Negerhut | Harriet Beecher Stowe | Literary Fiction | Sound Book | Dutch | 13/17
30ste hoofdstuk van de negenhut. Deze LibriVox opname is vrij van auteursrechten. Opname door Marcel Koenders. Negenhut door Harriet Beecherstool in de vertaling van C.M. Menzing. 30ste hoofdstuk. Het slavenmagazijn. Een slavenmagazijn. Misschien maken sommige meine lezers zich ene allerakelijkste voorstelling van zulk ene plaats. Zij verbeelden zich een vuil donkerhol. Een schrikkelijke tartarus. In vorm is ingrens kilumenadeptus. Maar nee, onnozelenvriend. In deze dagen heeft men de kunst geleerd om het overleg en fatsoen te zondigen. Zodat men de ogen en het gevoel ener beschafde maatschappij niet beledigd. De menselijke koopwaar is hoog in preis aan de markt. En wordt daarom wel gevoed en wel schoon gehouden. Opgepast en verzorgd. Opdat zij vet, krachtig en in goede staat, ten verkoop komen. Een slavenmagazijn, The New Orleans, is een huis. Voor het uiterlijke, niet veel verschillende van andere huizen. Dat net onderhouden wordt. En waar jij dagelijks buiten de deur onder een soort van afdak ene rijmannen en vrouwen kunt zien staan. Als talen van de waar die binnen te koop is. Dan zult jij beleefd verzocht worden om binnen te komen en te examineren. En dit doen ze, zult jij een overvloed vinden van echtgenoten en vrouwen, broeders en zusters, vaders, moeders en kleine kinderen, te koop afzonderlijk of bij partijen. Gelijk gegadigden zullen verlangen en die onstervelijke zielen eens door de zoongotts met bloed en angst gekocht. Toen de aardebevde en de rotsen scheurden en de graven geopend werden, kunnen verkocht. Verpant en voor specerijen of droge waren verreld worden, namaten het zo in de handel te pas of de koper gelegen komt. Het was een paar dagen na het gesprek tussen Marie en Ovelia, dat Tom, Adolf en nog een half dozen anderen uit de nalatenschap van Sint-Claire aan de zorgen van Mister Scherz, houder van het depot in de straat, werden overgegeven om de verkoping van de volgende dag daar af te wachten. Tom had een vrij grote koffer volkleren bij zich gelijk de meeste anderen insgelijks hadden. Zij werden voor de nacht in een lang vertrek gebracht, waar nog vele andere mannen van allerlei ouderdom, groten en tinten van kleur verzameld waren en waar men het schaterende gelach enige dachteloze vrolijkheid hoorde. Ha, ha, ha, dat is goed. Toen maar, jongens, toen maar, zei de Mister Scherz, de magazijnhouder. Mijn volk is altijd zo vrolijk.  Sambo is aan de gang, zie ik, volgde hij erbij. Goedkeurend het woord richtende tot een zwaarlijvige meeger die de ruwe potse maakte welke het gelach veroorzaakte dat Tom gehoord had. Tom was gelijk, men wel denkend kan, niet gestemd om in het vermaak te delen. Hij zette dus zijn koffer zover mogelijk van de luidruchtige groep. Ging erop zitten en liet zijn hoofd tegen de muur leunen. De handelaren in menselijke koopwaar maken er opzettelijk hun werk van om in de luidruchtige vrolijkheid onder hun negers te bevorderen, als een middel om het nadenken te smoren en hen voor hun toestand ongevoelig te maken. De gehele behandeling welke de neger ten deel valt, van dat hij op de markt in het noorden wordt verkocht totdat hij in het zuiden komt, wordt er stelselmatig op aangelegd om hem te verharden, gedachteloos te doen worden en te verdierlijken. De slavenhandelaar verzamelt zijn troep in Virginia of Kentucky en brengt die dan naar een geschikte gezonde plaats om zijn negers te mesten. Hier worden zij dagelijks volop gevoed en daar sommigen wel tot kniezen geneigd zijn, wordt er gewoondelijk een viool op nagehouden en laat men hen alle dagen dansen. En hij die niet froodig wil zijn, in Wienseel de gedachte aan vrouw of kinderen sterk zijn om hem te doen lachen en springen, wordt voor een kwaardaardige en gevaarlijke kerel gehouden. En is blootgesteld aan al het kwaad dat het ongenoegen van een gevoelloos mens die aan niemand verantwoordelijk is, hem kan aandoen. Levendigheid, vlugheid en vrolijkheid van uitzicht, vooral in het bijzijn van toeschouwers, worden hun gedurig opgedrongen, zowel door de hoop om daardoor een goed meester te krijgen als door de vrees voor alles wat de handelaar hen kan aandoen, wanneer zij onverkoopbaar blijken te zijn. Wat voert die negen daaruit, zei de Sambo, naar Tom toekomende, naar dat misterskerz was heen gegaan. Sambo was een echte zwarte, van reuzachtige grote, zeer levendig en vlug van Tom en volstreken en curen. Wat doet hij daar, zei de Sambo, Tom scherzend en stoot in de zijde gevende. Aan het mediteren, he? Ik moet morgen op de verkoping verkocht worden, gaf Tom zeer bedaard een antwoord. Op de verkoping verkocht? Haha, jongens, is dat geen pret? Ik wou dat ik ook die weg op moest.  