lotgevallen van Ferdinand Huyck | Jacob van Lennep | Historical Fiction | Soundbook | Dutch | 8/11
— Senior, — zei de anderen, — als er een onderschout komt zal ik hem antwoorden. — Aan u ben ik geen rekenschap verschuldigd, — in die ga werkelijk een zo knap verklikker waard als hij voorgeeft te zijn, — zult hij mij terug bezorgd hebben, — het geen zwarte piet mij ontstolen heeft, — of mij althans aanwijzing daarvan gedaan hebben. — Ik sloeg de handen in elkaar. — Heinz, — verklikker, — dacht ik, — had u edel daar ooit gedacht op gehad, — meneer Huik? — Zo enig sinds, — antwoordde ik, — glimlachende. — En, — hoe liep dit af? — Wel, — Heinz werd zo rood als een kalkoense haan en antwoorde vrij winnig, — en ik voorzacht nog het ogenblik dat van Beveren, — of zoals de man aan heten mag, — hem bij de kladden zou krijgen, — maar hij scheen opeens te bedaren, — ging zitten, — haalde een schuiltje uit de zak, — en begon zich het poeier van de rok te borstelen, — of er niets gebeurd waren, — zonder verder enig antwoord te geven. — Toen zult Heinz in dat hij met zijn drift niets won, — en begon een tontje lager. — Hoor, meneer, — zei hij, — ik moet u waarschuwen dat ga je een verdacht persoon zijn, — en daarom zeg mij oprecht wat ga je hier voor richting komt. — Als eigenaar van dit huis heb ik toch wel enig recht dit te vragen. — Hoor, meneer Heinz, — zeiden de anderen, — — ik betaal u als een eerlijk man de huurg uur kamers, — en ik weet niet dat er iets tot mijn last is. — En aangezien wij in een vrij land leven, — zo zie ik niet dat ga je recht hebt, — mij te beletten te gaan waar ik wil. — Provenin, — mijn dochter blijft hier althans zolang hij niet beter vinden kan. — Ik ga dus heden avond heen, — en ga je kunt gerust uw spionne uitzetten — en mijn gang aan laten nagaan. — Maar tans verzoek ik van u verder bij zijn ontslagen te worden. — Ga je zult dan wel met mijn dochter afrekenen.  — Heinz geen u te begrijpen dat hij niet verder komen zou, — mompelde wat binnen ons en ging heen, — zowel als ik, — en zoveel als ik heden morgen vernomen heb, — is die van Beveren met de nachtsuit naar Utrecht vertrokken. — Ik wens hem goede reis, — zeid ik, — enigszins verbaasd over de stoutheid en ondoorzichtigheid van van Lins, — dat hij al dus vertrokken was, — met een gelegenheid waarbij hij niet kon missen bespied en achtervolg te worden. — Het overige van ons gesprek was onbeduidend, — althans het verdient hier niet opgetekend te worden. — Voorhelding vertrok, — pad hij mij, — mijn vader nog eens te willen herinneren, — aan de hem beloofde naasporing, — onttrept het lot zijn er ongelukkige dochter. — Dat wil ik garne doen, — zeid ik, — maar het behoeft niet. — Wat mijn vader eens voorneemt en beloofd, — dat vergeet hij niet. — Heb dus maar geduld, vriend Helding. — Gij zult de verlangde narricht te bekomen. — God geven, — dat zij tot een gelukkig einde mogen strekken. — Nauwelijks had Helding mij verlaten, — en nog had ik de pijn zijn over het mede gedeelte nieuws — toen de deur mij naar kamer zagjes open ging, — en ik in de tegenovermijn geplaatste spiegel mijn moeder herkende, — die bleek en bezorgd van uitzien, — met langzames gereden naar mij toekwam. — Was het M. Helding niet die daar uit ging, voeg zij, — terwijl ze met de ene hand waarin zij een open brief hield op de rug van mijn stoel leunde, — en met de andere zich een traan uit het oog wisten. — Dezelfde moeder lief, — zeid ik, — roodwoordende. — Wat had die nu weer te vertellen, — volg zij, — met een ontevrede blik. — Hij kwam mij bedanken om wat ik hem laatst thuis gebracht heb, — toen hij te veel gedronken had. — En was deze de enige reden zijn erkomst, — volg zij, — het hoofd langzaam buigende.  — Verdinnend, — verdinnend, — wat hebben uw ouders u gedaan, — om hen zo te misleiden? — Wat betekende die gestaarde gingen en boodschappen, — naar en van dat huis van heins? — O, — zo gij wist, — hoeveel traanen gij mij kost, — en hoe ik om u en d'wille rit twee nachten slaapeloos heb doorgebracht. — Zo gij wist, — hoe uw brave vader zijn leed verkropt, — en wanneer ik vragen wat hem deert het hoofdschut, — en alleen met een zucht antwoord. — Hoe zij het gij verandert, — verdinnend, — gij wie wij in zich oprecht en vroom gekend hebben. — Ach, — het was niet zonder reden dat ik opzacht tegen die verre reizen, — die gij nog zo jong en zonder opzicht ondernomen hebt. — Wij steunen op de vastheid van karakter en de brave grondbeginselen, — die wij in onze ouderlijke hoog moet, — ons verbeelde dat gij bezat. — Maar bitter zijn wij voor onze eigen gewaan gestraft. — Helaas, — gij waar ik nog te jong en onervaren, — en gij zij tegen de verleiding niet bestand geweest. — Het gebet dat ik dagelijks op God voor u opzond is niet verhoord geworden. — Zeg me, — verdinnend, — zeg me toch, — heb ik mij in zoon verloren. — Ach, — ik was zo enig verblijd over uw terugkomst, — ik had mij zoveel genoeg van u voorgesteld, — en dan zie ik dat mijn blijdschap droefheid af moeten zijn. — Onder het uiten deze laatste woorden boog ze haar hoofd op mijn schouder nedig en weendebitterlijk. — Haar innige smart verscheurde mij de ziel, — en ik was zelfs zo onthutst en ontroerd dat ik in de eerste ogenblikken vruchteloos naar woorden zocht, — en niet anders doen kon dan haar koude hand in de mijne te klemmen, — de armelmare hals te slaan, — haar bleek gelaten te kussen, — en tranen van ween moet aan haar boezem te schrijden. — Moedig, — zei ik eindelijk, — lieve moedig, — matig u verdriet. — Ik zie tenminste, — zeiden zij, — terwijl ze zich langzaam uit mijn omhelzing losmaakte en zich naast mij nederzetten.  — Ik zie, — dat ga je nog niet geheel verdorvens uit, — dat er nog hoop is op uw behoud, — want uw hart is nog vatbaar om getroffen te worden. — O, — beloof me, — dat ga je de verkeerde wegselt verlaten die ga je zet ingeslagen, — dat ga je alle banden die u aan dat slechte voor heb verbinden zult losgeheuren. — En alles, — alles zal vergeven en vergeten zijn. — Ik zal juichen, — en zeggen, — met de vader uit de gelijkenis, — zie het, — mijn zoon was verloren en hij is weder gevonden. — Maar, — zei ik, — ik betuig u, — dat er geen banden te verbreken vallen, — dat ik door u, — door mijn vader verkeerd wordt beoordeeld, — dat — en waarom dan uw gedrag niet opgehelderd? — Wie heeft recht op uw vertrouwen, — op uw openhartigheid, — zo uw vader dit niet heeft? — Hoe kunt jij vergen dat hij of ik geloof zouden slaan in de ongerijmde en niet de geuitvluchten, — waarmee jij uw verkeerdheden pochten mantelen? — Verder dan, — wij is niet verstockt in het kwade. — een gulle bekentenis, — een oprecht berouw, — zouden uw vaders, — richtmatige toren, — ontwapenen, — maar een hartnekkigheid als de uwen moet hem verbitteren. — Maar vader, — zei ik, — had mij beloofd, — zijn oordeel te zullen opschorten, — tot zich het ogenblik zouden opdoen, — waarin ik hem een volkomende, — geheel voldoende opheldering zouden kunnen geven? — Dat ogenblik — nadert met rasse schreden, — en dan, — geloof me, — dan zal mijn gedrag — u in een ander licht voorkomen, — dan het tans doet. — Waarom dan ook niet een weinig op mij vertrouwt, — wanneer ik u mijn ontschuld betuig, — en u verzeker, — dat jij zonder billige oorzaak — traden stort? — Is dat geheim dan zo diep, — zo vreselijk, — volg mijn moeder, — dat jij het ook aan mijne boezem niet kunt uitstorten? — Ach, — het zou u goed doen, — en mij ook ver in hand. — Want, — hoevra je uw woorden ook zijn, — ik ben nog niet gerust.  — Misschien misleid jij u zelf, — er moet stellig enig kwaad — iets verkeerd zijn — bij een geheimenis, — die mijn aan de moeder niet kan openbaren. — Lieve moeder, — zeid ik, — de hand drukkende, — die zei mij vlij in de toestak, — geloof mij, — mijn vuurigste wens op dit ogenblik — zouden wezen, — om mij aan u hartstorten, — en u alles te ontdekken. — Ja, — ik gevoel, — dat zo jij langer bleefd aandringen, — ik de kracht niet zouden hebben, — u weerstand te bieden, — dat ik tot welke prijs dan ook — de bron uw oortranen zouden willen drogen, — waar zou ik nu sprak, — zou ik een woordpreker, — en bij gevolg, — een schurk zijn, — en dat toch wilt jij van uw zoon niet maken. — Het kan dan niet anders, — zucht mij moedig, — nee, — een woordpreker moet jij niet worden, — alleen maar begrijp ik niet — waar toedeergelijke twaze geheimen dienen, — ik zie niet dat iets — dat goed en ordentelijk is, — behoeft verborgen te blijven, — misschien twaelijk, — en heb ik geen ondervinding genoeg, — maar ik kan het mij maar niet voorstellen. — Ze sprak wel waarheid, — die goede moedig, — want nooit had haar geest, — of haar verbeelding — enig gedachte gekoesterd, — welke zij niet zou hebben durven openbaren, — en haar reine ziel was een spiegel, — waarin zij ieder vergunnen te lezen. — In alle gevallen, — vervolgde zij, — hoop ik, — dat die oplossingspoedig mogen plaatshebben, — want ik zou ziek worden van die onzekerheid. — En dan, — terwijl ze mij de brief toerijkte, — eerens in uitnodiging van uw tante van Pempten, — tegen zaterdag over acht dagen, — om mijn verjaardag op hij zich te commovieren, — en ik had mij veel genoegen van die partij voorgesteld, — maar nu weet ik waarachtig niet of ik het wil aaneem. — Ik kan met geen opgeruimd hart aan tafel zitten, — en de gelukwensingen der gasten ontvangen, — zolang dit geval niet is opgehouderd. — — Gij bent onbillijk, liever moedig, — zei ik — waarlijk, — gij bent onbillig tegen mij.  — Ik kan beseffen dat deze zaak u hindert, — maar terwijl ik mijn woord heb gegeven, — dat u bezorgdheid ijdel is, — mocht ik toch hopen, — dat jij nog vertrouwen genoeg in mij zoud beseen te hebben, — om met enige kampte — de loop der gebeurtenis te af te wachten. — Voorheen, liever moedig, — was het genoeg, — dat ik u eenmaal iets verzekerde, — om maar u de vaste overtuiging van te geven. — Heugd het u nog, — toen eens de Girandolle in de zaal aan gruis was gevallen, — en iedereen beweerde dat ik moest het gedaan hebben, — want ik had de gantse morgen in de kamer gezeten, — en niemand buiten mij was er geweest, — dat gij toen zei dit, — nee, — Ferdigand heeft het niet gedaan, — hij zegt het zelf. — en zou ik zeer dat die tijd — zo veranderd zijn, — dat er op mijn woord geheel niet meer te bouwen waren? — Ja, Ferdigand, — zeiden zij, — mij met aandoening om helzenen, — ik geloof u, — want het zou al te afschuwelijk zijn — in die nog deze betuigingen vals waren. — En echter, — vervolgen zij, — mij met een weemoedige blik aanzienden, — gij hebt onlangs en weinig — gedraaid, — het goede mens wilde niet zeggen, — gelogen, — maar we spreken daar niet over, — volgde ze erbij, — zien dat ik rood werd en haar smekend aanzag. — dat was voor het eerst, — en voor het laatst niet waar. — Oh, zeg me, — dat het voor het eerst en voor het laatst was. — Ik heb er behoefte aan dit te geloven. — Ach, — zonder die noodlottige misleiding, — had ik u nooit verdacht. — — Moeder, — zei ik, — gij beschaand mij terecht. — Ja, — dat was voor het eerst, — en God is mij getuigen, — het zal ook voor het laatst zijn. — Daar, — deze kus, — mogen u het op bevestiging strekken, — dat ik deze belofte, — heilig houden zou. — Dat wens ik, — zeiden zij. — Nu, — we zullen dan het geval later, — zoals het is, — en ik zal trachten, — mij naar bekomen is het te overwinnen.  — zulke verkeerd beoordeld heb, — gezond het mij niet kwalijk nemen niet waar. — Ach, — gewet niet hoe teder een moeder aan haar kind gehecht is, — en hoe vele angstaar hartbenouwen, — wanneer zij slechts veronderstelt, — dat het van de rechten weg zouden kunnen afwijken. — Hier droogte de beste vrouw Harthane af, — en verliet mij, — meer gerust te mij in opzichten, — dan toen zij gekomen was. — Diezelfde avond, — ontvingen wij een afscheidsbezoek van Rijnhoven, — die aan mijn vader, — meer omstandig kwam mededelen, — hetgeen aan mijn reeds met een paar woorden gezicht had, — dat hij naar Den Haag ging, — en moeite zou doen, — om geëmplieerd te worden. — Er was, — had hij gehoord, — een bediening open gekomen, — waar aan geen onbelangijke werkzaamheden verbonden waren, — en hij hield zich overtuigd, — dat zijn vader, — zijn besluit vernemende, — zich daarover verheugen zou, — en alle pogingen in het werk stellen, — om hem zijn doel te doen bereiken. — Ik heb, — zo eindig de Rijnhovers verhaal, — lang genoeg als een wasseu meubel rondgeslenderd, — en uw edelen heeft mij doen zien, — dat het tijd wordt, — iets dergelijks bij de hand te nemen. — Het behoeft niet vermeld te worden, — dat het voornemen van Rijnhoven, — door mijn vader, — hogelijk goed gekeurd werd. — Mijn moeder wensde hem, — insgelijks, — alle voorspoed op zijn voornemens. — Susanne zei de lachende. — Ik weet niet wanneer Rijnhoven, — maar bedunkt, — het zal u vreemd voorkomen, — de dag op een bureau door te brengen, — met over allerlei vervelende schrifturen te gapen, — en omschans te zitten met papieren, — die door de slaafse zinnen zwieren. — Mij dunkt, — ik zie u daar zitten, — met een grote pen achter het oor, — een morslaap vol ingtvlakken op de rechtermouw, — en een asgrauwe overrok aan, — waar de kantoor ligt, — niet meer uit de kloppen is. — Ik zie wel, — dat jij nooit naar Den Haag geweest zandje, — zei ik. — Gij stelt u de kantooren al daarvoor, — gelijk dat van Amsterdamse koopman, — waar het ligt, — door de lantaren van de binnenplaats invalt, — en met de drie uren al bij de kaars moet zitten.  — Nee, — Gins gaat het vrolijker toe, — men zit in ruime, — luchtige kamers, — en de grote bezigheid bestaat er, — in de courante lezen, — en te praten over de nieuwjes van de dag, — en om het uren in zijn pen te versnijden. — Wel, — hoor mij dat jong mensen in zijn, — — zei de Susanne, — die praat over kantooren, — en maakt vergelijkingen, — en denkt dat hij het recht heeft — om aardigheden te zeggen, — omdat hij een blauwe maandag in de handel is. — Denk je dan verder dan, — dat men in Den Haag niets uitvoert, — omdat men er juist niet — tege hele dag lettertjes zit te klatten, — en sommertjes zit te maken, — trots het beste schooljongen? — — Maar je vrouw neemt het zo goed — voor Den Haag op, — — zei de Rijnhoven, — dat ik er niets weet bij te voegen, — — maar is het mogelijk — dat uw edelen — daar nooit geweest is? — — maar je denkt, — de familie moest daar eens — enige dagen komen passeren. — — Het zouden mij — in een gevolgde tijd zijn — uw rond te leiden — en het interessantste te laten zien. — — Ja, — indien uw edelen — dat van papa gedaan kon krijgen, — — zei de Susanne, — — dan zou ik u — voor de welsprekendste man — uit de Zevenprovincie houden, — — maar daar is geen kijk naar. — — Wacht maar — — zei de mijn vader — — als ik in het oud word — en op mijn meld is gaan leven — — dan zullen wij eens — zien wat we doen. — — Ja — — hernam Susanne — — als ik — zo lang moet wachten — — dan zal ik — zelf al wel te hok vast — geworden zijn — om nog uit te vliegen.  — — Wat zijn de — manst toch gelukkig? — — Daar heb je — Verdenand — — die is — half Europa al rond geweest — — en ik — die even — zo goed recht had — — iets anders te zien — — ik zal — misschien mijn leven — ten einde zien lopen — zonder ooit in Den Haag — — te zijn — geweest. — — Den Haag — — zou — het meeste — bij verliezen — — zei de Rijnhoven — — maar — als ik — vragen mag — — waarom zouden — uw — broeder — u daar — niet heen brengen — — dan had u — Edel — een mentor — van ondervinding — bij u.  — — Een — mooie — mentor — rips Susanne uit — — ik — bedank u — hartelijk — — wel — ja — met een — broeder — te reizen — is ook — van een — laatste toevlucht — — weet u — Edel — er — — is — waarover — men — zich — minder — bekomt — dan — over — een — zuster — — daar — laat — u — onvoorzichtig — uit — — zandje — — zei — ik — ik — wilde — u — juist — voorstellen — u — in — het — volgende — voorjaag — eens — derwaarts — te — brengen — maar — nu ik — dat — hoor — zal — ik — wel — deugelijk — op — passen — — — ou — wie — vrouw — meent — ik — rekomandeer — u — ernstig — aan — bij — die — goede — intensie — te — volharden — — het — zal — ik — wel — bevallen — en — wij — zullen — alles — in — het — werk — stellen — om — u — goed — acu — te — prokureren — prokureren — gij — meneer — wil — ons — volstrak — ten — hagen — — zei — ik — dat — wil — zei — de — Reinhoven — of — liever — want — het — om — als — rond te lopen — en ons — aan — de — toon — al — roepen — kijk — kijk — hier — de — Amsterdam — koop — van — met — z'n — z'n — noozel — dat — geen — toe — te — blazen — weet — hoe — mijn — kleding — de — spot — drijft — u — edel — is — beducht — Reinhoven — — die — kan — je — zak — steken — — vol — strek — niet — zei — de — Reinhoven — enigens — verlegen — over — de — uitlegging — die — aan — zijn — woorden — gaf — — ik — bedoel — alleen — te — zeggen — dat — meer — vrouw — behoeven — alle — bespotting — verheven — wat — lodewijk — betreft — hier — is — weer — geop — eens — en — zeiden — links — aan — wel — zeiden — mijn — vader — ik — hoop — dat — niet — dat — ga ik — kwade — vriendens — uit — of — schoon — ik — ik — kan — kiezen — nee — antwoord — Reinhoven — ik — dacht — ik — kon — niet — g… duo — squash — schiet — gas — bloep — vieren — de — population — hoek — betreft — spelen — hover —預 고민 — meet — in — q — kiezen — pen — van hem hoort. Ze scheen er zelf verbaasd over, wat dit voorspeld weet ik niet, maar het zou me niet verwonderen in die hij eens begon te beseffen dat het tijd werd wijs te worden. Mijn bemerkte waarde van een schat ook nooit beter dan wanneer mijn gevaar gelopen heeft die te verliezen. In waarheid, zei ik, wat jij me daar vertelt, beveent me. Ik kan toch niet denken dat hij inderdaad oogmerken op haar heeft. Nog ik, hernaam Reinhoven, maar de zaak is waar en je kunt er uw profuid mede doen. Adjeu. De volgende dag had ik toevallig door het afspringen in haar comparitie welke ik had moeten bijwonen, een uurtje voor de etenvrij en Susanne die zich iets menigmalen beklaagd had dat zij niets aan mij had, nam die gelegenheid waar om mij met haar naar het