Michael Strogoff, de Koerier van den Czaar | Jules Verne | Action & Adventure Fiction | Dutch | 3/5
Hoofdstuk dertien van Micheel Strogoff, de courier van Detsaar. Deze Librivox-opname is vrij van uteursrechten. Opname door Bart De Leuw. Micheel Strogoff, de courier van Detsaar, door Ziel Verne. Hoofdstuk dertien, plicht bovenal. Nadia giste wel dat het geheime drijfveer al de handelingen van Micheel Strogoff bestuurde, dat deze, om één of andere haar onbekende reden, in zijn handelingen niet vrij was, dat hij geen recht had over zijn persoon te beschikken en dat hij onder deze omstandigheid, zelfs de vrok over een dodelijke belediging, heldhaftig aan zijn plicht, had opgeofferd. Nadia vroeg Micheel Strogoff trouwens ook geen opheldering. De laatste sprak de hele avond geen woord. De postmeester kon hem, voor de volgende morgen, geen verse peinen bezorgen. Hij moest er half een geheeden nacht op de wisselplaats vertoeven. Nadia maakte dus van dat openthoud gebruik, om enige rust te genieten, alhoewel zij liever bij haar metgezel had willen blijven, maar zijn gevoelden dat hij behoefte had om alleen te zijn. Micheel Strogoff bleef op. Hij zou zelfs geen uur hebben kunnen slapen. Het was alsof hij een brandwonder gevoelde, op de plaats waar de zweep van een onbeschofde reiziger hem getroffen had. Voor het vaderland en voor de vader, prevolde hij aan het slot van zijn avondgebet. Even wel gevoelde hij een onweerstaanbare behoefte, om te weten wie die man was die hem geslagen had, van waar hij kwam en waar hij heen ging. Wat zijn gezicht betrof, de trekken ervan waren zo goed in zijn geheugen geprint dat hij niet behoefde te vrezen, zo ooit te vergeten. Hij vroeg om de postmeester te spreken. Deze, een Siberier van de Oudestempel, kwam ter stond en de jonge man een weinig uit de hoogte aanziende, wachten hij totdat hij ondervraagd werd. Zijd je een Siberier, vroeg Micheel Strogoff? Ja. Kent u die man die mijn paarden genomen heeft? Nee. Had je hem nooit gezien? Nooit. Wie denk je dat die man kan zijn? Een voornaam heer die zich weet te doen gehoorzame? De blik van Micheel Strogoff drong als een dolk in het hart van de Siberier, maar de postmeester stroeg de blik niet negen. Geef een oorloofdje bij te beoordelen, riep Micheel Strogoff uit. Ja, antwoordde de Siberier, want er zijn dingen die een eenvoudig koopman niet ontvangt, zonder ze terug te geven.  Dus weepslagen? Dus weepslagen, jong mens, ik ben oud en sterk genoeg om je dat te zeggen. Micheel Strogoff naderte de postmeester en legde zijn beide krachtige handen op dienst schoudig. Daarop zei hij, op een zonneling kalametoon, ga heen, vriend, ga heen. Anders zou ik je doden. De postmeester begreep de zaak nu. Zo bevalt hij mij beter, mummelde hij. En hij verwijderde zich zonder verder een woord te spreken. De volgende dag, 24 juli, desmorgenste acht uur, stond er daar een tas voor, met drie sterke puiden bespannen. Micheel Strogoff en Nadia namen er plaats in, en Ichem, dat voor beide zulke verschrikkelijke herinnering zou blijven, was weldra achter een komte van de weg verdwenen. Aan de verschillende wisselplaatsen waar hij die nacht ophilt, kom Micheel Strogoff zich overtuigen, dat de Berliner hem op de weg naar Irkoets altijd vooruitbleef, en dat de reiziger, even gehaast als hij, geen ogenblik verloor om de steppen door te trekken. Om vier uur in de daarmiddag moest Pajetstason Arba Tskaja, de rivier Ichem, en in de voornaamste neven rivieren van de Irtisch, overtrokken worden. Dit overtrekken ging wat moeilijker dan over de Tobol. De stroom van de Ichem is op die plaats vrij sterk. Gedurende de winter zijn al die stroomen in de steppen, met een ijskost van verschillende voeten bedekt, gemakkelijk begaanbaar, en de reiziger het trok ze ongemerkt over, want hun bedding is dan geheel verdwenen onder het witte laken, dat de uitgestrekte steppen gelijkelijk bedekt. Maar in de zomer kan het overtrekken soms zeer moeilijk zijn. Inderdaad wedden twee uren besteed aan de overtort van de Ichem. Het chemie Gelstrogof verbitterde, te meer omdat de schippers hem ontrent de invalderd tartaren voor het rustende tijdingen mededeelden. Zie hier wat men vertelde. Enig voor uitdrukende veldondekkers van Veovarkaan zouden zich reeds aan de beide oefens van de beneden Ichem vertoond hebben, in de zuilijke streken van het Goevenement Tobolsk. Omsk werd zeer bedreigd. Men sprak van een gevecht dat tussen de Siberische en Tartarse troepen op de grenzen de grote Kirchische horden had plaatsgehad. Een gevecht dat niet den gunsten der Russe was uitgevallen, die op dit punt zeer zwak waren. Vandaar het terugtrekken dier troepen en dient ten gevolge algemene verhuizing der boeren uit de provincie. Men verhaalde verschrikkelijke vreedheden door de overweldigers gepleegd.  Overal ontvluchten men de voorhoeden van Veovarkaan en dit deed Bige Ostrogof zeer vrezen dat de middelen van vervoer hem weldraar zouden gaan ontbreken. Hij had dus een buitengewone haast om Omsk te bereiken. Zodra de pont de Tarentas op de rechteroever van Ichem had overgezet, werd de reis door de steppen met volle stelheid hervat. Het was zeven uur in de avond. De lucht was zeer betrokken. Ook viel er herhaalde malen een stoordbui die het stof dier sloeg en de wegen beter maakte. Mige Ostrogof had naar het verlaten der wisselplaats de Ichem geen woord meer gesproken. Hij droeg even wel steeds zorg voor Nadia, hoewel het jonge meisje niet klaarde. Ze had aan de paarden van de Tarentas wel vleugels willen geven, want iets ging haar toe te roepen dat haar metgezel nog meer haast had dan zij om te Irkutsk aan te komen. En hoeveel worsten hadden zij nog wel af te leggen. Ook kwam haar in de gedachte dat, in die Omsk door de Tartaren was ingenomen, de moeder van Migeo Ostrogof, die deze stad bewoonde, gevaarlief, waarover haar zoon zich uiterst ongerust moest baken, en dat dit voldoende was om zijn ongeduld te verklaren, om bij haar aan te komen. Nadia meende dus, op zekere ogenblik, hem over de oude Marvatte moeten spreken, over de verlatenheid, waarin zij zich zou kunnen bevinden, termede van deze ernstige gebeurtenissen. Heb gezet dat het begin van de inval geen tijding van uw moeder ontvangen? Vroeg zij? Geen enkele Nadia, de laatste brief die mijn moeder geschreven heeft, is redst twee maanden oud, maar hij behelst de goede tijdingen. Marfa is een krachtvolle, dappere, sibirische vrouw. In wierwiel van haar jaren is zij nog in het bezit van haar gehele zedelijke kracht. Zij weet te leiden. Ik zal haar bezoeken, broedig, zij Nadia levendig. Bij het geimaar die het naam van zuster geeft, ben ik de dochter van Marfa. En daar Micheal Strogoff niet antwoorden, voegde zij erbij. Misschien heeft de moeder ons kunnen verlaten. Wel mogelijk, Nadia, antwoorden Micheal Strogoff, en zelfs hoop ik dat zij het al bos zal bereikt hebben. De oude Marfa haat de tartaar. Ze kent de steppe, ze is niet bang, en ik hoop dat haar stok zal opgenomen hebben en de ichthys zal zijn afgezakt. Er is geen plek in de provincie of zij kent ze.  Hoe menigmaal heeft zij het gehele land met mijn oude vader doorlopen en hoe menigmaal heb ik zelf nog kindzijnde, hen op hun tochten door de sibirische woestijn gevolgd? Ja Nadia, ik hoop dat mijn moeder ons zal verlaten hebben. En wanneer zal haar gaan bezoeken? Ik zal haar gaan bezoeken op mijn terugreis. Intussen zul je wanneer uw moeder te omskist er toch wel een uur afnemen om haar te gaan omhelzen? Dat zal ik niet. Geen gaat haar niet bezoeken? Nee Nadia, antwoorden Micheal Strogoff, Winsport begon te zwellen en begreep dat hij die vragen van het jonge meisje niet zou kunnen blijven beantwoorden. Gij zegt nee, broedig? Om welke reden? Om welke reden Nadia? Gevraagd mij om welke reden, griep Micheal Strogoff met een zo diep onderroede stem uit dat het meisje ervan zitterde. Maar gewoon de reden die mij tot lafachtigheid toe geduld heeft doen oefenen met die ellendeling van wie... Hij kon zijn vol zin niet eindigen. Bedaar, broedig, Nadia, zo zacht mogelijk. Ik weet slechts één ding. Of, liever ik weet het niet, ik gevoel het. Het is dat, op dit ogenblik, één gevoel uw gehele gedrag beheerst. Dat vallen zo mogelijk heiligerplicht dan die welke de zoon aan de moeder verbindt. Nadia's weg, en van dit ogenblik af, vermeed zij elk gesprek dat betrekking kon hebben op de bijzondere toestand van Micheal Strogoff. Het gelt hier één of ander geheim te erbiedigen. Hij erbiedigde het. De volgende morgen, 25 uur, te drie uur, kwam er daar een tas aan de wisselplaats van Tioquailinsk aan na een afstand van 120 weersten afgelegd te hebben, sedert de overtocht van de Ichem. Men verwisselde stel van paarden door de Iemchik maakten, en wel voor de eerste maal, enig bezwaar om te vertrekken. Verzekerde dat dartaarse afdelingen de steppel afliepen, en dat reizigers, paarden en rijtuigen door die plunderaars zouden buitgemaakt worden. Micheal Strogoff cgv de slecht door middel van geld over de slechte zin van de Iemchik, want in dit geval, zoals in zoveel andere, wilde hij van zijn Podaroshna geen gebruik maken. De laatste Oe-Kaase, door de Delegraaf overgebracht, was in de Sibirische provincie bekend, en in Rus, juist omdat hij in het bijzonder vrijgesteld was, om aan haar voorschriften te gehoorzamen, zou zeker de algemeen aandacht getrokken hebben, iets dat de courier van de Tsar bovenal moest vermijden.  