Kleine Dorrit | Charles Dickens | Literary Fiction | Book | Dutch | 18/29
Voor volg van het vijfde hoofdstuk van deel drie van kleine Dorrit van Charles Dickens vertaald door A.G. van Tricht. Deze LibriVox-opname is vrij van auteursrechten, opname door Marcel Koenders. Zij legt daar haar hand op zijn armen. Meer deed zij niet. De zachte aanraking van dat bevende handje zal hem vermoedelijk gezegd hebben. Bedenk eens hoe ik voor u gewerkt, hoe ik u verzorgd heb. Zij sprak geen woord. Er lag zulk een diep verwijt in die aanraking, dat zij haar hand zeker onmiddellijk teruggetrokken zal hebben, als zij de uitwerking had kunnen voorzien. Hij begon zich terechtvaardigen, driftig, stotterend, tornig, zodat er niets van terecht kwam. Ik was daar al die jaren. Ik werd, ha, algemeen erkend als het hoofd. Ik, hmm, ik zorgde ervoor dat men je daar alle achting bewees, Ebi. Ik, hmm, ik hield daar de eerder familie hoog. Daarvoor verdien ik een vergoeding. Ik eis een vergoeding. Ik eis niets anders dan dat die tijd wordt uitgewist. En dat wij allen opnieuw beginnen. Is dat een hoge ijs? Ik vraag, is dat veel? Hij keek haar geen enkelemaal aan, terwijl hij zo voortrommelde, maar schermde met zijn handen in de lucht. Ik heb veel geleden. Vermoederlijk weet ik beter dan ieder ander hoeveel ik geleden heb. Beter dan ieder ander. Als ik dat opzij kan zetten, als ik de liddekenen van dat leiden onzichtbaar kan maken. Als ik tegenover de wereld kan optreden. Ha, als een gentleman zonder blaam, mag ik ook verwachten. Ik herhaal, mag ik ook verwachten dat mijn kinderen, hmm, hetzelfde doen. En die vervlockte leidensgeschiedenis vergeten. In weer wil, van zijn onbekookte drift, deed hij deze uitroppen met onderdrukte stem. Uitvrees dat de knecht zo horen zou. En dat doen ze natuurlijk. Dat doet je zuster, dat doet je broer. Alleen mijn meest geliefd kind, dat mijn vriendin en mijn gezellin geweest is, van baby af, doet het niet. Jij alleen zegt dat je het niet doen kunt. Ik heb je de beste hulp daarbij gegeven, die ik vinden kon. In de hoogstbeschafde aristocratische, ha, mevrouw General. Omdat je leren zou het wel te doen. Is het wonder dat ik misnoogd ben? Is het nog nodig, mijn misnoogen, te verdedigen? Nee. Intussen ging hij voort, zicht te verdedigen en bleef hij in dezelfde opgewonde stemming.  Ik draag zorg, niet het minste misnoogen aan de dag te leggen, wanneer ik die dame na haar mening vragen. Ik blijf binnenzekere grenzen, want ik zou, ha, anders dingen moeten openbaan, die ik liever voor mezelf houd. Nee, nee, ik doe dat hoofdzakelijk voor jou, Amy. Het was duidelijk dat deze gedachte hem zo juist inviel. Ik zei dat ik mij gekrenkt voel. Dat ben ik ook. Zeer beslist ben ik dat. Wat men er ook tegen mogen inbrengen, ik voel mij gekrenkt. Omdat mijn dochter, gezeten, ha, op de schoot der fortuin zo in zichzelf gekeerd blijft. En zich voordoet als of zij zich niet opgewassen voelt tegen haar lot. Het doet mij zeer dat zij onstelkens weer het verleden in herinnering brengt. Dat wij trachten uitwissen. En ik zou haar zeggen, er prijs opstelt. In de hoog rukkring, waarin wij tansvarkeerend rond te strooien, dat zij geboren en opgevoet is in een plaats die ik zelfs niet meer wil noemen. Toch Amy, beklaag ik mij niet om mijndwil, maar ter wille van jou. Het is in jou belang dat ik je onder de hoede gebracht heb van mevrouw General, die je goede manieren en beschaving zal aanbrengen. Het is in jou eigen belang dat ik wens om de schone woorden van mevrouw General te gebruiken, je verwijder te houden van alles wat niet vollekomend fatsoenlijk aangenaam en vredig is. Hij had deze laatste woorden gesproken met schokken als een onregelmatig aflopende wekker. Haar hangtje lag nog op zijn arm. Hij zweeg nu en naar nogens, naar de zoldering gekeken te hebben, viel zijn oog op haar. Hij kon haar gezichtje niet zien, want zij keek naar de grond. Maar de druk van haar hand was zacht. En in haar gebogenhouding lag niets verwijtens, niets dan liefde. Even als die avond in de gevangenis begon hij te schrijden. En eindelijk riep hij uit dat hij met al zijn rijkdom zo diep ongelukkig was. En sloot haar in zijn armen. Stil, stil, geef mij maar een kus beste, was alles wat zij tot hem zeiden. Zijn tranen waren spoedig gedroogd, veel sneller dan op die avond. En enige ogen blikken later trad hij erg bars op tegen zijn kamerdinaar. Ten einde zichzelf te doen vergeten dat hij werkelijk gesreid had.  