Zegt, zou ik ze niet laten lachen? Maar hoe is dat? Moet die hele troep morgen gaan, zei Sambo? En leiden zij een handvrij poster op adolfschouder. Wees zo goed, om van me af te blijven, zei de adolfbars en richtte zich met grote minachting rechtop. Kijkt, jongens, dat is een van die blanke negers. Een soort van romkleurtje. En geparfumeerd, zei de Sambo, nog dichter bij adolfkomende en zijn neus ophalende. Hij zou goed voor een tabakswinkel zijn. Men kon hem gebruiken om de snuif te parfumeren. Hij zou de winkel aan ene goede klandieze helpen. Zou hij niet? Blijf van me af, zeg ik, riep adolf voedend uit. Oog, wat zijn wij klein en zeerig bij blanke negers? Kijkt ons nu eens aan. En Sambo bootste op ene koddige manier adelshouding en manieren na. Wat een air en gratis. Wij zijn in goede familie geweest, zou ik denken. Ja, antwoordde adolf. Ik had een meester die u allen had kunnen kopen voor oude Lorne. Denkens aan, zei de Sambo, zulke gentleman als wij zijn. Ik behoorde aan de familie Sint Claire, zei de adolf trots. Wel, wel, deed gedapt. Ik laat mij hangen, als zij niet gelukkig zijn, dat zij u eens te zien krijgen. Ik denk dat zij u met een partijtje gebars de trekpotten en zulke dingen zullen verkopen, zei de Sambo, met een tergende grijns. Adolf, voedend over die schimp, vloog als razend op zijn vijand aan en sloeg vloekende naar alle kanten om zich heen, terwijl de andere lachten en julden en het remoer deed daardoor de oppasseren binnenkomen. Wat nu, jongens, orde, orde, riep hij, en zwaaien hem met een lange zweep. Alle namen naar verschillende kanten de vlucht. Behalve Sambo, die op de gunst welke Mr. Scherz, hem als bevoorrecht grappenmakerbewees vertrouwde, staan bleef en slecht ze met een koddige grijnsdook als de meester een slag naar hem deed. O, meester, wij zijn het niet. Wij zijn altijd orderlijk. Het zijn de nieuwelingen. Zij maken het lastig. Het is als of zij geduren ruzie met ontzoeken. Daarop keerde Mr. Scherz zich naar Tom een adolf, deelde zonder veel te vragen enige schoppende trappen uit, gaf een algemeen bevel om goede jongens te zijn en te gaan slapen en ging wederheen.  Terwijl dit in de slaapzaal er mannen plaats had, is de lezer misschien wel nieuwsgierig geweest om eens in het aangrenzende vertrek te kijken. Dat voor de vrouwen was bestemd. In allerlei houdingen op de vloer uitgestrekt kon hij daar eenmenig te gedaan te zien, van alle tinten van kleur, van het zuiverse zwart af tot geheelblank en van alle jaren van de kindshijt tot de grijze ouderdom, die nu liggen te slapen. Hier is een bevallig meisje van tien jaren, wie moedig gisteren werd verkocht en dat zich nu in slaap heeft geschrijd, zonder dat iemand erop lette. Daar in de oude afgewerkte negerin, wie mageren armen en vereelte vingers van harde arbeid spreken, wachtende om morgen als afgekeurde waar verkocht te worden voor wat zijn nog geldend kan. 40 of 50 anderen, met het hoofd op allerlei manieren in dekens of klederen gewikkeld, liggen om deze heen. Maar in een hoek, van de anderen afgezonderd, zitten twee vrouwen, wie er voorkomen, meer dan gewoonlijk de aandacht trekt. Eén van deze is een fatsoenlijk gekleden mutalin, van tussen de 40 en 50 jaren, met zachte ogen en innemende trekken. Zij heeft een hoge tulband op het hoofd, van een rode madrassendoek van de eerste kwaliteit gemaakt en haar gekleding past haar zeer net en is van goede stof. Aanduidende dat zij door zogvuldig gehanden, zo is uitgerust. Naast haar, dicht tegen haar aangedrongen, zit een meisje van 15 jaren, haar dochter. Zij is in de kwaadronen, gelijk men aan haar blanke kleur kan zien. Hoewel haar een gelijkenis met haar moeder toch zeer duidelijk is. Zij heeft dezelfde donkere ogen met lange wimpers en haar krullend haar is vrij bruin van kleur. Zij is ook zeer net gekleed en haar witte, fijne handjes verraden weinig gemeensamheid met slaafs en arbeid. Deze twee moeten morgen verkocht worden, tegelijk met de bedienden van Sint Claire en de heer aan wie zij toe behoren en aan wie het geld dat zij opbrengen moet worden overgezonden is lid in een christelijke kerk de New York die het geld zal aannemen en daarna het sacrament van zijnen en haren herontvangen zonder en meer aan te denken. Deze twee, die wij Suze en Emeline zullen noemen, waren lijfbedienden van een zachtaardige en godvruchtige dame de New Orleans geweest. Door wie zij zich vuldig onderwezen en godsdienstig opgeleid waren.  