Rectoraatsoverdracht 4 juni 2015 - Tilburg University
Je bent, Filip, Tilburger, weliswaar met een korte tussenstop in Den Haag, maar toch één van ons, één van onze medeburgers. En dat doe je door je ook vol en actief te betrekken met alle handen, advies, klussen te betrekken met het oplossen van vraagstukken in stad en streek. Dat doe je in je rol als voorzitter, bijvoorbeeld van ons via mij, je comité, maar je bent van ons en je blijft van ons. En we reken ook op je in de komende jaren. Om te zeggen dat we je dankbaar zijn voor die goede samenwerking tijdens jouw rektoraat en ook te zeggen dat we je als stadgenoot zeer waarderen, zou ik je graag het College van Buurgemeester en Wetharders heeft me daartoe ook gemachtigd, de zilveren legpenning van de stad Tilburg uit willen rijk. En kijk, Jan, deze penning is wel te vinden. En ik ga hem nu uitreiken. Dankjewel, Peter. Peter Norderes, dames en heren, heeft ons laten zien dat het een bevlogen burgemeester is met een diep inzicht in wat er op een universiteit beweegt. En ik kon ontzettend graag heel snel een keer op bezoek om de parels van Tilburg te ontdekken. Dames en heren, wij naderen tans de afsluitende fase van dit afscheid. Maar voordat het zover is, en we, Philippe, nog één keer het woord geven, maar heel kort, willen we u een video vertonen waarin we Philippe hebben meegenomen naar voor hem plaatsen van bijzondere betekenis op deze campus. We kunnen de video starten. Ik heb te gewoond om met de fiets naar de universiteit te komen. Dat kan ook, want deze campus ligt hoger uit op 10 minuten fietsen van mijn huis. Ik vond het altijd heerlijk om vanmorgen hier te fietsen op dit mooie deel van de campus. En ik was meestal heel vloeg al voor 8 uur hier met weinig mensen. Een mooi rustig moment van de dag. Ik wil ook graag iets zeggen over de menselijke maat. Ik vind het zelf wel heel belangrijk en ook bij de uitvoering van het riktoraat heb ik altijd geprobeerd die menselijke maat in het oog te houden. En een van de onderdelen daarvan is ook de velige gesprekken die ik heb gehad op deze mooie werkkamer. En heel concreet bijvoorbeeld, denk ik ook, aan de ontvangsten op de vrijdagmiddag. Er kwam altijd een hoogleraar die een entré of een afscheidreden hield.  Die kwam hier op bezoek, kopje thee bij de riktor Magnificus. Ik ontving dan zijn hele familie, ouders, kinderen erbij. Maximaal hebben we 20 mensen op deze kamer gehad. Mijn partner was er vaak ook bij en het waren heel plezierige ontboeteer. We zijn hier nu in onze oude aan. Die is nu leeg, maar tijdens academische zittingen is die vaak heel goed gevuld. En ik heb vele van de zittingen hier in de oula als riktor Magnificus geleid. Academische zittingen worden altijd geopend hier met een gebet. En de tekst van dat gebet is, mogen de geest van wijsheid en barmhartigheid in ons allen groeien en tot vallen was dom komen. En ik moet zeggen dat deze tekst heeft mij altijd wel enorm geïnspireerd. Namelijk ook om steun te geven aan de mensen die het wat moeilijker hebben. Dit is de togaakamer. Hier hangen er de toga's van alle Tilburgse hoogleraren. En de Rektor Magnificus is een van hen. Hij is als het ware de aanvoerder van het geheel van hoogleraren. En dat is ook goed. Toch heb ik geprobeerd in mijn functie en niet alleen voor de hoogleraren te zijn, maar ook voor andere stafleden en bijvoorbeeld ook voor onze studenten. We staan hier bij een vrij kunstwerk, een geschenk van een van onze alumnie. En dit kunstwerk geef ik ook een bepaalde houding aan, een bepaalde houding van openheid. En dat doet mij ook denken aan natuurlijk een heel belangrijke zaak die tijdens mijn rectoraat