Michael Strogoff, de Koerier van den Czaar | Jules Verne | Action & Adventure Fiction | Dutch | 5/5
Ik heb mij onder de verdedigers naar stad geschaard. Ik heb mij doen herkennen en mijn hef mij dadelijk voor uw hoogheid gebracht. Goed, Micheel Strogoff, antwoorden de grootworst. Je hebt gedurende die moeilijke zending moed en ijver betond. Ik zal het niet vergeten. Heb je mij enige gunst te vragen? Geen andere dan de vergunning om aan de zijde van uw hoogheid te strijden, antwoorden Ivan Ogerev. Het zei ze om, Micheel Strogoff, van dit ogenblik verbindt ik u aan mijn persoon en zult hij in dit paleis wonen. En indien Ivan Ogerev zonder de bedoeling die met hem toeschrijft zich onder een falsen naam aan uw hoogheid laat voorstellen, dan zullen we dank aan u die hem kent, hem ontbaskeren en ik zal hem onder de knoed laten omkomen. Ga. Ivan Ogerev bedenkende dat hij kapitein in het koops couriers van het Saar was, goede op militaire wijze en vertrok. Ivan Ogerev had zijn onwaardige rol dus met goed gevolg gespeeld. Van het vertrouwen van de Grootforst was hij geheel emtemvolle verzekerd. Hij kon een misbraak vanmaken wanneer en waar hij wilde. Hij zou hetzelfde paleis bewonen. Hij zou achter de geheimen der verdediging komen. Hij had de toestand dus in handen. Niemand de Irkutsk kende hem, niemand kon hem ontbaskeren. Hij besloot dus zonder uitstel aan het werk te gaan. Inderdaad drong de tijd. De stad moest over zijn voor de aankomst en russen uit het Noorden en het Oosten. En dat was een zaak van sterk weinig dagen. Waren de tartaren eens meester van Irkutsk, dan zou het niet gemakkelijk om hem te heroveren zijn. Moest zij het later opgeven, dan zouden zij het niet doen zonder het tot de grond toe verwoest te hebben en zonder dat het hoofd van de Grootforst voor de voeten van Veovakkaan was geholst. Ivan Ogerev, die vonden vrijheid had om te kijken waar te nemen te handelen, wilde zich reeds de volgende dag bezig om de Wallen te bezoeken. Overal werd hij met de hartelijkste gelukwensen begroet door officieren, soldaten en burgers. Die courier van de Tsaar was voor hen als het ware een band die hen aan het Kijzerrijk herte. Ivan Ogerev herhaalde dan met een onbeschaamdheid die zich nooit verraden, de verzonnen ongevallen zijn een reis.  Daarna sprak hij zeer behendig zonder er te veel nadruk op te leggen over het ernstige van de toestand terwijl hij, zoals hij bij de Grootforst had gedaan, de voordelen door de tartaren behaald en de krachten waarover deze barbaren beschikten, zeer overdreef. Na zijn zeggen zou de verwachte hulp zo heel aankwam, niet afdoende zijn en stond het te vrezen dat één onder de muren van die koetsgeleverde veldslag evenoord lottig zou aflopen als de slagend van Kordi van Tomsk en Krasnovarsk. Met deze bozeidige gezegden liep Ivan Ogerev niet te koop en ging zeer omsichtig teweeg om zijn langzame hand in het gemoed de verdedigers van Irkutsk te doen doordringen. Hij is geen slechts en met tegenzin te antwoorden wanneer hij daartoe door vragen gedroongen werd. In ieder geval voegde hij er steeds bij dat men zegt dat de laatste man moest verdedigen en dat men liever de stad moest in de lucht laten springen dan haar over te geven. Het kwaad zou er niet ermin om gesticht zijn zo dit mogelijk waren geweest maar de bezetting en de bevolking van Irkutsk waren tevaarderlands lieverd om aan het wankelen te worden gebracht. Een van deze soldaten of burgers opgesloten in een stad aan het einde de Asiatische wereld zou haar gedacht hebben om van overgaafd te spreken. De verachting van de Rus voor deze Barbaren was grenzeloos. Van de andere kant vermoedde niemand de schanderlijke rol die Ivan Ogerev speelde. Niemand kon gissen dat de gewaande courier van het zaag slechts een verrader was. Een zeer natuurlijke omstandigheid was oorzaak dat dadelijk na de aankomst van Ivan Ogerev tussen hem en een der dappeste verdedigers der stad, Wassily Fedor, veelvuldige betrekkingen ontstonden. Men weet door welke onrust deze ongelukkige vader verteerd werd. Wat was er van zijn dochter Nadia Fedor geworden in die zijn Rusland verlaten had op de dag aangegeven in de laatste brief die hij uit Riga ontvangen had. Trachten zij nog om door de overheer de provincie in te trekken of was hij reeds lang gevangen genomen. De enige verzachting voor zijn smart vond Wassily in een gevecht tegen de tartaren een gelegenheid die zich naar zijn zin te weinig voor deed. En toen Wassily Fedor nu de zo onverwarte aankomst van een courier des tsars vernam had hij als een voorgevoel dat deze courier hem tijding van zijn dochter zou brengen.  