Zoon van Dik Trom | Cornelis Johannes Kieviet | General | Talkingbook | Dutch | 1/3
Hofstuk 1 van de Zoon van Dick Trom. Dit is een LibriVox-opname. Alle LibriVox-opnamen zijn vrij van auteursrechten. Voor meer informatie of om je aan te melden als vrijwilliger, ga naar LibriVox.org. Opname door Bart De Leeuw. De Zoon van Dick Trom door Cornelius Johannes Kivit. Eerste hoofdstuk. Dick heeft een plan en zijn vader vindt dat hij een bijzonder kind is, en dat is hij. Het was met de kruidenierswinkel van de oude Trom uitstekend gegaan. Dat was geen wonder, want vrouw Trom was een zindelijke vrouw die ervoor zorgde dat alles in de winkel erg kurig netjes uitzag. De kope reweeschalen waren zo prachtig geschuurd dat ze haast wel van goudschenen. De toonbanken zagen er brandhelder uit en de koopwaren waren van de beste kwaliteit. Elke mooi gespannen Dick zijn mooie hit voor de wagen om de klanten die buiten de dorp wonen te gaan bedienen. Zijn paard was althoos een helder geroskant. Zijn wagen zag er proper uit en wat hij levende was prompt in orde. Nooit vergaat hij te doen wat hij beloofd had en tegen wat extra werk zag hij niet op als hij een van zijn klanten ermee gerieven kon. Geen wonder dus dat hij steeds meer verkort, er telkens nieuwe klanten bij kreeg en er zelden of nooit één verloor. In enkele jaren was de winkel van Jan Trom de voornamste van de dorp geworden en het was in lust te zien hoe vol het er somtijds wezen kon. Vooral op zaterdagavond was het een verbazend druk. Dan stond de winkel vol gepropt met mensen die inslag voor de volgende week kwamen doen. En had de vader en moeder Trom, Benevens Dick, geen handen genoeg om de klanten te bedienen. Maar al moesten deze wat wachten, dat hinderde niet erg, want allen luisterde graag naar de vrolijke grappen van Dick die zijn praatjes steeds klaar had. De oude Trom deed niet veel, hij was niet sterk genoeg om lang achter de toonbank te staan en als het hem al te druk werd trok hij zich op zijn stoeltje in een hoek van de winkel terug en keek met innig welbehagen de drukte aan. En dan luisterde hij naar de gesprekkende vrouwtjes, die het wel gezellig vonden dat ze niet dadelijk geholpen konden worden omdat ze dan nog een poosje konden babbelen.  Maar het meest genoot hij van de grappen en kwinkslagen van zijn zo'n Dick, die hij soms lange tijd achterheen met de grootste bewondering kon zitten aanstaren. En menigmaal als hij zag hoe graag de mensen door Dick geholpen werden, mondbalde hij zacht voor zich heen, die Dick, oh dat is toch een bijzonder kind en dat is hij. Trom werd er niet sterker op en meer en meer begon de winkel hem te zwaar te worden, vooral overdag als Dick de klanten afreed en moeder het huiswerk verrichten, want de winkelschel liet hem bijna nooit met rust van de morgen tot de avond. Klingelingeling ging het als Trom zijn ontbijt gebruikte, Klingelingeling als hij smiddags aan tafel zat, Klingelingeling als hij zijn middagdutje wilde doen, waaraan zijn zwak lichaam zoveel behoefte had. De geheedendag was het voortdurend, Klingelingeling, en dat hield niet op voor dat savingslaat, de winkeldeur op het dachtslot werd gedaan. De ouderman bevde soms over al zijn leden van vermoeidheid, als hij eindelijk in zijn bed gestapt was, en van overspannen kon hij dan Dick woos in geen uren de slaap doorvatten. Eindelijk begrepen moeder griet en Dick beide dat het zo niet langer ging, dat er verandering moest komen. En die verandering kwam. Het huisje naast de winkel kwam te huur. Het was een allerliefst huisje, maar keurig net. Het was een huisje voor een paar oude mensen die rustig hun oude dag wilde doorbrengen. Zodra Dick hoorde dat het te huur was, zei hij op het avond, toen de winkel op het dachtslot was, hoor eens vader en moeder, weet u dat het huisje hiernaast te huur komt? Is het waar, vroeg moeder Trom? Nee, dat weet ik niet. Trom zei niet. Hij keek Dick aan en streek met zijn hand lang zijn dunne bakkebaardjes. Ja, zei Dick, het is zo. En nu had ik gedacht dat het juist het huisje voor u beide zou zijn. Ja, zei Trom, dat denk ik ook, en dat doe ik. Het is een liefhuis, ging Dick voort. Niet te groot en erg gemakkelijk in het bewonen. En als hij mij dan de winkel verhuurde, zou hij een rustige oude dag kunnen hebben. Het wordt vader toch wel wat erg zwaar in de winkel. Ja, dat doet het. En dat doet het, zei Trom.  