Don Quichot van La Mancha | Miguel de Cervantes Saavedra | Action & Adventure Fiction | Dutch | 1/5
Haftstuk 1 van Don Quixote van La Mancha. Dit is een LibriVox-opname. Alle LibriVox-opnamen zijn vrij van uteursrechten. Voor meer informatie of om je aan te melden als vrijwilliger, ga naar LibriVox.org. Opname door Bart de Leeuw. Don Quixote van La Mancha door Mikwelde Cervantes Saavedra in de bewerking van de GJA Goeverneur. Haftstuk 1. Jonker Don Quixote. Nog zo heel, heel lang niet geleden, woonde in een dorp van La Mancha, een Edelman, gelijk men die hele 10 dagen in Spanje nog bij de Vleetvindekam. Zijn inkomsten waren slechts matig en hij had daarvan althans drie vierden tot zijn dagelijks schrauw onderhoud nodig. Voor het laatste vierde schaften onze Edelman zich zijn kleding aan, die elk jaar in een nieuwe lakenserok, een fluïde broek en leren pantoffels bestond. Zijn verdere huisgenoten waren zijn nicht, een knap jong meisje van 18 jaar, een oude huishoudster en eindelijk een jonge knap die het paard voeren, water halen, houtkloven en verder huisselijk werk verrichten moest. Op de tijd dat onze geschiedenis begint had onze Edelman, wiens naam Don, Don is in Spanje ons heer, Quixote was zijn vijftigste jaar bijna bereikt. Evenwel was hij nog kloek, krachter en lang, of schoon ontzettend schrauw en mager van gestalte met een smal, ingevallen gezicht en een bijzonder groot vriend van de jacht. Zijn allergrote liefhebberij was echter zich in het lezen van riddergeschiedenissen te verdiepen, waardoor hij niet alleen vaak eten, drinken en slapen vergat, maar ook het beheer van zijn vermogen verwaarloosde en zich gedwogen zag het ene stuk goedlands naar het andere te verkopen, alleen om tot aanschaffen van zulke avontuurlijke en zeldzame boeken het benodigde geld in handen te krijgen. Op deze wijze bracht hij daar met de tijd dan ook een groot aantal van bijeen. In het lezen waarvan hij zich van de vroege morgen tot de late avond zo zeer verdiepte dat zijn hoofden van op hool raakte en hij aan zoetjes aan staapproject door werd. Zijn arme hersen waren vol van toernooien en gevechten, van landsen en zwaarden, van betoveringen en minderliederen, van uitdagingen en wonden, van reuzen en draken. En het oogelijk daarbij was dat hij al die onzin voor wezenlijke en waarachtige waarheid hield en een niet minder geloof aan schonk dan aan de beste wereldgeschiedenis die hem toevallig in handen kwam.  De vreemde verwarringen zijn er begrippen, bracht hem tot het nog vreemde voornemen op tot vermedering van zijn roem en tot hij der wereld een doelend ridder te worden. In ridderlijke wapenrust in het land door te trekken en even zo grote heldedaden te verrichten als waarvan hij in de oude romans gelezen had. Zijn verbeelding spiegelde hem, met levendige kleuren, de ongehoorde avonturen en gevaarend voor de ogen door welker heldhaftig bestaan hij zich een onvergankelijke roem verzekeren moest. Door de kracht van zijn arm zag hij zich zelfs reeds tot machtig keizer gekoond en hij meende dat het hem althans zeker gelukken moest een koningskron te veroveren gelijk al verschillende doelende helden dat in de oude tijd hadden gedaan. Hij gaf zich meer en meer aan deze stredende gedachte over en achter nu eindelijk de tijd gekomen om zijn dolzinnige besluit ten uitvoer te brengen. Zijn eerste werk was dat hij aan het opknappen en schoonmaken van een overoude door een zijn een voorzatend gedragen wapenrust inging welke hij uit een donkere hoek van de rommelkamer had opgeschommeld. In het zweets zijn's aanschijnst vreef hij er met een wolle lab en puimsteen de roestplekken af en hij was inna voldaan als hij naar uren poedstien weer een deel van het harnas goed glad en blank had gekregen. Eerst toen hij hiermee eindelijk klaar was bemerkte hij tot zijn niet geringen schrik dat nog een zeer belangrijk stuk van zijn uitrusting ontbrak, de helmdamelijk. Deze ongelukkige omstandigheid bracht hem in de grootste verlegenheid en gaf hem veel kopper en zorg. In de hoop van de ontbreken helm op te sporen haalde hij in de rommelkamer alles onderste boven, toch vond niets dan een oude stormkap die bij de overige wapenstukken volstrekt niet paste en vroeger denkelijk aan de een of andere geringen voetkrecht had toe behoord. Des niet te min, was hij met die vondst niet weinig ingenomen en wist zijn scherpsinnigheid zeerspoedig middelen te vinden om de stormkap in een behoorlijke, schoonal niet prachtige helm te herscheppen. Hij nam bordpapier waarvan hij met veel moeite en getopte beneden helft van de helm knutselde, hechten die aan de stormkap, verfde alles staukleurig en kreeg zo een ding dat wel nagenoeg het fatsoen van een ridderlijk hoofddeck zo had.  Nu diende nog de proef te worden genomen of zijn meesterstuk ook sterk genoeg was om de haal van een vijand te kunnen weerstaan. Om daar zeker van te zijn zette hij de helm op tafel, trok zijn zwaard en deed dat met al de kracht van zijn arm daarop neervallen. Daar stond lach het hele ding in stukken en onze helft moest met schrik zien hoe de arbeid van verschijtende dagen die hem zo menig zweedroppel gekost had in een omgezien tijds was teniet gegaan. Diep bedroefd zag hij de verwoesting aan. Hij had moeite om zijn tranen in te houden en zette zich stil in een hoek neer om door diep nadenken een middel uit te vinden om de schade te herstellen en in weerwill van alle hindernissen toch in het bezit van een behoorlijke helm te komen. Na lang hoofdbreken kwam hij tot het besluit om het bordpapier van binnen van ijzeren staafjes te voorzien. Ging daar stond aan het werk en kwam ook eindelijk tot zijn genoegen klaar. Nu is hij sterk genoeg dacht hij, maar had toch de moed niet zijn maaksel nogmaals aan zulke gevaarlijke proef te onderwerpen zodat hij zich ver genoegde met zonneomstandigheden zijn helmen voor de beste en voormaakste helm te verklaren die ooit het hoofd eens dapperen ridders had gedekt. Toen dit nu bereiderd was besteden hij drie of vier dagen om een gepaste en welluindende naam voor zijn strijdros te bedenken. Het Armebeest had wel meer gebreken dan een guldecenten en een bordwigjes heeft aan zijn lijf maar Don Quixote was toch van oordeel dat de hengst daar die voortaan een edelen en beroemde ridder zou dragen ook volstrekt een naam moest hebben die met zijn nieuwe roeping en waardigheid strokte. Hij koos en koos weer, snuffelde al zijn ridder en helde geschiedenis in door en kwam naar veel wikken en wegen tot het besluit om aan zijn knol de lieflijke en welluindende naam van Roquinante te geven. Na het afdoen van deze hoogst gelukkige aangelegenheid viel hem in dat ook hij zelf aan zijn oude eerlijke naam een deftige staart moest hechten en besloot hij dus in het vervolg als manhaftig en tappen ridder onder de naam van Don Quixote van La Mancha op te treden.  Nu eindelijk zo de hoofdzwaardigheden overwonnen waren nu zijn wapenrusting blank gepoetst, Roquinante gedoopt en hij zelf een deftige naam voorzien was nu haperde er alleen nog maar aan dat hij gelijk alle doelende ridders voor hem naar een schone dame rondzacht tot weer eer en verheerlijking de te verrichte grote daden moesten betreven worden. Een doelend ridder sprak hij bij zichzelf is een onding zonder ridderlijke liefde. Hij is een boom zonder blad en bloesem en lichaam zonder ziel en geest. Hoe toch, als ik nu op mijn tocht in een reuz ontmoet en hem door de kracht van mijn arm en van mijn dapperheid in het stof neerwerp of hem van de kop tot de teden in tweeen hak moet ik hem dan niet naar iemand heen zenden om de roem mijn dapperheid te verkonden en door heel de wereld te verbreiden. En tot wie kan ik hem beter zenden dan tot de uitverkoren dame van mijn hart gelijk in alle tijden ieder avontuurlijk ridder er een bezeten heeft. Ik moet en wil een aangebedede van mijn hart en van mijn gedachte vinden. Eens tot dit besluit gekomen vond hij de uitvoering ervan zo heel moeilijk niet. In de nabijheid zijn er woning, in een klein geheurd, Tobozzo genaamd, woonde een flinke, stevige, gezonde boerenmijd. Don Quixote had haar in vroeger tijd wel menigmaal gezien en ze schinnend recht geschikt toe om tot de koningin van zijn hart te worden uitverkoren. Ze heette eigenlijk Aldonza Lorenzo maar daar die naam hem niet mooi en deftig genoeg klonk zo noemde hij haar Dulcinea van Tobozzo daar hij dit voor een recht hoogdravende, welluidende en geheimzinnige naam hield die eerder aan een prinses en hoge dame dan aan een gewone boerenderen detenken. En dat immers was de hoofdzak voor onze held. Einde van hoofdstuk 1 Hoofdstuk 2 van Don Quixote van La Mancha Deze Librivox oplamen is vrij van auteursrechten Oplamen door Bart de Leo Don Quixote van La Mancha door Miquel de Cervantes Saavedra in de bewikking van Jejea Goevenur Hoofdstuk 2 Hoe Don Quixote zijn eerste tocht onderneemt Alle toeverijtszellen waren gemaakt en Don Quixote wilde dus de voelvoering van zijn koen en groots opzet niet langer uitstellen.  