Het was waarschijnlijk sterk een denkbeeldige hoop, maar hij hielte zich aan vast. Was deze courier niet gevangen toen Nadia het wel licht ook was? Wassily Fedor ging Ivan Ogerev opzoeken die deze gelegenheid aangreep om in dagelijkse betrekking met de commandant te geraken. Hoopte deze renegat deze omstandigheid te benutten, maat hij iedereen naar zichzelf af. Meende hij dat een Rus, zelfs een staatkundige balling, laag genoeg kon wezen om zijn land te verraden. Wat ervan zij, Ivan Ogerev beantwoorde met kunstig geveins de bereidwilligheid, de beleefdheden die Nadia's vader hem bewees. De laatste begaf zich reed daar na de aankomst van de gewaande courier naar het paleis van de Goeverdeur General. Daar maakte hij Ivan Ogerev bekend met het omstandigheden waaronder zij Europese Rusland verlaten had en vertelde hem hoe ongerustheid, tans en haren opzicht er was. Ivan Ogerev kende Nadia niet hoewel hij haar ontmoet had op de wisselplaats de Ichem, toen zij er zich met Migo Strogoff bevond. Maar toen had hij op haar even weinig acht geslagen als op de beide dagbladschrijvers die gelijk tijdig in het posthuis waren. Hij kon dus aan Wassily om trents en dochter niets meethenen. Maar op welk tijdstip vroeg Ivan Ogerev zou uw dochter het rustisch grondgebied verlaten hebben. Zowat op dezelfde tijd als jij antwoordde Wassily V. Ik heb Moskou 15 juli verlaten. Nadia moet op datzelfde tijdstip Moskou verlaten hebben. Hij brief melde het bepaald. Was hij op 15 juli te Moskou? Vroeg Ivan Ogerev? Ja, zeker op dat tijdstip. Wel dug antwoordde Ivan Ogerev, maar zich bedenkende zei hij maar nee, ik bedrieg mij ik zou de dagen verwarren, liet hij hierop volgen. Het is ongelukkig zeer waarschijnlijk dat uw dochter de grens zo overschreden hebben. En slecht één hoop blijft u over, namelijk dat zij niet verder zou zijn gegaan toen zij de berichten van de tartarse inval vernam. Wassily V. do liet het hoofd zakken. Hij kende Nadia en hij wist wel dat niets haar vertrek zou hebben kunnen tegenhouden. Ivan Ogerev had weer zonder noodzaak een waardelijk vrede daadgeplicht. Met één woord had hij Wassily V. do gerust kunnen stellen, want zowel Nadia, onder de omstandigheden die bekend zijn, de Sibirisigrens had overschreden, zou Wassily V.  do zo hij de dagtekeningen waarop zijn dochters zich te Disney Nofgorod bevond, vergelijken had met de dagtekening van het beslouwthoudende verbod om het te verlaten ongetrijveld tot het besluit zijn gekomen, dat Nadia niet aan de gevaaren van de invoek kon hebben bloot gestaan en dat zij zich, ondanks haarzelf, nog op het Europese grondgebied van het Kijzerrijk bevond. Ivan Ogerev zijn inborst volgende als een man, wie in het leiden van anderen niet meer kon treffen, kon dit woord zeggen, hij zei het niet. Wassily V. do verwijderde zich met een gebroken hart. Daadit onderhoud was zijn laatste hoop vervlogen. Gedurende beide volgende dagen, 3 en 4 oktober, ontbote de grootforst de gewaande Micheal Strogoff onderscheid in de malen en liet hem alles herhalen, dat de kabinetterskijzers in het Nieuwe Palijs gehoord had. Op al deze vragen voorbereid antwoordde Ivan Ogerev zonder ooit te aazellen. Met voordat maakte hij geen geheim van dat het governement van de tsar door de inval ten ene malen verrast was. Dat de opstand in het grootste geheim was voorbereid, dat de tartarenreeds van de linie van de Obi meester waren toen het bericht van de inval te Moskou aankwam en eindelijk dat in de Russische provincie niets gereed was om de troepen en de verdrijving van de overweldigers nodig naar Siberië te zenden. Ivan Ogerev, die in zijn doen en later volkomen vrij was, ging vervolgens Irkutsk bestuderen. Namelijk de toestandszijner, versterkingswerken en hun zwakke punten ten einde later van zijn waarnemeren voordeel te kunnen trekken, in het geval dat enige omstandighet hem, in de vervoering van zijn verraderlijke daad, mocht beletten. In het bijzonder onderzocht hij de Bal Gaya poort, die hij wilde overleveren. Naalsavond kwam hij op het glazes van deze poort. Hij wandelde er zonder vrees van zich blootestellen aan de schotende belegeraars, wie voorpostel zich minstens op een worst van de wallen bevonden. Hij wist wel dat hij geen gevaarlief en dat hij zelfs erkend werd. Ook merkte hij een schimmel, die tot aan de voet de aardwerken sloop. Sankar beproefde met levensgevaar om zich met Ivan Ogerev in gemeenschap te stellen. Overigens, genotende belegerden rust, waar aan de tartaren hen sedert de aanvang der belegering niet gewend hadden. Dit had plaatsen op bevel van Ivan Ogerev. De Luitenand van Veovakkaan had gewild dat elke poging om de stad met geweld te nemen gestaakt werd.  