toiletje te tronen. Wel, zeiden deze, toen ze mij zag, het is goed dat jij komt Neef, ik had u anders al een boodschap willen sturen, ik wens u eens onder vier ogen te spreken wanneer het u gelegen komt. Eij, eij, zeiden Susanne, mag ik er niet bijwezen? Nu, dan zal ik zo aanstond maar optrekken. Het is toch hard dat ik mijn cavalier zo spoedig weer verliezen moet, mijn heeft al moeite genoeg om hem te krijgen. Nee, dat is juist de bedoeling niet, zeiden tante, maar vanavond of morgen als het u belieft. En ze zetten daarbij zulke een state gezicht tegen mij, dat ik alweer er ook van die kant een donder bij voorzag. Ik was echt gedrongen bij nieuwsgierigheid op te schorten en wij zaten na enig onderhoud over verschillende zaken te luisteren naar het verslag dat tante ons gaf van een dierbare predicatie welke zij in de week beurt een paar dagen tevoren gehoord had toen wij een koets hoorde stil houden. Er werd aan de huisdur gescheld, er kwam iemand de trappen op, de deur ging open en Henriette Blaak stond voor onze ogen. Ze was bevallig, gelijk altijd, maar zag toch enigszins betrokken van uitzicht en bleef toen zij ons bemerkte, onthutst en verlegen aan de deur staan. Kom binnen, jettje lief, zei de tante Letje, daardoor zou jij wil aan kind van mij eens te komen opzoeken. Uw dineressen, je vrouw Huik, zei de Henriette, terwijl zij nadertrad met het voorkomen van iemand die een kluk hartig besluit neemt.  Verschoon mijn vrij postigheid, de meid zeiden, ik zou maar boven gaan, ik wist niet dat u elende bezoek had, ik kwam u het boek terugbrengen dat u elende mij geleend heeft. Goedemorgen lieversantje, hoe gaat het u? En zij drukte met minzameheid de hand van Suzanne, wat mij betreft, ik bekwam geen enkel woord. Een neiging, zo stijf en afgepast alsof ze een onbekende gold was alles waarmee ze het te kennen gaf, mij naar tegenwoordigheid hebben opgemerkt en hoewel een lichte blos haar wangen kleurde, haar ogen tekenende koele onverschilligheid en geen trek in haar gelaad veranderde. Suzanne en ik keken ook al eraan, we wisten niet waar aan die stijfheid toetschrijven. Ik ging een stoel voor haar krijgen, maar ze hield zich of zij ze ook niet opmerkte en dan plaatst op een andere die nevends haar stond. En, hebt gij haar smaak ingevonden, vocht tante, het boek aannemende, heeft u de lezing nogal gesticht? Het waren predicatien, ik weet niet meer van wie. O ja, mijn waardejevrouw, antwoorden zij, het is een uitnemend schoonwerk en mijn oom heeft de goedheid gehad en een exemplaar van voor mij te kopen. Zo, dat is goed, en hoe maakt het u hierom? Wel, dat verblijkt mij hartelijk, en hoe maakt gij hetzelfde, lieve Jetje, maar je denkt niet zowel als toen ik u de laatste reizen zag. Integendeel me je, vrouw, antwoorden zij, ik ben wel, voorkomen wel, en ze bezig op de lippen. De waarlijk, vervocht het tante, u edelen ziet er niet de best uit, ik kan het nogal begrijpen, de schrik van het ongeval op zee bij die storm zal u nog door de leden zitten. Nu, dat is al een gezegende bewaring geweest, en wel mocht gij zeggen, laat mij de water vloed en de laten diepte mij niet verslinden. Gij hebt het toch geen nadeelige gevolgen van gehad, meefra, vroeg ik, nee meeg, antwoorden zij op een koele toon, en ik doe mijn best om die gebeurtenis met al haar gevolgen uit mijn geheugen te wissen. Ik was geheel uit de lijken geslagen door deze verklaring, ervan ik de zin, maar al ter wel begreep, en Susanna keek haar vriendin aan als wilde ze zeggen, hoe heb ik het met u? Doch tante, die de bedoeling van Henriette's woorden niet opmerkte, nam weder het woord.  Dat is niet goed, hetje lief, een zo verschrikkelijk gebeurtenis en welke zo duidelijk aantoont dat de heren hen niet verlaat die in nood tot hem roepen, moet gij niet moetwillig vergeten, maar zij moet u tot een spoorslag strekken om uw leven toe te weiden aan hem die u behouden heeft. U edelen heeft voorkomen gelijk, meefrouw, zei de Henriette. Ik heb me slechts verkeerd uitgedrukt, ik gevoel zeer wel welke een plicht van dankbaarheid op mij rust, en hoop dat nimmer te vergeten. Ja, volgde tante, dat zware weer heeft al wat schade gedaan, daar is hoor ik bij Koolhoorn een gat in de dijk geslagen, en ik weet niet hoevele duizenden dat aan haar stellenkosten zal. Wel is dit wederom een bezoeking des heren en een straf der ontrouwe gemeenten dat zij zulke ongelovige en bedriegelijke leraars en herders beroept, gelijk nog onlangs heeft plaatsgehaald in de verkiezing van de sociniaanse boterbloem, die mede een van de zulke is, die eidoheidspreken en de leugen zien en de zeggen, de heren heeft gesproken, daar de heren haar niet gezonden en heeft, en daarom zei het de heren, ik zal hen door een grote stormwind in mijn grimmigheid spleiten, en daar zal een overstelpende plasregend zijn in mijn toren, en de grote hagelstenen in mijn grimmigheid om die te verdoen. He, de tante, zei de Susanne met een onnozel gezicht, is het de schuld van domineer boterbloem dat het dijk doorgebroken is? Vader zeide, het was de schuld van het dijkcollege dat met de vijf steden overhoop lag. En wat is dit anders, voegt tante, het gezichten mijn zuster ernstiger opnemende dan het verdiende. Dan een bevestiging van het genik zeide, zijn deze niet de mannen die ongerechtigheid bedenken en die kwaaderaad raaden in de stad, en zijn zij geen blinden, leidsleden der blinden, die de gemeente is haar afval voorgaan. Ik geloof wel dat u edelijk gelijk heeft, zei de Susanne, want daar is de dijkgraaf meester Koenraad van Vlingerhoed, die draagt een bril. De cicataris, junker van Bitterenvleugel, is zo bijzienden dat hij mij laatst op een salet voor tante van Bempten aanzag. Van de Heemraden heeft er één de grouwe staar, de tweede is één oogig, de derde is scheeel en de marvier is alle middagen zo dronken dat hij de weg naar zijn huis niet alleen kan vinden.  