Schetsen uit Amerika | Charles Dickens | Travel & Geography | Audiobook full unabridged | 13/14
Deel dertig van Schetsen uit Amerika door Charles Dickens. Deze LibriVox-opname is vrij van auteursrechten, opname door Marcel Koenders. Hoofdstuk 17, De Slavernij, deel 1. De aanhangers van de slavernij in Amerika, van de afschuwelijkheden van welk stelsel ik geen woord zal schrijven, waar ik niet het doorslaanstbewijs voor heb, kunnen in drie grote klassen verdeeld worden. De eerste klasse bestaat uit die gematerde en redelijk denkende eigenaars van MensenV, die er op dezelfde wijs aangekomen zijn als aanzomenige rijkstaalder voor hun bedrijfskapitaal, maar in het afgetrokkenen de vreselijke aard der instelling aannemen en de gevaaren inzien, die zij voor de maatschappij meebrenkt. Gevaaren, die wat voor kordon van voorzorgsmaatregelen er ook omheen getrokken worden en hoe langzaam ze ook aankomen stappen niet te min op haar schuldig hoofd neerzullen vallen, zo zeker als de dag des oordeels is. De tweede klasse bestaat uit al die eigenaars, vokkers, gebruikers, kopers en verkopers van slavern, die ze luk of raak willen eigenen, vokken, gebruiken, kopen en verkopen, net zolang totdat bloedig lietje aan zijn bloedig ent gekomen is, die brutaalweg al het afgrijselijk van dit stelsel heetend te liegen, al duwtige hun een massa bewijsttukken onder de neus, zoals nog nooit bij enig ander onderwerp ter berde werd gebracht. Bewijsttukken waart en overvloede de ondervinding van iederen dag nog haar ontzettend gewicht bij in de schaal legt, die het met plezier aan zouden zien als Amerika vandaag of morgen in een binnen- of buitenlandse oordeel gewikkeld werd, als daarvan dit maar doel- en uitslag was, dat zij in een recht gehandhaafd beleven om de slavernij in stand te houden en de slaven af te beulen, zonder dat enig menselijk gezag daar een stokje voor mocht steken, die als zij van vrijheid spreken de vrijheid bedoelen om hun mede- mensen te verdrukken en zich als nero's aan te stellen en van wie ieder exemplaar op zijn eigen grond en dat in het Republiekeins Amerika een meer volkomen en ongenadig en minder verantwoordelijk dwingeland is dan de Calif, Haroun al-Rashid, in zijn ontsach in Boezemund scharlaken roodgewaad.  De derde klasse en niet de minst talrijke of invloedrijke bestaat uit al die fatsoenlijke burgers die geen meerdere kunnen velen en huns gelijken kunnen luchten nog zien, met andere woorden uit de klasse weer hele Republiekeinse gezindheid hierop neerkomt, ik duld niemand boven me en van allen die beneden me staan moet geen één het wagen mij ten na te komen. Wie het waser hoog moet, in een land waar vrijwillige dienstbaarheid geschuwd wordt als de pest, door slaven moet bediend worden en die onvervreendbare rechten alleen door de verongelijkingen de negers aangedaan kunnen gehandhaafd worden. Men heeft soms aangevoerd dat men in de vruchteloze pogingen die er aangewend zijn geworden om de zaak der persoonlijke vrijheid in de Republiek van Amerika te bevorderen, wel vreemd tussen twee haakjes dat men over Amerika het vrije Amerika schrijvende zo'n punt heeft te behandelen. Nu heeft men, zeg ik, soms aangevoerd dat men bij al zulke pogingen niet genoegzaam acht geslagen heeft op het bestaan van de door ons zo even aangeduide eerste klasse van personen. En zo werd er dan, verder gerelineerd, nu ging het niet aan. Ja, deed men die eerste klasse bepaaldelijk onrecht door haar met de tweede over één kant te scheren. Ongetwijfeld is dit het geval. Op edelde voorbeelden zou men kunnen wijzen van personen die zich in het belang hun slaven, geldelijke en persoonlijke opofferingen getroost hebben. En wel is het te bejammeren dat de kloof tussen hen en de pleitbezorgers der emancipatie door al dergelijke scheeve voorstellingen als anderszins nog weider kan gemaakt zijn, des te meer daar er buiten kijf onder deze slavenhouders verschillende goedgezinde meesters gevonden worden. Die zacht moedig, neem, teder zijn in de uitoefening hunner onnatuurlijke macht. Edoch, dit neemt de vrees niet weg, dat deze oprechtheid onafschijdelijk verbonden is aan een staat van zaken waar menselijkheid en waarheid geroepend zijn, een appeltje mee te schillen. De slavernij is er geen zeer draagelijker om omdat er sommigen zijn aan te wijzen, weer edelmoedig hard, de harde gevolgen deze instelling gedeeltelijk weet te verzachten. Ook mag de stroom van de heilige toren niet steel blijven staan, als duid hij in zijn steeds voorgaande loop op enkele weinigen, die onder een her van schuldigen, vergelijkendere wijs onschuldig zijn. Zie hier wat deze betere mensen onder de pleitbezorgers ter slavernij ons bij wijze van zelfverdediging gewoonlijk tegemoet voeren.  