Zoon van Dik Trom | Cornelis Johannes Kieviet | General | Audio Book | Dutch | 3/3
Hofstuk 12 van de zoon van Diktrom. Deze LibriVox opname is vrij van auteursrechten. Opname door Bart De Leeuw. De zoon van Diktrom door Cornelis Johannes Kiewiet, 12 de hoofdstuk, een goede daad, een vrolijke dag en een treurige morgen. Wat was Jan Trom vroeg wakker? Het was maar kwart over zesde toen hij uit zijn bed stapte. Zijn vader werd er wakker van toen Jan de luiker opende. Wie is draag? Vroeg Dik. Ik, vader, zei Jan. Weet u nu meer dat we een tent zouden bouwen voor Mietje en Klaas Thou? De bloemen staan weer dik op de ruiten. Het heeft bepaald erg hard gevroren. Zeker wel, zei Dik. Jan was spoedig aangekleed. Hij opende de profisekast en dan maar een paar sneden brood uit die hij gebruikte met een glas melk. Daarna verliet hij het huis om zijn vrienden te gaan wekken. Noudig was hij vertrokken of ook Dik stapte zijn bed uit. Hij was bang dat het bouwen van een ijstet de krachten der jongens te boven zou gaan en daarom wilde hij gereed zijn om zo nodig een handje te kunnen helpen. Karo van Dril was al op toen Jan hebben kwam roepen. Wat is het koud, zei Karo huiverend. Ja, erg koud, zei Jan, maar we zullen ons wel warm werken. Om negen uur moeten de tent klaar zijn want dan gaat de school aan en moeten we binnen zijn. Ja, zei Karo, ik ben klaar Jan, zullen we gaan? Goed. De jongens gingen naar buiten. Lange, dunne palen namen zij op de schouders en droegen die naar het ijs. Het kanaal was dicht bij hun huis. Ze hadden de weg maar over te steken om het te bereiken. Een goed plaatje was spoedig gevonden. Ze besloten de tent te bouwen vlak voor de winkel van Dik Trom. Een paar malen liepen ze heen en weer om alles te halen wat ze nodig hadden. Daarna gingen ze aan het werk. Eerst moesten met een bijl gaten in het ijs worden gemaakt. Jan begon te hakken. Oh, wat was het ijs hard? De splinter spatten hem bij elke hak op de oren en rinkelend vlogen ze een eindverg over de gladde ijsvlakte. Het was een zwaar werken. Al spoedig had Jan geen last meer van de kou en hij merkte dat het niet gemakkelijk zou gaan een gat in het ijs te hakken.  Hij zuchte zo hard dat Karin erom lachen moest. Toen maar, hak maar raak, zei hij, ik zou wel voor je zuchten. Jan begon te wanhopen of hij er wel meer klaar zou komen. Maar eindelijk toch zakte z'n bijl door het ijs. Het water drongen doorheen. Nog een paar slagen en het schotje was los. Met de bijl wipte hij het stuk ijs omhoog. Zie zo, dat is er één, zei hij, nu de palen in. Toen jij dat maar, dan zal ik ondertussen het tweede gat hakken, zei Karo. Hij nam de bijl en trok aan het werk. Op dit ogenblik kwam dictom aanstappen. Hij kwam eens kijken of de jongens het klaar zouden spelen. Gaat het goed, vroeg hij? Restwaardig, zei Jan, o, maar wat is dat ijs hard? Ik had er bijna niet doorheen slaan met de bijl. Ja, dat dacht ik wel. Daarom kwam ik juist even kijken, maar ik zie wel dat mijn hulp niet nodig is. Hoeveel palen moeten er in? We dachten van zeven, zei Karo. Het zou met minder kunnen, maar als het dan wat hard gaat waaien, is de tijd niet sterk genoeg. Je hebt gelijk zijn dik wel wel. Wat is dat ijs? Gelat wilde hij zeggen, maar zover kwam hij niet, want plotseling gleden zijn benen onder hem weg en viel de dikke dik met een geweldige bom op het ijs. Het ging zo snel en onverwacht dat hij eerst niet wist