Negerhut | Harriet Beecher Stowe | Literary Fiction | Audio Book | Dutch | 3/17
Zo was hij ook op de goede weg om zijn mezonde door de nachtelijke tocht af te boeten. Er was een langdurige regentijd geweest en de weken vet de grond van Ohio is, gelijk iedereen weet, uitmuntend geschikt om er modder van te maken. Terwijl de weg een Ohiose spoorweg uit de goede oude tijd was, en welke soort van weg mag dat wezen, zegt een Oosterse reiziger, die gewoon is geen andere denkbeelden dan die van effenheid of spoed met een spoorweg in verband te brengen. Weet dan onnooselen Oosterse vriend dat in de westelijke streken waar de modder ene onpelbare diepte heeft, wegen gemaakt worden van ruwen rond de boomstammen over het was naast alkanden gelegd. En met aarde, grassoden of wat het eerste bij de hand is overdekt. En dan noemt de verheugde inbordeling dit een weg en beproeft er over te rijden. Na verloop van tijd spoelt de regen het gras en de aarde weg en doek de boomstammen verzakken in allerlei schilderachtige liggingen, hoger en lager en kruislings, met hoden en reeten vol zwarte modder d'artussen. Over zulk een weg hotste onze senator voort. Zee de kundige bespiegelingen maakende, zo samenhangend als onder deze omstandigheden te verwachten was. Om een voorbeeld van dit rijden te geven, verbeelden men zich het gezelschap onder het horten en stoten op de twee banken van het rijtuig gezeten. Opeens held het overzijds en duimelen senator vrouw en kind naar de laagste kant. Het rijtuig blijft steken, terwijl men kudjo buiten een geweldig leven onder de paarden hoort maken. Na ene vruchteloos trekken is Joran, als de senator juist op het punt is om alle geduld te verliezen, richt het rijtuig zich met een schok weder op. Maar tegelijk zinken de voorwielen in een andere afgrond en duimelen senator vrouw en kind overalkander op de voorbank. De senators hoed is over zijn neus en zijn ogen gedrukt, zodat hij niet zien kan. Het kind schreeuwt en kudjo houdt buiten wederom een aanspraak tegen de paarden, die nu een schoppende stijgeren, dan weder door herhaaldesweepslagen aangespoord, al hun krachten inspannen. Het rijtuig springt met een schok weder op en nu gaan de achterwielen naar beneden. En senator vrouw en kind stuiven naar de achterbank over, zijn ellenbogen drukken haar hoed in een, die door de laatste schok is afgevlogen en haar voeten worden in de zijnen beklemd.  Een ogenblik later is men de keul voorbij en blijven de paarden heigende staan. De senator zoek zijn hoed weder op, de vrouw poogt, de haren weder in vatsoen te buigen en zust het kind en alle zetten zich op nieuwschap voor het geen er nog komen moet. Een tijdlang hotst men tamelijk geregeld voort, slechts nu en dan wat er zij de overhelmde en zij beginnen zich te vleien dat het ergste voorbij is. Maar opeens komt er een stampende stoot, die allendoep opvliegen en even snel weer nedervallen. Het rijtuig blijft staan en na veel opschilling van buiten vertoont Kujo zich voor het portier. Als het überliefd meneer, dat is een erger plek hier. Ik weet niet hoe wij er doorzullen komen, ik denk dat wij staken zullen moeten leggen. De senator stapt van hopig uit en voelt met het tenen naar iets om de voet op te zetten. Daar zakt zijn een voet in een onmetelijke diepte, hij beproeft hem op te trekken, verliest het evenwicht en tuimelt in de modder om ver en wordt in een jammerlijke toestand door Kujo opgevist. Door uit medeleide met de beenderen onze lezers houden wij op. Westers, reizigers, die zich somtijds de middennacht hebben moeten vermaken met staken uit een hek te breken om hun rijtuig uit een modderkul te tillen, zullen wel gevoel hebben voor onze ongelukkige held. Wij verzoeken hun een stilletraam te laten vallen en gaan verder. Het was zeer laat in de nacht toen het rijtuig, druipende en overal bemodderd de kreek uitkwam en voor de deur in een grote boerderij bleef stilstaan. Er was niet weinig volharding nodig om de bewoners wakker te maken, maar ten laatste kwam de eigenaar toch op en deed de deur open. Het was een grove, ruige beerk van een kerel, volle zes voet en enige duime lang en gekleed in rood flanel. Een bos verwart zandkleurig haar en een baard van enige dagend groei gaven de braven man een voorkomen dat, om het minste te zeggen, niet buitengemeen innemend was. Hij bleef in het poos met zijn elkaar omhoogstaan en keek onze reizigers aan met ene bevreemding en verslagenheid die inderdaad koddig waren. Het kostte onze senator enige moeite om hem de zaak ten volle te doen begrijpen en terwijl hij daartoe zijn best doet, willen wij hem onze lezer wat naden bekend maken.  