Michael Strogoff, de Koerier van den Czaar | Jules Verne | Action & Adventure Fiction | Dutch | 1/5
Tegen de Russische politie die zich streng is, is het volstrek doeloos om te willen redeneren. Haar beambten zijn gekleed met militaire graden en ze gaan op militaire wijze te werk. Waartrouwen ze het middel te vinden om niet zonder een woord te spreken aan de beveiligde gehoorzamen uitgeveiligd door een vorst die het recht heeft dit formuleer aan het hoofdzijde zijn. Wij, door de gratis gods Kijzer en alleenheerser alle Russe, van Moskou, Kiev, Vlaadimir en Nofgorod Tsaar van Kazan, van Astrakhan Tsaar van Polen, Tsaar van Siberië Tsaar van het Taurische schereiland Heer van Pskov Grootwurst van Smolensko van Litouren van Volhynieë van Podolia en Finland Wurst van Estland van Lievland van Bialystok van Karelia van Igiugria van Perm, van Wijatka van Borgarije en van verschijnde andere landen Heer en Grootwurst van het grondgebied van Nincinovgorod van Tjernikov, van Ryazan van Polotsk, van Rostov, van Jaroslav van Bilozersk, van Udorje van Obdorje, van Kondinië van Wytipsk van Mistilaf Heerzer der Poostreken Heer der landen van Iverië van Kartalinië van Guzinië van Karbaritinië van Armenië erf en opperheer der Gjerkesische Voortsten van Diederbergen en Anderen erf genaam van Noorwegen van het Herterdomsleeswerk Holstein van Stormaar van de Ditmarsen en van Oldenburg een machtig opperheer inderdaad wiens wapen een dubbele arend is houdende een septig en een aardkloot die het wapenschild omgeven van Novgorod, van Vlaadimir van Kiev, van Kazan van Astrakhan, van Siberië en dat de keten van de orde van St. Andreas omgeeft, gedekt door een Koningskron. Wat Miguel Strogoff betreft zijn pas was in orde en hij, bij gevolg, tegen elke politiemaatregel beveiligd. Aan het station de Vlaadimir hield de trein enige ogenblikken op. Aan het station de Vlaadimir stopten nieuwe reizigers in de trein. Onder andere kwam een jong meisje aan het portier van de wagen waarin Miguel Strogoff zat. Er was een lege plaats tegenover de courier van het zaag. Het jong meisje nam die plaats in naar een eenvoudige roodledere reishak die haar gehele bagagescheenten bevatten naast zich neergezetten hebben. Vervolgens met neergeslagen ogen zonder zelfs de mede reizigers die het toevall haar bezorgden aangezien te hebben zetten zij zich neer voor een overtocht die enige uren zou turen. Miguel Strogoff kon niet naalaten zijn nieuwe reizigersel in nou keurig op te nemen. Daar ze achteruitreed boten haar zijn plaats aan toch zijn bedankte met een buiging.  Dit jong meisje moest ongeveer 16 of 17 jaar oud zijn. Hij bekoorle kopje vertoonde het slaafische type in zijn volle zuiverheid. Een wat streng type dat hij bestemde eerst gewoon dan mooi te worden wanneer na enige jaren haar trekken geheel gevormd zouden zijn. Uit een soort van kap die zij ophad golfde een overvloed van goudplonden haren. Haare ogen waren bruin van een onbeschrijvelijk zachte uitdrukking. Haar rechte neus was aan haar wat maagere en bleke wangen door verwegebare neusvleugers verbonden. Haar mond was fijn getekend maar het scheen dat zij zeer dat lange tijd het lachen had afgeleerd. De jonge reizigster was lang, slang voor z'n wermen kon oordelen over haar tajen onder de wijden zeer eenvoudige pels die zij aanhad. Hoewel zij in de volle betekenis dus woord door een zeer jong meisje was, leidde de ontwikkeling van haar hoog voorhoofd. De juiste vorm van het onderste gedeelte dachten dat zij in sterke, zedelijke wilskracht bezat, een bijzonderheid die aan strooghoofd niet ontsnapte. Klaarblijkelijk had haar jongen meisje al vroeg geleden en vertonen de toekomst zich zonder twijfel voor haar het niet onder vrolijke kleuren. Doch het was niet minder zeker dat ze had weten te strijden en zij besloten was, nog meer te kampen tegen de bezwarendeslevens. Haar wil moest volhardend