Kinderuniversiteit - "Kun je de wereld verbeteren door te gamen?" door professor Igor Mayer
Oké, heeft iedereen een plekje kunnen vinden? Ja, heel goed, goede middag, lieve kinderen, papa's, mamma's, juffermeesters, andere familieleden. Welkom bij de kindercollege van Tilburg University. Wat ontzettend fijn dat jullie er vandaag allemaal zijn. Het college van vandaag gaat over gamen. En of we met gamen misschien wel de wereld kunnen verbeteren. Wat denken jullie? Zouden we met gamen de wereld kunnen verbeteren? Ja! We hebben de kaart in ieder geval goed begrepen, heel mooi. Dit college zal gegeven worden door professor Igor Meijer. Maar voordat de professor het college gaat geven, ben ik eigenlijk heel benieuwd naar jullie eigen ervaringen met gamen. En daarom zullen we beginnen met een quiz. Ik heb net al heel goed gezien dat jullie over het algemeen allemaal de groene kaart in de lucht deden. Dat gaan we nu nog heel even testen of dat allemaal er goed in zit. Dus als ik zeg rood, dan jullie rood. En als ik zeg groen, dan jullie groen. Oké? Oké, rood. Heel goed, en groen. En rood. Groen. Rood. Rood. En nog één keer groen. Ik denk dat dat helemaal gaat lukken met de quiz. Dan gaan we snel beginnen met de eerste vraag. Dat hebben jullie al gedaan. Wie speelt er wel eens een video game? Oké, oké. Dat is wel ongeveer 95% van alle kinderen. En dat klopt inderdaad. Want uit de onderzoek blijkt dat heel veel kinderen wel eens een video game spelen op de basischool. En ook daar buiten. Dan gaan we naar vraag twee. En voor deze vraag, die is eigenlijk niet voor de kinderen, maar die is voor de ouders, begeleiders. Ja, hebben alle volwassenen de kaarten. Heel goed. Oké, dus wie van jullie speelt er wel eens een video game? Ah, kijk eens aan. Ja, ja, ja. Ook een vrij veel. De appel, die valt niet ver, zeggen ze. Ja. Heel goed. En nu mogen de volwassenen de kaartjes weer teruggeven aan de kinderen. Oké, kinderen, wie speelt er elke dag een video game? Dat zijn nog steeds wel zoveel groene kaartjes. En dat klopt, want gemiddeld games ongeveer de helft elke dag. En dan gaan we verder naar de volgende vraag. Voor de kinderen, vinden jullie eigenlijk dat jullie te veel gamen? Oh, dit is wel heel erg verdeeld. Oké, heel goed. En dat, ja, eigenlijk gemiddeld spelen kinderen zo'n 3,5 uur per dag een game.  En ja, dan heb je eigenlijk heel weinig tijd over voor huiswerk of andere taken. Nou, nu mogen de kaartjes weer naar de ouders of begeleiders voor de volgende vraag. Ik kom er nog even wat kindjes binnen. Oké, ouders en begeleiders, vinden jullie dat de kinderen te veel gamen? Ik denk dat er toch wel meer groene kaartjes zijn nu dan rode kaartjes. Ja, een druk gediscussieerd. Oké, daar gaan we verder naar de volgende vraag. Mogen de kaartjes weer terug naar de kinderen? De allerlaatste vraag van deze quiz voor de kinderen. Denken jullie dat jullie de wereld of dat je de wereld kan verbeteren door te gamen? Heel veel groene kaartjes, oké. Nou, of dat zo is, dat gaan we straks natuurlijk allemaal uitvinden tijdens het college. En voordat het college begint, de college zal zo gaan starten. Wil ik jullie vragen, als jullie een vraag hebben tijdens het college, onthoudt-ie dan heel goed. En bewaar-ie alsjeblieft voor het vragen rond je na het college. En als jullie er klaar voor zijn, dan een heel groot applaus alsjeblieft voor professor Igor Meijer. Zo, dag lieve kinderen en ouders en andere begeleiders van alle kinderen. Wat ontzettend stoer dat jullie vandaag hier gekomen zijn. En aan deze kleine oefening hebben we al gezien hoe het onderwerp eigenlijk leeft. En hoe ouders en kinderen samen over games ook kunnen praten. En wat een beleving daar eigenlijk achter zit. Ik denk niet dat jullie alleen gamers zijn, maar dat er misschien vandaag ook wel kinderen in de zaal zijn. Die misschien van dromen om later een echte game designer te worden. Dus