heeft gespeeld. De kwestie Stapel, die natuurlijk heel veel aandacht heeft gekregen in de persen, in de media en overal. En ik moet zeggen dat ik trots op ben hoe deze universiteit die zaak heeft aangepakt en ik mocht daar zelf leiding aan geven. Heel belangrijk is de rol geweest van de jonge klokkeluiders, die hebben heel goed werkverricht. En ik ben heel blij omdat ik ze nog steeds volgt dat het heel erg goed gaat met die klokkeluiders, want die hebben een heel belangrijke rol gespeeld in die afwikkeling van die zaakstapel. Door de wijze waarop we zijn opgetreden in deze zaak, denk ik dat het eigenlijk heel goed uitgepakt is voor de universiteit. En iedereen heeft herkend en ook internationaal dat dit eigenlijk de aanpak is die je zo moet volgen in een zaak als deze. Dus er mogen wat universiteit heel trots op zijn.  We zijn hier nu in één van de meest bijzondere zalen van deze universiteit. Hier naast mij hangen de portretten van al mijn voorgangers, dat ik het hoorde in magnetisch hier vanaf 1927. En ik kom daar binnenkort dus bij te hangen. Ik heb daar lange tijd natuurlijk niet gedacht om hier te hangen, maar inmiddels komt het ervan. Het is ook mooi geweest en ik heb ook geposeerd. En volgens mij is het heel mooi geworden. We staan hier bij de bibliotheek. We hadden een hele drukke plek op onze campus. En dat doet mij denken aan de contacten die ik heb gehad met studenten. Ook het hele persoonlijke contact wat ik had met allerlei studenten. Met gesprekken met studenten leer je heel veel van. Mijn ervaring is ook dat studenten mee willen denken om de universiteit nog mooier te maken. En wat ook heel bijzonder is, is alle nationaliteiten die we hier op deze campus hebben. Ook daar vond ik het persoonlijk contact te spreken met die studenten heel belangrijk. Daar leer je veel van. En dat was een fantastische ervaring. En ook in mijn nieuwe baan als hoogleraar zal ik het contact met studenten enorm graderen. We zijn hier voor het Montescheuwegebouw. En daar is de loodschool van deze universiteit gehuisvest. Daar heb ik in het verleden altijd gewerkt als hoogleraar. En ik ben ook decaan geweest van de faculteit. En nu ga ik naar mijn rectoraat weer terug naar de loodschool om daar te werken. Dat geeft mij een gevoel van thuis komen. Ik ga daar weer aan de slag als hoogleraar op het terrein van wetgeving en toezicht. Dus in die zin is het geen afscheid, maar het is een totzins. En ik zou heel veel mensen nog weer tegenkomen vanuit die nieuwe functie. En tot slot dames en heren nog één keer het woord aan het Filipe. Meneer direct om Magnificus. Nou, dat was even opvangen, maar dat is in ieder geval gelukt. Ik wil toch nog graag wat zeggen wat zich vanmiddag heeft afgespeeld. Want het is heel goed dat je niet de regie hebt over je eigen afscheid. Ik wist natuurlijk voor het eerste deel wel een beetje wat er ging gebeuren. Want dan was ik zelf aan het woord. Maar daarna veel minder. En ik moest zeggen dat het doet je heel erg goed.  En als ik nog een paar dingen terug mag zeggen over de dingen die gezicht zijn, begin ik met Jan Hommer. Jan, ik wil je danken. Dat is natuurlijk een moeilijke situatie als een rector zegt. Ja, ik ga toch wat eerder weg. En ik heb een ziekte die mij wat belet. Is de vraag, hoe ga je er dan mee om? En Jan heeft van zijn kant gezegd hoe hij dat heeft. En ik wil ook van mijn kant zeggen dat Jan en het hele stichtingbestuur dat heel plezierig heeft gedaan. Namelijk door het tegen mij te zeggen je kunt zelf de regie nemen. Zoek je tijd. Dus dat geeft geen druk op de situatie en dat heeft mij heel veel geholpen. Dus dank daarvoor Jan. En verder, als ik nog