Willem Roda | Eli Heimans | Action & Adventure | Talking Book | Dutch | 4/6
Het lichaam, donker grijs met ronde, witte vlekjes bezuid, niet dikker dan een vinger. Is het een vergiftige, voeg Willem? Vraag dat maar eens aan mijn hond, antwoerde de gids mismoedig en schopte de slang een eindweg. Het is een arges slang, de vernijnigste soort die je ken. Ik had mijn hond moeten mijlbanden, hij had nog nooit een slang aangevallen. De gebeten hond gaf inderdaad reedsblijken van vergiftiging. Onrustig liep hij heen en weder en beet hier en daar wat gras af. Toen begon hij over het gehele lichaam te rillen en hief in erbarmelijk geheil aan. Het ongelukkige dier liep op zijn meester toe, dacht de dienst hand te likken en zag smeken tot en op als verwacht hij hulp. Sprakeloos en machteloos staarden de drie mannen het heurig schouwspel aan. Eensklaps vloog de hond in een vlaag van woede op de dode slang aan, maar voor hij ze bereikte zag hij hij ineen. Huilend wentelde hij zich om en om in het zand. Zijn uitpuilende ogen waren met bloed belopen, zijn tong zag zwart als roed. Een huivering door liep zijn lichaam. De poten hing er als verland neer, weertracht het arme beest naar zijn meester te kruipen. Hever gestuiptrekkingen en brakingen beletten het hem. Maak er een eind aan meneer, ik ben anders sauteer gevoelig niet, maar ik kan het trouwen dien niet zo zien leiden en zelf kan ik hem niet doden, zeiden de gids en keren zich om. Mester Steek gaf Willem en Wenk, deze hoorzaamde, schoor voetend haalde hij eens zijn er pistolen uit de holsteg. Zijn schot spaarde dier enige minuten leiden. De tocht werd zwijgend voortgezet. Polo en zijn nog levende cameraat die tijdens het voorval van angst tussen de poten der paarden waren gekopen en van daar met opgetrokken voortpoten hadden toegezien, snuffelde nu reedsweer tussen de boomwortels. Zou mijn hond ook nog gevolgen ondervinden, zo brak Willem het tilswijgen af. Geen nood, alleen de beet is doodelijk. Voor de inborlingen zijn de vergiftigste slangen zelfs een lekker nei. Bovendien kun jij hem nu gerust laten lopen als hij een slang achtervolgt. Hij heeft een goede les gehad en zal ons vervolg nooit een slang bij de staart eraangrijpen. Maar dat de hele morgen geen menselijk wezen ontmoeten of ingehaald.  Is Darling Station zo afgelegen dat de weg erheen zo eenzaam en zo weinig begraand is? Vroeg me zo'n steek. Ja meneer, u weet immers dat die run op de grens van de bewoonde districten ligt. Het is echt er wel mogelijk dat er zich sedert verleden jaar toen ik op het station geweest ben een scooter in die streek gevestigd heeft. Er is wel een andere weg die erheen leidt, maar die zou minstens twee dagreizen meer gevoordet hebben. Bovendien, volgens uw eigen aanwijzing, moeten ons op deze weg de man van Darling Station tegemoet rijden. En die neven wel de reis u of uw neef te bezwaarlijk is, zullen we een geschikte plek opzoeken en daar geduldig kamperen tot met ons opzoekt. Nee, volstrekt niet. Of... Een vragen de blik op Willem vulte de zin aan. Wel nee, voor mij niet kamperen. Ik zal maar ineens door de zure appel heen bijten. Vooruit maar. Met ieder uur werd de hitte groter. Een hevige dors begon na het gebruik van gezoute vlees de reizigers te kwellen. Jem en Jolij schonken slechts weinig lafenis. De behoefte aan water en rust deed zich bij de dieren, zowel als bij de mannen, steeds mee gevoelen. De hondens nevelden niet meer in de struiken, maar sukkelden met het tong uit de bek heigend achteraan. Laat in een naamiddag bereikten men de zoom van het woud en daarmee de rivier, als tenminste aan eenschakeling van ondiepe pullen die naam verdient. Zonder aanspoering waren de paarden, toen ze het water roken, in de draf over gegaan. Ze trappelden nu van ongeduld bij het ontladen en pas was de laatste riem ongest of ze renden hinnekend op de rivier toe en wendelden er zich met welbehagen in rond. De honden volgden hun voorbeeld. Ook de reizigers verfristen zich door een bad. Op aanraden van de gids ontdeden ze zich echt er niet van de onderklederen en dit bleek geen onnodige voorzorg. De plassen kriolten van bloedsuigers, waterspinnen en kleine schorpioenen. De benen, de handen en gelaten erbadenden waren in weinige oogomblikken met bloedtropeltjes bezaaid. De dieren echter schenen weinig last van het ongedierte te hebben. Ze bleven in het wet zolang de toeverijs hun voor de maandijd duurden. Toen kwamen de honden hun deeleisen. De paarden vonden voedsel in overvloed. Een prairie met manshoog gas bedekt strikte zich ver naar het noorden uit.  