Willem Roda | Eli Heimans | Action & Adventure | Talkingbook | Dutch | 6/6
Toen Van Dahl thuis kwam en mopperend tegen zijn vrouw, die weer niet mede had willen gaan, zijn jas op een stoelwierp, vielen er twee gouden tinkjerepten vloer. Hoelang man en vrouw zich ook in gissingen verdiepten over de herkomst van die goudstukjes, ze vonden de ware oorsprong niet. Weer waren evenals 4 jaar geleden al de vensters in de voorgevel van het grote huis verlicht. Weer door dansmuziek door vensters en deuren heen naar buiten. Weer stonden in onafzienbare rij de equipages op de gracht en ook nu, slugger de koetsiers, zich de armen warm tegen de schouders. Daar binnen evenwel waren nu twee bruiden en twee bruidigoms in plaats van één paar, zoals toen. Willem was de verloofde van Emma Borgers. Zijn zistig zou de volgende dag de vrouw van Herman Borgers worden. En Tans werd de feestvruchten niet verstoord. Tans had Omens geen jopstijding mee te brengen. Hij trippelde op zijn korte bandjes tussen de palmen en heesters met Roda de Doedersaal, zoals was hij vijftig in plaats van zeventig. Ook Roda scheen alle doorgestaanen leed vergeten te zijn en weer jong te zijn geworden. Lord Gravery zond een telegram. Hij wendste de ouders geluk en hoopte binnen een paar jaar het jonge paag op Emilia station personen te komen geluk wensen. Willem bleef nog twee maanden bij zijn ouders. Toen nam hij opnieuw afscheid. Nu tevens van zijn bruid. Herman Borgers en zijn gelukkige vrouw waren er iets vooruit gereisd naar Marseille. Daar zouden zij op hun broeder wachten die eerst nog enige oude kennisin wilde bezoeken. De commandant van de Kruisberg kijk verwonderd op toen de Major een naamkaartje met Willem Roda, Squatzen, Queensland, voor hem op de lesenaar lichten en berichten dat deze heer hem wendste te spreken. Hij ontving Willem hartelijk en luisterde met belangstelling naar zijn lot gevallen. Zover heeft het nog geen van mijn jongens gebracht Willem en zover zal het wel nooit weer eenbrengen, zei de commandant, en vertelde Willem op zijn beurt hoe hij hem verdacht had een complot gesmeten hebben en eerst veel later de ware toedrachterzaak had ontdekt. Commandant, zei de Willem bij het heen gaan, wil u zo goed zijn dit geld aan de boswachter te geven. Ik heb niet eerder gelegenheid gehad mijn schuld af te doen.  Aan de boswachter heeft hij dan geld geleend om te ontvluchten, vroeg de commandant, en zijn gezicht betrok. Wel nee, hij heeft mij onwillens en onwetens zijn hond verkocht. Ha, zo, nu is mij ook deze zaak helder. Laten we daar niet meer over spreken Willem. Het is twijfelachtig of we elkaar ooit weerzien. Doe mij het genoegen me nog eens bericht te zenden hoe het je verder gaat. Ik bewaar alle brieven van de jongens uit het gesticht. Het doet me altijd goed te horen dat het hun wel gaat. Adjeu. Vrouw Kranzen, olde Jan en jongen Jan, zetten in de hut koffie met snijkoek te gebruiken, want het is zondag. Een vreemde heer bukt zich en kijkt naar binnen. Jan krant ze thuis. Heer Amintiet, het is Willem, roept de vrouw dadelijk. Mensen, mensen, waar ben je groot en mooi geworden? Ik kan u alleen bestemmen. Willem bleef de gehele middag bij de braven hutbewoners. Ik heb het oewel gezegd, zei de olde Jan, toen Willem afscheid nam. Die wel dadig is en zijn vader en moeder eert, kan het nooit slecht gaan in de wereld. De Engelen van de Heer hebben oepen geleid. De volgende morgen was Willem te wijk. Op zijn verzoek ging Volsteke nog eens met hem in de berg. Volsteke, ik begrijp niet hoe ik een gehele winter in deze bedompte gangen heb kunnen leven, zei Willem, toen ze samen een half uurtje rondgedwaald hadden. Ik zou het hier nu geen dag meer uithouden. Ik ben aan de zon en de blauwe hemel gewend. Ik kan het niet meer buiten. Moeten is dwang, maar willen is kunnen, antwoorde Volsteke. Dat hebt gezelf ondervonden en getoond, anders waart getans niet, die geen zijt. Anderhalf jaar daarna wandelde Willem, zijn zuster en haar man, ongeduldig bij de aanlegplaats de Europese stoomboten te Sydney heen en wedig. De boot had reeds de het gebaseerd, maar stoomde veel te langzaam in de uitgestekte haven, althans voor Willem, want op dit schip bevond zich Emma Borgers, dan zijn vrouw. Eindelijk legde de boot aan. Maar hoe groot was Willems en Emilia's pleidschap, toen na Emma ook hun vader en hun moedig aan wal stapten? Denk je soms Willem dat jij alleen verrassingen kunt bedenken, zei de oude rode, toen allen de boot die hen naar Brisbane moest voeren waren overgestapt. 