wat er gebeurde. Het ijs kraakte niet zo'n beetje en er kwam een grote ster in. Gelukkig beseerde dik zich niet en de jongens konden er dus naar hardte lust om lachen. Toch zeggen ze zich daar niet veel tijd toe, want ze moesten hard werken om op tijd klaar te komen. Op de beurt hakten ze een gat in het ijs en toen dik koud werd, hakten hij er ook heen. De tent schoot flink op. Aan drie kanten werden er zeilen aan de palen bevestigd en de vierde kant bleef natuurlijk open. Om acht uur waren ze met hun arbeid gereed. Toen repten ze zich daar huis om een oude tafel, wat afgedakte stoelen en een paar banken te halen. Ook namen ze ieder een vlag mee en die werden aan de twee voorste palen bevestigd. Om half negen was de tent kant en klaar.  Dik was al lang naar huis, want hij zag dat de jongens zijn hulp best konden ontberen en hij vond het een prettiger idee voor hen dat ze de tent geheel alleen bouwden. Om half negen mitje op het ijs was heen, sloeg zij van verbazing de handen in elkaar en ze was wat grots op de mooie tent die de jongens voor haar hadden gemaakt. En alles was gereed. Ze had er om zo te zeggen, zomaar in te stappen. Alleen moest ze nog melk koken en de nodige koeken bij de bakker bestellen. De armenzil wist geen woorden te vinden om de jongens te bedanken voor alles wat ze voor haar en haar zieke man hadden gedaan. Met klaars vroeg Jan. Nog hetzelfde was het antwoord. Hij ligt nu al vier weken te bed en ik zie niet de minste vooruitgang. Maar hoe zou dat ook kunnen? We zijn te arm om de versterkende middelen te kunnen kopen die zijn verspakt lichaam nodig heeft, want hij is door en door verspakt, zegt de dokter. Nu, wie weet hoeveel u vandaag nog verdient, zei Caro. En hoe is het met Vic? O, die is weer geheel en al in orde. Hij houdt de baasgezelschap. De hele middag alleen in het huis blijven. Maar hij zal zich wel redden. Ik zal de tafel bij zijn bed schuiven en alles wat hij nodig heeft daarop klaar zetten. Volg twee uur van middag behoef ik niet in de tent te staan en om vijf uur kan ik wel alweer thuis zijn. Dan wordt het donker en gaan de schaatserijders naar huis. Dus langer dan een uur of drie, vier is hij niet aan zijn lot overgelaten. O jongens, wat redden jullie me herelijk uit de nood. Ik weet niet hoe dankbaar ik ben. Dat is niet nodig, Mietje. We hopen dat je vandaag nu maar flink geld verdient. Maar het wordt voor ons tijd om naar school te gaan. Vanmiddag zullen we wel vakantie krijgen, denk ik. Nu het zo'n mooi ijs is. Het is te hopen, zei Caro. He, wat heb ik in zin om te gaan rijden? En ik. Dag, Mietje. Tot vanmiddag. De jongens gingen naar huis. Het gebruikte gereedschap namen zijn mee en enige menuur te later stapten ze uit de school binnen. Ze dachten die morgen meer aan het mooie ijs dan aan de lessen.  Mietje was in tussen druk in de weer om alles voor de middag in gereedheid te brengen. Bij de bakker bestelden ze een groot aantal ijskoeken dat ook wel Dikke Piet werden genoemd. Een lekker nei waar de jongens verzot op waren en die de meisjes ook wel lusten. Diktrom had aan de bakker gezegd dat hij voor de goede betaling boy stond. Ook gaf Dikke de nodige chocolade en suiker en mocht ze bij Wobber op zijn rekening zoveel melk bestellen als zij dacht nodig te hebben. Mietje vloeide over van dankbaarheid. Zorg nu, zei Dikke, dat alles er netjes en zindelijk uitziet in de tent en maakt de kopjes