Leeuw van Vlaenderen of de Slag der Gulden Sporen | Hendrik Conscience | Historical Fiction | 8/8
Historisch vervolg van de Leo van Vlaanderen, dit is een Liepevoxt opname, alle Liepevoxt opnamen behoort het publieke domijn, voor meer informatie of om je aan te melden als vrijwilliger ga naar Liepevoxt.org, opname door Anna Simon, de Leo van Vlaanderen door Hendrik Konschans, historisch vervolg tot aan de verlossing van Robrecht van Betune, 23 jaar van Vlaanderen. Van de 60.000 man die om Vlaanderen te verwoesten door Philippe Lebel gezonden waren, ontvluchtten er slechts ontrend de 7.000, die in aller eil langs verschillende wegen op de Franse bodem zochten te geraken. Guides Saint-Paul had er bij Rijssel 5.000 in de bende vergaderd en menen met dezelfde in Frankrijk te trekken, maar een gedeelte des Vlaamse legers, hem aanvallende, werd hij in een bloede gevecht verslagen, en meest al zijn mannen vonden daar de dood die hen op het slagveld tekortrijk had gespaard. De excelente chronieke zegt ons hoeveel Fransen in hun vaderland terugkeerden. En de van al dieren ontkwamen en ontvlooden mochten zijn, onttrenden 3.000 mannen van alle der grote menigte die daar verzaamt waren om met Vlaanderen al geheel teniet te doen, en de die mochten die niet maar dragen van haar lidderavonturen, die zover was. De bijzonderste edelen, de dapperste ridders, bleven voor kortrijk dood, derzelfige tal was zo groot dat er, volgens de geschiedenis, geen slot, geen heerlijkheid in Frankrijk was waar men de rouw niet aan nam. Overal werden er tranen over de doodins echtgenoot, ins vaders of ins broeders gestort, en het gantse land werd met klachten vervuld. Door de zorgder Vlaamse veldheren werden de gesneuvelde koningen en de doorluchtigste landheren in de abdij van Groeningen begraven, als blijkt uit een oud schilderij, welk in de Sint-Mielskerk de kortrijk nog bestaat. Zij draagt het volgende opschrift door de heer P. van Duitsen ter plaatse letterlijk afgeschreven. De slag van Groeningen, gehouden op de 11e juli is 1302, en wie het geslegen op den Groning Kouteren, daar de oudernaarse straat de deur gaat, nevendste steden van Kurtric, dit zijn de namen van de edelen die in een strijd verslagen en in het kloosterde Groningen begraven waren.  Eerst de Koning van Mallorca, de Koning van Meliden, de Atoge van het Koranen, de Atoge van Brabant, de Bishab van Beauvais, de Graven van Achtwa, de Prins van Aspermol, Jacob van Simpel, de Graven van Clermont, de Prins van Champagne, de Graven van Mellie, de Graven van Trappen, de Graven van Linguie, de Graven van Bonnen, de Graven van Henighouwen, de Graven van Frizon, de Graven de Lamarche, de Graven van Bar, item zijn drie broeders, de Heere van Bentersham, de Heere van Wenmelen, de Kastelijn van Rijselen, de Heere van Flins, Clarion, de Koning van Melidens Broedig, Mair Jan van Kreekie, de Heere van van Merle, de Graven van Linguie in Barwa, de Heere van Marlos, de Heere van Albenmarken, de Spishop van Beauvais, de Heere van Broedig, de Heere van Versen, de Heere van Rochevore, Monsieur Gilles van Oligny, de Heere van Montvore, Godefras, Graven van Bonnen, Broedig en meer dan 700 vergoedend sporen. God zijn alle gelovige zielen genadig. Een perstaat in de boekzaal van de Heer Goethalsverkruisen, de Kortrijk, nog een steen welke op het graf van Konings Sigis gelegen heeft, en met zijn wapentekenen het volgende opschrift draagt. In het jaar ons Heere, 1302, op centen Benedictusdag in Hoijmaand, was de strijd de