Surviving Auschwitz Dita Kraus' resilient imagination
Dit is eigenlijk wat je zei over de manier waar je in dit kingdom van imagineren was, en je vertelde altijd dat je niet zou gaan sterven. Hoe belangrijk is imagineren voor de rest van je leven? Ik ben een meer praktische persoon. Ik ben reproducteerd in de natuur. Ik painting vloers en vrees en levens. Ik denk niet dat er veel imagineren in mijn werk of in mijn dorp zijn. Je geeft me een mooie painting van de vrouwen die je voor mij maakte. Ja, maar ze zijn niet van mijn imagineren, ze zijn kopjes van natuur. Wanneer je in dat verkeerde plek was? Wanneer je imagineren was als iemand anders? Ik remember niet. Ik remember niet het gevoelens en eventen. Maar ik denk niet van imagineren. We waren zo op zo'n niveau van een basis, we waren... Ik maak een scale van ze. Terwijl gelooflijk. Terwijl gelooflijk. Geen privacy, nooit alleen, nooit, niet even op de latrie, nooit alleen, nooit... Nog geen moment, zonder de andere mensen te worden gebouwd. En de rest, en wat was er anders? Laten we kijken hoe mensen weken en weken en dieden, zoals mijn vader. Ik kan niet remember... Wat we deden, was te spelen van het voedsel. Imagineren van het voedsel, dat was heel populair. We gingen samen en zei wat we vroeger hebben voor de naam. En hoe mijn vader kookt dit en dat. En de recepties, na de woord, ik moet remember wat je zei, hoe je dit maakt. Dat was de probleem, niet veel esoterisch. Dat is fascinerend, dat het nog een imaginering was, maar het was een imaginering over iets zo concreet. De kooking was... De voedsel was in onze mind de hele dag, we waren... We waren gefilmd met het voedsel..