Een slecht stelsel is het, nu ja en hing het van mij af, ik zag het graag, heel graag aan de dijk gezet. Maar zo slecht als jullie het in Engeland afschildert is het niet. Weet je wat met jullie het geval is? Al die mooie voorstellingen van de apostelen der emancipatie hebben jullie ingepallemd. Daar zit hem de knoop. Zo zijn de meeste van mijn eigen slaven aan mij gehecht en waarlijk niet zo'n klein beetje. Nu zal jullie zeggen dat ik ervoor zorg dat ze niet streng behandeld worden. Maar, hij lieve, ik zet het jullie te geloven dat het een algemene praktijk kan zijn om ze onmenselijk te behandelen. Zo iets zo immers hun waarde verminderen. En dit is zo klaar als een klontje. Tegen het belang hun eenmeesters wezen, nu vraag ik op mijn beurt. Is het in het belang van iemand om te stelen, te dobbelen, zijn gezondheid en geestvermogens door dronkenschap te verwoesten, te liegen, valse eden af te leggen, aan de inblazingen van de haat toe te geven, in zijn razerenij op vraag en altijd op vraag uit te zijn, of zich aan moord of doodslag schuldig te maken. In Masning, al deze wegen toch voeren ten verderven. En waarom zijn er dan mensen die ze bewandelen? Waarom? Omdat zulke neigingen mede tot de boze eigenschappen van het mens doen behoren. Nee vrienden, der slavernij, wist eerst van de lijst der menselijke hartstochten de brutale lust uit en de vreetheid en het misbruik maken van onverantwoordelijke macht, van alle verzoekingen op aarde, de moeilijkste om er weerstand aan te bieden. En heb je dat gedaan? Dan, maar niet vroeger, zullen wij eens aan het onderzoeken gaan, of het in het belang van een meesterzij, de slaven, over wie er levens en ledematen, hij een onbeperkt gezag uitoefend met de zweep te slaan en te verminken. Maar er is meer. En deze klassen en die laatste die ik opgenoemd heb, de ellendige aristocratie, die teelt EEN een valse republiek. Zufferheffen gezamenlijk hun stem en roepen uit. De openbare mening en de openbare mening alleen is ruimschoots voldoende om zo'n vreetheid, als door u, aan de kaak gesteld wordt te voorkomen. Och kom, de openbare mening. Maar is de openbare mening in de slavenstaaten niet juist voor de slavernij? Spreek op. Helaas, maar al te waar. Ja, de openbare mening heeft in de slavenstaaten.  De slaven aan de genaden, of ongenaden, hun nermeesters overgegeven. De openbare mening heeft de wetten gemaakt en hun alle wetlijke bescherming ontzicht. De openbare mening heeft de zweep geknoopt. Het brandeizer heeft gemaakt de buksgeladen en de moordenaar in bescherming genomen. De openbare mening bedreigt de abolitionist. Dat is voorstanderderafschaffing met de dood. Als hij het hart mocht hebben, één voet in het zuiden te zetten, en sleurt hem met een touw om zijn middel op klaarlichte dag door de eerste stad in het oosten. Het is nog zo heel lang niet geleden dat de openbare mening een slaaf levend verbrand heeft boven een langzaam gestookt vuur. In de stad Sint-Louise. En tot op de huidige dag heeft de openbare mening die achterzwaardige rechter in zijn rang gehandhaafd die de jury daar opgeroepen om de moordenaars te verhoren op het gemoetsdrukten om ten deze niet uit het oog te verliezen dat hun afgrijslijke daad een handeling der openbare mening was. Een bijgevolg niet gestraft moest worden door de wetten die het openbare gevoelen gemaakt had. En de openbare mening met een wild gebrul juigde zij deze leer toe en stelde de gevangenen op vrije voeten zodat ze zich evenals voorheen als mannen van aanzien invloed en stand Frank en Vrij in de stad konden bewegen. De openbare mening wat voor klasse van mensen heeft een onmetelijk overwicht over de rest. Wat de macht betreft om de openbare mening in de wetgevende vergadering te vertegenwoordigen. Wie anders dan de slavenhouders zijn zij het die uit hun 12 staten 100 leden afvaardigen. De 14 vrije staten met een vrije bevolking die bijna één zo groot is, daarin tegen maar 142. Voor wie buigen de kandidaten voor de presidentssetel het nederigst. Wie smeren ze de meeste honing om de mond en wie kijken ze het onderdanigst naar de ogen. Altijd en eeuwig de slavenhouders. De openbare mening luisteren naar de openbare mening van het vrije zuiden, zoals die uitgedrukt wordt door zijn eigen leden in het huis de volksvertegenwoordigers te Washington. Ik heb alle eerbied voor de president, zijn noord Carolina. Ja, alle eerbied heb ik voor hem als lid van het huis. Ook heb ik al een eerbied voor hem persoonlijk.  En lauter die eerbied houdt me tegen om naar de tafel te vliegen en die petitie in stukken te scheuren die zo even ingeleverd is geworden om de slavernij in het district Colombia af te schaffen. Ik waarschuw de abolitionisten, zegt Zuid Carolina, onwetende, razende barbaren die ze zijn, dat mocht een van hem bijgeval in onze handen vallen hem de dood van een misdadige wacht. Laat, schreeuwt een derde, een collega van dat teerhartige Carolina. Laat een abolitionist eens het hart in zijn lijf hebben, om binnen de grenzen van Zuid Carolina te komen. En we zullen hem wel inrekenen en voor de rechtbank brengen. En als zouden alle goevenementen ter wereld de bondsvergadering in kluis tussen beide treden ophangen zullen we hem toch. De openbare mening heeft deze wet gemaakt. Zij heeft verklaard