Kortrijkë. Onder deze is gegraven de Konink Sigis, bit Goder voor alle zielen, Amen, 1302. Boven de gouden vaten, kostelijke stoffen en rijke wapenen, vond men op het slagveld 700 vergoedend sporen, welke de edelen alleen dragen mochten. Men hing dezelfde met de gewone standaarden aan het gewelf daar vrouwenkerkt Kortrijk, en daarvan werd het gevecht de slag der goodend sporen genaamd. Enige duizenden paarden vielen ook in de mag der Vlamingen, die dezelfde in de volgende oorlogen met groot voordeel gebruikten. Buiten de Gentpoort, op weinig afstand van Kortrijk, heeft men in 1831, te midden van het gewezen slagveld, een kapeel ter ere van ons lieve vrouw van Groeningen gebouwd. Op het altar leest men de namen der gesneuvelde Franse veldheren, en een daar echte vergoedend sporen, is de midden van het gewelf opgeharen. In Kortrijk werd die heugelijke dag alle jaren door een openbare plechtigheid en door volksvermakend gevierd. De gedachtenis die er feest, is er tot heden toe in een kermis, welke men vergaderd dagen noemt, overgebleven.  Ieder jaar, in de maand juli, gaan de armelieden van huis tot huis de oude klederen vragen om de selven te verkopen, gelijk men in 1302 met de rijke buit gedaan heeft. Door een vioolspeler vergezeld, begeven zij zich naar de Pottelberg, de oude legerplaats der Fransen, en vermaken zich daar tot het einde van de dag. De tijding van het verliestes legers in Frankrijk komende bedreef men grote rauw aan het hof. Philippe Lebel ontstak in woede tegenzeggen van Malin Johanna, wie je boosheid, de schuld die er onheilen was. Hij verweet haar dit bij bitteren woorden, gelijk Lodewijk van Veltem, een dichter die in die tijd leefde en als dan zijn Rijmkronik, Spiegel Historie, schreef, met de volgende woorden verhaald. Doe werp die konink haar in den Scoot een letter van bloederhoed, want Bedi die ze schreef ontvoerde haar twa, doet bleef met groter smarten doorwond. En wat verder? Hij zei het, doe koninginne vrouwen, maniert u zelven in uw rauwen, hadd als u tevoren bedacht, dit hebt hij al zelven toegbracht. Ginne dorvert niemand anders tien dan uw zelven Wildes Lien. Men vindt in de meeste Frans geschietboeken Johanna van Navarre geheel anders dan kwaardaardig afgeschetst. De Fransen met hun nationaal karakter, dat ik zeer lofelijk acht, verschonen ligt de ondeugd in hun ervorsten, wanneer zij dood zijn, maar de waarheid is in onze chronieken te tasbaar om aan de hatelijke inborst van Johanna te twijfelen. De wethouders van Gent allen Lelyaard zijnden, en denkenen dat Philippe Lebel in alle haast een nieuw leger naar Vlaanderen zou afzenden, wilden hun poorten gesloten houden om de stad zo lang aan het Fransen te bewaren. Ze werden wel haast door de Gentenaren over dit verraderlijk inzicht gestraft. Het volk liep te wapen, wethouders en Lelyaards werden vermoord, en de voortnaamste burgers brachten de sleutels der stad aan de jonge kwieden, wie zijn eeuwgetrouw toezwoeren. Onderwijlen kwamen Jan, Graaf van Namen, broeder van Ropricht van Betune, naar Vlaanderen en nam het wind des lands in handen. Hij vormde met haast een nieuw en machtiger leger om aan de Fransen te kunnen wederstaan, en bracht de besturen der steden in orde. Zonder zijn benden langer te laten rusten, tock hij voor Rijstel, het welk zich na enige stormloping in overgaf. Vandaar naar Dwighttrekkende won hij insgelijks die stad en nam de bezetting Krijgsvervangen.  