De rivier die haar doorkonkelde, teken de harenloop door dichter rijen hangende akazias die veel op treur wilgen geleken, op enkele plaats vervangen door hoge bamboestruiken, een blauwstammige eukalyptus of een mangoboom. Na het Westen verhief zich de grillige kamp van het Hoge Bergte, waarvan enkele kale uitlopers tot in de gras vlakte doordrongen. In het Oosten, de zijde van het Stede Oceaan, begrend zijn terrasvormig opklimmende, dichtbegroeide heuvels de gezichtskring. Tussen de dicht bewassen rivieroevers en het wout, aan welks noordelijke rand het kamp vuur knapten, ontrolde zich naar het zuiden een brede stook vlak land. Het gras was een laag en frisser groen dan in het noordelijk van het wout gelege prairie. Enige alleenstaande van de kruinberoofde zwart geblakerte boomstammen verieden dat een bosbrand door een wachtvuur ontstaan of door de wilden aangestoken hier niet lang geleden gewoet had. Men moest zich haasten houten verzamelen voor het wachtvuur wilden men nog voor de nacht een goede voorraad bijeenhebben. Weldera kringelden en lekten geel groene vlammen om het harshachtige eucalyptus hout, de dikke grijze rookwok die ruidopsteeg verjoegde lastige muskieten. Het theewater kookte nog niet of weder tijd zich de lachvogel horen. Hij zat nu duidelijk zichtbaar op een boomtak in de nabijheid en volgde listigkijkend elke beweging der mannen. Zegerschatig lokten andere lachende ezels die bij hun aankomst dadelijk met hem instenden. Overigens was het doodstil in de natuur. De zon ging bloedrood achter de bergen onder en snel viel de duisternis in. Een coole wind van de stille oceaan deed de reizigers huiveren. De dekens werden ontrold, elk wikkelde zich in de zijnen en zette zich zo dicht mogelijk bij het vuur. De wapens werden bij de hand gelegd en men maakte afspraak voor het wachthouden. De gids zou de eerste vier uur tot de maan opkwam voor zijn rekening nemen. Dan zou Willem gedurende evenveel uren waken met een laatste Mr. Steek. De beide laatsten strekten nu hun vermoeide ledematen uit, de voeten naar het vuur gericht. Mr. Steek stiep dadelijk in. Ook de honden hadden een warm plaatje opgezocht en gaven hoorbare bewijzen dat ze tijdelijk aan de arts zorgen ontdrukt waren. Willem daarin tegen had te veel pijn om de slaap te vatten. Op de plaats die bij de rijdende mens het zadel drukt, scheen de opperhuit geheel afgeschaafd zo ondraagelijk was het steken en jeuken.  Het was geëchter manhaftig en liet er niets van blijken. De nachtdieren begon het ontwaken. Van tijd tot tijd ging er een gezuist door de lucht wanneer een zwerm vliegende eekwondjes van de hoge boomend van het bos op de lagen bij de beek neerstreken. Roof volgens kruisten en wekt de papagaien uit de eerste slaap. Vleermuizen, zo groot als honden, vladden dan onhoorbaar rondom het wachtvuur. Thelkens ritzelde het in de nabijheid en dan hupte een donker voorwerp door de duisternis bijna niet te onderscheiden naar het water. Daar begon ook een regiement kickforsen, een welluiden concert. Willem begreep dat er van slapen niet komen kon. Hoeveel moeite hij er ook voor deed. Hij stond op en plaatste zich bij de gids op een blok. Deze had zijn pijp opgestoken en bood Willem een andere uit zijn voeraad aan. De aspirants squatter was vast besloten zich in alles naar de gewoonte van de pushmen te schikken. Hij nam de pijp aan, stopte en begon voorzichtig te dampen. Het ging boven verwachting goed. Een geluid als van een schrij in kind deed zich in de verte hoeren. Het kwam nadig en werd sterker. Dat dacht ik wel, zei de gids. Daar hebben we de dingos. Ze bleven me al te lang weg. Waaraan de rivier zoveel dieren komen drinken is buiten overvloed voor hen te vinden. We zullen er straks wel in te zien krijgen. Zijn ze gevaarlijk voor mensen? Vraadzuchtig en vrij postig zijn ze genoeg. En door de honger tot het uiterste gebracht, weet ik niet wat ze in grote groepen bijeen toen zouden. Ze