moet helpen zoeken naar die penning, ben ik graag beschikbaar. Ja, je moet allerlei dingen doen in deze universiteit. Koen heeft gesproken over onze samenwerking. En ik kan me bestigen dat die uitermate goed is geweest. Dus ook eraan is het belangrijk. Iedereen weet, samenwerking ben het college van bestuurs cruciaal in universiteiten. En het gaat lang niet altijd goed. Dus het is best ingewikkeld. En als je met z'n tweeën bent, is dat nog belangrijker. Onze samenwerking is goed. Maar het helemaal niet wil zeggen dat we dezelfde personen zijn of dezelfde dingen belangrijk vinden. Juist soms helemaal niet. Maar dat is juist de kracht. Je moet complimentair zijn en van daaruit moet je elkaar aanvullen. En Koen, dat hebben wij gedaan jarenlang. En dan wil ik je al voor danken. En ik ben ongelooflijk blij met de dingen die ik... Ik heb van het bankje natuurlijk, dat vind ik heel bijzonder, cadeau. Ook wel heel blij met iets op de campus. Fellowship vind ik inderdaam belangrijk. En daar hebben we de laatste jaren veel al gewerkt. En er zag er naar uit dat het toch lastig was. Ik begrijp nu dat het rond is. Ik vind het vooral belangrijk voor degenen die daar straks gebruik van kunnen maken. Want daar gaat het om. En dat mijn naam daarvan verbonden is, ben ik heel trots op. Maar ik hoop vooral dat het heel veel vrouwelijke talenten kunnen aantrekken. En dat die ook op posities komen die leidinggevens zijn in de universiteit. Bijvoorbeeld het rectoraat. Maar dat is nou nog iets te vroeg natuurlijk, want in mil.  In mil gaat het eerst een tijd doen. En dan ben ik ook heel blij mee in mil. Dat weet jij. Dan de studenten. Fantastisch om jullie te zien, Robbie en Rachel. Bedankt voor wat jullie gezegd hebben. Inderdaad, de contacten met studenten vind ik altijd heel belangrijk. En ik dacht toen ik decaan was van de faculteit, waar je ook heel veel contact hebt met studenten, was ik een beetje bang als rector dat dat minder zou zijn. Maar dat is absoluut niet zo gegaan. En ik vind dat belangrijk. Ik vind het altijd heel plezierig, maar vrouw leer je er zelf ook heel veel van. En we doen het toch allemaal voor onze eigen studenten. Precies inderdaad om ze beter te maken dan wij zijn. Dus heel veel dank voor jullie vriendelijke woorden. Dim, heel veel dank voor wat je zei, dat teruggaan naar het onderzoek weer. En ook op de dingen die je noemt, dan zouden wij heel goed kunnen samenwerken. Maar voorlopig ben jij nog bezig met andere dingen, maar in de toekomst zeker. En heel veel dank voor wat je gezegd hebt. Ik heb dat zeer op prijs gesteld. En ook de dingen die ik bij de provincie altijd heb kunnen doen. Ook in samenwerking. Heel graag gedaan. En ik heb dat zeer op prijs gesteld. Peter Nodanes, maar even kijken. Peter, die petengastie, dank voor wat je hebt gezegd. Die social innovation, moeten we mee doorgaan. Dat is een goed concept. En ik weet zeker dat er ook in de instelling daar steun voor is. Maar we moeten kijken hoe we dat tasbaar kunnen maken voor concreet projecten. En verder ben ik enorm blij met de penning die ik heb gekregen van je. Want ik voel me inderdaad met hart en ziel en tilburger. Dat durf ik hier wel te zeggen. En Emil, de kwestie van tilburger is liefde op het tweede gezicht. Ik zal je dan nog eens uitleggen hoe dat werkt. Maar helemaal goed. Goed, ik sluit af. Want ik mocht maar kort spreken van de rectomagnieve kus. Maar het grootste cadeau, dat wil ik nog wel noemen, is iedereen die hier gekomen is vandaag in de zaal zit. Fantastisch dat jullie er zijn. Dank jullie wel. Dames en heren, gaat u nog een moment zitten. Dat geeft mij de kans om mijn petje op te zetten. 