En wou jij dan alleen in de winkel gaan wonen, Dick? Vroeg vrouw Trom met een glimlachje? Dick lachte ook. Nee, moeder, dat is nu juist mijn bedoening niet. Als u en vader het goed vinden, zou ik wel willen trouwen. Anke en ik hebben ook ander al gekend van onze vroegste kinderjaren af. En we houden veel van elkaar. Dus, wat dukt u ervan? Moeder Trom stond op, sloeg haar armen om Dick's haal. Gaf hem een kus op elk gewang en zei, mijn zegen erop, Dick. Trom trok zo hard aan zijn bakkenbaardjes, dat hij er de vlassige haartjes val in de hand hield. En zei, ja, ja, zo is het goed. En dat is het gried. Onze Dick is toch een bijzonder kind. En dat is hij. Het einde van hoofdstuk één. Hofstuk twee van de zoon van Dick Trom. Deze LibriVox opname is vrij van auteursrechten. Opname door Bart De Leel. De zoon van Dick Trom door Cornelis Johannes Kivit, tweede hoofdstuk. De belangrijkste dag uit het leven van Dick Trom. Het ging al gauw als een lopend vuurtje door het dorp. Dick Trom gaat trouwen met Anke en zijn ouders gaan het huisje bewonen naast de winkel. En alle mensen vonden het erg best. Het was net een spannendje dat bij elkaar hoorde zijn men. Allebei zijn ze vrolijk, allebei jong, allebei Dick. En dat was waar, want Anke even naar de ingezetheid haar aanstaande man. Ze zag er doer en doorgezond uit, had een paar bloosende wangen en kijk iedereen auto's vrolijk en opgeruimd aan. En ze vond het wat prettiger om in Dick te trouwen. Van hun vroegste jeugd af hadden ze ook kandig gekend en veel van elkaar gehouden. En niemand vond het vreemd dat zij man en vrouw zouden worden. Eigenlijk hadden de mensen het al lang gedacht. Op een mooie dag in de maand juni werd de bruiloft gevierd. Dick was smorgen zal vroeg opgestaan en de tuin achter zijn huis ingestapt. Het zonnetjes geen zo vrolijk, de vogelsongen zo blij, de bloemen in de peekjes geurden zo heerlijk en Dick voelde zich zo gelukkig dat hij van lauter plezier een liedje begon te zingen. En met zijn zakbes sneed hij de vroege rozen af en de schringen en de vogelkerrs en mond ze samen tot een welriekende ruiker die hij zelf aan zijn bruit ging brengen.  Overal zag hij de vlaggen uitsteken ter ere van hem en van Anneke. Piet van Dril was de eerste die zijn vlag uit het Zolderaamstak en toe volgde Jan Vos en daarna van Dijk de Monenaar en vrouw van Aaken en teunde visser en de meester en de ontvanger en de burgemeester. Ja, zelfs uit het huisje van Kede Heks van de Achterweg wapperde een klein verschoten vlaggetje uit het bovenzijruimtje want zij hield dol veel van Dick en verheugde zich in zijn geluk. Weldra was er geen huis meer waar de vlaggen niet uit hing want wel een bewijs was dat de bruit en de bruitigom geliefde personen waren op het dorp. Dick vond het heerlijk te zien dat alle mensen hem en Anneke een blijk van vriendschap wilde geven. Hij had in glimlach van geluk op de lippen en zijn ogen tintelden van blijdschap. De mensen die hem tegenkwamen hielden hem staande om hem geluk te wensen en de hand te drukken. En Piet van Dril stak zijn zwarte gezeerd buiten de deur van de Smederij toen Dick voorbij kwam. Zwijde met zijn vette glimmende petje en riep drimaal, Hoezee, leven Dick en zijn bruit. Voor het huis van Anneke wachtte hem een verrassing want daar was een mooie, grote erepoort opgericht met spargroen en papieren bloemen. Bovendien prikte een schild met de namen van de bruit en de bruitigom en er ging een lampions met kaarsen die avonds een schitterend licht zouden geven. Dat hadden zijn vrienden en kennen ze gedaan onder leiding van Piet van Dril, zijn boezemvriend. En onder de poort stond Anneke die maar niet begrijpen kon dat die poort ter haren ere was opgericht en ze lachte en schrijdde tegelijk van blijdschap en zei dat ze zo gelukkig was en zoveel ere niet verdiende. En ze dankte Dick voor zijn mooie ruiker en wist bijna niet wat zij doen zou van vreugden. Toen ging Dick naar huis terug om alles voor de bruinloft in oorden te brengen en werden in de schuur die in gewone tijden voor pakhuis diende grote tafels en stoelen geplaatst voor de gasten en hij versierde de wanden met vlaggedok en nog was hij daarmee niet gereed toen de deur open ging en Piet van Dril en Jan Vos verschenen die een wagen met spargroen mee brachten en hem helpen aan de versiering.  De schuur was wel draa haast niet meer te herkennen, zo mooi werd zij. Vader en Boer de Trom konden hun ogen bijna niet geloven toen zij even binnenkwamen om een kijkje te nemen. Ze sloegen de handen van verbaas in elkaar en Trom mompelde, wat een feest, wat een feest. Het hele dorp vlacht en dan die schuur. Oh, die Dick is een bijzonder kind en dat is hij. Boer de Griet was dat voorkomen met hem eens maar ze gunde zich de tijd niet om lang te kijken want ze had het nog meer dan druk om alles voor het feest in gereedheid te brengen. De beste spullen moesten uit de kast en alles werd zorgvuldig, geschuurd en opgeknapt. Trom had het vreselijk druk met zijn hoge hoed, dezelfde nog waarop Dick was gaan zitten toen deze nog een kleine jongen was. Trom poedste de stugge haartjes glad en liefkoosde hem wel honderd maal met de mouw van zijn lakend sijas. De man zag er wat deftig uit, helemaal in het zwart en met die hoge hoed op. Het bodel van zijn kostuum was wel wat ouderwet want het was zijn eigen trouwpak nog dat hij mijn zelden had aangehad en zijn hoed was wel wat hoog van bol en breed van rand maar dat hinderte niet. Die hoed is nog mooi en dat is hij, zijn Trom. En mijn pak kan ook nog best mee en dat kan het. Dick was wel van top tot zeen in het nieuw en had ook een lakend pak laten maken en een hoge hoed gekocht. Zelf vond hij wel dat hij hem met de hoed erg gek uitzag maar Trom zei dat hij hem deftig stond en dat deed hij. Dick's nieuwe laarse kraakt er bij elke stap zodat we hem in de verte al kon horen aankomen. Dick had er een hekel aan maar zijn vader vond dat ook al erg deftig. Alle laarzen van deftige mensen kraken en dat doen ze, zei hij wijs. Eindelijk was het tijd om naar het huis van de bruit en vervolgens naar het gemeentehuis te gaan waar het huwelijk zou worden vol trokken. Het trital begaf zich daarom op weg. Dick zag wel wat tegen de plechtigheid op en hij voelde zich in zijn mooie zwarte pak, in zijn kraakende laarzen en onder zijn hoge hoed, ver van lekker.  