zijn niet zo sterk, maar ook niet zo lafhartig als wolven. Toch heb ik nooit gehoord dat ze een blanke hebben aangevallen. Anders dan op de jacht in het nauwgedreven. In zo'n geval kan zelfs de zachtzinnige kengeru een tijger worden. Kijk eens in de richting van mijn hand. Daar achter die grote steen schelt erin. Hij moet de schijn van het vuur voorbij om aan de rivier te komen. Pas op, daar heb je hem. Op dit ogenblik kwam, sluipend als een kat, een dier van de grote van een herdershond en er veel opgelijkend in het schijnsel van het wachtvuur. Aan de aanwezigheid van mensen scheen het zich weinig te stooren. Die heeft al iets in het oog.  Als ik uw ogen maar niet doorwekte, zou ik hem eventjes iets toezenden, zodat hem voor altijd het gluipend zou afleren. Dus jammer dat het zo donker is, anders konden we je zien op welke poei hij het gemunt heeft. Kijk, hij grijnt het ons aan. Het is je geluk ouwe dat er iemand slaapt, anders zou ik je die brutaliteit eens betaald zetten. Het rovde hier verdueen in de thuisvernis. Een minuut later volgde een doodskreed. De Dingo had zijn prooi besprongen. Blijven we bij het vuur, dan zal ik eens zien of ik hem met mijn mes aan kan. Als hij bezig is, zijn prooi te verscheuren of het bloed uit te zuigen, hoort of ziet hij niets. Voorzichtig, in gebukte houding, sloopt de gids naar de zijde van het bos. Zodra hij buiten de lichtkring van het vuur was gekomen, veranderde hij van richting en wenden zich naar de rivier. Willem wachtte in angstige spanning de dingen die komen zouden. Hij kon nog van de man, nog van de Dingo iets onderscheiden en zelfs de plaats niet gissen waar de strijd zou gestreden worden. Alles voor hem was één zwarte massa met enige vale vlekken. Een tweede doodskreed, scherper en woesterder dan de eerste, deed de lucht trillen. De rover had zijn loon ontvangen. Hier heb je de signeur, riep de gids. Hij sleurde de dode Dingo bij een poot door het gras en wierp hem daarop dicht bij het vuur neer. Nu kun je hem eens naden bekijken en daar heb je meteen zijn slachtoffer. Ik moest dan zien wat het was. Ha, zo, een wombat! Het dier dat de gids bij het vuur hield, gelijk in vorm, kleur en grote, enigszins op een bever. Het had even als deze scherpe, uitstekende knaagtanden, maar de platte troffelstaart van de Amerikaanse bouwmeester ontbakgeheel. De Dingo had de wombat dus trot afgebetend. Ik mocht dat we geen zwarte jongen bij ons hebben. Dat zou een lekker bouwtje vorm zijn, merkte de gids op. We zijn er geen wilde in deze strik, gohunnen. Zwarte wel. Het verwondert me dat we er vandaag geen in het bos ontmoeten hebben. Maar de stumpers, die hier rond zwerven om hun armzalig kosje te zoeken, zijn er richtige wilde niet. Die zil je op de runst waar je heen gaat misschien nog meer te zien krijgen dan je lief is.  Verlanger maar niet, naag. Maar nu moest je eens proeven te slapen. Over een paar uur komt de man op en dan moet ik je weer roepen. De nacht was voorbij. Voornog de zon opkwam, wekt de misstersteek zijn reisgenoten. De dekens werden opgerold. De tekenis op de gloeiende overblijfselen van het wachtvuur gezet en spoedig kookte het water voor het ombijt. Willem fing de paarden op, die zich niet ver van het vuur hadden verwijderd. Een blauwachtig, dikke damp hing over het landschap. Het was of de gehele omtrek overstroomd was en alleen de kronen, der bomen en hoge struiken boven de onmetelijke plas uitstaken. Daar vereest de kopergele zon, zo groot als een schietschijf boven de heuvels aan de Oosterkim. In het westen, boven de blauwe bergen, vertonen zich een zondeling verscheinsel. Daar golfte de zee tot in eindeloze verte. Een stoomboot kliefte de baren, de masten en zijden naar beneden gericht. Ziet een zwarte rookwok dwalt uit de stoompijp, langzaam naar beneden. Een luchtspiegeling, riepen misstersteek en Willem tegelijk. Oh, die zijn hier niet zeldzaam, vooral niet bij zo'n mistige zonsopgang. Eren, als u het goed vindt, vervolgde de gids. Breken we snel op, dan kunnen we in de hete middaguren wat rusten. Onmiddellijk werd er zijn verzoek voldaan. De dam steeg op en nu ontrolde zich het bekoordelijke landschap voor de ogen der reizigers. Vooral de strook kort gerast tussen de rivier en het woud was