om daar je beroep ook van te maken. En dat kan natuurlijk ook, behalve dan alleen game spelen. En dan is natuurlijk ook een beetje de vraag. Wat vinden je ouders daarvan? Zouden die het leuk vinden? Als je zegt van papa, mama, ik wil geen brandweermand worden of politie of in de gezondheidszorg. Maar ik wil een echte game designer worden. Mijn naam is Igor Meijer. En ik woon in Den Haag met mijn vrouw Gigi. Poes, Amy en twee waterschilpatjes. Ik heb twee zoons, Rutger en Tristan. Die zijn al wat ouder en die studeren allebei in Delft. Ik ben hoogleraar of professor. Dat is ook de reden waarom ik deze mooie jurk aan mag vandaag.  Maar daarnaast werk ik ook nog aan een game opleiding aan de hoge school in Breda. The Academy for Games and Media. Ongeveer 15 kilometer hier een beetje verderop. En dat is één van de beste game opleidingen, gamescholen in de wereld. En dat had je vast niet gedacht. In Breda aan de hoge school studeren jonge mensen 17 tot ongeveer 25 jaar. Die ervan dromen om een professionele game designer te worden. En ze willen dan later bij een groot gamebedrijf gaan werken. Zoals Sony of Electronic Arts of Ubisoft. Om daar natuurlijk hele mooie games te gaan maken die jullie dan weer kunnen gaan spelen. Aan de universiteit in Tilburg doen we natuurlijk vooral ook onderzoek. En we doen onderzoek ook naar games. En ook naar gamebedrijven en de gameindustrie. Bijvoorbeeld wat het effect is van games op het brein. Of wat het effect is van game op hoe je je gedraagt. Sociaal of in de klas. Maar ook bijvoorbeeld wat er gebeurt in gamebedrijven, hoe die georganiseerd zijn. Of bijvoorbeeld in de gameindustrie hoe het zit met de economie en het geld achter games. De hoge school en de universiteit kunnen daarom heel goed samenwerken. Ze willen elkaar ontzettend goed aan. En sommige studenten van de hoge school die gaan nadat ze geleerd hebben om hele mooie games te maken. Dat vinden ze dan nog niet genoeg. En dan kiezen ze een hele mooie opleiding uit aan de universiteit. Om daar nog wat verder door te leren en daar extra verdieping ook aan te geven. Je kunt al een beetje begrijpen dat ik vind dat ik ontzettend leuk en spannend werk heb. Ik mag samen met anderen games maken en ook onderzoeken. En dat zijn allerlei soorten games. Computer games, virtual reality, maar ook bijvoorbeeld bordspellen en rollenspellen. Ik speel zelf af en toe games, maar eigenlijk helemaal niet zo vaak. Misschien omdat ik zo druk ben en daar eigenlijk een beetje te weinig tijd voor heb. Maar ik kan ook eigenlijk helemaal niet zo goed schieten en rezen. En ik weet zeker dat als ik tegen jullie zou gaan schieten en rezen, dat jullie het allemaal van mij zouden winnen. Maar ik vind games zoals SimCity bijvoorbeeld en dat zie je hier heel erg leuk. Omdat je dan zelf een mooie stad kunt maken en kan zien wat er gebeurt.  Dat kan ook heel erg leersam zijn. Want hoe maak je eigenlijk een goede stad? En wanneer zijn de mensen in jouw stad nou eigenlijk tevreden? En hoe weten we dat? Mijn vakgebied heet daarom serious games. Serieuze spellen. Dat betekent eigenlijk dat ik alle kennis en technologie die in die games zit, gebruik voor hele andere toepassingen dan voor alleen plezier maken. Niet alleen voor de fun. Dat wil niet zeggen dat de games die wij maken niet ook fun kunnen zijn. Maar ze zijn niet alleen voor de fun. Ze zijn ook voor iets anders. Bijvoorbeeld om er iets van te leren. Je hebt vast op school wel eens games en spellen gebruikt om te leren rekenen of om te leren lezen. Schoola bijvoorbeeld is heel erg bekend. Zeker ook in de corona lockdown periode. We hebben heel veel kinderen schoola-achtige omgevingen gebruikt om het leren toch ook nog een beetje leuk te maken. Dat zijn ook een soort serious games. Namelijk educatieve games. Games in de klas. En daar zijn er heel veel van. Maar heel eerlijk gezegd, al die educatieve games die games