Hij was in het geheel geen mens voor zoveel moois en plechtig. Maar het moest nu helemaal gebeuren en hij besloot daarom zo goed mogelijk door de zure appel heen te buiten. Vader en moeder Trom keken met gepaste ernst naar al de vlaggen die ter ere van hun zoon waren uitgestoken en vonden zich verbazend gewichtig. Moeder Grid zag er ook zeer feestelijk uit. Ze had haar zijde japon aan, waarover een met pomen doorgewerkte omslagdoek die haar in de vorm van een gelijk benige driehoek over de rug hing met de punt naar beneden. En zijde hoedje op, met grote keelinten en aan haar armen karbis, welke in sterke mate de aandacht trok van de kinderen die de kleine stoet omringde en steeds in aantal toenamen. Heen van de grootste jongens begon al spoedig te zingen. Bruit, bruit, strooi wat uit. Bij de andere legde hij met zwijgen op met de opmerking dat de bruit nog niet aanwezig en hij dus met zijn liedje te vroeg was. De jongens en bij ze zagen er zeer opgewekt uit en het ontbakken hun niet aan de nodige luidruchtigheid. Zo bereikte het rital de woning van de bruit waar de gasten die voor het feest genodigd waren zich reeds verzameld hadden. Met een krachtige handtruk werd dik ontvangen die onhandig met zijn hoge hoed omsprong en voortdurend het vervelende kraken van zijn laar zijn hoorden. Het was nu hoogtijd om naar het raadhuis te gaan. De stoet stelde zich dus op. Jan Vos en zijn verloven de opende derij. Daarom volgde Dik en Anneke daarachter de wederzijdse ouders en verdere familieleden en eindelijk de vrienden en kennissen die genodigd waren. Piet van Dril en zijn jonge vrouw, want Piet was al zeer dat de jaar getrouwd waren de laatste van de stoet. De meisjes en vrouwen hadden allen een grote karbis tot grote vreugde van de jongens en meisjes die zich volblijde verwachting voor het huis hadden opgesteld. Noudig waren de bruiloftschasten zichtbaar of dat klonk uit wel honderd keelen. Bruit, bruit, trooi wat uit. Bruit, bruit, trooi wat uit. Het was een verschrikkelijk gejul en lawij, maar de karbis en pleven poddiert. Eerst moest het jonge paar getrouwd zijn. Zolang dat niet gebeurd was, werd het niet gestrooid. In lange rij trok de stoet door het dorp en bereik de ongestoord het raadhuis.  Daar werden de grote duren geopend door de veldwachten die bij de trouwpartijen dienst deed als concherzen en ben dan plaats in de trouwzaal waar vee de dorpelingen uitwezig waren om van de plechtigheid getuigen te zijn. Spoedig verschenen burgemeester en nu werden Dick en Anneke in de echt verbonden. De burgemeester deed nog een hartelijke toespraak en drukte het bruit sparen de hand. Pas kwam de stoet weer buiten het raadhuis of daar galmde het weer. Nu wel uit 200 monden. Bruit, bruit, trooi wat uit. Bruit, bruit, trooi wat uit. De lieve straatjer drog geweldig op om dicht bij de karbissen te komen die de begeerde lekkernijen bevatten. En Tans bestond er tegen het openen daarvan geen enkele hinderpaal meer. Daar dan jongens, grabbelt maar, Riep Anneke, die tijdens de plechtigheid erg bleek had gezien maar nu haar frisse kleur langzamerhand terugkreeg. En ze tastte diep in de karbis en stroi de bruitzakers onder de menigte. Haar voorbeeld werd door Boedertron en de andere vrouwen en meisjes gevolgd. Het regende als het waren links en rechts suikergoed zodat de jongens op en overal kan er buitelden om toch maar zoveel mogelijk bijeen te grabbelen. Het was een allerdolst schouwspel. De kinderen hadden nergens meer oog voor dan voor de uitgestroide lekkernijen. En ze waren zo verwoed uit het grabbelen dat zij de hele bruitstoet uit elkaar duwden. Ring van jongens kwam vlak voor de voeten te liggen van vader Tom zodat het weinig schilder of deze viel voorover op de straat. Z'n hoge hoed rolde wel twee meter ver voor hem uit en kwam onder een paar jongens terecht die aan het vechten waren om een suikerboom waarop ze beide rechtmenen te hebben. De arme hoed kreeg het kwaad te verantwoorden en leek al spoedigd meer op een waterhozer uit een lekker roeiboot dan op een deftige hoge hoed. Piet van Driel gaf de vechten de jongens een paar klinkende oorwijgen die hun met verbazende spoed het hazenpad deden kiezen. De hoed bracht hij zoveel mogelijk weer in zijn vatsoen en zette hem de oude man op het hoofd. Van het gemeentehuis wandelde de stoet steeds weggezeld door de straatgeurt die met ijzeren volharding het bruitbruitstrooi wat uitgalmde naar de kerk waar het huwelijk ingezegend werd en vandaag naar de versierde schuur. De geheden dag heerste er grote vreugden.  