U edelijk zegt dus wel terecht dat het een blind college is. Nichtje, zei de tante, enigszins geraakt. Hoe langer zult hij de slechtigheid beminnen en de spotterij begeren? Wat hij zegt, is bij weilend zeer aardig, maar wanneer men ernstig spreekt, is het gek scheren ongepast en onwelvoegelijk. Gij weet zeer wel dat ik geestelijke blindheid bedoel en met genen lichaamsgebreken spot zoals hij doet. Susanne kreeg enige ogenblikken vrij zuur, ik zelf was een weinig verwonderd geweest over haar uitdrukkingen, want hoe geneigd ook om met alles te scherzen, was hij nooit gewoonde spotterdrijven met ernstige zaken, of door haar gezichten, iemand te ergeren en te ontstichten. Ik schreef dan ook haar woorden aan de waren oorzaak toe, namelijk aan vrevel over de coole handelwijze van Henriette de Jeges-Mij, die ze achter een voorgewende luchthartigheid wilde verbergen, en waardoor zij gelijk doorgaans in digelijke gevallen plaats heeft, scherp in steden van geestig werd. Ze gevoelde echt haar ongelijk. Tante, zeiden zij, na een ogenblik zwijgens opstaande en haar een kusgevende, vergeef me, ik sprak zonder nadenken, gelijk mij wel meer gebeurt. Ik, ik ben, ik heb iets dat mij hindert. Hier begon ze te schrijen en zag Henriette aan met een verwijtende blik. Nee, zeiden Tante, haar omhelzig beantwoordende. Ik weet het ook wel, gij behoort niet tot de spotters onrijnen, waarvan in de eerste psalm gesproken wordt, nog ook tot de zodanigen die de bestrafingen niet horen. Zullen wij de heer Blaak ook op het feest bij Tante van Bempten zien, voelde ik aan Henriette. Ik dacht haar niet vragen of zij zelf gekomen zouden. Ik weet het niet, meneer, antwoordde zij, op de klokziende als iemand die vertrekken wil, maar het bezoek toch niet korter wil maken dan de betamelijkheid voordat. U edelijk komt toch, Tante, volgde Zanne. Ik heb de nodiging aangenomen, antwoordde Tante, of schoon ik wel gewenst had, dat zuster van Bempten een anderen dan de dag van zaterdag tot deze feestviering had uitgekozen. Het wordt somtijds laat, en dan is men minder gestemd, de dag des heren behoorlijk te vieren. Ja, lieve Tante, zei ik, dat is waar, maar uw edelen zal met mij instemmen dat mama niet wel haar verjaardag verzetter kon, en dat Tante bovendien gebruikmaakt van de gelegenheid dat papa eens uit kan gaan, daar hij altijd in het midden van de week zo bezet is.  Ja, dat weet ik, he nam Tante, maar naar mijn begrip waren het voegdzamer geweest dat de plechtigheid ten huizen u haar ouders had plaatsgehaald. Er zouden dan wel zoveel gasten niet hebben kunnen zijn, waar mij denkt, op een verjaardfeest behoort ook niemand buiten de naaste bloed verwandt, en die had moeder wel kunnen bergen. Zeg dat maar niet dat mama het hoort, zei de Susanne. Het goede mens toert er al genoeg over dat er om haar aan het willen zoveel omslag gemaakt wordt, maar Tante was er zo opgesteld, en mijn begreep dat de grootte en kleine kinderen zich buiten meer dan in de stad zouden vermaken enzovoort. Hier stond Henriette op. Mevrouw Huik, zeiden zij, na een weld te hebben geaarzeld, uw edelen zal mij verschonen, maar ik mag niet langer blijven, het is later dan ik dacht, en welheden wilt jij nu reeds vertrekken, volgt Tante, gezit pas. Mijn ogen wacht mij, we eten voeg, om na de middag weder naar buiten te rijden, ik durf niet vertoeven. Rijd jij naar huis, Jetje, vol mijn zustig, opstaande met de houding van iemand die een besluit neemt. Ja lieve, antwoordde Henriette, het is wat laat, en uit de weg, anders zou ik u voorstellen om u thuis te brengen, maar ik durf aan de paarden van oom, zulke een omweg niet te laten doen. Nee, dat behoeft ook niet, herdam Suzanne, maar ik wil toch gaar naar een eind met uw rijt, ik moet bij Carlin wezen, om lint te kopen, dat is toch in uw weg, en ga ik hem met daar afzetten. Oh, zeer gaarne, zeiden Henriette, op een toon die aanduiden dat ze het gezelschap van haar boezingvriendin voor deze reis wel zou kunnen gemist hebben. Gij blijft toch nog wat, neef, zeiden tante, dan kan ik u dadelijk zeggen wat mij op het hart ligt. Ik ben tot u dienst, zei ik, terwijl Henriette afscheid nam, en Suzanne mij in het heen gaan een bliktoewierp die zoveel zeggen wilde als dat zij voor mijn belangen zouden waken. Met een zucht zag ik beide vertrekken. Wel, neef, dat trof ongelukkig, zeiden tante, toen wij alleen waren, maar verbeeld u, daar dacht ik in het eerst geheel niet aan hoe mislukt aanzoek bij de heer Blaak. Ik verwonderde mij reeds dat gij alle drie zo stil en zo zondeling waard.  Waarom u de waarheid te zeggen, ik zou haar eens denken dat zij nog al instemd met de mening van haar oom, want ik kan niet vinden dat zij u bijzonder voorkomend behandelde. Dat heeft mij ook getroffen, zei ik, en ik was er verre af mij op zulke een koelheid te verwachten. Ik weet niet waarmee ik haar wel willendheid zo op eenmaal verbeurt heb, en dat kwelt mij. Ik wil het wel geloven, hij nam zij, maar moet u in deze beproving troosten met de gedachte dat alles naar godswijze wil geschiet en dat elke kleine teleurstelling tot bevordering van uw eeuwig heil moet strekken. Waarom te komen tot het geniek u zeggen wilde, uw vader is gisteren bij mij geweest en heeft mijn gewaarschoed tegen die Lieden die bij hijns wonen. Hij zegt dat de man onder een valse naam bij mij gekomen is, en de dochter is naar haar geloofd ook van de zulken tegen wie ik op mijn hoede moet wezen. Het rechter wil hij niet zeggen, maar hij verweest mij tot u om nadere uitlegging van zijn woorden. Wat is daarvan? Is dat jevertje weselijk zo slecht? Dan heb ik mij in haar bedrogen, want ik zag haar aan voor zulke ene die reind van harte was en de ijverig in alle goede werken. Ik weet van haar niets kwaats, antwoord ik, verheugd van de ontwaren, dat mijn vader zijn vermoeden ontrend mij tenminste niet aan Tanta had medegedeeld. En wat haar vader betreft, vervolgde ik. Helding heeft mijn verhaald dat hij er vertrokken is. Ja, hernaam zij, dat heeft mij uw vader ook verteld. Toch, dat is ook al verwonderlijk in haar werk gegaan, want hij is, volgens het zeggen van uw vader, eergist de avond met de nachtshuit heen gegaan en de nieuwe sluis eruit gestapt en er niet weer in gekomen, maar verdwenen, niemand weet waarheen. Dus ik wil maar zeggen, of schoon ik mij naast niet veroordeling mag, dat haar toch iets achter schuilt. Het is een wonder, zoals uw moeder laatst aanmerkte, dat hij eens zulke lieden bij zich heeft ontvangen. Inderdaad, zeid ik, maar zoals ik zeide, ik weet van beide geen kwaad, of schoon ik bekend dat het mij aangenaam zijn zal, niets meer van hen te horen.  