H.B.S. tijd van Joop ter Heul | Cissy van Marxveldt | General | Sound Book | Dutch | 2/5
Hoofstuk 5 van de HBS-tijd van Joop ter Heul door Sissie van Marksveld. Deze liepenvoxtopname is vrij van natuur's rechten. Opname door Anna Simon. 14 januari. Pien heeft een broertje en als ze daar tegen zeggen, wat is het leven, Charlie? Dan schud hij zijn kleine hoofd en zegt heel trurrig, een tijd. Hij bedoelt een strijd. Ik vertelde dit gisteravond aan je vrouw Weyers. Ik dacht dat ze het vrouw zou vinden, maar ze lacht erom. En ze zei, hou je veel van kinderen? Joop. Dol, zei ik. En u? Ja, ik ook. Ze zijn zo lief en ontschuldig, die kleine kleuters. Lever dan grote kleuters, vroeg ik. Oh, die kunnen ook heel aardig zijn, zei ze. Ik kon niet helpen, maar ik moest tegen haar knip ogen. Stel je voor dat ik tegen zuurtje knip hoogte of tegen de generaal. En toen lachten ze weer. Als ze lacht, dan trekken haar rimpels wat weg. En lijkt ze veel gladdig. En uit mezelf zei ik, kom, nu zal ik Afrika. We zitten er nog altijd aan die mallen Soudanegers en Zulu-coffers vast. Paar, goeie dao geven. Als pa mijn knip hoog gezien had, zou hij misschien denken dat ik voor je vrouw Weyers geen grij in ontzacht heb. Maar pa weet niet dat ik in mijn zak. Die zakken bovenop je rok zijn wij lekker, daar stop je van alles in. Een hansworst had zitten die je allerakeligst gaat bleren als je hem opdraait. Die had Kit me gegeven om mezelf te plezieren bij je vrouw Weyers. Kit zal het natuurlijk flauw vinden dat ik hem niet gebruikt heb. Maar het kon ik toch niet. En ik zou er niets geen been in zien om het worm bij Smidt of bij Stooip. Ja, zelfs bij generaal te laten afdraaien. En pa, ik weet niet wat het is. Het is ook wel lamb voor haar, voor je vrouw Weyers. Om naar elke avond met mij te zitten vossen. Het is voor mij ook niet plezierig natuurlijk, maar ja, hoe zal ik het zeggen? Er kan voor mij nog wat een leuke tijd komen later. En het is voor haar eigenlijk al voorbij. Ach, wat zeur ik, ik heb slaap, ik ga naar Kooi. 16 januari. Ik voel me niets gedisponeerd.  Zoals Julie zegt wanneer ma haar vraagt een sonate van Beethoven te spelen als zij leut heeft in een else mop. Vanmiddag, toen we om vier uur uit school kwamen, de hele club weer op een rijtje, kwam in de verte je vrouw Weyers aan. Ik zei natuurlijk, daar heb je er. Wie? Voeg pop. En ze keek naar een vrouw achter een snoepkaar. Je vrouw Weyers, ze komt vlak op ons toe. Ze heeft een bruine mantel aan. Nee, Konnie, lach niet. En ik stond te Konnie, die al ging proesten. Heemel, wat een draak, gilde kit, die net zo'n harde stem heeft van haar zangless zeker. Ik knip kit dat ze een halve meter omhoog sprong. Wees toch stil, zei ik. Moet ze het horen? Wat doe jij braver, zei kit. Je vrouw Weyers was al heel dicht bij ons toen zij noor. Wat een antieke jas heeft ze aan. En wat een mallet dop, vond Pien. Daar is de schuid van de generaal nog een prachttuk bij. Wat zijn gezicht verfrommeld, zei pop, net gekreuk papier. Daarom kan ze toch wel aardig zijn, zei Lutje. Maar toen je vrouw Weyers ons voorbij ging, riepen ze allemaal. Dag, je vrouw, Lutje ook. En ik weet hoe spottend ze keken en zo voor de mall hourig. Zo kijk ik zelf ook als Smid ons voorbij gaat. Maar ik vond het lang, want het was net alsof ik mallet dingen van haar had gezicht. En dat is wel niet zo. Ja, natuurlijk, wel toen ik haar nog niet kende. En van, toen ze vanavond zou komen, zat ik toch wat in mijn piepzak. Om kwart over zeven had ik al een uitstelling boeken om mij heen gebouwd. En toen om half acht precies haar schelletje ging, zaten mijn beide wijsvingers in mijn oren. En was Joopje schijnbaar helemaal ongevoelig voor haar omgeving. Ik merkte niet eens, alweer schijnbaar, dat ze binnenkwam. Niet eerder dan toen ze naast me stond en zei, zo Joop, wat ben jij druk aan het werk. Ze deed net of er niets gebeurd was. En toch heeft ze gekleurd vanmiddag toen ze allemaal zo'n mall deden. Of mall. Ik ben zelfs niet beter. En die konnie die zo hard lachte. Zoals de hele avond, bargeduldig, en ik wist letterlijk niets.  