De oude, braven John van Trompe was eens een aanzienlijk landeigenaar een slavenhouder in de staatkentuckie geweest. Daar hij alleen voor het uitwendige roe en pas was en door de natuur met een groot edel en gevoelig hart was begaafd. Juist in evenredigheid met zijn reuzachtig lichaam was hij enige jarenlang met gesmoorde onrustgetuigen geweest van de gevolgen van een stelsel dat voor de onderdrukkers en onderdrukten even slecht is. Eindelijk was eens het grote hart van John te veel geswollen om zich langer door banden te laten beklemmen en zo nam hij zijn portefeuille uit zijn lessenaar, ging naar Ohio, kocht daar een plek goed vetland, tekende vrijbrieven voor al zijn volk, mannen, vrouwen en kinderen, pakten allen op wagens en zond ze heen om zich te vestigen. En toen begaf de braven John zich daar naar de kreek en vestigde zich insgelijks op een stille afgelegen hoeven. Met zijn geweten en zijn overdenkingen. Zijd gij de man die ene vrouw en haar kind voor de slaven jagers wil bergen, vroeg de senator ronduit. Dat zou ik nogal denken, antwoorde John met zekere nadruk. Ik dacht het ook wel, zeiden de senator. Als er iemand komt, hervatte de goede man, zijn er voor zijn gestalte oprichtende, wel nu, ik ben hier voor hem klaar, en ik heb zeven zonen, ieder zes voetlang, die zullen ook voor hem klaar zijn. Doe hem een complimenten maar, en zeg dat het er niet op aankomt hoe spoelig zij komen, dat maakt voor ons geen verschil. En daarmee daalde John zijn vingers door zijn verwarden haren en lachte smakelijk. Vrouw en afgemat kwam Elisa met slepende tred naar de deur, met haar kind vast in slaap op haar arm. De ruweman hield zijn erkaars voor haar gezicht, liet een zeker medeleidend geknoor worden, opende de deur ene kleine slaapkamer naast de grote keuken, waarin hij de vreemde eerst gelaten had en rengte haar op binnen te gaan. Hij stak nog enekaars aan, zette deze op tafel en richtte toen het woord tot Elisa. Ik zeg u meid, jij behoeft niet bang te zijn, laat hier maar komen wie wil. Ik ben voor al die soort van dingen klaar, zeiden hij, naar een paar jachtgeweren voor de schoorsteenmantelwijzenden.  En de mensen die mij kennen, weten ook wel dat het niet geraden zou zijn in mijn huis te willen komen, als ik er tegen ben. Nu kunt hij dus zo gerust gaan slapen als uw moeder u wiegde. En daarmee de, sloot hij de deur. Wel, dat is een puitengemeen mooie meid, vervolgde hij tot de senator. Nou ja, de mooie hebben somtijds de grootste reden om weg te lopen, als zij dat soort van gevoel hebben. Dat ordentelijke vrouwen moeten hebben. Ik weet dat alles wel, de senator verhaalde met weinige woorden Elisa's geschiedenis. Ja, zo gaat het, of ik het weet, zeiden de goede man medeleidend. Gejaagd als een wild dier dat arme schepsel, alleen omdat zij natuurlijk gevoel heeft en doet wat geen moeder zou kunnen laten. Ik moet u zeggen, zulke dingen brengen mij het dichtste bij het vloeken van alles wat er op de wereld gebeurt. En daarmee veegde de goede John zijn ogen af, met de rug zijn een grote bruine hand. Ik moet u zeggen, vreemdeling, het is jaren aan jaren geweest, dat ik geen lid van de kerk wilde worden, omdat de dominees in onze streek wilde preken dat de Bijbel dat mensen jagen voorsprak. Ik kon niet tegen hen aan, met hun Grieks en Hebreus, en zo kreeg ik een hekel aan hen, met Bijbel en Al. Ik ben geen lid van de kerk geworden, voordat ik dominee vond, die tegen hen al een op kon, in de Grieks en dat alles, en die vlak het tegendeel zeiden. En toen beviel het mij, en vroegte ik mij bij de kerk, dat deed ik, zeiden John. Onder het spreken ene fles, zeer krachtig gesiedig open trekkende, waaruit hij een paar glazen vulde. Gij moest hier blijven tot het dagwoord, vervolgde hij hartelijk. Ik zal de oude vrouw oproepen en in een oogelijk een bed voor u laten maken. Wel bedankt, goede vriend, antwoordde de senator. Maar ik moet voort, om met de nachtpost van Columbus mee te gaan. Wel nu, als jij dan moet, zal ik een eind met u medegaan en u een dwars wegwijzen, die beter is dan de weg die gij gekomen zijt. Die weg is al heel slecht. 