Leeuw van Vlaenderen of de Slag der Gulden Sporen | Hendrik Conscience | Historical Fiction | 2/8
Oudmoedig in zijn grootheid en goed van inborst was de jonge borst. Medeleide voor deze nieuwe onderdanen plonk op zijn gelaad en de ogen der burgers vonden steeds een minzame glimlach op zijn aanzicht. De goede hudanigheden en de deugten zijn vaders had hij zonder de hatelijke inborst zijn er moeder te hebben. Onmiddellijk na de koning kwamen enige schildknapen, of jongers en statjevers, dan een gehele stoetreders op het prachtigste uitgedost. Onder deze waren de heren Engarande Marigny, de Chatillon, de Sempol, de Nestle, de Nogaré en de Anderen. De koninklijke standaard en menigvuldige wimpels zwaaiden liefelijk boven de stoet der edele ridders. Nu volgden nog een hoop lijfwachten, allen te paard en wel bij de 300 sterk. Hun gans lichaam was van het hoofd tot de voeten met ijzer overdekt. Lange speeren staken 20 voet boven hun scharen uit. Ze hadden helmen, harnassen, wapenrokken, rondellen, bilplaten en ijzeren handschoenen. Hun zware paarden waren ook met ijzeren schutplaten bedekt. De burgers, die overal in menigte vergaderd waren, aanschouden dit gevaarten met een plechtig stilswijgen. Geen enkele welkomstgoed steeg uit de scharen en geen enkel teken van blijdschap als onderhand te vinden. Door deze koude ontvangst voelde Johanna van Avara zich grootlijks gehoond. Nog meer verbitterde zij, wanneer ze bemerkte dat veel ogen haar zonder eerbied bezagen en door een misprijzende dag hun haat voor haar te kennen gaven. Zodra de stoep bij de markt kwam, brachten de twee vaamengelen die op de voetsuilen stonden, hun bazuinen aan de mond en zondende welkomstgoed weer galmend over de plaats. Hierop hieven de heren van het magistraat met weinig andere Lelyaards ook aan met de roep. Frankrijk, Frankrijk, leven de koning, leven de koning in. De trotsen Johanna ontvlamden in een geraasernij wanneer geen enkele stem uit het volk of de ambachten hoorden opgaan. Al de burgers bleven beweegloos staan zonder een bewijs van eerbied of vrucht te geven. De toornige koningin verkopte haar spijt voor dit ogenblik en liet slechts op haar gelaat het diep misnoegen dat zij gevoelden blijken. Een weinig terzijde van de troon bevond zich een hoop edelvrouwen, allen gezeten op de vrijste hakkenij en die men beschouwen mocht. De koningin Johanna heerlijk te ontvangen haalde zij zich zo kostbaar met juwelen en schatten behangen en bedekt dat dit schemerend oog de glans haar kleding niet verdragen kon.  Machteld, de schone jonge dochter van de Leo van Vlaanderen, stond vooraan en viel de eerste onder het gezicht ter koningin. Haar kledij bestond uit de volgende stukken. Een lange, puntige hoed van gele zijden op zijn gehele lengte met rood-fluële linten overvlochten, zwijden met losse zwier boven haar hoofd. Onder uit het hulsel viel een doek van het fijnste lijnwaad langs haar wangen over haar hals en schouders tot bij het midden van de rug. Boven uit de top haar kap aan een gouden knoop hing een doorschijnende sluig in de welke duizend grulden en zilveren stipjes gevocht waren en die op de rug der hakkenij volgens de bewegingen der jongvrouw heen en wederwapperde. Haar bovenkleed was op de borst open en liet een kurslijf van lazuur-fluël met zijn zilveren snoeren zien. Het daalde slechts tot aan de knieën en was van het kostelijkste gouden laken. Onder uit die bovenkoldig kwam een groen, satijn en samar die zo lang was dat de vauwen langs de zijde de hakkenij neerhingen en meermanende aarde raakten. Aardig was de weerglans van dit rijke kleedsel, want bij alle bewegingen veranderde het van toon en kleurig. Dan schen het door de zon verlicht als het fijnste goud met gele glans te blinken. Dan weder, werd het groen, dan weer blauw. Op de borst aan jonge edelvrouw waren twee einden van een kostelijk paarlensnoer zich verenigden, blonk een plaat van geslagen goud op de welke de zwarte leeuw van Vlaanderen kunstiglijk in gidssteen was gesneden. Een gordel ook met gouden schelpjes bedekt en waaraan zijden en zilveren fangensingen neep haar het middel met een slot van twee robijnen vast. De hakkenij die deze prachtige vrouw voerde, was ook op heel haar tuig met gouden en zilveren plaatjes en wachelende eikeltjes versierd. Men voeg je nu daarbij de reedsgekende schoonheid der gelaatstrekken en de zwierigheid der tengere leden van het meisje en men vormen zich een denkbeeld over de bevalligheid die haar dan omringde. Waarlijk zagen leek aan één die er nog ongeschapende wezens welke alle volmaaktheden in zich verenigen, en gelijk de vermeterde dichters soms een vrouw die haar verdroomen om in hun opgetogene ziel te liefkozen en te beminnen. Even zo kostelijk en zo prachtig waren de anderen bijzijnde vrouwen in verschillende stoffen en kleuren gekleed.  De koningin van Davara kwam met de gantse stoet op een stille tred aangereden en wende de ogen met spijtige nieuwsgierigheid naar deze vrouwen die zozeer bij het zonnelicht glints hadden. Wanneer zij tot op een zekere afstand genaderd was, kwamen de edelvrouwen staatiglijk tot bij haar gereden en verwelkomden hun nieuwe vorsten met veel hoofdzuspreuken. De enige machtelt zweeg en bezacht Johanna met een stuursgelaat. Het was haar niet mogelijk die vrouw te heren welke haar vader in een kerker had toenwerpen. Het misnoegen was op haar wezen strakker zichtbaar en Johanna bedroog er zich ook niet over. Zij wierp haar trotsen blik in de ogen van machtelt en wilde het meisje voor haar scherp gezicht toen bukken, maar ze vergisten zich want de jongvrouw liet haar oogleden niet zakken en staarde met vierheid op de gram moedige koningin. Deze, al reeds om de ongewone pracht der edelvrouwen verstoord kon zich niet langer bedwingen. Met een zichtbare spijt