Mede in een Franse vertaring zei ik, dat was de club vanmiddag waar ik u van verteld heb. Zo, was dat nu de club, met de ellenlange naam. Wil je wel geloven Joop dat ik die nooit onthouden kan? Soms, mede in het corrigeren van Themas, denk ik, hoe heet die club van Joop nu ook weer? En ik kom nooit verder dan Joop O'Hon. Ik zal het wel voor je opschrijven, zei ik, en ik ladde het buiten op mijn Duits schrift. Zie zo. Zal het maar overnemen in mijn notitiepoekje, dat is wel zo veilig, zei je vrouw Weyers. En heel netjes schreef ze het in op de 16e januari. Zal ze het gehoord hebben, van te draak? Ik weet het niet, ik geloof het wel, want anders had ze niet gezegd, er was een meisje bij, met zulke vrolijke ogen, een lang blond haag, zat zo'n klein fluele hoetje op. Nou, dat was Kit. Ze heeft geen één keer gelachen vanavond, zoals een en al rimpel, en dan is haar gezicht net gekreuk papier. Als Poppet alleen maar niet zo hard gaat gezegd, ik ga morgen een bende schoppen op school, want ik moet een verzetje hebben. Sondag, 18 januari. Gisteravond, toen ik al in bed lag, kwam Julie boven. Ze draaide eens door de kamer, keek in de spiegel, en legde haar dot valse grullen bovenop mijn onderlijfje. Hé, geelde ik uit mijn kussen. Backparden, zei Julie, ze heeft dagen dat ze niet vergeten kan dat ze op een Engelse kostschol geweest is. Zeer niet, zei ik, neem die viesigheden weg. Je moet niet dan het zoveel ger zijn, Joop, zei Julie, maar ze legde toch de knoedel op haar toilettafel, en ze lucht met veel sier haar kapmantel om. Toen begon ze haar haar haar los te maken. Ze heeft werkelijk een behoorlijke, Lotte zegt, beheurlijke, hoeveelheid, ik snap niet wat ze nog met die valse rommel doet. Huffen, dat ik moet ook zelf weten, ik hoop dat ze die onzin nog eens verliest. Ze schuurdde een veeg, en dan keek ze weer in de spiegel. Weer een veeg, weer gestaard. Ik draaide me met een ruk om, ze dacht natuurlijk weer aan Lotte's haden wilde, dan doet ze altijd zo tragisch. Niet om haden wilde zelf natuurlijk, maar om de ring, en de cadeaus, en het hele mallen verloofd zijn.  Ik dommelde zo'n beetje in, toen zei ze, slaap je al, Joop? Ja, bijna. Zeg eens, Joop, ik kwam vanmorgen voorbij jullie school, en toen kwam er een heer uit, met een verbazend interessant gezicht. Kan niet, zei ik kort af. Ja, het is toch zo, hij was nogal bleek, met zwart haar, en een blonde snag, vreselijk bijzonder. Oh, dat smidt, zei ik, nou, niet interessant, pleit niet voor je. Toet ook niet altijd zo katter als ik iets heel gewoons vraag. Maar dat is niet gewoon, als ik maander op school vertel, dat jij smidt interessant vindt, want denken ze dat je stapel bent. Je vertelt het toch niet, hoop ik, en Julie keek me beslist onderdanig aan. Dat trof me, en ik zei goeder, nee, natuurlijk niet. En ik ging weer in de dommel, toen maakte ze me weerwakker. Waar geeft hij les in Joop? Wie? Schokken, compleet. Die meneer smidt van jullie school. Oh, smidt, ben natuurlijk een, hij is dokter in de wis en natuur. Dan is hij toch wel knap. Knap, zei ik zo verachtelijk, als ik met mijn slaapende stem kon, mocht wat. Lodewijks, de aminuensis, is stukken knapper, en hij is verliefd op pop. Wie? Lodewijks? Nee, smidt, is die verliefd op