Dit was de enige maal, behoudens nog één keer waarop wij later terugkomen, dat hij na het herkrijgend van zijn vrijheid met Amy over vroegere dagenspak. Intussen was het uur voor de lunch aangebroken en kwamen eerst Miss Fanny, daarna Meneer Edward, uit hun appartementen. Het scheen deze beiden gedistingeerden jongenlieden geen goed te doen, dat zij in de laatste tijd zo laat naar bed gingen. Fanny's hartstocht voor grote partijen was onverzadelijk. En Edward verheurde zich in een groot aantal kennissen, waarmee de hij hele en halve nachten in speelclubs en dagelijke gelegenheden doorbracht. Want deze hoogstfotsoendelijke jongenman had het voordeel gehad, reeds voorbereid te zijn op de omgang met de hogere standen. En behoefde nu het voor tuin hem gunstig geweest was, slechts toe te passen, het geen hij in de omgang met paarden kopers en miljard jongens geleerd had. Ook Meneer Frederick door het verscheen aan de lunch. De oude heer bewoonde kamers op de hoogste verdieping van het paleis, zo hoog dat hij zich rust in het pistolschieten had kunnen oefenen, zonder het de andere bewoners lastig te maken. Deze omstandigheid had zijn jongste nigt moed doenvatten tot het voorstel om hem zijn clarinet terug te geven, die door haar vader in beslag was genomen. In Weerwil van Fanny's bezwaren die de clarinet een gemeeninstrument vond, waarvan zij het geluid niet kon uitstaan, werd de toestemming verdeemd. Maar nu bleek het dat hij genoeg had van de clarinet. Hij behoefde er nu zijn brood niet meer mee te verdienen. Hij had zich nu aan gewend, de schilderijgalerijen door te sloffen met zijn zakje snuif in de hand. Tot grote verontwaardiging van Fanny, die hem een gouden snuifdoos wilde kopen. Dan deed hij de familie daarmee tenminste grinschande aan. Toen er echter één voor hem gekocht was, wilde hij er niets van weten. En sleed uren, achtereen voor de portretten van beroemde Venetianen. Het was moeilijk te ontdekken wat hij er met zijn half blinde ogen van zien kon. Maar hij ging er trouw heen en had er blijkbaar plezier in, al die vervallen grootheid meer van daarbij te leren kennen. Toen Amy, op zekere dag, eens met hem meeging, verhoogde dit zozeer zijn genot dat zij hem van die dag af bijna geregeld vergezelden. En dan troog hij haar telkens een stoel achternaam, zodat hij haar op zijn gemak aan alle edelen Venetianen kon voorstellen.  Onder de lunch vertelde hij heden dat hij de vorige dag in de schilderijengalerij die heer en dame van de Sint Bernhard had ontmoet. Ik ben de naam vergeten, zei hij, maar jij zult je die nog wel herinneren. William, en jij zeker, Edward, ik herinner mij, die maar altijd goed antwoorden laatst genoemde. Dat dacht ik ook, merkte Venetian, terwijl zij een minachtende blik naar haar zuster weerp. Maar wij zouden nooit meer aan hen gedacht hebben als oom niet over hen gestruikeld was. Wat een zondelinge uitdrukking, lieve, zei mevrouw General, zou dat onderwerp onaadenkend aangeroerd of over hem gesproken had niet beter zijn. Dank u zeer, mevrouw General, antwoorden de jonge dame, maar ik ben dat niet met u eens. Ik geef de voorkeur aan mijn uitdrukking, op deze wijze beantwoorden Fanny, gewoonlijk de terechtwijzingen van mevrouw General. Maar zij onthield ze wel en bracht ze een volgende keer in toepassing. Ik zou toch verteld hebben dat wij meneer en mevrouw Goan hebben ontmoet, zei Amy. Al had oom het niet gedaan, ik heb je haast niet gezien vandaag en gisteren. Ik zou namelijk mevrouw Goan graag een bezoek brengen om nader met haar kennis te maken. Tenzij papa of mevrouw General er iets tegen heeft. He Amy, het doet me genoegen van je te horen dat je eindelijk eens met iemand wilt kennis maken in Venetie. Ik laat de vraag, daar of meneer en mevrouw Goan mensen zijn met wie het gewenst is de kennismaking voor te zetten. Ik sprak over mevrouw Goan Fanny. Natuurlijk, maar ik geloof dat je mevrouw Goan niet van haar echtgenoot kunt scheiden, zonder dat het parlement erbij te pas komt. Denkt u papa, volg Amy Aresland, dat er voor mij iets tegen zou zijn mevrouw Goan een bezoek te brengen. Waarachtig antwoorden door het ik A, hoe denk mevrouw General er over? Mevrouw General's opinie was dat aangezien zij niet de eergenoot die heren dame te kennen, zij het onderwerp waarvan op dit ogenblik sprake was, niet kon vernissen. Als algemene regel in de vernisshandel goldechter dat er veel afhing van welke zijde de personen waarvan sprake was, aanbevolen werden bij een familie, die zulk een hoge plaats bekleden in de maatschappij als de familie Dorrit.  