in de klasroom zijn allemaal even leuk om te spelen. Waarschijnlijk niet zo leuk als de games die je zelf heel graag wil spelen. En eerlijk gezegd, sommigen van die games leer je misschien ook niet zo heel erg veel van. Maar dat is natuurlijk weer een hele interessante onderzoeksvraag die we op de universiteit kunnen bekijken. Namelijk welke werken wel en werken welke werken niet. Maar er zijn zeker van die leer games die heel erg mooi gemaakt zijn. En ook nog eens leuk om te doen. En ze kunnen je ook heel goed helpen om te leren. Als je dyslexie hebt bijvoorbeeld. Dus als je wat moeite hebt om te leren lezen of rekenen. Dan kun je bijvoorbeeld dit spel proberen. Het is van het regionaal instituut dyslexie. Het heette vroeger kosmos clicker en nu klankracht. Maar er zijn ook allerlei andere spelen. Bijvoorbeeld in dit spel van de ANWB kun je leren veilig door het verkeer te gaan. Je moet het dan opnemen tegen de zogenaamde street wackos. En dan op allerlei missies gaan om de straten weer wat veiliger te maken. Maar het is jullie woensdagmiddag. En ik wil het daarom eigenlijk helemaal niet teveel hebben over games en de klas. Jullie hebben vrij vandaag.  Kun je met games ook de wereld om ons heen beter begrijpen. En ook misschien een beetje beter maken. En ik wil jullie vandaag ook iets vertellen. Hoe ook volwassenen met games beter kunnen zorgen voor de wereld. En dan vooral voor de oceaan en de zee. En dat komt ook een beetje omdat ik zelf heel veel van de zee en de oceanen hou. En in mijn vrije tijd doe ik ook aan onderwaterduiken in meren en zeeën. Kijk maar op de foto en misschien herken je me. In de Karnevalsvakantie was ik in de Rode Zee in Egypte. En dat is echt prachtig om te doen. Maar niet alleen in Egypte, in de Rode Zee, maar ook in allerlei andere zeeën. Zie je eigenlijk steeds minder vissen. En op sommige plekken is het koraal ook helemaal niet meer zo goed. Bleek, wit of dood. En zoals je misschien wel weet, komt dat ook voor een belangrijk deel door zaken als klimaatopwarming en vervuiling van de zee. Het probleem is namelijk dat groente verdelen van de zee eigenlijk van iedereen zijn. Of van niemand. Je kunt er doen wat je wilt. Veel teveel vissen of diep op de zeebodem naar allerlei dingen boren zoals dure metalen of olie of gas, dure metalen voor je mobiele telefoon of misschien op die zee ook wel heel veel windmolens bouwen. En geen enkel land in de wereld kan in zijn eentje de zee beschermen. Dat moeten we dus met alle landen samen doen door hele goede afspraken te maken. En een paar weken geleden, op zaterdag vier maart, hebben wel honderd landen over de hele wereld een heel belangrijk verdrag gesloten. Over de bescherming van de open zee. En dat zag je daar net, dat was het applausje wel waard. En waarin ze hebben afgesproken dat ze de oceaan veel beter gaan beschermen. En daar hebben ze heel lang over gedaan. Jaren om die afspraken te maken. En nu moet ze het ook nog uitvoeren. En dat is helemaal niet zo makkelijk. Hoe doe je dat nou met elkaar? Het is misschien, als die games zo slim zijn, kunnen niet alleen kinderen, maar ook politici en beleidsmakers van allerlei landen een beetje leren, hoe ze beter kunnen samenwerken. Bijvoorbeeld om hele goede plannen te maken voor de zee. En daar gaat mijn lezing over. We moeten even een stapje terug misschien.  Nou, het interessante deel. En hoe werkt dat nou eigenlijk? Nou, misschien moeten we dan eerst eens even kijken wat games eigenlijk zijn en hoe ze worden gemaakt. Want jullie kwamen hier niet. Misschien in eerste instantie voor de oceaan. Jullie willen mooie games zien. Het spel Horizon Forbidden West wordt gemaakt door een beroemd Nederlands bedrijf, Gorilla Games. Het is eigenlijk voor wat oudere kinderen. 