Dik rookte uit een langer goudse pijp die met groen en bloemen was versierd en de bruit dronk uit een kopje waarvan het oortje met een rozenknopje en een paar rozenblaadjes prijkte. Het was een heerlijk feest. Smedags kwamen vele vrienden en kennen ze gelukwensen en ook de oude heks van de Achterweg kwam binnen om bruit en bruitigom de hand te drukken. En in een klein mandje bracht zij zes kippenuitjes bij als een klein blijk van haar vriendschap en dankbaarheid want ze was maar een arme oude vrouw en wilde toch ook zo graag wat geven. Dik kreeg het er bijna te kwaad over. Zo aardig vond hij dat van de goede ziel en hij pakte het oudje beet en danste met haar in het rond tot grote pret van alle Bruiloftsgasten. Zavonds kwamen twee muzikanten met violen en toen konden de jonge luid dansen naar hartelust wat zij ook deden. Het was al zeer laat in de avond en nog was er niemand naar huis gegaan. De oude monenaar was de eerste die opstond om te vertrekken en hij klopte trom op de rug en zei dat was nog eens een echte mooie Bruilof niet waar en trom antwoorden aan zijn bakkerpaag die splukkende ja dat is het en dat doet het. Maar Dik is ook een bijzonder kind en dat is hij. Einde van hoofdstuk twee. Hoodstuk drie van de zoon van Dik Trom. Deze LibriVox opname is vrij van auteursrechten. Opname door Bart De Leel. De zoon van Dik Trom door Cornelis Johannes Kieviet. Derde hoofdstuk. Dik wordt vader en vrouw Smul begraft haar neus in een romtaart. Het bleef met de winkelonderleiding van Dik en Anke uitstekend gaan zodat men gerust kon voorspellen dat zij nog eens in goede doen zouden komen. Nu, Dik werkte dan ook met de grootste ijver en als hij de boeren afreed met boodschappen verving Anke hem op uitstekende wijze in de winkel. En zij was een zuinig vrouwtje. Naar de mening van Dik haast wel een beetje al te zuinig. Horus Anke zei hij meer dan eens. Daar moet je toch voorzichtig mee wezen. Zuinig is goed, best zelfs, maar al te zuinig is verkeerd. Komen de vrouwtjes op een puntje van dit of van dat, daar moet je niet bang wezen dat de schuil even doorslaat. Het is beter overwicht te geven dan te klein gewicht.  Daar hebben de mensen een hekel aan en daar gaan ze al gauw naar een andere winkel, waar de maat wat ruimer is. Horus een klein toegiftje doet geen schade, maar voordeel. En komen de kinderen boodschappen halen geeft ze dan een balletje of een pepermunt of een stukje zoethout of een vijg. Dat hebben ze graag en dan kopen ze liever hier dan bij een ander. Anke gaf van die raad gehoor, maar zuider vanuit bleef ze toch en dat was goed. In de winkel zag het er keurig netjes uit en er was van alle gemakken voorzien. Daar zorgt de vader Trom wel voor. Nu hij niets meer te doen had, was de oude liefhebberij voor het timmervak weer bij hem ontwakt en liep hij auto's de passen en termeten te schaven en te hammeren. Het was dan ook, eerder jaar voorlopig was, een pracht van een winkel geworden en Trom was daar erg trots op. Jammer voor de braver man dat hij de laatste tijd zo doof werd. Kort naar Diksbruiloft was het begonnen en het dan met de dag toe, zodat hij eindelijk bijna niet meer te beschreeuwen was. Het was voor giet een verbazende last, want ze hield erg veel van een praatje. Een paar jaar na Dikshuurlijk had er een grote gebeurtelisplaats. Dik werd namelijk vader van een zoonje en er was er erg blij om. Toen hij op een avond met paard en karthuis kwam, vond hij de kleine kerel al in de wieg liggen, en grootvader en grootmoeder Trom zaten er op een stoel luist en keken met de grootste belangstelling naar hun pasgeboren kleinkinds. Grootmoeder Griet vond het een allerliefst schattig kindje, maar grootvader zei geen woord. Hij was blijkbaar in gedachten verdiept en sta er met openmond de kleine schreeuwer aan. Want een schreeuwer was het. De oude Trom had een klein pasgeboren kindje nog nooit, zo horen schreeuwen. Grootvader vond het erg verwonderlijk, en soms sloeg hij zijn ogen even op en sta het grootmoeder aan met een blik waarin zowel verbazing als bewondering opgesloten lag, dat hij in het kind iets gewichtigs zag. Oh oh, wat was Dik blij toen hij zijn zoonje zag. Zijn ouders feliciteerden hem richthartelijk en hij drukte moeder Anneke die te bed lag, een kus op elke wang.  En toe ging hij weer dadelijk naar de wieg om zijn zoonje in ogen schoud te nemen. Wat verschrikkelijk, wat schreeuwt dat kind, zei Dik, die ook in de grootste verbazing naar het geluid van de nieuwe huisgenoot luisterde. Moeder, heb ik ook zo geschreeuwd toen ik pas in de wereld was? Nee, zei grootmoeder Trom, jij schreeuwde nooit dan alleen dat je honger had. Maar dan heeft het veentje ook honger, Riep Dik met beslistheid uit. Hé, bakker, waar zit je? Geef dat kind wat eten. Op zijn geroep kwam de bakker uit de keuken tevoorschijn. Het was vrouw Smul, die ook Dik nog gebakerd had. Zoals nu een oude vrouw geworden, met bijna geen tand meer in haar mond, en een puntige vooruitstekende kin. Dik hield in het geheel niet van haar, maar, daar zij de enige bakker op het dorp was, moest haar geholpen wel ingeroepen worden. Met een vriendelijk lachje feliciteerde zij de gelukkige vader, en ze haalde het kleine keroetje uit de wieg en hield hem Dik