerst nog even om, of Geurs al dicht achter hem was. En dat werd zijn ongeluk. Hij kwam midden in de moddersloot terecht. Paf, daar viel de schot. Paf, nog een. O, o, ik ben getroffen, kermde Jan. Die naar de kant kroop.  Geef mijn hand dan zal ik je eruit trekken, riep Dik. Die hem zelfs niet voor een gouden tientje aan zijn lot zou hebben overgelaten. Hier, gouw. Wacht, jullie schelmen, scheel de Geurs aan de andere kant van de sloot. Daar heb ik je eindelijk. Maar zover was het nog niet. Dik trok Jan met geweld voort in de stellige mening dat deze getroffen was. Achter de schoot hielde ze stand. Jan, waar doet het pijn, vroeg Dik. O, dat weet ik niet, huile Jan, terwijl de modder hem van de kleren droop. Maar als je getroffen bent, moet je toch ergens pijn doen, zeiden de andere jongens. Ach ja, dat weet ik wel, maar ik ben zo geschrokken, kermde Jan. Dat is niet erg, als je maar niet getroffen bent. Je bent anders geen held, dat verzeker ik je. Dus hij heeft je echt niet geraakt? Nee, geraakt niet, maar de kogers vlogen me toch om de oren. Zo, zei Dik, weet je wat? Ga maar naar huis, dat is in elk geval het beste voor je. Jan van Bakkel droop in een dubbele zin af, en de andere jongens wandelden het dorp weer in. Plotseling zei Dik, ik begin te geloven dat we ons ledelijk bang hebben laten maken voor die mendal. Hoe dan, vroegen zijn makkers. Wel, je begrijpt ook dat Geurs geen hagel op ons durft afschieten, hij zal wel loskruid gebruikt hebben. Jongen, Dik, dat weet ik nog zo net niet. Als hij nukker was, dan wel. Maar een dronken mens doet wel meer dingen waar hij later spijt van heeft. En Geurs is niet zo dik als nuchter. Dat is waar, zei Dik. Hoe het ook zei, aan zijn appeltjes zullen we ons niet zieken eten. Hier heb ik ze, en zijn er acht, dat is voor ieder twee. Dan schieten er twee over, Dik, zei Piet. Wie moet die dan hebben? We zijn toch met ons drieën? En Jan van Bakkel dan, vroeg Dik. Oh, die is er niet, en bovendien zal zijn vader nu wel een appeltje met hem schillen. Ik weet dat hij er geen éénstrek in heeft. Ja, dat geloof ik ook wel, maar toch, eerlijk is eerlijk. Ik vind dat we ze voor hem moeten bewaren. Ze komen hem eerlijk toe. Je hebt gelijk Dik, de appels zijn van hem.  Laten we ze hier bij deze boom neerleggen met een weinig zand erover. Dan kunnen we ze hem mooi gegeven. Goed, zei de Piet en Dik. Ze begroeven de appels op de aangeduide plaats en ze wilden weer verder terwijl ze de gerovende waag met ijver naar binnenwerkten. Nu, smaken ze niet goed, vroeg Dik op de toon van iemand die er trots op is, anderen een weldaten hebben bewezen. Of ze, zei Piet van Dril, ik wou dat ik er nog meer een stuk of wat van had. En ik zei alvast, hoewel ik moet eerlijk zeggen dat ze nog lang zo lekker niet zijn als de Perziken van de burgemeester. Perziken, vroeg Dik, heeft de burgemeester een Perzikenboom, mooier hoor, ik geloof dat er wel meer dan 200 aan zitten, zei Jan. Hoe weet je dat? Wel, toen we laatste veldwacht ook zo geplaagd hebben, ben ik bij de burgemeester nog even in de tuin gaan kijken en zo heb ik het gemerkt. Jongen, jongen, wat waren ze lekker? Ik heb er drie opgepeuseld. Dus je weet er goed te weg he, vroeg Dik. Ja, waarom? Wel, dan moest de Piet en ik er dunk meer ook eens van proeven. Het zou toch al wondertoevallig zijn dat ze gestapt werden? Mij goed zei Jan volgens, ik durf wel. Ik weet het niet. Het lijkt wel alsof de schikker bij mij een beetje in zit. Spak Piet van Dril. De moed niet zo gauw opgeven Piet, zei Dik. Willen we het doen? Nou, vooruit dan maar weer. Vooral voorzichtig wezen jongens, zei Dik, want we komen nu in het Hoel van de Leel. Ik zou tenminste niet graag gestapt worden Dik en jij. Dank je hartelijk. Ik heb het gehoord dat de jongens het raadhuis daarnaast woonde de burgemeester. Tussen de beide gebouwen in lag een grasveld dat met bomen beplant was. Het veld overstekende kwamen ze aan een brede, dichte haag waarvan de scherpe door ons hun doordringen onmogelijk maakte. Ga maar mee jongens, vluisterde Jan vols. Achteraan is een gat waar we gemakkelijk doorheen kunnen kruipen. Ik zal er wel eerst doorgaan, volgen me maar, ik weet de weg. Dan kroop er door, toen Dik en daarna Piet. Nu stonden ze in de tuin van de burgemeester. Het was pik donker geworden, zodat Dik en Piet bijna niet konden zien waar Jan liep.  