De stad Kassel gaf zich ook op zekere voorwaarden over. Nog enige andere sterke plaatsen in de Fransen onnomen hebben de, en zienen dat er geen nieuwe vijanden uit Frankrijk kwamen, zond Jan van Namen het grootste gedeelte zijn slegers naar huis, en beheeld slechts enige keurbenden van ervaren krijgsknechten. Het land was gerust en de koophandel begon opnieuw te bloeien. Met betere hoop op een goede oogst werden de verwoestelanden wederbezijd, en het scheen dat Vlaanderen een nieuw leven, een nieuwe kracht verkregen had, men dag met enige reden dat Frankrijk nu genoeg geleerd was, gelijk van Veltem zingt. Wacht uw voort van zelken spelen. Gij Fransozen zijt hier onteeerd, gij zijt anderwerven geleerd. Philippe Lebel had inderdaad niet veel lust om de oorlog weer aan te vangen, maar de roep omvraak welke uit al de delen van Frankrijk zich deed horen, de klachten der ridders, wie je broeders voor Kortrijk gesneveld waren, en bovenal de aanhitzing der vraagzuchtige koningin Johanna deden hem eindelijk tot de krijg overhellen. Hij vergade er dan een leger van tachtigduizend man, in het welk zich beide twintigduizend ruiders bevonden. Echter was hetzelfde op verre na, zo aanzienlijk niet als het eerst dat hij verloren had, vermet z'n nu meest gehuurde of gedwongend soldaten waren. Het opperbevel werd aan Louis koning van Navarre gegeven. Deze moest eer hij slag leveren zou, Douay en de andere Franse grenstteden uit de handen naar Vlamingen zoeken te verlossen. Dit leger naar Vlaanderen komende sloeg zijn tenten op twee uur van Douay bij Vitrie in het veld neer. Zodra men in Vlaanderen vernomen had, dat er een Frans leger gevormd werd, liep de schreeuw te wapen, te wapen, door het gantse land. Nooit zag men zulke geest drift. Uit alle steden, uit de minste dorpen, kwamen grote hopen volks met allerlei wapens toegelopen. Men ging al zingend en vol vreugde naar de vijand, in die vroegen dat Jan van Namen vreesende dat de levensmiddelen zouden ontbreken en een groot getal terugzenden moest. Die, welke als Lelyaarts bekend waren, willen de hun vorige gedrag toen vergeten, smeekten dringend om hun bloed voor het vaderland ten bewijze hun herparkering te vergieten, hetgeen hun dan ook met beleidschap hertoegestaan. Onder Jan van Namen, de veldheer, bevonden zich meest al de ridders die zich in de slag de kortrijk hadden doen kennen.  De jonge kwieden willen van Gulik, Jan van Rennesse, Jan Borlud, Pieter de Konink, Jan Breidel en meer anderen. Adolf van Nieuwland, nog niet van zijn ziekte hersteld zijnde, kon die toch niet bijwonen. Die macht in verschillende benden verdeeld zijnde tokken de Vlamingen tot op twee mijnen van de vijand en naar men daar een standplaats. Weinig tijds daar gelegen hebben de toegen zijn voort tot tegen de rivier de Scarpe, bij Flien. Zij gingen dagelijks de Franse tot de strijd beroepen, toch met de veldheeren, zoals de Vlaamse, als de Franse, de strijd schenen te ontwijken, maar daar niets uit gerecht. De oorzaak van de stilstand was dat Jan van Namen, de verlossing zijn vaders en zijn broeders, wildende bemerken, boden naar Frankrijk gestuurd had om te zien of men de vrede met Philippe Lebel niet zou kunnen treffen. Het schijnt op men bij het Franse hof over de voorwaarden het niet eens worden kon, want de boden bleven weg en men kreeg slechts ongunstige antwoorden. Het Vlaamse leger begon tomorrow en wilde ondanks het verbod van de veldheer, tegen de Franse strijd leveren. Dit duurde zo lang en de wilde herbenden deed zich zo ernstig gevoelen dat Jan van Namen gedongen werd over de scarpe te trekken om de vijand