Op een warme juli-mogen legde hij dus zonder een steveling iets van zijn voornemer mee te delen, zijn wapenrusting aan zetten de kunstige fanzoneerde helm op het hoofd slak het schild aan zijn arm, greep zijn lands bestegen rokinanten en reed door het achterdeurtje van zijn hunderhoof de weide wereld in. Zils ver genoegd dat de eerste stap op zijn loop aan als held hem zo uitstekend gelukt was zat hij op zijn strijdrost aan welks uitstekende huipschonken hij gevoegelijk al de stukken zijn een rusting als aan een paar stevige kapstokken had kunnen ophangen. Zijn voldoening was even wel niet van lange dur want opeens schoot hem tot zijn geweldig geschikt te binnen dat hij nog niet werkelijk tot ridder geslagen was en zich dus ook niet met een ridder die hem in de weg kwam in een kampbord in laten. Deze gedachte viel hem zo druk en zwaar op het hart dat hij bijna zijn plan opgegeven en weer naar huis teruggekeerd was. Reeds wilde hij rokinanten de kop doen omwenden toen hem nog tijdig inviel dat hij zich immers door de eerste de beste die hem bejegende de ridderslag kon laten geven. Deze gedachte vervulde hij met nieuwe moed en bewoog hem zijn gelukkig begonnen tocht getroost voor te zetten. Toen de avond begon te vallen en Tonky shot zowel als zijn knol van vermoeidheid en honger uitgeput waren keek onze held naar alle kanten rond of hij niet ergens een trots opstekende ridderbeugd of een gastvrij slot kon ontdekken waar hij gelegenheid vond verredigen en nacht rust te houden. Tot zijn blijdschap zag hij niet ver van zijn werk in Herberg staan waarop hij aanreed en die hij voordat het tochtend volle donker was bereikte. Toevallig stond er voor de deur twee gansenmeiden die vrolijk met elkaar praten en weer helderen stemmen hem reeds van verre in de oren klonken. Daar nu echt de vriend Tonky shot alles wat hem voorkwam met de ogen van zijn verwarde geest en zich zo doen de wonderlijkste dingen inbeelden zo hield hij ook de Herberg hier niet maar voor een gewone kroeg maar meende in haar een echte en wezenlijke ridderbeugd met torens en grachten met wallen en ophalbruggen voorzicht te hebben.  Toen hij er nog weinig pas van verwijderd was bracht hij zijn paar tot staan en geloofde niets anders of daar zou nu een dwerg op de torentrans verschijnen en door schetterend horengeschal verkondigen dat een ridder door de burgdpoort verlangde toegelaten te worden. Te vergeefswacht hij een paus en rokinante die niet weinig naar de stal, naar voer en rust verlangde nam eindelijk de teugels tussen de tanden en stapte badaard op de deur van de Herberg toe zonder dat Tonky shot in staat was het koppigdier tegen te houden. Voor de huisdeur bleef hij staan en Tonky shot kreeg nu de beide mochtse giganse meiden in het och welke zijn dolle verbeelding echter dadelijk in edelen en hoogstbevallige jongvrouwen herschiep die zich voor de burgdpoort en weinig in de koele avond lucht vermijden. Terwijl hij haar nog vol eerbied aanzag wilde het toevall dat de varkenshoeder met zijn kudde van een stoppenland naar huis kwam en bij het bereiken van het dorp uit zijn horen enige luide krachtige tonen lokte. Nu geloofde Tonky shot wat zijn verbeeldingen had vorige spiegel ten volle bewaarheid te zien want hij hield de zwijnenhoeder voor de ontbrekende dwerg en sprong vrolijk van het paard op de beide schone aardelijke jongvrouwen dat wil zeggen de ganzenhoedsters met erbiedige buiging te begroeten. De meideechter, toen zij zo onverwacht een geharnaste ridder voor zich zagen gilden en gierden het uit en vluchten volschrik de herberg in. Tonky shot die zich dit vreemd gedrag niet verklaren kon, snelde haar na, riepaar terug, lichte het fezier van zijn helm op ontdekte zijn mager, bestoven gezicht en zij met lispelende stem en onder een diepe buiging meiden edelen en hoog geboren jongvrouwen vlucht toch niet zo voor een ridder van wie jij nooit in de eeuwigheid enige onherbiedige behandeling te duchten hebt maar die veel eerbereid is u ten alle tijden na zijn beste vermogen te dienen en bij te staan. Op hun haar zo vreemde en ongehoorde wijze aangesproken vaste de beide deren in een luid schater het lachen uit en maakte zulke in leven en misbaar dat Tonky shot in het eind ernstig boos begon te worden.  Evenwel bedwoong hij zijn drift en sprak mijn geëerde dames zonder reden zo te lachen verraad onverstand geliefde het echt er niet als een belediging te beschouwen want ik herhal u met de diepste eerbied dat ik bloed en leven aan uw dienst wil stoeten wijden. De dolle taal van de gekke ridder deed de meiden in plaats van haar tot bedaren te brengen nog maar harder te lachen en Tonky shot egen is klomreeds tot een bedenkelijke graad toen nog juist van pas de dikke herbegier voor de deur verscheen en als een vreedzaam man vrede zocht te stichten. Niet tegenstaande zijn goede bedoeling was hij echter bijna zelf in de lach geschoten toen hij de wonderbare kluchtige figuur van onze ridder wat nader had opgenomen. Alleen het gezicht van de dreigende lands in Tonky shots puist maakte dat hij zich met geweld goed hield. Hij trad met een beleefde buiging op de helpt toe en zei uitermatevriendelijk Heer ridder, in geval jij misschien nachtquartier zoekt zult jij in mijn huis op de kostelijkste manier bediend worden. Tonky shot nam de dikke waard van het hoofd tot de voeten op en meende uit zijn woorden te mogen opmaken dat deze de bewaarder van de ingebilde burger was. Zo antwoorden hij dan dat hij zelf met alles zou tevreden zijn midspin maar zorg wilde dragen voor zijn ros welks weerga in kracht en schoonheid men in de gehele wereld te vergeefs zou zoeken. De waard keek de magere rokinante aan en schudde glimlachen zijn dik hoofd. Evenwel greep hij het dier gewillig bij de teugel leiden het in de stal en keer de vervolgens tot zijn gast terug om te vernemen wat hij verder zou te gelasten hebben. In de gelachkamertredend vond hij daar Tonky shot onder de handen van de granzemeiden die na een roerende verzoening tans druk bezig waren de dolende ridder van zijn zware wapenstukken te ontlasten. Borst en rughaarnas hadden zij hem reeds losgegespt maar met de helm konden zij onmogelijk klaar komen daar die met enige groene kooide stijf aan het panzer vast zat. Die kooide waren dus dader in de war geraakt dat mensen zou moeten doorknippen om de helft van de zware last van de helm te bevrijden.  Dit echter wilde Tonky shot volstrekt niet toelaten en daarom hield hij de helm liever de ganze nacht op het hoofd wat wel zeer krijgshaftig stond maar ook zeker een weinig lastig en vermoeiend moest wezen. Onderwijl vroeg de waard die telkens moeite had niet uit te posten wat de edele ridder wel tot avondmaaltijd verlangde en deed er bij een hoogwoord van zijn vis die wat smakelijkheid betreft in geheel Spanje haar weega niet moest hebben. Tonky shot dacht nu natuurlijk aan verse vis, aan baars en forellen maar de waard had stokvis bedoeld en kwam het in groot stuk daarvan aanslepen. Dit was slecht gekookt en ellendig toeverijt maar nog ellendiger was het zwarte en beschimmelde brood dat daarbij de arme dolende ridder werd voorgezet. Daar hij een honger als een paard had stoorde onze helft zich daar nog tans weinig aan. Hij viel ter stond gretig op de spijzen aan toch toen hij de eerste hap aan zijn mond wilde brengen kwam hij tot zijn schrik tot de ontdekking dat hij om zijn helm geen beet over de lippen zou kunnen krijgen. De ontdeugende meide stond de eerste schudde van het lachen over zijn verlegenheid maar waren toen toch goed hardig genoeg om hem tot het gewichtig werk der spijzinging haar gulle bijstand te verlenen. De ene hield uit hoe het visie van zijn helm in de hoogte terwijl de andere hem vis en brood brood brok voor brok in de mond stopte. De honger van de edele helft werd op die wijze dan ook gestilt maar hoe zou hij nu de dorstlessen die door de sterk gezoute vis in niet geringen maten was toegenomen. De dikke waard wist raad daarvoor. Hij stak hem de dunne pijp van een tchter in de mond en groot daar van boven de wijn in die op die manier heel verquikkelijk in de armenleiders droge keel neerstroomde. Dat de helft van de wijn de mond voorbij en hem de broekspijpen weer uit liep oordeelde de helft van zo groot belang niet tegenover de zoete voldoening dat hij daardoor de groene koorden van zijn helm had geret. Terwijl hij nog aan de pijp zoog kwam toevallig een ezeldrijver de herberg voorbij en begon onder de vensters een deuntje op zijn dwastvluit te blazen.  