telkens schoon als er uit gedronken is. De mensen hebben een hekel aan vuile koppen en schoters. Dikke wist wel dat Mietje niet aan overdreven zindelijkheid leidt. Daar zal ik voor zorgen, zei Mietje. Van de gastenlijn had zij de nodige koppen en schoters geleend. Zo werd Mietje door de hulp van verschillende mensen die medeleinden met haar hadden, netjes ingespannen en om 1 uur stond ze al in haar tent gereed om de gasten te ontvangen. Jan en Karo hadden goed geraden. Die middag kregen zij inderdaad vakantie. Dat gaf een vreugde. Onder het luid kruuil verlieten de kinderen de school om te gaan eten. Sommige gonden zich daar haast de tijd die deze toe. Zo verlangden zij om op het ijs te staan. Om 1 uur kruilde het al van jongens en meisjes op de baan en Mietje kreeg het al aardig druk in haar tent. Jan en Karo waren er ook. Hun eerste gang was naar Mietje, want ze wilde graag de eerste zijn die wat bij haar korten. En Mietje zag er wat helder uit. Van Anneke had zij een grote huishoudboezelaar gekregen die haar armoedige plunjes geheel bedikte. Ook de kopjes waren helder gewassen en het zag er gezellig bij haar uit. Jan en Karo zagen met genoegen dat zij het verbazend druk kreeg. Dat was trouwens geen wonder, want ze was de enige wiertent geheel klaar was. En waren er nog wel verschillende in aanbouw, maar gereed was er nog maar één en dat was de haren. Wat hadden de twee jongens er prett in? Froodig sfeerde zij op de baan heen en weer, want ze konden goed rijden, vooral Jan. Die kon als vieren als de beste.  Dat had hij van zijn vader geleerd, die ook een groot liefhebber van het ijsvermaak was. En als ze een poosje gereed hadden, gingen ze uitrusten in de tent van Mietje, die je recht gelukkig en tevrede uitzag, want ze kon wel aan het bedienen blijven. Dikke pieten, dikke pieten, riep Karen lachend zijn kameraden toe. Steek er eens op en leg er eens aan, lekkere verse dikke pieten, de mooiste ijskoeken van de wereld. De jongens en meisjes lachten erom en toen ze hoorde dat Mietje het zo erg arm had en dat haar man ziek was en daarbij vername dat Karo en Jan samen die mooie tentvoraar hadden gebouwd, kijk, toen wilde iedereen ook een steentje bijdragen om de nood der arme mensen te lenigen en wie wat kopen wilde, deed het daarom bij Mietje. Jan ging ook achter de tafel staan en riep zo hard hij kon, heet de melk en koude Jan, steek er eens op en leg er eens aan. De kinderen moesten er hartelijk om lachen, maar het gevolg was toch dat de koeken, als het waren, wegvlogen en dat Mietje telkens het nieuwe voorraad melk moest koken. Haar zaakjes gingen best, opper best en ze ontving zoveel geld als hij in haar hele leven nog niet bij elkaar had gezien. Later op de middag kreeg zij het nog drukker. Toen kwamen de grote mensen op de baan. Ook Dik Tom stapte met zijn schaatsen onder de arm het ijs op en even later verschenen er twee mannen met wie hij al van zijn vroegste jeugd af trouwe vrienden was geweest, namelijk Piet van Dril de Smidt en Jan Volste Metzelaar. In de tent van Mietje ponden zij de schaatsen onder. Dik takte er de enige jongens en die dicht in de nabijheid stonden op dikke pieten en even later zwierde het ritel lustig over de baan. Wat kreeg deze meer en meer een vrolijk aanzien. De andere tenten waren u langzamerhand ook gereed gekomen en de vlachen wappen de vrolijk in de wind. En wat kwamen er mensen op het thuis? Het wecht er hoe langer hoe voller en soms als de mensen erg dicht op hun hoop stonden gaf het ijs een geweldige krak zodat iedereen ervan schrikte en mijn eilings uit de kander stoof. De baanvegers hadden weinig te doen want het ijs was spiegelglat.  