draaide zij haar hakkenij om en riep terwijl ze nog eenmaal het hoofd tot de vrouwen keerde. Ziet, mijn heren, ik meende alleen koningin te zijn in Frankrijk maar mij denkt dat die van Vlaanderen die in onze gevangenissen liggen al te gader prinsen zijn want ik hun vrouwen al hier gekleed zie als koninginnen en prinsessen. Deze woorden had hij zo luid geroepen dat alle omstaande ridders, ja zelfs enige burgers dezelfe verstaan hadden. Zij voeg me een slecht verborgen ongenoegen aan de ridder die haar volgde. Maar meneer de Chatillon, wat is dit voor een trotsen jongvrouw die hier voor me staat? Ze draagten Leeuwen van Vlaanderen op de borst. Wat beduid dit? De Chatillon snade de dichter bij de koningin en antwoorde het is de dochter van meneer van Betune ze heet Machtelt bij deze woorden plaatste hij zijn vinger op de mond om de koningin tot feins rij en stilswijgen te raden. Zij, dit verstaande gaf haar toestemming door een glimlach te kennen. Een glimlach vol vrede valzheid en hatelijke veraakzucht. Wie op dit oogomelijk de deken der wevers beschoud had zou gezien hebben hoe stijf zijn enig oog op de koningin gerecht was. Geen rimpotje was op haar voorhoofd gekomen of verdwenen of de koning had het gevat en in zich heugen bewaard. Op haar ontstelde gelaadstrecken had haar haar toren, haar begeerte en haar aanslagen reeds gelezen.  Reeds wist hij dat Chatillon de uitvoerder haar bevelen zijn zou. En hij bedacht ook op dit oogomelijk welke middelen er nodig waren om de list over het geweld die er vijandin te vereidelen. Port Hina stegen de vorsten van hun paarden en klommen op de troon die hun te midden der markt was opgericht. De schildjunkers en statjevers schaarden zich in twee rijen op de trappen. De edele ridders bleven de paarden om de stelling staan. Nadat iedereen de plaats die hem bestemd was genomen had, kwamen de heren wethouders met de maagdekens die de stad bruggen verbeelden moesten vooruit en boden de sleutels der poorten op een kostelijk fluwele kussen aan de vreemde vorsten. Terzelfde in die tijd bliezen de faamengelen nogmaals op hun bazuinen en de leliaarts riepen voor de tweede maal. Leven de koning! Leven de koning in! Een dode stilte was onder de burgers en het scheen dat zij zich als gevoelhoos hielten op dat men te beter hun misnoegen merken mocht. Hierin bereikten zij ten volle hun doel want Johanna overdacht reeds in haar gehoond gemoed hoe zij best deze oneerbiedige onderdaden zou kunnen straffen en vernederen. De koning, Philip Lebel van een zachtere inborstzijnde ontving de wethouders met de grootste goedwilligheid en beloofden voor de welvaart van Vlaanderen ten krachtigste bezorgde zullen zijn. Deze belofte was in Philip niet gevijnst. Hij was een edelmoedig vorst en eerlijk riddig en zou wel licht het geluk zijn er onderdaden, zowel in Frankrijk als in Vlaanderen teweeg gebracht hebben. Maar twee oorzaken van de doel dachten in hem zonder vrucht zijn. De eerste en ergste was de beheersing zijn er trotse vrouw Johanna. Deze wanneer Philip Lebel een goed voornemen had kwam als een boze geest hem tot kwaad aandrijven en dwong hem alle haar verdereffelijke inzichten goed te curen. De tweede oorzaak zijn er slechte daden was de verquesting die hem alle middelen of recht of onrecht deed gebruiken om het verspeelde geld doorander te vervangen. Nu vormde hij de enigste wensen voor de welvaart van Vlaanderen, maar wat kon het baten met Johanna van Auvara er iets anders over beschikt had. Na de sleutels afgeleverd waren, bleven de borsten nog enige tijd op de aanspraken der wethouders luisteren en kwamen eindelijk van de stelling.  Ieder steeg tepaard en de stoet rende langzaam door de overige straten der stad, totdat ze eindelijk in het Prinsenhof gingen om er het middagmaal met de voornaamste heren en lelyaren te nemen. Terwijl keerden de ambachtgezellen naar hun huisgezinnen terug en het feest nam een einde. Desavonds, lange tijd na het vertrek daar gasten, was de koningin Johanna alleen met haar stadjever in de kamer waar zij slapen moest. Reeds had zijn goed gedeelte van het lastige plechtgewaad afgelegd en was nog bezig met zich van al haar juwelen te oploten. De driftige beweging haar handen en de spijtige uitdrukking haar wezenstrekken gaven het grootste ongeduld te kennen. De stadjever werd met pitsigheid toegesproken en alle haar daden met gramschap berispt en beknibbelt. Halsnoeren en oorbellen werden als nietswaardige voorwerpen hier of daar neergesmeten, terwijl morrenden spruiken zonder ophouden uit de mond der voorst invielen. Een witte nachtkolder aangetogen hebben liep zij in een diepe bedenking heen en weer in de kamer en liet niet de minste lust tot slapen blijken. Haar vlammende ogen daalden hals starre grond. De stadjever die aan deze vreemde gebaren niets verstond, naredde de voorstind met eerbiedige beleefdheid en vrog. Beliefd het u en mij zijn nog langer te waken en zal ik een grotere kandelaar met meer waslicht halen? Onstuimig antwoordde de koning in. Nee, er is licht genoeg. Gij verveelt mij door uw lastige vragen. Laat maar alleen. Vertrek, zeg ik u. Ga in de voorzaal en wacht mijn oom de chatillon. Hij komen spoedig. Ga! Terwijl de stadjever op die barse bevelen heen ging, plaatste Johanne zich bij een tafel en liet het hoofd op de hand neergaan. In deze gesteltenis bleef zij gedurende weinig ogenblikken aan de hoon die haar geschiet was denken. Opstaande wandelde ze met haast gesreden de kamer op en af en bewoog haar handen met velle gebaren. Eindelijk zwak zei met toffe stem. Hoe, een klein en nietig volksal mij, de voorstinder de kansen durven honen. Een trotse vrouw zal mij de ogen toen neerslaan. Hoon, lastig. Een traan van woede glimt op haar brandende wang. Zij richt het hoofd eensklaps op en lachte als een boze geest met vernijne gevreugde. Dan hernam zij. Oh, verwaande vlamingen! Gij kent Johanna van Navara nog niet. Gij weet niet hoe schrikkelijk haar vraag u treffen kan. Rust en slaapt zonder vrees in uw vermetelheid.  