Het gelaat van de heer Dorrit, blonk van zelf genoegzaamheid, maar tevensfronsten zich de wenk broden, want hij herinnerde zich plotseling dat die Goans in betrekking stonden met een persoon van wiensindringendheid, hij zeer veel last gehad had met zekere klennem, en reeds was hij op het punt de naam Gohan een zwart balletje te geven. Toen Edward Dorrit Esquire zich in het gesprek mengde, het ooglas vastzetten en als voorlopige opmerking uitriep, he, jullie daar, ga de Kamer uit alsjeblieft. Deze uitnodiging was gericht tot een paar mannen die de schotels ronddienden, en beduidde dat men voorlopig hun er diensten niet nodig had. Zodra zij aan dit bevel gehoorzaamd hadden, ging Edward Dorrit Esquire voort. Het is misschien een maatregel van omzichtigheid, u alle mede te delen dat deze Goans, via nadere kennismaking, ik zeker niet verlang, bekend zijn bij lieden van aanzien, indien dit ene verschil mocht maken. Ik zou zeggen, merkte de schone vernister aan, dat dit een groot verschil maakt, indien zij werkelijk in connectie staan met mensen van aanzien en invloed. Ik zal u dit zelf laten beoordelen, hernam Edward Dorrit Esquire. U kent vermoedelijk de beroemde naam Merdel. De grote Merdel riet mevrouw General uit. De merdels zijn Edward Dorrit Esquire, die kennen zij. Mevrouw Goan, ik bedoel de douarrières, de schoonmoeler van mijn beleefde vriend, is bevriend met mevrouw Merdel en ik weet ook dat die twee op haar visie te lijst staan. Als dat zo is, dan kan men geen betere waarbog verlangen. Zijn mevrouw General zegt tot de herdorrit wendende, terwijl zij haar handschoenen oplichten en het hoofd boog, als of zij hulde bewees, aan een gesneden beeld. Ik zou, wellens van mijn zoon willen weten, uit nieuwsgierigheid alleen, hernam de herdorrit met een besliste wijziging in zijn houding, hoe hij in staat is, zo op het juiste ogenblik deze inlichtingen te geven. Dat is geen lange geschiedenisvader, antwoorden Edward Dorrit Esquire. Ik zal u dat onmiddellijk toelichten. Ten eerste is mevrouw Merdel de dame met wie u die onderhandelingen hebt gevoerd in, hoe hij in die plaats ook weer. Martin Yee vult de fennie aan, op bijzonder kwijnende toon. Martin Yee stemde haar broeder toe, met een bijna onmerkbaar hoofdknikje. En die toeknip oog je. Maar op fennie, eerst verrast keek en daarna een kleur kreeg en begon te lachen. Hoe is dat mogelijk Edward? Vroeg meneer Dorrit.  Je vertelde mij dat de naam van die gentleman met wie je toen gesproken hebt Sparkle was. Ja, je hebt mij zijn kaartje laten zien, hmm Sparkle. Dat is waar vader, maar daaruit volgt nog niet dat zijn moeder ook Sparkle heet. Mijn vrouw Merdel is tweemaal getrouwd. En hij is haar zoon. Zij is nu naar Rome waar mij wel meer van haar zullen te weten komen als u erbij blijft, daar de winter door te brengen. Sparkle is nu hier. Gisterenavond ben ik in zijn gezelschap geweest. Hij is over het algemeen een goede kerel, maar op één punt wat vervelend. Hij is verliefd op zekere jonge dame. Edward Dorrit Esquire keek naar deze mededeling zijn zuster Fanny over de tafel heen aan. Gisterenavond vertelden wij Alcander van onze reizen. En kreeg ik de mededelingen van hem die ik u nu gegeven heb. Hij zweeg verder, maar bleef mis Fanny door zijn ooglas aantijken met een vertrokken gezicht, zowel ten gevolge van het vasknijpen van het ooglas als van de schalkse glimlach die hem niet mooier maakte. Als de zaken zo staan, hernamde heer Dorrit stem ik met het gevoelen van mijn vrouw general in dat er geen enkel bezwaar bestaat, Amy, om aan je verlangen te voldoen. In tegendeel, ik begroed dit als een gunstig voorteken, volgde hij er op aanmoedigende vergevingsgezinde toon bij. Het is heel goed dat je met die mensen het kennis maakt. Zo moet het gaan. De naam