Destemertijd hadden zij om geld op te halen. Een seentje voor de baanveger klonkt het hier. Een seentje voor de baanveger klonkt het daar. Het leek wel of de baanvegers uit de bodem van het kanaal opstegen. Zoveel kwamen er. Maar de schaatserijders gedoten volop en ze hadden een gullerbui. Diktron, wie een zwinkeltans verreweg de grootste was van het gehele dorp zodat hij veel geld verdiende en daarbij met de toestand der baanvegers bekend was, liet mener dubbeltje in de handen der baanvegers overgaan. Hij was niet gierig en als hij wist dat hier of daar armoede geleden werd was hij althoos bereid om te helpen. Hij was dan ook verbazend bemint onder zijn dorpsgenoten. Iedereen had een vriendelijk woord voor hem over en niemand passeerde hem zonder een goed. Dardik werd er overal geroepen waar hij voorbij reed. Dardik, dat is nog eens een echt ouderwet dagje. Het was vreemd, maar Dik werd op het dorp nog bijna door iedereen Dik genoemd. Zelde zijn men Trom tegen hem. Hij kon mooi schaatserijden, veel mooier dan men van zo'n dikke man verwacht zou hebben. Als hij goed aan het zwieren was, had hij aan de brede baan niet genoeg. Nee, dan gebruikte hij wel de halve breedte van het kanaal. En het was grappig om te zien als Jan achter hem aan zweerde. Dik had althoos een ijsstokbijzer met aan elke einde een knop. Soms hieldt ik het ene einde onder de arm en Jan het andere. En dan zweerde zij samen zo kolonzaal dat de mensen bleven staan om en naar te kijken. Het was een grappig gezicht die Dik en Dik en die Maageryan samen aan de stokten zien zwieren. Iedereen lacht in erom en Dik zelf ook. Ha, wat was Jan dan grots? Dan reed hij zo prachtig beentje over dat Karo van Dril er jaloers op was. Het drukste punt van de gehele ijspan was waar de tent van Mietje stond. Karo en Jan zagen met onbeschrijving veel genoegen dat haar tent nooit leeg was. Altijd zaten daar mensen op de stoelen of banken om uit te rusten en iedereen gebruikte wat bij haar. De koek was om drie uur al uitverkocht maar melk had ze in overvloed. Haar zak was zwaar van descenten die zij ontvangen had en steeds kwam er meer bij. Iedereen wilde haar helpen in de nood.  Alleen de andere tenters waren er een beetje boos om, maar toch niet heel erg, want het was zo druk op de baan dat ook zij een heel goede dag maakte. Vans toch in klaas zwart waren ook aan het schaats te rijden maar de andere jongens ontweken hen zoveel mogelijk. Ze wilden het liefst niets met hen te maken hebben. Eindelijk begon de schemering te vallen en de drukte op het ijs verminderde gaande weg. Vele boeren jongens en meisjes moesten naar huis om de koeien te melken en het veet te voederen en langzamerhand zakten ook de anderen op huis af. Jan en Karo waren onder de laatste die vertrokken. Kunnen we je helpen om een en ander naar huis te brengen, Mietje, vroegen zij, want ze hadden zich nu even al voorgenomen Mietje, zoveel zij konden terzijde te staan. Nee jongens, dank je vriendelijk was het antwoord. De kopjes en schooteltjes doe ik in de sleetje en neem ik mee naar huis maar de vuurpot en de ketel laat ik vannacht hier maar staan. Dat wordt anders maar heen