Eindelijk vertrok de taraan tas en maakte zoveel spoed dat zij om die uur in de naambiddag, tachtig weersten verder Kulatskinskoe bereikten. Een uur later bevond zij zich aan de boorden van de irtis, en nog steeds een twintigtal weersten van Omsk af. De irtis is een dier brede stromen van Sibirie, die in het Altaïe gebeurte om springende van het Zuidoosten naar het Noordwesten loopt en zich in de Obi werpt na een weg afgelegde hebben van beide zevenduizend weersten. Op dit tijds de Panitjaar stond de irtis buitengewoon hoog, en was het overtrekken van die strom vrij moeilijk. Een zwemmer, hoe bekwaam ook, zou hem niet hebben kunnen overzwemmen, en zelfs doorbiddel van een pond ging de overtocht met gevaar gepaard. Doch die gevaaren, zoals alle anderen, konden Micheal Strookhoff en Nadia geen ogenblik weerhouden. Intussen gaf Micheal Strookhoff aan zijn jongige salin in overweging om eerst alleen met de taraan tas en de paarden de stroom over te steken, want hij vreesde dat de pond het gewicht de vracht niet zou kunnen dragen. Hij zou dan Nadia komen afhalen als hij paarden en rijtaar aan de overkant zou afgezet hebben. Nadia weigerde, want dit zou een oponthoud van een uur veroorzaken en zij wilden niet de oorzaak van deze vertraging zijn. De inscheping had niet zonder moeite plaats, want de steile oevers waren tendelen overstroomt en de pond kon niet dicht genoeg aanleggen. Een van wel, na een half uurtoppen, stonden de taraan tas en de drie paarden op de pond. Micheal Strookhoff, Nadia en de Imschik gingen aan boord en met een stak van wal. In de eerste ogenblikken ging alles goed. De beide schippers duurde met hun lange bomen de pond behendig voort, doch hoe ver de zij in het bieden der rivier kwamen, hoe dieper de bedding werd, en er bleef van de bomen, stert zijn eind ter lengte van een voet boven water, zodat ze moeilijk te hanteren waren en het werk weinig vruchten opleverde. Micheal Strookhoff en Nadia achter in de pond gezeten en steeds enig op onthoud vresende, zagen met zekere ongerustheid het werken de schippers aan. Pas op, riep een van hen zijn makkers toe. Deze kreet werd veroorzaakt door de veranderde richting die de pond met een buitengewone snelheid had genomen. Ze werd door de stroom meegevoegd.  De schippers trachten door het goed hanteren hun bomen en door buitengewone krachtinspanning in een schuine richting de rechteroever van de stroom te bereiken, toch naar alle berekening op minstens vijf à zes wersten beneden de hoogte waar zij van wou gestoken waren. Terwijl ze al dus alle pogingen in het werk stelden en zij met een snelheid van twee wersten per uur in het midden van de stroom voortgedreven werden, stond Micheal Strookhoff op en bemerkte hij stroom opwaarts verschijnde de vaartuigen, door de stroom met grote snelheid meegevoerd die nog vermeerderd werd door de werking der roeiemen waarvan zij voorzien waren. Het geluid van Micheal Strookhoff tock zich kampachtig samen en een kreet ontsnapte hem. Wat is er, vroeg het meisje? Maar eer dat Micheal Strookhoff de tijd had te antwoorden, riep één daar schippers angstig uit. De tartaren! De tartaren! Het waren inderdaad met soldatenbemande boten die de irdisch afzakten en die binnen weinige minuten de pond zouden ingehaald hebben daar deze te zwaar geladen was om hen te kunnen ontvluchten. De schippers slaakten kreeten van wanhop en lieten de bomen glippen. Houd moed vrienden, riep hun Micheal Strookhoff toe. Houd moed, vijfde groepers voor u wanneer wij de rechtenoever bereiken voordat die vaartuigen ons hebben ingehaald. De schippers door deze woorden aangemoordigd gingen opnieuw aan de gang. Ook Micheal Strookhoff kreep een boom die hij met bovenmenslijke kracht hanteerde. Doch het was ervoor zien dat zij het entere dertartaren niet zouden kunnen ontkomen. De vaartuigen waren nog sterk op honderd pas verwijderd. Zij voerden een afdeling bukkarische soldaten die op verkenning naar Omsk uit waren. Saraina Kitsu riep de soldaten uit de voorste boot. Micheal Strookhoff herkende de oorlogskreeten dertartarse rovers. Op die kreet moest men plat op de buik gaan liggen. En daar de schippers nog hij aan dit bevel gehoorzaamde had er een hevige losbrandingplaats en wedde twee paarden doodelijk getroffen. Op dit ogenblik had er een schokplaats, de boten hadden de pot dwars aangevaren. Kom mee Nadia, riep Micheal Strookhoff gereed om zich over boord te werpen. Het meisje zou hem volgen toen hij door een landsteek getroffen in de stroom stochte die hij medevoerde en waarin hij nadat zijn hand even boven was gekomen verdween.  Nadia had een giel gegeven, doch voor zij de tijd had Micheal Strookhoff in de stroom na te springen werd zij gegrepen en in een der poten gezet. Een ogenblik later waren de schippers door landsteken gedood, tref de pond op goed geluk af terwijl de tartaren de erties verder afzakten. Einde van hoofdstuk 13 Hoogstuk 14 van Micheal Strookhoff de Correa van de Tzaar. Deze Librivox opname is vrij van autoesrechten. Opname door Bart De Leel. Micheal Strookhoff de Correa van de Tzaar door Ziel Verde. Hoogstuk 14, Hoedig en Zoon. Omsk is de hoofdstad en het verblijf van de Goeverneur-generaal van westerlijk Siberië. Zij is evenwel niet de belangrijkste stad van dit eerste gedeelte van Asiatisch Rusland. Tomsk is meer bevolkt en aanzienlijk. Omsk bestaat eigenlijk uit twee gedeelten. Het ene gedeelte is het verblijf van het bewind en de rijkzaamtenaren. Het andere wordt bewoond door de Siberische kooplieden. Alhoewel het toch niet zeer handeldrijvend is. Deze stad bevat 12 a 13.000 inwoners en wordt door aardeborstweringen verdedigd die haar zeer onvolgende beschermen. Het koste dus de tartaren weinig boeite zich na een berenning van enige dagen stormende hand van de stad meester te maken. De bezetting had zich na een dappere verdediging naar het hoge gedeelte der stad teruggetrokken en zich daar met de Goeverneu-generaal en zijn officieren verschanst, zonder evenwel veel hoop te koesteren van bij tijds ontzettend zullen worden, want de tartaren kregen elke dag versterkeren en wat erger was, ze werden aangevoerd door een officier, een landverrader, maar een man met grote verdiensten en van een beproefde onverschokkenheid. Deze officier was de colonel Yvan Ogarev. Yvan Ogarev was een bekwaar militaer. Daar er in hem een weinig mongool bloed zat van moedersijden die van Asiatische oorsprong was, was hij listig, hielte er van hinderlagen uit te denken en niets kon hem beletten om een of andere geheim te weten te komen. Bedriegend ik vreed van natuur nam hij tot de laagste vermommingen zijn toeflucht en Veovar Kan had in hem een waardige helper in deze woeste oorlog gevonden. Toen Micheel Strogov nu aan de boorden van de irtisch aankwam, had Yvan Ogarev zich reeds van Omsk meester gemaakt en zette hij met kracht het belicht van het hoge gedeelte de stad voort, daar hij zich zo snel mogelijk naar Tomsk wilde begeven, al waar zich de hoofdmacht van het Tartarsen leger had samengetrokken.  