verrukkelijk schoon. Het zachte groen terpijt glinstelde, bezaaid met ontelbare, fonkelende diamanten. Een wallaby, riep de gids, het dier heeft zich verlaat. Kijk het eens naar het bosjagen. Wat scheelt hem? Hij springt weer terug? Ach, ik zie het al. Meneer Oude, kom eens kijken, een interessante jacht. Het dier dat de gids een wallaby noemde, geleek uit de verte gezien veel op een kleine kengehoel. Het was licht rood van kleur. Het haasten zich, blijkbaar gejaagd, met verbazende sprongen naar het woud, maar dicht bij de rand keerde het om en stiet schellen angst gekreten uit. Geen wondig, boven hem zweefde een arend en daalde in steeds kleiner gingen nedig. Langs de zoom van het woud scheerde het mannetje van de roofvogel klap weekend langs de grond en sneed het angstgedier telkens de pas af als het de veilige struiken bijna had bereikt. Weer waagde wallaby een poging.  Met sprongen van 3 à 4 meters schiet hij in schuind richting vooruit. De rover op de grond rept de vleugels, zo snel hij kan. Hij komt te laat, de springhase is gered. Nee, op het laatste ogenblik schiet de rover van boven bliksem snel neer, slaat de grimmige klauwen in het terrevlees en hakt hem met zijn vreselijke snafel de hersenpan in. Nu maakte de beide roofvogels gereed de mals buiten gaan veroorberen, maar daalde buiten de waard gereken. Willem had zijn geweer gegeven. Toon eens wat je kunt, zei Mr. Steek, die eveneens gereed stond te schieten. Willem legte aan en het gelukte hem één daar vogels te treffen. De andere vloog krijzend op. Steek mikte een ogenblik. De arend deed nog enige wanhopige slagen met de machtige zwarte vleugels en stortte daarop buiten het naar beneden. Een luid geschreeuw en hurrageroep deed de schutters omzien. Palm hoede wuiften boven het hoge gras. De mannen van Darwin Station, zei de gids, sponkte paard en beantwoorde even luidruchtig de goed eraankomende. Het waren twee ruiters, een blanke en een zwarte, beide in boeschleding en goed gewapend. De gepaarden en verschillende honden volgden hen. De blanke stelde zichzelf voor als John Dilly, opzichtig en de zwarte als Jackie, de speurhond, Black Boy op Darwin Station en van beproefde trouw. Aangename kennismaking volgde natuurlijk. Willem drukte ook de Black Boy, die tussen twee haakjes zei dat lang geen boy meer was, maar een baardig man, de hand, waarvoor deze waarschijnlijk op het stuk van vriendelijkheid niet verwend, zeer erkentelijk geen te zijn. Een kennismisswitsch droog zijn reizigers op aan die uit Darwin Station, nam afscheid en vertrok, gevolgd door zijn hond in de richting van waar hij gekomen was. Zolang hij nog in het gezicht was, schreeuwden Dilly en Jackie hem goodbye's en hurra's na. Einde van Hoostuk 14 Hoostuk 15 van Willem Brode. Deze Libyfox opname behoort tot het publieke domein, opname door Anna Simon. Willem Brode van Edie Heimans, Hoostuk 15. Als hij al nu tot vier geklommen was, zette dadelijk de tocht naar Darwin Station voort. Een breed, platgetrede pad weest de weg door de prairie. Spoedig kwam hij op de hoofdweg uit, waarvan de vertrokken gids een bocht had afgesneden. Ook nu kunnen we weer een kortere weg kiezen, zei Dilly, maar die leidt enige meilen door de scrub heen.  Ik weet niet of de heren daarop gesteld zijn. Dit zegende keek hij Willem en de Engelsman vraagend aan. Waardoor zegt u? Door de scrub, was gewildenis, waar het rijden moeilijk valt en we vaak eerst de weg moeten kappen. Dat betekent niets, antwoordde Willem, die geen pijn meer voelde, met een minachtens schouder ophalen. Wij hebben al een gehele dag door een bos gereden. Dat is een danszaal meneer bij het lapje grond dat we straks moeten doortrakken. Dat zult u ondervinden. De prairie was niet zo groot als ze van het bos uit scheen. Na een straffe rit van een uur bereikten we een dorp vlakte, bezijd met grote witte kijkstenen van allerlei vormen. Een enkele grasboom of mango-struik vermocht niet de intoonigheid ervan te breken. Iguanas, grote grauwe hagedissen, afschuwelijke dieren met kammen op de rug en een lange staart, waren zo het scheen de enige bewoners van de steenklakte. Ze kopen weg achter de steenklompen wanneer de honden ze uit hun dag slaap wakker schudden. De weg slingerde zich dichtlangs hoge, steile