Falklandjes | Herman Heijermans, Jr. | General Fiction, Short Stories | Audiobook | Dutch | 7/7
En omdat ze niet bouwen, leidde man die nacht als een roos op hun grond te slapen. Dat hij in het grote pak, naar een heer had gedragen die met trassen verzamelde. Vader, je kan in mijn bed, zei het kind. Nee, lacht hij. Dan zou het in elkaar zakken. En ik lig je zo zacht en zo zonder kruikels als ik nog nooit heb gelegen. Dat moest ook wel, want hij snurkte dat de muis achter het behang, die voor de poes niet meer bang waren, niet durfde te kikken. En Angelintje de wakker door werd en niet geloofde dat vader het deed. Toen gebeurde er gekkelege dingen. Eerst op een morgen wou de poes niet wakker worden. Hoe ze er ook aanstied en riep. Dat schreekt ze van. Roep jij eens, vader, zei ze angstvallig. Dat deed hij, maar poes hield vast en stellig door oogjes toe. Ik geloof zijn vader dat ze niet wakker zal worden. Dat vond Angelintje zo erg dat ze tranen als knikkers in de ogen kreeg. Heus als knikkers. Toen zei vader, waarom hel je? Omdat poes niet meer wakker wil worden. Dat is niet zo verschrikkelijk, zei hij. Vind jij langslaper zo naar? Als jij bij me bent, nee, leidkind. Nou, dan lachte die er op elke wang zeszoenen geivend. Dan zou ik weer vrolijk worden. Zoals poes slaapt, slapen wij eens allemaal. En bij mekaar, allemaal. Als ik zo slaap ben jij bij me. Als jij zo slaapt, ben ik bij jou. Dat zei hij met een lach die haast geen lach meer was, omdat je niet altijd eender kan lachen. Maar hij lachte toch en toen hij de poes in zijn armen die honderdduizend poesen hadden kunnen dragen naar buiten droeg, was Angelintje de huile vergeten. Toen kwam het tweede akelig ding. Weer op een morgen. Vader had geen borden op tafel gezet. Eten we niet, vroeg het kind. Nog niet, later. Vanmiddag, zei hij. Weer niet, vroeg ze. En ze keek een boos aan, omdat ze honger had. Omdat, lachte hij, omdat de bakker zo lui is geweest dat hij nog niet klaar is met bakker. Zet je hoed op en trek als een knappe meid zelf je schoenen aan. Met haar hand in de zijne wandelde die door de straten en door het bos. Naar de beek.  En om er niet te laten denken aan een boterham die ze nog niet had gekregen vertelde die er het ene verhaaltje na het andere. Van prinsessen, prinsen, wandelen en kastelen. Als hij maar even ophield, zei ze. En verder. Zo vergat ze door honger. Bij de beek, die zo glad lij als een spiegel zonder een rempel, zonder een golfje, wou ze drinken. En ze bukte zich, naast hem, toen niet water in de kom van zijn handen nam en dronk zoveel dat ze niet meer kon. Dat was heerlijk, zei ze, met smakkende leppen. En ze lachten hem toe in de waterspiegel. 1, 2, 3, 4, en boven het water waren er 2 en beneed water waren er ook 2. Toen hij ook had gedronken, zaten ze onder een boom. Ze sliep in op zijn schoot, en toen ze wakker werd, wou die er weer vertellen. Maar ze luisterde niet. Vadertje, helden ze, ik heb zo honger. Vadertje, de bakkers zijn natuurlijk wel klaar zijn. Vadertje, ik kan het niet helpen dat ik huil. Toen kwam er een heer langs met een hond. De hond plafte, omdat het kind huilde. De heer zei, waarom held dat kind zo? Je slaat het toch niet? Nee, lachte de vader. Ik heb mijn dochter nog nooit geslagen. Maar ze heeft honger. En ik ook. Ach, kom, zei de heer. En lach jij daarom? Als je zoveel schik in je leven hebt, zal het met de honger ook wel niet zo erg zijn gesteld. Heus, heus, zei de man, we hebben echt een honger, we liegen niet. En met mijn lach, dan ben ik geboren. Dat is niet mijn schuld. Zei de heer, dan hoef je niet te bedelen. Ik wil graag, zei de man, maanden en maanden heb ik gezocht. Ach, kom, herhaalde de heer, zo'n hond fluitend. Maakt dat een anderwijs. Je zit me uit de lach, gevriendje. En hij liep verder. En er kwamen meer mensen. En die vroegen waarom het kind huilde. En die werden boos. Als de man een bochel had gehad, of een mank been, zouden ze een boter aan hebben gegeven. Want de mensen zijn niet slecht. Die vreemde lach, deed ze de schouders ophalen en doorlopen. Toen werd de zon rood en dik. En de bomen werden zwarter. Wil je nog drinken, vroeg de man. Ja, zei het kind.  