Zij hadden leren lezen en schrijven, waren geoefend in de godsdienstige waarheden van het Christendom en haar lot was zo gelukkig geweest als het in haar staat wezen kon. Docht de enige zoon haar eigenares had het beheer over het vermogen zijn aan moeder en door zijn zorgenloosheid en buitensporigheid had hij dit met schulden bezwaard en daarna bankroed gemaakt. Eén daar voornaamste krediteuren was de zeer geachte B en Komp te New York. B en Komp schreven aan hun procureur de New Orleans die de boedel had aangeslagen waarvan deze twee slavinnen en een troepje plantagearbeiders het kostbaarste gedeelte uitmaakten en die dit naar New York had bericht. Daar broeder B, gelijkwijs zijde, een christelijk man en burger van een vrije staat was voelde hij in deze omstandigheden enige ongerustheid. Hij dreef niet garne handel in slaven en menselijke zielen, natuurlijk niet. Maar het was om 30.000 dollars te doen en dit was toch wat te veel geld om voor zijn beginselen op te offeren. Nu zich dus wel bedacht te hebben en raad te hebben gevraagd aan Lieden die hij wist dat hem een raad naar zijn zin zou geven schreef broeder B aan zijn procureur dat hij de zaak moest behandelen gelijk hem het beste voorkwam en hem het bedrag maar overmaken. Daars nadat die brief de New Orleans aankwam werden Suze en Emiline in beslag genomen en naar het depot gebracht om daar de algemene verkoping af te wachten.  Terwijl zij nu in het maan ligt dat door het getralide venster sluipt schemerachtig zichtbaar zijn kunnen wij naar haar gesprek luisteren beide schrijden maar stil opdat de ene het niet van de andere horen zal moeder leg u hoofd nu in mijn schoot en zie of hij niet wat slapen kunt zeiden het meisje haar best doen de om kalm te schijnen ik heb geen lust om te slapen Emiline ik zou niet kunnen het is misschien de laatste nacht dat wij bij Elkander zijn oh moeder, spreek zo niet misschien zullen wij te samen verkocht worden wie weet het als het iemand anders zaak was zou ik ook zo spreken, Emiline antwoordde de moeder maar ik ben zo bang om u te verliezen dat ik niets anders zie dan het gevaar waarom, moeder de man zeiden dat wij er beide knap uitzagen Suze herinnerde zich nu de woorden en de blikken van die man en werd bijna flauw van angst toen zij bedacht hoe hij Emilines handen had bekeken en haar krullende lokken opgelicht en gezegd had dat zij puiken waar was Suze was christelijk opgebracht gewoon om dagelijks in de Bijbel te lezen en groeide er even zeer van dat haar kind tot een levend van schande zou verkocht worden als enige andere christelijke moeder had kunnen doen maar zij had geen hoop geen bescherming moeder ik denk dat het wel goed zou voldoen als jij een plaats als keukenmijd komt te krijgen en ik als kamermijd of neister bij een familie ik geloof dat zeker laten wij er beide maar zo fris en vrolijk uitzien als wij kunnen en alles zeggen wat wij kunnen doen dan zal dat misschien wel gaan zijde Emiline jij moet morgen al uw haar achterwaarts kammen glad weg, zijde Suze waarom moeder ik zie er dan langzo goed niet uit ja, maar jij zult dan beter verkocht worden ik begrijp niet waarom, zei dit meisje fatsoenlijke familien zullen u liever willen kopen als jij eenvoudig en stemmig bent dan als jij uw best doet om u mooi te maken ik ken de manieren van die mensen beter dan jij zijde Suze wel nu moeder dan zal ik het zo doen en Emiline als wij al kander na de dag van morgen nooit mocht er weder zien als ik ergens op een plantage wordt verkocht en jij dan ergens anders onthoudt dan altijd hoe jij zijt opgebracht en alles wat mevrouw u gezegd heeft neem uw bijbelmede en uw gezangboek en als jij de heren getrouwzijd zal hij uw getrouw zijn zo spreekt de arme ziel in angstige bekommering want zij weet dat morgen ieder man hoe laag en verdierelijk hoe goddeloos en onbarmachtig ook als hij maar genoeg geld voor haar te betalen heeft de eigenaar haar er dochter kan worden met lichaam en ziel en hoe zal het kind dan getrouw blijven zij denkt aan dat alles terwijl zij haar er dochter in haar armen sluit en wens dat zij niet zowel gemaakt en bevallig was het schijnt bijna