Niemand had er ook erg in, dat flipsen aan de andere kant van de haag langzaam naar erbijslop. Blijf maar dit achter me, zei Jan volzacht. Hier is een smal pad, je merk toch geen onraad? Ik zie niet Zedik, maar waar staat nu die boom? Tegen de muur van het huis, vlak bij de regenbak. Jongens, wat is het hier donker? Zouden we mij niet terugkeren, vroeg Piet van Drill, die zich niet op z'n gemak voelde. Wel nee Piet Zedik, we zijn er nu zeker dadelijk, is het niet Jan? Ja, zo aanstond's. Nu deze kant op, hier hebben we hem. Ha, wat een prachtboom! Hier heb ik al wat vluisterde Dik in verrukking. Ik hoor, haast je je niet, dan heb je niets. Nu, de drie jongens deden hun best. In een ogenblik waren Dik zakken meer dan vol, de persenke vielen er haast uit. Ben Jan en Piet even zo. Ben je klaar, vluisterde Dik? Dadelijk, wacht nog even, Zed Piet, wiens moet weer begon te herleven, en die er het zijne nu eens goed van wilde nemen. Door dat ogenblik werd hun nood lotter, want achter het huis kwam de veldwachter verborgen hij zich achter de regenbak waar de jongens straks weer langs moesten. Hoor ik daar niet, vroeg Jan volsch. Ik meen er ook iets te horen, Zed Dik. Laten we ons in elk geval uit de voeten maken. Zacht vingen zij de terugtocht aan, maar toen zij langs de regenbak kwamen sprong Vlipsen plotseling uit zijn schaarthoek te voorschijn. Wacht, tegenieten, nu heb ik ploff. Daar viel hij zo langer zij was voorover op de grond. Zijn voet was in de ketting van het aakertje verwacht geraakt. O, riep hij, verwinsten jongens. Hij krabbelde overeind en snelde de knapen na, die al bijna het gat in de haar hadden bereikt. Jan volsch en Piet van Dril, die vlugger konden lopen dan hun makker, kopen er het eerst door, waarvan het gevolg was dat Dik het ogenblik moest wachten en zich door de veldwachter bij de kraag voelde grijpen. Ha, hier heb ik er een. Wie ben jij? Wacht, ik zie het al, net te rechten. Nu is het mijn beurt mannenken. Maar voor Vlipser ergens had, rukte Dik zich ongewacht los en zette het op een lopen. De veldwachter hem naar.  Dik liep de tuin door het huis om en de weg op in de richting van zijn ouderlijk huis. Maar, ongelukkig, kon hij niet snel genoeg uit de voeten en wel draag hoorde hij Vlipser weer achter zich. Al meer en meer wond deze op hem en eindelijk Dik voor de tweede maal grijpen. Nu zal je me niet meer ontsnappen, baarsje. Hallo mee, onder het raadhuis, voort. Daar mag je apposteder zoveel je me wilt en aan de ruiten tikken ook. Slaar ze maar niet stuk. Haha. Dik sprak geen woord en liet zich gewillig meevoeren. Spoedig hadden zij de deur van de zogenaamde gevangenis bereikt. Vlipsen opende haar en dielden ze gevangenen naar binnen. Vlap de deur sloeg dicht en Dik was alleen. Einde van hoofdstuk 13 hoofdstuk 14 van uit het leven van Dik Trom deze LibriVox opname is vrij van auteursrechten. Opname door Bart De Leel uit het leven van Dik Trom door Cornelis Johannes Kiviet, hoofdstuk 14 hoe Dik op vrije voeten geraakte en een goed besluit dan. Het was daar binnen pik donker. Dik kon geen hand voor ogen zien. Hij bleef eerst een ogenblik voor de deur staan en deed toen een paar stappen vooruit. Weldraar merkte hij dat hij nog niet in de eigenlijke cel aangekomen was maar eerst nog een trap moest afdalen. Nu, dat afdalen was nog al te doen want de trap die geheel van steen was telde maar vijftreden. Dik ging op de tas naar beneden en kwam in een dufhoek waarin slechts één enkel venster was maar natuurlijk zonder glas. Het was een vierkant gat met een dikke ijzere bouter voor die hem alle helpen nam om te ontvluchten. In een hoek stond een stenenpankje en paar bossen stro op de grond verspreiden een mevigeur en konden Dik voorstrekt niet verleiden zijn dikke ledematen erop uit te strekken. Hij ging op de stenenbank zitten. Jonger, dik, zei hij flipsen is nog handiger dan ik dacht het is een lelijk geval wat zal moeder schrikken als ze merkt dat ik niet thuis kom. Het zou me wat waard zijn als ik hier goed en wel weer uit was. En moeder is nog zo zwak het is best mogelijk dat zij weer zieker wordt als zij hoort dat ik hier opgesloten zit.  Ik hoop maar dat Jan en Piet het bij mij thuis verteld hebben en dat vader het voor moeder verzweigt. Ach nee, dat zou wel niet kunnen want moeder zal wel geen rust hebben volgens het naartje van de kaas weet. Het is een lelijk geval ik wou dat ik die hele historie maar niet begonnen was dan zat ik nu misschien kalm en wel thuis. Als het nu met moeder erger wordt heb ik het op me geweten zouden ze nog proces voor tik zit je hier hoorde hij plotseling heel zacht vragen het geluid kwam door het fenstergat Ja, ben jij daar Jan? Ja, Piet ook. 