aan te vallen. Er werd een brug op vijf schuiten over de rivier gelegd en het Vlaamse leger verheugd omdat men ging strijden, toog zingend en vol pleidschapper over. Maar er kwam een twijfelachtig nieuws van Frankrijk, uit welk hen nog enige dagen wederhield. Eindelijk wilde de benden zich in geen erwijze stilhouden en gaven maar ernstige blijken van ophoeren. Alles werd dan tot de aanval bereidgemaakt en de Vlaamingen trokken op tegen de Fransen. Deze in de slag niet durvende wagen braken hun leger het haastig op en toegen in wanoorden af. De Vlaamingen vieden de vluchtende Fransen op het lijf en versloegen er een aanzienlijk getal. Voortgaande namen zij het kasteel van Harne, waar de koning van Navarre de legerstapel gesteld had. De voorraad, de tenten en alles wat het Franse leger met zich gebracht had, verviel in de handen de Vlaamingen. Daarna hadden nog enige geringen gevecht de plaats welkers gevolg was dat de Fransen met schande overladen tot diep in Frankrijk verjaagd werden. Zo zingt onze vaderlandse dichter van duizen met recht ter dierge legenheid.  Triëmp, mijn vaderland, roem, roem der vaderendaden, onstervlijk groenen uw aloude lauwerbladen, de vaam vermeld uw roem aan het gans vier orengrond, blijft zo verheerlijk tot der wereld avond stond. De Vlaamse veldheren zien dat men de vijand in het open veld niet meer te bestrijden had, dankten het leger ten delen af, en bewaarden slechts genoeg mannen om aan de bezettingen der Franse grenssteden het roven en branden te beletten. Uit het stedeken Lesine, op de Palen van Henegaon, viel een dagelijks hopend zolderniers op de Vlaamse bodem en deed een veel kwaad aan de inwoners ten Plattelanden. Jan van Namen, dit vernemende, trekt met enige benden derwaarts, bestormd, veroverd en verbrand Lesine, het welke de graf van Henegaon behoorde. Ondertussen trekt Willem van Gullik met de ambachten van Brugge en van Kortrijk naar St. Omer, om die stad de Fransman te ontnemen. Daar gekomen zijnde wordt hij door de Franse ruiterij, die veel sterkere in getal was, met onstuimigheid aangetast. Geen uitkomst ziende, schikt hij zijn mannen in een kring, en verweert zich, totdat de Duitsernis hem toelaat achteruit te wijken, en dus een gewisse nederlaag te ontgaan. Enige dagen later, kwam Jan van Namen van Lesine terug bij Willem, het geen hun tezaam gevoegde macht tot 30.000 man sterk maakte. Het Franse leger aanvallende sloegen zij hetzelfde op de vlucht en hakten de vijandige benden aan stukken. Men begon St. Omer te bestormen. Alle dagen werd de stad met een ongewone moed langs verschillende zijden aangevallen. Toch, de bezetting zeer sterkzijnde, werden de belegeraars dik was met verlies van veel volks afgedreven. Het beletten hun echter niet een menigte zware stenen over de wallen te werpen en de huizen grotelijkst te beschadigen. Er werden ook veel inwoners van St. Omer in de straten onder de stenen verplet. De Fransen voor de behoudernisder stadvreesende en Willemde een krachtgepoging doen brachten al de burgers de wapen en bekwamen bij dit middel een aanzienlijke krijgsmacht, welken zij in twee lichaamend verdeelden. Test nachts, wanneer een ondordringbare duizend is de velden overdekte, gingen zij bedekterlijk uit de stad en legten de helft van hun macht in een dicht bos dat ter zijde der Vlaamse legerplaats stond. Het andere gedeelte toog tot bij het kasteel van Achk het welk insgelijks door de Vlamingen belegerd was.  