Tomsk was inderdaad sedanert enige dagen door Veovar Kan ingenomen en vandaar moesten de overweldigers, reedsmeester van Middelseberie, naar Irkutsk voortrukken. Irkutsk was het enige en wezenlijke doel van Yvan Ogarev. Het plan van die verrader was om onder een valse naam toegang tot de Grootforst te verkrijgen, zijn vertrouwen te winnen en, wanneer het ogenblik gekomen was, aan de Tartaren, de stad en de Grootforst zelf over te leveren. Met zulke stad en zulke geizelaar moest geheel Siberië in de handen der overweldigers vallen. Nu weet men dat deze samenswering dit zaar bekend was en dat om haar te vereidelen aan Micheel Strogov de belangrijke depesch was toevertrout geworden. Deze zending had hij hier toe getrouwen nagekomen, toch zou hij zijn duw wel geheel ten einde kunnen brengen. De landstek die hij gekregen had was niet dodelijk. Als zwemmende had hij, zonder gezien te worden, de rechter overbereikt al waar hij in het rit in zwem gevallen was. Toen hij tot zichzelf kwam bevond hij zich in de hut van een muziek, die hem opgenomen en verzorgd had en wien hij het al zo te danken had dat hij nog leefde. Hoe lang hij bij die brave Siberia was, dat wist hij niet, maar toen hij de ogen weer opende zag hij bij zijn bed een goede gelaad met een lange baard staan, dat hij met een medeleidende blik aanzag. Hij wilde vragen waar hij zich bevond, toen de muziek hem voorkwam, zeg gende, Spreek niet, vader, spreek niet, je bent nog te zwak. Ik zal je zeggen waar je bent en al hetgene gebeurd is, zedig dat ik je in deze hut gedragen heb. En de muziek vertelde Micheel Strogoff de bijzonderheden van het gevecht waarvan hij getuigen was geweest. De aanval der Tartase vaartuigen, het plunderen van de Tarentas, de moord der schipper. Micheel Strogoff luisterde niet meer naar hem, maar zijn hand in zijn borst stekende voelde hij dat hij nog altijd de keizelijke brief bezat. Dit stelde hem gerust, maar dat was nog niet genoeg. Een meisje vergezelde mij, zei hij. Ze hebben hij niet gedood, antwoordde de muziek, de ongerustheid de geboetkommende die hij in de ogen van zijn gast bemerkte. Ze hebben haar in hun vaartuig meegevoerd en zijn de ertis afgezakt. Het is een gevangende temeer die mij naar Tomsk voert.  Micheel Strogoff kon geen woord spreken, zo zeer klopte zijn hart. Doch, ondanks zoveel beproevingen, beheerste het plichtgevoel toch zijn gehele zil. Waar ben ik hier, vroeg hij? Op de rechteroever van de ertis en slechts vijf wedstrijden van ons verwijderd, antwoordde de muziek. Welke woondes mij dan toegebracht, wat mij zo plotsen heeft tenneergeveld, het is toch geen schotwond? Nee, een landsteek aan het hoofd, die nu geheeld is, antwoordde de muziek. Na enige dagen rust zult ge je reis kunnen vervolgen. Gezijd in de stroom gevallen, maar de tartaren hebben je nog aangeraakt, nog onderzocht, en je beurs is nog altijd in je zak. Micheel Strogoff stak de muziek de hand toe, zich daarna plotseling met moeite oprichten, de vroeg hij, vriend, zeer het, hoe lang ben ik in deze hut? Zeer de drie dagen. Drie dagen verloren. Drie dagen dat gebouw de kennis uitgewest. Heb je een paard van mij te koop? Ho, wilt je vertrekken? Ter stond. Ik heb nog paard, nog voertuigvaardertje, de tartaren hebben alles meegenomen. Wel nu, dan ga ik te voet naar Omsk, om een paard te zoeken. Enige uren rust nog en gezond beter in staat zijn de reis voort te zetten. Geen uur meer. Kom dan, zei de muziek, die wel inzacht dat zijn gast niet te overreden was. Ik zou je dan zelf brengen, voegde hij erbij. Trouwens, er zijn nog zeer veel russenten Omsk en gezond misschien wel ongemerkt kunnen doorslapen. Vriend, antwoorden Micheel Strogoff, mogen de hemel je belonen, voor al het geen geur voor mij gedaan hebt. Een beloning, alleen het waarsch verwarte hij in deze wereld, antwoorden de muziek. Micheel Strogoff wilde de hut verlaten, doch, hij werd op eens duizelig en zonder de hulp van de muziek zou hij neergevallen zijn. De open lucht evenwel herstelde hem ogenblikkelijk. Hij voelde toen de landsteek, waarvan de kracht gelukkig door zijn bontemuts was gebroken. Met de zielskracht die hij bezat, was hij er de man niet na, om zich door zo weinig te laten ternierslaan. Eén doel had hij sterkst voor ogen, namelijk het verre ijkutsk te bereiken, maar hij moest ons doortrekken zonder er zich op te houden. God beschermde mijn moeder en nadia, mondpadden hij, ik heb nog het recht niet, om aan haar te denken. Micheel Strogoff en de muziek kwamen weldraai in door de kooplieden bewoonde wijk aan.  Op verschijten de plaatsen waren de aardewallen verwoest en dit waren even zoveel openingen waardoor voortdurend soldaten van Veovarkaan binnenslopen, die achtergebleven, zich aan roof en plundering overgaven. Het grote marktplein gelijk op een kamp. 2000 tartaren bivakkeerden er in goede orde. De paarden aan palen vastgebonden, maar opgetuid, stonden gereed op het eerste bevel te vertrekken, want omsk constecten voor lopen gehalte zijn voor die tartarse ruiterij die de voorkeur moest geven aan de wilderige vlakte van Oosterlijk-Siberië, waar rijkersteden, vruchtpaardervelder gevonden worden en waarbij gevolg meer gelegenheid tot plunderen zou bestaan. Boven het hogere gedeelte der stad, dat zich tappig tegen de herhaalde aanvallen van Ivan Ogaren verdedigde, wappen de Russische vlag. Micheel Strogoff vermet de drukke straten. Niet dat hij vreesde herkent te worden, maar hij was bang dat wanneer hij zijn moeder mocht ontmoeten, deze hem bij zijn warendaam zou noemen. De muziek kent de gelukkig een postmeester die, wanneer hij goed betaald werd, niet zou wijken hem rijtaar en paarden te verhuren of te verkopen. Het kwam er dan verder slechts op aan, de stad ongemerkt te verlaten. De muziek bracht Micheel Strogoff dus regelrecht naar de wisselplaats, toen deze in een nauwe straat opeens bleef stilstaan en zich achter een muur verschool. Wat scheelt u, vroeg de muziek hem schielig, die zeer verwonerd was over deze plotselingenbeweging. Stil, antwoorde Micheel Strogoff haastig, terwijl hij een vinger op zijn mond legde. Op dit moment kwam, van het parkplein, een afdeling tartare de straat in rijden die Micheel Strogoff en zijn metgezel ingeslagen hadden. Aan het hoofd van de afdeling, een 20-tal ruiten sterk, reed een officier in een zeer eenvoudig uniform. Of schoon deze zijn blikken overal niet rondgaan, kon hij toch het plotselingen verdwijnen van Micheel Strogoff niet opgemerkt hebben. De ruiters reden in volledig draf door de nauwe straat, zonder achtergeven op de voorbijgangers, die nauwelijks tijd hadden om uit de weg te gaan. Toen de ruiters voorbij waren, vroeg Micheel Strogoff de muziek, wie was die officier? En terwijl hij deze vraag deed, was hij gelaten zo bleek als dat van een dode. Dat is Yvonne Ogerev, antwoorden de Siberier, maar op een zachter toon die haat verrit. Hij, riep Micheel Strogoff uit, wie dit woord ontsnapt, met een uitdrukking van woede die hij niet kon bedwingen.  Hij had in die officier de reiziger gekend die hem aan de wisselplaats, de Ichem, een slag had gegeven. En het was alsof er een lichtvorm op ging. Die reiziger, als Groningham Sterks even gezien had, herinnerde hem die oude sigeuner, winswoorden hij op de markt van Nistin Novgorod had opgevangen. Micheel Strogoff vergiste zich niet. In de kleding van een sigeuner, en in gezelschap van het troep van Sangarre, had Yvonne Ogerev de provincie Nistin Novgorod kunnen verlaten. Hij was het die, in de nacht op het Kermisplein, die zondelingen woorden had gesproken, waarvan Micheel Strogoff nu de zin begreep. Hij was het, die aan boord van de Kalkusus, met de gehele bende sigeuners reisde. Hij was het, die langs een andere werk, van Kazan na Ichem, door het Uralgebergte Omsk bereikt had, al waren hij nu het bevel voorde. Yvonne Ogerev was nog geen drie dagen geleden te Omsk aangekomen, en zonder de noodlotige ontmoeting te Ichem, zonder het ongeval dat hem drie dagen aan de boorden van de irtisch had gehouden, zou Micheel Strogoff hem zeker op de weg naar Irkutsk vooruit zijn geweest. En wie weet hoeveel onheiler in de toekomst door vermede zou zijn geworden. De muziek en hij vervolgde nu hun weg door de stad en kwam eindelijk aan het posthuis aan. Omsk door eender bressen in de wallen te verlaten zou niet moeilijk vallen, vooral wanneer het eenmaal donker was. Wat het bekomen van een rijtaag betrof, dat was onmogelijk. Er was er geen te koop, nog te uur. Maar wat behoefde Micheel Strogoff nu ook een rijtaag? Helaas, hij reisde nu toch maar alleen. Een paard moest hem voldoende zijn, en dit paard kon hij gelukkig krijgen. Het was een stevig paard waarvan Micheel Strogoff een firmruiter zijnde, goed partijk onttrekken. Het paard werd tegen een hoge prijs gekocht, en enige minuten later was hij geen reed om te vertrekken. Het was toen vier uur in de naar middag. Hij bleef in het wisselstation totdat de donker was geworden. In de wachtkamer bevond zich een grote menigte, die om nieuwstijlingen te vernemen al daar was samengevloeid. Micheel Strogoff luisterde aandachtig naar het geenwen vertelde, maar hij vermenkte zich niet in het gesprek.  