Majoor Frans | A. L. G. Bosboom-Toussaint | Literary Fiction | Talkingbook | Dutch | 1/8
Deel 1 van Major Frans, dit is een LibriVox opname, alle LibriVox opnamen behoren tot het publieke domijn. Voor meer informatie of om je aan te melden als vrijwilliger, ga naar LibriVox.org, opname door Anna Simon. Major Frans door ALG Bosbom Toussaint, deel 1. Jonker Leopold van Zonshoven aan de lezers van Major Frans, mijn vrouw heeft bij haar optreden in de wereld zo'n gunstig onthaal gevonden dat zij er niet genoeg dankbaar voor kan zijn. En toch brengt het haar in zekere verlegenheid. Ze weet dat er een indiksetie is gepleegd en dat de belangstelling van een publiek een derde uitgave vraagt van mijn vertrouwelijke mededelingen aan hun vriend in Indië. Ze is te bescheiden om die goede ontvangst aan zichzelf te schrijven en beweerde dat ze die alleen dankt aan mijn wijze van haar voor te stellen. Daarbij had ik te kampen met haar kluchtige frontwaardiging, toen zij vernam van welke rugbaarheid haar pseudo niet met voorop was geworden. Ze stemt het mij toe dat ze erkendelijk behoorten zijn voor zoveel welwillendheid, maar zij schroomt zich te veel op de voorgrond te stellen. Zo zijn de persoon die schuld der dankbaarheid afdeed en wil dat ik alleen de verantwoordelijkheid er zal dragen van een publiciteit die zij niet heeft gezocht en dat ik de plicht der openelijke dankbetuiging van haar zal overnemen. Die ijs is billijk naar het mij voorkomt en het is mij een lust daar aan te voldoen. Maar zullen er veel woorden nodig zijn om publiek te verzekeren van onze dankbaarheid voor zoveel waardering die ik nauwelijks had durven wachten voor ene persoonlijkheid wie er goede hudaanigheden vermond waren onder zekere eccentriciteit. Er was de scherpe blik der liefde nodig om die te onthullen. Voor deze liefde bovenal zijn wij dankbaar. Wij hopen aan haar ook waardig te blijven. Ik zie dat ik mijn geliefde vies enigszins wijzige moet en me in het succes oblige voor ogen te houden. Leopold van Zonshoven, 26 november 1875. Jonker Leopold van Zonshoven aan meester Willem Verheist, advocaat de A. Beste vriend, als geniet al te diep in het ene van de proceszijd verwikkeld, kom dan top mij op de vleugelende vriendschap of meer op zijn 19e eeuw gesproken met de eerste sneldrein de beste die je uit uw provinciestadje kunt bereiken, want ik zit deerlijk in de enkte.  Daar is mij iets over komen waarover de wereld Miracle zal roepen als zij ervan hoort. Maar voor eerst mag zij het nog niet horen. Ipocoos? Daarom moet ik het aan de borst van een vertrouwd vriend uitstorten of ik zou er aan stikken. Het is ook zoiets ongewoons, zoiets onwaarschijnlijks, zoiets onmogelijks zou me vrouw de Sivignier zeggen, maar dat toch waar is, toch gebeurd is. Ja, mij gebeurd is. Mij, Leopold van Zonshoven, van haar jeugd afbestemt om in de wereld de droevige figuur te maken van een kale jonker. Ook ben ik ervan verbluft of ik een knotslag op mijn hoofd had gekregen. Verbeeldje, daar ben ik opeens aangewezen als de universele erfgenaam van een kolossaal vermogen. Een oudtante mijnermoedig, waarvan ik nooit gehoord had en die na het schijnt met haar gehele familie geproeerd was, is op het sublime idee gekomen om bij mij voor tovergood in te spelen en bij testamentaire dispositie al haar bezittingen aan mij na te laten. A mij, die alle macht van overleg en zelfbeheersing nodig heb gehad om van het oude jaar en het nieuwe te komen zonder schulden te maken. Iets wat mij en mijn kwaliteit van arm edelman niet geheel van zelfgesprekte