Schetsen uit Amerika | Charles Dickens | Travel & Geography | Audiobook Full | Dutch | 9/14
Deel 20 van Schetsen uit Amerika door Charles Dickens. Deze LibriVox-opname is vrij van uteursrechten, opname door Marcel Koenders. Hoofdstuk 10 naar Pittsburgh, deel 2. We hadden nog zo'n oorlijke vent aan boord. Maar die er heel anders uit zag. Deze was namelijk een schraalman van middelbare jaren en lengte met een pak aan van zo'n stoffige, dofbruine kleur als ik nog nooit in mijn leven gezien had. Gedurende het eerste gedeelte der reis, hield hij zich doodbedaard en waarlijk. Ik herinner me niet dat hij mijn opmerksaamheid tot zich trok. Totdat hij, gelijk dit met grote mannen dickwals het geval is, door de omstandigheden aan het licht werd gebracht. De aan een schakeling van gebeurtenissen die hem vermaard maakten, kwam kortelijk hierop neer. Het kanaal, moet men weten, loopt tot aan de voet van het gebergte en houdt daar natuurlijk op. Dan worden de passagiers verder per as vervoerd en naderhand door een andere kanaalboot opgenomen. Den tegenhanger de eerste die hen aan de overkant wacht. Er zijn twee gelegenheden onperboot over te varen. De ene boot heet expressen, de andere een goedkoper gelegenheid, de pionier. De pionier gaat het eerst naar het gebergte en wacht het volk van de expressen af. Aangezien de passagiers, der twee boten gelijk tijdig overgebracht worden. Wij behoorden onder de passagiers van de express. Maar toen we de berg over waren en aan de tweede boot waren gekomen, kregen de eigenaars het, in een hoofd, er al de passagiers van de pionier ook in te stoppen. Zodat we minstens met ons 45 waren en de vermeerdering van passagiers was in het geheel niet van dien aard dat het voor uitzicht om die nacht te slapen er beter op werd. Zoals dat in de regel gebeurt, gingen onze passagiers daarover aan het pruttelen. Maar lieten het toch over hun dak gaan, dat de boot met de gehele vracht aan boord op sleeptouw genomen werd. En alweer voeren we het kanaal af. Thuis zou ik er niet zo'n klein beetje tegen geprotesteerd hebben. Maar daar ik hier een vreemdeling was, hield ik mijn mond, niet al zo deze passagier. Hij baamde zich een weg, midden door het volk op dek. We waren bijna allen op dek. En zonder nu het woord tot iemand in het bijzonder te richten, begon hij de volgende alleen spraak. Dit mag jullie naar de zin wezen.  Ja, jullie, maar mij niet. Laaglanders uit het Oosten en bostonners van geboorte mogen er vrede mee hebben. Maar ik in het geheel niet. Nee, waarachtig niet. Ik kom uit de donkere bossen van de Mississippi. Daar kom ik vandaan en schijnt de zon op mij. Dan schijnt ze, maar eventjes, waar ik woon, glinstert de zon niet. Nee, daar glinstert ze niet. Nee, ik ben een bruine bosbewoner. Ja, die ben ik. Ik ben geen water en melkentje. Waar ik woon, daar zijn geen terapoppetjes. Daar wonen niet anders dan ruwe klanten. Ja, waarachtig. Zijn er van die laaglanders uit het Oosten en van die bostonners van afkomst? Ik ben blij om hem. Maar ik hoor bij dat volkje niet thuis. Nee, waarachtig niet. Dit gezelschap heeft een beetje fixing nodig. Ja, dat heeft het. Ze zullen aan mij geen kartje vinden dat men zonder handschoenen aandeeft pakken. Zo iemand ben ik. Ze zullen mij niet kunnen luchten of zien. Aan het einde van ieder deze korte volzinnen draaide hij zich op zijn hielen om en liep de andere kant op en telkens als hij zoon volzin uit had, maakte hij die manoeuvre. Het is mij onmogelijk te zeggen wat voor verschrikkelijke bedoeling in de woorden van deze bruine bosbewoner opgesloten lag. Maar ik weet dat de andere passagiers met een soort van bewonderende cirik