Terwijl hij bezig was om iets te gebruiken, hoort hij opeens een gil, die hem doet sidderen, en tegelijk de woorden, mijn zoon, zijn moeder, de oude Marfa, stond voor hem. Zijn glimlachte al bevende. Zij strekte de armen naar hem uit. Micheel Strogoff stond op en was op het punt in haar armen te vliegen. De gedachte aan zijn plicht, het ernstige gevaar dat daar deze ontmoeting voor zijn moeder en voor hem kon ontstaan, weer hielde hem plotseling en zo groot was zijn zelfbeheersing dat niet eenzijnen gelaadspieren zich vertrok. Een vijftigtel mensen waren er in de wachtkamer, waaronder misschien spionnen, en wist men niet in de gehele stad dat de zoon van Marfa tot de couriers van de keizer behoorde. Micheel Strogoff bleef onbeweeglijk. Micheel riep zijn moeder uit. Wie zei het ge, goede vrouw, vroeg Micheel Strogoff, hoewel hij deze woorden vele staamelden dan uitsprak. Wie ik ben, vraagt hij dat. Mijn kind, kent je uw moeder dan niet meer? Gij vergist u, adwoorde Micheel Strogoff koel weg. U gelijkend is misleidt u. De oude Marfa keek een strak in de ogen. Zij geniet de zoon van Peter en Marfa Strogoff, zei zij. Micheel Strogoff zou zijn leven gegeven hebben om zijn moeder vrij in zijn armen te kunnen drukken. Maar gaf hij toe, het waren met hem, met haar, met zijn eet, gedaan geweest. Ik weet waardelijk niet wat gezegde wil, vrouwtje, antwoorden hij ene gescheden achteruitredende. Micheel riep de moeder opnieuw. Ik heet niet Micheel. Ik ben nooit uw zoon geweest. Ik ben Nicolaas Korpanov, koopman, de ikkutsk. En plotse ding vlieg hij de wachtkamer, terwijl de volgende woorden voor het laatst weer klonken. Mijn zoon, mijn zoon! Micheel Strogoff, zich niet langer kunnen bedwingen, was heen gegaan. Zijn oude moeder was bijna levenloos op een bank neergevallen. Doch op het ogenblik dat de postmeester toeschoot om haar te helpen, stond de oude vrouw weer op. Er was opeens een licht voor haar op gegaan. Dat haar zoon haar niet had willen herkennen, was onmogelijk en even onmogelijk was het dat zij een ander voor hem had aangezien. Hij moest dus overwegend redenen gehad hebben om zo jegezaag te handelen. Ik ben krankzinnig, zij zei tot hen, die haar ondervroegen. Mijn ogen hebben mij bedrogen, die jonge man is mijn kind niet. Laat ik hem maar niet meer aan denken.  Ik zou hem te laatste overal menen te zien. Er waren nog geen tien minuten verlopen, of een taartaarsofficeer vertonen zich aan het posthuis. Marfa Strogoff vroeg hij. Dat ben ik, antwoorden de oude vrouw, op een zo kalme toon en met een zo rustig gelaad dat zij die getuigen geweest waren van de ontmoeting die zo even plaats had gehad, haar niet zouden herkend hebben. Kom met mij mee, zei de officier. Marfa Strogoff volgde de officier ongedwongen en verdied het posthuis. Enige ogenblikker daarna bevond Marfa Strogoff zich in het bivak op het Grote Marktplein, in tegenwoordigheid van Iván Ogereff, aan wie al de bijzonderheden van dit oordeel onmiddellijk waren overgebracht. Iván Ogereff, de waarheid vermoedende, had zelf de oude Siberische vrouw willen ondervragen. Je naam vroeg hij op bakse toon. Marfa Strogoff, heb je een zoon? Ja. Hij is courier van het zaag? Ja. Waar is hij? De Moskou. Heb je geen tijning van hem? Geen. Zeedt het hoe lang? Zeedt het twee maanden. Wie was de jonge man die geenige ogenblikker geleden aan het posthuis je zoon noemde? Een jonge Siberier die ik voor hem aangezien heb antwoorden maar van Strogoff. Het is wel de tiende in wie ik mijn zoon het menen te herkennen, zei dat de stad vol vreemdelingen is. Ik ben hem overal te zien. Die jonge man was dus Micheal Strogoff niet? Nee. Weet je wel dat ik je kan laten peinigen totdat je de waarheid bekend hebt? Ik heb de waarheid gezegd en de voltering zal niets aan mijn woorden veranderen. Die Siberier was Micheal Strogoff dan niet? Vroeg Yvonne Ogarev andermal. Nee, hij was het niet. Antwoorden maar van Strogoff, geloof me dat ik voor niets ter wereld mijn zoon zou verlogenen. Yvonne Ogareff bleef twijfelen. Indien die zoon zei hij tot zichzelf in het eerst zijn moeder verlogend heeft en de moeder op haar beurt haar zoon, dan kan dit niets anders zijn dan om een zeer ernstige reden. Hij twijfelde er dus niet meer aan of de gewaande Nikolaas Korpanoff was Micheal Strogoff de courier van het zaag, zich onder een valsename verberende en belast met een zending die voor hem van het uiterste belang was om te weten. Hij gaf dus ook ogenblikkelijk bevel hem na te zetten. Daarna zei hij, zich daar maar van Strogoff wendende, dat deze vrouw naar Tomsk vervoerd worden.  En terwijl de soldaten haar onbeschofd meeslepten, mondpond hij binnen schmolens. Als het ogenblik daar is zal ik die oude tovereks wel doen praten. Einde van hoofdstuk 14. Hoofdstuk 15 van Micheal Strogoff de courier van het zaag. De ze Librivox opname is vrij van uteursrechten. Opname door Bart De Leeuw. Micheal Strogoff de courier van het zaag door Zilverne, hoofdstuk 15, de Morassen van de Baraba. Gelukkig dat Micheal Strogoff zo plotseling de wisselplaats verlaten had, want Ivan Ogarev had zijn sie element naar alle uitgangen der stad gezonden om hem te kunnen doen aanhouden. Waar, daar hij niet ogenblikkelijk achtervoord was, was het hem gelukt door één der Bressen van de Wallen te ontstappen. De 29e juli, de acht uur avonds, had Micheal Strogoff Omsk verlaten. Die stad ligt halverwege Moskou en Irkutsk, waar hij binnen tien dagen moest aankomen, indien hij het Tartarse leger voor wilde zijn. Het ongelukkig toevallig dat hem zijn moeder deed ontmoeten, had een incochtitover raden, en Ivan Ogarev zal wel alles in het werk stellen om zich van hem meester te maken. Micheal Strogoff spoorde dus zijn paard stevig aan. Te middennacht kwam hij te Kulikovo aan, na 70 wedstrijden afgelegd te hebben. Hier vond hij nog rijtaag nog paarden. Ter nauwe nood kon Micheal Strogoff hier voor hem en voor zijn paard enig voedsel bekomen. Alles was door de Tartaren geroofd geworden. Het kwam er nu op aan, zijn paard te sparen. Evenwel moest hij spoed maken om niet ingehaald te worden door de ruiters die Ivan Ogarev hem waarschijnlijk achterna gezonden had. Tot nog toe had het weer de reis van de courrier van het zaren begunstigd. De luchtgesteldheid was draaglijk. De zeer korte nachten in die tijd van het jaar maakte voor Micheal Strogoff het reis wel gemakkelijk, toch minder veilig. Daarom had hij lieve gezien dat deze gehele ciberische streek gedurende een paar maanden in het duister van de polnacht verzonken waren geweest. De dertigste juni, de acht uur in de morgen, kwam hij voorbij het wisselstation van Toerenhof en snelde hij de morassen gestreken der Baraba binnen. Deze uitgestrekte morassen lopen van het noorden naar het zuiden tussen de 60ste en 52ste Parallelcirkel, dienen tot vergerplaats van al het water dat, naar langdurige regens, geen uitwatering vindt, nog in de Albi, nog in de Iertisch.  De grond is er kleiachtig en bij gevolg ondordringbaar, zodat het water er een streek vormt die in het warme jagen tijdens zeer moeilijk door te trekken is. De weg naar Irkoetsch loopt even wel door die streek die in de winter beter bereisbaar en zeer bezogd wordt door de jagers die ter jacht gaan op de machter, het sabbeldier en de kostbare vossen weerpels zo gezocht is. Micheal Strogoff reed onvermoeid door, springende overkloven die ze hier en daar in de weg bevonden, maar hoefelijk ze ook reden, kon een paar nog eruiter aan de steken die er twee vleugelige insecten ontkomen die dit morassige land tentplaag verstrekken. De reizigers die somers genootzaakt zijn de baraba over te trekken, dragen zorgs zicht te voorzien van een paar de haremasker, waar aan een soort van malienkolder van zeer fijn eizeldraad bevestigd is, die hun schouders bedekt. Ondanks deze voorzogen zijn er weinigen die uit deze morassen komen, zonder hun gezicht, hun hals en hun handen, vol rode puurpels te hebben. Het paard van Micheal Strogoff, door deze vernijnige insecten gestoken, gingen vandoor alsof het door duizenden sporen aangezet werd. Zijn zijde met zijn staart zwepende en door de snelheid van zijn vaart, een afleiding voor zijn pijniging zoekende. Wie zou geloven dat deze streek van de baraba, zo ongezond gedurende hitten, nog bewoon kon zijn? En dat was toch zo. Enige ver van opkanten gelegen ciberische geheuchten vertonen zich tussen de treuzachtige riet dat aan weerzijden van de weg stond. Mannen, vrouwen, kinderen, grijzaarts, gekleed in dierenhuiden en hun gelaat bedekt met blaren, met pekbestreken, niet te mageren kunnen schapen grazen. Maar om deze dieren tegen de aanval de insecten te beschutten hielden zij ze onder de wind van hopenbrandend groen hout, die zij dag en nacht aanvulden en waarvan de scherpe buiten de rook zich langzaam over het onmetelijke moeras verspreiden. Toen Michiel Strokov gewaar werd dat zijn paard afgemat van vermoeienis op het punt was van neder te storten hield hij voor één dier ellendige geheuchten stil en vreef hij zijn eigen vermoeienis vergetende volgens de gewoonte in ciberië zelf de steken van het arme dier met warm vet in.  