Oude sprookjes | J. J. A. Goeverneur | Myths, Legends & Fairy Tales | Talking Book | Dutch
Roodkapje van oude sprookjes. Dit is een LibriVox-opname. Alle LibriVox-opnamen behoren tot de publieke domein. Voor meer informatie of om je aan te melden als vrijwilliger, ga naar LibriVox.org. Oude sprookjes door J.J.A. Goeveneur. Roodkapje. Er was eens een goede moeder. Die een enig kind, een allerliefst dochtertje had. Ze had een fijn, vriendelijke gezichtje. Blonden haren, blauwe ogen. En was altijd vrolijk en opgeruimd. Eens liet de moeder voor haar lief kind een rood kapje maken. Want van alle kleuren stond rood het meisje verreweg het beste. Met dat rode kapje zag het kind en nog wel eens zo lief uit als de voren en oude mensen keken haar na als ze zo vrolijk langs den weg huppelde en noemde haar voortaan niet anders dan roodkapje. Roodkapje was niet alleen een aardig, maar ook een goed kind. Ze had maar één groot gebrek. Ze was wat lichtzinnig. En lette dus niet altijd goed op het geen moeder haar zij. Maar vergat nu dit en dan dat. De moeder zag dit niet zonder bezorgdheid. Doch daar roodkapje anders niet ongehoorzaam, niet knorrig of eigentinnig, maar altijd aardig en gewilig was zag zij de kleine fouten die het meisje begin maar liest door de vingers en dacht als roodkapje ouder en groter wordt zal dat ook wel anders worden. Dit kwijtsechter kan ene enkere kleine fout bitter treurige gevolgen hebben en dat zou de goede moeder ondervinden. Eens gaf de moeder roodkapje een mandje met wafels en een potje met boter en zei, ga lief kind en breng dit en grootmoeder en zeg dat ik hoop dat het haar recht goed smaken zal. Daar even wel vanavond al te laat zal zijn om weer naar huis te komen moet je vannacht maar bij grootmoeder blijven slapen. Zorg echter dat je u onderweg niet ophoudt want dan kon het in bos u ligt de boze wolf ontmoeten en u opvreten. Goede reis dan uw kind en vooral de complimenten. Roodkapje danste van blijtschap dat ze naar grootmoeder toe mocht want dat was altijd een groot feest voor haar. Zeg af haar moeder tot afstrijd in hartdrukke zun nam een potje met boter in de rechte hand het mandje met wafels en de linkerarm en stapte zo haar doorop door niet weinig tevreden dat zij al zoek in een verre boodschap mocht doen.  Toen ze het laatste huis voorbij was gaf het weidenveld met zijn duizend en duizend bloempjes voor haar en onder de grote eikenboon die daar ergens op ene hoogte stond waren vele kinderen aan het spelen en dansen en verheugden zich in de lieve lentezoon die zo kosterig scheen. Nou woer ik kreeg je deze kleine roodkapje in het oog of ze kwamen op haar toetrippelen want allen hielden even veld van haar en roemden dat zij er zo lief uitzag en wilden weten wat zij in haar mandje en in haar potje had. Kom roodkapje, dans met ons, rippen allen Kom, een omuzientje dan Maar dan moet ik weg, dacht zij bij zichzelf Zetten het mandje en potje onder den boom neer en ging vrolijk met de overigen aan haar dansen Zo doondig vergat zij dan spoedig de waarschuwing die haar en moeder haar gegeven had. Daar opeens, te midden van al de pret begon nu echter in het dorp de avond klok te luiden Nu zijden de kinderen roodkapje allen vrienderen goedenavond, wensde haar goede reis en haasten zich om weder, bijvaarder en moeder te komen. 