Deze toevallige omstandigheid versterkte Donkey Shot ten volle in zijn inbeelding dat hij zich in een beroemd ridderlijk kasteel ophield dat hij door edele dames werd bediend dat de stokvis voor rellen en het beschimmelde brood past tijdjes waren en dat eindelijk de dikke waard de slotvocht was. Door die zekerheid en misschien zo wat half door de hem ingepompte wijn geraakte hij dan ook zoetjes aan in een vrij joolige stemming en bleef de gedachte dat hij nog niet tot ridder was geslagen bijna het enige dat hem kwelde. Einde van hoofdstuk 2 Halfstuk 3 van Donkey Shot van La Mancha door Mikwel de Servant de Saavedra in de bewerking van J. J. A. Gouverneur Halfstuk 3 De Ridderslag Toen de wonderbaalijke maaltijd op die wijze was afgelopen wenkte Donkey Shot de waard terzijde bracht hem in de stal stoot zich daar met hem op viel voor hem op de knieën neer en heeft smekend de handen tot hem op. Oh, geen dappenste van al die deel die hij in zijn dame neelt hem op. Oh, geen dappenste van alle ridders en slotvogten spak hij tot hem. Hier willen knieën en ik zal niet weer opstaan voordat je mij met boven menselijke goedheid en genade een wens vervuld hebt waarvan de verhoring u tot eeuwen geroem en de kansenwereld tot heil en zegens afstrekken. De dikke herbegier zag de knieën de held met verbazende ogen aan en was niet weinig verlegen. Hij wist niet hoe hij zich in dit geval gedragen wordt met alle beleefdheid dat hij toch maar opstaan en zijn wensen op verstandige manier aan de dag leggen mocht. Don Quixote veroorde zich echt er niet van de steen en rustte niet voordat de waard beloofd had te doen wat hij van hem begeren zou. Ik dank u voor uw groot moedigheid spak hij hierop en zal u nu mijn verlangen openbaren. Dat bestaat hierin dat jij mij morgen vroeg tot ridders slaan en mij vergunnen wilt deze nacht in de kapel van uw mijn wapen waken te houden. Heb je dat gedaan, daar wil ik de weide wereld in trekken en wil vechten en strijden totdat de roemijner daden de aarde met verbazing en bewondering vervult. Want dit is de plicht der doelende ridderschap tot welke ik van de dag van morgen af hoop te behoren.  De dikke herbegier was in goud van een kerel en nu hij de edele ridder daar zo hoorde doordraven begreep hij ter stond dat het in de bovenverdieping niet recht pluis moest wezen. Dus nam hij zich dan ook voor eens ter degere pret met hem te hebben en antwoorden met een deftig uitgestreken gezicht dat hij zeergarende bereid was de wens van een zo dapper, volmaakt en roemruchtig ridder te vervullen. Hij versterkte hem in het geloof dat hij zich werkelijk in een groot en prachtig slot bevond en betreurde alleen voor het ogenblik geen kapel tot zijn beschikking te hebben en een kort geleden was afgebroken om weer nieuw te worden opgebouwd. Maar toch waarder geheld voegde hij erbij, kunt hij hier getroost uw wapen waken houden daar in tijd van nood iedere plaats tot dat doel goed en passend is. Doe het deze nacht in het binnenhof van het slot en mooi gewillijk als dan de nodige toeverijtselen maken en alles zo inrichten dat hij tot in zoveel maakt ridder wordt geslagen als er maar één op twee benen loopt. Na deze troostrijke toezegging voeg hij Don Quixote of hij ook geld bij zich had. Tot zijn verwondering antwoordde de ridder onkennend en voegde erbij nog nooit gelezen te hebben dat een braafdolend ridder met andere nietig metaal dan zijn goed harnas als bezwaard geweest. IJ, dan moeten de schrijvers van uw helde geschiedenis het niet recht goed geweten hebben, antwoordde de goudige herbergier met gemaakte deftigheid. Ik voor mij heb altijd gehoord dat alle avontuurzoekende ridders op hun tochten wel weselijk goed gespekte beurzen, schone hemden en buitendien een doosje met wonderbalse meenamen om er in het gevecht bekomen wonden en kwetsuren te helen en dat zij die dingen, als ze geen schildkaar bij zich hadden, in een daartoe aan de zado aangebrachte knapsak bewaarden. Neem dus goede raad van mij aan Hoog Edel Don Quixote Rijdt als je van mij de ridderslag hebt ontvangen naar huis waar ik voor geld en andere noodwendige behoeften neem zoals dat in Held-Betaamd een schildknaap indienst en rijd dan in Vredesdaam opnieuw op ontmoedingen en avonturen uit. Don Quixote beloofde deze welgemeen de raad stipterlijk te zullen opvolgen en verklaarde zich bereid zijn wapenwaken op een binnenhof van de burger te houden.  Zonder dralen steepte hij daarop de stukken zijn er wapenrusting naar buiten legde die op de troch voor de waterput en begon toen met het schild aan de arm de lands in de vuist met de grootst mogelijke deftigheid en waardigheid daarvoor op en neer te stappen. Het was onderwijl vrij laat geworden en de dikke waard haasten zich al de wondelijke dingen van ridderslag en wapenwaken die hij van Don Quixote vernomen had aan zijn gasten in de gelachkamer zo heet van de rooster over te vertellen. De mensen liepen nu lachend naar het venster en, tijdenaar Helderscheen, zagen ze daar op de Don Quixote parmante en in volle glorie voor zijn wapens heen en weerkuijeren. Nu en dan bleef hij op zijn lands leunend enige ogenblikken nadenken staan keek suurten tot de maan op en begon dan opnieuw zijn een tonengewandeling. Nu schoot een muilezeldrijver onder de gasten op eens te binnen dat hij zijn beesten nog te drinken moest geven. Het had dus buiten in de hoofd en naderde de put om de wapenstukken van de troch te nemen daar hij anders niet bij het water kon komen. Zodra nu echt de Don Quixote hem in het oog kreeg, stelte deze zich dreigend in postuur en keek de komende grimmer aan. Drug, vermetelrinder, riep hij, wie jij ook zijn mocht, die u zo roekeloos verstouwt de hand naar mijn wapens uit te steken, hoedt u dat jij die het leven laat tot straffen voor uw dolzinnig bestaan. De ezeldrijver stoorde zich zo weinig aan die hoogdravende taal dat hij de hem in de weg liggen zonder omstandigheden bij de riemen oppakten en ze het ene stuk recht het ander links op de grond smeed. Toen Don Quixote dit zag, ontstak hij in hevige toren, verdrijd de ogen, niet zijn schild los, geef met beide handen zijn lands en liet hij met zoveel geweld op het hoofd van de arme ezeldrijver neervallen dat deze horen-en-zien verging en hij dadelijk bewusteloos neerstochtte. Zonder verder naar de overwonneling om te zien, raapte Don Quixote bedaard zijn wapens weer op, dergde ze andermaal op de troch neer en zette zijn wandeling met alle deftigheid voort.  Het duurde echter niet lang over de kwam een tweede ezeldrijver die volstrekt niet wist van het heen met zijn cameraat gebeurd was en ontvinkt van Don Quixote dezelfde waarschuwing op zich op een afstand te houden. Daar de man dit nu niet dadelijk deed hief de bedrijf de ridder andermaal zijn lands op een paar zo geweldige slagen op het hoofd toe dat het bloed er bij neerstroomde en de onnozelen sukkel jammerlijk begon te schreeuwen en te huilen. Dit gerucht deed de herbergier en zijn gasten verschikt toeschieten en met verbaasdheid zien wat er gebeurd was. En toen hij bemerkte welk machtig lege tegen hem in aantocht was greep de wakkeren ridder nu zijn zwaard en riep uit nu, o, dold Chinnea, koningin van mijn hart nu is het tijd dat hij uw ogen op mij richt en ziet de reestelijk en schrikbarend avontuur ik hier te bestaan heb. De dreigende gebaren waarmee Don Quixote zijn wapen zwijde zijn vlammende blikken en onmiskenbare vastberadenheid boezende de mensen zoveel ontzach in dat zij ter stond staanbleven en zich niet nadenwaagden. Om toch iets te doen raapten zij echt de stenen van de grond op en begonnen daarmee op veilige afstand zo een hevig bombardement dan Don Quixote zich daar met zijn schild nekken. Hij ontving dus meelig harde bos, maar wek geen voet van de plaats daar hij liever zijn leven dan ook maar één enkel stuk van zijn wapenrusting wilde verliezen. De herweg hier die medelijnen met de arme held begon te krijgen, trat eindelijk als be middelaar op en zocht de aanvallers tot bedaren te brengen door hun te herinneren dat Don Quixote niet recht wijs was, wat hij hun vroeger ook al had gezegd. Zijn dringende toespraak en de schidders ernstige bedreiging dat hij de één naar de schiddel zou kloven had de eindelijk ten gevolge dat men de bond en blauwe gestenigde held verder met rust niet. Deze gaf nu de derde gekwetste ezeldrijver vrijheid op zijn zweeg te gaan van te de lance weer op en zette zijn wandeling voort als over hoe genaamd niets was voorgevallen. Onderwijl begreep de waard dat het nu tijd werd aan de grap voor goed een eindet te maken en besloot dus onze heldhafte gevriend maar ter stond zonder verder tot ridder te slaan. Hoog edele heer sprak hij op erbiedige toon.  