Merdel is in de gehele wereld bekend, want hij doet reuzachtige zaken, hij verdient schatten die het gehele land ten goede komen. Meneer Merdel gaat met zijn tijd mee, hij is een man van deze eeuw, behandelt die meneer en mevrouw Goen ook, ter wille van mij, zo beleefd mogelijk. Wij zullen enige notitie nemen van die mensen. Deze goedgunstige beschikking van de heer Dorrit gaf de zaak haar beslag. Niemand had opgemerkt dat oom vrederik zijn bord weggeschoven en zijn ontbijt in de steek gelaten had. Maar er werd in het algemeen weinig op hem gelet. Tenzij door Amy, de bedienden werden teruggeroepen en de maaltijd werd beëindigd. Mevrouw General stond op en verliet de kamer evenals Amy, terwijl Edward en Fanny met alkander bleven fluisteren en de heer Dorrit al vijgen etende een koerhand opnam.  Plotseling werd de aandacht van dit drital gevestigd op oom vrederik die uit zijn stoel op rees, met zijn hand op de tafelsnoeg en riep, broeder ik teken protest daar tegenaan. Had hij een proclamatie gedaan in een onbekende taal en onmiddellijk daarop de geest gegeven, hij zou het gezelschap niet meer verbaasd hebben. De koerhand ontglipte aan de heer Dorrit's hand en hij zat daar als versteend met een vijg half in de mond. Broeder ging de oude man voort, zijn bevende stem verrassend uitzetende. Ik teken protest aan. Ik heb je lief, dat weet je. In al die jaren ben ik jezelfs in mijn gedachten niet onthrouw geweest. Hoe zwak ik ben, ik zou iedereen te lijf zijn gegaan die kwaad van je had durven spreken. Maar broeder, beste broeder, nu moet ik protesteren. Het was merkwaardig, zoveel ernstige wil die zwakke oude man nog aan de dag kon leggen. Zijn ogen begonnen te schitteren, zijn grijze haren rezen overreint. Er kwam een trek van lang vergeten vastberadenheid op zijn gelaat. Er was kracht in de hand, waarmee de hij zenuwachtig gesticuleerde. Maar beste vreder ik. Riep zijn broeder uit, wat is er aan de hand? Wat is er niet goed? Hoe durf jij dat doen, hernam de oude man, zicht tot Fanny wendende. Heb je geen geheugen, geen hart? Ohm! Riep Fanny ontstelt en dadelijk in tranen uitbarstende. Waarom valt u mij zo vreed aan? Wat heb ik gedaan? Gedaan, antwoorden de oude man, wijzenden op de plaats waar Emy gezeten had. Waar is je liefhebende, onwaardeerbare vriendin? Waar is je trouwe hoedster? Waar is zij die meer voor je was dan een moeder? Hoe durf je een toon van meerderheid aannemen tegen al de deugden die in je zuster verenigd zijn? Schaam je, valse meid, schaam je. Ik heb Emy meer lief dan mijn leven, Riep Fanny, snikkend en schrijend. Ik verdien zo'n behandeling niet. Ik ben Emy zo dankbaar. Ik heb Emy zo lief als enig menselijk wezen, maar zou kunnen. Was ik maar dood? Zo veel onrecht is mij nog nooit aangedaan. En dat alleen omdat ik bezorgd ben voor de eer van de familie. Loop rond met die familie eer, Riep de oude man, groot in zijn toren en voor ontwaardiging. Broeder, ik protesteer tegen hoogmoed. Ik protesteer tegen ondankbaarheid.  Ik protesteer tegen alles wat iemand uit dit gezelschap die alle weten wat wij weten en gezien hebben wat wij gezien hebben. Zich zou durven aanmatigend te doen, waardoor Emy achteraf gezet zou worden of ook maar een ogenblik verdriet zou worden aangedaan. Dat zou een schandelijke aanmatiging zijn. En daar protester ik tegen. Broeder, voor het aangezicht gods. Het scheen wel een smitshand die nu boven het hoofd werd opgeheven en daarna op de tafel neerkwam. Maar enige ogenblikken later was die hand weer even zwak als altijd. Met zijn gewone, sloffende tred, liep hij naast zijn broeder voort. Legde diezelfde hand op dien schouder en zei, beste William, ik voelde mij verplicht dat te zeggen, vergeef het mij, maar ik voelde mij er toeverplicht. Daarna verliet hij in zijn gewone geborgenhouding de hal van het paleis, zo als hij de kamer in de Marshallsea zou verlaten hebben. Al die tijd had Fanny zitten schrijn en snikken en nog hield zij niet op. Edward had wel de mond geopend van verbazing, maar niets gezegd. Hij zat maar voor zich uit te staren. Ook de herdorret was uit het veld geslagen en niet in staat zich op welke wijze ook te doen gelden. Fanny was de eerste die sprak. Nooit, nooit ben ik zo behandeld, zeiden zij snikkend. Nooit heb ik van