Want zei dat mijn terugkomst al hier, kan ik mij niet bewegen, of ik ben gedwongen over hen te horen spreken. Het is opzij mijn boze geesten zijn, die mij een wezenlijkheid of een verbeelding altijd en overal vervolgen. Ik had deze woorden nauwelijks geëid, of ze werden bevestigd. De deur ging open en Amelia trapt binnen. Wij moeten weten, zomaar het niet reeds heeft opgemerkt, dat mijn goede tante altijd voor iedereen thuis was en dat haar meiden dus nooit iemand aandienden. Maar elk winsgezicht ze eenmaal gezien hadden, dadelijk naar boven sturen. Wij waren alle drie onthutst. Amelia was echt de eerste die de verrassing te boven kwam, en zelfs geloof ik dat mij een tegenwoordigheid haar bemoedigde. Meneer vrouw, zeiden zij, zich tot tante wendende, eerde ze nog het vermogen had van haar toe te spreken. Ik kom als meekeling tot u. Ik heb in deze grote, volkrijke stad niemand op winsgoed wille geid ik staat kan maken, buiten u. En uw heer Neef, voegde zij er bloosende bij. Ik weet dat mijn komst en mijn verzoek onbescheiden zijn, en ik zal het u niet oevelduiden, zo edelen mij ongetroost terugzend, maar u niet ermin dankbaar blijven voor het goede mehebbewezen. Ga zitten, juffertje, zeiden tante, die aan de buiten gewone ontroering, welke op Amelia's wezenstrekken zichtbaar was, wel bespeurde dat zij door geen onbeduidende oorzaak tot haar gedreven werd. Ik help gaarne wie je kan, want dat is ons voorgeschreven. Maar wilt jij ook iets drinken? Geet er zo omdaan uit, is u een ongeluk overkomen? Wil ik mij niet liever verwijderen, volg ik, weinig trekgevoelende van opnieuw in Amelia's belangen gemoet te worden, maar je vrouw heeft u wel echt iets in het geheim te zeggen. Nee, blijf nog wat hier, Neef, zei de tante, die, geloof ik, bevereest werd om zich met Amelia alleen te bevinden, en krijg dat flesje met die droppeltjes inzuit het hoekasje en de waterkaar af. Toe, trinkins armaziel, gezet waarlijk geheel van stuk. Ik dacht niet dat ik nog vatbaar was voor een dergelijke ontroering, zei Amelia. Ik heb grotere tegenspoeden en bekommernissen dan die ik heden ondervind, moedig doorgestaan, maar nooit ook. Nee, nooit tevoren had ik een vernediging ondergaan als deze.  Ik heb de wederbaarigheden der wereld met gelatenheid gedragen, waar ik was niet geboren om mij door een ellendige spion te zien beledigen als waar ik een schandvlek mij naar kunnen. Wat is gebeurd? Wie heeft u beledigd? Vroeg het tante en ik, bijna gelijkteidig. Wat hij gezegd heeft, zei de Amelia, doet er niets toe. Zij na uitdrukkingen zijn misschien te verschonen. Hij is niet gewend met beschaafde lieden om te gaan. Hij kon mij zijn huis uitzetten. Hij is haar meester in en heeft haar het recht toe. Maar het is laag en onverschoonlijk van hij mij te beledigen, op een oogomblik dat ik alleen en van elk verlaten ben. Ik kan, ik mag niet langer onder zijn dak blijven. Maar waarheen zal ik mij wenden? Gij alleen met je vrouw, gij kunt mij helpen. Hoor ik, bit u, wijs mij een wijkplaats aan bij eerlijke lieden, waar ik mijn intrek nemen kan. Ik zal er niet lang verdoeven, ik beloof het u. Geld ontbreekt me niet. Ik verlang niet, als een verblijf, hoe klein ook, waar ik rust kan vinden, en voor alle bezoeken veilig mag zijn. Ja, zei de tante, dat is nu goed en wel. Maar er worden zoveel rare dingen van uw vader. En u vertelt, dat ik eerst nogal wat naders van u dien te vernemen, eerlijk u bij anderen recommendeer. Daar zult gij gelijk aan hebben, zuster, zeiden een stem achter ons. Wij wenden, alle drie het hoofd om, en mijn vader trad de geopende deur binnen. Hij was, gelijk ik na haar hand vernam, na de woning van Heins gegaan, om met Amelia te spreken. Toch, daar zij juist verdrokken was, haar op de voet gevolgd en kort na haar de opene voordeur bij tante ingetreden. Geheel verschillend was de indruk welke zijn plotselinger verschijning op ons maakte. Tantes gelaat helden erop, en het was te zien dat er komst van haar broedig haar uit de machtige verlegenheid redde. Amelia zag hem aan zonder schrik, maar met verwondering en ongerustheid, en als vermoeden zij dat het van die man afhing, hoe haar lot zou beslist worden. Wat mij zelf betreft, ik was geheel uit het veld geslagen, want ik voorzag niet slechts nieuwe onaangenaamheden voor mij en verkeerde uitleggingen van mijn tegenwoordigheid daar ter plaatse, maar ook beeft ik voor Amelia.  En alleen de kennis die ik van mijn vaders strikte eerlijkheid bezat, boesemde mij enige hoop in. Mijn vader zag eerst Amelia en vervolgens mij met een navorsende blik aan. Zij slug de ogen niet nedig, maar rees op, en haar gelaat dan die uitdrukking van hoogmoed aan welke haar en vader zo eigen was, en die ik ook vroeger in haar had opgemerkt. Ze was blijkbaar geraakt over het geen zij als een onbeleefdheid beschouden. Tante was de eerste die het stilzwijgen brak. Gij komt juist bij tijdsbroedig, zeiden zij, deze is de juffig waarover ik u gesproken heb. Ik zie het, zeiden mijn vader. Jonger dachtig, vervolgde hij, zich tot Amelia wendende. Het smart mij, in iemand van uw jaren en voorkomen, zoveel verstocktheid te vinden. Hoe hebt gij u kunnen verstouten, u in te dringen bij een eerbiedwaardige juffig, terwijl gij bij uzelf bewust moest zijn, dat u wareplaats in het spinnhuis is? Meneer, riep Amelia, op een toon van hevige verontwaardiging, terwijl zij het hoofd ophield met een waardigheid die een koningin eer zouden hebben aangedaan. En toen zich naar mij toekerende. Wie is die man, vroeg zij. Het is mijn vader, fluisterde ik, op godswel. Wel nu, ging zij voort, zegt