en weer shower voor Niemendal. En heb je goede zaken gedaan, vroegen de jongens blij, want ze wisten wel hoe de zaken, of ik, zijn Mietje. En ze klopte met haar hand op de zak die onder haar boezelaar ging. De jongens hoorde een rinkelend geluid. Allemaal centen, Mietje, plaagt Jan. Dat beschiet niet veel. Allemaal centen, herhaalde Mietje terwijl ze een flinke greep in de zak deed en de inhoud van haar hand op de tafel uitstochten. Allemaal centen, kijk eens. Een dubbeltje, weer 1, hier nog 1. Een kwartje, nog een kwartje en nog een dubbeltje. Nee, nee. Als er nog een paar dagen mag blijven friezen ga ik de winter zonder zorg tegemoet en dat heb ik alles aan jullie te danken en aan je vader Jan. Ze deed het geld weer in de zak pakte alles wat meegenomen moest worden in de slede schoofde tafels en stoelen zoveel mogelijk in elkaar en ging naar huis. Zeg aan je vader dat ik vanavond met hem kom afrekenen, zei ze tegen Jan. Ik heb vandaag wel zoveel verdiend dat ik mezelf verder redden kan. Jan en Caro gingen recht ver genoeg naar huis. De lucht zag er wel naar uit dat het weer geducht friezen zou.  Savons kwam Mietje inderdaad met Dick afrekenen en ze deelde hem mee dat ze wel meer dan 20 gulden had verdiend. Dick was er recht blij om en hij gaf Jan een knipoogje of hij zeggen wilde, zie je Jan, dat is het werk van jou en je vriend je hebt een goede daad gedaan. Vol vreugde keerde Mietje verloog. Klaas en zijn vrouw hadden zich in lange tijd niet zo gelukkig gevoeld. Helaas de blijdschap van Mietje zou wel spoedig in verdriet veranderen. Toen zij de vorige morgen in de tent kwam om alles voor de middag in orde te brengen want het had weer sterk gevroren bemerkte zij tot hij groter schik dat de ijzeren pot die zij van van Driltelen had gekregen en de mooie kopere ketel die de vries de kastelijn haar te gebruiken had afgestaan, verdwenen waren. Eerst meenden zij nog dat de andere tenten zijn grapje hadden willen hebben en een en ander hadden weggehaald, maar dat bleek niet zo te zijn, die mensen vermisten ook voorwerpen die ze in de tenten hadden achtergelaten en ze waren erg boos en teneer geslagen. Het is een schande, zei je reen. Ik dacht zo dat de diefstallen ten einde waren en nu komen ze ons armoetje nog wegstelen. Ja, het is een schande, zei een ander. De politie doet hier ook niets maar ik ga naar de burgemeester om mij te beklagen, het is verregaand dat er niets meer veilig is op het dorp. Ja, ik ga mee, zei een derde. En ik, en ik, zei de anderen. En tezamer verdieten zij het ijs om naar de burgemeester te gaan en hem te zeggen dat de verschillende voorwerpen uit de tenten ontvreemd waren. Mietje kreeg de tranen in de ogen. Al haar verdiensten waren weer weg, want ze moesten restolen voorwerpen natuurlijk vergoeden, dat begreep ze er zeer goed. Allereerst ging ze naar Van Dril om hem te zeggen wat er gebeurd was. Dat is verregaand, rebeert. Het wordt hoog tijd dat de dieven gesnapt worden, want zo kan het niet langer, maar jij Arme Zil behoeft de schade niet te leiden. Hier staat nog een andere pot, met toe behoren, gebruik die maar. Doch laat hem straks niet meer op het ijs staan. Alles wat je in de tent gebruikt moet je vanavond opbergen.  