16 jaar. Maar misschien dat sommigen van jullie het stiekem ook wel een beetje spelen. In het volgende filmpje zitten denk ik niet echt spannende dingen. En als je echt denkt dat het te spannend is, dan doe je hem even je ogen sticht. Maar ik denk het niet. Hoe ver ga je in de details? Nou, heel ver. Zoveel ver als we kunnen. Zo ver zelfs dat we bijvoorbeeld de hart is op haar gezicht laten zien. En we gaan zover dat we de poriën op haar gezicht hebben. Elk moedervlekje, winpers. De ogen bestemen natuurlijk extra veel aannacht aan. Want daar de details, daar breng je die hele fantasie mee tot leven. Nou, we hebben afgelopen vier jaar denk ik met ongeveer 350 mensen hier in Amsterdam in de studio aan dit spel gewerkt. Dus in Nederland eigenlijk een soort van unieke studio. En dat die een schaal heeft bereikt die gewoon anders niet in te beelden zou zijn. Dat is wel heel speciaal. Je ziet in het filmpje heel goed hoe ontzettend veel werk het is om zo'n game te maken. Het is ongelooflijk veel computer technologie programmeren. Maar ook verhalen, bedenken, karakters. Dus de avatars en de beesten die er rondlopen. De werelde vorm geven. En nog veel meer. En dat vraagt ongelooflijk veel kennis, handigheid, ervaring, investeringen. Maar ook samenwerking met mensen in een gamebedrijf. En in dit spel zag je al meer dan 350 mensen. En het duurt jaren om een game te maken. En het is erg duur. Maar dat tegenoverstaat natuurlijk weer dat er ook heel veel werkgelegenheid is. Het zijn heel veel mensen die daar geld mee verdienen en die daar misschien een hele mooie baan in hebben. Laten we eens even kijken. We zijn natuurlijk niet op deze schaal, maar we worden op de schaal waar we eigenlijk mee kunnen werken. Dat is teams van 30, 40 man. Daarmee worden we eigenlijk voorbereid om dit soort werk te kunnen doen.  En ja, we zijn er wel klaar voor. Ik heb er wel zin in. Kan ik nog blijer kijken? Laten we nog eens even zien hoe een digitale Igoor dat doet. De gameindustrie is een vreselijk belangrijke aanjager van de innovaties achter deze technologieën. Omdat in die spelwerelde al die nieuwe technologieën uitgeprobeerd worden bij elkaar komen. Maar er ook heel veel innovaties in die industrie tot stand gebracht worden. En de innovaties die tot stand gebracht worden in de gameindustrie hebben we heel veel waarde in andere industrieën, zoals bijvoorbeeld de gezondheidszorg of het onderwijs. Je moet dus echt heel hard studeren en heel hard werken om dat niveau te halen. Maar als je goed bent in het maken van games krijg je heel makkelijk een mooie baan. Bij een gamebedrijf, dat kan, maar in toenemende mate ook, niet in de gameindustrie bijvoorbeeld in de gezondheidszorg of bij de politie of bij de overheid. Want daar gebruiken ze namelijk die mooie game technologie ook. De werelden en de karakters in die games zijn superrealistisch, dat zag je daar net al. En het zijn net echte mensen en ze worden ook steeds slimmer door middel van kunstmatige intelligentie. Dat is super slimmer, zelfdenkende computer software. En die kennis van die technologie om mensen en werelden heel realistisch te maken en die net echt zijn, die kunnen we ook wel gebruiken voor andere dooleinden. Daar zag je al een aantal voorbeelden van, bijvoorbeeld in de gezondheidszorg. En zoals je in het filmpje ook al een beetje zag, heb ik zelf ook een beetje voor de fun al als ik hier een digitale tweelingbroer laat maken om te laten zien hoe dat er nou ook al uitziet. En ik hoop dat ik die ooit ergens nog een keer naar toe kan sturen als ik zelf lekker geen zin heb. Lekker makkelijk, maar ik hoop natuurlijk dat die niet slimmer wordt dan ik, of dat die niet meer naar me luistert, of een heel ander verhaal hier staat gaan houden dan wat ik eigenlijk bedacht had. En misschien krijgen jullie in de toekomst zelf ook wel een kopie van jezelf die je ergens naar toekomst sturen. Misschien is je leraar in de toekomst wel een super slimme, maar dan hopelijk ook hele lieve avatar.  