dan aan uw vader, dat ik van zijn entwegen een andere behandeling had verwacht. Zo iemand zonder opvoeding, gelijk Heinz, mij beledigde, ik dacht niet dat de heer Huyck een dergelijke handelwijze zou na volgen. Ik zou u aanraden, een toon lager te zingen, herna mijn vader. Ik ben heus, jeegend ze met lompend bedekte vrouw wanneer haar gedrag betamelijk is. Maar ik zou ook aan hem voorstind mijn verachting tonen wanneer zij handelde, zoals hij. Vaarwel meer, vrouw, zei Amelia, even met het hoofd buigende en zich willende verwijderen. Blijf, zei de mijn vader, op die toon van gezag, die elk wie hem hoorde, gedwongen was te eerbiedigen. En wees liever dankbaar, jeegends mij, dat ik u niet door mijn dina's voor mij op het stadhuis heb laten brengen. Maar hier ben ik gekomen om u te ondervragen, en bedenk dat een rondborstige bekentenis u meer nut zal doen dan het aannemen in een ongepaste vierheid.  Amelia bleef midden in het vertrek staan, de armen overal kanden geslagen, de ogen vlammende van spijt en de lippen stijf gesloten, terwijl haar gehele houding aanduiden dat zij alleen toegaf aan dwang, maar besloten had geen antwoord op de tot haar gerichte vragen te geven. Ik weet zelfs niet, vervoegde mijn vader, enigszins verwonderd over een dergelijke minachting van zijn gezag, waaran hij weinig gewend was. Of ik nog wel zoveel inschikkelijkheid jeegends u betoont zouden hebben, en die net niet waren geweest om de willen van die onrechtvaardige daar. Hier wees zij op mij. Ik moet bekennen, hij heeft zijn affecties wel geplaatst. Hoe, riep Amelia uit, terwijl de uitdrukking van haar wezen opeens veranderde, en zei mij met een blik van verbondering aanzag. Ik versta je niet, vervochten zij, mijn vader met angstvalligheid aanziende. Gij verstaat mij niet, voeg mijn vader, zelf verwonderd over de plotseling en verandering in haar gelaad. Ik achter het ogenblik geschikt om er tussen in te komen. Meneer vrouw, kan u niet verstaan, zei ik, want er is hier geen kwestie hoe genaamd van affecties. Wacht, tot men u het woord geeft, eergij u in het gesprek mengt, zei de mijn vader, met een gestrenger blik. Is u samenkomst hier ook te vallig, even als het vroegere? Gij hebt voor altijd mijn vertrouwen verbeurd. Vader, zei ik, ik verzeker u. Vertrek, zei hij, ik wil niets meer horen. Ik zuchte en maakte mij gereed om aan dit bevelte gehoorzamen. Toen Amelia die gedurende deze woordenwisseling ten prooi was geweest aan een hevige gemoedbeweging en beurteling rood en bleek geworden was, zich tussen mij en de deur inplaatsten. Toen van ogenblik, zei de zij. Ik weet niet, vervolgde zij, tot mijn vader sprekende, waar ik van beschuldigd worden. Maar slechts dit moet ik voor de alwetende god betuigen, dat uw zoon zich de geringe kennis die hij aan mij heeft, nog de diensten welke hij mij bewees, behoeft te schamen. Dat zijn handelwijze edel menslivend en onberispelijk was en dat alleen vuigelaster een vals uitlegging aan zijn gedrag kan geven. Er lag zulke een toon van waarheid in de woorden die zij gesproken had. Het geluid van haar stem, tans omdaan van die bitterheid welke er te voren in lag, had iets zo treffends en overtuigends. Een zo danige edelaardigheid was over haar wezen verspreid, dat mijn vader ervan getroffen werd.  Gewoon, om in de geheime plooien door te dringen waarachter het bedrog zich verbergt en het ware van het valsen te onderscheiden, twijfelde hij niet of Amelia, al waren zij dan in zekere opzichte schuldig, was echter niet de vrouw, welke men had afgeschilderd. Hij dacht een ogenblik na, wenkte mij toe dat ik blijven kon en voeg toen snel aan Amelia. Hoe is uw naam? Amelia, antwoorden zij, haar vorige houding van behoedzame argwaan hernemende. Doe familie naam. Voor het ogenblik daag ik geen andere naam dan Amelia. En uw vader dan, hij heeft zich van Bevren doen noemen. Maar dat is zijn naam niet. Hoe heet hij? Hijzelf zal best in staat zijn u daarop te antwoorden. Goed, maar hij is hij niet. Waar bevindt hij zich tans? Ik heb mij altijd gewacht zijn gangen na te gaan, antwoord Amelia. Ik laat zook zijn anderen over. Voegt zij erbij op een scherpe toon. Gij schijnt dit onderwerp niet te willen behandelen, zei er mijn vader. En ik kan het in u niet misprijzen dat gij uw vader niet verraden wilt. Maar gezult niet aarzelen, hoop ik, mij te antwoorden betreffen het geen uwzelfe aangaat. Waar hebt gij mijn zoon leren kennen? Amelia zag mij even zijdelings aan en antwoordde toen op een bedaardetoon. Hij zal het u waarschijnlijk zelf verhaald hebben. Ik dacht één ogenblik, maar ook slechts één ogenblik, dat mijn vader het gewone hulpmiddels zouden bezigen om aan beschuldigd een confessie af te dingen, namelijk door hen te doen geloven dat hun medeplichtige reeds bekend heeft. Maar het zei dat hij te oprecht van harte was om tot dergelijke listen zijn toevlucht te nemen, het zei dat hij begreep er geen baat bij te zullen vinden na de gevattheid waarvan Amelia er iets blijken gegeven had. Hij schudde het hoofd en zeiden, Jonger dochter, ik moet u vaderlijk en met nadrukthevens herhalen dat gij uw zaak slechts verergerd door uw hartmekkigheid. Gij komt met mijn zoon, niemand weet van waar, in haar naardoor schuid. Gij verlaat hem te Amsterdam, toch ontvangt later herhaaldelijk bezoeken van hem. Doe vader komt en verdwijnt weder van hier gelijk een schim en draagt een naam die blijkbaar valse is. Er hebben ten uwend onbetamelijke tonelen plaats.  