erbij stonden te kijken en de boot dadelijk weer naar de kei terugstoomde. En men zoveel passagiers van de pionierloosde als men met een zachtlijntje of met overbluffen maar kwijt kon raken. Toen we weer heen voeren, trokkensommige van de haantjes, de voorsten, hun stoute schoenen aan, om tot hem, die er zo kennelijk aanleiding toegegeven had, dat onze vooruitzichten, iets wat beter waren geworden, te zeggen, zeer verplichtmeneer, waarop de bruine bosbewoner met zijn hand zwajende en nog altijd, evenals de voren op en neer lopende, dit een antwoord gaf. Dat hoeft volstrek niet. Jullie bent immers geen laken van mijn kleur. Jullie moet maar voor jezelf zorgen. Ja, dat moet jullie. Ik heb de weg gebaand, laaglanders uit het Oosten en papkindertjes. Laten die me volgen als ze er plezier in hebben. Ik ben geen papkind. Nee, dat ben ik niet. Ik kom uit de bruine bossen van de Mississippi. Ja, daar ben ik vandaan en zovoorts, evenals te voren.  Uit aanmerking van de velen en gewichtigen door hem aan de landen in Casu-Onseboot, bewezen diensten, werd hem met één paregheid van stemmen één der tafeltjes toegewezen om er snachts voor zijn bed gebruik van te maken, om zulke tafeltjes woorden er nogal wat woordenvel gemaakt. Ook stond men hem, zo lang als de reis maar duurde, het warmste hoekje bij de kachel af. Maak ik kon nooit merken dat hij iets anders deed dan daar zitten. Ook hoorde ik zijn geluid niet weer, voor en al eer ik onder al de drukte van het afladen der bagage te Pitsburg, dat in de donker geschieden, over hem heen struikelde, terwijl hij op de trap der kajuit zijn sigaar zat te roken. Ja, toen hoorde ik hem weer met een kort uitdagend lachje bij zichzelf mopperen. Ik ben geen water en melk-engineer, dat ben ik niet, ik kom uit de bruine bossen van de Mississippi. Ja, daar ben ik vandaan, voordomme. Ik, voor mij, ben er wel aan toe hieruit af te leiden dat deze woorden om zo te zeggen in zijn mond begraven lagen, maar om nu bij al die ik er al te met door mijn koningin een land toe opgeroepen mocht worden, een beedigde verklaring van dit gedeelte der historie af te leggen. Zie, dit zou ik niet over mijn geweten kunnen verkrijgen, aangezien we echter in de orde onze vertelling, Pittsburgh tot dus verre nog niet bereikt hebben, mag ik hier ter loops de opmerking maken dat ons ontbijt misschien het minst wenselijkmaal van de dag was, en wel om deze reden dat er bij de geurtjes van de reedsvermelde spijsendrank uit het kleine bufet dat vlakbij ons was, nog de lucht kwam, om niet te zeggen, stank van je never, whisky, brandewijn en rum, gekruid door de damp van het gemeente tabak. Vele van de heren, passagiers, waren alles behalve zindelijk op hun linnegoed, dat op sommige plaatsen zo geel was als de kleine riviertjes die onder het pruimen uit de hoeken hun monden gedropen en daar op gedroogd waren. Ook was de dampkring niet vrij van die fluisterende windjes uit de dertig bedden, die eerst korte voren beredderd waren en waar we nog verder en dringender anerinnerd werden, doordien er op ons tafel laken af en toe exemplaren van een soort wild verschenen dat niet genoteerd stond op de spijslijst.  En toch, in weerwill van deze onaangenaamheden, die tenminste in mijn oog zelfs iets kodders, iets uijers in zich hadden, toch was er veel in deze manier van reizen dat me in der tijd veel plezier deed en waar ik na de hand met groot genoegen op terug zag, zelfs het lopen met de blote hals om vijf uur's morgens uit de bedomte kajuit naar het vuile dek, het opschepen van het ijskoude water, het dompelend van het hoofd daarin en het air weer geheel fris en gloeiend van de kou uithalen. 