Geheb tans ten volle uw plicht vervuld en door de heldhaftige verdediging uw warpens uw boven menselijke dapperheid doen blijken. Ik acht het dus niet nodig dat ga hier tot de morgen staan blijft maar reken mij verplicht u nu dadelijk hier onder de blote hemel de ridderslag te geven. Door deze nedige toespraak waarin in zo hoge lof voor hem lag opgesloten niet weinig gestreeld toon de donkje shot zich dan ook ter stond bereid de slag te ontvangen en om aan de zaak de behoorlijke plechterheid bij te zetten haasten de herbegier zich de beide gransen meiden en een keuken jongen te halen om er als getuigen bij te dienen. Hierop of al hij de gekke ridder neer te knielen voeg hem zijn zwaard en bracht hem daarmee twee zo duchtige slagen op de schouder toe dat ieder ander dan ons instant vaste geheld het daarbij van pijn zou uitgescheeld hebben. De gekke waard hield hierop een korte toespraak bevalt toen aan de meiden welke donkje shot nog altijd als voornames schone jongvrouwen hield hem zwaard en sporen aan te gespen en verklaarde dat de ceremonie hiermee naar eis was afgelopen. De nieuwbakken ridder dankte alle drie, de slotsvocht en de dames voor hun liefdediensten, hun gunst en genaden en ging vervolgens in de stal om rokinanten te zadelen en buiten te brengen. Hij kon namelijk niet besluiten om de nacht in de herberg door te brengen. De dorst naar avonturen en ridderlijke daden dreef hem voort en de waard maar blij dat hij hem kwijtraakte liet hem trekken zonder zelfs voor de huisvesting en de ellende gestokfis betaling van hem te vergen. Einde van halfstuk 3 Halfstuk 4 van donkje shot van la mancha. Deze Librivox opname is vrij van auteursrechten. Opname door Bart de Leo. Donkje shot van la mancha door Bedra in de bewerking van G.A. Gouverneur. Halfstuk 4, waarin braaf, gerost en geransot wordt. De morgen begon juist de schemeren toen donkje shot de herberg verliet en welgemoed zijn tocht vervolgde. Zijn opgewonde verbeelding spiegelde hem reeds allerlei grootste en ongehoorde wapend feiten voor toen hem opeens de goede raad inviel die de waard hem had meegegeven te weten om zich vooral van geld en een schildknaap te voorzien.  Dit deed hem dus besluiten naar zijn woonplaats terug te keren en rokinante de werk te doen inslaan naar het dorp waar hij het levenslicht aan schoud had. Het praat schen zijn voornemer te begrijpen en nog meer dan hij naar de opbekende stal te verlangen. Het raafde lustig voort en scheen met zijn hoeven nauwelijks de aarde te raken. Opeens de donkje shot de teugels aan en luisterde. Er stond stuurde hij zijn paard op de plaats van waar dat geluid kwam aan. Hij was nauwelijks 50 passende ver toen hij een vastgebonden merrie en daar dichtbij een ongeveer 14-jarige knap ontdekte welke die klagende toner uitstiet. De jongen was aan een boom vastgebonden en zijn bovenliggaam was tot aan de heupen ontbloed. Een stevige boer stond achter hem. Rand zonde de schreeuwende knap met een dikthou ongenaardig af en volgen mond open ogen toe maar jongen. Donkje shots hard zwol van toren en verontwaardiging terwijl hij de boer met donderende stem toevoegde. Gezijd een schanderlijke en eerloos ridder daar ga u zo aan een weerloze vergrijpen durft. Laat hem los. Bestij hoe strijd roos en grijp uw lands op dat we elkaar krachten beproeven. Want ik sweru en wil u bewijzen dat u handelswijzen de ergste laf hartigheid verraat. Bij het horen van de dreigende stem en het zien van de geharnas de ridder die met gevelde lands op hem toekwam hield de boer zich gereeds voor een man des doods en antwoorden met schrik Edelen Heer, deze kdaap hier heeft zijn tuchtiging dubbel en dwars verdiend. Hij is een van mijn knechts en hoed mijn schapen. Maar past zo slecht op zijn plicht dat ik om de andere dag een stuk wijtraak om het nooit weer te zien te krijgen. Als ik hem dan een pak ranzel geef dan zegt hij, of schoon het een schanderlijke dat ik dat uit boosse vrekkergij toe en omdat ik hem zijn verdiende loon niet wil betalen. Dat ligt hij, goddelose schobbenjak riep Don Quixote die uit pure ridderlijkheid voor de zwakere partij koos. Gij ligt. Bindt er stond de jongen los en betaal hem wat hem toekomt als hij niet op staande voet met pijn lands door boord wilt worden. In zijn angstpond de boer de jongen reken los en Don Quixote vroeg deze laatste hoeveel geld zijn hier was. 69 realen antwoorden snikkend de goudief.  Zijn meester stond bij dit antwoord geheel verbijsterd en heeft van verbaasdheid bij de handen omhoog, door de ridder beval hem die soms ter stond zonder tegenspraak te betalen. En dan moest ik hier nu zodadelijk op de plaats dood blijven dat geld geven kan ik niet riep de boer. Ik sleep de realen maar zo niet in mijn zak mee. Als die jongen echt er met mij mee naar huis wil komen verweren ik u hier ridder dat hij hebben zou wat hem eerlijk toekomt. Nee, meegaan wil ik niet haalde de knap geloof me edelle ridder als hij mij weer onder zijn klauwe krijgt dan haalt hij mij bij levende lijven het armen wel over de oor.  Nee, dat zal hij niet maar hij zal doen wat ik hem gelast hij moet mij op zijn woord beloven dat hij u betalen zal en de hemel mogen hem genadig zijn wanneer hij als een slecht haals ridder zijn woord brak ga gerust met hem maar hij is helemaal geen ridder hier huilenbal ik de jongen hij is met een rijke boer Goe van Haldudo de kwantanag en anders niet Dat doet er niet toe verklaarde Don Quixote ook onder de Haldudos kunnen ridders zijn en ik zeg u als u hier u niet betaalt dan zal ik weer omkomen om hem te tuchtigen weet dat ik de beroemde doelende ridder Don Quixote van La Mancha ben hier allerbozen de beschermer der onschuld en de toevlucht der ondertrukten ga daarom met uw meester mijn zoon hij zou niet wagen u kwart te doen daar ik u onder mijn bescherming heb genomen de boer zoer bij hoog en bij laag dat hij de knap behoorlijk behandelen zou en Don Quixote gaf zijn rost de sporen en stoof heen in galop niet zodra was hij echter uit het gezicht of de boer keerde zich tot zijn knechten kom nu hier m'n keroetje ik wil je betalen wat je toekomt en dat met rente en interrest kom hier zeg ik en met die woorden pakte hij hem bond hem opnieuw aan de eik vast waar hij de bengel zo jammerlijk afhanselde dat zijn huilen brullen wijd en zijd door het bos klonk en hij de wakkere ridder aan wie hij dat pakte danken had naar de diepste afgrond wensten roep nu je bevrijder m'n zoon spotten de boer terwijl hij zijn slagen neer niet vallen roep hem nu en zie of hij je horen en helpen zal wacht ik zal je leren tegen je meester rebeller te wezen klets klets klets en hij beukte op de jonge los tot zijn arm er een lamp van werd toen eerst bond hij hem los en jeugd hem weg met een duchtige schop tot reispenning onderwijs zokte Don Quixote in Sukkeldraf zijn zweegs en verheurde zich over zijn werk opnieuw onder de slagen zijn kastijders stond te kreunen en te krimpen maar daar opeens zag hij in de vecht een stofvolk opstijgen welke hij ter stond voor een troep stropende roofridders hield niet tegenstaande het eenvoudig zes vreedsame kooplieden met hun dinnaren waren die van Toledo naar Morsia trokken om daar hun handelszaken af te doen Don Quixote herinnerde zich intussen wat hij vroeger in zijn oude ridder geschiedenissen gelezen had om op dezelfde wijze te werk te gaan als die onvergetelijke helden welke hij zich eens vooral tot schitterend voorbeeld had gesteld hij zette zich dus met kalme bedaardheid vaste in de zadel dikte zijn borst met het schild legde de lands aan en bleef in deze houding de langzaam naderen de kleine caravan roerloos afwachten toen u de vreemde ridders want voor de zulke hield hij hem binnen het bereik zijn er klinkende stemwaren gekomen deed hij zijn mond open en schilder hun uitdagen toe wie hij ook zijn mocht ik zal u geen doordoord gunnen voordat je verklaard echt betuigd hebt dat door Chinea van Tobbozo mijn uitverkorende dame de nobbelste en schoonste jongvrouw op de grote weide aardbodem is de kooplieder konden uit Don Quixote's gansche toetakeling en uit de dolle taal die hij uitsloeg wel dadelijk opmaken dat het met hem daarboven niet recht plous moest wezen een joolige snaak antwoorden dus dadelijk met een grote deftigheid koen, dapper en roemwaardig ridder we hebben de naam van de eerbare jongvrouwen die hij daar uitgallemt nog nooit gehoord en hebben dus ook geen zikkerpietje tegen haar in te brengen laat ons dan zien hoe zij is en is zij werkelijke toonbeeld van schoonheid waarvoor hij haar uitgeeft dan zullen we haar eer en lof volgaan de overal uitpazuinen dat is maar dwaar ze praat voeg de Don Quixote hem toe als ik haar toonen zou het geen verdienst te wezen dat je voor haar op de knieë neerviel nee, ook zonder haar liefelijk aangesicht aan schouwen zult hij geloven bekennen en besweren dat zij de schoonste opaarde is of allen door de krachtmijnen lands in het stof worden neergeworpen kom nader dan, komt nader eent voor een of allen tegelijk en ik wil u toonen wat straf en wacht die wagen aan de edelen en hoge dame van Tobbozo de verschulderde achting te ontzeggen Eie meneer Ridder, hoe kun je u ook zo schrikbare driftig maken antwoorden de spotsieke kopan met moeite zijn lachlust bedwingende toont ons maar een beeldendis van uw aangebeden en al is die ook maar zo groot als een gerste korrel, we zullen tevreden zijn en uw heerlijkheid, alle eer bewijzen, zelfs als uit het contrafeit zo blijkt dat de edelen doen dat Sinea erg schil en voor en achter een boggel heeft een lendige laag hartige schaftuit riep donk die shot ten uiterste verantwaardigd donja don Sinea van Tobbozo kijk niet schil en nog veel minder wordt haar edelige stalte door een buld ontzicht maar hij zult voor uw snoden lastering het met de doodboeten en nog terwijl hij dit