voor, die nu in de gelegenheid kwam, zijn zij om goed te bezien. Ten tweede malen wekte het veentje zijn grote verbazing, want zo Dik als hij zelf geweest was, toen hij op de wereld kwam, zo Smul en Dun was de kleine. En schreeuwen, schreeuwen dat het kind deed? Nee, maar, het ging Dik's verwachting verre te boven. Ook Grootboedig en Grootvader keken het wichtje met verwondering aan, want zo Dun en Maag er hadden zij nog nooit in kind gezien. Dik sloeg van verbazing de handen in één en rip uit, nee, maar, wat een wonderlijk maager kind is dat, dus veel te Dun. Maar het is toch een erg lief kindje, zei Annike, met moedertotts. En wat schreeuwt het, ging Dik voor het, het schreeuwt als een speenvarken. Toe baken, geeft het kind daadelijk wat te eten, want zulke schil is niet uit te houden, en mens krijgt er hoofdpijn van. Grootvader Trom had nog geen woord gesproken, maar eindelijk ging hij naar zijn vrouw, en driftig aan zijn bakkenbaardjes plukkend, zei hij op gewichtige toon, Groot, het is een bijzonder kind, ik zeg, een bijzonder kind, en dat is ie. Ik loef het ook, zei Dik lachend, zo Dun en dan dat geschreeuw, het is wel bijzonder.  Inderdaad pleken deze twee eigenschappen van de kleine op den duur wel wat bijzonder te zijn, want het kind schrijde van de morgen tot de avond en van de avond tot de morgen, alleen als hij sleep was hij stil. Hij dronkte ene fles melk naar de andere, maar bleef even dun en maagig, en hij schierwde om er wat hoper onder te worden. Kreeg hij geen fles, dan maakte hij een ijstelijk misbaar om de aandacht op zich te vestigen, en had hij de fles leegedronken, dan vond hij dat weer een reden om zijn stem te verheffen. Maar hij groeide best, al was het alleen in de lengte. Dik feestde dat zijn wiegen goud tekort zou worden, en hij ergerde zich de ganse dag aan de aanwezigheid van de baker. Daar had hij trouwens zijn goede redenen voor, want in de winkel was veel te stoepen, en daar hield vrouw Smul van. Telkun zag Dik dat zij ter luikst iets in de mond stopte, als ze even in de winkel moest wezen, en dat kon Dik niet uitstaan. Eens zag hij dat zij bij de kistjes vijgen stond en er een hand voor uitnam, en hij besloot haar dat eens en voor goed af te leren. Baker had hem niet gezien, en schrok dus niet weinig toen hij eens klaps achter haar stond. Dik nam een grote bak met stroop, die ze onmogelijk met een hand kon vasthouden en zei, Toe baker, help me even, hou die bakkers vast. Maar dat kon Baker niet doen, want dan zou Dik zien dat zij een hand vol vijgen had. Haasde draaide zij zich dus om en stakte vijgen met een behendige beweging in haar mond. Maar ongelukkig konden ze daarin haasd niet geborgen worden, zoveel had ze er wel uit het kistje genomen. Ze moesten want dus stijf dicht houden, wilden ze zich niet verraden. Toen geef zij de stroopbak met beide handen aan. Haar mond zat als het ware volgeprobt tot grootvermaak van Dik, die een vriendelijk praatje met haar begon.  Wel Baker, zei hij, hoe zou het er komen dat de kleine Jan, want zijn zoon heet Jan, naar zijn grootvader, dat de kleine Jan altijd zo schreeuwt? Wat kan er toch de reden van wezen? Maar Baker kon niet antwoorden vanwege de vijgen die zij in de mond had, en er waren er te veel, dan dat zij het had kunnen doorslikken. Kouwen durven zij ook niet, want dan zou ze zichzelf het dadelijk verraden hebben. Ze verkeerde nog in de heilige overtuiging, dat Dik niets van haar snoeperij had gemerkt. Ze zei dus niets, maar haalde alleen de schouders op, ter deke dat de reden van Janjes geschreeuw haar totaal onbekend was. Doch met dat gebaar was Dik niet tevreden. Nee, Baker haal nu de schouders niet op, zei hij op ernstige toon, maar zeg maar liever kort en goed wat er de oorzaak van is. Hij moet toch ergens met zoveel volharding omschreeuwen? Baker haalde nogmaals de schouders op en Dik keek haar ernstig aan. Schild er wat aan Baker, u trekt zo'n raar gezicht, ging hij voort, heeft u pijn of zoiets? Baker schulde ontkennend met het hoofd, maar het angst zweet brak haar uit, want de vijgen in haar mond begonnen haar verschrikkelijk zwaar te liggen, en ze kon haar mond bijna niet meer dicht houden. Zij kneep de lippen van hopig stijfel op kander, en liet het de zware stroopak haast vallen. Dik had de grootste pret en ging plaag en voort, heeft u kiespijn Baker? Bakers schulde alweer van ne, of buikpijn nogmaals hetzelfde gebaag. U lijkt wel stommetje te spelen Baker, ik geloof dat ik de dokter voor u moet halen. De Baker slaakte een diepe zucht, maar wilde blijkbaar niets van een dokter weten, zo schulde heftig van ne. Maar zeg dan toch wat Baker, zo'n zwijgen is er om dure luws van te worden, of kan u niet spreken? De Bakers zijn nog niet, maar kijk van hopig naar de zolder. Toe uw mond eens open Baker ging Dik zonder medeleide voort, en hij pakte haar kind tussen zijn vinger en duim. Maar nu werd het Baker te erg, en ze begreep dat Dik heel goed had gezien, dat zij van de wijkje gesnoept had.  