Ook dan het geschut in volstrekt stillswijgen in acht sedert zijn aankomst de Irkutsk. Misschien, dat hoopte hij tenminste, zou de waaksamheid der belegerden verflouwen. In elk geval zou de duizenden tartaren aan de voorpostig gereed staan om zich op de vanverdediging ontbloote poort te werpen zodra Ivan Ogerev hun tijdstip van handelen zou hebben bekend gemaakt. Dit kon in tussend niet lang uitblijven. De slag moest geslagen worden voordat de russische korpsen in het gezicht van Irkutsk aankwamen. Ivan Ogerev nam hem besluit en dezelfde avond viel er van het glasis een briefje in de handen van Sankar. Ivan Ogerev had besloten Irkutsk de volgende dag in de nacht van vijf op 6 oktober de twee uur des morgens over te leveren. Einde van hoofdstuk 30 hoofdstuk 31 van Micheel Strogoff de Corrie van de Tsaar deze Librivox opname is vrij van auteursrechten opname door Bart Tellil Micheel Strogoff de Corrie van de Tsaar door Jules Verne hoofdstuk 31 de nacht van vijf op 6 oktober het plan van Ivan Ogerev was met de grootste zorg opgemaakt en behouders onwaarschijnlijke kansen moest het gelukken. Het kwam erop aan dat de Borghaya Poort vrij was op het ogenblik dat hij haar zou overleveren. Daarom moest op dat ogenblik de aandacht er belegerden naar een ander puntenstad worden afgetrokken. Er was al zo om trends in afleiding met de emier overeen gekomen. Deze afleiding moest aan de zijde de voorstad van Irkutsk plaatshebben boven- en bededenwaarts aan de stroom op de rechteroever. De aanval op deze punten zou zeer ernstig zijn en tegelijkertijd zou een schijn overtocht van de Angara op een linkeroever beproefd worden. Waarschijnlijk zal de Borghaya Poort dan van troepen ontbloot worden te meer omdat de tartarse posten aan die zij de achterwaarts verplaatsd worden het de schijn zou hebben alsof deze ingerukt waren. Men schreef 5 oktober. Binnen 24 uren moest de hoofdstad van Oosterlijk-Siberië in handen van de emier zijn en de grootforst in de macht van Ivan Ogarev. Gedurende die dag had er een ongewone beweging plaats in het kamp aan de Angara. Uit de ramen van het paleis en van de huizen op de rechteroever zag men duidelijk dat er op de tegenoverliggende oever grote toeverrijdselen werden gemaakt.  Toerrijke afdelen in tartaren richten zich naar het kamp en kwamen van uur tot uur het was de overeen gekomen afleiding die op zeer merkbare wijze werd gereed gemaakt. Overigens verheelde Ivan Ogarev het niet voor de grootforst dat er van die zijde een aanval te vrezen was. Hij wist zij hij dat er boven en beneden de stad een bestorming zou worden beproefd en een raden de grootforst deze meer rechtstreeks bedreigde punten te versterken. Daar de waargenomen toeverrijdselen de door Ivan Ogarev gegeven raad kracht en verdringend nodig daarmee rekening te houden. Na het houden van een krijgsraad op het paleis werden dan ook bevelen gegeven om de verdediging samen te trekken op de rechtenoever der Angara en aan de beide uiteinden der stad daar wijden aardwerken op 3-4 steunen. Dat was juist wat Ivan Ogarev wilde. Hij rekenen er natuurlijk niet op dat de Bogaia poort zonder verdedigers zou gelaten worden, maar wel dat hun aantal gering zou zijn. Overigens had Ivan Ogarev dat de afleiding op zo'n grote schaal zou geschieden dat de grootforst verplicht zou zijn en zijn gehele beschikbare troepenmarkt tegenover te stellen. Bovendien moest een zeer ernstige gebeurtenis door Ivan Ogarev bedacht de uitvoering zijn er plannen krachtig bevorderen. Al werd Irkuts geniet op 2 van de Bogaia poort verwijderde punten en van de rechtenoever der rivier aangetast, dan zou de bedoelde gebeurtenis nog voldoende zijn geweest op de samenwerking der verdedigers met puntenlokken waar Ivan Ogarev hen juist wilde hebben. Hij zou tegelijkertijd een vreselijke ramp teweegbrengen. Alle kansen stonden dus gunstig om de poort op een bepaalde uur bijna onbezet aan de duizenden tartaren over te leveren die onder beschutting der dichte oosterlijke wouden stonden te wachten. Genurende deze dag waren de bezetting en de bevolking van Irkuts voortdurend op de uitkijk. Alle maatregelen door een ophandenzijnde op de tot dus weer ontzienen punten geboten waren genomen. De grootvast en generaal Waranzov bezochten de posten die op hun bevel versterkt waren. Het keurkoops van Wassenwievedor bezette het noordelijk gedeelte der stad maar had in last zich ter waard te begeven waar het gevaar het grootst was. De rechtenoever der Angara was voorzien van het weinige geschut dat beschikbaar was. Door deze tijden genomen maatregelen te danken aan de mededelingen van Wassenwievedor, ook er heeft zo van pas gedaan wordt men hopen dat de voorgenomen aanval niet zou gelukken.  