een verzwaaring van haar lot als zij bedenkt hoe rijn en godvruchtig hoe ver boven de gewone staat zij is opgebracht zij heeft geen andere toevlucht dan het gebet en vele zulke gebeden aan god zijn uit die netten oordeelijke en hoogstwatzoenlijke slavengevangenissen opgegaan gebeden die god niet vergeten heeft gelijk een dag der toekomst tonen zal want er staat geschreven zo wie een van deze kleine ergert het waar hem beter dat een modesteen om zijn behals gehangen en hij in de diepte daarzee geworpen waren de zachte ernstige stille maneschijn ziet strak naar binnen en teken te bouten der getralide fensters op de slaapende gedaanten moeder en dochter zingen te samen een wild en droevig treurliet onder de slaven als lijksang in gebruik oh, waar is Rijn de Merrie oh, waar is Rijn de Merrie gegaan naar het schone land zij is dood en naar de hemel zij is dood en naar de hemel gegaan naar het schone land deze woorden door de liefdelijke en treurige stemmen gezongen naar een melodie welke het zuchten der aardse wanhoop naar de hemelse hoop scheen uit te drukken klonken met aandoenlijke galmen door de gevangenis terwijl het ene vers het andere volgde oh, waar zijn Paul en Silas oh, waar zijn Paul en Silas gegaan naar het schone land dood zijn ze en in de hemel dood zijn ze en in de hemel gegaan naar het schone land zink maar voort armazielen de nacht is kort en de morgen zal u voor altijd scheiden maar nu is het morgen en iedereen is in beweging en de brave misterskerz heeft het zeer druk want in de partij Gouderen moed voor de verkoping worden gereed gemaakt het toilet wordt opletend nagezien er wordt algemeen bevel gegeven dat iedereen zijn beste gezicht moet voordoen en vlug en vrolijk zijn en nu staan allen in een kring voor de laatste inspectie eerst zijn naar de boersen afmarscheren misterskerz met zijn hoed van palmbladeren op het hoofd en energie gaar in de mond gaat rond om de laatste hand aan zijn waren te leggen wat is dat, zeiden hij waar zijn uw krullen meid het meisje zachtbeschroomt haar moeder aan die met de gevattheid haar klasse antwoorden ik zei haar gisteren dat zij haar haren netjes en glat moest opmaken en ze niet zo in krullen laten rondzwieren dat staat fatsoenlijk larie zeiden hem een kort af en zich naar het meisje kerende vervolgde hij, loopt er stond heen en maak u haar in krullen, maar mooi en daarmee zwaaien hij met zijn rotting en maak dat gegoud terugzijdt ook ga gij, haar maar helpen, voegde hij erbij zich weder na de moeder kerende die krullen kunnen wel 100 dollars verschil in haar prijs uitmaken onder een prachtige koepel wandelden mannen van alle naziën heen en weder over de marmelende vloer in het rond van de ruimenkring waren kleine tribunes tentgebruiken van sprekers en verkopinghouders op twee daarvan tegen overalkander stond de tans wel sprekende heren die in een mengeling van Engels en Frans hunne verschillende waren opvijzelden om bieders uit te locken een derde tribune er tussenin was nog onbezet en omringd door een groep die stond te wachten tot de verkoping begon hier kunnen wij Tom, Adolf en andere bedienden van Sint Claire herkennen en hier wachten ook Suze en Emeline angstig op haar beurt verschillende toeschouwers met of zonder voornemen om te kopen verzamelden zich om de groep bekeken, betasten en bepraten de verschillende eigenschappen en het voorkomen derd tentoongestelden met dezelfde vrijheid als een troep jockeys over een paard spreekt Hola, daar alf hoe komt jij hier, zeiden een jong pronkrige kleedheertje een ander van dezelfde stempel die Adolf door een lorignet stond te bekijken op de schouder kloppende wel, ik had een lijfknecht nodig en daar ik hoorde dat de troep van Sint Claire verkocht zou worden, dacht ik ik ben wel wijzer dan nog iets van Sint Claire te kopen allemaal verwende negers zo onbeschaand als de duivel, zeiden de ander daar ben ik niet bang voor, hernam de eerste als ik ze maar heb zal ik ze hun ers spoelig afleren ze zullen gauw ondervinden dat zij met een of andere soort meester te doen hebben Sint Claire, op mijn woord ik zal die keel kopen ik heb zin in zijn voorkomen gij zult ondervinden dat het u geld zal kosten hem zo te houden hij is verduiveld extravagant ja, maar mijn loord zal ondervinden dat hij bij mij niet extravagant kan zijn laat hij maar enige malen naar de kalabozen zijn geweest en goed van laken gehad hebben ik sta er u voor in dat hij bij mij wel tot andere