misdeelt, absoluut ongeoorloofd is. Op zulke wijze dat ik mijn geenkele folie geen enkele caprice kon permitteren. Ik zie mij opeens een miljoen naar het hoofd geworpen. Is het te verwonderen dat dit ervan duizelt? De waardige overleden had verdiend getuigen te zijn van de ontploffing haarig orcinibom. Eerst sprong ik op en zou de petroleumlamp over het tafelkleed mijner hospita hebben omgeworpen, zodat goede ziel zelf dat niet door een snelle geef voorkomen had. Toen voel ik op mijn stoel terug, met in een gewaarwoording of mij de krachten ontsonken. En ik moet er zo bleek en ontdaan hebben uitgezien dat de jevrouw mij later gullweg bekende hoe zij suspicie vatten dat het ene explosie was van deurwaarderszaken. Zeker is het dat zij wachten bleven op de 80 cent sport die het pakket kostte of zij vreesde er een bankroetje aan te leiden.  Geprikkeld door dat blijven, door het zekere indringende en onbescheidende in haar houding, dat zowel van wand gehouden als van nieuwsgierigheid getuigde, hoewel haar enige meewerigheid ingemenkt was, weest ik haar de deur met een gebaar dat een acteur in een wanhoopszene zou benijt hebben en dat ik alleen aan de inspiratie van het oogomblik dankte. Ook bleek dit afdoende. In een wip was ze weg en ik weerp de deur op slot, zonder recht te weten wat ik deed of waarom. Alleen gedreven door een onbestend verlangen om alleen, om ongestoord te zijn en mij te overtuigen dat de mededeling die mij als een sprookje uit de duizenden en enen nacht in de oerklonk geen mystificatie was. En werkelijk, toen ik een stukje met meer bedaardheid overlas, werd het ongelooflijke mij tot ontwijfelbare zekerheid. Maar een plaats dat die zekerheid mijn rust en blijdschap gaf, werd ik bestormd door een warreling van gedachten en gewaarwoordingen die onbeschrijflijk is. Ik werd heen en weer geslingerd door duizenden lijst strijdige plannen en voornemens, die ik als in een oogwenk vatten en weervaren liet. Ik wist het raad mijn erdenkbeelden niet meer te volgen of vast te houden. Mijn hart begon te kloppen of het zou persten. Ik kreeg een aandoening in de keel of ik geworgd werd en een doldeloze hoofdpijn was het eerste profijt dat die toekomstige voortuin mij aanbracht. Zo kon het niet blijven. Ik rukte mijn das los, improviseerde een startpad met behulp van mijn lampet kan, liep de kamer rond met driftige, ongeregelde voetstappen, dronk om de vijf minuten een glas water en begon eindelijk zover te bekomen dat ik om de thee schelde die de jufvrouw per extraordinaire zelf bracht, de zaak van het porto met haar afdeed en haar op de vraag of mijn heer nu wat beter was, gerust stelde met de verzekering dat een plotseling doodsbericht van een verwante mij wat sterk had aangegrepen. Hoe zij de mededeling opnam en wat zij er verder bij dacht laat ik daar. Zij verdrok, zichtbaar verlicht en alvast gerust gesteld omtremp de kamer huur die met primme april moet worden voldaan.  Ik wist dat ik mijn aplom tegenover haar had hervat, maar ik vraag u, meneer Septicus, is het geen teken dat het geld uit hem boze is als het een fatsoenlijk jong mens die zijn gezonde hersenen scheeft en niet aan de kwaal van goud dors plachtelijden in zulke een verwarring brengt dat hij zichzelf moet afvragen of hij niet door een plotseling razenij werd aangetast. Denkelijk zult geantwoorden dat de schuld bij mij ligt en dat een ander, gijzelf bijvoorbeeld, de zaak vrij wat calmer zou hebben opgenomen. Ik stem dit vooruit toe, ik ben geen stoos zijn en heb zelfs nooit getracht er de houding van aan te nemen. En