En ze bukte weer bij het water. Heel diep. Zo diep dat ze diep neen in de beek, bijna raakte. En omdat het kind daarom lachte, lachte naar vier. Twee vaders, twee kinderen. En een volgende dag trevende bij de forellen en de goudvissen twee lachende gezichten. Of de man een nieuw verhaaltje vertelde. En het kind daarna luisterde. Het einde van Sprookje van Den Zondeling Donderslag van Valklandjes Dit is een Librefox opname. Alle Librefox opname zijn vrij van auteursrichten. Voor meer informatie of om je aan te melden als vrijwilliger ga naar Librefox.org met het namen door Samsung van Den Broek. Valklandjes door Herman Heyermans. Donderslag Of nee, Donderslag was er niks bij. Met dat vergelijken leek Donderslag niks niemand dalletje. Een Floorjebeek. Een Polisschil. Bagatell, eerste klas. Donderslag, hij zomers. Om haar verklaap. Telde haar eens niet meer mee. Donderslag zag je aankom opkleeigd af. Maar datte, datte alle machtigste god giergielde me vrouw. De laat. Natuurlijk de laat. Als het niet laat was geweest zou ik geen erger ding als een Donderslag zijn geworden. Wat is dat? Wat gebeurt dat? Wat kruis je? Vlaapt de meneer in schakel van dodelijk verschrikte met het servet over de toegewiegde oogjes. Een godsganselijke nacht had u door Benis onrust en Drenzen bij tandjes krijgen wakker gelegen. En van 7 uur af was hij overbeze geweest. Met het servet voor ogen en neus was hij op de kannepeet even ingetukt voor die trapping uit kantoor en de straat afging. Om met de jonge luid de broel verder af te maken. En daar werd hij meer als nood kreet of Benny minstens in de brand stond of Benny het hekkie van de trap open had gemaakt en van de drie bovenste en de dertien onderste treden naar beneden was gevallen. Of Benny het voorsnijmess in zijn alle schrijvende pootjes had gekregen in één woord of er met Benny een malleur gebeurde wakker gebruld. Hallermachtigste gierde mevrouw nog eens en meer dan in welgecompaneerde chronica haald niet te worden. Ze dachten niet aan van meneers vragen nog van zijn ondredderder situatie op de kannepeet waarin zijn afgeglede brilzocht nood zit te nemen. Ze had enkel een llamend verwoord dreigend op rakenzins moeder oog voor juf die het Benny had laten doen.  Die in haar hittegulzige aandacht voor het laatstige stand gierde met bestensap aan niks als haar maag had gedacht en voor het lachen plezier van het jongske de gruweldaad had volbracht en nog met zijn lekker roodpongetje naast te likken of hij iets om van te smullen geslikt had. Hallermachtigste zijn mevrouw voor de ontdelbaarste keer. Alleevel met bijna niet langer te bedingen gesnik en Benny met een atletenruk uit zijn hoge kinderstoel trekkend barsten ze tegen je die het nog niet vermoeden die enkel star van angst over wat het wel wezen kon de stevige hand heel los. Dat eet maar, dat denkt aan niks dat laatst zo'n stumpertje van een kind begaan Akele schaap van een mens stuk onuit van mens Hallermachtigste God wat moeten we beginnen Zonder enige opheldering begon ze met een letterlijk trillende wijsvinger in Benny's zich weer het mondje tussen de ingevreefde bestensap bladders en gerysklonders te peuteren Had die wat ingeslikt hoe geindelijk meneer van dramatische accenten in mevrouw stem ineens raak presumerend Oh God oh God jammerde mevrouw daar zit zo'n mens bij dat laatst hem slikken blijft dan toch niet op de kanne P.E. 