Bij het reizen der zon begon de aanval bij Achk met zoveel geweld dat de Vlamingen zich dus verrast zien de menen te vluchten. Toch de stem hun erveld heren gaf hun de moed wedig. Zij drevende Fransen achteruit en de zegen scheen naar hun zijde te hellen. Totdat een grote bende ruiterij hun langs achter op het lijf vallende bij de eerste schok verschijden de gelederen over hoopwierp en de Vlamingen na een hardnekkige strijd uit één en op de vlucht gedreven werden. Het andere gedeelte des Vlaamse legers onvoorzins door de in het bos verborgen soldaten aangevallen zijnde schikten zich met haast in slagoorden en toog zonder wanoorden achteruit. Welicht zouden zij zonder groot verlies ontkomen zijn, waarin beklagelijk ongeluk moest de oorzaak van een nederlaag worden. Bij de rivier de aangekomen zijnde begamen zij zich in zo groot getal en zo dicht in ingesloten op de brug dat dezelfde het gewicht van zoveel mensen niet kunnen dragen met eiselijk gekraak in de rivier storten. Het geschreeuw, het geheul der genen die geplettet in het water vieden bracht de verslagenheid onder de Vlaamse benden die nog voor de rivier stonden. Zonder op de stem der overstand te luisteren, begraven zij zich op de vlucht en liepen verwart van het slagveld. Die nederlaag kostte de Vlamingen bij de vierduizend man. Jan van Namen en Willem van Guylik ziende dat de vijand om hun verlaten legerplaats te gaan plunderen, opgehouden had en te vervolgen, vergarende de vluchtelingen zo zij best konden en hun de schanden die een nederlaag onder het oog gelegd hebben, spraken aan zij hun de begeerter tot een spoedige weervraak in het hart. Dan tot de vijand wederkerende verrasten zij hem, bezig zijn de met de legerplaats te roven en vielen hem met een groot geschreeuw onvoorzienst op het lijf. De meeste plunderaars werden verslagen en de anderen in de stad gedreven, al zo behielden de Vlamingen hun goederen met de zegen van die dag. Terwijl men tegen Frankrijk een langdurige en weinig beduidende oorlog voerde, was Zeeland door afsterven zonder heer geworden. Willen van Henegaon wilde dit land in bezit nemen, voorgevende dat het hem door Ervrecht toe behoorde. De zonen van de Graaf van Vlaanderen maakten insgelijks aanspraak op die eigendom. Jan van Namen rustte met haast een verlood uit en landde met een Vlaams leger op het eiland Katzand.  Na een gering gevecht vervolgde hij zijn tocht naar Walgrun, bij het herveren dat zich overgaf. Willen van Henegaon had insgelijks een leger ter been gebracht en kwam het zelf in Zeeland, al waren hij de slag aan Jan van Namen kan bieden. De Vlamingen verwonnen hem in een vreselijk gevecht en sloegen hem op de vlucht tot bij Arnemuiden. Willen van Henegaon, daar enige vers hulpbenden vindende, vergarde zijn verstrooit leger en trok opnieuw tegen de Vlamingen. Maar ditmaal was zijn nederlaag nog schrikkelijker, want hij werd genootzaakt op het eilands schouwen te vluchten. Korts hierop veroverden de Vlamingen de stad Middelburg met nog vele andere stenen. Dit bracht Willen van Henegaon tot een tijdelijk bestand, bij het welke het grootste gedeelte van Zeeland aan de Vlamingen werd afgestaan. Philipp Lebel vergarde de onderwel een machtig leger om zich over de slag van Kortrijk te verreken. Hij gaf het opperbevelder zelfs aan Jacques de Chatillon en bevelende bij zijn aankomst in Vlaanderen al de bezettingen uit de grenstenen te lichten, waardoor zijn leger boven de honderdduizend man sterk moest worden. Philippus, één der zonen van de oude graf van Vlaanderen, die in Italië de grafschappen van Tiette en van