zie je Willem, ik zat juist bij mijzelf te overleggen wat ik toch beginnen zou om de jammerlijke oppositie die bij een maatschappij ten deel was gevallen enigszins te verbeteren en ik vond niets, niets dan dit ene, mij met mijn oom de minister te verzoenen, om door hem bij het ene van de gezandschap als attaché ingeschoven te worden. Schrale uitkomst zelfs in die zijn verkregen werd en die mij zo iets als een laagheid zou kosten want zijn excelentie had mij zijn huis verboden omdat ik artikels geschreven had in een oppositieblad. Ik zat met de nagel stomp te bijten van ergenis dat ik niet zo lang had kunnen studeren, om dokter of meester voor mijn naam te zetten. Twee letters bij wie je gemist alles wat voor andere open staat door een onverzettelijke pariëren is afgesloten voor mij. Op mijn leeftijd, ik ben in het noodblottige de laatste jaar van de twintig, op mijn leeftijd is er geen reetje meer waar ik door kan sluipen om carrière te maken en nu, terwijl op mijn zus zat de pijn zo op al die terugs die ik op vingers kon narekenen, komt daar opeens de tijding dat ik grondegenaar ben geworden, dat ik bossen en beemde, duinen en heidegronden in bezit mag nemen. Dan vraag ik u klokken, kalmen, onveriekbare wetgeleerden of dat niet meer dan genoeg is om een gewone sterveling zoals ik zijn evenwicht te doen verliezen en in een vervoering te brengen waarover jij voorzeker het hoofd schudt.  Kom dan maar gauw zelfs om mij te beknoren en met mij te praten, dat zal mij zeker tot kampe te brengen en te eer daar er een punt is waarover ik u raadplegen moet, Erik de Ervinis definitief aanvaart, want jij moet weten er is een maar bij mijn plotseling voor tuin, een maar die als altijd tergend achteraan komt hingen hen. Mogelijk ziet uw juridische blik er geen rechtsquestie in, maar voor mij ligt er een gewetensvraag achter, al dan zijn kwestie van kiesheid, waardoor mijn gouden bergenwenis tot stuifstand kunnen vervliegen en dat arme, dierbare miljoen, dat mij al zo duchtig in de war heeft gebracht, gereduceerd worden tot niets meer dan een luchtspiegeling, die mij voor een wijle de oog heeft verblind. Om die reden heb ik geen schepseldeelgenoot gemaakt van het mirakel, nog zal ik dit doen, voordat ik uw opinie heb gehoord. In afwachting van uw advies heb ik de notaris, die een procuratie verlangde om in mijn naam te handelen, zulke een document toegezonden, maar onder reserven. Feste couduin, et vien coupura, is mijn mot doordre, al luidt het devies mij naar familie meer brutal dan eerlijk, de voortuin is met een stoute. Onder de roofreders der middeleeuwen mag dat gelden, maar sinds het aanbreken der achte in de eeuw, zie ik niet dat niemand van de onsen zich meer naar dat devies heeft gericht. In tegendeel, al die achtbare, gebruikte hoofden van de laatste serie onze familieportretten tonen gelaadstrekken, die eer van deftige flauwheid en onnooselig goed rondheid getuigen dan van stoute ondernemingssucht en naar de uitkomsten te oordelen. De zijnen waarin wij sinds drie generatieën verkeren, getuigd dat de visionomieën niet liggen. Nu, het zij zo. Ik ben er niet rauwig omdat ik tenminste geen schittigende deugniet in de dichtst nabijzijn de graden heb aan te wijzen. Wat men tot kalmde komt als men zich eent, kan uitspreken. Al is het maar op papier. Ik voel mij nu zo verlicht dat ik u rustig onze hele familie-signis zou kunnen vertellen en onder dat relage mijn miljoen in spee zou vergeten, alsof er geen questie meer van was. Maar het is nog beter u niet langer op te houden en te wachten tot we de keur aan keur kunnen praten. Stel mij daartoe zo spoedig mogelijk in de gelegenheid.  