zo iets hards en onredelijks, van zo iets gandelijks, beledigens en vreeds gehoord. En die lieve, vriendelijke, bedaarde, eemie nog wel. Wat zou zij wel voelen als zij wist de onschuldige oorzaak te zijn van zo'n behandeling? Maar ik zal het haar niet meer vertellen. Nee, lieveling, ik zal het je niet meer vertellen. Deze woorden gaven ook de herdorret de spraak terug. Lieve zei hij, dat besluit. Ah, keur ik goed. Het zal inderdaad beter zijn, er niets van te vertellen aan eemie. Het zou, het zou haar bedroeven. Oh zeker, zij zou er onderleiden. Wij zullen dit voor ons houden. Maar die vreedheid van om, ritme sfenny. Oh, ik zal die roekeloze vreedheid van om. Nimmer vergeven, lieve Hernan Dorret, nog ongewoonbleek, maar op zijn gewone toon. Ik moet je verzoeken, zo iets niet te halen. Je moet bedenken, dat je oom niet meer is. Ah, wat hij vroeger was. Je moet bedenken, dat wij aan, wat in schikkelijk voor hem moeten zijn. Is het waar, klaagde fennny. Wij moeten barmhardig zijn.  En maar denken, dat er iets niet geheel in orde bij hem moet zijn. Anders zou hij, mij, juist mij, zo niet aanvallen. Fennny, antwoorden Dorret, op roerende broedelijke toon. Je weet, dat je oom, met al zijn ontellbare goede eigenschappen, een outvrak is. En ik verzoek je dringend, gelet op mijn genegenheid voor hem en de trouw die ik hem altijd bewezen heb. Ah, je gevolgtrekkingen voor je te houden en mijn broedelijke gevoel te sparen. Zo eindigde dit toneel. Edward had niets gezegd, maar keek tot het einde toe verbaasd. En als of, hij aan, iedereen begon te twijfelen. Fennys tederheid maakte haar zuster die dag erg ongerust. Want zij deed niets, dan haar telkens weer om helzen en haar borstjes cadeau geven en zichzelf dood wensen. Einde van hoofdstuk 5 van deel 3. Zes de hoofdstuk van deel 3 van het kleine dorrit van Charles Dickens, vertaald door A.G. van Trichth. Deze LibriVox-opname is vrij van houtteurs echten, opname door Marcel Kunders. De heer Gohwan had veel eigenaardigheden. Zo was hij onder andere, in zijn oordeel over zijn eigen schilderskunst die niets betekende de eerlijkheid zelfen. Brees iemand, de schilderij van een ander, die hij een prul vond, dan zei hij, oh mijn vriend, wat maken wij anders dan prullen? Ik doe niet anders en geef je deze bekentenis garne cadeau. Een tweede eigenaardighet van hem was te poggen op zijn armoede of schoon hij daarmee te kennen wilde geven, dat hij eigenlijk rijk behoorde te zijn. Evenals hij de barnacles nu in sprees, dan weer uitlachten, opdat men niet zouden vergeten dat ze familie van hem waren. Door zijn luchthartigheid kwam en ook te weten dat hij eigenlijk tegen de zin van zijn hoogst voorname familie getrouwd was en hij alles in het werk had moeten stellen om zijn familie over te halen zijn vrouw te dulden. Hij sprak over dit onderwerp nooit ernstig, maar spottend. Maar hoeveel moeite hij deed om zichzelf te verlagen, hij liet toch altijd zijn meerderheid blijken. Minigoa had van de witte broodstweken af gevoeld dat zij de vrouw was van een man die tot haar was afgedaald, maar in zriddelijke liefde die ongelijkheid wel wilde uitwissen. Tot Venetie hadden zij gereisd met Monsieur Blamdois van Parijs en in Venetie was Monsieur Blamdois van Parijs veel in gezelschap van de heer Gohan.  Doen zij deze, beleefde de gentleman voor het eerst een genua ontmoeten, had Gohan niet geweten of hij hem een trap zou geven of aanmoedigen. Gedurende 24 uur was hij besluitloos gebleven en had er zelfs aan gedacht een muntstuk in de hoogte te gooien en door kruis of munt te laten beslissen. Dit laatste was echter niet nodig geweest, want zijn vrouw gaf haar onverholen tegenzin voor Monsieur Blamdois te kennen en ook in het hotel was men. Hem niet bijzonder genegen en dit was voor Gohan genoeg om hem aan te moedigen. Waartoe diende deze dwars drijverij, want hij deed het niet uit edelmoedigheid. Waarom moest Gohan in alle opzichten de meerdere van Blamdois en zeer goed in staat om hem te doorgronden de partij voor die man opnemen? In de eerste plaats om zich te verzetten tegen de eerste bepaald uitgesproken wens van zijn vrouw, want haar vader had zijn schulden betaald en nu was het wenselijk dat hij de eerste de beste gelegenheid aangep om zijn onafhankelijkheid