Vervolgens gaf hij het in goed randsoen voedig en eerst na het goed verzorgd te hebben dacht hij aan de versteking van zijn eigen persoon door het gebruiken van een stuk brood met vlees en een paar glazen kwas. Eén uur hoogst is, twee uur daarna zette hij in alle eieren zijn reis langs de oneindige weg naar Irkutsk voort. Negenzicht wersten werden al dus vanaf Toerenhof afgelegd en de dertigste juli, de vier uur in de middag, kwam Michiel Strokov te Elamsk aan. Daar moest hij aan zijn paard een nacht rust geven. Het moedige dier zou niet langer die reis hebben kunnen vervolgen. Hier, even als overal anders, was geen middel van vervoer meer te vinden. In Elamsk, een kleine stad die de tartaren nog niet bezorgd hadden, was bijna geheel ontvolkt want ze was gemakkelijk te be machtigen. Daarom waren de paardenposterij, de bureau's van politie en het Goeffende Menshuis op hoger bevel verlaten geworden. De volgende dag verliet Michiel Strokov Elamsk op het ogenblik dat men vertelde dat de tartarse verkenners zich op een afstand van tien wersten vertoond hadden. Hij haaste zich dus om vooruit te komen. De weg was wel effen, maar zeer konkenend en daardoor veel langer. Echter was aan de regorechte korteren tocht door het net van vijfers en poelen geen denken. Twee dagen daarna, de eerste augustus, 120 wersten verder, kwam hij tegen twaalf uur aan het vlak Spaskoë en tegen twee uur hield hij stil in het vlak Pokrovskoë waar hij tot de volgende morgen moest vertoeven omdat zijn paard geheel afgereden niet meer voortkom. De tweede augustus bereikte hij te vier uur Kamsk na weer 75 wersten te hebben afgelegd. Het land had hier een heel ander aanzien. Het kleine vlek Kamsk ligt, als een bewoonbaar en gezond eiland, in het midden der onbewoonbare landstreek. Het dicht midden in de Baraba. Dankzij de canalisatie van de Tom, een neverreveer van de irtis, die langs Kamsk vloeit, zijn de verpestende morassen in wildrige weilanden herschapen. Evenwel hebben deze verbeteringen nog niet geheel over de kortzijn gezegeveerd, die gedurende de herst het verblijf in die stad gevaarlijk baken. En toch is het hier dat de bewoners van de Baraba een toevlucht zoeken wanneer de peststof, die uit de morassen opstijgt hen, uit de andere delen van de provincie verjaagt. Het stadje Kamsk was nog niet verlaten.  Het was tot nog toe van de invalder tartaren vrijgebleven. Micheel Strookhoff kan hier dus geen nieuws vernemen. Hij bleefden ook maar in de Herberg, waar hij zijn intreek had gedaan, en vertonen zich zo min mogelijk. De volgende morgen, te zes uur, vertrok hij, bij het voornemen die dag de tachtig werksten af te leggen, die Kamsk van het gehoord Ubinsk scheiden. Te Ubinsk overnachten hij om zijn paard te laten uitrusten en de volgende morgen, bij het krieken van de dag, vertrok hij naar het 100 werksten verder gelegen Ikuus Koi. Maar, ongelukkig was de werk daarheen allererlendigst door de regen die gedurende enige weken gevallen was. Doch eenmaal de 125 werksten, die dit plek van kodifanscheiden afgelegd hebben, zou de werk beter worden. Maar zou hij dan geen natuurlijke hinderpalen meer te dursten had, zou hij waarschijnlijk alles van de mens de vrezen hebben. Eindelijk tegen half uur in de naamiddag, verlieed hij de laatste morasse gestreken van de Baraba en weer klonk de harde en droge Siberische grondweer onder de hoef van zijn paard. Hij had Moskou de 15e juli verlaten. De 5e augustus had hij dus 21 dagen gereist, de meer dan zeventier uren meegerekend, die hij aan de boorden van de irtis verloren had. Hij was nu nog 1500 werksten van Ikuus Koi verwijderd. Einde van hoofdstuk 15. Hoefdstuk 16. van Micheel Strokov de Korea van het Saar. Deze Librivox-opname is vrij van uteursrechten. Opname door Bart Tellew. Micheel Strokov de Korea van het Saar door Jules Verne. Hoefdstuk 16. Een laatste poging. Micheel Strokov had wel gelijk dat hij één of andere onaangename ontmoeting vreesde in de vlakten, die zich aan gedezijden van de Baraba uitstrekken. De door de pijden platgetrapte velden toonde aan dat de tartaren daar overgetrokken waren, en van deze barbaren kan men zeggen wat van de Turken gezegd wordt, daar waar de Turk doorgetrokken is, groeit geen kraat meer. Micheel Strokov moest dus de grootste voorzooi genemen bij het doortrekken deze streek. De rook, die hier aan de gezicht eind er dwarrelend opsteeg, toonde aan dat vlakken en geheuchten nog branden. Waren deze branden aangestoken door de voorhoeden, of was het leger van de E-mier-reeds tot aan de uiterste grenzen in de provincie voortgerukt? Bevond Viova kan zich in persoon in het groevelement van de Jenezeysk.  Dat wist Micheel Strokov niet, en hieromtrend kon hij niets met zekerheid bepalen. Was het land dan zo verlaten dat hij geen enkele Siberië meer vond om hem in te lichten? Micheel Strokov legde twee wersten op de geheel verlaten weg af. Hij keek links en rechts rond om een of ander huis te vinden dat niet verlaten was, toch die welke hij onderzocht werd in allen leeg. Eén hut die hij tussen de bomen bespeurde, rookte echt er nog. Toen hij ze naderde, zag hij op een schrede van de overblijfselen van het huis een grijzaard door schrijende kinderen omringt. Een nog jonge vrouw, zijn dochter zonder twijfel, de moeder deze kleine zag op de grond gekdeeld dichtende met een verwilderd oog dit toneel van verwoesting aan. Zalde een kind van enige maanden aan de borst. Het huisgezin was omringt van puinhoopen en van alles beroofd. Micheel Strokov naderde de grijzaard. Kunstgemeen antwoorden, voeg hij op een ernstige tone. Spreek, zei de grijzaard. Zijn de tartaren die je doorgetrokken? Ja, daar mijn huis verbrand is. Was het een geheel leger of een afdening? Een leger, want zover het oog rijdt zijn onze velden verwoest. Aangevoerd door de emier? Door de emier, want het water van de albie is rood van het bloed en is veel ver kan binnen Tom's getrokken. Ja. Weet je ook of de tartaren zich van Kolyvan hebben meester gemaakt? Nee, want Kolyvan staat nog niet in brand. Heb dank, vriend, kan ik iets voor u en de uren doen? Niet. Tot weerzins. Vaarwel. En naar 25 grobels in de schoten er ongelukkige vrouwgeworpen te hebben, die zelfs geen kracht bezat hem te bedanken, gaf Micheel Strokov zijn paard de sporen en vervolgde hij zijn tocht. Hij wist nu één ding, namelijk dat hij Tom's moest meiden. Naar Kolyvan te gaan, waar de tartaren nog niet waren, was mogelijk. Ook had hij zich van levensmiddelen voor een lange rit te voorzien. Vervolgens moest hij in zijweg inslaan ten einde Tom's om te trekken. Hij aanzelde geen ogenblik. Hij haaste zich de linkeroever van de albie te bereiken, walf hij nog 40 wedstend verwijderd was. Kolyvan, eens bereikthebbende, zou zijn reis beter gaan. Hij kon daar ook zijn paard, dat door de lange reis geducht uitgeput zou zijn, tegen een ander verruilen. Zolang hij door het verwoeste land trok, bleven de moeilijkheden nog zeer groot.  Maar wanneer hij na Tom's vermede te hebben, de weg naar Irkutsk door de provincie van Yenezeisk kon hernemen, zou hij in ene gedagen zijn doel bereikt hebben. Het was nu langzamerhand donker geworden. De dag was vrijheed geweest. Er heerste over de gehele steppen een diepe stilte. Alleen hoorde men op die eenzame werk de stappen van het paard, en enige woorden waarmee zijn meester hem aanzetten. Miguel Strokoff reed zo snel mogelijk voort, maar toch zeer voorzichtig om niet buiten de weg te geraken, die om zoon was met vijfers en kleine stromen die in de albie uitliepen. Op dit ogenblik steeg Miguel Strokoff al zijn paard en zorgt hij de juiste richting van de weg te verkennen, toen hij een verwacht gedruis dat uit het westen kwam meenden te horen. Het was het getroppel van een troepaarde in de verte. Hij hield zijn oor midden op de weg tegen de grond en luisterde met meer oplettendheid. Het is een afdeling ruiterij die van oms komt, zei hij tot zichzelf. Ze rijdt snel, want het gedruis wordt duidelijker. Zouden het Russelof tartaren zijn? Miguel Strokoff luisterde opnieuw. Ja, zei hij, die ruiters rijden in volledig af. Binnen tien minuten zullen ze hier zijn. Mijn paard kan het niet vooruit blijven. Wanneer het Russel zijn, dan voeg ik me bij hen. Zijn het tartaren, dan moet ik hen vermijden. Maar hoe? Waar mij in deze steppe te verbergen? Hij keek om zich heen en zijn zo doordringend oog ontdekte door de duisternis heen een massa die zich op een afstand van honderd passen links van de weg flauw aftekende. Daar is enig kreupelhout, zei hij. Zoek ik daar iets schuitplaats, dan stel ik mij misschien bloot om gevangen te worden genomen als hij het kreupelhout toe zoeken. Maar er is geen keus, daar zijn ze. Daar zijn ze. Miguel Strokoff nam zijn paard bij de toon en droom in een bosje van lorkenbomen door dat zich langs de weg bevolkt. De duisternis was zo dicht dat hij geen gevaarlief van bemerkt te worden. Tenzij het bosje nou kurig onderzocht werd. Hij maakte zijn paard aan een bomen vast en ging aan de rand van het bos op de grond liggen om te zien met welke lieden hij te doen had. Nauwelijks had hij achter een groep pijnbomen plaatsgenomen of hij zag enige lichten flickeren.  