dat in Washington in dezelfde stad die haar naam ontleed aan de vader de Amerikaanse vrijheid, elke vrederechter, elke neger die daar op straat gezien wordt mag boeiem en in de gevangenis werpen. Het is niet eens nodig dat de zwarte het geringste misdaan heeft. Oh nee, de justitie redeneert op dit punt eenvoudig zo. Ik zie daar een zwarte. Die zwarte is tellig weggelopen en zonder complimenten te maken sluit ze hem op. De openbare mening verleent de man der wet de macht. Om zodra hij dit gedaan heeft de neger in de nieuwsbladen te zetten. De eigenaar waarschuwende om over te komen en hem op de eisen. Bij gebreken waarvan hij in veiling gebracht zal worden, ten einde de gemaakte gevangeniskosten te vergoeden. Maar gesteld nu eens dat hij een vrije zwarte is en geen eigenaar heeft. Dan zal hij, dit vermoeden ligt immer als iets dat vanzelf spreekt voor de hand, toch wel op vrije voeten gesteld worden. Of hij zelfs in dat geval op vrije voeten gesteld wordt. Wel nee, dan wordt hij verkocht om zijn sipier schadeloos te stellen. Zo iets heeft zich telkens en telkens weer voorgedaan. Hij toch, de arme maar vrije slaaf, hij heeft geen middelen om te bewijzen dat hij vrijman is. Hij heeft geen raadsman, geen boodschaploper of iemand die hem op welke wijze dan ook met raad of daad terzijde staat. Er wordt zelfs geen onderzoek ingesteld met betrekking tot zijn zaak. Hij, een vrijman die misschien jarenlang dienstbaar geweest is en zijn vrijheid heeft gekocht.  Hij wordt zonder vorm van proces om geen misdaad, zelfs niet op vermoeden van misdaad, in de gevangenis geworpen. En verkocht, verkocht om zijn gevangenis kosten te betalen. Dit schijnt onmogelijk. Zelfs van Amerika. Maar de wet is nu eenmaal zo. En de wet wortelt in de openbare mening. Het is alweer de openbare mening waar men zich aan houdt, in gevallen als het volgende dat in de nieuwsbladen bij wijze van hoofdartikel behandeld wordt. Belangrijke rechtszaak. Een belangrijke zaak wordt nu behandeld voor het hoog gerechtshof. Zee hier wat er aanleiding toegegeven heeft. Een heer die in Maryland woonde, had verschijnen jaren geleden een bejaardpaar zijnerslaven, feitelijk, alhoewel niet-wettelijke vrijheid geschonken. In die staat was hun een dochter geboren, die in dezelfde vrijheid opgroeide. Totdat ze een vrije neger hielden en met deze in Pennsylvania ging wonen. Zij hadden verschrijdende kinderen en leefden ongemoeid. Totdat de oorspronkelijke eigenaar kwam te overleiden, waarop zijn erfgenaam probeerde of hij ze niet weer in zijn macht kon krijgen. Maar de overheid waar zij voor gebracht werden, besliste dat zij in dit geval geen uitspraak kon doen. De eigenaar liet nu de vrouw en haar kinderen nachts oplichten en bracht ze naar Maryland. Contant geldt voor negers. Contant geldt voor negers. Contant geldt voor negers. Staat dikwijls in de lange kolommen der compressgedrukte kranten, met hoofdletters bovende advertentieën te lezen. Houdsneefingetten, voorstellende een weggelopen neger met geboeide handen, die voor de voeten kruipt van een ruwe vervolger die hem gesnapt heeft en bij de keel grijpt. Zie daar wat strekken kan tot meerdere opluistering van de op zichzelf als oprettige tekst. Het hoofdartikel verzet zich tegen die afschuwelijke en helse leer van de afschafing, die zowel tegen elke goddelijke wet als tegen elke natuurwet aandruist. Mamaatje, die de krant in haar koelen veranda zit te lezen, stemt glimlachend in met dit vermakelijke mopje en zust haar jongste kind dat lastig begint te worden door de jongen, oh, hoe lief niet waar, een zweepje te beloven. Een zweepje om er de negertjes mee te slaan. Maar de negers, klein en groot, worden immers door de openbare mening beschermd. Laat ons deze openbare mening nog eens op een andere manier de pols voelen en wel met die verstande dat zij zelf het nu zal wezen, die ons de zaak in kwestie uit drie herlij nieuwe gezichtspunten zal doen beschouwen.  Bedunt, zoiets kan niet onbelangrijk geacht worden. We zullen namelijk nu eens gaan zien ten eerste hoe vanhopig bleu slavenhouders tegenover de openbare mening zijn in hun kiezenbeschrijving van voortvluchtige slaven in wijt en zijt verspreide nieuwsbladen. Ten tweede, hoeveel maakt de slaven in hun schik zijn en hoe uit de selden ze weglopen. Ten derde, hoe maagdelijk rijn de slaven gehouden worden van littekens en van al wat een vrede behandeling ten gevolgen zou kunnen hebben, gelijk dit blijken zal uit de schilderijen daarvan opgehangen niet door leugendachtige abolitionisten, maar door hun eigen waarheidslievende meesters. Men houden daarbij wel in het oog dat de volgende staaltjes, maar enkele, weinige speciemen zijn van de advertentie in de nieuwsbladen. Het is nog maar vier jaar geleden sinds de oudste daarvan verschenen is en anderen van hetzelfde alloy worden er dag in, dag uit bij de vleet gepubliceerd. We gelopen de negerin Caroline. Had een halsmand om, met één tand naar beneden gekeerd. We gelopen, een zwarte vrouw Betsy, had een