Ik heb je kennis er genoeg, maar geen enkel vertrouwd vriend aan wie ik alles uit kan leggen, zonder de vrees van misverstaan en uitgelachen te worden. En het is een onuitstaambare quelling. Een bezwaar als dit twee maal 24 uur alleen te moeten dragen. En nu verwel, tot ziens, met of zonder miljoen. Met dezelfde post die hem een brief van Leopold van Zonshove aanbracht, ontving meester Willem verheist een billet van een van hem onbekende hand van de volgende inhoud. Meneer, na een onderzoek ingesteld ontrend de relatie van jonker Leopold van Zonshove achter wij het waarschijnlijk dat hij uw raadplegen zal in een zaak voor hem zelf van groot belang. Uit vriendschap voor hem, help hem heen over alle bezware die hij zou kunnen maken tegen de ervaarding van tekeervenis en laat hij geen voorstel hem gedaan afwijzen zonder ernstig onderzoek. Het is onnodig hem met dit onschrijven bekend te maken. Wij vertrouwen het uur ervaring en voorzichtigheid toe. Iemand die ten volle bekend is met de intentie een derwaardig ervlaatstig en die de jonker van Ganserharten haren voor tuin gunnt. NN. O, wee, riep de goedhartige Willem het naamloos geschrift ineen vrommelend. Het begint er, vrees ik, slecht uit te zien voor Leopold. Het zou toch jammer zijn, zo hij ze moest opgeven, die voor tuin die hem daar als een lokaas wordt voorgehouden met wie weet welke hindelijke conditie. Die voorzorg van onbekende om zijn raadsman om te kopen bevalt mij niet. Ze moet hier niet denken dat ik er in zal lopen, als er een klauze gesteld is, onbestaarbaar met recht en pillijkheid of met zijn eer, zullen ze zien dat ik geen meester in de rechten bent voor niet. En ze vliegen mijn ervaring, mijn voorzichtigheid. Ja, ja, weer ze gerust op, die zal ik gebruiken om hem goede raad te geven, in de beste zin. Als de zaak loens is, kan zijn keuze niet twijfelachtig zijn. Maar het kan nog wel buiten bossen en landen rijden. Maar Leopold is een te ferme jongen om zich iets te laten aanleunen dat tegen de eerst strijd. Laat hem dan liever nog wat rondzuckelen. Mogelijk ben ik zelf in staat aan voor te helpen, eerwein jaar of wat verder zijn. Arme jongen, hij weet niet hoe zeer zijn voorstel mij op dit ogenblik ongelegen komt.  Het is waar, ik moet toch nog eens naar Den Haag voor mijn afreis, dan naar morgen de diligence genomen van half drie, die correspondeert met de trein naar Den Haag. Het is wel eerst een paar uur rijdens, maar dat ben ik er ook binnen uit de requertier. Zo gezegd, zo gedaan. Willem Verheist bleek een oprecht vriend en geen sammelaar. Hij kwam bijtijds op de trein en vijf minuten na zijn aankomst zien wij op de stoep van het huis, waar Jonker van Sonshovelogies had. Hij behoeft hem maar één trap te klimmen. Een ruime, voorbovenkamer, met alkoven in een gesloten huis, op één der zijgrachten, sidaren het rustige en zedige verblijf van de jonge edelman, tesseraal door de voortuim bedeeld om een deftige appartement te kunnen betalen en te fatsoenlijk om op kosten van lichtgelovige burgers een staat te voeren boven zijn vermogen. En toch had zijn kamer een erg van elegance, dat zowel voor de smaakgetuigde van de jongman van geboorte en goede opvoeding, als de behoefte kentschetste van iemand die geen gewoonten maakt van uithuizigheid, en die in zijn thuis al de comforts wens te verenigen waarvoor het vatbaar is. Behalve de onmisbare meubels, die tot de eisen van een gemoebeleerde kamer behoren en die meer proper dan modern