gedachten zal komen ik zal hem bekeren, geheel en al dat zult gezien ik kopen, daar blijf ik bij Tom had onder de menigde personen die hem omringden angstig uitgezien naar één wie hij zijn meester zou willen noemen en als gij meneer ooit in de noodzakelijkheid mocht komen om onder 200 mannen er één uit te zoeken die uw eigenaar en willenkeuren beschikker van uw lot moest worden zout gij u misschien kunnen verbeelden even als Tom toen deed hoe weinig er zouden zijn of er rust zout overgeven Tom zag een overvloed van mannen grote, zwaarlijvige grove mannen, kleine pieperige, uitgedroogde mannen en allerlei soort van botten alledaagse mannen die hun medemens oprapen gelijk met papiersnippers opraapt en even onverschillig in het vuur met een ene man werpen naarmate het hun gelegen komt maar hij zag hier geen enkele synthkler kort voordat de verkoping begon zag hij een kort, breed, grof gespeerd man met een geruid hemd dat op de borst veropening en met een beslijkte versleten broek zich met de ellebogen door het gedrang werken die niemand ontziet die hem in de weg is zo kwam hij naar de groep en begon deze systematisch te examineren zodra Tom die man zag aankomen voelde hij een onwille keurig angstig afgrijzend voor hem dat nog toenam toen hij dichterbij kwam hoewel kort was hij blijkbaar van reuzachtige lichaamskracht zijn rond, kogelvormig hoofd zijn grote lichtrijze ogen met hun ruigen, flaskleurige wenkbrouwen en geheel zijn stroef gerimpeld door de zonverbrand gezicht waren zeker niet innemend zijn grote grove mond werd zichtbaar uitgerekt door een grote puimtebak waarvan hij het zat nu en dan een buitengemene kracht en ongegineerdheid uitspoot zijn handen waren uneverreden groot behaard, bruin gebrand door de zon zeer morsig en met lange nagels in een zeer vuile toestand voorzien deze man examineerde de troep met bijzondere vrijpostigheid hij liep Tom bij de kin en trok zijn mond open om zijn tanden te bezichtigen liet hem zijn een mouw opstropen om zijn spieren te tonen liet hem zich omkeren, stappen en springen om te zien of er niets aan zijn benen schilden waar zij het geopgebracht vroeg hij naar dit onderzoek kort af in Kentucky meester antwoord Tom als waren het naar verlossing wat heb je daar gedaan? ik had het opzicht over meens meestals hoeven antwoorden Tom nogal waarschijnlijk zijde de andere kort af en ging verder voor Adolf bleef hij slechts een ogenblik staan speewde een klattabaksap over zijn een glimmend gepoetste laarzem en keerde zich met een verachtelijk hem van hem af voor Suze en Emiline bleef hij wederom staan hij stak zijn grove vuile hand uit en trok het meisje naar zich toe streek die hand over haar hals en borst betaste haar armen bekeek haar het tanden en stiet haar toen weder naar haar moeder wie een gedulde gezicht echter toonde had zij bij elke beweging van de afschuwelijke verendeling uitstond het meisje was verschrikt en begon te schrijden houdt op daarmee, gij heks zijde de verkoper, geen gebalgier de verkoping zal beginnen en de verkoping begon Adolf werd voor een aanzienlijke som toegeslagen aan de jonge heer die tevoren zijn voornemen hadden kennen gegeven om hem te kopen de andere bedienden vieden verschillende bieders en deel kom op nu jongen, hoort geniet zijde de verkoper tegen Tom Tom stapte op het blok en zag angstig om zich heen alle scheen ondereen gemengd tot een verwart onduidelijk rumoer het gekakel van de verkoper die in het Engels en Frans zijn hoedanigheden opvijzelde en het snelle kruisuur de bieders insgelijks in het Frans en Engels en bijna in een oogomdik naar het hem voorkwam viel de hamerslag bij de laatste lettergreep van het woord dollars toen de verkoper zijn prijs noemde Tom was toegeslagen hij had een meester hij werd van het blok geduwd de korte man met het ronde hoofd greep hem ruw bij de schouder duwde hem aan de kant en zijde met een grove gebiedende stem blijf daar staan Tom hoorde en zag bijna niets meer doch het bieden ging maar voort ratelende en klatermde nu in het Frans dan in het Engels wederom valt de hamer Suze is verkocht zij stapt van het blok blijft staan ziet angstig verlangend om haar dochter strekt de handen naar haar uit zij ziet vol zilsangst de man aan die haar gekocht heeft een fatsoenlijk man van middelbare jaren met een goede aarde gezicht oh meester wees toch zo goed en koop mijn dochter ook ik zou wel willen maar ik vrees dat zij te hoog zal gaan antwoorden hij