ijzige beugel om haar rechter been. We gelopen de neger Manuel. Heeft nog al wat moeten van ijzers op zijn lichaam. We gelopen de negerin Fanny. Had een ijzige band om haar hals. We gelopen een negerjongen van ongeveer twaalf jaar. Had om zijn hals een hondenhalsband. Met de lampert er ingesneden. We gelopen de neger Houn. Heeft een ijzeren ring om zijn linkervoet. Ook Rissie zijn vrouw, die een ring en ketting om het linkerbeen heeft. We gelopen een negerjongen met name Co. Deze jongen was geboeid toen hij me verliet. Gefangen gezet een man die zich Jan noemt. Aan zijn rechtervoet heeft hij een ijzeren blok dat wel een pond of vijf zal wegen. In de politie gevangen is gezet de zwarte lichte kooi Mira. Heeft verschillende streamen van zweepslagen en ijzer aan haar voeten. We gelopen een negerin en twee kinderen. Een dag of wat voordat ze wegliep, brandde ik haar met een gloeiend ijzer op de linkerkant van haar gezicht. Ik probeerde de letter M te maken. We gelopen een neger Hendrik genaamd. Zijn linker oog kwijt. Sommige lidtekenen van een dolk aan en onder zijn linkerarm en vol streamen van de zweepslagen. 100 dollars beloning voor een negerknaap. Pompei 40 jaar. Hij is gebrandmerkt op de linkerwang. Gevangen gezet. Een neger heeft geen tenen aan de linkervoet. We gelopen een negerin Rachel genaamd.  Al haar tenen kwijt behalve de grote. We gelopen Sam. Kort geleden had hij een schot gekregen door de hand en heeft verschillende schoten in zijn linkerarm en zijn. We gelopen mijn neger Dennis. Gezegd de neger heeft een schot gekregen in de linkerarm tussen de schouder en elleboog. Waardoor de linkerhand verland is geworden. We gelopen mijn neger Simon genaamd. Men heeft hem geschoten in zijn rug en rechterarm maar niet al te raak. We gelopen een neger met name Arthur. Heeft een groot lidteken dwars door zijn borst en iedere arm met een mes gemaakt spreekt graag over godsgoedheid. 25 dollars beloning voor mijn knecht Isaac. Hij heeft een lidteken aan zijn voorhoofd door een klap voor oorzaakt en een in zijn rug door een pistolschot. We gelopen een neger meid Marie genaamd. Heeft een klein lidteken over haar oog. Eerst nogal wat tanden kwijt. De letter A is op haar wang en voorhoofd gebrand. We gelopen neger ben heeft een lidteken aan zijn rechterhand. Daar zijn duim en wijsfinger gekwet zijn door een schot dat onlangs op hem gelost is geworden. Een gedeelte van het been stak er uit. Hij heeft ook 1 of 2 grote lidtekens aan zijn rug en heupen. Gevangen gezet. Een mulat tom genaamd. Heeft een lidteken aan de rechterwang en schijnt met kruid op het gezicht gebrand te zijn. We gelopen een neger net genaamd. Drie zijn revingers zijn door een snee in de palem zijn de hand kromgetrokken. Heeft een lidteken achter aan zijn hals. Zowat half rond door een mes veroorzaakt. Was gevangen gezet. Een neger. Zijn naam is Josia. Zijn rug vol striemen van de zweep. Gebrand op de dij en heupen op drie of vier plaatsen. Dus jm. Zijn rechter oorleltje is afgebeten of afgesnedend geworden. 50 dollars beloning voor mijn knap, Edward. Hij heeft een lidteken om de hoek van zijn mond. Twee sneden aan en onder zijn arm. En let er ee op zijn arm. We gelopen de negerjongen Ellie. Heeft een lidteken aan een zijn armen van de beet van een hond. We gelopen van de plantage van James Zurget de volgende negers. Randall heeft een oor afgekapt. Bob is één oor gekwijt. Kentucky Tom heeft één kaak gebroken. We gelopen Anthony. Eén zijn er oren afgesneden en zijn linkerhand met een beil afgehakt. 50 dollars beloning voor de neger Jim Blake.  Uit elk oor is hem een stukje gesneden en de middelste vinger, de linkerhand, is afgesneden tot de tweede gefricht. We gelopen een negerin Maria genaamd. Heeft een lidteken aan de ene zij van haar wang door een snee. Sommige lidtekens aan haar rug. We gelopen de mulatin ligt de koi Mary. Heeft een snee op de linker arm. Een lidteken op de linker schouder. En is twee boven tanden kwijt. Tot opheldering van het laatste gedeelte deze beschrijving zal ik misschien geen overtollig werk verrichten door te doen opmerken dat onder de andere zegeningen die de openbare mening der negers verzekert, de algemeen in zwang zijn de gewoonte behoord, hun met geweld de tanden uit te stoten om ze overdag en snachts ijzere halsbanden te laten dragen en de honden tegen hen aan te hitsen. Dat zijn van die praktijken bijna te ordinair om er opzettelijk melding van te maken. We gelopen, mijn man Fontein heeft gaten in zijn oren, een lidteken aan de rechterkant van zijn voorhoofd. Heeft een schot beet in de achterdelen zijn erbelen en heeft striemen op zijn rug van de zweep. 