waren, zag men er een kloeken schrijftafel, een gemakkelijke armstoel, een antieke gebeeldhoude kast en zeker een kleine voorwerp van kunst en wilde, die in disharmonie waren met het stijf burgerlijk huisraad en met het goedkoop gereisje dat voor behangsel was gekozen. Maar van dit laatste kwam juist niet veel te zien, daar het rondom bedenkt was met familieportretten. Sommige in staatig ebbenhout gevat, andere in disharale vergoelde lijsten die van een later tijdperk getuigde, waarin het grandioze tot het weken en lafa was gezonken, zal dan de kunst zelfen als in de wijze van haar voor te doen. Miniatuurportretten in Ivoor en fotografieën van verschillende grote hingen overal waar er maar een plekje te vinden was geweest. De Jonker had er kennelijk zijn lust in gevonden, hier zoveel doenelijk zijn gehele familie in beeltenis vertegenwoordigd te zien. Het was voor de griselligheid placht hij te antwoorden als men hem over deze druk expositie zijn er vaderen en voorvaderen onder hield. Jaja, werd hem wel eens tegengevoerd, is allermeest omdat hij trots uit op al die mooie wapenschilden.  Waarom niet als ik meen te weten dat zij onbesmet zijn bewaard en als ik zelf mij heb voorgenomen er nooit een plek op te werpen? Antwoorden hij dan vast en met vierheid. Waarheid is dat hij het nobles oblige in de beste zin opvatten. Het was nooit in hem opgekomen als een voorname leegloper rond te slenteren en op de beurzen zijn er aanzienlijke kennis en verwanten te teren. Hij had talent al had hij geen academische graad kunnen verwerven en hij had niet geschroomd met dat talenten woekeren op iedere voegzame wijze. Hij was vlug, hij had orde, al had hij geen vaste inkomsten, hij wist rond te komen en zoals hij het zelf noemde het hoofd boven water te houden. En sinds de nood hem de deugd van zuinigheid oplichten wist hij haar te oefenen met de gemak of het simpel uit liefhebberij geschieden. Zijne opgeruimdheid had tot hier toe door die leefwijze niet geleden en we licht brachten voor tuin die hem zo plotseling voor de voeten werd gelegd hem in grote beswaren dan hij tot hier toe had behoeft te trotseren. Een beproefing van zijn karakter was het zeker. Hij zat voor zijn schrijftafel en was druk aan de arbeid toen Willem verheist zijn kamer binnen trot. Onder een luidgejubel vloog hij op, vatten Willems beide handen in de zijde en riep uit, braaf gedaan. Maar dat had ook wel van je verwacht dat je komen zou op mijn eerste alarm kreeg. Wat een tewaze brief heb ik je geschreven niet waar. Later ben ik weer gans mezelf geworden en weet je hoe? Hij keerde zich weer naar de schrijftafel en liep verheist een handvol papieren zien, deerlijk met ink bemorst. Dezelfde beweging waarmee ik op die gedenkwaardige avond mijn lamp zou hebben omgeworpen, zodat niet de reddende hand van neervrouw Joosting tussen beide waren gekomen, was tegelijk van de noodlottigste uitwerking geweest op mijn inktkoker. De goede siel had maar op het nodigste gelet, maar die inktkoker helaas was haar opmerksaamheid ontsnapt. Eerst moest ik wat bekomen, toen mijn hart uitstortte aan u, de brief zelf op de post brengen en rondlopen tot ik als een gewone mens naar bed kon gaan. Zie daar alles waar toen ik bekwaam was, en eerst de volgende morgen ontdekte ik welke verwoestinger was aangericht.  