Ik weet middelen om u te volteren. Wat traanen zult gij door mij storten? Wat bitterheid zal mijn hand u voorbereiden? Dan zult gij mijn macht kennen. Gij zult kruipen en bidden vermetelen laten. Maar ik zal u niet horen. Uw trotse hoofd en zal ik met pleidschap onder mijn voeten vertrappen. Nutteloos zult gij wenen en nutteloos zult gij klagen. Want Johanna van Navara is onverbiddelijk. Dit weet ik niet. Nu ontwaarden zij de stappen der staatjever in de doorgang. De onthoerde voor Stinn liep voor een spiegel en haar stelde haar gantse houding. Zij gaf aan haar gelaad een rustigeura uitdrukking en scheen in het geheel niet meer ontsteld. In de kunst der feinserij de grootste omdeug der vrouwen was Johanna van Navara volleerd. Weldra trotte Chatillon in de kamer en boog zijn ene knie voor de koningin. Sprak zij, hem met de hand oplichtende. Het schijnt dat jij mijn begeert en niet veelacht. Heb ik u niet voor tien uur ontboden. Het is waar, mevrouw, maar de koning mijn meester heeft mij tegen mijn dak bij ze gehouden. Ik bed u, geloof, ouderluchtig en niet dat ik op gloeiende kolen gestaan heb. Zo zeer verlangd ik uw konelijke begeert te voldoen. Uw genegenheid meneer is mij zeer aangenaam. Ook heb ik voorgenomen om uw goede diensten te belonen. Genadige vastin het is mij reeds een zo grote gunst uw majestijd te mogen volgen en dienen. Laat mij toe u overal te verzeilen. M'n ander mogen hogere ambte najagen. Voor mij uw lieflijke tegenwoordigheid is mijn grootste geluk. Ik vraag niets meer. De koningin grimlachtte en zag met misprijzen op de vleig. Want zij begreep hoe zeer zijn hart die woorden logende. Zij spakt met nadruk. En indien ik u het land van Vlaanderen ten leen wilde geven. De Chatillon die op zulke gift voor dit ogenblik niet gereken had, berouden zich zijn woorden. Hij wist in de eerste niet wat antwoorden. Zich echt er wel haast herstellende sprak hij. Indien het u majestijd geliefde mij met dit vertrouwen te vereren, zou ik het niet durven wagen uw konelijke wil niets meer zinste weer staan. Met dankbaarheid en onderwerping zou ik deze gunst ontvangen en uw groot moedige handen met eerbiedige liefde kussen. Hoor meneer de Chatillon, riep de koningin met ongeduld. Het lust mij nu niet uw hoffelijkheid op proef te stellen.  Derhalve zal op mij meer behagen dat jij al die gemaakte spruiken achterlaat en met mij zonder bewimpeling spreekt. Want hij kunt niet zeggen dat ik niet beter weet. De koningin van Navarre niet overheerlijk onthaalt? Ik bid u, odoor luchtige nicht, laat dit bitter scherzen. Mij is de hoon die u geschiet is diep ter harte gegaan. Een slecht en verachtelijk volk heeft u in het aanzicht getrotst en uw waardigheid is miskend geweest. Maar bedroef u toch niet, want geen middelen ontbreken ons om die vermetelen onderdanen te temmen en te bedwingen. Kent jij uw nicht, meneer Chatillon? De ijversucht daar koningin van Navarre bekend? Waarlijk, Overstinn, de edelste en loflijkste ijversucht. Want wie een kroon draagt en dezelfde niet doet achten verdient ze niet langer. Iedereen bewondert met recht uw koninklijke inborst. Weet jij ook dat een geringe vraag mij niet vergenoegt? De straf daargene die mij gehoond hebben moet met mijn waardigheid in evenredigheid staan. Ik ben koningin en vrouw. Is u genoeg gezegd welke mij naar wensen jij zult te volbrengen hebben indien ik u als land vogt over Vlaanderen aanstil? Het is onnodig, mevrouw, dat u en majestijd zich langer hiermee de bezig houden. Wees verzekerd dat jij ten volle zult gevroken zijn. Bij licht zal ik uw begeert te boven gaan, want ik heb niet alleen uw hoon te vreken, maar ook de lastig welke der kroon van Frankrijk dagelijks onder dit koppig volk wordt aangedaan. Meneer Chatillon, laat de listigste staat kunde u leiden. Trek de strop niet ineens aan hun hals vast, maar benem hun de moed door trage vernedering. Beroef hen alles kunst van het geld dat hen tot weerstand aandrijft, en wanneer jij hen aan de ploeg zult gewend hebben, druk dan het je zo vast dat ik hun verslaafdheid als een zegenpraal mogen aanschouwen. Wees niet haastig, ik heb geduld genoeg wanneer het doel er beter kan door bereikt worden. Om spoediger te gelukken zal het raadzaam zijn, het gaat er zeker de konink van het dekenschap der wevers verwijderd en nimmer anderen dan Fransen of der zelfvrienden tot de machtgevende Amten toelaat.  De Chatillon luisterde aandachtelijk op de Raad daar koningin, en verwonderde zich inderlijk over haar slimme staat kunde, terwijl zijn eigen vraag zucht hem tot boos aardige dwingelandij aanpoorden, verblijde hij zich grootlijks dat hij al dus zijn driften en de begeertes aan haar nichten mochten voldoen. Hij antwoordde met een zichtbare vreugd. Ik ontvang met erkentenis de eer die uw majestijd mij aandoet en zal niets verzuimen om als een getrouwen dinaag de raadmijner voor stint te volgen. Geliefd het u mij nog enige bevelen te geven? Deze vraag had de jonge machtelten doen. De Chatillon wist wel dat de jongvrouw de gramschap daar koningin op zich gehaald had, en kon daar halve wel gissen dat zij niet ongestraft mocht blijven. Johanna antwoordde. Ik geloof dat het niet onredelijk waren de dochter van meneer van Betune in Frankrijk te doen voeren, want zij heeft mede de Vlaamse koppigheid ingezogen. Het zal mij aangenaam zijn haar bij het hoofd te hebben. Hierover nu genoeg. Gij begrijpt mijn inzichten. Morgen vertrek ik uit dit vervloekte land, want te lang heb ik die laster verdragen. Roel de nestle volgt ons. Gij blijft als oppervoogd in Vlaanderen met de volmacht om het land naar uw wil en in getrouwigheid te bestieren. Of volgens de wil mij naar konertelijke nichten, viel de Chatillon vlijend in haar reden. Het zij zo, hernam Johanna. Ik verheug mij in uw goedwilligheid. 