Lorette beerft had, de vorming van het Franse leger vernemende, kwam met enige hulpbenden naar Vlaanderen, waar hij door zijn broeders tot opperveld hier werd verkozen. Bij het leger dat in Zeeland geoorlogd had, nog meer mannen voegende, bracht hij zijn macht tot 50.000 man, toog tot bij Sint-Omer om de Franse af te wachten en overrompelde het kasteel van Aarck. De twee legers kwamen wel draad voorhoekander. De twee eerste dagen hadden er enige afzonderlijke gevechtenplaats, in de welke Pierre de Coutrenail, ene naar Franse veldhieren, met zijn zonen het levenlied, en de Franse veel volk verloren. Jacques de Châtillon, met vreesbevangen, doorste algemene slag niet wagen. Hij tocht dan deze nachts met zijn leger naar Aatricht, en dit zo bedektelijk, dat de Vlamingen niets van die aftocht gemerkt hebben, dus morgens verwonderd en verbaasd waren, daar zich geen enkele Frans man mee ontwaarden. Philippus, de ontwijking des Veilens ter nuttemakende, bestormde en nam de steden Ter Waanen, Lens, Lillet en Bassé.  Uit weervraak van het geen de Fransen voor de slag van Kortrijk in Vlaanderen gepleegd hadden, werd het gans land daarom trend door de Vlamingen verwoest en verdorven, totdat zij, met rijke buitbeladen, weer er terug in Vlaanderen kwamen. De koning van Frankrijk, door zo talrijke nederlagen overtuigd zijnde, dat het hem onmogelijk was, Vlaanderen door de wapenen nog te winnen, zond Amadeus van Zervoyen, als vrede gezand, naar de Vlaamse veldheer Philippus. De kinderen van de gevangen graaf, niet meer verlangende, dan de verlossing hun vaders Quide en hun broeders Robert van Betune, te kunnen verkijgen, wend ze innog om de vrede met Frankrijk en stapten garen over enige moeilijkheden. Er werd dan een stilstand van wapenen getroffen, totdat de voorwaarden van wederzijden zouden aangenomen zijn. Ondertussen werd er aan het Fransenhof een vredesverdrag opgesteld, het welk verschillende voor Vlaanderen schadelijke punten inhield. Echter hoopte Philippe Lebel dezelfde door list te doen aannemen. Hij liet de tachtigjarige graaf van Vlaanderen uit zijn gevangenis van Compagne naar Vlaanderen gaan. Hem zijn erewoord afeisende, dat indien hij de aanneming van het verdrag, zoals het bij het Fransenhof was opgesteld, niet kon verkrijgen, hij in de maand mei van het volgende jaar in zijn keuken zou terugkomen. De oude graaf waardoor zijn onderdalen met pracht ingehaald en ging op het slot bijnendalen wonen. De voorwaarden der vrede met Frankrijk voorgesteld hemmende werden dezelfde in het algemeen door de steden afgekeurd. Toch de oude graaf, nog tijd voor zich hebbende, hoopte dat hij er zelf goedkeuring met meer moeite zou kunnen verkrijgen. De wapen, stilstand met Willem van Henegaon geëindigd zijn de, vernam de graaf dat er een Hollands leger te beend gebracht werd om Zeeland in te nemen. Met allerhaast werden Jan van Rennesen en Fluens van Borselen derwaarts gezonden om die nieuwe vijanden het hoofd te bieden. De Vlaamingen verwonnen de Hollandse vloot in een zeeslag waarin de Hollanders en Henegaoers meer dan 3.000 man en meestal hun schepen verloren. Men nam de bischop van Utrecht, veldt hier de Utrechtse bennen, gevangen, en men bracht hem naar Wijnendalen, waar hij bewaard werd. In dezelfde slag sneuvelden Willem van Horne, Diederik van Haarlem, Diederik van Zulen en Suderus van Bevramweerd. De Vlaamingen, zeegepralend door geheel het Noord-Holland trekkende, veroverden meestal de steden, behalve Haarlem, dat zich hartnekkig bleef verweren. De vernaamste imwoners van Noord-Holland werden als geijselaars gevangen en agent overgebracht.  