In dat geval zouden er voor het ogenblik ontmoedigde tartaren en nieuwe poging tegen de stad waarschijnlijk enige dagen uitstellen. En nu konden de door de grootvast verwartentroepen ieder uur aankomen. Het behoud of het verliefs van Irkuts ging dus slechts aan één draad. De zon die dachten 6 uur 20 minuten opgegaan ging om 5 uur 20 minuten onder daar haar schijf gedurende 11 uur boven de gezichtseinde rondgewentelde te hebben. De scheming zou nog 2 uur tegen de nacht tworstelen hebben. Daara zou de ruimte in dichte duisteren is gehuild worden, want dikke wolken stapelden zich in de lucht op en de maan, die niel was, zou zich niet vertonen. Deze diepe duisterd is, zou de plannen van Iván Ogerev volle komen bevorderen. Reedsgedurende enige dagen ging kouder de Sibirische winter voor af en die avond was zij nog gevoeliger. De op de rechteroever der Angara geplaatste soldaten hadden, om hun aanwezigheid te verbergen, geen wachtvuren aan gestoken. Zij leden dus vreeselijk door deze gedurte daling der temperatuur. Enige voeten onder hen dreven de ijskotsen voorbij die de stroomderrie vier volgden, maar had ze de gehele dag in gesloten rijen tussen de beide oevers zien voorbijdrijven. Door de grootforst in zijn officieren opgemerkte omstandigheid werd als zeer gelukkig beschouwd. Het was duidelijk, dat, zo het bed der Angara verstoppt werd, de overtocht geheel ondoedelijk zou worden. De dataren zou de flotte nog schuiten kunnen besturen en het was ook niet aan te nemen dat zij de stroom op deze ijskotsen als ze zich aan Ocander vast hadden gehecht zouden oversteken. Het pas verbonden ijsveld zou aan de overgang Ederstormkolonnen geboden. Maar omdat deze omstandigheid de verdedigers van ijskots gunstig scheen had ik van ook er even haar verscheiding moeten betreuren. Dit was in te zich geen sinds het geval. De verrader wist maar al te goed dat de dataren de overtocht der Angara niet zouden beproeven en dat hun pogingen van die zijde slecht een krijgslist zouden zijn. Intussen werd de toestandderrie vier tegen tien uur zavonds werkelijk Tans niet in hun voordeel. De overtocht tot dus wel onmogelijk werd eens klapsdoenlijk. Het beter Angara was weer open geworden. De ijskotsen die gedurende de laatste dagen in grote getalen voorbij getrokken waren verdwenen bededen waard en het was veel als er nu vijf of zes waren in de ruimte tussen beide oefens begrepen.  Zij vertoonden zelfs de samenstelling niet meer van de ingewone omstandigheden en onder de invloed enen regelmatige koude gevormde schotsen. Het waren eenvoudige brokken van een van de ijswant losgescheurd waarvan de scherpe brokken geen ruwe bobbel vertonen. De Russische officieren die deze wijze ging in de toestandderrie via weinamen gaven er de grootforst kennis van. Overigens was als reden voor die verandering aan te nemen dat de ijskotsen zich op een nauwpunt der Angara hadden opgehoopt zodanig dat ze een verstopping vormden. Men weet dat dit het geval was. De overtocht de Angara stond dus voor de belegeraas open. Daardoor waren de Russen genoodzaakt met nog meer oplettendheid wacht te houden. Tot middennacht viel aan niets bijzonders voor. Aan de Oostzijde voorbij de Bologaia poort was het voorkomen rustig. Geet wachtvuur was er zichtbaar in die dichte wouden die aan de gezicht eindig met de laaghangende wolken in één smolten. In het kamp van de Angara heerste er entegen, blijken ze veelvuldig verplaatsen van lichten, grote drukte. Op een werst boven en beneden het punt waar de wal zich aan de steile rivier over aansloot, werd een dofgaraas vernomen, het welk aantoonde dat de tartaren op de been waren in afwachting van enig zijn. Weer verliep er een uur. Niets nieuws. De klok de hoofdkerk van Ierkoets zou twee uur slaan en nog had geen enkele beweging verraden dat de belegeraas veelhandelijke bedoelingen in de zin hadden. Ze moegen zich af of zij niet in dwaarling gebracht waren en of het werkelijk in het plander tartaren lag om de stad te willen verrassen. De vorige nacht en waren, bij lange naars ook kalm niet geweest en vieden toen geweerschoten in de richting der voorposten, granaten door kruistende lucht. En tans? Niets. De grootworst, General Boranzov en hun adjudanten wachten dus gereed om naar gelang der omstandigheden bevelen te dat Ivan Ogerev een kamer in het paleis had. Het was een vrij grote zaal, gelijk vloers en waarvan de ramen uitkwamen op een terast dat er langs liep. Mijn behoeftes legt enige scheden op die terast te doen om de gehele loop der Angara te kunnen overzien. Er heerste een diepe duisternis in deze zaal. Bij het venster staande wachten Ivan Ogerev het uur van handelen af. Blijkbaar kon hij alleen het zijn geven.  Dit zijn, eenmaal gegeven zijn en het merendeel der verdedigers van Ierkoets tijdens de openelijke aangetaste punten opgeroepen zijn, was het zijn voornemen het paleis te verlaten en zijn werk te gaan volbrengen. Hij wacht er dus in de duisternis als een wildbeest dat gereed is om zich op zijn prooi te werpen. Intussen vroeg de grootworst enige minuten voor het 2 uur om Igeo Strogoff, de enige naam die hij aan Ivan Ogerev kon geven bij hem te brengen. Een adjudant kwam tot voor zijn kamer en hij was, hij riep hem. Om bewegelijk aan het venster staande en onzichtbaar in de schaduw wachten Ivan Ogerev zich wel antwoord te geven. Men berichte dus aan de grootworst dat de decorieën van het zaag op dit ogenblik niet in het paleis was. Het sloeg 2 uur. Dit was het ogenblik om de tartaren voor de bestorming gereedstaande, overregenkomen afleiding te doen aanvangen. Ivan Ogerev opende het venster zijn kamer en