haar kalmte onverstoorbaar zijn zoals in omstandigheden waarin een man bloot zou staan om te bukken of toorlijk te worden. Zodanig was de indruk die men op het eerste gezicht van het jongen meisje kreeg. Miguel Stogos zelf, van een krachtvolle natuurzijnde, moest getroffen worden door de uitdrukking van dit gelaat en door wel oppassende haar niet lastig te vallen door aanhoudend kijken sloeg hij zijn reisgenoten toch met zeker oplettenheid gade. Het kostje van de jonge reisigster was de gelijkertijd eenvoudig en buitengewoonzindelijk. Ze was niet rijk, dat kon in haar gemakkelijk aanzien, maar men zou te vergeefs in haar kleding enige stoordigheid opgemerkt hebben. Haar gehele bagage was in een lerenzak geborgen die zij bij gebrek aan plaats op haar knieën hield. Zij doeg een lange, donkerkleurige pels zonder mouwen die bevallig om haar haal sloot, afgezet met een blauw bord zo. Onder deze pels bedekte een tuniek, ook van een toegere kleur, een japon die tot haar enkos kwam waarvan de onderhand bedekt was met een weinig opvallend bord duurzo.  Gestikte leden en halve laagjes met vrij sterk zolen, alsof ze gekozen waren voor een lange reis, schoeiden haar kleine voeten. Miguel Strogoff meende uitzekere bijzonderheden in haar klededracht de sneede van de lijflantse klededracht op te merken. En hij dacht dat zijn reisgeselin afkomstig moest zijn uit de Oostzee provincie. Maar waar ging het jonge meisje heen? Alleen, op een leeftijd waarop de steun van hun vader of een moedig de bescherming van hun broer, om zo te zeggen, noodzakelijk waren. Kwam zij misschien reeds naar een lange reis uit de provincie in van West-Rusland? Begaf ze zich alleen naar Ninjinovgorod ofwel strikte zich het doel van haar reis uit tot over de Oostelijke grenzen van het rijk. Wachtte een of andere bloedverwand, een of andere vriend, haar bij de aankomst van de trein. Was het niet waarschijnlijk er darin tegen dat zij, bij het verlaten van de wagen, zich even enig zou gevoelen in de stad als in die coupé waar niemand, ze mocht het geloven, zich om waarschijn te bekommeren? Dit was wel waarschijnlijk. Inderdaad, de gewoonten die men in de afzondering aaneemt, vertoonden zich zeer opvallend in de manieren van de jonge reisigstig. De wijzen waarop zij in de wagen trad en waarop zij zich voor de reis schikten, de weinige drukte die zij veroorzaakten, de moeite die zij nam om niemand hinderlijk te zijn, alles verraden de gewoonten om alleen te zijn en slechts op zichzelf te rekenen. Michele Strogoff beschouwde haar oplettend, doch, even terughoudend zocht hij geen gelegenheid om met haar te spreken, hoewel nog verschijtende uren voor lopen moesten voor de aankomst van de trein Tnisny Novgorod. Een enkele keer slechts, toen de buurman van de jonge meisje, de koopman die zo overzichtig de talek en de kalsvermengde in slaap was geraakt en haar met zijn groot hoofd bedreigde dat van de ene schouder naar de andere wachtelde, maakte Michele Strogoff haar bevrij nog zwakker en deed hem begrijpen dat hij recht op en op het meer betamelijke wijze moest zitten. De koopman van Natuurzeegroff bromde enige woorden als tegen luiden zich bemoeien met zaken die hun niet aangaan, maar Michele Strogoff kreeg hem met zo'n ongemakkelijke blik aan dat de slapper naar de andere zijde ging leunen en de reizigster van zijn lastig buurschap bevrijde.  