1200 ruiters zullen u bijblijven om uw bevelen te staven. Het gelieve uw edelen mij nu de nodige rust laten genieten. Ik wens u goede nacht, mijn schone oom. De goede engel bewaken uw majestijd, spakt de Chatillon zich buigende, en hiermede verliet hij de slaapkamer van de herpoes aardige vrouw. Einde van Hoogstuk 7 Hoogstuk 8 van de Leo van Vlaanderen Dit is een Liepevox-opname. Alle Liepevox-opname bijvoorbeeld tot het publieke domein. Formie informatie of om je aan te melden als verwillegig, ga naar liepenvox.org opname er Anna Simon. De Leo van Vlaanderen door Hendrik Conchans. Hoogstuk 8 Die slavernij veracht kan ook de dood verachten. Pee van Duisen Herend der Wet hadden met de goedkeuring der Lelyaards over grote kosten tot de inhaling der Franse vorsten gedaan. Het oprichten van zeegebogen en praalschafotten met derzelfde nodige stoffen hadden de uitgaaf van veel geld veroorzaakt. Daarboven was aan ieder der lijfwacht en deskonings een goede maat best de wijn uitgedeeld.  Met deze bekostigingen, door het bestuur bevolen waren en daarhalve ook uit de gemeenteschat met de grootste onverschilligheid aangezien. Al de praalsstukken waren reeds uit de weggeruimd, de Chatillon was te kortrijk en de intreden des vreemdemeesters bijkans vergeten, wanneerig des morgens om 10 uur een verkondiger voor het stadhuis Ter Puy verscheen en met enige basuinklanken het volk deed bijeenlopen. Zodra hij zich door genoeg aanhoorders omringt zag, trok hij een veel percament uit de schrijftas die aan zijn zijde ging en las met luiderstemmen. Het wordt aan ieder poorter komt gedaan op dat hij het weten dat de heren wethouders besloten hebben hetgene volgt. Dat er een buitengewone belasting is vastgesteld om de kosten bij de intreden van onze genadige vorst Philippe, koning van Frankrijk gedaan, te vergoeden. Dat ieder ingezeten uit der steden bruggen hier toe acht grote vlaams zal betalen zonder onderscheid van ouderdom en voor ieder hoofd. Dat er dinaren van de tol op zaterdag aanstaande vijfeningen aan de deuren zullen ontvangen. En dat de genen welke door list of geweld de betaling deze zetting zouden willen wijgeren, hier toe wettelijk door de heer Pallieu zullen gedwommen worden. De koning verstoond het nieuws met inig misnoegen. Zolk een gewichtige slag aan de voorrechten der gemeente toegebracht baarde hem het grootste misstrauwen. Hij zag in het gebot een voorteken der dwingelandij welke de edelen opnieuw onder het Frans bestuur over het volk wilde gebruiken en besloot die eerste poging door list of geweld te vereidelen. Alhoewel hij het slachtoffer zijn er vaderlands liefde woorden kon, met het vreemde leger nog in verlaanderen was, mocht dit voor uitzicht hem niet wederhouden, want hij haalt zich met ziel en lichaam aan het belang zijn er moederstad toegewijd. Op hetzelfde ogenblik deed hij de knap van het ambacht bij zijn groepen en gaf hem het volgende bevel. Ga spoedig bij al de meesters en verzoek hen in mijn naam onmiddellijk verlaten, want de zaak eist spoed. Het weverspand was een ruim gebouw met een ronde gevel. Een enkel groot venster waar boven de wapentekenen van het ambacht stonden bracht het licht langs de voorzijde op het eerste verdiep. Boven de wijde poort was Sint Jures met de draak kunstig in steen gepijteld. Voor het overige was de gevel van dit gesticht gering en zonder zuur.  Het waren moeilijk geweest bij de zelfde teraden dat het rijkste ambacht van Vlaanderen had tot zijn verringen gebruikten, want veel daaromstaande huizen gingen het in pracht ver te boven. Niet tegenstaande dit gebouw in menige grote en kleine plaatsen verdeeld was, bleef er echt er niets ledig of ongebruikt. Op het tweede verdiep in een ruime kamer kwamen de proefstukken der vrijgezellen en meesters met de stalen van het kostelijkste laken dat ooit in bruggen gemaakt was, zien hangen. Hier nevens in een ander vertrek lagen al de werktuigen die de wevers, volders en ververs nodig naamaking tentoongesteld. Een derde verdrekk was de algemene bewaarplaats der plechtkledij en feestwapens van het ambacht. De grote vergadezaal der meesters lag voer aan de straat. Al de bewerkingen welke de wol moet ondergaan, van de schaapherder tot de wevig, van de verver tot de vreemde koopman die uit verren landen het Vlaams laken tegen goud kan verruilen, waren op de wanden in de gedaante van zwierige engeltjes afgebeeld. Enige eikentafels en vele tonnen op de arduinen vloer der zaal. Zes met flueel bekleden leunstoelen gaven te kennen dat de plaats der dekend zijn ouderlingen in de diepe van het vertrek beschikt was. Enige tijd na de uitzending van de knap waren er eens een groot getal wevers in de zaal verenigd. Met de hevigste drift spraken zij over de zaak die hij moest bezighouden en het grootste misnoegen was op hun wezenstrekken te lezen. Alwel de meesten in grammoedige woorden tegen de wethouders uitvielen waren er echter enigen die zich niet zeer tot oproer genegen tonen. Terwijl het getal der meesters steeds aangegroeide, kwam de koning in de zaal en stapte langzaam door zijn gezellen tot bij de grote zetel die hem bestemd was. De ouderlingen plaatsen zich nevens hem. De overgen bleven meest bij hun zetels rechtstaan, om op het rimpelig voorhoofd van een deken des te beter de zin zijn er hoogdravende woorden te kunnen vatten. Ze waren te samen zestig in getal. Zodra de koning de aandacht zijn gewend zag, bracht hij zijn hand met een krachtige baar vooruit en sprak. O, broeders, geef acht op mijn woorden, want de vijanden onze vrijheid, de vijanden onze wilvaart, smeden banden voor onze voeten. De wethouders en leliaarts hebben de vreemde meester door ongewone pracht gevleid.  