rotswanden, de uitlopers van het gebergde. De stenen waren er blijkbaar door mensenhanden aan de kant geworpen, waar ze een dubbele dam van enige voeten hoogte vormden. Zonder deze maatregel zou de weg zelfs voor beslagen paarden onbegaanbaar geweest zijn. Evenwel, dit veroorzaakte een ander ongerief. De glinstrende bereuken der opgehoopte keien weerkaatsende zonnestraden. Dit deed in het eerst de ogen pijnlijk aan en werkte op de duur verblindend. De paarden werden schichtig, maar moest ze blinddoeken. En voort ging het nu in wilde galop door de doodse vlakte, zodat de honden moeite hadden de ruiters bij te houden. Gelukkig duurde de tocht door deze woesternij niet lang. Een groene streep in de verte kondigde grasland aan en deed Willem een zucht van verlichtingslaken. Maar daarachtig rezen toen men naar daarbij kwam zwartgroene muren op, de scrub. Een ondoordringbaar netwerk van bomen, struiken en slingerplanten versperden hun de weg. Na enig zoeken vond Jackie de opening waardoor Diddy en hij die morgen de grasvlakte hadden bereikt. Op een poort in het dicht gebladerte traden de mannen de paarden naar de teugel geleidend in het donkere warbos waar de gehele dag schemering heerste. Een vocht gekoelte woeien tegemoet en verquikten hen naar de snelle rit door de gloeiende steenvlakte. Boven hun hoofden slingen het zich de lijaanen.  Op de klamme bodem werkten zich haar wortels in okandig zodat nu eens de koppen dan weer de poten der paarden er in verstrikt raakten en ze met behulp der kapmessen moesten bevrijd worden. De aardlucht steeg bij het verder doordringen uit de halfvergane stammen en rottende bladeren op. Op de wijze der inboorlingen liepen achterokandig. Jackie voorop. Elk dacht er zoveel mogelijk het voetspoor van zijn voorman te drukken. Dit gaf het voordeel dat alleen de voorste de weg behoeft te kennen en de beletselen weg te snijden had. Jackie liep dan ook alleen gevaar op slangen te trappen waarvan hij de struiken weemelde. Ook schildpadden hielden er zich in menig te op, maar de blackboy wist ze behendig uit de weg te schoppen. Een uur ongeveer als men op deze wijze voert gegaan toen het bos lichtig en de struiken en slingerplanten minder dicht werden. Men kon weer te paard stijgen, zonder gevaar te lopen met het hoofd in de struiken te blijven hangen. Toch waren de ruiters meer dan eens verplicht plat op het zadel te gaan liggen. De paarden schenen water te ruiken. Ze heenikten, spitsen de oren en snovende lucht op. Ook Jackie moest iets bijzonders bemerken. Hij wenkte stil te houden. Shht, shht, blacks! Vluisterde hij Dilly die achter hem reed in het oorlog. Allen luisterde met gespannen aandacht. In de verte, waar de onttrekend der boomstammen bij het zwakke schemer ligt nauwelijks zichtbaar waren, is geen hout gehaakt te worden. Een onregelmatig, aanhoudend geklop donk van die zijde tot de reizigers door. Ga je zien wat ze doen, Jackie, en onderzoek eens of ze iets kwaats in het schild voeren, zei Dilly zacht. Wij wachten hier. Snel sprong Jackie van het paard en gleed onhoorbaar tussen de struiken voort in de richting van waar het geluid kwam. Vijf minuten later doog de slanke kakaocleurige gestalte uit een fuchsia struik in onmiddellijke naarbijheter wachtende op. Niet kwaademissen, jagen op possum, twintig, niet boomerhangs, boodschapt hij Dilly. Dan zijn ze niet gevaarlijk. Zo wenden deze zich tot Willem en Mr. Steek. Maar voor alle zekerheid zullen we toch een omweg maken. Of wilt u eens een kijkje nemen? De vreest behoeft u niet te zijn. Bij de minste verdachte beweging schieten we de mannen neer. De vrouwen en kinderen zijn niet gevaarlijk. Wij zijn niet bevreest, meneer Dilly.  