Anders heb je kans dat morgen alles niet je bedankte van Dril voor zijn goedheid en begast zich dadelijk tijdens de vries. Maar deze was lang zo vriendelijk niet als de smid. Hij werd zelfs onbelijk. Daar heb je het al ripen uit, toen Mietje hem het gebeurde had verteld, dan leng je aan zo'n volk je best de spullen en in plaats dat zij er dankbaar voor zijn en er goed op passen, maken ze dat je ze nooit terug ziet. Maar je zult met een ketel betalen, wat ik je zeg. Het was een beste, koperen ketel, en ik laat hem maar niet goed schiks van donkere manen, wie weet wat je er mee uitgevoerd hebt. Ik, er mee uitgevoerd, zijn Mietje schrijend. Ach, wat heb ik er in spijt van, dat ik hem niet meegenomen heb naar huis gisteravond. Maar de andere tenters lieten hun boeltje ook in de tent achter, net zo goed als ik. Wie kon ook helpen dat de mensen zo slecht zouden zijn om ons armoetje weg te stelen. Wie kon ook denken dat de mensen zo slecht zouden zijn om ons armoetje te stelen. Alles goed en wel, maar ik moet de ketel terug hebben, of gezocht bij de schade vergoeden. Met minder dan 5 gulden ben ik niet te vreden. Het was een dure ketel, en nog zo goed als nil. 5 gulden, staan wel de Mietje verschrik, 5 gulden zegt u. Ja, 5 gulden minstens was het antwoord, koper is duur. Verdrietig keerde Mietje naar de tent terug, ze wist geen raad om zich te helpen. Wie zal mij in ketel lenen, vroeg zijn roefig. Dat zal ik doen, zei Anneke. Je kunt mijn ketel gebruiken, Mietje, als je er maar voor zorgt dat hij elke avond bij mij binnengebracht wordt. Oh, dat zal ik zeker, zijn Mietje, een ezel zelf stoot zich geen twee malen aan dezelfde steen. Het ging als een lopend vuurtje door het dorp, dat Dief weer aan de gang was geweest, en de burgemeester vond dat er hoognodig een einde aan moest komen. Mietje heeft de beurde vernomen had, die tijddadelijk Vlipsen bij zich ontbieden. Deze kwam direct, en onderweg vernammer je al wat er aan de hand was. Maar de burgemeester vertelde het hem nog eens dunnetjes over. Vlipsen hoorde hem zwijgend aan. Er speelde een bijna onmerkbaar glimlach je op zijn lippen.  Hij mede te weten waar hij tans zoeken moest. Je moet bij de tenters eerst gaan onderzoeken welke voorwerpen door het woorden vermist. En dan zoek je maar net zo lang besloot de burgemeester. Laat het maar aan mij over burgemeester, zei Vlipsen met een hoge borst, ik zal het zaakje wel afwikkelen. Hij stapte op het ijs en begaf zich met een zakboekje in de linker en een pot lood in de rechterhand van de ene tent naar de andere en overal vroeg hij welke voorwerpen gestolen waren. Het bleek hem dat alle tenters hun ijzere pot een grote ketel hadden achtergelaten en dat die nu vermist werden. De tenters waren er bitter slecht over te spreken en Vlipsen moest menig onaangenaam wordt gehoord. Waarom heb je niet beter uitgekeken vroeger heen? Je doet ook niet veel voor de kost Vlipsen en een andere merkt op of we politie op het dorp hebben of geen politie, dat komt op hetzelfde neer. De diva doen toch maar wat ze willen. Dus jullie eigen schuld gaan Vlipsen terantwoord. Wie laat zoeken dingen bij nacht en ontdij ook buiten staan. Je bent te lui om voor je spullen te zorgen en als ze dan gestolen worden krijgt de politie de schuld. Zo is het altijd. Het is het oude liedje en anders niets. Toch heb maar geduld. Deze keer zal je eens zien dat Vlipsen wel uit zijn ogen gekeken heeft en ter degel ook. Eer we een halve dag verder zijn, heb ik de diva gesnapt, want er is er niet één. Het zijn er twee. De mensen keken hem ongeloven gaan. Twee, vroeger