met een blik van smartelijke belangstelling naar het jeugdige meisje dat nu op het blok staat en verschrikt en angstig om zich heen ziet het bloed steigt gloeiend in haar anders blikken wangen hebben een kortige glans en haar moeder slaakt een kermende zucht daar zij ziet dat zij schooner is dan zij haar nog ooit gezien heeft de verkoper neemt zijn voordeel waar houdt in een woordenrijke lofrede in het Frans en Engels en het bieden begint nu met buitengemene drift ik wil alles doen wat maar redelijk is zegt de heer met het goedeaardige gezicht en biedt mede maar Weldra loopt de prijs te hoog voor zijn beurs hij zwijgt de verkoper wordt warmer maar het bieden verflout toch langzamerhand het blijft nu nog maar aan de gang tussen een oud aristocratisch burger en onze kennis met het rondehoofd de burger biedt nog enige malen en ziet zijn mededinger daarbij verachtelijk aan maar de man met het rondehoofd wind het van hem in hartnekkigheid en geheimen zwaarten van beurs en de strijd duurt nog maar een ogenblik de hamer valt hij heeft het meisje met lichaam en ziel als god haar niet bij staat haar meester is mr. Legré eigenaar enig katoenplantage aan de rode rivier zij wordt naar de plek geduwd waar Tom en nog twee andere mannen staan en wordt schrijn de weg gebracht de goedeaardige heer vindt het erg maar het is iets dat alle dagen gebeurt men ziet meisjes en moeders bij die verkopingen altijd schrijn er is niets aan te doen enzovoorts en hij gaat met zijn nieuw koopje naar een andere kant heen twee dagen later zond de procureur daar christelijke firma B&K toen New York deze het geld over op de rug van de wissel die deze heren ontvingen mochten zij wel deze woorden schrijven van de grote betaalmeester met wie zij eens hun en rekening zullen moeten sluiten hij vergeet het geroep der ellendelingen niet einde van het 30e hoofdstuk 31e hoofdstuk van de negenhut deze Librivox opname is vrij van noteursrechten opname door Marcel Koenders negenhut door Harriet Beecherstow in de vertaling van C&Mensing 31e hoofdstuk de overtocht gij zij te rijn van ogen dan dat gij het kwaad zou zien en de kwelling kunt gij niet aan schouwen waarom zout gij aan schouwen die trouwenloos handelen waarom zout gij zwijgen als de goddelose dien verslint die rechtvaardiger is dan hij Haba Koek hoofdstuk 1 vers 13 op het beneden dek van ene kleine slechte stoomboot op de rode rivier Zaton met ketenen aan de handen ketenen aan de voeten en ene grotere zwaarten dan van ketenen op het hart alles was uit de hemel verdwenen de maan en de stern alles was een voorbijgevlogen gelijk de oevers en het gebomte hem nu voorbijvlogen om nooit weder terug te komen zijngt de huis in Kentucky met vrouwen en kinderen en de mens lievende eigenaars zijngt de huis bij Sint Kler met al de wilde en prachta van Eva met haar gouden lokken en haar ogen als die ene heilige de trotsen, vrolijke, innemende schijnbaar onverschilligen en toch altijd goede en vriendelijke Sint Kler zijne uren van gemak en vrije tijd alles weg en wat schoot hem in plaats daarvan over het is ene der grootste bitterheden van het slavenlot dat de neger zo valtbaar voor streelende indrukken wanneer hij in ene beschaafde familie de smaak en het gevoel heeft aangenomen die als ware het atmosfeer van zulk een verblijf uitmaken er niet te minder aan bloot staat om de slaaf van de gemeenste roes te meester te worden evenals ene stoel of tafel die eens een prachtig salon versierde eindelijk geschonden en geschaafd in de gelachkamer ene gemene herberg of in een schelhoek van schandelijke ontucht komt het grote verschil is hierin gelegen dat de tafel of stoel niet voelen kan en de mens wel want zelfs de wettelijke bepaling dat hij als persoonlijk eigendom en roerend goed zal geacht geoordeeld en toegewezen worden kan zijn de ziel niet uitdelgen met haar eigen kleine wereld van herinneringen en verlangens van hoop, vrees en liefde Mr.  