Drie stukken die al in het net waren overgeschreven en genummerd klaar lagen om afgeleverd te worden waren reddeloos verloren en moesten overgeschreven worden. Een lief werkje voor een miljeer niet waar, maar al waren men het 20 maal, men moed zijn woord houden en ik was zo goed niet of ik moest aan mijn arbeid, en nu ben ik er bijna door. Het is mij tot heelzame afleiding geweest. Zie daar al de eerste last die mijn verse voortuin mij aanbrengt, en zal denkelijk wel niet de enige niet de zwaarste zijn. Maar, hoe het ook zei, ik heb nu mijn avond vrij en we kunnen praten. Ja, dat zal nodig zijn, althans als jij nog niet van de zaak hebt afgezien. Afgezien? Waarom zou ik daar zo ineens toegekomen zijn? En ik heb jij drukkelijk geschreven dat ik mij tot niets decideren zou voordat ik uw advies had ingewonnen. Het gebeurt meer dat mijn raad vraagt zonder het antwoord af te wachten. Ja, maar zo inconsequent handelijk niet, en mij dukt een voortuin als deze wel enige tijd van kan beraten waardig. Zie hier de akten, de kennisgeving van de notaris, de kopie op segel van het testament, de inventaris van de roerende en onroerende goederen. De laatste zijn nog wat uit ingelegen in drie verschillende provincie, maar het geheel vormt een uitgebreide bezitting, en met het generen aan infecten in portefuien is, wordt de voortuin op meer dan een miljoen geschat. Zover ik kan zien zijn de stukken in orde. De stukken zijn in orde, antwoorden verheist, nadat hij een tijd langswijgend de akten één voor één had ingezien, en als deze kopie van het testament juist is, waarin ik niet twijfel, dan zal de meeste leurgestel onder de nabestaande, der ervlaatstig, nog moeite hebben om chicane te maken op haar beschikking. Mijn jongvrouw Rose laat op de werven benoemd u, jonker leopold van Zonshoven, tot haar universele erfgenaam, behoudens enige legaten, onbeteekend in verhouding tot haar voortuin, waarvan de uitkering aan de zorg van haar executeur is opgedragen in overleg met haar erfgenaam. De zaak is gezond en zo helder als glas, maar ik zie niets van die nootlottige klauze, waarvan, zorgsge mij schreef, de aanvaarding van die erfenis afhangt.  Zo'n klauze bestaat niet, er is van tegene door mij een oud tante begeerd wordt, vooral strikt geen conditie gemaakt, en zo ik u iets dergelijks heb geschreven, moet jij het alleen wijten aan de roest die mij was aangezet. Maar, zitgen, dat wat ik bedoel en waarover ik u wilde spreken, is eenvoudig een verzoek aan mij, een wens van de ervlaatstig, in deze briefvervat, die jij doorlezen moet, eer jij mij uw opinie zegt. Mij komt het voor dat ik de gehele erfenis moet opgeven als ik niet aan haar verlang kan voldoen. Rechtens zeker niet, maar het kan een kast de consciens zijn voor u, dat wil ik wel geloven, en is het geen van u geveerd wordt dan zo moeilijk om in te willengen? Vroeg verheis nog zonder de brief te openen. Sa de pan, het zou een zeer aangename plicht kunnen zijn, mijn oud tante wil dat ik trouwen zal. Dat is zo'n onredelijke wens niet, sinds zij u in staat stelt, in huishouding te bekostigen. Nee, maar ze vindt goed mij voor te schrijven, wie ik tot vrouw moet nemen. Oh, wee, dat is nogal erg. Ja, al heel erg, want ze schijnt het meisje zelf niet te kennen. Er moet een kleindochter zijn van zekere generaal van zwänken, die in dat tijd met haar oudste zuster is getrouwd geweest. De jongvrouw in kwestie woont bij haar vergoodvader, en het schijnt bovenal uit haar kunnen tegen deze, dat de slimme oud tante deze vondst heeft bedacht, om aan die nicht het genot haar voor tuin te verzekeren, zonder enig ander lid van haar familie daarin te doen delen. Daarvoor wordt ik gebruikt, en daartoe wordt die voor tuin in mijn hand gegeven, opdat ik die zal leggen in de hand van de schone. Niet schijnt meer gemakkelijker, natuurlijk, maar onderstel nu eens dat die schone een lelijke is, of een geboggelde, of een ondeugende heks, of een lastige coquet, of op enig andere wijze onmogelijk is. Althans voor mij, die nog al zo mijn eigen begrippen heb over vrouwen en huwelijk, wat moet ik dan beginnen? Van de erf is afzien? Afzien, afzien, op zijn ergst zou het gewoon voorzeld kunnen doen, om te delen. Zie daar wat precies tegen de uitrukkelijke wil van de erf laatste zou zijn. Lees toch de brief, en gij zult er u van overtuigen.  