Zij keken ogenblik de jonge man aan en er lag een stille en zelige dank in haar blik. Maar er deed zich een omstandigheid voor die aan Michele Strogoff een juist denkbeeld gaf van het karakter van dit jonge meisje. Twaalf-wersten voor de aankomst van de treintending in Zinovgorod kreeg de trein bij een sterke kromming van de baan een hevige schok vervolgens liep hij gedurende een minuut over de heling van de reizigers. Het gevolg hiervan was dat de reizigers door okander gegooid werden. Kreten, verwarring, algemeen opzuttingen in de wagens men vreesde dat er een ernstig ongeval had plaatsgehaald. Ook werden de portieren voordat de trein stilhield geopend en de verschrikte reizigers hadden slechts eengedachten de rijtuiger te verlaten en een schuidplaats op de weg te zoeken. Michele Strogoff dacht dadelijk aan zijn reizigenoten, maar terwijl de reizigers uit zijn wagon kwamden, schreeuwende en okander verdringende, was het jonge meisje zeer rustig op haar plaats gebleven en vertoonde hij gelaten slechts in lichte bleekheid. Zij wachten, Michele Strogoff wachten ook. Zij maakte geen beweging om de wagen te verlaten. Hij even min. Beiden bleef even cool. Een krachtvolle natuur dacht Strogoff. Het gevaar was even wel spoelig voorbij. Het breken van één der wielbanden van de goederen wagon en vervolgens stilhouden van de trein hadden een schoktewege gebracht, maar het had weinig geschild of de trein zou buiten het spoor geraakt en in een koud gestort zijn. Men had een uur op onthoud. Eindelijk, daardoor de weg weer vrijgemaakt was, kon de trein vertrekken. S'avonds de half negen kwam hij aan het station Tinnishnie Nofgorod aan. Voordat iemand de wagens had kunnen verlaten vertoonde zich de inspecteurs van politie aan de portieren de Strogoff-toonen zijn Podaroshna, afgegeven op de naam van Nikolaas Korpanov, dus geen moeilijkheden. Wat de andere reizigers van de wagen betreft, allen gingen naar Tinnishnie Nofgorod en kwamen gelukkig voor hen niet verdacht voor. Het jonge meisje toonde geen pas omdat de pas niet meer in Rusland verplichtend is, maar in vrijgeleide voorzien van een bijzonder zegel. De inspecteur las het met aandacht en na haar, die zeer element hij in de hand hield, opgenomen te hebben, zei hij, gekomt van Riga? Ja, zei het jonge meisje. Gegaat naar Irkutsk? Ja. Welke weg? Over Perm. Goed, herdamde inspecteur, daar zorgde hoe vrijgeleide aan de politiebrood Tinnishnie Nofgorod te laten aftekenen.  Het jonge meisje boog, terwijl zij te kennen gaf, dat zij ze ook wist. Deze vragen en deze antwoorden horenden onderfond verwondering en van medelijden. Wat? Dit jonge meisje, alleen op weg naar het Ferrisibirie, en dat terwijl bij de gewone gevaren zich nu al de onheilen van hun overmeestert en op roerig rand voegden. Hoe zou zij daar aankomen? Wat zou er van haar worden? Nadat het onderzoek afgelopen was, werden de portieren van de wagens geopend, maar voordat Micheal Stokelf bij haar kon komen, was het jonge, lijvlantse meisje, gestapt was, verdwenen onder de menigte, die zich op het perron verdrong. Einde van half stuk 4 Half stuk 5 van Micheal Stokelf, de courier van de Tzaag. Deze Librivox opname is vrij van uteursrechten. Opname door Bart De Leel Micheal Stokelf, de courier van de Tzaag, door Jules Verne half stuk 5 een besluit in 2 artikelen. Nisni Nofgorod, of Laagnofgorod, gelegen aan de samenvloeien van de wolken en de ocha, is de hoofdplaats van het Goevenement van Dinaam. Daar moest Micheal Stokelf de trein verlaten, die op dit tijdstip niet verder ging. Naarmate hij dus voordorde, werden de middelen van vervoer minder snel, vervolgens minder veilig. Nisni Nofgorod, dat gewoonlijk niet meer dan 30, a 35.000 inwoners stelt, bevatten er nu meer dan 300.000. Dat wil zeggen, dat zijn bevolking was verdienvouderd. Deze vermedering was het gevolg van de beroemde jaarmarkt, die gedurende 3 weken binnen haar muren gehouden wordt. Vroeger was het Makarjev, dat voordeel trok van deze toeloop van kooplieden, maar seit 1817 is de jaarmarkt naar Nisni Nofgorod verlegd. De stad, gewoonlijk vrij dood, vertonen dus nu een buitengewone levendigheid. Tien verschillende rassen van kooplieden. Europianen of asiaten verbroedden zich onder de invloed van handels aangelegenheden. Hoewel het vrij laat was, toen Micheal Strogoff het station verliet, was er nog veel volk op de been in deze twee steden, door de loop der wolgagescheiden, die Nisni Nofgorod bevat en waarvan het hogere gedeelte, op het steile rots gebouwd, verdedigd wordt door een dier vorten, in Rustland Kreml genoemd. In die Micheal Strogoff genoodzaakt was geweest, dat Nisni Nofgorod bij enige moeite gehad hebben om een geschikt hotel of zelfs een herberg te vinden. Alles was bezet. Daar hij eventueel niet aan stond kon vertrekken, omdat hij de stoomboot van de wolga moest nemen, moest hij naar één of ander verblijf onzin.  