Ze zette de stroopak haastig neer, en verliet in alle uiden de winkel, terwijl Dik het uitschaterde van pret, omdat hij haar zo gedurte pakken had gehad. Zij dorst de baas de gehele dag niet meer aankijken van schaamte, en ze had nog groter hekel aan hem dan vroeger, toen hij haar klompen vol water had geschept. Maar de snoeplust leerden zij er niet mee af. Dik wel was bij haar te veel ingekankerd. Dat bleek Dik, toen zijn zoontje een dag of acht oud was. In de winkel achter één van de toonbanken was in Luik waaronder zich de kelder bevond. Dik was in die kelder, toen de winkel schel ging, maar de Baker wist niet dat Dik daar was. Ze kwam in de winkel en zag daar de loopjongen van de pakketpakker, die een heerlijke roomtaart kwam brengen. Een geschenk van Piet van Dril en dienstvrouw. Ha! De neuspleugers van vrouw Smull trilde van begeerte. Haast er om zich heen gekeken te hebben, of ze wel alleen was, lichten zij behendige deksel van de doos en genoot van de heerlijke aanblik die de verrukkelijke taart opleverde. Dik kwam langzaam en onhoorbaar naar daarbij. Als zij gaat stoepen, zag ik het haar eerst in de winkel. Als zij gaat stoepen, zal ik het haar eerst en voor altijd afleren, dacht hij. En jawel, vrouw Smull moest toch eventjes proeven. Met haar vingers streek ze er wat room af en stak het in de mond. Wat smaakte dat heerlijk? Ze smakten met het tong en wat rook die taart lekker? Wacht, ze moest ook eventjes ruiken. Ze bracht de doos wat omhoog. Haar neusend naar omlaag en genoot van de heerlijke geur. Maar Dik was meer dan kwaad want hij dacht dat vrouw Smull ervan snoepte en in zijn boosheid gaf hij een geduchte doel tegen de bodem van de doos zodat de neus en kind van de bakker in een ogenwenk tot in het hart van de taart dooidrongen. En toen vrouw Smull die lichaamsdelen weer uit het ontijdige graf had opgedolven zaten zij dik in de room. Ze leken wel roomhoorendjes. Vrouw Smull kon zich in het eerst ogenblik maar niet begrijpen wat er gebeurd was. Zo snel was het in het werk gegaan. En ze gaf een gil van de schrik.  Doos en taart liet ze op de vloer vallen en zij vluchten op een drafde winkel uit en de huiskamer in waar Anneke in een schaterlag uitbarste zomaal zag bakker eruit. En ze kon haast niet tot bedaren komen toen Dik hij vertelde wat er eigenlijk gebeurd was. Al vond ze het meerder jammer van de heerlijke taart. En wat zullen Piet van Dril en zijn vrouw het aakler vinden als ze het horen, zij Anneke. En wat zullen Piet van Dril horen, zij Anneke. Die zullen het niet horen, zij Dik. Ik ga dadelijk een nieuwe taart bestellen. Precies één der als deze. En we nodig het Piet en zijn vrouw een avondje bij ons op de koffie om haar te helpen opeten. Dan horen zij er nooit eens van. Bakker zal er haar mond wel over houden en wij praten er natuurlijk ook niet over. Zo geschieden. Piet en zijn vrouw smulden er heerlijk van en vonden het prettig dat de taart Dik en Anneke zo lekker smaakten. De hunnen niet was. De bakker wilde de hele avond niet binnenkomen. Ze bleef stil in de keuken. Maar Anneke zorgde toch dat ze haar deel van de lekkernij kreeg. Want zij paste uitstekend op de kleine Jan. En dat waardeerde Anneke bijzonder. Een paar dagen later ging de bakker voor goed heen. Einde van hoofdstuk 3 Hoofdstuk 4 van De Zoon van Diktrom. Deze LibriVox-opname is vrij van opname door Bart De Leeuw. De zoon van Diktrom door Cornelis Urhanis Kivit 4 de hoofdstuk de eigenschappen van de kleine Jan en het geduldige busje van de orgelvrouw. De kleine Jan groeide zeer voorspoordig op dat we zeggen alleen in de lengte. Want hij bleef broodmaker tot grote verbazing van Dik en Anneke die elke dag opnieuw in de gelegenheid werden gesteld om zijn eetlust te bewonderen. Hij is precies een haze windhond. Meer dan eens. Hoeveel hij ook eet, hij blijft altijd even dun. Het is verwonderlijk. Overigens was de kleine Jan een zeer voorlijk kind. Hij lag de auto er nog maar enkele dagen oud was en zijn tantjes kwamen zeldzaam vroeg. Hij krop veel grabber over de vloer dat nog ooit enig kind gedaan had en kreeg mazelen, kinkhoest en waterpokken toen andere kinderen van zijn leeftijd de gedachten daar aan nog niet in hun hoofd voelden opkomen.  Zijn grootvader hield daarom staande tegenover iedereen die het horen wilde dat de kleine Jan een bijzonder kind was en dat was hij. Jan was met zijn grootvader als spoedig goede maatjes. Toen hij nog heel klein was wilde hij auto's op dienst knieën zitten en paartje rijden zodra hij hem maar zag. En als grootvaders zijn zin die dadelijk deed zette hij het zo geweldig op een schreeuwen dat zelfs grootvaders gehoor vliezen er pijn van gingen doen en dan haasten de ouderman zich tevreden te stellen. Zodra Jantje lopen kon en dat kon hij heel vroeg liep hij overal naar. Annenke was daar eerst wel wat ongerust over omdat grootvader zo erg doof was maar toen hij Jantje auto's weer gezond en wel terugkeerde in de ouderlijke woning begon ze daar spoedig aan te wennen. Als Jantje zoek was, dacht ze al duidelijk oh, hij zal wel weer bij grootvader wezen. Toen Jantje zag dat grootvader bij de auto's aan het timmeren was zolang tot hij ook een hamer kreeg en van dat ogenblik af deed hij niet anders dan hameren. Hij sloeg