Einde van opname deel 1 van Major Frans. Deze opname behoort tot het publieke domein. Opname deel 2 van Major Frans. Dit is een LibriVox opname. Alle LibriVox opnames behoort tot het publieke domein. Voor meer informatie of om je aan te melden als vrijwilliger, ga naar LibriVox.org. Opname door Anna Simon. Dit schrijven dat voor hij is nu met gezetheid door las, was van de volgende inhoud. Zeer waarde neef. Of schoon ik een onbekende ben voor u, zijt gij het geen sinds voor mij. Persoonlijk ken ik u niet, maar ik ben vrij goed onderricht van het geen gij zijt en niet zijt. Door allerlei beroejeries in onze familie en de inconsequente handelwijze van mijn oudste zuster, ben ik verplicht geweest in gehele vervremding te leven en zal op desgelijks sterven van al mijn verwanten, die mij daarnaast te waren zijn trouwens sinds jaren overleden en de overige zijn hier en daar verspreid. En zal ze al wonen in dezelfde stad waar ik hoop te verschijden, toch zouden ze zich nauwelijks herinneren dat ze aan mij geparenteerd zijn. Daar hun grootouders na al het mogelijke gedaan te hebben om mij het leven te verbitteren, het aan hun kinderen en kleinkinderen hebben overgelaten mij te vergeten en zich zo weinig om de oude tante Rooslaar te bekommeren of zij nooit had bestaan. Die zelf, dit wil ze herkennen, van haar zijde niets heeft willen doen om een geheugen op te frissen en een rapprochement teweeg te brengen. Maar aan mensen moet op zijn einde letten. Ik ben nu mijn 75e jaar en heb er eets een attack van beroerte gehad die mij in waarschuwing is geweest om zodanige orde op mijn zaken te stellen dat er geen twist kan reizen omtrend mijn naadlaatenschap. En bovenal dat deze niet zou kunnen vallen in handen van de zulke die mijn leven verbitterd hebben. Even min wil ik dat een air leger van ver en neven en nichten als haaien op mijn voortuin zullen aanvallen om die onder elkaar te verdelen en alles te verbrokkelen wat mijn ouders en ik zelf door orde, zuinigheid en wijsoverleg hebben bijeen verzameld. Zo heb ik dan besloten een hunnigd op mijn universele erf genaamd te benoemen en die enige moet gij zijn. Eerst is omdat uw moedersmoedig de genen mijn herzusters is geweest die mij het minst verdriet heeft aangedaan.  Zij huwde een man in haar stand in goede positie met volle toestemming haar ouders en zij kon het niet helpen dat haar echtgenoten slachtroffes geworden van die afschuwelijke Belgische revolutie waarbij hij leven en welvaart inboeten nalaten de zeven dochters van welke een uw moeder is geworden die zich even min als de andere nichten ooit om tante Sophie Rooselaar heeft bekommerd. Geen echter verschoonlijk is daarbij haar terugkomt in het vaderland de noodlottige familiegebeurtenissen Reeds hadden plaats gevonden die bij besluiten deden met al de mijne voorgoed de gemeenschap af te breken. En de tweede reden de voornaamste waarom ik juist u onder al de andere onderscheid is deze dat ik een goed gevoel heb gekregen om ten tuur karakter een zalstandigheid van geest. 