Maar van tevoren wilde hij nu kurig het uur van vertrek weten en hij begaf zich naar de bureau's dermaatschappij, wie schependienst toen tussen Nisni Nofgorod en Pern. Daarvan nam hij, tot zijn grote spijt, dat de koukasses, met de naam de stoomboot, niet eerder dan de volgende dag smiddags naar Perm vertrok. Zeventien uren wachten. Dat was onaangenaam voor een man die zo gehaast was en toch moest hij er zich in schikken. Dat deed hij ook, want hij pruttelde nooit onnodig. Daarin boven zou, in de tegenwoordige omstandigheden, geen rijtaar, telega of tarantass, berlinen of postwagen, nog enigpaar temspoediger gebracht hebben, naar Perm of naar Kazan. Het was dus beter om het vertrek van de stoomboot af te wachten, een sneller vervoelbiedel dan elk ander en die hem de verloren tijd zou doen inhalen. Sidaidus Michael Strogov naar de stad gaande, zonder zich al te angstig te maken en herbeer opzoekende ten einde te overnachten. Doch hierover bekommende hij zich weinig en zonder de honger die hem kwelde, zou hij waarschijnlijk tot de morgen door de straten van enkele heiligen voor wie een met goud gebouwduurde stof tot lijst diende. Een eend met zuur gehakt, gevuld, in dikke room zwemmende, gerste brood gestrepte melk, fijne suiker met kamer, schraaltjes gemobileerd, maar aan het beeld van de heilige maart niet ontbrak, nog de portretten van enkele heiligen voor wie een met goud gebouwduurde stof tot lijst diende. Een eend met zuur gehakt, gevuld, in dikke room zwemmende, gestrepte melk, fijne suiker met kaneel verminkt, een pot kwas, een soort van bier, in Rusland zeer algemeen, werden hem dadelijk voorgezet en hij had meer dan nodig was om zijn honger te stillen. Hij verzadigde zich dus en beter dan zijn tafelbuur die in hoedaligheid van oud gelovige van de sector van Raskolnić een belofte van onthouding afgedicht hebben de aardappelen van zijn bord wegwirp en zich wel wachten suiker in zijn thee te doen. Toen zijn avond nou afgelopen was hij dan Mikke Ostrogov, in plaats van naar zijn kamer te gaan, onwillekuurig zijn wandeling door de stad, maar hoewel de lange schemering nog voortuurde, verdwenen menigte werden de straten langzamerhand leeg en zocht ieder zijn verblijf op. Waarom had Mikke Ostrogov zich maar niet eenvoudig naar bed begeven zoals het betaamd naar de gehele dag in het spoor doorgebrachte hebben.  Dacht hij aan het jonge lijvlantse meisje dat gedurende enige uren zijn reisgenoten geweest was. Niet beter te doen hebbende dacht hij aan haar. Vreesde hij dat zij in die woedige stad als verloren, misschien bloot zou staan en een belediging. Hij vrees dus ook en hij had een reden voor. Hoopte hij haar dan terug te zien en dus noodshaag tot beschermer te dienen. Nee, haagte ontpoeten was moeilijk wat het beschermen aangaat met volle recht. Alleen zijn hij bij zichzelf alleen te midden van dat zwervende volk. En daarin tegen zijn de tegenwoordige gevaren niets in vergelijking met die waarin zij nog kan bloot staan. Siberië, Irkousk. Het geen ik voor Rusland en het Zargabeproeven doet zij voor. Voor wie? Voor wat? Ze heeft het recht om over de grenzen te gaan en het land al daar is in opstand. Tartarse bende lopen de steppen af. Michele Strogov bleef van tijd tot tijd stilstaan en begon na te denken. Zonder twijfel dacht hij, is dat reisplan mij haar opgekomen voor de inval. Misschien is hij zelfs onwetend van het genderomgaat. Maar