250 dollars beloning voor mijn neger Jim. Zijn rechter Dij draagt nogal wat lidtekens van een schot. Het schot kwam er aan de buitenkant in, halverwege tussen de heup en het kniegevricht. Naar de gevangenis gebracht, Jan, linker oor, afgehakt. Opgevangen, een neger. Heeft nogal wat lidtekens over zijn gezicht en lijf en is zijn linker oor kwijt, dat hem afgebeten is. We gelopen, een zwarte mijk Meri genaamd. Heeft een lidteken aan haar wang en de top van één haar erthenen afgesneden. We gelopen, mijn mulatin Judy. Haar rechterarm is gebroken. We gelopen, mijn neger Levi. Zijn linkerhand is verbrand geworden en ik geloof dat hij de top van zijn wijsfinger kwijt is. We gelopen, een neger Washington genaamd. Heeft een stuk van zijn middelstenfinger verloren en de top van zijn pink. 25 dollars beloning voor mijn man Jan. Het puntje van zijn neus is afgebeten. 25 dollars beloning voor de negerslaaf Sally. Loopt als of hij kreupel was in de rug. We gelopen, Joe Dennis. Heeft een kleine kerf. In een zijn oren. We gelopen, negen jonge Jack. Missed een klein stukje van zijn linker oor dat er van afgekapt is. We gelopen, een neger Ivor genaamd. Missed een klein stukje van iedere oorlel dat er uitgesneden is.  Van oeren gesproken zal ik zo vrij zijn bij deze gelegenheid nog mee te delen dat een deftig abolitionist in New York eens een neger oor ontving dat vlakbij het hoofd afgesneden was. Dit oor gewerkt hem over de post en in een gewone brief. En was verzonden door de vrije en onafhankelijke heer die het af had laten zetten terwijl er het beleefd verzoek was bijgevoerd om het specimen in zijn collectie een plaatje te verlenen. Ik kon deze lijst vermeerderen met gebroken armen en gebroken benen en gekorvend vlees en ontbrekende tanden en open gereed ter ruggen en hondenbeten en onttellbare brandmerken met gloeiend hete ijzers. Maar aangezien mijn lezers aan al het voorafgaande reeds zo rijkelijk hun bekomst zullen hebben dat ze er misschien al misselijk van geworden zijn, wil ik uit dit vermakelijk boek dat ons zo'n aardig kijkje verleent in de waardij der Amerikaanse openbare mening nog een andere niet minder vermakelijke bladzij-openslaan. De bovenstaande advertenties waarvan een dergelijke collectie elk jaar en maand en week een dag kon opgemaakt worden en die men in de huiselijke kring leest als dingen die vanzelf spreken en onder het nieuws van de dag en bij de koetjes en kalfjes thuis behoren, kunnen daartoe bijdragen om de belanghebbende te tonen, hoe bijst er erg de slaven van de openbare mening profiteren en hoe ter zij zich te hun aanzien gedraagt. Maar het is ook niet van belang om bloot, een snaat te gaan, hoe de slavenhouders en de klasse der maatschappij, waaronder velen hun aardienen gerangschikte woorden de openbare mening naar de ogen kijken in hun gedrag, niet jegens hun slaven, maar jegens elkaar, hoe zij gewoon zijn, hun hartstochten te bedwingen, hoe hun houding is onder henzelf, of ze opvliegend zijn of zacht, of hun maatschappelijke gewoonten brutaal, bloedorstig en heftig zijn of de stempel van beschaving en verlichting dragen. Einde van deel 30 Deel 31 van schetsen uit Amerika door Charles Dickens. Deze LibriVox opname is vrij van auteursrechten, opname door Marcel Koenders. Hoofdstuk 17, de slavernij deel 2, opdat men ons niet kunnen beschuldigen van partijdelijk onze bewijzen aan abolitionisten te hebben ontleemd, zal ik alweer tot hun eigen nieuwsbladen terugkeren en mij ditmaal bepalen tot een keur van paragrafen die tijdens mijn bezoek aan Amerika van dag tot dag verschenen en altimaal betrekking hebben op gebeurtenissen die voorvielen terwijl ik daar was.  Evenals in de voorgaande ben ik het die ook in deze uittreksels onderstreept heb. Naar men zien zal, vonden deze gevallen weliswaar niet al een plaats op grondgebied dat tans tot wettig erkende slavenstaat te behoort, of schoon het met de meeste en ergste sennis wel deugdelijk het geval was, maar de ligging van de plaatsen waar zij voorvielen zo dicht in de nabijheid van districten waar de slavernij wet is en de sterke gelijkings tussen die soort van gewelddadigheden en de rest zie hier een feit dat tot het niet onjuiste vermoeden leidt dat het karakter van de daarin betrokken personen in slavendistricten gevormd en door daar in zwangzijn de gewoonten verdierlijk was. Laat ons beginnen. Vreselijk treurspel. Uit een strook van de Southport Telecraf, Wisconsin, vernemen wij dat edelachtbare heer Charles C.P. Arndt lid van de Raad voor het Graafschap Brown op de vloer van de Raadkamer doodgeschoten is door James R. Vineyard lid voor het Graafschap Grand. De zaak ontstond uit een benoeming tot Sheriff in het Graafschap Grand. De heer A.S. Baker stond op de nominatie en werd ondersteund door de heer Arndt. Deze nominatie werd bestreden door Vineyard. Die verlangde dat zijn eigen broeder die betrekking kreeg. In de loop van het debat kwam de overledenen met enige opgaven te berden, die Vineyard voorvalsverklaarde. Zicht daarbij van een heftige en beledigende taalbedienende, die door spekt was van allerlei hatelijke personaliteiten, waar de heer A geen antwoord op gaf. Na de verdaging ging de heer A naar Vineyard toe en verzocht hem zijn woorden in te trekken, wat hij weigerde. De beledigende woorden herhalende. De heer Arndt sloeg toen naar Vineyard, die een voetstap