Maar wat vind je daar eigenlijk van? Zou je dat eigenlijk wel willen? Weeten we straks nog wel of een persoon een echt, echt persoon is, of hartstikke namaak. En wanneer die figtuele jouw dingen doet die we niet zo goed of leuk vinden, wat vinden we daar dan van? Dat zijn wel vragen waar we met z'n allen een beetje over moeten nadenken. Maar er is misschien ook wel een zo ingewikkeld verhaal dat dat misschien iets is voor een volgende college. Dus dat laat ik even zitten nu. Maar even samenvatten. Spannende en mooie games bieden ervaringen die de wereld een beetje leuker maken. En leuker betekent ook de wereld een beetje beter maken. Maar je kunt er ook goed geld mee verdienen en dat is misschien ook wel de wereld een beetje beter maken. In analogie kun je voor andere dingen gebruiken zoals voor het onderwijs of de gezondheidszorg en dat is misschien de wereld ook wel een beetje beter maken. Dus vind je nou zelf dat games de wereld een beetje beter aan het maken zijn. Zijn games nu eigenlijk goed of slecht voor je? Dus als je nou heel veel speelt is dat nou eigenlijk goed of slecht voor je en kun je nou eigenlijk te veel spelen of te weinig spelen? Kun je wat van games leren? Nou zoals we in het voorprogramma al hebben gezien spelen bijna alle kinderen op de basisschool games. En in de gemiddelde klas van 30 leerlingen is ongeveer de helft van de kinderen speelt echt elke dag games. En ongeveer vier kinderen in de klas die spelen meer dan 24 uur per week. Dat hebben we net in het voorprogramma ook wel. Maar dat is best een beetje veel als je ook nog je huiswerk moet doen en af en toe een klusje zoals je kamer. En je zag ook al een beetje in de antwoorden dat de kinderen het bijna nooit genoeg het gamen. Terwijl toch misschien de helft van de ouders zegt nou mag best wel een klein beetje minder. Dus sommige volwassenen zijn misschien een beetje bang dat sommige kinderen te veel gamen en daardoor te weinig andere belangrijke dingen doen. Het is misschien als je het echt een beetje stout zegt dat je er misschien een klein beetje dom van wordt. Maar onderzoek heeft eigenlijk uitgewezen dat dat wel meevalt.  Als je niet overdrijft, tenminste. Herstonderzoekers hebben zelfs aangetoond dat heel veel gamen bepaalde delen van je hersenen echt een beetje slimmer kunnen maken. Bijvoorbeeld voor ruimtelijk inzicht. Dus dingen herkennen in de ruimte en puzzels maken. Ruimtelijke puzzels maken. Dat heeft echt effect als je dat veel oefent in games. Maar wat gebeurt er nou eigenlijk als je gamet? Nou, als je gamet raak je helemaal ondergedompeld in een andere wereld. En aan de universiteit noemen we dat met een moeilijk woord immersie. Onderdompeling. Immersie is het gevoel dat je helemaal deel uitmaakt van de virtuele game-wereld. Je verliest je gevoel van tijd en plaats. Je tinkje moet roepen en je moet stoppen met gamen om te komen eten. Nou, dan zeg je de volgende keer maar tegen papa en mama. Ik zit in een flow. Ik ben heel hard aan het leren. En wetenschap heeft aangetoond dat als je in een flow bent dat je dan heel goed nieuwe dingen kunt leren. En heel goed kunt presteren. Dus je bent eigenlijk gewoon aan het presteren. Je kunt optimaal concentreren en je motiveert. Nou, dat is mooi. Dat zou de leraar in de klas ook wel willen. Dat je dat zo in een flow bent. Games zit er vol met avonturen, fantasie en creativiteit. En je moet super slim zijn en superhandig om te presteren. Je leert samenwerken met anderen. Je moet heel veel informatie in je op kunnen nemen en snel begrijpen. En als je verliest en kunt het en als je met kinderen uit andere landen speelt dan leer je misschien een andere taal zoals Engels. Of je leert puzzles oplossen. Dat zijn allemaal hele belangrijke dingen. Ook buiten de game. Voor later op de middelbare school of op de universiteit of in je werk. Eén van de mooiste en leukste spellen voor jullie leeftijd vind ik deze Unravel. Als je je niet kennen, zoek het op en ga het doen. En je avatar is een bolletje wol en je zit vast aan je vriendje. Je moet goed samenwerken, elkaar helpen verder te komen. Je kunt elkaar ook een beetje plagen en door heel snel weg te rennen of je vriendje te laten vallen. Je wordt samen beter maar het spel wordt ook steeds moeilijker. Het is super mooi gemaakt. Het ziet er echt heel mooi uit.  