nee, de kooplieden hebben in tegenwoordigheid van haar over de onlusten in Siberië gesproken. En zij was voorstrik niet verwonderd. Ze heeft zelfs geen enkele uitdaging gevraagd. Maar zij wist het dus en zij. Het arme meisje. Het schijnt dat de bewegereden wel machtig moet wezen. Maar hoe moedig zij ook is, en zij is het zeer zeker, zullen haar een kracht in haar op weg begeven en zonder nog te spreken over de gevaren en de hinderpalen kan zij onmogelijk de vermoeienissen van zulke reisverdragen. Nooit zal zij eerkoets kunnen bereiken. Intussen liep Michele Strogov de terugvinden van de weg voor hem geen zwaarigheid opleveren. Na ongeveer een uur gelopen te hebben ging hij op een bank zitten. Staande tussen een houten tent die zich inmiddels van meer anderen op een groot plein bevond. Hij zat daar ongeveer 5 minuten toen een handvrij ruw op zijn schouderdier kwam. Wat doet hij daar, voeg hem een ruwe stem. Een lange kerel die hij niet had zien aankomen. Ik rust uit, hernam Michele Strogov. Zou het geen plan hebben om de nacht op deze bank door te brengen, hernam de man. Ja, wanneer mij zoos bevalt, hernam Michele Strogov op een enig sinds te scherpe toon voor de eenvoudige koopman die hij moest zijn.  Nader dan, dat men u zien kan, zei de man. Michele Strogov zich herinnerende dat hij bovenal voorzichtig moest zijn, ging wektuigelijk terug. Het is niet nodig mij te zien, hernam hij, en het ook bedaard het tiental passen achteruit. Die kerelgoedopnemende kwam met hem voor, dat hij te doen had met een soort van zigeunig, zoals men die op alle kermissen aantreft, en met wie het niet aangenaam is in stoffelijke of sedelijke aanraking te komen. Vervolgens, meer nauwkuurig in de duizenden eenskijkenden, die langzamerhand dichter werd, bemerkte hij in de nabijheid van de tent een grote wagen, dat gewone en beweegelijke verblijfder Heidens die in Rustland krieulen, overal waar enige koppeken te verdienen zijn. Ondertussen had hij zigeunig twee a drie passen naar voren gedaan en was hij voornemend om Strookhoff meer bepaald te ondervragen toen de deur van de tent open ging. Een vrouw nauwelijks zichtbaar nader de Haastig en in een vrij ruwe tongval die Strookhoff hield voor een mengsel van Mongols en Siberiys, zei zij al weer een spion, laat hem gaan en kom eten, de paploeke is klaar. Miguel Strookhoff kon niet nalaten te glimlachen over de benaming die men hem gaf, aan hem die voor spionnen in het bijzonder bevreesd was. Maar in dezelfde taal hoewel de uitspraak van de spreker zeer verschillend was van die der vrouw antwoordde de zigeuner met enige woorden die betekenden, je hebt gelijk Zangarre, morgen zijn we toch vertrokken. Morgen, heer dan de vrouw, zeer zacht op een toon die een zekere verwondering aanduidde. Ja, Zangarre antwoordde de zigeuner, morgen en het is de vader zelf die oncent en wij willen heen gaan. Mooi, zei Strookhoff, indien deze zigeuners niet begrepen willen worden, wanneer ze onder elkaar spreken, raden kunnen aan zich een andere taal te bedienen. In zijn hoedanigheid van Siberië, en door zijn kindheid in de steppen doorgebracht te hebben verstond Miguel Strookhoff bijna al de tong vallen, in zwang van tachterijen tot aan de IJssee. Wat die juiste betekenis betreft der woorden tussen de zigeuner en zijn vrouw gewisseld, daar brak hij zijn hoofd niet mee. In hoever kon dit hem ook belang in boszummen? Daar het reedsvij laat was, dacht hij erover, om na zijn logement terug te keren, ten einde daar enige rust te nemen.  