te tonen. In de tweede plaats om zich te verzetten tegen de mening van Andrem, want met al zijn bekwaamheid om zich anders voor te doen dan hij was, was hij toch inderdaad een slecht geaard man. Hij vond er plezier in te verklaren dat iemand met de fijne manieren van Blamdois in elk beschaafd land geëerd moest worden. Hij vond de plezier in Blamdois voor te stellen als een type van voornamheid die een onverbetelijke buiging maakte en wiens ongedwongen manieren als ze voor geld te koop waren, zeker meer dan honderdduizend Franks zouden opbrengen. In één woord Gohann had Blamdois tot reismakker gekozen terwele van al deze vermaaktheden en niet tegenstaande hij vermoedde dat Blamdois leefde van zijn scherpsinnigheid bij alle spelen dat Blamdois een laffaard was terwijl hij zelf voor niets terugdijnste, of schoon hij zeer goed wist dat Mini een hekel aan hem had, en of schoon hij zelf zo weinig om hem gaf dat hij hem met genoegen uit het hoogste venster van Venetie in het diepste water van de stad geworpen zou hebben als hij daar werkelijk redend gegeven had om hem te haten.  Kleine Dorret, zo haar bezoek aan mevrouw Gohann, gierne alleen afgedegd hebben, maar aangezien Fanny die het protest van haar oom al waren er eens 24 uur overheen gegaan nog niet vergeten was, haar gezelschap opdrong, stapte de beide zusters in een van de gondels die altijd onder de ramen van Mr. Dorret's kamer gereed lagen, en begraven zich vooraf gegaan door de courrier na mevrouw Gohann's woning. Deze woning lag op een verlaten eilandje en maakte de indruk alsof ze ergens anders gebouwd en hierheen gedreven was. Tegelijk met de wingert die je tegenop groeide en bijna even slecht onderhouden was als de arme schepsels die onder zijn gebladen te lagen. Het voortnaamste in haar onmiddellijk omgeving was een kerk die afgaande op de erbiedwaardige ouderdom van de stijgers en planken er omheen zeker langer dan een eeuw in reparatie moest zijn. En hoeveelheid was goed dat in de zon te drogen hing, een aantal huizen die standjes met elkaar schenen te hebben en scheef tegen elkaar aanstonden, terwijl er uit elk venster waarvan de zonneblinden zonder uitzondering scheef opgetrokken waren, een of andere lap of doek hing, te veel om aan te raken. Op de tweede verdieping van deze woning bevond zich het verblijf van de Gohann's. Hoewel de wanden zo beklat waren, als of zendelingen er kaarten op hadden getekend, om de geografische kennis van de bewoners te verhogen, niet tegenstaande meubelen, er vermolmd en verkleurd uitzagen en er een overheersende lucht van Venetiaans velwater hing, bleek de woning van binnen toch beter te zijn dan men van buiten zou vermoed hebben. De deur werd geopend door een man die glimlachten als een bekeerde sluipmordenaar, een tijdelijke bediende die de bezoeksters, de kamer van mevrouw Gohann binnenleiden, met de aankondiging dat er twee schone Engelse dames met mevrouw Gohann een bezoek kwamen brengen. Mevrouw Gohann, die aan een handwerkje bezig was, legde dit weg en stond een weinig jaart op. Jevrouw Fanny was buitengewoon beleefd tegen haar en zij de meest gewone dingen met de handigheid van iemand die zijn leven lang niet anders gedaan heeft. Het speek papa vreselijk vertelde zij zonder blikken of blozen dat hij niet kon meekomen. Maar de goede man heeft het zo vreselijk druk, want wij hebben hier zo vreselijk veel kennis in. Hij verzocht mij een kaartje mee te nemen voor Mr.  Gohann, om zeker te zijn dat ik deze opdracht die papa wel tien mal herhaald heeft niet vergeet. Mag ik wel zo vrij zijn het kaartje op tafel te leggen, dan ben ik gerust. Dit deed zij met de gemakkelijkheid van een veteraan in de vormen. Wij zijn verrukt, hernam zij, dat u de merdels ook kent en hopen dat de wederzijdse bekendheid met deze geachte familie een middel zal zijn om ook ons nader totelkander te brengen. De merdels zijn bevriend met de familie van meneer Gohann, antwoorden mevrouw Gohann. Ik heb nog niet het genoegen gehad persoonlijk met m'n vrouw Merdel kennis te maken, maar vermoedelijk zal ik in Rome aan haar voorgesteld worden. Oh zo, zei Fanny, op een toon, als of zij haar meerderheid op dit punt gierne wilde wegcijferen. Ik denk wel dat u zich tot haar aangetrokken zult gevoelen. Kent u haar