Ze hebben ons tot het oprichten van praalschafotten gedwoord, en nu eisen zij dat wij hun laffe verquistingen met het loon onze arbeids zouden betalen. Dit strijdt met de voerrechten der stad en is ambacht. Maar, hoop, broederen, verstaat mij wel en drinkt met mij in de toekomst. Zo wij ditmaal het willekeurig gehoorzamen, zal onze vrijheid welhuist onder de voet getrapt worden. Dit is de eerste poging, het eerste stuk van het slaven nuuk dat men ons op de nek wil drukken. De onthrouwen leliaarts, de edelen, die hun graaf, onze wettige meester, bij de vreemde gekerk had laten om ons des te gemakkelijker te kunnen verdrukken, hebben het zweet ons als aanschijns lang gedronken. Het volk heeft lang als verachtelijke lastdieren voor hen gezocht en gewerkt. Maar, ouwe bruggelingen, mijn stadgenoten, aan u is het gegeven geweest de straal des hemels eerst te ontvangen. Gij hebt eerst de keten losgebroken, groot en manhaftig hebt gij u uit de slavernij verheven, en in uw hoofden buigen zich niet meer voor dwingende meesters. Nu benijden de volken onze bloei, zij bewonderen onze grootheid. Is het dan niet onze plicht die vrijheid, welke ons het edelste wolk der wereld maakt, ongeschonden te bewaren. Ja, dit is een heilige plicht, en wie dezelf vergeet, is een lafaard die zijn waardigheid als mens miskent. Hij is slechts een slaaf, tot verachting geboren. Een wever, met name Bracos, die reeds tweemaal deken was geweest, vond van zijn zetel op, en hondder brak de redenvoering van de konink met de volgende woorden. Gij spreekt al het van slavernij en rechten, maar wie zegt ons dat de heren wethouders ons willen tekort doen? Is het niet beter dat men de acht groten betalen en de rust behouden, want je kunt het al voorzien, er zal bloed vergroten worden. Menigen van ons zullen de lijken hun kinderen of broeders te begraven hebben, en dit al om acht groten. In die men u geloven wilde, om met het schiet spoel te werken hebben. Maar ik hoop, dat er onder onze meesters meerwijze mannen zijn, die uw raad niet volgen zullen. Deze reden had onder de wevers de grootste ontsteltenis gebaard. Enigen, door geen klein getal, hadden door hun gebaren doen kennen dat zij in dit gevoel een deelden. De meesten waren over de uitval van Bracos misnocht.  Met de diepste navorsing had de konink zijn oog op al de aanzichten gestuurd en zijn aanhangers geteld. Blijend was voor hem de overtuiging dat weinigen in de vrees zijn stegenstrevers deelden. Hij antwoorde, er staat uitdrukkelijk in de wet dat men geen nieuwe belastingen op het volk zal brengen zonder de zelfstoestemming. Wij betalen die vrijdom maar al te duur en het is niemand hoe verheven ook gegeven dezelfde krenken. Weliswaar dat voor een mens die niet ver in de toekomst ziet, acht groten ineens betaald niet die mij tot weerstand doen overhellen. Maar de voorrechten die ons ten borstweer tegen de heersucht der Lelyaarts verstreken, zouden wij die laten verderven? Nee. Dit waren een laffe, een zeer onvoorzichtige daad. Weet, mijn broederen, dat de vrijheid een tedere boom is die, zodra men in eenzijne takken afbreekt, vergaat en sterft. In dien gijden Lelyaarts al dus de boom laat snoeien, zullen zij ons wel haast de macht benemen om de verdoorde verdedigen. Het zij gezegd, wie een mannenhard heeft, betalen de acht groten niet. Wie het echte klauwwaartsbloed in zich voelt stromen, heffen de goede dag in de hoogte en verdedigen het recht des volks. De stemopneming beslissen erover, want mijn raad is geen bevel. Hierop hernam de wever die reeds gesproken had. Uw raad is een verdervelijke raad. Gij schept vermaken muiterijen en bloedstorting, omdat uw naam in die omwentelingen als aanleider mogen rondvliegen. Waren niet veel wijzer de Franse beheersing als getrouwen onderdaanen te dulden en al zo onze koophandel over de bodem van dit groot land uit te strekken. Ja, ik zeg het, de regering van Philippe Lebel zal onze welvaart vermederen en elk welpijnzend burger moet de Franse beheersing als een heil aanzien. Onze wethouders zijn achtbare en wijze heren. De grootste verbaasdheid deed zich onder de wevers op en Velens de grammoedigen of verachtende blikken op degenen die deze laverwoorden gesproken had. De konink ontvlamde in woede, want zijn volksliefde kende ging palen. Te meer daar hij een wever dus hoorde spreken scheen hem het gans ambacht er door onteeerd. Hoe, riep hij, is alle liefde tot vrijheid en vaderland in uw boezem gesmoord? Wilt gij uit dors naar goud de handen kussen die u de poeien aan de voeten doen? En zullen de naakomelingen zeggen bruggeningen het hoofd voor de vreemden en voor zijn slaven gebukt hebben? Nee, operoeders, leid het niet.  Besmuur uw naam niet met die lastig. Laat vrij de verwijfde leleerts om rust en ongeld hun vrijheid de uiteemste verpannen. Wij blijven zuiver van schande en vlek. Het bloed der kinderen van het vrije bruggen stroomen nogmaals voor het recht. Zoveel te schooner prijkt de roodgepverfte standaard. Vroeger wordt het recht des volks bezegeld. Meester Brakels liet uim de konink de tijd niet om voor te gaan en spak. Ik herhal het, wat gij ook zeggen mocht. Het is ons geen schande onder een vreemde vorste staan. In tegendeel zouden we ons moeten verpleiden daar wij nu een deel van het grote Frankrijk uitmaken. Wat geeft het een handeldrijvende natie onder wie zij zich verrijkt? Het goud van maam is zo kostelijk als het onze. De vleugd is nu onderwegend en zijn reden kreeg geen antwoord. De konink zucht een luid en met pijnlijke aandoening. Oh, schande. Een leeliaard. Een basstaard heeft in het weverspand gesproken. Die vlek is onuitwisbaar. Een onstuimmige beweging liep onder