Dus je leert samenwerken maar als jij kunt leren samenwerken dan kunnen anderen dat misschien ook en kunnen volwassenen dat misschien ook. En daar hadden we het in het begin over. We moeten landen en mensen volwassenen ook leren samenwerken in een computerspel. En dat is best belangrijk. Kijk maar eens even naar dit voorbeeld. Dit ziet er uit als een entertainment game was eigenlijk voor volwassenen. Je speelt het game met zijn vieren in een team en je moet heel goed met elkaar communiceren om zo snel mogelijk allerlei ingewikkelde puzzels op te lossen. Het is heel handig op je werk bijvoorbeeld als je met je collega's moet samenwerken om te zien of jullie wel een goed team zijn. We kunnen dan ook onderzoeken op de universiteit hoe goed een team dat doet en daar kunnen we misschien iets zeggen over jou in het team. Net als in een echt computer game zoals Unravel. Maar in een andere en belangrijkere manier waarop games de wereld beter kunnen maken. Games kunnen je ook iets leren over jezelf de wereld en de natuur. Ik ga even terug naar mijn passie over de zee. Weet je nog As my hobby, he? Ik vertelde al dat ik in de Carnavalsvakantie in Egypte was om te duiken. En daar was toevallig een andere Igor. Hij was 13 jaar oud. Uit Polen met zijn hele stoere vader waren samen op vakantie. En die andere Igor die kon al sinds enige jaren die was al op zijn elfte was die gaan duiken en inmiddels was die 13 die kan heel goed duiken. En we maken op een gegeven moment samen een duikje en we komen een jonge seaskillpad tegen. En de andere Igor kleine Igor en de seaskillpad die zwemmen denk ik wel nou 10 minuten zo in elkaar en zijn echt met elkaar een beetje aan het spelen. En denk je nou dat ze samen ook een beetje aan het leren zijn? Nou misschien wel. En als dat zo is dan is het natuurlijk zo dat niet iedereen kan gaan duiken om het onderwater leven te ervaren. Dat is geen tijd of geld of vind het een beetje eng of je bent nog te jong of wat dan ook. Iedereen zo z'n eigen hobby's misschien ben je wel iets voor iets heel anders misschien hou je van mooie boswanderlingen.  Maar met game technologie kan je toch ervaren hoe het onderwater is. En dat kan nuttig zijn. Bijvoorbeeld duikers moeten heel goed op een ademhaling letten. En onderwater moet heel rustig. Dus als je mensen wil leren zichten ontspannen omdat je dat moeilijk vindt en rustig adem te halen dan kun je dat misschien wel doen door ze in een game te zetten. En als je dan toch een game wil hebben nou dan pak je misschien een onderwater je had ook een bos kunnen maken als je rustig wordt van een bos maar ademhaling, onderwater dat past wel bij elkaar. En dat kan er zijn gebruiken om iets te leren of je beter te voelen. En dat vind ik nou een mooi voorbeeld van serious gaming. Je gebruikt in dit geval een virtual reality game samen met ademhalingstechnieken bijvoorbeeld yoga om te leren ontspannen. En dan kan je ook nog weer eens heel mooi onderzoeken of dat werkt. Gaan al een beetje richting naar de zee en de wereld. Geetenschappers maken bijvoorbeeld met game technologie en dat is precies ook die game technologie die ik daar net liet zien die je ook gebruikt bijvoorbeeld om een virtuale mens te maken of om een andere virtuale wereld te maken die kun je ook weer gebruiken om bijvoorbeeld een kopie te maken van een koraal of van zeedieren zoals een walfis of een tuimelaag en dat kan je doen voor onderzoek dus biologen mensen in de Wageningen Universiteit die maken met game technologie scans van koralen voor wetenschappelijk onderzoek. 