plaatste zich op de noordelijke hoek van het terras. In de schaduw beneden hem stroomde de waterender angara die brullende op de uitstekende hoekender peilers braken. Ivan Ogerev haalde een stuk lond uit zijn zak, stak het aan en deed daarmee een weinig met laadkaart door trokken vlas of werk ontbranden. Dit laatste weerpij in de rivier. Het was op bevel van Ivan Ogerev geweest met minerale olie op de oppervlakte de angaren, waarin uitgestocht. Boven Irkutsk werden op de rechteroever naftabondig geëxplateerd, tussen het vlik Poskask en de stad. Ivan Ogerev had besloten om dit vreselijke middel te bezigen om Irkutsk in brand te steken. Er maakte zich de halfenmeester van de onmetelijke vergaarpakken waarin de brandbare vloeistof bewaard werd. Het afbreken van een muur was voldoende een grote hoeveelheid te doen wegstromen. Dit was deze nacht 1 geur geleden geschiet en daarom dreef het vlot dat de echte courier van het zaag, Nadia en de vluchtelingen overvoerden op een stroom van minerale olie. Door de bressen in deze vergaarpakken die miljoenen cubicmeter inhilden had de nafta zich als in stort vloed naar buiten geworpen en had zij zich de natuurlijke helling van de bodem volgenden over de oppervlakte van de rivier verspreid waarop haar dichtheid haar deed drijven. Zo verstand Ivan ook de ref de oorlog. Bondgenoten tartaren handelde hij als een tartare en tegen zijn eigen landgenoten.  Het brandende werk was op de wateren der Angaren geworpen. In een ogenblik, alsof de stroom uit alcohol bestond stond de rivier zo boven als benedenwaard met snelheid der elektriciteit in vuur. Blauwachtige vlammen konkelde zich tussen beide oevers. Grote, roedkleurige dampen dwarrelden er boven. De enkele ijskotsen die nog afdreven smotten door het vuurige water aangetast, als was, bovenin oven en het verdampte water otsnapte in de lucht met een oorver dovend geflout. Op hetzelfde ogenblik ontbrande geweervuur tegen noorden en ten zuiden van de stad. De batterijen in het kamp der Angara vuurden met volle lagen. Verscheiden de duizenden tartaren bestormde de aardwerken. De huizen op de oevers van hout gebouwd vatten aan alle zijden vuur. Een ontzettende gloed verdreef de schaduw van de nacht. Eindelijk, zei Ivan Ogeref. En hij had recht om zich lofdoe te zwijen. De afleiding die hij uitgedacht had was vreselijk. De verdedigers van Ierkoetsk waren nu tussen de aanval der tartaren en de verschrikkingen van de brand geplaatst. De klokken luiden en al wat onder de bevolking weerbaar was begaf zich naar de aangevallen punten en naar de huizen verteerd door het vuur dat zich aan de gehele stad dreigde mee te delen. De Bolgayaport was bijna vrij. Men had er nauwelijks enige verdedigers achtergelaten en op aanraden van de verrader zelfen en opdat de zaak, als zij gebeurd zou zijn, buiten hem en uit staat kundige haatzakken door te worden verklaard, waren deze weinige verdedigers uit het kleine koopsballingen gekozen. Ivan Ogeref kwam in zijn kamer terug die toen schitterend verlicht was door de vlammen der Angara die zich boven de hekken van het terras verrieven. Daarna maakte hij zich gereed om uit te gaan. Maar nauwelijks had hij natuurlijk geopend of een vrouw stochte zich in de kamer met natte kleren en verwacht haar. Sangarre, riep Ivan Ogeref in het eerste ogenblik van verrassing uit en in de verbeelding dat niemand anders dan de sigoenen erin kon zijn. Het was Sangara niet. Het was Nadia. Op het ogenblik dat het meisje op de ijskots gevlucht en kreet had geslaagd toen zij de Angare de band zag verspreiden had Micheel Strookhoff haar in zijn armen genomen en was zij met haar ondergedoken om in de diepte der wateren zelf een beschutting tegen de vlammen te zoeken.  Men weet dat de schots die hen droeg toen niet meer dan een dertig vademen van de eerste kade boven Irkutsk verwijderd was. Na onderwater gezwommen te hebben Micheel Strookhoff met Nadia op de kade vaste voeten krijgen. Eindelijk bereikte Micheel Strookhoff zijn doel. Hij was de Irkutsk. Naar het paleis van de Goeverneur zei hij tot Nadia. Binnen 10 minuten kwamen beide aan de ingang van dat paleis waarvan de stenen grondlagen door de vuurige tongen der Angara werden gelekt maar die door de brand niet bereikt konden worden. Er voorbij stonden al de huizen op de oever in vlammen. Nadia vertraade Micheel Strookhoff en Nadia dat voor iedereen geopende paleis binnen. Door de algemene verwarring merkte niemand hen op, hoewel hun kleren doornat waren. Een menigte officieren die ooit al kwamen halen en soldaten die ze uitvoerden vulden de grote zaal gelijk vloers. Daar werden Micheel Strookhoff en het meisje door een plotseling gedrang van de verschikte menigte van ook kander gescheiden. Nadia liep verwilderd door de beneden zalen haar makker hoepende om voor de grootforst te worden gebracht. Een deur die toegang gaf tot een van lichtschitterende kamer opende zich