Antwoorden Willem enigszins geraakt over de geringe dunk die de opzichte van zijn moed had. Als het niet te lang ophoudt zouden ik garen ineens een troepje van die lui in hun element zien. Ik ook, zijn Mr. Steek, vooruitredend. Ook al hadden ze krijgswapenen bij zich. Ga dan maar met Jackie mee. Ik blijf bij de dieren. Jackie beduidde hun hoe ze gaan moesten om niet ontdekt te worden. Van de ene hoge struik of boomstam sloopt men in gebukte houding naar de andere. En zo kwam men ongemerkt in de naarbijheid van het kampteer Wilden. Zoals Jackie reed gezicht had, waren een twintig tal zwarten aan het jagen. De kinderen vochten met elkandig of klommen in de bomen. Van kleding was bij jonge, nog ouderen enig spoorten ontdekken. De jongens en mannen klopten met kromme stokken waar aan een steen gebonden was tegen de stammen. Een jongen vond wat hij zocht en boorde nu met een grote mozzelsgelp een gat in het wekenhoud. De zwarte stak zijn naak te arm in de opening en haalde er een schreeuwende en spartelende buidelrad uit de voorschijn. Hij slingende het dier met de kop tegen de stam en beroofde het zo doen van het leven. Niet zo spoedig had een andere jongen het buitenkantje van zijn boer of neef opgemerkt of hij eiste schreeuwend zijn deel. De vinder was even wel niet geneigd, de buiten delen. De andere hield vol. Hij greep de grote buidelrad bij de achterpoten en tracht het beest aan de handen van de rechtmatige eigenaar te ontrukken, met het natuurlijk gevolg dat het in twee jaar het getrokken. Elk zette nu uit vrees opnieuw te moeten delen, snelde tanden in het warme, bloedende vlees en had zijn portie met ingewanden en al op. Om een vuur van harshhoud zaten enige lelijke vrouwen in een kring. Eén ervan hield een ongevulde schapenboud bij de poten in het vuur. Thuikon als een plek na haar zin genoeg geblakerd was, beet ze er, en trekken als een hond wie in het vlees detail is een stuk uit. Daarop gaf ze de poot aan haar puurvrouw, die ondertussen met gekruisde armen al haar bewegingen met begierige blikken gevolgd had, en nu op dezelfde wijze voortging de poot te ontvlezen. Schaap van station! Dieven! Ik het doodschiet! Vluisterde Jackie, Willem in het oor.  Dat zal je niet, zei Willem, en drukte het geweer van de blackboy dat deze rits opgeheven had tegen de grond. Ik heb het geboot ook mis de steek. Jackie gehoorzaamde, hoewel met tegensin. Het was hem aan te zien, dat hij met het grootste genoegen enige van zijn stamgenoten het licht zou hebben uitgeblazen. De drie mannen lagen verscholen achter een heuvel van 3 à 4 meter hoogte, gevormd uit gras, bladeren en takjes, en zo het scheen met opzet tussen de omringende struiken verborgen. Een eind verder naar het kamp lag een tweede heuvel, even als de eerste koepel vormig, maar niet zo hoog, zodat de mannen er tussen de struiken door gemakkelijk over gegaan zijn. Een der wilden scheen iets bijzonders ontdekt te hebben. Hij wees naar de zijde waar de reizigers lagen en dadelijk ontstond er een verward-rumour. De vrouwen lieten hun poot, de jongens de gevangen ratten in de steek en de gehele benden kwam lachend of serieuwend aansnelen. Willem en Missa Steek maakte een beweging om op te springen, maar nu geboot Jackie met een duidelijk gebaar, liggen blijven. Als een lawine stortte de serieuwe de rote bladeren te voeten. Wat ze losgekrapt hadden, schopten ze met de voeten ter zijde. Verwonderd keken de Europianen naar de gerabbelende zwarten. Jackie's list geogen glinste erin van boosaardige vreugde. De heuvel was in korter tijd een meter lager geworden en een gejuiging rop, toen één der jongen een ei zo groot als dat van een gans uit de dampende mest tevoorschijn haalde. Nu duwde een oud man met sneeuwitte haren de vrouwen en kinderen met geweld op van de heuvelroulten. Geholpen door een paar jongens, groef hij voorzichtig de rottende bladeren geheel weg en legde een tiental eieren bloot die met het stond naar boven in een symmetrische figuur naast Dokander in de mest stonden. Daarop schien Jackie gewacht te hebben. De moeite van het graven liet hij hem de wilde over. De buit had hij besloten zichzelf toe te eigenen. Met een gillende vervaarlijke kreegd sprong hij tevoorschijn en zwijde zijn geweer boven zijn hoofd. Hij was overstrikt in wilden en stoof naar Dokander. De kinderen sprongen op de rucht hermoedig, klemden zich om haar hals vast en snel waren allen achter de dikke stammen verdwenen.  