ermee tegen de toombang dat de weekschalen ervan rinkonden. Klopte op de vijgemond met zoveel kracht dat de pittjes uit de vruchten tevoorschijn kwamen hamerde een melk kan aan scherven en sloeg een bast in de winkel uit. Dat gebeurde alles op één dag tot grote schrik van Annenke die hem de hamer afdam toen het te laat was. Grootvader had er niets van gemerkt en toen Annenke hem stik attent maakte keek hij die enige tijd in verbazing aan tot hij eindelijk mond bodde. Zie je wel Annenke dat Jantje een bijzonder kind is en dat is hij. Dat bleek ook uit het feit dat Jantje het geweldig op een schreeuwen zette toen Annenke hem de hamer had afgenomen. Hij kon echt er zo hard dit schreeuwen dat zijn moeder hem die terug gaf. Grootvader was bezig de stijfzolade te herstellen die niet meer goed heen en weer kon schuiven. Jantje zat schreeuwend achter hem op de vloer tot het 12 uur werd en Grootvader naar huis moest om te eten. Grootvader legde de hamer in de spijkerbak en vertrok. Noudig zal zijn verdwenen of Jantje greep de hamer en zette de werkzaamheden voort. Hij sloeg draadnagels in de verschillende winkeladen waar zijn schots en scheef in terecht kwamen.  Timmerde Grootvaders rode katoenen zakdoek die hij vergeten was beter nemen als in vlag aan de toonbank vast en ging naar het petroleumvat daar een paar draadnagels in te slaan. Maar toen viel zijn aandacht op de kraan die in het vat zat en Jantje sloeg net zo lang op met zijn hamer tot de kraan uit het vat vloog en de petroleum in een brede stroom op de vloer en loop Jantjes benen terecht kwam. Ha! Dat vond Jantje pas mooi en hielte de hamer onder waardoor de stroom een bijzonder mooie vorm kreeg en de droppels hem om de oren spatten. En hij keek met inig welbehagen de gevolgen en aan. De petroleum bedekte weleraar de gehele vloer en Jantje was zo nat als een gedrinkte spots. Zijn moeder had er geen erg in, want zij was in de keuken. Tot zij erprins een geweldige schil vanaan, zo heven dat zij van schrik opsprong en naar de winkel eilde. Maar nauwelijks had zij de deur geopend of ze bleef als verstomd staan en keek met openbond naar de petroleum die de gehele vloer bedekte tot aan de drempel toe waarop haar voeten stonden. Jantje die uit alle macht scheelde en met zijn hamer op het vatsloeg. De tradensprongen anken in de ogen en ze was in één woord radeloos. Ze wist niet wat ze beginnen moest. Ze kon ineens bij haar zoonje komen zonder door de petroleum te plassen want ze op haar pantoffeltjes onmogelijk doen kom. En Jantje schreeuwde uit alle macht, niet omdat geen hij gedaan had ook niet omdat hij met de beentjes recht uit in de petroleum zat maar eenvoudig op het feit dat er geen meer uit het vat stroomde. Hij was er meer dan kwater omdat de stroom opgehouden had te vloeien en hij meende het net zo lang te schreeuwen tot het weer begon. Bedroefd en niet wetende wat zij beginnen moest stelde anken de achterdeur uit om grootvaders hulp in te roepen. Schrijende kwam ze daar binnen en ze vertelde onderstieken en tranen want Jantje gedaan had. Wat is er voor grootmoeder toen ze anken zo bedroefd zag staan? Grootvaders stond ook van zijn stoel op zijn zakdoek aan. De goede man voelde al naar zijn zakdoek om haar de tranen van de vangen te vegen want hij hield veel van anken maar hij vond zijn zakdoek nergens.  Hij kon ook niet vermoeden dat hij als een vlag aan de toonbank wapperde. O, o, ho, zei anken daar heeft Jantje met de kraan uit het petroleum vat geslagen. De haan uit het kippenhoek dood geslagen, voeg grootvader ontsteld. Hoe komt het kind erbij? Nee, nee, zei anken de kraan uit het petroleum vat geslagen en nu is alle petroleum uit het vat gelopen en Jantje zit er middenin. Ik weet niet wat ik beginnen moet. Grootvader had nu goed verstaan. Hij trok zijn klompen aan en stampt te de winkel binnen waar Jantje nog zijn uiterste best deed om petroleum uit het lege vat te laten vloeien. Hij scheelde als het waren mort en brand. Grootvader keek ook niet weinig verschikt even als een paar vrouwtjes die juist kwamen te halen. Trom plasste op zijn klompen door de petroleum en pak je Jantje op die hij regelrecht naar de keuken bracht. Hier griet, kleed hij maar dadelijk uit en stoppen minder toppen, zei hij tegen zijn vrouw die van schrik bijna niet spreken kon toen zij de ramp in oog geschoon nam. Daarna haalde Grootvader een toppen uit het schuurtje, beneven zijn paar dweilen en bronden vloer op te dweilen. Hij schudde daarbij echter bedenkelijk met het hoofd, want hij begreep zeer goed dat de zaak zo gemakkelijk niet in orde kwam. Jantje schilder in tussen honderd uit want hij werd door moeder en grootmoeder naakt uit gekleed en in een warm bad gestopt. Zijn kleren waren onbruikbaar geworden. Dat laatste was ook het geval met de winkelvloer. Trom besloten ook dadelijk de handen uit de mouwen te steken. De gehedenvloer werd opgebroken en door een nieuwe vervangen had het ouder man heel wat werk bezorgden. Het is te begrijpen dat ik verbaasd opkeek toen hij saavonds thuis kwam en hem het gebeurde verteld werd. Die kleine hazen winterhond hoe krijgt hij het in zijn hoofd, zei hij eindelijk en grootvader zei ik zeg dat hij een bijzonder kind is dik net als jij, en dat is hij. Sinds dien dag werd het betrouwdebevat zo geplaatst dat Jantje er niet meer bij kon en de kleine kerel geef van zijn vader een houten haarmartje waar hij niet veel kwaad mee kon doen. Hij timmerde nu de gehele dag en hielp grootvader op zijn manier bij al dienst werk.  