Tochtsen, zei hij tot zichzelf. En hij kroop opeens als een wilde, achter het kreupelhout weg. Hoe meer de ruiters het bos naderden, hoe duidelijker en hoe langzamer ook het getrappelhundig paarden begon te worden. Zouden die ruiters de weg verlichten met het oogmenk er de minste borten van te onderzoeken? Miguel Strokoff vreesde het en instinctmatig sloop hij naar de kant van het stroompje dat achter het bosje liep, gereed om er in te springen als het nodig was. Aan het kreupelhout gekomen hield de afdeling stil. De ruiters tegenaf, ze waren ongeveer 50 in getal en tiental van hen toegen Tochtsen. Aan enige toeverijtslund zag Miguel Strokoff dat de afdeling er gelukkig geen zins aan dacht om het kreupelhout te onderzoeken maar dat ze op die plaats wilde bivakeren om de paarden te laten uitrusten en aan de manschappen een voedsel te laten gebruiken. Inderdaad begonnen de paarden te grazen en de ruiters strekten zich langs de weg uit en verdeelde de voorraad uit hun ranzos onder Okander. Miguel Strokoff had zijn tegenwoordigheid van geest behouden en tussen het hoge gras sluipende zocht hij te zien en te horen. Het was een afdeling die van oms kwam. Ze was samengesteld uit Usbeekse ruiters, het heerzende ras in Tartarije en wie het type veed overeenkomst heeft met dat termogolen. Deze lieden goed gebouwd van een meer dan middelmatige gestalte en met een rouw en woest gelaad hadden als hoofdteksel dit talpak een soort van muts van zwart schapenvel en als schoezel gedelaarzen met hoge hakken en punten. Hun pels van gewatteerde zits was op het lijf gesloten met een rood gestrickte ledere gordel. Ze waren gewapend met een schild, een commissabel en een vuursteengeweer aan de zadelknop hangende. Over hun schouders hing hun vulte opzichtige kleurde mantel. Deze afdeling werd aangevoerd door een penjabashi. Dat was zeggen een commandant over vijftig man, hemmende onder zich een debashi, een commandant van tien man. Deze beide officieren roegen hun helm en een malienkolder. Trompetjes aan de zadelknoppen vestigd waren het onderscheidingssteken van hun gratis. De penjabashi had zijn manschappen laten uitrusten die door een lange marks zeer vermoeid waren.  Al pratende en de bengrookende zijn het helleblad dat de grondstof van de hasjes uitmaakt waarvan de asiaten zoveel gebruik maken liepen de beide officieren heen en weer in het bosje zodat Miguel Strogoff zonder gezien te worden hun gesprek kon verstaan omdat het in het tartaas werd gevoerd. Reed door de eerste woorden die hij opvind werd zijn aandacht sterk gespannen. Inderdaad golden zij hem. Die courier kan toch niet ver vooruit zijn, zei de penjabashi en van de andere kant is het onmogelijk dat hij een andere weg dan die door de baraba heeft genomen. Wie weet of hij op squal verlaten heeft, antwoordde de debashi. Misschien houdt hij zich nog in een of andere huis van die stad verscholen. Dat zou waarlijk ter wedstrijd zijn. Kodenaal ook ref zou dan niet meer behoeven te vreesen dat de depesjes die deze courier moet overbrengen de plaats haar bestemming zouden bereiken. Men zegt dat het een Siberier is. Hij nam de debashi. Hij moet dus goed te streken kennen en het is mogelijk dat hij de weg naar Irkutsk verlaten heeft om hem later weer te hernemen. Maar dan zouden we hem vooruit zijn, antwoorden de penjabashi, want we hebben Omsk een klein uur na hem verlaten en we hebben de kortste weg genomen en wel met al de snelheid onze paarden. De halve is hij of te Omsk gebleven of we zullen voor hem te Tomsk aankomen. In beide gevallen zal hij dus Irkutsk niet bereiken. Die Siberische vrouw is zeker zijn moeder, zei de debashi. Op dit gezegde klopte het hart van Mikko Ostrogov alsof het van één zou springen. Ja, antwoorden de penjabashi, zij heeft goed voorgehouden dat die gewaande koopman haar zoon niet was, maar het was te laat, Kodenaal ook ref heeft zich niet laten beatnemen en, zoals zij gezegd heeft, hij zal die oude Toverex wel weten te doen praten wanneer het ogenblik daar is. Deze woorden waren even zoveel dolksteken voor Mikko Ostrogov. Het was bekend dat hij in Koerie van het Saar was. Een afdeling Ruiters zou hem wel de weg afsnijden en wat nog smartvolle voor hem was, zijn moeder was in de handen dertartaren en de vrede Okrev maakte zich sterk haar te doen praten wanneer hij zo ook spij wilde.  Mikko Ostrogov wist wel dat de krachtvolle Siberische vrouw niet zou praten al moest zij er het leven bij laten en geloofde niet dat hij van Okrev meer kon haten dan hij hem tot nu toe gehad had. De ellendeling die zijn land verriet, dreigde nu zijn moeder te peinigen. Het gesprek tussen de beide officiers werd voortgezet en Mikko Ostrogov meende er uit te begrijpen dat er een groot gevecht in de omstreken van Koerie van op handen was tussen de Moskovische troepen die uit het noorden aanrukten en de Tartarse troepen. Een klein Russisch koops van 2000 man vertelde men was op pas naar Tomsk. En die niet zo was, dan zou dat koops met het groos van het leger van Veofaar kan, slaagsgerakende, onvermijdelijk in de pan gehakt worden en de gerede weg naar Irkutsk zou voor de overweldigers open liggen. Wat Mikko Ostrogov zelf betreft, hij vernam door enige woorden van de Pendjabascha dat hij vogelvrij was verklaard en dat er bevel gegeven was hem dood of levend in handen te krijgen. Het was dus zaak voor Mikko Ostrogov de ruiters op de weg naar Irkutsk vooruit te komen en zo snel mogelijk de albie over te trekken. Hij had bij gevolg geen ogenblik te verdissen. Het was 1 uur in de morgen. Hij moest van de duistenis gebruik maken en toch schenen met welslagen een ertegelijke vlucht bijna onmogelijk toe. Hoe uit het Keupelbos te komen, uit die morassige grond vooral dichtbegroeid met stekelige brem. Het enige dat er op zat was om te trachten op de grote weg te komen door het bos om te rijden en de albie te bereiken al moest hij zijn paard zien bezwijken en vervolgens die machtige stroom het zij in een pond het zij als zwemmende over te trekken. Zijn zielskracht, zijn moed hadden zich in het gezicht van het gevaar vertienvoudigd. Het groots zijn leven, zijn zending de eer van zijn land belicht het heil zijn er moedig. Hij had geen ogenblik meer te verdissen. Reeds was er enige beweging onder de manschappen van de afdeling gekomen en hun paarden trokken langzamerhand naar het verenigingspunt in het bosje. Migeel Strokov naderde, al kruipende door het hoge gras, zijn paard dat op de grond ter rust te lach. Hij liefkoosde het en het gelukte hem het stil te doen opstaan.  Hij did het zich gebid aan bevestigde de buikriem onderzocht de riemen de stijgburgels en leidde het zachtjes bij de toon. Het scheen dat het dier begreep wat men van hem wilde. Het volgde gewillig zijn meester zonder het minste gehinnig te laten horen. Even welstaken enige begreep zijn paarden de oren op en liepen langzaam naar de rand van het bosje. Migeel Strokov hield zijn revolver in de rechte rand, gereed om de eerste de beste ruiten die naderen mocht een kogel door het hoofd te jagen. Hij werd gelukkig niet opgemeekt en hij kon de hoek van het bos bereiken die op de grote weg uitkom. Ogelukkige wijzen begon op het ogenblik dat hij de rand van het keupelbosje zou overschrijden en een speek spaart dat hem rook te hinneken de het op de weg. Zijn meester stelde toe om het terug te halen maar in de morgenschemering de schim van een mensontwaarende riep hij verraad. Op die kreeg stonden al de manschappen op en vlogen zijn naar de weg. Migeel Strokov sprong op zijn paard en zet het in gelop. De beide officieren der afdeling waren toegesteld en wakkerde hun manschappen aan. Op dit ogenblik werd een knol gehoord en voelde Migeel Strokov zijn pels zonder om te kijken. Zonder te antwoorden gaf hij zijn paard de sporen en rende hij met losse teugel in de richting van de albifoort. Afschone paarden der Usbeken afgetuigt waren duurde toch geen vijf minuten of hij hoorde het getrappelder paarden die hem langzamer had inhalen. Migeel Strokov, zijn hoofdopkerende zag een ruiter dicht achter hem. Het was de debatie die aan het hoofd der afdeling de vluchteling dreigde in te halen. Migeel Strokov legde zonder stil te houden zijn revolver op hem aan en schoot hem vlak in de borst. Hij moest nog meer malen van zijn gevolver gebruikmaken wanneer de ruiters hem te naarbij kwamen en telkermalen stochte dan een Usbeek uit de zadel onder de verwoede kreten zijn en makkers die hem met destemeerheverheid vervolgden. Dit vervolgen kon niet anders dan ten nadelen van Migeel Strokov uitlopen. Het gelukte hem evenwel de albieter bereiken. Hij sprong er met zijn paard in. De ruiters aan de stijlen oever, waarmee het water gelijk stond, aangekomen aanzelden om hem na te springen.  