uitschreeuwen gaf hij rokinanten de sporen en stormde met zulking geweld op de spotachtige kopeman in dat hij hem met zijn lands door boord zou hebben zo niet in gelukkig toeval dat dreigend gevaar had afgewend de armen rokinanten namelijk op dat harde redden nog niet afgericht stied tegen een steen aan struikelde, storten eer en slingende zijn riddelijke bereiden met zoveel kracht uit de zadel dat hij wel tien pas zever door de lucht vloog hij deed wel al zijn best om zich van zijn val weer op te richten door de zware lastzender rusting belette hem dat gisterende ging hij voort met schimpen en razen en overstelpte de koplieden met een vloed van scheldwoorden terwijl deze daarbij zaten te schudden van het lachen maar het spektakel dat hij maakte begon eindelijk een der muil-ezeldrijvers van het gezelschap te vervelen en deed in besluiten de gevallen ridder op kracht dadige wijze tot zwijger te dwingen hij steek van zijn lastier ging op donkie shottoe rukte hem de lands uit de hand brak die door midden daarmee zo lang op de nog voortdurend schimpende en scheldende ridder los dat hij zijn knuppel in duizend splinters had geslagen vervolgens nam hij het andere stuk van de lands en bediende zich daarvan op dezelfde wijze tegen de armen gevallenen die daarom toch de mond niet hield maar hemel en aarde tot getuigen van de schandelijke behandeling aanriep die hij van zulke ellendige goudieve den straatrovers ondergaan moest toen eindelijk de kerel moe werd en donkie shot een ongenalige drachtslagen had ontvangen zette de kooplieden hun reis voort zonder zich verder om de jammerlijk toegetakelde held te bekommeren deze hernieuwde nu nog eens zijn pogingen om overeind te komen doch dat gelukte hem niet da zijn ganste lichaam dierelijk gekneust was en hij zijn armen en benen bijna heel niet kon bewegen einde van hoofdstuk 4 hoofdstuk 5 van donkie shot van lamansha deze LibriVox opname is vrij van uteursrechten opname door Bart de leeuw donkie shot van lamansha doormiek wel de serfantes servedra in de beweging van je je aargoeveneur hoofdstuk 5 hoe donkie shot naar huis kwam en een schildknaap vond verscheidende uren lag donkie shot niet ver van zijn paard, stijf en roerloos op de grond en had tijd om over zijn treurig lot na te denken totdat toevallig kwaam en de ongelukkige ridder daar zo vond liggen die kwam hem te hulp, maakte hem de helm van het hoofd los en vroeg deelnemend hoe het met hem was de armenmishandelder gaf eerst volstrekt geen antwoord, maar bracht toen opeens zoek een onzin en wachttaal voor de dag dat de goede, evoude geboer er heel niet wijs uit kon worden het duurde lang voordat hij de waarheid eniger maakte op het spoor kwam eindelijk trok hij de gekneusde de wapenrusting en de klederen van het lijf onderzocht zijn gehele lichaam en vond een ontelbare menig de bruine, blauwe en groene plekken die aan de krachtige slagen van de verbolgen muileesondrijver waren toe te schrijven nu begreep hij zo na genoeg wat hij te doen had tilde de arme ridder op rokinanten bond hem op de zadel vast pakte de stukken de wapenrusting op zijn eigen paard dan bij de rossen bij de teugel en geleidde de dolende ridder naar huis onderweg kraam de donkischot zoveel dwaarze dingen uit dat de eenvoudige boer horen en zien verging en hij hartelijk blij was toen hij eindelijk zonder verdere ongelukken behouden donkischots huis bereikt en daar terdegen op de gesloten deur gebond stad zijn nicht en de oude huishoudster waren in tussen niet weinig verbaasd geweest toen zij opeens de afwezigheid van haar heren bemerkte die met roos en rusting spoorloos verdwenen scheen in haar angst en bezorgdheid zonden zij toen enige dagen van lopen waren naar de pastoor en de barbier van het stadje verzochten deze in bijhaarten komen en deelden hun het vreemde geval in al zijn kleuren en fleuren mee die verrensde ridderboeken hebben hem het hoofd op hoog gebracht zij de huishoudster tot de pastoor en het knapste verstand in heel Spanje totaal te gronden gericht ja ja meester Nikolaas klaarde het nichje zich tot de barbier richtende mijn arme oom zat dagen en nachten lang in die domme boeken te studeren en las zo lang tot het hem groen en geel voor de ogen werd soms met hij het boek weg geep naar een oude verhoes te degen die aan de wand hing haalde hem uit de schede en begon er als een dolle man mee in de lucht te schermen als hij dan moe werd en het zweten bij het gezicht neer liep zij hij dat hij met vier machtige reuzen had gekampd en alle vier doodgeslagen vervolgens donk hij een groot glas water en verklaarde dat het een kostelijke wonderdrank was die hij van zijn goede vriend de tofenaar Esquif had gekregen en dan eindelijk nam hij zijn mallen ridder historisch weer op en las daarin tot hij weer zo'n nieuwe vlaag van razende doorheid kreeg zolang die ellende geboeken niet tot as verbrand zijn krijgt mijn arme oom zeker zijn verstand niet weerom nu, dan wilden we er het vondens over uitspreken en zijn mooie ge aan de dag op het vuur gooien op dit ogenblik bonsten de boer buiten op de huisdeur en de verzamelden sprongen op en haasten zich naar buiten om te zien wat er gaande was toen zij de verloeren ridder Don Quixote herkende gaf de huishoudster een kreet van blijdschap en vroeg hem waar hij zo lang geweest was de arme man was echter niet in staat een verstander antwoord te geven hij kwam met allerlei onzin voor de dag en de boer die hem gebracht had moest het woord nemen en vertellen in welke toestand hij de dolende held gevonden had deze werd nu met alle zorg van het paard getild en tebed gebracht waarop hij ter stond in een diepe slaap verzong de overigen bleven echter nog tot laat opzitten om te overleggen wat zij doen moesten om de dwaaze inbeeldenen van de arme man zoveel mogelijk te keer te gaan of althans voor het vervolg onschadelijk te maken de volgende morgen was de dag nauwelijks aan de hemel of de ongelukkige riddegeschiedenis in ondergingen het vond is dat het de vorige avond onherroepelijk over haar was uitgesproken de pastoor, de barbier, de huishoudster en de nicht trokken daartoe gezamenlijk naar de bibliotheek sleepte de granste vrachtboeken naar buiten stapelden ze als een houtmeid oppelkander en legde er een duchtig vuur onder aan de oude stroostnijders brandde als zwaar voor stokken en het duurde geen halve uur of van heel de rommel was niets meer over de vrouwen als die de wind naar alle richtingen verstrooiden om nu het goede week te voldoien deed de huishoudster toen een metselaar komen die nog diezelfde dag de deur naar de bibliotheek dichtmetselen moest zodat men er geen spoor meer van kon ontdekken toen dit gedaan was stelden zij zich gerust en maanden haar en meester nu alle dolle cure uit het hoofd te hebben gedreven of toch te kunnen drijven daar de onzinnige ridderomans waaruit hij al dat vergif had gezogen en schadelijk waren gemaakt onderwijl werd donkie shot wakker sleep weer in werd weer wakker at en donk en vertelde allerlei dwaarse dingen totdat hij zich eindelijk weer tamelijk wel gevoelde hij trok zijn kleren aan sukkelde naar zijn bibliotheek om daar wat in zijn geliefde boeken te studeren en vond geen vertrek en zelfs geen deur meer op zijn verwonderde vraag vertelde zijn niet hem dat in boze tofenaar de gehele bibliotheek weggehaald had en daar dit verzinssel met de denkbeelden van de ridder vrij goed overeen kwam dan deze dat dan ook geloven aan de enige gedachte die donkie shot tans nacht en dag bezighild was hoe hij best weer een nieuwe tocht zou ondernemen en aan een schildknaap komen die hem daarop ver gezellig kon zijn buurman een eerlijke boer zonder bijzonder veel verstand scheen hem voor zo'n betrekking de meest geschikte persoon toe en dan gaf zich dus alle moeite te halen in de begin wilde Sancho Pansa van al die doden de ridderschap hoe genaamd niets horen toch donkie shot deed hem zulke fraaie beloften en stelde hem zo duidelijk voor dat hij wat vroeger of later een koninkrijk of een eiland vooroveren moest waarop hij dan Sancho Pansa als stadhouder zou aanstellen dat de goede man eindelijk toegaf en in spijt van vrouw en kinderen tot het besluit kwam de edelen don te ver gezellen nadat op deze wijze een voorname zwaarigheid uit de weg geruimd was moest de rinner van La Mancha nog geld en schoon lidden zien te bekomen hij verkocht en verpanded de halfen een goed deel van zijn eigendommen en bracht zo doen er een vrij aanzienlijke zon bijeen hierop labte hij zijn wapenrusting weer op bracht zijn helm in behoorlijke staat kondigde Sancho Pansa het uur aan waarop zij opbreken zouden en drukte hem op het hart zich toch vooral van een duchtige Sancho Pansa beloofde niet alleen voor de knapsak maar ook voor een rijdier te zullen zorgen daar hij zijn ezel op de reis meenemen wou nu wist Don Quixote zich wel niet te herinneren dat ooit een schildknaap op een groutje op avonturen was uitgegaan maar toch had hij er vrede mee daar hij zich voornam de eerste de beste onheurste ridder