achteruitweek, een pistool trok en een doodschoot. Het schijnt dat deze afloop geprofoseerd is, geworden door Vineyard. Die, het kosten wat het wilde, het besluit had opgevat om de menoeming van Baker te vereidelen en zelf uit het veld geslagen al zijn frakgierigheid en vrok tegen de ongelukkige Arndtkeerde. Het Wisconsinse treurspel. Hoog loopt de openbare verontwaardiging op het grondgebied van Wisconsin, naar aanleiding van de moord die in de zaal der wetgevende vergadering van het grondgebied gepleegd is geworden. Meetings zijn er gehouden in verschillende graafschappen van Wisconsin om te protesteren tegen de gewoonte om in het geheim wapens bij zich te dragen in de wetgevende kamer des lands. Wij hebben het verslag ingezien van de verwijdering van James R.  Vineyard, den bedrijver der bloedige daad. En zijn verbaas te horen dat na deze verwijdering door hem die Vineyard de heer Arndt zag doden in het bijzijn van zijn oude vader die zijn zoon opwas komen zoeken en er zeker al bitter weinig van gedroomd had dat hij getuigen zou zijn van dienstvermoording. Rechter Dunn Vineyard onderborgtocht vrijgelaten heeft. The Miners Free Press spreekt in bewoordingen van verdienden afkeer over de belediging, daardoor de gevoelens van het volk van Wisconsin aangedaan. Vineyard stond niet meer dan op armslengte van de Heer Arndt af toen hij zo dodelijk op hem aanlegde dat hij nooit meer sprak. Zo dicht naast hem staande had Vineyard, als hij maar gewild had, hem alleen kunnen wonnen, maar nee, hij verkoos hem te doden. Moord door een brief in een nieuwsblad van St. Louis van de 14e vernemen wij een vreselijk voorval te Burlington, Iowa. Daar een zekere Heer Bridgeman, een geschil gehad had met een burger van de plaats, de Heer Ross, voorzag een schoonbroeder van laatst genoemde zich van een colts-revolver. Kwan de Heer Bridgeman op straat tegen hem en loste de vijf pistooldopen op hem. Ieder schot was raak. Allowel verschrikkelijk gewond en stervende bleef de Heer Bridgeman hierop het antwoord niet schuldig, maar schoot Ross op de plaats dood. Schrikkelijke dood van Robert Potter. Uit de kadose courant van de 12e jongsleden vernemen wij de vreselijke dood van Colonel Robert Potter. In zijn eigen huis werd hij door een vijand, een zekere rose, omsingeld. Hij sprong zijn bed uit, greep zijn geweer en vloog in zijn nachtkleren het huis uit. Daar hij zijn vijand, zowat 200L vooruit was, scheen zijn vlugheid zijn vervolgers te verschalken, maar verwart rakende in Creupelhout werd hij gevangen genomen. Ross zei hem daarop dat hij van plan was, zichens Edelmoedig te gedragen, en gaf hem nog een kans voor zijn leven. Hij, Potter, mocht namelijk weglopen. En tot op zekere afstand zou men hem niets doen. Op het commando woord vloog Potter weg en voordat er een geweer was afgeschoten had hij het meer al bereikt. Het eerste wat bij hem opkwam was in het water te springen en onder te duiken, wat hij dan ook deed.  Ross zat hem dicht op de hielen en formeerde zijn manschappen op de oever in dier voegen dat ze kant en klaar waren om hem dood te schieten als hij met zijn hoofd bovend water kwam. Na voorloop van enige ogenblikken kwam hij boven om aan hem te halen. En nauwelijks stak zijn hoofd bovend de oppervlakte des waters uit of het werd geheel verbrijzeld door de schoten hun gewerum en zonk hij om niet meer levend op het droge te komen. Moord in Arkensas. Wij vernemen dat er weinig dagen geleden een ernstige ontmoeting heeft plaatsgevonden in het land der Senekas. Tussen de heer Loes, de onderagent van de verenigde stammen der Senekas, Kwa Paus en Charnes en de heer James Jillspie van de handelsfirma Thomas G. Ellison en Koo van Meisviel Benten Graafschap Ark. Bij welke gelegenheid de laatste met een boviemes gedood werd. Er had al sinds enige tijd enige moeilijkheid tussen de partijen bestaan. Men zegt dat Major Jillspie de aanval met een rotting begon. Hierop volgde een hevige vecht, waarbij twee pistolen werden afgeschoten, één door Jillspie en één door Loes. Loes doorstak toen Jillspie met één die er nooit mis in de wapens, een boviemes. De dood van Major Jillspie wordt zeer betreurd, daar hij een vrijzinnig en degelijk man was. Sinds het bovenstaande gezet was, hebben we vernomen dat Major Ellison aan sommige onze burgers in de stad verzekerd heeft dat de heer Loes de eerste slag gegeven had. Wij onthouden er ons van in verdere bijzonderheden te treden, aangezien de zaak het onderwerp van een gerechterlijk onderzoek zal zijn. Lelijke daad, de stoomboot Themes, zo even van de Missouri aangekomen, bracht ons een billet waarmee een beloning uitgeloofd werd van 500 dollars voor de persoon die in de nacht van de zesde jongsleden, Lilburn W. Bax, onlangs Gouverneur van deze staat, de independence vermoorde. Gouverneur Bax was gelijk in een geschreven memorandum verklaard wordt, niet dood, maar doodelijk gewond. Sinds het bovenstaande was geschreven, kregen we een nota van de boekhouder van Themes waar de volgende bijzonderheden in voorkomen. Gouverneur Bax was vrijdagavond de zesde jongsleden terwijl hij in zijn kamer, in zijn eigen huis, de independence zat door de een of andere scherk doodgeschoten. Zijn zoon, een jongen die een knal hoorde, vloog de kamer in en vond de Gouverneur in zittende houding in zijn stoel.  