de talrijke wevers en Velen stuurde een vlammend oog met bitter getoorn op meester Brakels. Eens klaps geren een stem onder hen op en de schil. onder ons, werd menig wel herhaald. De koning moest al de invloed welke hij op zijn makkers had om hen te stillen gebruiken, want menigen tonen zich tot gewelddadige negen. Meteen werd ervoor gesteld of men meester Brakels uit het ambachtbanne zou, dan of men hem tot een boete van veertig ponden was zou verwijzen. Terwijl de scriben met het opnemen der stemmen bezig was, stond Brakels zonder ontsteltenis voor de deken. Hij betrouwde zich op de genen die zijn eerste reda had er goed gekeurd, toch hij betroog zich grotelijks, want de naam Lelyaard, die door allen als een schandvlek was aanzien, had hem geen enkele vriend gelaten. Al de stemmingen doorgen het vond ons geballen, en de uitslag werd met een algemene toejuiging begroet. Nu ontvlamden de woede van de Lelyaard, scheldwoorden en bedreigingen tegen de koning vielen onstuimelijk uit zijn mond. De deken bleef met de grootste onverschilligheid in zijn stoel zitten en antwoorden niet op de lastringen zijn tegenstrevers. Hierop kwamen twee sterke gezellen, als deurwaarders aangesteld, bij de gebannene, en bevolen hem het pand op staande voeten verlaten.  Hij, met bitter spijt vervuld, gehoorzaamde dit gepot, en liep vol vraag zich naar Johannes van Gistel, de grote tolmeestig, aan welke hij de tegenstand van de deken der wevers te kennen gaf. Pieter de Konink sprak nog lang met zijn makkers, om hen, ter verdediging, hun enrechten aan te moedigen. Nochtans begeerde hij niet dat zij oproermaken zouden, maar bevolgen dat ze zich met het weigeren der acht groten zouden vergenoegen, tot dat hij hen te wapen roepen zou. Hierna verlieten zij pand en sloegen elk de weg in die hen naar huis moest leiden. Pieter de Konink ging alleen en vol bedenken door de Oude Zakstraat, om zich bij zijn vriend Breidel te begeven. Hij verzocht de pogingen die de Lelyaard doen zouden, om hun heerschappij over het volk te herwinnen, en dacht aan de middelen die zijn broederen voor de slavernij moesten bewaren. Op het ogenblik, dat hij bijna aan de Beenhauerstraat gekomen was, werd hij door een tiental gewapende mannen omringt. Terwijl hij zich dus verrastziende staan bleef, kwam de heer Balju bij hem, en geboot hem zonder weerstand de dinaren der wet te volgen. Als een misdadige, werden hem de handen op de rug gebonden, en menig honend last er wordt werd aan toegestuurd. Dit alles verdoeg hij met het grootste geduld en zonder morren, want hij wist dat al het tegenstand hier nutteloos was. Hij liet zich tussen de Helmbijlen, de rechtstienaren, door vier of vijf straten heen leiden, en scheen geen acht op de verwonderingskreten van het volk te geven. Eindelijk bracht men hem in de opperzaal van het Prinsenhof. Hier waren de voornaamste Lelyaards met de wethouders erstad vereenigd. Johannes van Gistel, groot toolmeester, bekleed de voornaamste plaats onder hen, en was ook de warmste Frans gezinnen in Vlaanderen. Zodra hij de konink voor zich zag, sprak hij met toren een gestem. Hoe durft hij de overheid der wethouders miskennen, gij trotsepoortig? Ons is uw muiterij bekend, en het zal niet lang toeven of gij zult u ongehoorzaamheid aan een strop boeten. De konink antwoordde met bedaardheid. Mij is de vrijheid des volks dierbaarder dan het leven. Ik zal die schandelijke doodstraf zonder vrees onderstaan, want met mij sterft het volk toch niet. Er zijn nog mannen die het juk niet meer gewoond zijn. Dit is een droom, hernam van Gistel. Het rijk des volks is uit.  Onder de beheersing der Fransen moet een onderdaan zijn heergehoorzamen. De voerrechten die gij met geweld aan zwakke vorsten heb ontrokken, zullen overzien en ingekort worden, want gij wordt al te hoofdvaardig op de gunsten die wij zelf u bewezen hebben, en gij staat als ondankbare en verachtelijke dinaren tegen ons op. Een straal van toren galmde in het enige oog van de koning. Verachtelijk, wil jij uit, dit weet God, wie van beide het volk of de verbastelende Lelyaarts verachtelijk zijn. Gij vergeet vaderland en eer om als lawaard de vreemde meester te strelen. Gij knielt met ootmoet voor een vorst die de ondergang van Vlaanderen gezoeren heeft. En waarom toch? Om uw dwingende heerschapij over het volk weer te krijgen. Uit baadzucht. Ho, dit gelukt niet, want wie de vruchten der vrijheid eens gesmaakt heeft, walgt van hun gunsten. Gij zit immers de slaven der uit Heemsen. En denkt gij dat de brugelingen de slaven van andere slaven zullen worden? Ho, gij vergist u, mijn heren. Mijn vaderland is groot geworden. Het volk heeft zijn waarde gekend en u is ijzere staf voor eeuwig ontvallen. Zwijg, gij op roeren gelaat, riep van Gistel. De vrijheid behoort u niet toe. Gij waard voor haar niet geschapen. Die vrijheid, antwoordde de koning, hebben wij met het zweet ons als aanschijns en het bloed onze aarderen gekocht. En gij zou dezelfde te niet doen. Van Gistel grimlacht er spotend op deze reden en haar nam. U woorden en bedreigingen zijn enkel rook deken. Wij zullen van de Franse benden gebruik maken om de vlerken van het wan gedroogd te korten. Andere wetten zullen de gemeente beheersen, want die koppigheid heeft lang genoeg geduurd. Wees zeker dat alles zowel ingeicht is dat bruggen met oudmoedigheid de nekstal buigen. En gij zult het zonnelicht niet meer zien. Dan verzellen u de vloek gods, gij Dwingaland, riep de deken der wevers. Gij schande van Vlaanderen, is graf uw vaderen niet in deze bodem gedolven. Rust hun heile gebeente niet in de schoot van het land, dat gij de vreemden verkoopt. O bas daart! Het nageslacht zal u doemen om uw laffe handel. En uw kinderen zullen uw vloek op de bladen der chronieken als een verlogening schrijven. Het is tijd dat uw belachelijke laststaal een einde nemen, viel van Gistel uit.  