Hij stond op en volgde de loop der wolgen, waarvan de wateren verdwenen onder de somberen mascha van onttellbare schepen. De richting van die rivier deed hem de plaatsherkennen die hij verlaten had. Deze opeenhoping van karren en van tenten was het uitgestrekte plein in waar elk jaar de voortnaamste jaarmarkt van Nyshninovgorod gehouden werd. Het geen de verzameling hier ter plaatse van krogelaars en zigeuners uit alle hoeken der wereld toegestroomt, ophelderde. Micheal Strogoffs liep een uur daarna enigszins onrustig op een van die rustische bedden die de vreemdelingen zo hard vinden en de volgende morgen 17 juli ontwaakte hij toen het reeds lang dag was. Nog vijf uren te Nyshninovgorod moeten doorbrengen, dat scheen hem een eeuw toe. Wat kon hij uitvoeren om deze mooie geklein te krijgen? Niets anders dan even als de vorige dag door de straten van de stad te gaan dwalen. Na ontbeten, zijn rijzaak toegemaakt te hebben en zijn ponder Rosna aan het politiebrood hebben laten aftekenen zou niet zijn belet hebben om te vertrekken, maar er de man niet na zijn om naast ons op gang op te staan, verliet hij zijn bed. Kleden zich aan, zeer zorgvuldig de brief met het keizel wapen in een zak die in de voering van zijn tunica gemaakt was en waarover hij zijn gooidel vastmaakt. Vervolgens stoot hij zijn rijzaak en bevestigde hem op zijn rug. Dit gedaan hebben de en niet meer in de stad Constantinople wildende terugkeren en erop rekenende aan de oefens van de wolga in de nabijheid van de aanleg plaats te ontbijten betaalde hij en verliet het logements. Uit grote bezorgdheid begaf Micheel Strokov zich dadelijk naar de bureau's van de stoopschepen en daar vergewiste hij zich dat de koukersus werkelijk op het bepaalde uur vertrok. Voor de eerste baal kwam bij hem de gedachte op, daar het jonge lijvlantse meisje de route over perren moest nemen, dat het zeer mogelijk zou kunnen zijn dat het ook haar plan was plaats te nemen op de koukersus, in welk geval Micheel Strokov erop rekenen kon met haar de reis te maken. De bovenstad met haar kremlin waarvan de omtrek twee wedstern lang is en het welk opdat van Moskou blijkt was toen zeer verlaten. De Goeveneur woonde er zelfs niet meer maar zo doodst de bovenstad was zo levendig was de benedenstad.  Nadat Micheel Strokov op een schipbrug de wolger had overtrokken bewaakt er kozakken te paard kwam hij op de plaats waar hij de vorige avond in aanraking was geweest met een of ander ziegeunerkamp. Het was even buiten de stad waar deze jaarmarkt den Isny Novgorod gehouden werd, waarmee die van Leipzig zelfs niet kon wetteiveren. Op hun grote vlakte aan genenzijden van de wolga gelegen verhief zich het tijdelijk paleis van de Goeveneur generaal die daarop hoger bevel moet verblijf houden gedurende de gehele tijd van de jaarmarkt die dank de bestanddelen waaruit zij is samengesteld een onophoudelijke bewaking noodzakelijk maakt. Op deze vlakte stonden toen houtenkamen regelmatig op zodanige wijze geplaatst dat er vrij brede laden tussen beide waren om aan de menigte het rondlopen hun gemakkelijk te maken. Een zekere verzameling deze kramen van allerlei grote en verschillende vorm maakte een verschillende wijk uit bestemd voor een bijzondere tak van handel. Er waren de wijk voor ijzerwaren, de wijk voor pelterijen, de wijk voor wol, de wijk voor hout, de wijk voor geweefde goederen, de wijk voor gedroogde vis enzovoort. Enige huizen waren zelfs vervaardigd uit bouwstoffen van de zonderlinks de soort. Sommige uitpakjes thee in de vorm van klinkers. Anderen met blokken steen uit gezouten vlees bestaande, dat wil zeggen uit de monsters ter koop waren welke hun eigenaars er aan de kopers sleeten. Een zondelingen wijze om artikelen aan te bevenen, meer of meer Amerikaans. In dilane en gangen was tijdens onreeks hoogpover de gezichtseinder stond omdat zij die mooie gevoor vier uur was opgegaan, de toeloop van mensen bereidst zeer aanzienlijk. Russen, Siberiërs, Duitsers, Turkomanen, Persen, Georgiërs, Grieken, Ottomanen, Hindus, Chinezen, een zondelingen mengelmoes van Europiaanen en Asiaten, Braten, Twisten, Redekafelden en Handelden. Alles wat te koop en te verkopen was scheen op dit plein opgehoopt te zijn. Sauwerlieden, paarden, kabelen, ezels, boten, karren, alles wat nodig is tot verzending der koop waren was op dit kermisveld opeen gehoopt.  