met wie hij te doen kreeg zijn strijdros af te nemen en op die wijze beter voor Sancho Pansa dan voor zichzelf te zorgen nadat zo alles bezorgd en in oorlog gebracht was verlie de Don Quixote en zijn schildknaap in het hoost van de nacht stil en heimelijk hun vredigdorp zonder dat een van beide van zijn betrekkingen afscheid had genomen ze haasten zich zoveel mogelijk om niet achterhaal te worden zelfs als men hen misschien nazetten mocht Sancho Pansa bingelde op zijn ezel rookte uit zijn kortpijpje plies ontzettende rookwolken in de lucht en droomde van het hem toegezegd de stadshouderschap en de schildknaap ze volgde dezelfde weg die Don Quixote vroeger had genomen en raakte alspoelig in een zeer wijze en tegelijk onderhoudend gesprek verdiept waarin de ridder zijn schildknaap opnieuw ongehoorde dingen voorspiegelde en hem beloofde dat hij al heel gauw koning en zijn vrouw en kinderen koningin en prinsen of prinsessen zouden zijn de eerlijke knap nam al wat zijn meester hem voor praten terwijl het uitzicht op een zo hoge waardigheid zijn eerzucht niet weinig strilde en zijn ogen blind baakten voor alle onwaarschijnlijkheden einde van hoofdstuk 5 hoofdstuk 6 van Don Quixote van La Mancha deze Librivox opname is vrij van auteursrechten opname door Bart de Leel Don Quixote van La Mancha door Mikwel de Cervantes Saavedra in de bewerking van G.A. Gouverneur hoofdstuk 6 Don Quixote en de Windmolens onze twee hadden reeds een goed eindweegs afgelegd toen zij op eens 30 tot 40 windmolens op de vlakte voor zich zagen op dat gezicht keerde de riddenzicht tot zijn schild knap om en zij vriend het geluk lacht ons toe vroeger dan wij hopen of verwachten konden daarvoor ons staan 30 en nog meer schrikbarende reuzen ik wil erop los gaan op leven en dood levenslicht uitblazen als ik een geveld heb zullen wij rijke buiten en ik zelf ons stervelijke roem behalen daar het in edel, ridderlijk en de hemel welgevallig werk is dat men zulke snode reuzen van de aardbodem verdelgt wat voor reuzen dan? vroeg Saint-Jopane zou verwonderd rondkijkend en niet dan die onschuldige windmolens ontdekend daar staan zij antwoorden Don Quixote en wees op de windmolens daar staan ze en zwijden hun geweldige armen die wel twee meilen en meer lang zijn die dingen daardoor luchtig heer vroeg Saint-Jopane ten uiterste verbaasd wel liever heen moet je dat zijn in mijn windmolens maar geen reuzen wat jij de armen noemt dat zijn de weekend die door de wind rondgedraaid worden en de molenstenen aan de gang brengen ik merk dat jij nog heel weinig van avonturen weet, riep Don Quixote dat zijn de reuzen angst om het hart slaat blijft dan op een afstand tensiet toe hoe ik de geduchten en ongelijke strijd met hen wagen zou met deze woorden drukte hij de maangereur ook in dan te de sporen in de ribben en stoorde zich niet meer aan het roepen van zijn verwonderde schildknaap die hem nog altijd met al de kracht zijn er longen naast kreeuwen dat hij gewone windmolens en geen reuzen overhidders voor zich had Don Quixote had zich nu eens die reuzen in het hoofd gezet die hij nog niet in toen hij reed dicht bij de molens gekomen was met donderende stemmerie bij hen toe staat hij alenderen en lafhartige schepsels staat en vlucht niet een enig ridder nadert die u het hoofd biedt en u in het stof zal neederwerpen op dit ogenblik stak een lichte wind op die de weekend de molens langzaam in beweging bracht Don Quixote hield dit voor een antwoord en een uitdaging en schreeuwde vol strijdplust zoveel armen als de honderd armen gereus Bria Reyes toch zult geoverwonnen worden en mij aan mijn voeten om genade smeken met deze woorden maakte hij zicht tot de kamp gereed dacht aan zijn hoge gebiedster doet Chinnea van Tobozo riep haar een machtige bescherming tegen het dreigende gevaar in dekte zijn borst met het schild velde de lands stoof in wilde gelop vooruit en richtte onverzaard zijn aanval op de naastbijstaande windmolen scherpe lands ging door eender weekend heen welke de wind juist op dat ogenblik met vermeerde de snelheid rondrijden ze brouwt dadelijk in stukken terwijl ruiter en ros overhoop geworpen en lelijk beseert en rikneust een eindver werd geslingerd werden nu schoot Sancho Pansa toe zo vlug als het goudje met draven kom en ontdekte met schrik dat zijn dappere meester zulke geweldige smak had gekregen dat hij geen lid meer verroeren kon Ach lieve hemotje riep Sancho toen hij zijn edele heer daar zo jammerlijk van toegetakeld heb ik u niet gezegd dat ge u in achtboest nemen ieder verstander mens moest toch zien dat hij windmolen zijn geen reuzen voor zich had stil, stil vriend Sancho kruinde donky shot met mattestem ik zie wel dat alle krijgschuldig wisselvallig en onbestendig is de edel of ander bozader Tovenaar waarschijnlijk dezelfde die mij mijn boeken ontstel moeten de reuzen in windmolen ze hebben veranderd om mij de eer en de room der overwinning uit de handen te rukken zijn verandigheid is groot maar zal eindelijk toch door de voortreffelijkheid van mijn goed zwaard en door mijn dappereheid overwonnen worden dat hoop ik zij Sancho Pansa terwijl hij zijn ridder overreint en weer op Rokinante hulp die bijna de ruggegraad had gebroken hierop vervolgden beide hun reis en richten zich naar de bergpas van lapis waar donky shot, daar het in druk bezochte plaats was, een menig de avonturen hoopte te beleven het verlies van zijn lands griefde hem uitermatezeer en hij dacht lang na op wat wijze hij dat best kon herstellen eindelijk besloten hij van de eerste de beste eik of beuk een stevige tak af te kappen en die dan voortaan als lands te gebruiken gij Sancho zij hij had ik zelfs met in zo ellendig werktuig de stoutste en ongelooflijkste daden volvoeren zal ik mag een boon wezen als ik dat niet hoop edelen heer antwoorden de schildknaap, maar waarom zit hij toch zo scheef in de zadel en hangt zo op de ene zijn van het paard heb je u misschien bij de val wat beseerd zo is het erkende de ridder en dat ik het niet hard op van pijn uitschreeuw is alleen maar omdat ik wel vaak gehoord en gelezen heb dat zo kermen en jammeren aan kloeken doelende dus niet betaamd zij klaarde nooit over enig kwetsuur of verwonding al was het ook dat hun darmen uit het lijf hing nu iederse meug, zoals mijn groot moeder plachten zeggen, antwoorden de schildknaap ik had even wel liever dat gij beschreeuwde het edelen heer als gepijn voelt ergens want ik voor mijn part zal ter degene keel opzetten als mijn arm lichaam erg schade of letsel krijgt of is het misschien ook aan de schildknaap er doelende ridders verboden te klagen donkie zeld haalde over deze vraag van z'n dina de schouders op maar gaf hem toch volle vrijheid om bij voorkomende gelegenheid naar harde lusten kermen te krijten en te huilen balken daar hij nog nooit gehoord had dat in de voorschriften van de ridderschap iets voorkwam dat zolks bepaald verbouwd Sancho stelde zich hiermee tevreden doch deed een poosje later opmerken dat de etenstijd gekomen was eten drinkt zo gewild antwoorden de ridder ik voor mij voel nog geen honger Sancho liet zich dit geen twee maal zeggen maar maakte het zich zo gemakkelijk als dat bovenop een ezel maar één en zes mogelijk is hij haalde profijant uit de welgevulde knapszak en had zich dik en zat vervolgens bleef hij een weinig achter opende de bockevelle wijnzak bracht hij aan de mond en dronk met zulke geduchte teugen dat het de grootste nathals in heel Spanje het die beter zou hebben kunnen doen zo ging de reis voort donkie shot gaf zich uit zijn hoog vliegende gedachte over en Sancho Panza zocht zijn troost bij de wijnzak totdat de avond hen midden in een groot bos overviel ze maakte halt en sloegen onder een groep dicht gebladerde eikenbomen hun nacht leger op Sancho die braaf moe en wiens hoofdboverdien door de wijndampen een weinig beneveld was lag dadelijk vast in slaap er snorkte zo geweldig dat de vogels en vleermuizen in de omtrek en verschrikt de vlucht voornamen donkie shot daarin tegen deed geen enkel oog toe hij droomde van zijn ziele koning en het doet Sinea tot de morgen weer aanbraak toen stond hij op beroofde een der eiken van een lange taaie tak stak daar zijn lanceizer in en verschafte zich opnieuw een ridderlijk wapen vervolgens toen de eerste gouden zonnestralen in het dichtere groene bos doordrongen en duizenden van vogels hun orgelend en schetterend morgendiet aanhieven wekte hij zijn schildknaap die anders een gat in de dag zou hebben geslapen en vervolgde zijn tocht Sancho had eerst alleen hoogte van de wijnzak genomen en tot zijn groot verdriet bevonden dat hij veel magerder dan de dag te voeren was na een post nodigde hij zijn meester tot het ontbijt maar verteerde dat alleen daar donkie shot die van honger nog dochst scheen te weten geen beet over de lippen wilde nemen drie uur later bereikten zij de pas van lapis die door de ridder met van moed en strijdlust flonkerende ogen werd begrod Sancho sprak hij hier op deze plaat zal het ons niet aan avonturen