zo goed? Och, ziet u, in Londen kent men elkaar allemaal. Wij ontmoeten haar op onze reis hierin. En om u de waarheid te zeggen, was papa eerst erg boos op haar, omdat zij een kamer in gebruik genomen had die door ons besproken was. Maar die boosheid was poedig over en wij scheiden als goede vrienden. Of schoon kleine Dorrit, tot nu toe nog geen gelegenheid gehad had om een woord met m'n vrouw Gohann te wisselen, was er toch een zwijgende verstandhouding tussen beiden die bijna even goed was als een gesprek. Kleine Dorrit keek me vrouw Gohann met onverdeelde belangstelling aan. De klank van haar stem gaf haar een aangename door stroming. Niets dat aan haar, of van haar was, ontging aan haar blik. Het geringste merkten zij op, geheel anders dan in haar gewone leven, één persoon uitgezonderd. Heb u u altijd wel gevoeld na die nacht, kon kleine Dorrit eindelijk vragen. Heel wel liefste en u. Oh, ik ben altijd gezond, antwoordde Amy. Ik, ja, dank u. Er was geen andere aanleiding voor haar haperen dan dat m'n vrouw Gohann haar hand even aangeraakt had en bij haar blik elkander ontmoet hadden. Kleine Dorrit was een ogenblik onder de indruk geraakt van de pijnzende, bange uitdrukking in mevrouw Gohann's grote zachte ogen. U weet nog niet dat u zo hoog bij mijn man staat aangesreven dat ik eigenlijk jaloers op u moet zijn, zei mevrouw Gohann. Kleine Dorrit kregen kleur en schudden het hoofd.  Indien hij even openhartig is, jegens u als jegens mij, zult u van hem horen dat hij nooit iemand gezien heeft die zo vlug van begrip is als u, al bent u stil van aard. Meneer Gohann denkt veel te gunster van mij, zei Kleine Dorrit. Dat betwijfel ik, maar waaraan ik niet twijfel, dat is dat hij het mij zeker heel kwalijk zou nemen als ik hem niet vertelde dat u hier bent. Mag ik even? U zult zeker de wanoorden en de weinige gemakken in een schildersatelier wel over het hoofd willen zien. Deze vragen waren gericht tot je vrouw Fanny die op haar bemindelijkste toon antwoorden dat zij het heel interessant vond en verrukt was. Mevrouw Gohann ging naar een deur, opende die keek naar binnen en kwam terug. Wil Henry de eerbewijzen binnen te komen, zeiden zij. Het zal hem veel genoegen doen, dat weet ik. Het eerste voorwerp waar Kleine Dorrit die voorging zich tegenover geplaatst zag was de Heer Blandois van Parijs, in een grote mantel en een flapphout op het hoofd, in staande houding op een verhevenheid. Evenals hij gestaan had, op de grote Sint Barnard, toen alle wegwijzers als evenveel waarschuwende armen alleen op hem schene te wijzen. Zij ontstelde van deze gedaante die haar glimlachend aankiek. Wees niet bang, zei Gohann, van zijn ezel naar de deur komende. Het is Blandois maar, hij poseert voor me. Het spaart mijn geld uit dat hij als model wil dienen. Een buitenkantje voor zo'n arme schilder als ik. Blandois nam zijn flapphout af en groeten de dames zonder van zijn podium af te komen. Duizendmaal pardon, zei hij, maar de meester is zo streng dat ik mij niet durf bewegen. Beweeg je dan ook niet, zei Gohann, toen de zusters de ezel nadelden. Laat de dames het origineel eens bekijken. Dan kunnen ze zien wat die klatschilderij moet voorstellen. Daar staat hij, ziet u wel? Een bravo loerend op zijn slachtoffer. Een aanzienlijk edelman, wachtende op het ogenblik waarop hij zijn land zal redden. Een lage vijand, wachtende om iemand een gemeente poets te spelen. Een boden uit de hemel die iemand een blijde boodschap brengt. Waarop lijkt hij het meestenkt u? Nu, professoren Mio, zeg liever een arme gentleman die een hulde brengen wil aan schoonheid en bevalligheid. Veel blandois in.  