Bij de penjabasje geef toen zijn geweer en mikte goed op de vluchteling die zich er eens midden in de stroom bevond. Het schot ging af en het paard van Migeel Strokov in de zijde getroffen zonk onder zijn meester in de stroomweg. Deze had zich snel van de stijgburgers bevrijd op het ogenblik dat het dier verdween. Vervolgens bij tijd duikende onder een hagelbaar van kogels gelukte het hem de rechteroever van de stroom te bereiken. Waarna hij verdween in de triet dat de oever van de albiet bedekte. Einde van halfstuk 16. Halfstuk 17 van Migeel Strokov de Korea van het Saar. Deze LibriVox opname is vrij van uteursrechten. Opname door Bart De Leeuw. Migeel Strokov de Korea van het Saar door Jules Verne halfstuk 17 van Migeel Strokov Migeel Strokov was nu betrekkelijk in veiligheid, maar zijn toestand bleef nog steeds verschrikkelijk. Hoezo hij, nu het trouwe dier dat hem zo moedig diende in de stroom zijn dood had gevonden, zijn reis kunnen voortzetten. Hij was te voet zonder levensbehoefte in een land overal door de vijand verwoest en bedreigd en nog zover verwijderd van het doel zijn een reis. Doch zijn moed had hem niet begreven. Eénmaal de vaste grond bereikt zijn de moeder na zich met veel moeite aan het dikke slijk ontworstel te hebben, dat de buiten haar oefensgetreden rivier had achtergelaten, bepaalde Migeel Strokov wat hij verder te doen had. Hij wilde vooral Tomsk vermijden dat door de tartaren bezet was. Niet in bed moest hij zien een of andere plaatje te bereiken om een paar te bekomen en een zijweg in te slaan om, in de omtrek van Krasnowarsk, de grote weg naar Irkutsk te hernemen. Allereerst ging Migeel van Krasnowarsk te zijn. Op twee wersten vorm uit verhief zich, de stroom van de Albi volgende, een stadje schilderachtig op een kleine hoogte gelegen. Enige keuken met bizantijnse koepels tekenen zich in de verte tegen de Grijzehemel af. Dit was Koli van, bij de hoge en mindere beamten van Kamsk en andere steden de Sommers in verblijf zoeken om het ongezonde klimaat van de Baraba te ontvluchten. De Tartarsetroepen in Twee kolonnens verdeeld waren links naar Omsk en rechts naar Tomsk opgerukt, tussen de gelegen land met vredelatende. Het plan nu dat Migeel Strogov gevormd had, was om Koli van voor de Usbeekse ruiders te bereiken.  Het was drie uur in de morgen. De omstreken van Koli van, toen voorkomen rustig, schenig heel veel later te zijn duidel buiten bewoners voor de vluchtende naar het noorden van Aeneziësk getrokken waren. Migeel Strogov spoelde zich naar Koli van, toen hij op eens in de verte meende te horen schieten. Hij bleef een ogenblik stilstaan. Ja, waarlijk, zei hij tot zichzelf, het zijn kanon en geweerschoten. Zou dan het kleine russische koopst met de Tartarsen lege handsgemeen zijn gerekt? God geven dat ik voor hem te Koli van aankomen. Migeel Strogov had zich niet vergist, want hij was geen worst meer van laaie vlammen tussen de huizen opstijgen en de toren der kerk te midden van wolkenstof en vlammen instorten. Weldraad zag hij aan zijn linkerhand een gehele wijk van Koli van in brand staan. Zonder zich te bedenken, zoeg hij rechtsaf de steppen in om een schuilplaats onder enige bomen te zoeken. Nauwelijks was hij onder die bomen of hij zag een afdeling Tartarsen uit als naderen die in volle ren op de stad aanrukten. Migeel Strogov kreeg angste grond en zijn gelukkig zag hij in de virgte een eenzaam geleken huis dat er wel kans zag te bereiken zonder opgemerkt te worden. Hij liep er eilings heen en toen hij er bij was zag hij dat het telegraafkantoor was waaruit twee draaden liepen, de ene westwaard de andere oostwaard, terwijl in derde in de richting van Koli van gespannen was. In de tegenwoordige omstandigheden moest men wel veronderstellen dat het huis verlaten zou zijn toch, hoe het ook zij om eerder door de steppen zijn wichten vervolgen. Aan het kantoor gekomen duwde hij de deur open. Een enkel persoon bevond zich in het vertrek waar de berichten overgesijnt werden. Het was een beamte die daar kalm, vlegmatisch en onverschillig omtrend hetgeen naar buiten gebeurde getrouw op zijn post was. Migeel Strogov ging naar hem toe en zij met een door grote vermoeienis afgematte stem. Welk nieuws? Geen nieuws, antwoorde de beamte glimlachende. Zijn de Russen en de tartaren handgemeen? Men zegt het. Maar wie zijn overwinnaars? Ik weet het niet. Zo veel kampten te midden deze verschrikkelijke omstandigheden, zoveel onverschilligheid zelfs, waren bijna ongelofelijk. En is de draad niet afgesneden, vroeg Michio Strogov. Hij is afgesneden tussen Koli van en Kasnowarsk maar hij werkt nog tussen Koli van en de Russensigrens.  Voor het Goevelement? Voor het Goevelement, wanneer het zolks nodig oordeelt, voor het publiek wanneer het betaalt. Wanneer je me wilt, meneer? Migeel Strogov stond gereed die zondelingen beamte te antwoorden dat hij geen depees te verzenden had dat hij slechts wat water en brood verzocht toen de deur van het huis eensklappst driftig geopend werd. Migeel Strogov denkende dat de tartaren waren wilde uit het fenster springen en een dag binnen treden die niet in het minst op haar taartse soldaten geleken. De ene hield één met portloot geschreven de pech in de hand en de andere voorbijsietende diepe naar het raamje van de beamte. In die beide mannen vond Migeel Strogov met een verwondering die iedereen begrijpen zal twee personages terug aan wie hij weinig meer dacht en die hij nooit meer had denken weer te zien. Mij zeer maar mededingers, ja vijanden, nu zij op het toedeel van de oorlog werkzaam waren. Doordop het hout van drie dagen dat Migeel Strogov aan de boorden van de erties ondervonden had waren ze eerder te Koli van aangekomen alhoewel zij enige uren later dan hij Hichim verlaten hadden. Ze waren beide naar het telegraafkantoor toegesteld op het ogenblik dat het gevecht tussen Russen en Tartaren in de straten van Koli van plaats had en de een voor de ander naar Europa overzijden. Migeel Strogov hield zich daarzijden om alles te zien en te horen en door het belangrijke nieuws dat zij brachten te weten te komen of het zaak voor hem was al dan niet naar Koli van te gaan. Herri Blunt, haastige dan zijn collega had van het raampje bezit genomen en stakte aan beamten zijn dipech toe terwijl als Sitcholife van ongeduld stamp voeten. Tien kopeken per woord, zei de beamten terwijl hij de dipech overnaam. Herri Blunt legde een stapeltje groebels neer dat zijn collega met zekere verbazing beschouden. Goed zei de beamten en met de grootste koelheid van de wereld beroem hij de volgende de beste telegraferen. Daddy Telegraaf London Koli van Goevenement Omsk, Siberie, 6 augustus gevecht tussen Russische en Tartarse troepen. Daar dit hart op gelezen werd hoorde Migeel Strogov alles wat de Engelse correspondent aan zijn dagblad berichten. Russische troepen met grote verliezen teruggedreven, Tartaren diezelfde dag Koli van binnen gerukt. Dit waren de laatste woorden van de dipech.  