Jackie haalde de eieren uit de heuvel en stopte zoveel haar bergercon in zijn wijdeproekstakken en tegen zijn borst in het Vlaanenne hemd. Op het ogenblik dat hij het tiende waarvoor hij geen plaatje wist te vinden, op de kol van zijn geweer wilde stuk slaan, snordde er een speer door de lucht die vlak naast hem in een boomstam Willem en Mr. Steek, die het zondelingen nest genaderd waren, dekten zich zo snel ze konden. Jackie daarin tegen greep zijn geweer en sprong met een woedend gebroel tussen de struiken om haar vermetelen te straffen. Een minuut later knalde een schot. Dood, zei Jackie, leuk weg en vergenoegd toen hij terugkwam, maar met spijt keek hij naar zijn eieren. Verscheidende ervan waren gebroken. Een lieve jongen, zei de Mr. Steek in het Nederlands tot Willem. Een wild beest is het, antwoordde de taal. Alle drie kwamen op de plaats terug waar Delhi hem wachten zouden, maar nog van deze, nog van de dieren, was een sport te ontdekken. Dat wil zeggen, voor de Europeanen, niet voor de Australiër. Deze snove een paar maanden de lucht op als een speerhond, welke gewoonte hem misschien zijn lievelijke bijnaam had bezorgd. Daarop kroop hij op handen en voeten rondom de plaats waar men ook kan er wat verlaten en onderzocht daarbij opmerkzaam elk plaatje, elk gras spritje, dat hem iets geen aan te duiden. Hij moedde geacht een teken achter te laten, dat Jacky op het spoor kon brengen. Bij dienstbedrevenheid in het spoor zoeken kon hij die moeite sparen. Mr. Steek zat op een boomwortel en wacht geduldig de uitslag van het onderzoek af. Willem daarom tegen kon nauwelijks zijn bezorgdheid verbergen. Wat zou er van hen worden, als ze in deze wilden is verdwaald waren? Hij wist bij ondervinding wat verdwaan in een dolhof was. De Sint-Petersberg was echter, bij de script vergelaken, nog maar alleen de honger. Hierbovendien slangen en ander ongedierte en, op de koop toe, een speer met weerhaken door onzichtbare handen geslingerd. Tot zijn geruststelling stond Jacky op, wenkte hem te volgen en sloeg zonder enige aardeling een bepaalde richting in. De ogen van de zwarte gids waren onophoudelijk indraaiende beweging. Geen gebroken takje op de bodem, geen SRAM in de gladde bast van een boomstam, ontging hem.  Als bewijs dat ze op de rechten weg waren en zijn kunst raapt hij van de grond een verdordt eukalyptusblaadje op, berookt het en rijkte het daarop met een voornaam onverschillige baar Willem Overig. Deze bekeek het van beide kanten. Er was niets bijzonders aan te bespuren. Het was vochtig en half verhot als alles wat op de bodem lag. Nat, jouw hond gedaan, zei Jacky, vol trots op zijn ervarenheid. Wah, riep Willem, en liet het vieze blad vallen. Jacky schaterde het uit. Honden geblafd trofden oren zangers en weinig ogenblikken later sprong Polo tegen Willem op. De scrup ging een boes over. Daarop kwam hij naar een grote door bomenomring de vlakte. In het midden lagen verschijnenen met bamboes omzomende poelen, waarop zwemvogels van allerlei kleur en vorm onbevreesd romswommen. Eerst als de honden blafend kwamen aan stormen, vlogen ze kwakend en klapweekend op, om een eind verder wedig neer te schrijken. De opzichtig had dicht bij een plas vuur aangelegd en tegenzet. Hij had toen hij een schot hoorde vallen niet in de scrup deur verblijven uit vrees dat de Wilden uit weervraak hun verradelijke speren op hem of de dieren zouden richten. Jacky haalde het overschot de eieren voor de dag en bood het gezelschap er enige van aan. Ik zou je niet raden ze te openen als u te minst die oedlis niet bederver wilt. Van de tien zijn er negen vuil en verspreiden een afschuwelijke stank. Lekker, zei Jacky, nam alle eieren voor zich en begon ze of niet uit te slurpen. Welk vogel legt die eieren, voeg Willem. Dat toen hier verspreid in een soorten ik heb er echter nooit in gezien die dieren zijn erg schuw, ze werken alleen snachts of smorgens in de schemering aan hun heuvels. Ze worden hier heuvelvogels genoemd en van horen zeggen weet ik dat ze op kalkoenen gelijken. De maaltijd was geëindigd en de dochter het voortgezet. Opnieuw had men een kreupelbels door te worsenen. Daarop volgde wederen uitgestekte grasflakten afgewisseld door kleine skrups kale rotsen en grote, diepe plassen die in de regen tijd zich waarschijnlijk tot één grote rivier zouden verenigen. Kengrous, zei Diddy in de naamiddag en wees op enige bewegelijke zwarte punten in de verte. Kengrous zien en haar jacht opmaken, is geen één te zijn bij de bushmen. Haastig werden de paarden ontladen.  