Of Cattivo Zogetto Mio antwoordde Gohann, terwijl hij met zijn kwast een streek gaf op de plek waaraan hij bezig geweest was toen het model bevolken had. Een moordenaar naar het plegen van zijn daad. Laat je blanke handen een zin blandois. Steek ze eens buiten je mantel. Sta nu stil. Blandois hand was onvast, maar hij lachte, zodat de hand wel trillend moest. Hij is vroeger eens in gevecht geweest, met een moordenaar. Of met het slachtoffer begrijpt u, zei Gohann, de hand met enige vluggen onzekere streken en vegend schilderende. En de sporen daarvan zijn nog zichtbaar. Buiten de mantel, de handkerel, Corpo di San Marco. Waar denk je toch aan? Blandois van Parijs schunnen van het lachen, zodat zijn hand weer begon te trillen. Nu legte hij die op, om zijn knevel op te strijken, die wat vochtig sching te zijn. En daarna stond hij weer, onbeschaamder dan ooit in postuur. Zijn gelaat was juist gekeerd naar de plek waar kleine door het stond. Zodat hij voortdurend naar haar keek en zijn eigenaardige ogen trokken haar zo aan dat zij hem ook moest aankijken. Aangezien zij tegen de ezeldeunde voelde Gohann dat zij beefde en hij meende daarom dat zij bang was voor de grote hond die naast haar stond en die zijn kop streeelde. Het dier begon te brommen, maar Gohann zei hij zal u niets doen, je voortdoort. O, ik ben niet bang, antwoorden zij, maar kijk u eens, hij doet zo gek. Op hetzelfde ogenblik had Gohann zijn kwast neergeworpen en de hond bij de halsband gegrepen. Hoe kun je zo dwaas zijn? Hem zo te tergen, Blandwa. Hij zou je verscheuren, liggen, Leo. Hoor je niet, rakker? De grote hond, hoewel half geworgd door de halsband drong met zijn gehele gewicht tegen zijn meester in en wilde op Blandwa toespringen. Gohann had hem nog juist betijds vastgegepen. Leo, Leo. Het dier stond op de achterpoten. De worsteling was hevig. Terug, ga liggen, verduijn uit zijn ogen, Blandwa. Wat heb je voor de duivel gedaan om die hond zo voelend te maken? Niets, ga heen, want ik kan hem niet houden. Ga de kamer uit, want bij de hemel hij zal je verscheuren. Zodra Blandwa verdwenen was, schoot het dier met een neilige blaf nog eens uit.  Maar toen onderwerp hij zich aan zijn meester, die niet minder voelend dan het dier zelf had op de grond smeet en met de hak van zijn laars zo trapte dat het als poeder uit de bek begon te bloeden. En nu ga liggen in die hoek daar, zei Gohan, of ik schiet je dood. Leo gehoorzaamde al likkende aan zijn bek en zijn borst. Zijn meester stond een ogenblik stil om op adem te komen. En toen zijn gewone onverschillige houding aannemende, wende hij zich tot de dames. Het gehele geval had geen twee minuten geduurd. Kom, kom, Mini. Je weet, dat hij anders zo goedig en handelbaar is. Blandwa moet hem boos gemaakt, gezichten tegen hem getrokken hebben. Het dier is geen allermans vriend en Blandwa staat niet hoog bij hem in de gunst. Maar je zult moeten toestemmen, Mini, dat hij zo iets nog nooit heeft uitgehaald. Mini was te ervans trek om iets te antwoorden en kleine Dorret deed Reeds haar best om haar tot kanten te brengen. Fanny, die twee of drie angstkreten geuid had, hield Gohans arm vast als zocht zijn bescherming bij hem en deel zich diepschamende over al de onrust die hij veroorzaakt had, kroop kwispels taartend naar zijn meesteres om vergiffenis te vragen. Jouw kreng, zei Gohann, je zult er voorboeten en hij schotte het dier bij elk woord dat hij sprak. Och, bestraf hem nu niet meer, zei Kleine Dorret, hou nu op, kijk hoe vriendelijk hij nu is. Gohann gaf toe op haar smeken en het dier verdiende haar tussenkomst, want het was zo onderdanig en zo berauvel en ongelukkig als een hond maar zijn kam. Het was niet gemakkelijk deze schokte boven te komen en te praten als of er niets gebeurd was. Zelfs al was Fanny er niet bij geweest, gedurende de gesprekken die nog plaatsvonden. Voor de zusters afscheidnamen had Amy gelegenheid om op te merken dat Gohann zijn vrouw hoe verliefd hij op haar was eigenlijk behandelde als een mooi kind. Hij scheen zo weinig vermoeden te hebben van de ernst die aan hun verhouding ten grondslag moest liggen dat zij begon te twijfelen of die grondslag bij hem wel aanwezig was. Hij geleidde de dames de trap af als scherzend voor onschuldiging het makende over de armoedige woning waartoe zulke armelieden als zij hun toevlucht moesten nemen.  De opmerking erbij voegende dat indien zijn bloed verwanten de machtige en voorname barnacles die zich zeker over zo'n woning zou de schamen hem een betere wilde verschaffen hij er om hun genoegen te doen wel in zou gaan wonen. Op het moment dat de dames in haar grondel zouden stappen werden zij begroed door Blandois die nog wel bleek zag na het avontuur met de hond maar toch lachte toen de naam Leo genoemd werd. De heren bleven aan de kant onder de wingert staan terwijl de dames met grote statie wegvoeren zo al zij gekomen waren. 