Simon Le Carré, Tom's meester had op verschillende plaatsen de New Orleans slaven gekocht te samen acht in getal en hen, paar aan paar geboeid naar de stoomboot de zeer overgedreven die aan het hoofd lag gereed om de rivier op te varen sta op, Tom stond op doe die das af en toen Tom door zijn de kluisters belemmerd dit begon te doen, hielp hij hem door hem de das met geen zachte hand van de halste trekken en stak die vervolgens in zijn zak nu keerde Le Carré zich naar Tom's kist die hij tevoren reeds had doorzocht haalde een oude broek en een versleten rok die Tom gewoon was voor het stalwerk aan te doen voor de dag en zijde nadat hij Tom's handen van de boeien had ontdaan naar een hoek tussen de kistenwijzenden ga daar en trek die aan Tom gehoorzaamde en kwam wel draad terug trek uw welaar zijn uit, zijde Le Carré Tom deed dit daar vervolgde Le Carré hem een paar lompen sterke schoenen toewerpende gelijk door slaavend gedragen werden trek die aan Tom had bij zijn een verwisseling van klederen niet vergeten zijn beminde bijbel in zijn zak te steken en het was gelukkig voor hem dat hij dat gedaan had want toen Le Carré hem de handboeien weder had aangedaan begon hij op zijn gemak de zakken de afgelegde klederen te doorzoeken hij haalde er een zijde zakdoek uit en stak die in zijn zak verschijndende kleinigheden die Tom had bewaard voornamelijk omdat hij er even één smeden vermaakt had bekeek hij met een verachtelijk gebrom en smeet ze over zijn schouder in de rivier daarna vond hij Tom's methodisch gezangboek dat deze in zijn haast had vergeten en bladerde er door hmmm vroom nogal dus gij hoe heet gij ook weer gij behoort tot de kerk he ja meester antwoorden Tom op vaste toon wel nu dat zal ik u spoedig afleren ik wil niet van die galmende zingende bidden negers op mijn plaats hebben onthoud dat pas op nu zei de hij met zijn voetstampende en Tom een dreigende blik toewerpende ik ben u kerk nu verstaat gij moet nu wezen wat ik zeg iets in het binnenste van de zwarte man antwoorden nee en als of de stem van een onzichtbaar wezen sprak hoorde hij de woorden van een oude profeet welke Eva hem zo dik was vorige dezen had vrees niet want ik heb u verlost ik heb u bij uw naam geroepen gij zei te mijne doch Simon Lecret hoorde geen stem die stem is ene welke hij nooit zal horen hij gluurde Tom die met neergeslagen ogen vorm stond slechts even aan en ging heen hij bracht Tom's koffer die een overvloedige en net de vooraat van klederen bevatten naar voren waar hij spoedig door het boodscholk werd omringt met veel gelach over de negers die gentlemen wilde zijn werd het goed stuk voor stuk aan de een en ander overgedaan en eindelijk de koffer bij opbod verkocht het was een aardige grap dachten allen vooral als men zag hoe Tom zijn goed nakeek terwijl het heren daarheen ging en dan de oxie van de koffer die was nog grappiger en veroorzaakte een overvloed van geestigheden toen dit gedaan was kwam Simon Le Gré weder naar zijn eigendom kuiren nu Tom zijtige van alle bagage bevrijd zietgen pas goed op die kleren het zal lang genoeg duren erg hij andere krijgt ik versta de kunst om negers zorgvuldig te maken een pak moet bij mij een jaar duren Le Gré ging vervolgens naar de plaats waar Emmeline zat aan een en andere vrouw vast gekluisterd wel liefje zeiden hij haar onder de kind strijkende houd maar courage de onwille keurige blik van schrik en afgrijzen waarmee de meisje hem aanzag ontsnapte hem niet hij fronste dreigend zijn een wenkbrouwen geen kuren meid gij zult een plezierig gezicht zetten als ik u aanspreek hoort gij? en gij oude gele manen schijn zeiden hij de mulatin aan wie Emmeline was vast gekluisterd een duurgevende zet ook zog een gezicht niet ik zal u wel vriendelijker leren kijken dat zeg ik u en ik zeg u allen zeiden hij een paar schreden achter waar ze doende ziet mee aan ziet mee aan ziet mee vlak in de ogen vlak in de ogen zeg ik en bij elke pauze standte hij met zijn voet als door toverij werden alle ogen op de groenachtige grijze ogen van de kriegericht nu zeiden hij zijn een grote zware vuist vertonende die aan een smitshammer dedenken ziet gij die vuist voel uns vervolgde hij en liet haar op Tom's hand vallen ziet die knokkels wel nu ik zeg u die vuist is zo hard als ijzer geworden van het neer beuken van negers ik heb nog nooit een neger gezien die ik niet met een krak kon neerslaan en daarmee duwde hij zijn vuist zo dicht bij Tom's gezicht dat deze met zijn ogen knipte en terugdijnste ik houd geen van die vervloekte opzichters ik ben mijn eigen opzichter en ik zeg u dat er naar de dingen gezien wordt laat dus iedereen oppassen en klaar staan schielijk zodra ik maar spreek dat is de manier om vrede met mij te houden gij zult geen zacht plekje aan mij vinden nergens pas op dus want ik bewijs geen genade de vrouwen hielden onwillekeurig de adem in en de gehele troep zetten zich met benauwde gezichten neer ondertussen draaide Legré zich op zijn hiel om en