voor haar. Zij trant binnen en bevond zich onverwacht tegenover hem die zij de Ichem gezien had, die zij de Toms gezien had, tegenover hem winst Schelmse hand een ogenblik later de stad zou overleveren. Ivan Ogarev riep ze uit. De ellendeling sidderte toen hij zijn naam hoorde aardspreken. Wat zijn waren naam bekend dan leden al zijn plannen schipruk. Hem bleef slechts één zaak over, het wezen dat hem had uitgesproken onverschillig wie het was te doden. Ivan Ogarev wierp zich op Nadia maar het meisje plaatste zich met een mes in de hand tegen de muur, gereed om zich te verdedigen. Ivan Ogarev schildde Nadia nogmaals wel weten dat deze verachtenaam haar hulp zou doen toekomen. Zwijg, zei de verrader. Ivan Ogarev schildde met onverschrokken meisje voor de derde maal met een stem die de haat Tima Steker had gemaakt. Door woede bedwelmd trok Ivan Ogarev een doelkaart zijn gooidel wierp zich op Nadia en drong haar in een hoek van de zaal. Het waren met haar gedaan geweest toen de ellendeling plotseling door een onwisstaanbare kart opgeheven op de grond rolde. Micheel riep Nadia uit. Het was Micheel Strokov.  Micheel Strokov had het gehoep door haar stemgeleid als hij tot aan de kamer van Ivan Ogarev gekomen en door de openstaande deur binnengetreden. Vrees niet Nadia, zei hij, zich tussen haar en Ivan Ogarev plaatsende. Ach, riep het meisje uit, neem u een artbroeder, de verrader is gewapend, hij ziet goed, hij... Ivan Ogarev was opgestaan en met de blinde gemakkelijk spelmenende te hebben wierp hij zich op Micheel Strokov. Mijn de blinde greep de helden met de ene hand bij de arm en met de andere zijn wapen afwerende smitten hem ten tweede malen op de grond. Blik van woede en schaamte bedacht Ivan Ogarev zich dat hij in degendroeg, hij tock hem uit de schede en ging er weer oplos. Hij ook had Micheel Strokov herkend, een blinde. Ter slotte had hij slecht met een blinde te doen, de partij stond schoon voor hem. Nadia bevreesd voor het gevaar dat haar makker in zo'n ongelijke worstelling bedreigde, vloog naar de deur en riep om hulp. Nadia doet die deur dicht, zei Micheel Strokov, roept niemand en laat mij me gang gaan. De courier van het zaar heeft heden van die ellendeling niets te vrezen. Laat hij op mij afkomen, zo hij durft. Ik wacht hem af. In tussens sprak Ivan Ogarev, die als een tijger op de luur lag, geen woord. Hij had het geluid van zijn stap en hij wilde hem treffen voordat hij hem hoorde naderen. Hij wilde hem met een dissus dood treffen. De verrader dacht er niet aan om te verchten, maar om hem, wiens na mij gestolen had, te vermoorden. Nadia bevreesd en de geleggertijd vertrouwende aanschouwde dit vreeselijk toneel met een soort van bewondering. Het scheen dat de bedaardheid van Micheel Strokov zich plotseling aan haar had meegedeeld. Micheel Strokov had, heldeswaar, een mismes, en hij zag zijn tegenstander niet die met een degen gewapend was. Maar door welke hemelse goedheid schinn hij hem dan de meester te zijn? Hoe kwam het, dat hij, zonder zich bijna te verplaatsen, steeds frondsmaakte tegenover de punt van zijn degen? Ivan Ogarev bespiede met zichtbare angst zijn zondelingen tegenstander. Die bovenmenschelijke bedaardheid had invloed op hem. Te vergeef zij hij tot zichzelf wanneer hij met zijn reden te radig ging, al het voordeel in zo'n ongelijk gevecht geheel aan zijn kant moest zijn. Die onbeweegelijkheid van de blinden verlamde hem.  Zijn blik had de plek opgezocht waar hij zijn slachtoffer moest treffen. Hij had haar gevonden. Wat weer hield hem dan, om er een eind aan te maken? Eindelijk deed hij een spon en richte hij een degen stoot op Micheel Strokovs bocht. Een bijna onmerkbare beweging en de mes van de blinden weerde de stoot af. Micheel Strokov was niet geraakt en daar wacht de koel bloedig zonder uitdachting een tweede aanval af. Een ijskoud zweet druppelde van het voorhoofd van Ivan Ogarev. Hij ging er pas achterwaarts en viel toen weer uit. Maar de tweede stoot trof even min als de eerste. Met eenvoudige afwerking met het brede mes was voldoende om de nutteloze tegen van de verrader te doen en te verwijken. Deze, dol van woede en schrik tegenover het levende standbeeld, richtte zijn bevreesde blikken op de wijdgeopende ogen van de blinden. Die ogen, die tot in het diepst zijn er zielschenen te lezen en niet zagen, niet konden zien. Die ogen oefenden een verschrikkelijke betovering op hem uit. Plotseling did Ivan Ogarev een kreethogen en was overwacht zijn licht voor zijn gedachte op gegaan. Hij ziet, riep hij uit. Hij ziet. En als een wild dier dat in zijn hold hard binnen te slapen, riep hij achteruit schreden voor schreden en geheelt er die geslagen naar het achtergedeelte der zaal. Toen kwam een leven in het standbeeld. De blinden diepe rechtop Ivan Ogarev toe en zich vlak voor hun plaatsen de zei hij, ja, ik zie. Ik zie de kdoetslag waarmee ik u gemerkt heb verrader