Zijn kaak was geheel uitgezakt en zijn hoofd hing achterover. Zodra de knap merkte wat men zijn vader gedaan had, maakte hij alarm. In de tuin werden er onder het raam voetstappen gevonden en een pistool opgeraapt, waarvan men veronderstelde dat het overlabde en door de hand van de onverlaat die het afschoot, daar neergesmetend was geworden. Dries groten die zwaar waren geladen, hadden doel getroffen. Het ene was namelijk door zijn mond gegaan, het tweede in de hersenpan en het derde waarschijnlijk in of bij de hersenpan. Terwijl alle drie tot heel achter in de nek en in het hoofd doorgedrongen waren. Op de morgen van de zevende leefde de Gouverneur nog, maar zijn vrienden koesterden in het geheel geen hoop op zijn herstel, zijn geneesheren maar bitter weinig hoop. Men had vermoeden op een man en de scherf heeft hem op dit ogenblik alle waarschijnlijkst reeds in zijn macht. De pistool behoorde tot een koppel dat een dag of wat geleden van een bakker de independence ontfremd was geworden en de overheid heeft de beschrijving van het andere. Ontmoeting. Een ongelukkige zaak vond vrijdagavond in Chester's Streetplatz, waar een onze achterzwaardigste burgers, met een dolk, een gevaarlijke wond in de onderbuik werd toegebracht. Uite, bij New Orleans, van gisteren, vernemen we die aangaande de volgende bijzonderheden. Het schijnt dat er maandag laatstleden een artikel in het Franse gedeelte die er krant stond, waarin enige kritische aanmerkingen voorkwamen op het Artillerie Battalion. Wegenzet afvuren namelijk van zijn kanonnen op zondagmorgen in antwoord op die vanden Ontario en Woodbury, waardoor veel alarm veroorzaakt was geworden onder de families van die personen welke de gehele nacht op de been waren geweest om de rust der stad te bewaren. Daarover geraakt ging Major C. Galli, de battalionskwandant, bij het bureau de redactie aan en vroeg de naam van de schrijver. Men zei dat de schrijver P. Arpenhete, die toen afwezig was. Met één, der eigenaar van het blad, werden toen enige bitteren woorden gewisseld, waar een uitdaging opvolgde. Wel deden de vrienden van beide partijen hun best om de zaak bij te leggen. Maar te vergeefs. Vrijdagavond tegen Zevenen kwam Major Galli, de heer P. Arpenh, in Chester Street tegen en sprak hem aan. Is u meneer Arpenh? Ja meneer. Dan heb ik u eenvoudig te zeggen dat je een, hier volgde, een toepasselijk scheldwoord bent.  Ik zal u aan uw woorden herinneren, meneer, maar ik heb gezegd dat ik mijn stok op je schouder stuk zou slaan. Dat weet ik, maar ik heb de eerste slag tot nog toe niet gevoeld. Op deze woorden sloeg Major Galli, die een rotting in zijn hand had, de heer Arpen dwars over het gezicht waarop deze een dolk uit zijn zak haalde en de Major in de onderbuik trof. Men koestert vrees dat de wond dodelijk zal zijn. Wij vernemen dat de heer Arpen zekerheid heeft gegeven dat hij voor het crimineel gerechtshof zal verschijnen om zich te verantwoorden. Vechtpartijen in Mississippi, op de 27e jongstleden, werd er bij een vechtpartij in de nabijheid van Cartago Graafschap League Mississippi tussen James Cottingham en John Wilburn door de laatste op de eerste geschoten en werd hij zo schrikkelijk gewond dat er geen hoop was op zijn herstel. De tweede jongstleden ontstond er een vechtpartij, de Cartago, tussen AC Sharky en George Goff, waarin de laatste een schot kreeg dat men voordodelijk hield. Sharky gaf zich bij de autoriteit aan maar bedacht zich later en ontvluchte. Oneenigheid. Enige dagen geleden werd in Sparta de castellijn van een logement handgemeen met een zekere burry. Het schijnt dat burry een beetje luidruchtig was geworden en dat de castellijn vastbesloten om de orde te bewaren gedreigd had om burry dood te zullen schieten, waarop burry een pistol voor de dag haalde en de castellijn neerschoot. Volgens de laatste berichten was hij niet dood, maar bestond er weinig hoop op zijn herstel. Duwel. De boekhouder van de stoomboot tribune bericht ons dat er laatst ledendinsdag nog een tweegevecht heeft plaatsgevonden en wel tussen de heer Robbins, een ambtenaar aan de bank, de Fixburg en de heer Vol, de uitgever van de Fixburger Schildwacht. Volgens afspraak hadden de partijen elk zes pistolen die zij op het woord vuur, zo dikwijls, als ze verkozen, zouden afschieten. Vol schoot tweemaal zonder gevolg. Het schot van de heer Robbins was raak en wel in de dij van Vol. Die neerviel en het gevecht niet langer voort kon zetten. Vechtpartij in het Graafschap Klark. Een ongelukkige vechtpartij vond er dinsdag de 19e jongs lede plaats in het Graafschap Klark. Mo, bij Waterloo.  