ontbreken en ik reken mij dus verplicht u een bevel te geven waarin ga u strikt houden moed nooit en in geen geval namelijk poogt gewagen mij te hulp te komen en hoe tegen te trekken een gemeen volk en laag gepeupel zich in de strijd mocht willen mengen tegen ridders te kampen is u, volgens de wetten der ridderschap ten strengste verboden zolang hij niet zelf tot ridder geslaag is uit hij antwoorde Sancho Pansa in dit punt wil ik u dolgaardig gehoorzamen gestrengen heer daar ik van nature zo vreedzaam als een pasgeboren land ben wanneer mij echt er iemand te lijf wil tegen die verwier ik mijn huid om het even over ten ridder een beeldknaap of maar één uit het gemeene volk is terwijl Sancho nog sprak zwaar donkischot twee benedictijner monneken aankomen ze reden op grote muildieren droegen lange zwarte gewaden en dekten zich door grote schermen tegen de zonnestralen een weinig achteren aan kwam een koets door enige mannen te paard en een paar ezeldrijvers jongens te voet begeleid in die koets zat een dame uit Biscayen die naar haar gemauld tussen Vilja reisde de monneken, hoewel zij dezelfde weg gingen behoorde niet tot het reisgesellschaft van de dame er schelen zich ook maar weinig om haar te bekommeren nauwelijks aan donkischot de naderenden in het oog gekregen of wij zei tot zijn schildknaap hoor Sancho Pansa dat is een avontuur als de beste rinner nog niet vraier begegend is die zwarte gedaante daar zijn zonder twijfel twee tovenaars die hun geschakelde prinses helpen voortslepen en ik reken het mijn plicht mij tegen zokken schanderlijk bestaan met al de kracht van mijn arm te verzetten alle tappers de heer Riddor Sancho Pansa vol schrik, jij bedriegt u die mannen in het zwart zijn eerwaardige monneken van de benedictijner orde en hebben zeker zo min een prinses als enige andere edele dame geroefd hoet u dat jij de oer inbeelding niet aller lelijkst in de klem komt Sancho Pansa zwijgt stil, geboot wil ik zot op hoge toon ik heb u al eens gezegd dat jij van hoge en berkwaardige avonturen nog geen begrip hebt en je zult spoedig zien dat al wat ik van die zwarte tovenaars de zuiverste onvervalste waarheid is de schildklaap zweeg beschaamd stil en zijn meester reed de reizigers nog een korteind tegemoet midden op de weg hield hij toen zijn kleppen staande en toen de mannen dichtbij genoeg waren om zijn woorden te kunnen verstaan met luiderstemmen toe geef er voelijke heidense snodaarts houd daadelijk stil en geef ter stond en zonder weigeren de doluchtige prinses over die je daar in de koets in gevangerschap wilt slapen draalt jij mijn bevelte gehoorzamen dan zult je hier tot straffen voor uw misdaad op staande voeten de zwarte ziel uitblazen de monneken hielden hun muiltieren in en wisten niet wat zij van de onderbalijke figuur van de ridder en van zijn dreigende woorden denken moesten eindelijke antwoorden een van hen hier ridder, ik bid u, laat ons in vrede trekken we zijn nog vervoerlijke nog heidense snodaarts maar twee dood-onschuldige dinaren des heren die rustigens weeks gaan en niet weten of in die koets daar prinsessen of prinsen zitten gij licht duifelse heksemeesters riep donkie shot woedend velden de lands, gaf hokinanten de sporen en stoof ingalop op de eerste monneke los hij was zo grimmig en verwoed dat hij de onschuldige man door boord zou hebben indien deze zich niet met verwonderlijke vlugheid van zijn mouwdier had laten glijden de andere monneke drukte zijn beesten hielen in de zijden en wist door overhaast te vlucht gelukkig zijn lijf te bergen dan stiel Sancho Panza, wiens anders niet grote moed door het stoute helde feit van zijn meester verbaasend op de eerste monneke aan wielp hem ter aarde en begon hem de klederen van het lijf te rukken daar stond echter kwamen nu de ezeldrijvers jongens toe vroegen hem wat kwate heren hem gedaan had pakte hem in haar en baard en ranzelde hem zo ongenadig af dat hij moord en brand begon te scheelen terwijl de jongens hem nog zo onder hun knuisten hadden en hem bond en blauw sloegen wist de sidderende en bevende monnekeer in de zadel te komen greep de teugels bracht zijn muidier in snelle draf en haalde eerst weer adem toen hij de ontstuimige ridder en zijn ruwe poten geschild knaap ver achter zich had gelaten in tussen was Don Quixote de koets genaderd om de daarin zitende dame aan te spreken hoge en edele prinses begon hij, gaan mocht u weer naar welgevallen over uw persoon beschikken want daar even heb ik uw belaker door de kracht van mijn sterke arm ter aarde geworpen indien geen mijn daad belonen wilt zijn dan een hierout aan de meeste resten mijn harten de verhevende dame doet Chinea van Tobbozo en laat haar melden wat ik volvoerd heb en hoe ik u door mijn dapperheid uit het geweld van twee schandelijke tofenaars bevrijden deze woorden vanaf een palvernier der dame, een biscaier van geboorte daar hij zag dat Don Quixote zich niet verwijderde en dat zijn gebiedsten zeer verschikt geen dolle ridder toe, greep zijn lands en zei, maak dat je weg komt ridder, zo waar als ik leef en een biscaier ben, haal ik je van het paard als je niet dadelijk de koets verlaat Don Quixote staarde de palvernier met grote ogen aan daar hij nog dan zag, dat hij slecht zijn dienaar en niet een ridder voor zich had, antwoorden hij met de grootste bedaardheid laat mij met vrede mens zo geen ridder waard zou ik u tuchtigen pak u weg, onbeschaamde lijveige hond wacht, riep de boscaier we zult zien met wie je te doen hebt gooi die lands weer en trek het zwaard we willen grauzie in Winshaams Victorie zou kreien, trek van Leerserk en toon wat gekund, kale jacals van een edelman Don Quixote geraakte nu in drift hij wierp de lands van zich dekte de borst met het schild trok zijn zwaard en stoof op de biscaier los met het steller nemen om hem zonder bamaartigheid de schedel te kloven de pavrenier ontblote insgelijks zijn wapen, geep tot zijn dek in hun kussen uit de wagen, wierp dat als een schild voor zich en de tweekamp begon met vreselijk geweld men riep de strijden de toevrede te maken, door ze luisterde daar niet naar de dame in de koesbeval nu haar goezier een weinig door te rijden waar zij op veilige afstand ooggetuigen van het gevecht kon zijn de goezier gehoorzaamde en de zwaarden vervolgde hun werk de biscaier bracht zijn vijand een hou over de schouder toe die deze van de roms zou gescheiden hebben, waren het niet door schild en harnas beschut geweest des niet te min voelde de ridder de zwaarten van de slag die hem door alle ribbedreunde en riep zijn hoge patronessen door cinéa van tobozo zweekend aan de gedachte aan haar bezielde hem met nieuwe moed, lenen zijn arm en vol woede tron hij op de biscaier in zijn zwaartslagen kletterden op hem neer en de armenpalfrenier zag volschrik zijn nederlaag tegemoet had hij een goedpaard gehad zo zou hij gevlucht zijn, doch hij bereed een ellendige knol die hij bijna niet van de plaats kon krijgen der halve verweerde hij zich met de grootste verdwijfeling waardoor het hem dan ook gelukte zich de razende rinner nog een tijdlang van het lijf te houden geharnaast was, terwijl Don Quixote van kop tot teen in ijzer staal stak moest hij natuurlijk eindelijk het onderspit delven onze ridder richtte zich op in zijn zadel pakte zijn zwaart met beide handen hiel de biscaier over de schedel en raakte hem zo geducht dat het bloed hem ter stond uit mond- en neusgaterspoot en hij met paarten al op de grond stortte dan steeg Don Quixote uit de zadel hielte de gevallenen de punt van het zwaart voor het gezicht en bevall hem zich verwonnen te verklaren de man was evenwel te erg verbijsterd om antwoord te kunnen geven en de verborgen ridder zou hem ongetwijfeld zijn zwaar door de stort gejaagd hebben, indien de dame in de koets niet vol angst tussen beide was gekomen en in roerende bewoordigen om het leven van haar dinaag had geschmekt Don Quixote liet zich vermurwen en die demoede gebeden goot water op de vlammende gloed zijn gramschap het leven zij hem dan geschonken riep hij, toch slechts onder voorwaarde dat deze ridder mij belooft naar topozo te trekken en mij naar onvergetelijke meesteres Don Quixote doet Chinea te verhalen op wat heldhaftige, ridderlijke wijze ik hem met mijn zwaart heb geveld de arme vrouw beloofde in haar angst alles en Don Quixote bracht zijn overwonning dan ook geen verder leed toe deze kwam met moeite weer op de benen dat hij de reis met zijn meesteres kon vervolgen in die tussentijd had ook Sancho Pansa zich uit de handen der jonge ezeldrijvers weten los te vringen er kwam nu op zijn meester toe die alweer hoog de paard zat en de wegrollen en de koets drieomferend naochten toen deze in een kromming van de werk verdween keerde hij zich tot zijn stomwacht in de schildkdaap om en begon zijn nooit geevenaarde heldefijd in klinkende woorden te verheffen ja, dan alles is mooi en wel veel Sancho Pansa hem eindelijk in de reden mijn wair edele heer is het stadhouderschap dat jij mij na uw eerste schitterende