ging naar het bufet van de boot om een boel te nemen dat is de manier waarop ik met mijn negers begin zei hij tegen een man van een fatsoenlijk voorkomen die na zijn aanspraak had staan luisteren ik maak er een regel van met kracht te beginnen en hun te laten weten wat zij te wachten hebben inderdaad zei de vreemdeling hem aanziende met een nieuwsgierigheid waar mede een naturalist een zonderling dier beschoudt ja, inderdaad ik ben geen van die heren planters met zachte witte vingers om maar rond te keuren en mij door een oude schaafuit van een opzichter te laten bedriegen voel mij ne knokkels maar eens zie mij ne vuist ik zeg u meneer het vlees daarop is als een steen geworden van het beuken op negers voel maar de vreemdeling raakte het bedoelde gereedschap met zijn vinger aan en zijde eenvoudig het is hart genoeg en ik zou denken dat uw hart daarmee de ee van hart geworden is ja, dat moogt geweld zeggen antwoordelijk ree met een hartelijker lach ik denk dat er nu zo weinig zacht in mij is als in iemand die op twee benen loopt ik zeg u niemand kan mij ooit bedotten negers krijgen mij nooit gaar nog met schreven nog met soete broodjes bakken dat is de waarheid gij het een mooie troep daar ja, antwoordelijk ree daar is die Tom zij zeiden mij dat hij wat ongemeens was ik heb wel wat hoog voor hem betaald daar ik een drijver en opzichter van hem denk te maken als ik die denkbeelden maar uit hem krijg die hij geleerd heeft door zo behandeld te worden als negers nooit moest te worden zal hij kostelijk zijn met de gele vrouw ben ik gefopt ik geloof haast dat zij ziekelijk is maar ik zal haar wel behandelen naar wat zij waard is zij zal wel een paar jaren duren ik ben niet voor het sparen van negers opgebruiken en andere kopen is mijn manier dat geeft minder last en ik ben zeker dat het op het eind goedkoper uitkomt en lecré nam een teugje uit zijn glas en hoe lang duren zij gewoondelijk vroeg de vreemdeling ochtend weet ik zo niet nadat zij een gestel hebben Sterke kerels duren zes of zeven jaar lamelingen worden in twee of drie afgewerkt ik placht toen ik pas begon met veel moeite te geven om ze wat langer te doen uithouden met een medicijne te geven als ze ziek waren en kleren en dekens en wat niet al om hen zoals men zegt om hem somelijk en comfortabel te houden maar, oh het baten niet ik legde er geld bij toe en had nog een boel moeite bovendien nu, zietgen, zet ik ze maar aan ziek of gezond als de ene negen dood is kopen ik een anderen en ik vind dat dit in alle opzichten goedkoper en gemakkelijker uitkomt de vreemdeling keerde zich om te zetten zich naast een jongheer die met een gesmoord ongenoegen naar dit gesprek had geluisterd gij moet die kerel niet voor een staaltje van de zuidelijke planters houden, zeiden hij ik zou hopend van nee antwoorden de jongheer met nadruk hij is een gemene, laaghartige verdierelijkte kerel zeiden de eerste en toch voor oorloven uw wetten hem een aantal menselijke wezens in eigendom te hebben onderworpen aan zijn een volstrekte willekeur zonder zelfs een zwem van bescherming en zo gemeen als hij is kunt gij toch wel niet zeggen dat er velen zo zijn maar, zeiden de ander er zijn toch ook velen weldenkende, menslievende mannen onder de planters toegestempt, zeiden de jongman maar naar mijn gevoelen zijn het uw weldenkende, menslievende mannen die verantwoordelijk zijn voor al de gruwelen die deze ellendelingen pleven omdat zonder hun invloed het gehele stelsel geen uur langer in stand kon blijven als er geen andere planters waren dan zoals hij, vervolgde hij met zijn vinger naar legreewijzende die met de rug naar hem toestond zou het gehele ding zinken als een modesteen het zijn uur fatsoenlijkheid en menslievendheid die zijn de brutaliteit beschermen gij hebt zeker hoge gedachten van mijn goed humeur zeiden de planten glimlachende maar ik raad u om niet zo hard te spreken daar er liden op de boot zijn misschien niet zo verdraagzaam zouden wezen als ik ben wacht liever tot gij op mijn plantage zijt daar kunt gij dan ons allen op uw gemak over de hekel halen de jonge herploosten en glimlachten en de twee zaten spoedig aan een speltek tak ondertussen had er op het lagere gedeelte de boot een andere sprekplaats tussen Emilien en de mulatin aan wie zij was vastgekluisterd gelijk natuurlijk was deelden zij alkander enige omstandigheden van haar geschiedenis mede aan wie het gij toe behoort zeiden Emilien mijn meester was mr.