Mannen, men werpen hem in de kerk er misdadigen tot dat de galgen hem ontvangen. Op dit bevel werd de koning van de trappen der zaal en in een onderaarts vertrek geleid. Een ijzeren gordel omwatte hem het middel en een keten boeide zijn linkervoet aan zijn rechterhand. Na hem het nodige brood en watergegeven was, werd de kerker toegesloten en hij bleef alleen in de duister verblijf zitten. De woorden van de tolmeester hadden hem de grootste doefheid gebaard, want de vrijheid zijn er geboorte stad was ernstig bedreigd. In zijn afwezen mochten de Lelyaarts wel gelukken met de Franse krijgsbenden de stad in te nemen en het gebouw waaraan hij zijn gans leven gewijd had te vernietigen. Dit was de volksvriend een schrikkelijk vooruitzicht. Wanneer hij soms zijn keten pijnlijk vrong en dit klinken, schenet hem dat hij zijn broederen al dus gebonden zag en dat de schandelijkste slavernij hun tendeel was gevallen. Dan blonk een pijnende traan op zijn wangen. De Lelyaarts had alszijdt lang onder hen een verradelijke aanslag ontworpen. Zij konden hun heerschapij in bruggen op geen vaste gronden vestigen, want daar al de porters gewapend waren was het niet mogelijk dezelfde tot het uitvoeren der bevelende dwingen. Zodra de wethouders het geweld tegen de burgerij gebruiken wilden, kwamen de schrikkelijke goede dag tevoorschijn en dan werden al hun pogingen nutteloos, want de ambachten waren te machtig. Om nu eens en voor al tijd die lastige hinderpaal uit de weg te ruimen waren de Lelyaarts met een landvocht de Châtillon overeengekomen dat men des anderen dages heel vroeg de burgerij zou overvallen en ontwapenen. De Châtillon moest op hetzelfde uur met 500 Franse ruiters voor de poorten staan. De koning alleen kon dit ontwerp hoe verholen ook ontdekken, want hij had geheimen middelen waarvan de Frans gezinnen te vergeefste springveren gezocht hadden. De deken der wevers was listiger dan zij allen. Dit wisten zij en hadden hem gevangen om al zo die vernuftige beschermer aan het volk te opdroven en hetzelfde hierdoor grotelijkst te verzwakken. Het geïnbraak als van de tegenstand der wevers had overgebracht diende hun slechts tot dekmantel. Na zij in dier voegen door laffe aanslagen de stadbruggen aan de geld zich ter vreemd en verkocht hadden, meenden zij te scheiden. Maar eensklapps vloog de deur de zaal met geweld open en een man drong met geweld door de duurwaarders.  Hij naderde met trots een stap voor de wethouders en riep. De ambachten van bruggen beroepen u of hij de koning wil loslaten of niet. Verzint niet lang, ik raad het u. Meester Breido, antwoordde van Gistel, het is u niet geoorlofd in deze zaal te trainen, verlaat dezelfde spoedig. Ik vraag u, hernaam Jan Breido, of hij de deken der wevers wil loslaten. Van Gistel sprak zachtjes in het oor van een der wethouders en dan riep hij, wij antwoorden op de bedreigingen van een koppige laat met de straf die zij verdienen, dat men hem vangen. Dat men hem vangen, herhaalde Breido lachende. Wie zal mij vangen? Het zij u gewaarschoed, dat de gemeente zich met geweld van het prinsen of gaat meester maken, en dat het levend van u allen voor het levend van de deken der wevers verpant is. Gij zal straks een andere keer meer zien. De wijs van het lideken zal sterk veranderen. Dit verzeker ik u. In tussentijd waren enige wachten genaderd en handelde deken der beenhouwers bij de kraal gevat. Een andere ontvouwde reeds de korden die hij moesten Breidoel had zolang hij sprekende was, weinig acht op deze bereidingen gegeven. Maar zodra hij zijn gezicht van de Lelyaarts getrokken en op de wachtend gestuurd had, kwam een dof verzucht als het galoei van een stier uit zijn borst. Hij blikte met vlammende ogen op de genen die hem vangen moesten en riep. Denkt hij dat Jan Breidoel, dat een vrije beenhouwer van Brugge zich als een kalfbinden laat? Nee, bij alle Santen en Santinen, dit zal heden niet zijn. Op deze woorden, die hem met razende gramschap had uitgegand, sloeg hij de saltenier die hij bij zijn kolder vasthield, zo geweldig met zijn zware vuist op het hoofd, dat hij wankelen te gronden zeeg. Als een bliksem vloog hij door de verstomde wachten en smeedt er een goed getal op de vloerde zaal. Aan de deur gekomen zijn de, draaide hij zich om en schreeuwde hevig tegen de Lelyaarts. Gij zult het bezuren, gij snoedarts! Een mascakeer van Brugge, Binden! Ho, lastig! Ween, vervloekte Dwingelanden! Luistert, de trom der Beenhouwers slaat uw lijktocht! Nog langer had hij in zijn bedreigingen voortgegaan, maar nu kon hij zich niet meer tegen de bijgelopen wachten verdedigen en liep morrenden de trap af.  Men hoorde op dit ogenblik een dof gerucht als een verre donder aan de andere zijde der stad Brommen. De Lelyaren verbleekten, want de vrees beving hen bij dit dreigend onwedig. Zij wilden echter hun gevangenen niet loslaten en schaarden meer wachten voor het hoofd om het tegen de aanval des volks te verdedigen. Ook deden ze zich tot bij hun woningen door kruisdieden vergezellend. Een uur hierna was de gantse stad in oproer. De noodklok werd geluid, de trommen der ambachten liepen door al de straten en een nagehuil, gelijk het ontsagelijk gebulder van de stormorkaan, hing boven de stad. Deuren en vensters waren gesloten en de woningen opende zich niet meer dan om de gewapende huisvader uit te laten. De menigvuldige honden belafden ijselijk, alsof zij de noodkreed verstaan hadden, en paarden hun ruwe stem met het geschreeuwen hun ervraak zuchtige meesters. Talrijke hopen volks liepen met onrustige sreden heen en wedig. De ene had een wapenknot, de andere een goede dag of een helmbel. Tussen de stromen en scharen komen met de been-houwers aan hun blinkende