zei, zijn er twee. Weet je dan wie ze zijn. Ik weet wat ik weet, grap Vlipsen gewichtig terantwoord en ik zeg, heb maar geduld. Je zal het je voor door een zaak je spoede genoeg terug hebben. Veel vloeg er zelfs dat je denkt. Vlipsen keerden ze om en begaf zich regelwacht op weg naar de potterschipper. De mensen zagen dat tot hun verbazing en ook zij begraven zich naar de hun wel bekende schuit die niet ver van de tent van Mietje aan de wallag. Dat was haar vaste plaats. Een plank lag van de schuit naar de walkant om te maken dat de bezoekers gemakkelijk op de schuit konden komen.  Vlipsen liep de plank op en deed de deurtje van de kajuit open die de potterschipper tot wolenvertrek diende. Een warme lucht kwam de zeldwachter tegemoet en zag dadelijk dat de potterschipper bij een klein tafeltje zat met een pijpje in de mond. De rookte warrend door het geopende deurtje naar buiten. Goedendag, zei Vlipsen binnetredende. Zijn ogen dwaalde onderzoekend in het kleine vertrekje rond. Dag, Vlipsen, was het antwoord. Kom binnen, wat is er van je dienst? Dat zal ik je zeggen. Er zijn ijzeren potten en verschijtende kedelsgestolen uit de tenten die op het eis staan. Is het waar? Vroeg de potterschipper en er liet erop volgen wat zij die mensen over zichtig om zoke dingen straks te laten staan. Het is meer dan dom. Dat is het, zei Vlipsen. Maar ik begrijp niet wat ik daarmee te heb hen aan de schipper. Ik ben gelukkig in lief en heb ze niet gestolen. Zo. Ja, dat kan wel, zei Vlipsen. Die wel een beetje in de war raakte toen hij de schipper zo kalm is zag zitten. De man was blijkbaar in het geheel niet geschrokken door zijn bezoek wat Vlipsen toch stellig verwacht had. Zo, ja, dat kan wel, herhaalde hij. En dat wil ik wel geloven ook. Maar ik dacht, de potterschipper is iemand die vonden, benen, de eigenlijke dingen opkoopt. Misschien kan hij me inlichtingen geven die me een beetje op weg helpen. Want die dieven moeten gevonden worden. Dat spreekt vanzelf. Juist, hoe gauwe we beter, zei de potterschipper. Ik heb zoals je weet heel wat potten en pannen bovenop mijn schuit staan. En ik houdt me hard in mijn lijf vast dat de dieven daar ook een bezoek zullen brengen. Wat zou ik lachen als je ze stappen kon vlipsen? Dat is meer dan tijd. Maar inlichtingen? Ik heb van niets gemerkt. En is u niets van die aarde te koop aangeboden ook voor vlipsen? Terwijl hij zijn ogen strak op die van de schipper gevestigd hield? Nu nog mooier riep deze uit. Ze moesten er deze vragen met gestolen goed bij me aan te komen. Wat zouden ze gauw mijn schuit uit zijn? Nee man, voor zo iets zijn ze er bij bij aan het verkeerde kantoor. Daar moet ik niets, nieuwendol van hebben, dank je hartelijk.  De veldwachter stond op en begreep dan zeer goed dat de potterschipper of totaal onschuldig was of dat deze te slim was om zich te laten uithoren. Hij zei dus, het spijt me dat u geen inlichtingen kan geven mag ik nu de schuit nog even van binnen bekijken? Wel, nu nog mooier riep de schipper boos uit wou je mijn schuit doorzoeken? Het is vrij, dat moet ik zeggen en met welk doel als ik vragen mag? Laat er uit dusierigheid zijn vlipsen hij klom op het dek en begast zich naar de voorzijde van de schuit Hij wist dat daar de ingang was van het ruim waar de schippers zijn meeste goederen bewaarde. Deze volgde hem onwillig en hij deed niet dan mopperen over de onbeschaamdheid van vlipsen. 