Nu is het mijn beurt, riep als Sitcholife uit, die aan zijn nicht in de volle boer momachtere wilde telegraferen, maar dat beveel de Engelse correspondent geen sinds die niet van plan was het raamje te verlaten ten einde nieuws berichten naar mate die inkwamen over te zijn. Maar hij zei het klaar, riep Sitcholife uit. Ik ben niet klaar, antwoorde Harry Blunt eenvoudig, en hij ging voort met een reekswoorde op te schrijven, die heeft vervolgens aan de beambten overgaf en die deze op zijn bedaille toon voorlas. In het begin schiep God hemel en aarde. Het waren verse uit de Bijbel die Harry Blunt telegrafeerde om tijd te winnen en zijn plaats niet aan zijn mededingen af te staan. Het kost een dagblad belicht enige duizenden roeperskosten, maar zijn dagblad niet aan de bedaille te hebben. Frankrijk moest maar wachten. Mijn begrijpte woede van als Sitcholife die in elke andere omstandigheid zou gevonden hebben, dat het eerlijk toeging. Hij wilde dan ook de beambten noodzaken om de voorrang aan zijn bericht te geven. Meneers in zijn richt antwoorden de beambten bedaard, terwijl hij op Harry Blunt wees en deze vriendelijk toelachten, en hij ging voort met het eerste vers van de heilige schrift Getrouw aan de tede telegraaf over te zijnen. Hij verstaart naar het venster en sloeg hij met het loignet voor de ogen, gade wat er in de omtrek van Kordi van Voorviel ten einde zijn berichten aan te vullen. Enige ogen blikken daarna hernam hij zijn plaats voor het raampje en voegde aan zijn telegram het volgende toe. Twee keken in brand, de brand schijnt aan de rechterkant toe te nemen. De aarde was woest en ledig. De duisternis bedekte de afgrond. De handen van als Sitcholife jeugden van begeerden de waardige correspondent van de dede telegraaf te virgen. Hij sprak nog eens tot de beambten die altijd onbewegend hem invoudig aan te worden. Meneer is in zijn recht, in zijn recht tegen tien kopeken per voort. En hij zeinde het volgende bericht dat Harry Blunt hem over gaf. Russische vluchtelingen ontsnappen uit de stad. En God zei, daar zijn licht en het werd licht. Als Sitcholife was letterlijk razend van woede, Harry Blunt was naar het raam gekeerd, maar deze keer door het schouw speel dat zich aan zijn blik vertoonde, waarschijnlijk afgetrokken bleef hij te lang kijken.  Toen de beambten dan ook klaar was met het overzijnen van het derde vers uit de Bijbel, plaatste als Sitcholife zich heel stil aan het raampje en na, even als zijn collega hoogst bedaard een aanzienlijk stapeltje roepels op de plant neergelegde hebben, gaf hij zijn telegram over dat de beambten hard oplas. Madeleine Jolive, tien wachtere Parij, Colifan, Goevenement Omsk, Siberie, zes augustus. De vluchtelingen ontsnappen uit de stad, Russen geslagen, hartnekkige vervolging door de Tartaarse Ruiterij. En toen Harry Blunt terugkwam hoorde hij als Sitcholife die zijn telegram eindigde, als Spottend Nuriën. In Parijs is het Grijs, loopt daar een klein vet manneken, een wandelend koffiekanneken. Het ongepast vindende om, tegen het gewijden met het ongewijden door eentermingen, antwoordde als Sitcholife op de verse uit de Bijbel met een vrolijk deuntje van Berangé. Oh, zei Harry Blunt. Dat is maar zo, antwoordde als Sitcholife. De toestand om Colifan werd echter hachelijker, het gevecht kwam dichterbij en het schieten werd steeds heviger. Opeens dreunen het gebouw van een vreselijke slag. Er was een granade door de muur geslagen die de sijnpel in een wolk van was. Als Sitcholife was juist bezig de dicht regels te eindigen, als een appel zo rond, toch in zijn zak geen grond. Waar hij hield op, vloog op de granade af, geep ze met beide handen en wirp ze het raarmaat. Dit was het werk van een ogenblik. Vijf minuten later sprong de granade. Als Sitcholife ging met de grootste bedaardheid voort zijn telegram te schrijven. Hij schreef 12 duimes granade heeft de muur van de telegraafgebouw uit Eenddoen springen en nog meer van hetzelfde calibre wachtende. Wat Michel Strogoff betreft, deze twijfelden niet op de Russe waarin het coli van verdreven. Er zat voor hem niets anders op dan de zuidelijke steppen in te slaan. Hij stond op het punt van te vertrekken toen een haargober van kogels de ruiten van het venster verbrijzelde. Harry Blunt aan de schouder getroffen viel op de grond. Als Sitcholife vulde op hetzelfde ogenblik zijn bericht met het volgende aan. Harry Blunt, correspondent van de DD Telegraf, valt aan mijn zijde door een granadescherf getroffen toen de ongevoelige beamte hem met de overstoorbaarste kalm te toevoegden. Meneer, de draad is gebroken.  En het raampje verlatende nam hij bedaard zijn hoed die hij met de elleboog gladstreek en verdween hij, nog altijd glimlachende door een duurtje dat Michel Strogoff niet had opgemerkt. Daarop werd de telegraafkantoor door de tartarische soldaten overwelderd en nog Michel de dagbladschrijvers slaagde erin zich uit de voeten te maken. Als Sitcholife zijn laatste depesch in de handhoudende was op Harry Blunt toegeschoten, had hem op zijn schouders genomen om met hem te vluchten maar het was te laat. Beiden werden gevangen genomen en tegelijkertijd Michel Strogoff die uit het vensten willen despringen in de handen der tartaren viel. Einde van half stuk 17. Half stuk 18 van Michel Strogoff de courier van de taar deze LibriVox opname is vrij van houtteursrechten. Opname door Bart de Leeuw. Michel Strogoff de courier van de taar door Silferne, half stuk 18 een tartarskamp. Op een dagreis van Codifan een gewersten van het vlek Diachinsk strikt zich een grote vlakte uit waarop enige zware bomen voornamelijk pijnbomen en sedes uitstaken. Dit gedeelte de steppen is gedurende het warme jaren tijden gewodelijk de Sibirische herders ingenomen die er voor hun talrijke kunnen voldoende voedsel vinden. Toch op dit tijdstip zou men er te vergees een enkele deserswervende bewoners gezocht hebben. En toch was deze vlakte niet verlaten in tegendeel zijn vertonen een buitengewone levendigheid. Daar waren de tartarische tenten opgeslagen. Daar kampeerde V.O. Varcaan de woeste E.M. van Bukhara en daar werden de volgende dag dus de gevangenen van Kodivan opgebracht na de verdietering van het kleine Russische Korps. Van deze 2.000 man waren er nauwelijks enige honderden overgebleven. De gebeurtenissen namen dus voor het kruiselijk bestuur aanvankelijk een ongunstige wending, want de Russen zouden vroeger of later ongetwijfeld die horen over een weldigens weer verdrijven. Maar het hart van Sibirien was door de inval aangetast naar de Oostelijke en Westelijke provincie te zullen uitbreiden. Irkutsk was nu van elke gemeenschap met Europa verstoken. Wanneer de troepen van de Amor en uit de provincie Alkutsk niet bij tijd aankwamen om Irkutsk te bezetten, zou die hoofdstad van Asiatisch Rustant in de handen der tartaren vallen en voordat zij kon heroverd worden zou de Grootforst, de broer van de Kijzer, aan de vraag van Ivan Ogarev zijn overgeleverd.  Zou er van Micheal Strogoff worden? Zou hij onder de druk van zoveel beproevingen eindelijk bezwijken? Zou hij door de riks van tegenspoeden seerde het ongeval te Ichem ondervonden zich als overwonner beschouwen? Zou hij zijn zending als misluk beschouwen en haar opgeven? Nee, Micheal Strogoff leefde nog, hij was niet gekwetst, de Kijzerlijke brief had hij nog altijd bij zich en had zijn incochtito bewaard. Welbevond hij zich onder de riks vallen als redeloos vee werden meegeslept, maar terwijl hij op die wijze Tromsk naderde kwam hij ook dichter bij Irkutsk. In elk geval zou hij Ivan Ogarev dan nog vooruit zijn. Ik zal er komen, zei hij telkens bij zichzelf. Zil het gebeurde te Kordy van had hij slechts één gedachte, namelijk zijn vrijheid te herkrijgen. Hoe aan de soldaten van de emier te ontsnappen? Wanneer het ogenblik daar was, dacht hij dat hij een schouwspel aan. Talloze tente uit huiden, veld of zij de stoffen verveiligd glinsterden in de straalende zon. De rijksten deze tente behoorde aan de Seiden en de Goyas, de voordaamste personages van het Ghanaats. Het kamp bevatte minst dus 150.000 man, zowel voetknechten als ruiters die de verschillende typen van Asiatisch ras vertonen. De tente van Feovar en de grootwaardigheidsbekleders van het Ghanaats aankwamen, werd de roffel geslagen, schalde de trompetten en bulderde het geschut. Overigens was de omgeving van Feovar geheel militaire, daar zijn, om zo te zeggen, burgerlijk gevolg en zijn haren zich te thomsk bevonden, dat, nu in handen 30 taren, de residentie van de emier zou worden, tot zolang hij hem opgehouden werd. De tent van Feovar stak boven de naburige tente uit, met een geschitterende zeilestof behangen, die opgehouden werd doorkordigd met gouden kwasten, besloeg zij het middelpunt van een uitgestrekte openplaat tussen de bomen, waarvan de achtergrond door prachtige berkenbomen en ruizachtige pijnbomen werd gevond. Voor deze tent lag op een verlakte en met elogesteemte gouden blaadjes bestonden. Boven de tent wapperde de tartaarse standaard versierd met het wapen van de emier. Op het ogenblik dat de gevangenen in het kamp gebracht werden, was de emier in zijn tent. Hij kwam niet tevoorschijn en het was zondertwijver gelukkig. Eén woord, een wink zou wel iets leert het zijn voor een of andere bloedige terechtstelling zijn geweest, maar als een echt Ostersforst zonden hij zich af, want hij die vondert en vooral gevriest. 