Terwijl de graaf van Henegaon het veldverlatende Holland aan de Vlaamingen overleverde, stond in Doordrecht een dapper man op, met name Nicolaus van den Putten. Deze zijn vaderlandwillende verlossen vergaren de enige krijgspenden, en met dezelf op een afdeling Vlaamingen vallende versloeg hij er beide 2.000 in een langdure gevecht. Langs zijn andere kant bracht witte van Haamsteden, ook een dapper man, insgelijks veel krijgers bijeen en kort daarna een lege gedeelte der Vlaamingen, te Hilligom ontmoetende, versloeg hij hetzelfde tot de laatste man. Die afzonderlijke gevechten veranderden weinig aan de stand van zaken in Zeeland en beletten niet dat men steeds in het beleggen van Zieric-C voortging. Onderwijl naderde het einde van het bestand met Frankrijk en alles voorspeelde een nieuwe oorlog, mits men de vrede niet had kunnen treffen, de voorwaarden derzelfde niet aaneemelijk voor de Vlaamingen zijnde. Voor de laatste dag der maand april keerde de oude guiden met ziekte en ongemakbeladen als een andere regulus terug naar Frankrijk in zijn gevangenis. Philiu Lepelle had gedurende het bestand alle mogelijke middelen gebruikt om een ontzagelijk leger bijeen te krijgen. In alle landen had men voor zijn rekening hulpbenden aangeworven en verschijten de nieuwe schattingen waren op het volk gebracht om in de kosten van de oorlog te kunnen voorzien. De koning zelf kwam op het einde van juni in persoon met zijn leger op de Vlaamse grenzen. Alhoewel hij onder zich de grootste krijgsmacht die Frankrijk in haar bezeten had voerde, kwam er nog een ontzaglijke vloot onder Reynier Crimaldi van Genua op de Vlaamse zeekust om de Jonk Guiden en Jan Varenessen die in Zeeland waren te bestrijden. Philiupus van Vlaanderen had in tussen ook een roep in het land gedaan en veel krijgspenden onder zijn bevel vergaard. Met dezelfde toog hij voor het Franse leger om Philiu Lepelle de slag aan te bieden. De twee legers waren zo dichtbijelkander dat men uit dezelfde de beide vaandels kon zien waaien. De eerste dag gebeurde er een gevecht in het welke de Franse aanleidig Genia met al zijn mannen verslagen werd. De Vlaamingen, ongeduurigzijnde en om de strijd roepende, stelden zich des anderen dag in slagoorden en bereiden zich tot een geweldig aanval.  Maar de Franse dit bemerkende trokken in allerhaast na Atecht af en lieten hun legerplaats ten rovende Vlaamingen die hun grote buit maakten en al de werken welke de Franse en gebouwt hadden afbraken en vernietigden. De stad Baze, werd voor de tweede maal door hen verhoogd en de voorgeborgen der stad Lens afgebrand. Philiu Lepelle wil in de Vlaanderen langs de Heenengouwse grens en aanvallen toog met zijn leger naar Doornik. Maar reed de eerste dag zijn aankomst waren de Vlaamingen bij hem. Hij was niet gezind de slag aan te nemen, voel al hij weten zou wat zijn vloot in Zeeland zou hebben verricht. Om niet handgemeen te worden bak hij bijna alle nachten het leger op en zweefde steeds door de Vlaamingen gevolgd van de ene kant naar de andere. De tiende augustus 1304 had de zeeslag tussen de twee vlootend plaats. Het gevecht duurde twee dagen van de morgen tot de avond. De eerste dag was het voordeel aan de zijden der Vlaamingen en welicht zouden zij de zegen ten volle behaald hebben, waar hun schepen des nachts op hun zandplaat vast geraakt zijn werden zij des anderen dames door de Fransen onder de befaamde zeeoverste Reynia