Peltereien, kospare steden, zijdenstoffen, indische schaals, Turkse tapijten, wapenden van de koukersus, geweefde groederen van Smirna of Isbahan, wapen uit rustigheid Tiflis, karavanen T, Europese bronzen, Zwitterse uurwerken, fluwelen en zijdenstoffen van Leon, Engelse kattoenen, ruitaarbedoordigheden, vruchten, groenten, erzen uit het oer al gebeegden, achieten, lasuursteen, welriekende kruiden, reukwerk, geneeskrachtige planten, hout, teer, tauwerk, horens, pompoenen, watermeloenen enzovoort, al de voortbrengstenen van Indië, China, Persië, Niederkaspische en Zwarte Zee, die van Amerika en Europa waren op dit punt van de aardbol verenigd. Het was een beweging, een opgewondenheid en gedrang, een verwacht geschril, waarvan men zich geen denkbeeld kan maken. De inbolingen, toch de lagere voorgsklasse, waren zeer opdringend en de vreemdelingen gaven hun op dat punt niets toe. Er waren daar kooplieden uit midden-Asie, die een jaar nodig hadden gehad om die uitgestrekte vlakte door te trekken, hun koop waren medefoerende en die in geen jaar nog hun winkels, nog hun kantoren terug zouden zien. Maar zo groot is het gewicht van die jaarmarkt van Nisni Nofkorot, dat het cijfer daar handelsomzettingen niet meer of minder dan 100 miljoen rubbel bedroeg. Verder was het op de pleinen tussen de wijken van deze in een oogwenkverese stad, een opeenhoping van gogelaars van allerlei aard, kwakselvers, koordendancers overdovend door het gekras van hun orkesten en het geschil bij hun vertoning. Siegeuners uit de bergen gekomen en waarzeggenden aan de domkoppel van een telkens vernieuwd publiek. In de opeens of ciganen, de naam die de russen geven aan de gypsies de afstammelingen der kopten, hun sterkst gekleurde liedjes zingenden en de meest oorspronkelijke dansen uitvoerenden. Troepenreisende comedianten, dramas van Shakespearevoorstellenden in overeenstemming gebracht met de smaak der toeschouwers die er in menigte na toestroomden. Vervolgens leiden in de lange laden vertoners van beren hun viervoetige equilibristen in vrijheid rond. Weergeamd in beesten spellen van het gebulder dieren, aangehitst door de vleimende slagen der zweep of door de gloeiende stang van de temmen. Eindelijk bootsten, in het midden van het grote middelplein, omringt van een vierdubbelkring van opgewonde liefhebbers een kooi van hun bootselieden der wolgen, gezeten op de grond, even als op een tek van hun boten, het roeienaar onder de dirigeerstok van hun kapelmeester, een echt stuurman van dit denkbeelden gevaartag. Zonderlingen en bekoorlijke gewoonten. Boven de hoofden van deze menigte ontsnapte een vluchtvogels uit de kooien waarin mensen meegebracht had.  Volgens hun oudgebraak opende op de jaarmarkt van Nyshninovgorod in ruil voor enige koppeken door goedersielen liefderijk aangeboden de sipiers, de deur van hun gevangenen en bij hondenden vlogen zij vrolijk tilpende weg. Zodanig was het gezicht van de vlakte, zo zou het zijn gedurende tien weken, dat de jaarmarkt ten Nyshninovgorod duurde. Na dat oorverdovende tijdbeek zou het geweldige geraas als door een toverslag verdwijnen de bovenstad uit deftige amtelijke karakter hernemen, de benedenstad weer in haar gewone eentoonigheid vervallen en van al die buitengewone toefloed van kooplieden behorende tot al de streken van Europa en Middle-Azië zou er geen enkel verkoper overblijven die nog iets te verkopen, nog een enkele koper die nog iets te verkopen had. Het is nodig hierbij te voegen dat deze keer tenminste Frankrijk en Engeland op de jaarmarkt ten Nyshninovgorod elk vertegenwoordigd waren door twee der uitmuntigste voorbrengstoos van nieuwe wetsenbeschaving de heren Harry Blunt en Alcitte Joliver. Inderdaad waren de twee verslaggevers daarheen gekomen om er indrukken in het belang hun lezers te