Vol speed, commandeerde de opzichtig en verwoord ging het in vliegende gelop. Willem pakte zijn beestje weer bij de manen klemden zich steven vast en sloten de ogen. De Kengrous bemerkte een eerst onraad toen de ruiters niet ver meer af waren. Ze stoven eerst naar alle zijden uiteen. Eén der grootste hield stand en did een schil gefluit horen. Op dit zijn verzamelde inzicht de verschrikte dieren en met verbazende spongen, het kleine bovenlijf verovergebogen, de korte voorpoten tegen de borst gedrukt, vloogte gehele troep, een twintig stuk groot vooruit en het grote dier dat het zijn gegeven had na. De bedoeling der springers was duidelijk. De reeds van de vervolgens lag een stuk schrup dit te bereiken als hun enige uitkomst. De jagers tachten hun de pas af te snijden en reden rechthoekig op de richting de vluchtende dieren in. Maar de Kengrous namens spongen van 7 a 8 meters en waren de paarden te vlug af. De honden die verachtige bleven waren, zwengten toen ze de Kengrous naar de schrupszagen vluchten naar rechts. Ze kwamen zo doen de paarden voor en volgten de gejaagde dieren op de hielen. Reeds hadden enkele vluchtelingen de tijd. De wijfjes konden zo snel niet meekomen. Ze hadden ook haar jongen te dragen. Eerst als de honden achter zich hoorden snijden, weerpen ze de jongen uit de buidel en redden zich dan van haar last bevrijd naar de veilige wildenis. De aanvoerder van de troep, die old man zoals hij door de kolonisten genoemd wordt dekte nu de laatste wijfjes de struiken genaderd waren de aftocht. De meeste honden zetten de weggeworpen jongen na. Slechts 2 Polo en Bully, een grote schotse dog, achtervolgten de Kengrous. Bully was op het punt een wijfje te bereiken, toen de old man, een ruizachtig dier, inzittende houding groter dan een man, hem in de wegsprong. Bully vloog hem af, maar voor hij tijd had de Kengrous bij de keel te grijpen, sloeg de old man, hem de voorpoote om de hals, drukte de huidende dork steven tegen zich aan, teelde de sterke achterpoot op en met een middelste teen, die van een geduchte klaug voorzien was, scheurde hij hem van onder tot boven de buik open. Ziet hij op, zette hij koers naar het bos, maar Polo versperde hem de weg. Ook de jagers kwamen naar daarbij.  Dit ziende, vluchte de Kengrous in tegenovergestelde richting, onmiddellijk gevolgd door Polo. Scheen wel, of hij telkens de hond opzettelijk niet naderen, om op het ogenblik dat Polo hem meenend te grijpen, weer vooruit te schieten. Hij lokte hond naar de rivier, snijdt hem de weg af, scheurde Dilly Willem, die ver vooruit was toe. Doch de paarden waren bek af, de Kengrous en de hond wel 200 pas vooruit. Daar in een duitiepste plassen en keerde zich naar zijn vervolger. Alleen zijn kleine kop en de nietige voorpoten staken boven het water uit. De Kengrous zag er zoveel strak niet gevaarlijk uit. Polo bedacht zich dan ook geen ogenblik en sprong in de plas. Daarop had het sleeuwen dier gereken. Niet zo draa was de zwemende hond binnen zijn bereik, of hij pakte hem om de hals en duwde hem onder. Zoals een wasvrouw een stuk linnen door het waterslaat, zo scheurde de Kengrous de grote hond van rechts naar links, van links naar rechts door het water. Help! Hij verdringt mijn hond! scheurde Willem, wiens paard bijna in een zakte. Schiet, missen, schiet! scheelde Jackie, die tussen twee poolen was doorgereden en van de andere zijde van de rivier zo snel naderde als zijn heigend paarden toeliet. Willem vuurde op gevaar af de hond te treffen. De kogel sloeg op een pas afstand in het water. De Kengrous rikte niet de hond los en keerde zich om met het doel naar de andere zijde te ontvluchten. Daar zag hij Jackie, die schreeuwend een stijgpeugel aan de riem boven zijn gijend, kwam aanjagen. Een paar honden naderde van dezelfde zijde de plas. Al dus in het nauw gebracht keerde de Kengrous opnieuw om, strak de hals vooruit, legde als een loerende kat de lange opstaande oren plat tegen de kop, sprong uit het water en met de gillende kreet op Willem toe, die inmiddels de plas was genaderd. Het dier was vreselijk om aan te zien. De anders zo zachtige gazelle ogen schoten vonken. Willem's paard stijgde. Hijzelf sloeg in doodsangste armen om de hals van zijn rijdier. Een hondel was hij verloren. Houd vast! In godsnaam! Houd vast! We komen! Schreeuwen, Mr. Steek en Diddy tegelijk. 