en laffaard. Ik zie de plek waar ik u nu zal treffen. Verdedig uw leven. Ik verwaardig bij u een tegevecht aan te bieden. Mijn mes zal het tegen u degen opnemen. Hij ziet, zij nadiaat dat zichzelf, parmachtige god zou het mogelijk zijn. Ivan Ogarev voelde dat hij verloren was, maar door een opwelling zijn er wilskracht moedvatten de, vloog hij met getrokke degen naar het tegenstandel los. De beide klingen kruisten zich, maar het best van Igen Ogarev door de hand van een Sibirische jagen gevoerd deed de degen in stukken vliegen en de enlendeling viel in het hart getroffen dood op de grond. Op dit ogenblik werd de Kamerdeu van buiten geduwd en geopend. De grootvost door zijn officieren vergezeld vertoonde zich op de drempel. De grootvost zat voorwaard.  In het op de grond liggen de lijk dat van hem die hij voor de courier des Tsaas hield. En toen vroeg hij op dreigende toon wie heeft die man gedood? Ik, antwoordde Micheel Strogoff. Eén der officieren legde zijn revolver op zijn slaap aan, gereed om vuur te geven. Uw naam vroeg de grootvost voordat hij bevel gaf hem het hoofd te verbrijzelen. Uw hoogheid praag mij liever naar de naam van de man die aan haar voeten gestrekt, antwoordde Micheel Strogoff. Ik herken die man. Het is de dina van mijn broeder. Het is de courier van de Tsaar. Uw hoogheid die man is geen courier van de Tsaar. Het is Ivan Ogerev. Ivan Ogerev riep de grootvost uit. Ja, Ivan de verrader. Maar gij, wie zet gij dan? Micheel Strogoff. Einde van half stuk 31. Half stuk 32 van Micheel Strogoff de courier van de Tsaar. Deze LibriVox opname is vrij van oudteursrechten. Opname door Bart Tellil. Micheel Strogoff, de courier van de Tsaar door Silverne, half stuk 32 beslaat. Micheel Strogoff was niet blind. Hij was het nooit geweest. Een zuiver menselijk natuurverschijnsel van zedelijke en lichaamelijke aard had de werking onschadelijk gemaakt van de gloeiende kding die de scherprichter van Veelvar voorbij zijn ogen had laten gaan. Men herinnert zich dat maar van Strogoff op het ogenblik de strafoefverding daar stond en haar handen naar haar zoon uitstrekten. Micheel Strogoff keek haar aan zoals een zoon voor de laatste maal zijn moeder kan aankijken. Traanen die met stromen van zijn hart naar zijn ogen opwelden en die zijn vierheid te vergeef strachten in te houden, hadden opgehoopt en door langs het hoorde vlies te verdampen hem het gezicht behouden. De laag van stoom door zijn traanen gevormd zich tussen de groeiende sabel en zijn oogappels plaatsende was voldoende geweest op de werking de hitte te vernietigen. Het was een soortgelijke uitwerking als zich voordoet waar die een werkman in een gitterij na zijn handen in het water gedompeld te hebben haar door een straal gesmolten ijzer laat gaan zonder letsel te bekomen. Lekker als Trogov had dadelijk begrepen welk gevaar hij zou lopen zo hij zijn geheim aan wie dan ook meedeelden. Hij voelde welk voordeel hij uit deze toestand voor de uitvoering zijn voornemens kon trekken. Omdat men hem blind waande zou men hem vrijlaten.  Hij moest dus blind zijn voor allen zelfs voor Nadia. Hij moest het in één woord overal zijn en geen gebaar mocht waar ook aan de oprichtheid zijn een rol twijfel kunnen doen opperen. Zijn besluit was genomen zelfs zijn leven moest hij wagen om aan iedereen het bewijs zijn er blindheid te geven en men weet hoe hij het waagde. Alleen zijn moeder wist de waarheid op het pleinte toms had hij het haar in het oor gevluisterd toen hij in de schadeel over haar gebogen haar met zijn kussen overstelpte. Men zal nu begrijpen dat toen hij van ook er heeft uit vrede spotternij had gehouden, Michael Strogoff die brief waarin de snoede bedoeling van de verrader ontsluiert werden had kunnen lezen en hem ook werkelijk gelezen had. Vandaar die onomstotelijke wil om Irkutsk te bereiken en als een zending mondeling te vervullen. Hij wist dat de stad overgeleverd zou worden hij wist dat het leven van de grootforst bedreigd was. Het behoud van de broeder des Tsars en van Siberië waren dus nog in zijn handen. Voorin was dit verhaal aan de grootforst meegedeeld en Michael Strogoff vertelde ook en met welke aandoenen het aandeel dat Nadia in die gebeurtenissen had gehad. Wie is dat meisje? Vroeg de grootforst. De dochter van Wassilie Fedor antwoorde Michael Strogoff. De dochter van de commandant Fedor zei de grootforst, is niet meer de dochter van een balling. Er zijn te Irkutsk geen ballingen meer. Niet zo bestand tegen de vreugde Nadia aan de knieën van de grootforst die haar met de ene hand ophielp terwijl hij de andere aan Michael Strogoff toestak. Een uur later lag Nadia in haar vaders armen. Michael Strogoff, Nadia, Wassilie Fedor, waren bij elkaar. Van weerzijden was het een overstelping van geluk. De dubbele aanval dicht daartaren tegen de stad was afgeslagen. Wassilie Fedor had met zijn troepje de eerste aanvallers verpletterd die zich voor de bogeya poort hadden vertoond erop rekenende dat zij hun geopen zou worden en hij door het instinct water voor gevoel gedreven was er opleven staan om de verdediging der poort te leiden. Tuzelver tijden dat de tartaren teruggeworpen waren maakte de belegerde zich van de brandmeester. Tijdens de vloeiende nafta snel op de oppervlakte de Angara verbrand was hadden de vlammen die zich tot de huizen op de oever bepaalden de andere wijken de stad gespaard.  