Moet het niet geschikt zijn om vermoedens tegen u op te wekken? Van deze gantse toespraak had Amelia blijkbaar slechts één punt met opmerksamheid aangehoord, namelijk dat ik haar's vaders geheim had bewaard. Oh, zeiden ze, meneer, uw zoon heeft edel, heeft braaf gehandeld. Hij heeft zich aan verdenkingblood gesteld. Hij heeft zich het misnoeg een derzijnen op de hals gehaald. Hij heeft zich de lasterprijs gesteld om ons het willen. Ach, vervolgde zij, zich tot mij wendende. Beschuldig mij niet van onedelmoedigheid, van ondankbaarheid, zulke mijn zwijgen veel harder en nu niet zuiveren van de blaam die men op u, en ook op mij, geworpen heeft. Maar, godwetend, ik mag niet spreken. Ga je zultes heren naam niet eidelijk misbruiken, moppelde tante letje uit hoofdschuddende. En nu, meneer, zei de Amelia tot mijn vader, laat mij naar de gevangenis naar het spinhuis brengen. Ga je hebt er de macht toe en ik ben buiten staat u te weer staan. Maar ik verklare het u, ik heb geen kwaadbedreven en het zal u eenmaal als je later van mijn onschuld overtuigd zult zijn in de ziel grieven dat jij mij hard en onrechtvaardig behandeld hebt. Zie daar dan die Nederlanden die gewesten geheelde wereld door als de zedel der burgervrijheid beroemd. Mijn vervolgd, mijn bespied, mijn volnst zonder reden, een onschuldig meisje wie er enige misdaad is dat zij haar ongelukkige vader lief heeft en niet aan zijn vijhanden verraden wil. Nee, meervig, zeiden mijn vader op een zachter toon. Zo ga je onschuldig zijn, hebt jij ook voor geen straf te schromen. Ik zal u geen vragen meer doen. Verre zij het van mij een dochter te willen gebruiken tot werktuig om haar vader in de handen de rustitie te leveren. Maar zulke vreemde en geheimzinnige omstandigheden hechten zich aan uw verblijf al hier dat ik u niet kan vergunnen deze stad te verlaten alvorend die zijn opgeheldet. Ga je kunt zelf uw verblijf kiezen en zul daar tegen alle uw onaangename bezoekend beveiligd worden. Het zal dus van uw vader zelf afhangen de duur van dat verblijf te verlengen of te verkorten. Op dit ogenblik tot het dienst maakt binnen en gaf mijn vader een briefje het welke een onbekende gebracht had met last om het onmiddellijk aan zijn edelijk strengend overhandigen. Hij las het, zijn gelaten teken de verwondering.  Hij zag Amelia opletend aan en zijde toen op half luide toon. Hoe is het mogelijk dat ik niet vroeger op dat denkbeeld gekomen ben? Zij is haar vaders evenbeeld. Leest dit briefje verder in hand. Misschien zult hij naar de inzager daarvan uw onbeswaard vinden van te spreken. Ik las het briefje dat van de volgende inhoud was. Wel enige strengen heer, zo even geeft kleine Simon mij de stellige verzekering dat de heer van Beveren niemand anders is als de graaf van Talvera die wij zochten. Te denken dat die persoon zo lang bij mij aan huis gewoond heeft zonder dat ik vermoeden op hem had. Hij moet echter in het net lopen want er zijn overal wakers uitgezet. Ik verblijven met diepe eerbied, edelgestrengen, nedige dinaag. Ik vermoeden dit, zei ik, hem het geschrift tegevende. Maar ook deze mededeling verleent mij nog geen vrijheid om u de aanleiding onze kennismaking te verhalen. Eerst als hij of gevangen of in veiligheid is, zal ik me gespreken. Zo, zei er mijn vader op een koele toon, en toen zich omwendende nam hij Amelia opeens hoffelijk bij de hand. Zuster, zeiden hij tegen het tantalettje, ik stel u de vreulen van Lins voor, de dochter van Keetje Reefseil die hij u herinneren zult. Meneer, riep Amelia uit, verbleekende, en mijn vader vol angst aanziende. Verschoon mij, vervochten mijn vader. Ik had wel licht moeten zeggen, donna Amelia de Talvera. Het smart meid dat ik gedwongen ben uw vader, aanwins grote verdiensten ik in vele opzichten hulde doe te moeten vervolgen, maar de plicht die ik ingegens hem te vervullen heb zal mij niet beletten jegens u die mens liefendheid in achten nemen waarop uw ongeluk aanspraak heeft. Waarin kan ik u van dienst zijn? Gij hebt hier nog bloedverwandten van moederszijden? Begeert ga je dat ik u bij hen breng en u aan hunne bescherming vertrouwen? Helaas, zei Amelia, wie hunnig zou zich willen ontvermen over de ramsalige dochter de Swervers? Nee, het is niet bij hen die wil ik mijn vader haten of verachten dat ik een toevlucht zoeken zal. Wij is bij hun afgelegene beveilige woonplaats aan. Het zal slechts voor weinig tijd zijn. Aan geld ontbrekt het mij niet. En ik zal u danken, meneer, waar niet bij bloedverwandten die mij in genaden zouden menen te doen.  Hoor, zei de tante letje, terwijl zij Amelia bij de hand nam. Gij zult niet bij vreemden gaan en ook niet bij heins terugkeren. Ik heb nog plaats in huis, blijf bij mij inwonen. Gij zult bevinden dat mijn tent in vrede is. Gij kunt hier zo stil leven als gij wilt en op uw eigen kamer blijven waar gij zon nog maan behoeft te zien als gij niet verkist. Ik zal het aan de meiden zeggen dat zij niemand bij u laten zonder hem aan te dienen. Bij u, mijn goede jevrouw, zei de Amelia, zich schrijnende over tante heenbuigende en haar omhelzenen. Ach, waar aan heb ik zoveel goedheid verdiend? Wel, zei de tante. Staat er niet geschreven. Ik was vreemdeling en gij heb mij geherbergt. Gij neemt dus aan, niet waar? Bij wie zou ik liever komen dan bij u, meje vrouw? Hernam Amelia. Zij het gij de enige niet die u mijner hebt aangetrokken. Dat is te zeggen, zei de tante. Daar komt neef de meeste eer van toe. Heugd het u nog neef? Maar nee, zei de Amelia, zich opeens bezinnende. Nee, dat kan toch niet. In een onbedachte opwelling van erkentenis vergat ik dat uw familie reeds om aangenaamheden genoeg om mij net willen heeft gehad. Nee, dat kan waarlijk niet. En waarom dat niet? Vrouw tante. Van de familie zult gij geen last hebben, nog de familie van u? Ik heb u immers gezegd dat gij stil op uw kamer kunt blijven. Ik eerbiedigd de nauw gezetheid van de vreulen, zei de mijn vader. En toch geloof ik dat zij niet beter kan doen dan uw voorstel aan te nemen. De wereld zal daaruit kunnen opmaken dat er na delige geruchten die omtrend haar gelopen hebben en waar aan ik zelf geloofhechten logenachtig zijn. Voor het overige zult gij vreulen, hier geen heel vrij leven en niemand zal u kwellen met vragen of bezoeken. Nee, zei de Amelia, ook om uw entwillem in je huik moet ik niet bij uw zuster blijven. Zouden de mensen die altijd liefst genegen zijn het ergste te denken, u niet beschuldigen van te heulen met iemand die gij vervolgen moet door aan zijn dochter huisvesting bij uw naast bestalen te verlenen. Uw bedenking is vol juistheid, antwoorde mijn vader. 