Hij hoorde niet of het moest door een draaiorgel zijn. Dat vond hij zo verrukkelijk mooi dat hij er zelfs zijn eten voor liet staan wat hij anders voor geen geld ter wereld zou doen. En nog mooier vond hij het busje waarin de vrouw van de orgeldraaier het geld ophelde. De orgeldraaier en zijn vrouw woonden op het dorp en kwamen vast elke dinsdag met het orgel rond. Dat was erg lastig voor Anneke want die had dan auto's wasdag en moest toch al elk ogenblik om de klanten in de winkel te helpen. Eens op een dinsdagmorgen had zij het daarmee erg druk gehad toen het geluid van het orgel al van verre tot uitdoordroom. Ook Jantje had het gehoord. Hij was toen een jaar of drie en kon dus de deur al zelf open doen. Het geluid van het orgel kwam daarbij en Jantje was in de voordeur gaan staan om van de muziek zoveel mogelijk te genieten. Eindelijk was het orgel tot voor de winkel gekomen terwijl van de orgeldreier die Klaas Tau heten aan de deur. Jantje haaste zich naar de keuken en zei Moodel, daal is Klaas Tau met het orgel. De erg kon hij nog niet zeggen zodat hij gemakshalve daar maar een elftwoornam. He, wat de gezeur van morgen zei Anneke wie de zweetroppers op het voorhoofd parelde van de drukte. Er ligt wel een cent in de toonbank laden Jantje, je weet wel. Ja, Moodel, zei Jan en reep een handje vol centen en begaf zich naar Mietje. Hij legde een cent in het bakje en zag hem met de grootste belangstelling door de geluif verdwijnen, want dat vond hij iets zeer geheimzinnig. Toen de cent weg was, legde hij er een tweede in die op dezelfde eigenaardige wijze in de diepte verdwijnen. Daarna een derde, en een vierde en een vijfde. Dat ging zo voor tot Jantje's handje leeg was. Mietje was blijkbaar en ze streek Jantje liefkoosend over zijn kopje. Wacht even, ik zal er nog meer halen, zei Jantje, en hij voegde de daad bij het woord. De toonbank laden was nog lang niet uitgeput en Jantje vond het heel aardig dat het orgel zo lang bleef draaien en dat de centen zo mooi in het busje verdwenen. Flop, daar viel er weer één naar beneden. Tot grote pret van Jantje die je hard op oplachen moest.  Flop, weer één. En nog één. Tot zijn handje alweer leeg was. En tot zijn grote vreugde draaide het oog er nog maar steeds door en bleek Mietje vriendelijk genoeg om voor zijn plezier nog een poosje te blijven staan. Wacht even, zei Jantje, ik zal dan nog meer halen, er zijn dan nog genoeg. Nu, dat was waar, en hij kwam al spoedig weer met een handje vol terug. Flop, ging het alweer en flop, flop, flop voorde de andere. En dan kwam er nog een poosje geen klanten. Jantje liep geregeld heen en weer van Mietje naar de laden en van de laden naar Mietje, weer geduld onuitputterlijk bleek. Jantje vond er erg zoet dat ze zo lang blijven wou dat hij zo prettig met het busje mocht spelen. Maar eindelijk was de voorraadscenten uitgeput en daarom begon Jantje met de dubbeltjes die hij in de laden vond. Gelukkig kwam juist de meisje de winkel binnen om een half pond suiker te halen en toen ze zag wat Jantje deed en zeer stoute jongen, dat mag je niet doen. Stam Jantje de dubbeltjes af die hij in de hand had en griblaat volk, volk. Op eens plek Mietje haast te krijgen. Ze weemt de klaas die onmiddelijk de slinger van het oogel in rust bracht en samen vervolgden ze met meer dan gewone spoed hun tocht. Ze liepen zelfs zonder te spelen verschijnd in de huizen voorbij en verdwenen in een achterbuurtje. Jantje was echt erg boos en begon luidkills te scheelen maar zijn moeder was nog boos toen zij van het meisje hoorde wat er gebeurd was en ze gaf Jantje voor zijn broek en ze had hem in de woonkamer met bevel dat hij daar de hele middag blijven moest. Klaas, touw en Mietje kregen toen zij weer met het oogel kwamen een geducht standje van haar en mochten in geen voljaar meer aankomen. Je hebt wel voor een jaar genoeg gehad, ze zei Anneke boos en het is een schande dat je het geld aangenomen hebt. Als je wat zoenlijke mensen waard of bied je al zei dat het zo erg niet geweest was en dat Jantje bij een cent of vijf in het busje had gedaan het hielp haar niets. Je hebt voor een jaar genoeg gehad en daarmee is het uit, zij Anneke beslist.  Boos deed ze de deur voor Mietje's neus dicht. Einde van hoofdstuk 4 Hoogstuk 5 van de Zoon van Diktrom deze LibriVox-opname is vrij van auteursrechten opname door Bart de Lille de Zoon van Diktrom door Cornelius Johannes Kivit 5 de hoofdstuk Jantje en de school Jantje bleef zeer voorspoelig opgroeien de gewone kinderziekte had hij al lang achter de rug verkouder was hij nooit en voor kort scheen hij geen aanleg te hebben hij was buitengewoon levendig van natuur maar van het gevolg was dat zij moeder hem zelfs met geen stok in huis kon houden. 