De beleken van de dag waren de troepen van Veovarkan in hun legerplaats teruggekeerd een goed aantal doden op de buitenzijde der Wallen achterlatende. Onder de doden bevond zich de sigeuner in Sangarre die vergeefs getracht had om zich bij Ivan Ogarev te voegen. De belegerden beproefden gedurende twee dagen geen nieuwe bestorming. De dood van Ivan Ogarev had hen ontmoedigd. Hij was de ziel van de aanval en hij alleen had door zijn sederd lang met de samenswering voldoende eenvloed op bekaans en hun hoorde uitgeoefend om hen in een verovering van Asiatisch Rusland mee te slapen. Intussen waren de verdedigers van Irkutsk op hun hoede en duurde de omsingeling steeds voort. Maar de 7 oktober bij de eerste schemering bulderde het geschut op de hoogten die Irkutsk omringen. Het was het hulp leger dat onder de beveling van General Kiezelev aanrukte en op deze wijze van zijn aankomst aan de grootforst bericht gaf. De tartare draalde niet. Ze wilde de kans van hun veldslag onder de muren der stad niet wagen en het kamp aan de Angara werd onmiddellijk opgebroken. Irkutsk was eindelijk verlost. Met de eerste Russische soldaten waren ook twee vrienden van Liege Ostoog op de stad binnengekomen. Het waren de onarschijnlijke Blunt en Jodiver. Over de ijsverstopping de rechteroever van de Angara bereikt hebbende overige vluchtelingen kunnen ontsnappen voordat de vlammen der Angara het vlot bereikt hadden. Als Sitcho Liver had dit volgende wijze in zijn zakboekje aangetekend op het punt geweest als een citroen in een kompunch om te komen. Hun vreugde was groot toen zij Nadia en Michaël Strogoff gezond en wel terugvonden en vooral toen zij vernamen dat hun dappere makken niet blind was het geen Harry Blunt aanleiding gaf om deze opmerking in te schrijven. Zij waren onvoldoende zijn om de gevoeligheid der gezicht zenuwe te vernietigen. Een wijze ging nodig. Daarna heelden de beide correspondenten en dat zij de Irkutsch goed onder dak waren, zich onledig met hun reisindrukken in oorden te maken. Vandaar de verzending naar Londen en naar Parijs van twee belangwekkende verhalen betreffen de tartarische inval en die zich zondelinger wijzen slechts op de minst belangrijke punten tegenspraken. Ze feltocht voor de Emer en zijn bondgenoten ongunstig. Deze inval, even nutteloos als alle andere aanvallen tegen de russische kolossers, was hun zeer noodlottig.  Ze waren spoedig door de troepen van het zaar afgesneden die achterin volgens al de vooroverde steden hernamen. Bovendien was het een vreselijke winter, zodat van die door koude gedunde troepen slechts in klein gedeelte de steppen van tartarijen terugzacht. Er was nu vrij. De Grootworst had haast om naar Moskou terug te keren, maar hij stelde zijn reis uit om met een aandoenlijke plechtigheid tegenwoordig te zijn die ene gedagen na de intocht de russische troepen plaats zat. Micheel Strokov was Nadia gaan bezoeken en had haar in het bijzijn van haar vader gezegd, Nadia, had gij die nu nog mijn zuster zei, toen geen riegaer verliet om naar Irkutk te gaan antwoorden Nadia, geen enkel en van een enkele soort. Dus heb gij geen deel van uw harde achtergelaten? Niet sproedig. Wel nu Nadia, zijn Micheel Strokov, dan geloof ik dat Groot toen hij ons bijeen bracht en ons de samen zulke harde beproefingen deed ondergaan, ons niet dan voor altijd heeft willen verenigen. Ach, zuchte Nadia en zij viel in de armen van Micheel Strokov en zich naar wat ze die fedorkerende zij zij geheel blozende vader. Nadia, antwoorden Wassily Fedohaag het zal mij in vreugde zijn u beide mijn kinderen te noemen. De huwelijksplechtigheid had in de hoofdkerk van Irkuts geplaatst zij was in de bijzonderheden zeer eenvoudig, maar ze werd zeer opgeluisterd door de tegenwoordigheid van de gehele militaire en burgerlijke bevolking die een bewijswelde geefen van haar diepe erkentelijkheid voor de beide jonge lieden wie er zondelingen ontmoetingen is vormden. Als Scythioliver en Harry Blunt woonde natuurlijk het huwelijk bij waarvan zij aan hun lezers verslag wilde geven en werk dat bij u de lust niet om hen na te volgen vroeg als Scythioliver aan zijn broeder in het vak Puh, zei Harry Blunt en dien ik, gelijk jij, een nicht had M'n nicht is niet meer uit de huwelijk en antwoordig ze liever lachende Zoveel te beter, liet Harry Blunt er op volgen, want men spreekt over verwikkelingen die tussen London heb jij geen lust om daarin zijn kijkje te nemen. 