Deze vechtpartij ontstond, uit een regeling van zaken, betrekkelijk de vernoodschap, de heren Kaan en Elster, die een liqueursstokerei gedreven hadden, en eindigde met de dood van de laatst genoemde, die door de heer Keen neergeschoten werd, omdat hij getracht had, zich in bezit te stellen van zeven vaartjes whisky, het eigendom van Keen, die Elster bij gerechtelijke verkoping tegen één dollak per vaartje waren toegewezen geworden. Keen vluchte onmiddelijk en volgens de laatste berichten was het de politie niet gelukt hem in handen te krijgen. Deze ongelukkige vechtpartij veroorzaakte daarom zo geweldige obschudding in de buurt, omdat beide partijen, mannen waren, met talrijke huisgezinnen, die van hen afhingen en goedternaam en vaam in de gemeente bekend stonden. Nu zal ik nog maar een enkel voorbeeld aanhalen, een voorbeeld dat om zijn monsterachtige ongereimtheid de kroon op deze afgrijslijke daden zal zetten. Eerzaak. Wij hebben zo even de bijzonderheden gehoord van een ontmoeting die dinsdag plaats had op Six Mile Island, tussen twee jonge bloeden van onze stad, Samuel Thurston, oud 15 en William Hain, oud 13 jaar. Ze werden door jonge heren van dezelfde leeftijd gesikondeerd. De bij deze gelegenheid gebruikte wapens waren een paar van Dixons Beste Buxum, de afstand Dertig El. Zij schoten eenmaal op elkaar zonder dat de ene partij de andere enige letsel toepracht, behalve dat de kogel uit Thurstonsgeweer door de bol van Hain's hoed ging. Door de tussentkomst van de Raad van Eer werd de uitdaging ingetrokken en het gescheel vriendschappelijk bijgelegd. Als nu de lezer zich eens voor wil stellen met wat voor soort van Raad van Eer we hier te doen hebben, die zo vriendschappelijk het gescheel bijlegde tussen deze twee kleine jongens, die in elk ander deel der wereld heel vriendschappelijk op een bank waren gelegd, waar men ze heel vriendschappelijk met berkenroede afgestraft zou hebben. Ik maak me sterk dat hij al het bestpottelijke van deze erezaak niet minder in zal zien dan ik, die telkens als ik erom denk er hartelijk om lachen moet. En nu, met deze stuitende bewijzen van de wezenlijke toestand der maatschappij, in en bij de slavendistrikten in Amerika voor ogen, nu doe ik een beroep op ieder mens die een grijntje gezond verstand en een beetje gevoel bezit. Op ieder mens die onbevoorordeeld is en redelijk denkt, onverschillen van welke staat kundige of kerkelijke kleur.  En ik vraag, kunnen zij in het minst twijfelen aan de werkelijke toestand waarin de sla verkeert? Of kunnen ze voor een oogelijk vrede sluiten tussen deze instelling of enige van haar in het oogspringende vreselijke kenmerken en hun billijk oordelende gewetens? Zullen zij, al is het enigszins vergroot, van een of ander verhaal, van afvrijslijke vredheid zeggen, dat het onwaarschijnlijk is als ze de openbare printen kunnen raadplegen en onder het lopend getuigen kunnen zijn vandaarden als deze geplicht Jegens Elkander door mensen die heerschappij uitoefenen over de slaven? Weeten we dan niet dat al wat de slavernij maar lelijks en landstalters in de hoogste graad heeft aan te wijzen en de oorzaak en het gevolg is van de verregaantste buitensporigheid die deze vrij geboren bandieten zich veroorloven? Weeten we niet dat de man die onder de verkeerd heden, der slavernij is geboren en groot gebracht geworden die in zijn kindzijt gezien heeft, hoe mannen genoodzaakt werden om op het woord van commando hun eigen vrouwen af te randselen, hoe vrouwen op onbetamelijke wijze gedwongen werden haar eigen kleren op te houden, opdat de mannen des te zwaarder slagen op haar benen konden toepringen, hoe vrouwen tijdens haar baarensnood werden afgejakkerd en getrijterd door brutale opzichters en onder de zweepslagen moeder werden, die beschrijvingen van weggelopen mannen en vrouwen en hun vermingte personen gelezen heeft of zijn jeugdige zuster heeft zien lezen die elders onmogelijk duidelijker opgegevend konden worden, ook al gold het de viervoetige bewoners van een boerderij of een tentoonstelling van dieren. Weeten we niet wil ik nu eenvoudig gevraagd hebben dat als de toren van zo iemand maar ontstoken is die man een brüte wilde zal zijn. Weeten we niet dat evengoed als hij een lawaard is die met zijn zweep gewapend onder zijn van schrik in eenkrimpende slaven en slavinnen heen en weer loopt.  Hij zo ook een lawaard zal wezen buitens deurs en eens lawaards wapenen in zijn borst verborgenhoudende iemand waar hij woorden mee krijgt op staande voet doodschieten of doodsteken zal en als ons verstand ons deze en soortgelijke dingen niet leerden als we zulke idioten waren om onze ogen te sluiten voor die prachtige metode volgens welke zulke mannen opgevoed worden zouden we dan nog niet weten dat zij die in de zaal der wetgevende vergaderingen en op het kantoor en op het marktplein en wat vreedzamer plaatsen er nog meer in onze maatschappij gevonden worden onder hun gelijken dadelijk met dolk en pistool in de weer zijn voor hun onderhorigen ook al waren zij vrije dienstboden zoveel ongenadige en onverbiddelijke dwingelanden moeten wezen. 