Crimaldi geslagen. Hun schepen werden verbrand en de jongen Quide verviel met vele anderen in de handen van de vijand. Jan van Rennesen, de moedige Zeelander die met weinig volk Utrecht bewaarde, wildende die stad verlaten, begaf zich in een schuid om de lek over te varen. Maar het schip te zeer geladen zijnde zonk te midden van de vloot en de edele ridder Jan vond er een beklaagelijk einde. Hij verdronk. De Vlaamingen dit door vluchtelingen verstaande betreurden hem met doorverklachten en zoeren dat zij hem niet ongevolken zouden laten. Wanneer het nieuws van de uitval de Seeslags in het Frans leger kwam, bevond het zelf zich bij reissel op de Peuvelberg. Philippe Lebel trok hem weinig terzijde af en verliet die gunstige plaats, de welke dan ook onmiddellijk door de Vlaamingen werd ingenomen. Deze wilden de slag niet langer uitstellen. Het was de veld hier een onmogelijk hen langer nog te weerhouden. Ze stelden zich dan in slagoorden om de vijand aan te tasten. Philippe Lebel dit ziende zond hem boden om de vrede voor te stellen. Maar de Vlaamingen wilde geen zins aan haar luisteren en sloegende boden dood.  Korte tijd daarna Vilden zijn met eiselijk geschreeuw met donderend gehuil op het Franse leger dat verbaasd en verschrik dooreen liep. Bij de eerste schok werden de voorste benden over hoop gewarpen en verpletterd. Er was onder het Vlaamse leger nog meer razenij dan in de slag te kortrijk. Ook konden de Fransen hun slechts een zwakke tegenstand bieden, alhoewel zij met evenveel moet vochten. Philippe is van Vlaanderen en Willem van Gullik dron door al de vijandlijke benden tot bij de koning Philippe Lebel die daardoor in groot gevaar geraakte. Men hakte zijn lijfwacht rondom hem terniedig en hij waren voorzeker gevangen of dood geweest in die men hem zijn mantel en andere kentekenen niet had ontnomen. Al zo onkenlijk gemaakt zijn de vluchtte hij van die plaatsweg en ontving een lichte woonde van een ijzerend schicht. Dit lang gevecht had voor gevolgen dat het Fransen leger in volle vlucht geslagen werd en de Vlaamingen de zegen behalden. De Franse kroonvaan oriflam, werd aan stukken geschuurd gelijk het de chronieken van Vlaanderen aan de welke wij dit verhaal ontlenen met de volgende woorden getuigd. Hier wiet de Franse oriflam op de welke zij zo zeer gewoon waren te roemen geschuurd en de standaarddrager Gerozius gedood. In die slag verloor Willem van Gullik de priester het leven. De Vlaamingen hielden zich tot de avond bezig met skonings tent en al de andere kostelijke goederen tot buiten maken. Zij keerden dan om wat te spijzen naar de Peuvelberg terug. Toch niets daarvindende trok aan zij op naar Rijsel. Des anderen dag ging elk naar zijn huis. Die slag geschieden de 15 augustus 1304. 15 dagen daarna kan Philippe Lebel weder met zijn leger naar Vlaanderen om Rijsel te belegeren. De Vlaamse burgerij sloot haar winkels en nam in menigde de wapens op. Philippe's van Vlaanderen en de kortrijk vergaderd hebbenen toog enige dagen daarna naar Rijsel in het gezicht der Fransen. Hun groot getal ziende riep Philippe Lebel met verwondering uit, maar hij denkt dat Vlaanderen soldaten spuut of regent. Geen nederlaag meer durvende wagen stelde hij naar enige schermutselingen de vrede voor en men trot in onderhandeling terwijl er een wapenschorsing gesloten was. Hij duurde vrij lang eermen de voorwaarden van wederzijde aandam. Gedurende die tijd stierf de oude Graafquide de compagnie in zijn gevangenis. Johanna van Navara overleed insgelijks. 