verzamelen en ze besteden zo goed mogelijk aan de kerkers, want ook zij zouden op de kerkersers plaatsnemen. Zij ontmoeten ookander juist op het kermisveld en waren er niet erg verbaasd over, omdat inzelfde instingten op hetzelfde spoor moest voeren, maar ditmaal spraken ze ookander niet aan en bepaalden zij zeer tot een vrij koele groets. Alcitte Joliver, van natuur een optimist vond dat alles redelijk ging en daar het toevall hem gelukkig tafel en huisvesting had verschafd, had hij in zijn notitieboekje enige dinsdienofgerod bijzonder vleiende opmerkingen neergeschreven. Harry Blunt zag zich daarin tegen na te vergeefs gezochten hebben om een avondmaalmachtig te worden verplicht onder de blote hemel te slapen. Hij had dus de zaken uit een heel ander oogpunt beschouwd en pijnste over een verpletterend artikel tegen een stad waar de documenthouders weigerden, reizigers te ontvangen die niets liever verlangden dan naar Lichham en Ziel gesneden te worden. Micheel Strogoff, met de ene in zijn zak, met de andere zijn lange pijp met een roer van kriekenhoud vasthoudende, scheen de meest onverschillige en minst ongeduldige der mensen te zijn. Evenwel zou een opmerker aan zekere samentrekking zijn er wingbrouwen gemakkelijk gezien hebben dat hij zijn leed verborgen. Gedurende twee uren liep hij door de straten van de stad om altijd op het kermisveld terug te komen.  Door de massa heendringende merkte hij op dat een zekere ongerustheid wel onder al de kooplieden die uit naar buren gestreken van Azië gekomen waren. De handelsomzettingen leden er zichtbaar onder. Dat potsemakers, kwakselvers en kortansers voor hun tenten veel geweldbaakten, dat begrijpt zich vanzelf, want die arme duivels hadden niets in handelsondernemingen te verliezen. Maar de kooplieden aazelden zich in te laten met de handelaars uit Mereel-Azië via land verontrust werd door de inval der tartaren. Ook was er nog op de schijntsel te letten. In Rusland vertoond zich bij elke gelegenheid de Militaire Uniform. De soldaten mengen zich graag onder de menigte en juist tenis die nog gerot worden gedurende dejaarmaakten de agenten van politie bijgestaan door een groot aantal kozakken die met de lands op de schouder de orde bewaren in deze opeenhoping van 300.000 vreemdelingen. Evenwel waren die dag de Militaren kozakken of anderen niet op dejaarmaakt aanwezig. Ook getwijfeld waren zij in afwachting van een spoelig vertrek in hun kazernen geconcineerd. Maar hoewel ze geen soldaten vertonen, was welks niet het geval met het officieren. Zei dat de vorige dag eilden adjudanten uit het paleis van de Goeverneur-generaal komen in alle richtingen heen. Er was dus een ongekende drukte die alleen door de ernstige buurtenissen te verklaren was. De Korea's vermenen vuldigde zich op de grote wegen. Voor de Vlaadermeer, het zijn naar de kant van het Oerhoog-gebergte. Onophoudelijk werden telegraafische depressies tussen Moskou en Sint-Petersburg gewisseld. De lichting van Nisdinovgorod, niet ver van de Siberische grenzen, voordat de klaarblijkelijk ernstige voorzorgsmaat regelen. Men mocht niet vergeten dat de stad in de veertiende eeuw tweemaal ingenomen was door de voorvaderen van die tartaren die de eeuw zucht van de veeuw verkan door de kirgische steppen tot personage die het niet minder druk had dan de Goeverneur-generaal was de politiemeester. Zijn inspecteurs en hij belast met het handhaven der orde, het ontvangen der klachten, het waken voor de uitvoering der reglementen waren niet stil. Die bureau's de administratie, nacht en dag open werden onophoudelijk bestormd, zowel door de inwoners der stad als door de vreemdelingen, Europeanen of Asiaten. Juist bevond Miguel Strogoff toen het gerucht zich verspreidde dat de politiemeester per courrier ontboden was op het paleis van de Goeverneur-generaal. Een gewichtige depech was, zeiden men, uit Moskou aangekomen. 