slachtbeilen gemakkelijk herkennen. De smelen met hun zware voorhamers op de schouders begaven zich ook naar de verzamelplaats bij het weverspand. Hier stonden reeds onttellijke ambachtsgezellen in geleden een vergaderd. Zij vermeerden steeds in getal, naarmate de aangekomen vrienden zich onder hun vendel schikten. Wanneer er hoop groot genoeg was, klom Jan Breidel op een wagen die zich bij geval ter plaatsen bevond en zwaaien zijn slachtbeil met schrikkelijke wendingen boven zijn hoofd. Man of een brugge, schreeuwde hij, het gaat er om leven en vrijheid. Wij zullen die verraders eens gaan leren hoe de bruggelingen geschoen zijn en of er wel een pond slavenvlees onder ons te vinden is. Al denken zij het. Meester de koning zit in de boeien. Ons bloed stroomen voor zijn verlossing. Dit is een plicht voor al de ambachten en een kermis voor de maskeliers. Gauw, de mouwen van de kolder opgestroopt. Terwijl het beenhouwers ambacht dit bevel uitvoerde, maakte hij zelf zijn spieren gearmen tot zijn schouders bloot en rip van de wagenspringende. Vooruit ten haal, haal de konink. Haal de konink, was de algemene roep. Vooruit, vooruit. De scharen liepen als de ronnende baren der woelende zeeën naar het Prinsenhof. Doodskreten en knarsend gekrijs van wapenen verzelden dit aakle gevaarten.  Het geheel der mannen en het plaffen der honden mengden zich met het gebrom der klokken en het geraten der trommen. Het scheen dat een algemene, razenneide burgers bevangen had. Op het gezicht die de dolle mensen vlooden de wachten van het Prinsenhof langs alle zijde heen en lieten al dus het gebouw zonder tegenweer. Maar ze hadden zich niet allen door de vlucht kunnen redden, want er lagen in een ogenblik meer dan tien lijken op het voorplein van het hoofd. Onrustig en woedend als een getergde leeuw liep Breidel op de trappen en smeet een Frans Dinerg die hij in de gang vond van boven-Neden onder het volk. Het ongelukkige slachtoffer werd het de punten der goede dag ontvangen en woord met knotsen verplet. Weldra was het gantse hoofd met volk vervuld. Breidel had enige smeden tot zich geroepen en deed hun deuren der kerkers met geweld open slaan. Tot hun grote droefheid vonden zij dezelfde alle ledig en vervloekten met meer razenij dat ze de dood van de koning vreken zouden. Wanneer de wevers vernamen dat men hun deken nutteloos gezocht had, waren zij niet meer tegen te houden. In plaats van verder onderzoek naar hem te doen liepen ze bij hopen naar de woningen der voornaamste leeliaarts en braken alles in dezelfde aan stukken. Nochtans gelukte het hen niet een enkele leeliaart aan te treffen want dit bezoek was door hen voorzien geweest. Juist als Breidel met wanhoop en verraakzucht in de ziel het Prinsenhof Menen te verlaten, kwam er een oude grijze folder bij hem en spak. Meester Breidel, ga je zoek niet wel. Er is nog een kerk aan de andere kant van het gebouw. Een diepe keuil waarin ik ten tijde der grote moerle meië een jaar van mijn leven versleten heb. Kom, gelief mij te volgen. Na veel gangen door lopen te hebben, kwamen ze aan een kleine ijzere deur. De oude voldug nam een voerhamer uit de handen van de bijstaande smitsgast en brak het slot met weinig slagen aan stukken. Echter ging de deur niet open. De omgeduld vervoerd rukte Jan Breidel de hammer uit de hand van de voldug en sloeg zo geweldig tegen de deur dat al de hangsels tegelijk uit de muur sprongen. De deur gevallen zijnde kon men in de kerker zien. De koning stond in een hoek tegen de muur aan een zware ketengeboeid.  Met driftige vreugd liep Jan Breidel tot hem en vloog zijn vriend als een weder gevonden broeder om de hals. Oh, meester, riep hij, hoe gelukkig is het uur voor mij. Ik wist niet dat ik u zo zeer beminne. Ik dank u, dappere vriend, was de koningsantwoord, terwijl hij de opgetogen beinhouder zijn zoom wedegaf. Ik wist wel dat jij mij niet in de kerker zou het gelaten hebben, want uw edele moed is mij te zeer bekend. Wie u gelijkt is een vlaming van de echte stam. Zicht dan naar de bijstaande ambassadekerende riep hij met een geestrift die de hart aan der aanhoorders hevig schokte. Oh, broederen, jij hebt mij heden van de dood verlost. Aan u mijn bloed, aan uw vrijheid, al mijn zilsvermogen. Aanziet mij niet meer als een deken, als een wever die onder u woont, maar als een man die voor God gezworen heeft, uw vrijheden tegen de vijand te beschermen. Dat de sombere gang in mijn gevangenis deze woorden als een onverbreekbare eet herhalen. Mijn bloed, mijn leven, mijn vrede aan mijn vaderland. De schreeuw, hel de konink, hel, hel! Verdoofde zijn stem, en gaam de lang in de kerkig. Van mond tot mond liep die schreeuw naar buiten, en Weldra hoorde mij niets anders meer in de gantse stad. Ja, zelfs de kinderen stamelden, hel de konink! De ijzeren gordel werd afgeveild, en de dekende erwevers kwam met Jan Breidel in het voorpoortaal van het Hof. Maar niet zo draa had het wachtende volk de poeien aan zijn handen en voeten bemerkt, of er kwamen razende moordkreten uit al de monden. Traanen van blijdschappen van woede lekten onder de aanschouwers, en de schreeuw, hel de konink, waarbij meer kracht aangeheven. Meteen liepen ontelbare wevers tot bij hun deken, en hieveden hem in hun vervoerdheid op de bebloede beukelaar van een geslachtenkrijgsknacht. Hoe sterk de deken ook tegen die eerbewijzing worstelde, moest hij echter dulden dat men hem in dier voegen zegenpraanen door al de straten der stad droeg. Verwonderend was die woelen getocht. Duizenden mensen met messen, bijlen, speeren, hamers, knotsen en andere gevaarlijke wapen liepen schreeuwend en als dol over de markt. Boven hun hoofden op de beukelaar zat de konink aan handen en voeten geboeid. Nevens hem gingen de beenhouwers met blote armen en blinkende bijlen. 