avontuur vast beloofd hebt ik wil mezelf niet roemer maar ik geloof dat ik zo'n knappe fixe stadhouder zou wezen als maar één denken durft Sancho, antwoorden de ridder toen ik dat zei meende ik een eilandavontuur en dit hier is enkel een vaste landavontuur dat niets dan eer en roem aanbrengt heb geduld mijn zoon als de tijd gekomen is zult jij ook stadhouder worden maar verbind nu mijn ooreens dat die boze ridder vrij erg geraakt heeft en waar het bloed uit loopt Sancho Pansa haalde aanstond pluksel en zelf uit zijn knapsak en dan zijn meester de helm af deze merkte nu eerst hoe erg gedukt er een avontuur was en dat ongeluk deed zijn gramschap opnieuw ontbranden en rukte zich de haren uit het hoofd schermde met beide handen in de lucht en zoer bij kris en bij krass niet weer van een schoon tafelaken te zullen eten voordat hij de snoede ridder die hem zijn ridderlijk hoofddeck zo had bedorven daarvoor op verschrikkelijke manier had doen boeten Sancho kreeg hem niet zonder veel moeite tot bedaren verbond zijn bloedend oor en beide gingen weer op weg nadat ze een stuk droogbrood en geitenkaas genoten hadden tegen de avond breikten ze enige hutten van geitenherders en of schoon vooral Sancho wel een beter dak voor de nacht gewenst had en sloten zij toch daar de zon onder ging hier kwartier te nemen vriendelijk werden zij door de herders ontvangen en onthaald en alle behandelden vooral de garandaas de ridder met grote beleefdheid na een rustig doorgebrachte nacht namen zij afscheid van de herders en gingen nieuwe gevaren en avonturen tegemoet einde van hoofdstuk 6 hoofdstuk 7 van Don Quixot van La Mancha deze Librivox opname is vrij van oud-teursrechten opname door Bart de Leel Don Quixot van La Mancha door Miguel de Cervantes de Saavedra in de bewijking van Ye Ye Agovenur hoofdstuk 7 hoe Don Quixot met paarden hoeders twist krijgt en wat hem in de herberg overkomt op hun verdere weg kwamen Don Quixot en Sancho Pansa in een bos waarin zij verschijnen uren lang voortreden eindelijk hielden zij stil op een open plek die met geurig gras begroeid was een helderen, liefelijk meermalende beek stroomde voorbij en etelijke bomen gaven verkoelende schaduw zodat ons beide helden weleraar lust gevoelden een korte middag rust te houden ze steken van hun dieren die de rokinanten en groutje vrij rondlopen en zich op het groene gras begasten vleiden zich onder een boom neer openen hun knapsak en verteerden in vrede en ens gezintheid wat daar in te vinden was Sancho Pansa had verzuint bij de dieren de voorpoten te koppelen daar hij ook niet verwachten dat rokinanten uit lust en moed wil de vette wijden verlaten zou het hof nu echter dat toevallig een kuddigalisische paarden door het dal werd gedreven de hoeders kwamen aan de plaats waar Don Quixote cigarettes gelegen had en daar die plek hun beviel besloten zij daar met hun dieren ins gelijks merk rust te houden de paarden verstrooiden zich over de wijden en het duwnen niet lang of enige dagtelen veulens begonnen de oude rokinanten het leven lastig te maken de dieren werden wild en gingen hem met hun tanden en hoeven zo ongenadig te lijf dat ze hem als spoedig de gordel losgemaakt en de zadel van de rug gehaald hadden op het geruch dat dit veroorzaakte kwamen toen ook de hoeders met hun knepels en zwepen toe en ranzelde de armenrokinanten zo erg dat hij eindelijk neerstortte en onder de hoeven der overige viervoeters de geest scheen te zullen uitblazen de reder en zijn schildknaap ontdekte spoedig op wat wijze het arme die hem is handeld werd en schoten hijgend toe onderweg zijn donkischot tot zijn dinaar hoor vriend Sancho nou ik zie zijn dat geen ridders en helden maar ze behoren tot het gemene volk en dus kunt hij mij zonder bedenking bijstaan als ik voor de beschimping rokinanten hier voor mijn ogen aangedaan bloedig vraag neem maar hoe drommen wel je hier vaak nemen gestrengen heer vroeg Sancho zijn zij meer dan 20 sterk en wij maar met ons tweeën ik tal voor honderd antwoorden de ridder en trok meteen zijn zwaard met ontstuimigheid geep hij de hoeders aan en Sancho Panza hierdoor krachtig aangemoedigd volgde wakker zijn voorbeeld de eerste hoeder bracht donkischot een houto die door Spans lederen wanbuis ging en hem nog buiten lien diep in de schouder dron toen de herders zich op die wijze door slechts twee mannen zagen aangetast werden ook cijferstoord namen onze beide helden in hun midden pakten hun knuppels en lieten een hago bui van forse slagen op hen neervallen deze begoeding had ten gevolgen dat Sancho Panza al spoedig luid huilend op zijn dikke buiklag daar stond daarna volgde ook zijn meester dit voorbeeld niet tegenstaande hij zich met veel kracht en vlugheid en tijdlang manmoedig verweerd had en het toevall wilde dat hij midden tussen de benen van zijn rokinanten eertuimelde die daar nog altijd door de vreselijke slagen een trappen bedwelnd als een blok neerlag en geen lid verroerden nadat de hoeders nog een poosje op ridder en knecht losgebeukt hadden dreven zij met de meest mogelijke spoed hun paarden te hoop vervolgden hun werk en lieten de armen afgeroste helden in zeer slechte staat en in nog slechter gemoedstemming achter Sancho was de eerste die weer bij kwam hij richtte zich met moeite en onder veel steunen en krönen overreind keek naar zijn heren om een klagende stem ach, ach, dat hebben we er nu van gestrengen hier dat wilde van mij Sancho vroeg donker shot op even flauwen en klagende toon ach, ach, wat hebben we daar een pak gekregen, keurde Sancho Panza ik ben helemaal tot stokvis gebeukt ja, wel een pak stemde de ridder toe als ik ogelukkig u nu maar de wonderdrank van Fira Bra had twee druppels daarvan zouden ons maken, onze builige nezen en alle pijn weg nemen is er dan geen kans dat geen die drank krijgt edelle ridder, vroeg Sancho ja, wel, antwoordde donker shot ik sweru bij onze doelende ridder eer dat ik die teruste zou voordat het geluk bij hem in handen speelt wie was dan die Fira Bra die die drank heeft uit gevonden dat was een beroemd toverdaag het was in een heerlijke ridderoman beschreven staat, antwoordde die shot we moeten opreken en hem opsporen zodra we hem vinden zal ik hem door mijn dapper hij dwingen ons de kostelijke balscherm af te staan onderwijl kwamen de beide deerlijk toegetaken de helder overreind het hielpen ook de armenrokinanten weer op de been met gekromde rur, want zich recht oprichten kon hij nog niet duigde de schildknaap zijn ezel op en dronk zijn meester op dienstzadel plaats te nemen daar het paard in zijn tegenwoordige deerlijk kwam was om een enige last hoe ligt ook op zijn gewonde ruchten torsen donkie shot steeg op zijn japansa leidde de ezel bij de hauister rokinanten bij de teugel en de avontuur zoekende helder gingen langzaam op weg na korte wandeling kwamen ze aan een herberg welke de ridder ter stond weer voor een adelijke brugdaanzag terwijl zijn medgezel strijkenzet vol hield dat het een gewone kroeg was de strijd duurde voor totdat zij voor de deur kwamen en Sancho de dieren zonder omstandigheden in de stal bracht toen de waard die dadelijk buiten trat om zijn gasten te ontvangen donkie shot in zijn jammerlijke staat op de ezel meer hangen dan zitten zag vroeg hij aan Sancho wat zijn heer toch wel schilden Sancho antwoordde dat de arme man van een rots was gevallen en zich daar bij de ribben wat had beseerd deze mededeling wekte het mededeiden van de waard en nog meer van zijn vrouwen op die dadelijk met haar dochter aankwam om de ongelukkige de nodige hulp te verlenen de ridder werd daar hij nog niet gaan kon in huis gedragen verbonden en toen te bed gebracht in de kamer waar donkie shot over zijn gehele lichaam met pleisters beplakt slapen zou was wat meer daarachter een tweede bed waarvan een stevig gemuilezeldrijver bezit had genomen het werd avond en nacht maar donkie shot voelden zich zo ellender dat hij onmogelijk slapen kon hij kermde en kreunde zo luid en aanhoudend dat de muilezeldrijver daar eindelijk door wakker werd en hij met bakse woorden verzocht zich stil te houden en niet andere mensen in hun slaap te storen donkie shot antwoorden alleen met een nieuw dof gekreun waardoor de ezeldrijver zo boos werd dat hij opsprong en de arme leider zoek een duchtige vuistslag op zijn dorre kinderbakken gaf dat het bloed hem ter stond uit de mond diep hiermee nog niet tevreden en als er maar geen lichaam trappelde daar met de voeten op en deed hem al de ribben in het lijf kraken donkie shot bed dat buiten Dinal op zwakken tuitelige benen stond stochte in en dit veroorzaakte zoek een geraas dat de waardwakker werd en volschrik kwam toesnellen onderwijl kwam ook Sancho Panza die aan de voeten zijn meester sliep op de been en sloeg slaap dronken als dol en bezeten links en rechts Marie Tornes geheten die insgelijks op het voortrustelende rumble was toegekomen de meid stelde zich te weer de waard gebruikte niet minder wakker zijn knuisten en zo ontstond een alarm en een spectakel waarvan zich