Alleen op de wereld | Hector Malot | Action & Adventure Fiction | Sound Book | Dutch | 6/16
Tegenwoordig is het bij arbeiders familien dikwals een grote verantwoordelijkheid, welke de eerste geborene erft. De vrouw van Akkin was een jaar na de geboorte van Lise gestorven en Zeder diendag was Marta, die slechts twee jaar ouder was dan haar broeder, een moeder, voor het gezin geworden. In plaats van haar school te gaan moest zij thuis blijven, het etend klaarmaken, het linnegoed van haar vader en broeder zich stellen en Lise verzorgen. Men had vergeten dat zij de dochter, de zuster was, en was haar spoeder als een dienstboden gaan beschouwen, die men zelfs in geen enkel opzicht ontzacht, want men wist dat zij nooit zou weglopen of boos worden. Marta had geen jeugd gekend, want toen ze nog een kind was, droog ze Lise reeds in haar armen, paste op Benjamin, werkte de ganze dag voor het huishouden, stond smorgens reeds vroeg op om haar vader, voordat hij zich naar de markt begaf zijn soep te geven. Ging later rust om alles op te bergen, waste het linnegoed, begrood de bloemen, zodra zij een uurtje vrij had, en verliet menigmaal de Svinters minder in de nacht haar bed, om de stromatten uit te leggen wanneer de vorst plotseling was ingevallen. Op haar veertiende jaar lag er op haar gelaad een treurige, zwaarmoedige trek, als of zij reeds dertig jaar oud was, maar tevens een uitdrukking van zachtheid en onderwerping. Nog geen vijf minuten hing mijn harp aan de spijker, terwijl ik nog bezig was mijn lotgevallen te vertellen of wij hoorden krabben tegen de deur en een klagend geblaf. Dat is Kapi, zei de ik opstaande. Maar Lise was mij reeds voor, zij snelde naar de deur en opende ze. De arme Kapi was ineens prong bij mij, en toen ik hem in mijn arme drukte, lekte hij mijn gezicht en gaf door een zacht janken zijn blijdschap te kennen. Hij beefde over zijn gehele lichaam. En Kapi, vroeg ik, mijn vraag werd goed verstaan. Wel, Kapi blijft bij u. Het was of hij het begreep, want hij sprong op de grond, en terwijl hij de rechter poot op zijn hart legde, maakte hij een buiging. Hierin hadden de kinderen groot plezier en vooral Lise. Maar toen ik Kapi een stuk van zijn repertoire wilde laten spelen, wijgde hij mij te gehoorzamen en sprong weder op mijn knieën, om mij te lekken.  Daarop begon hij mij aan de mouw van mijn jas te trekken. Hij wil dat ik zal uitgaan, om u bij uw meester te brengen. De politie, die Vitanus had medegenomen, had gezegd dat zij mij een verhoor zou doen ondergaan en in de loop van de dag zou terugkomen. De tijd viel mij lang. Ik verlangde naar enige tijding van Vitanus. Misschien was hij niet dood, zoals men meende. Ik was ook niet dood. Hij kon, evenals ik, uit zijn bewuste loosheid ontwaakt zijn. De vader gisteren mijn bezorgdheid en nam mij naar het bureau van politie Mede, waar men mij de ene vraag naar de andere stelde die ik eerst beantwoorde, toen men mij verzekerd had dat Vitanus dood was. Het geniek wist was zeer weinig en in korte woorden te vertellen. Maar de Commissaris wilde meer weten en ondervroeg mijn geruime tijd naar alles wat betrekking had op Vitanus en mij. Wat mezelf betrof kon ik hem antwoorden dat ik geen ouders had en dat Vitanus mij voor een som geldt die hij aan de echtgenoot van mijn voetster had gegeven, gehuurd had. En wat gaat Gij nu doen voor de Commissaris? Akim antwoordde hem hierop voor mij. Daarvoor zullen wij zorgen en dien Gij hem aan ons wil toevertrouwen. Niet alleen stemde de Commissaris hier en toe, maar hij preest de tuinman zelfs voor deze goede daad. Ik moest nu alles vertellen, wat ik van Vitanus wist. Dat viel mij moeilijk, want ik wist niets of bijna niets van hem. Toch was er een geheimzinnig punt dat ik zou hebben kunnen aanhalen. Het geen bij onze laatste voorstelling had plaatsgehad. Toen het zingen van Vitanus, zo zeerde bewondering en verbazing van die dame had opgewekt. Even zo de bedreigingen welke carofolie hem had toegevoegd. Maar ik vroeg mij af of ik niet beter deed dit voor mijzelf te houden. Wat mijn meester bij zijn leven zo zorgvuldig bewaard had, mocht toch na zijn dood niet openbaar worden gemaakt. Maar een kind kan moeilijk voor een Commissaris van politie iets verzwegen, want deze heeft een manier om zo te vragen dat ieder spoedig alles moet bekennen. Dat gebeurde ook met mij. Eer er vijf minuten verdopen waren, had de Commissaris mij alles laten vertellen, wat ik hem juist verbergen wilde. 