pop? Wat mal, vind je dat mal, en je zegt zelf dat pop zo mooi is? Nu ja, wat is het nog zo'n kind? Vuur, zei ik, en sliep weer in. Toen werd ik wakker door de Julie aan mijn arm schudden. Hoe oud zou hij zijn Joop? Is hij al lang afgestudeerd? Natuurlijk, zei ik weer. Wie? Ach, je weet wel, dokter smidt. Zeg toch smidt, zei ik, weer klaar wakker zijn. Toen toch niet zo verheven. Hoe oud hij is? Dat zal ik hem wel eens vragen over morgen, als je het graag weten wilt. Pig, zei Julie. Naacht, zei ik, en ik tok het dek over mij heen, en zoest de weer glorierijk in. Het is nu tien uur zondagmorgen. Ik heb heerlijk mijn werk af, en het buitengietende zit ik te dagboekeren. Een heerlijk thema zin. Ik voel me echt uitgeslapen, ondanks Julie's chemier van gisteravond. En ik ben wel in mijn knolletjes, zoals Pien altijd zegt. Ik geloof dat ze op school denken dat de bliksem in mijn pol is geslagen, en daar finale schoolmaak gehouden heeft.  Want meestal weet ik nu een behoorlijk antwoord te geven op de vragen die ze me doen. De generaal in hoogst eigen persoon heeft me zelfs van smokkelen verdacht. Tenminste, toen ze me de graven van het Bourgondische huis vroeg, ze geeft lessen naar geschiedenis, en ik die hauwen heren direct zonder er tijd van voorzegend voor te nemen. Opdave er. Zijn ze vriendelijk? Wat heb je daar op je knie, joh? Ik jubelde gewoon weg. Niet zoe, vrouw. Leg je handen eens op de bank. En ik vleide mijn tien uitgespreide vingers voor meneer, eerst met de palm naar boven, dan met de palm naar beneden. Ziet u wel, zei Kit triumphantelijk. Toen kreeg Kit een beurt en een nul, of schoon ik haar voor, zei dat mijn lippen kromtrokken. En nu heb ik je vrouw Weijers nog maar zo kort. Stel je voor de glorie van een goed rapport. En dan overgaan naar de vierde met een pluim van pa. Gek, ik hecht toch wel ontzettend aan zo'n pluim. Misschien omdat pa er me nooit mee verwend heeft. Wat regent het? Zo kan ik gelukkig vanmiddag niet betondeldoost uit. Ik traak heerlijk mijn regenjas aan en zet mijn oude lakkoed op en dan zeil ik zo naar pop. Er zullen nog aan een paar jongens komen opduikelen. Misschien dat we kunnen gaan taartjes eten. Savans. Julie verrast me net midden in het verkwikkende woord taartjes eten. Wat doe je daar? Zei ze. Ik maak een opstel voor Smidt. Zij. Waarover? Over kerk als warmtegeleidig. Wat een gek onderwerp. Ja, zo is Smidt nu helemaal. Kan hij nog wel orde houden? Oh nee, helemaal niet. We staan altijd boven op de bank. Really? Ja, of we zetten Smidt erin en wij gaan voor de klas staan. Dr. Jokje Job. Zo. Over veertien dagen hebben we het grote studentenbal. Aangenaam. Ik krijg nog een nieuwe Japon. Ik denk weer te verwalen over roze crepteschien. Jacques, zei ik. Ik heb niets aan jou als zuster, zei Julie. Wat ben je toch voor een wezen? Gisteravond ook, toen ik je heel gewoon iets vroeg van Dr. Smidt, kreeg ik direct idioten antwoorden. Nu zegt ze nog dokter, jammerde ik. Dat weet ik wel, zei Julie. Als hij ook op het studentenbal komt, en dat is niet onmogelijk, en ik dans met hem. Geen kans, zei ik.  En ik dans met hem, herhaalde Julie verwoed. Dan zal ik hem toch eens naar jou vragen. Ja, dat moet je vooral doen. Dan is Smidt zijn avond meteen bedorven. Je moet niet denken, Job, dat je aardig bent, snoudde Julie. Zo iets denk ik nooit van mezelf. Ik ben blij dat je tegenwoordig onder toezicht staat. Ik ook. Zolang het duurt te minsten, wie zal die hiervrouw ook wel weer wegtreiteren? Misschien krijg ik dan Smidt, zei ik. Ik hoop het voor jou. Toen prevoelde Julie weer, pik. Dat schijnen Engelse meisjes op prostchool nogal eens tegen elkaar te zeggen. Ik vind het zeer onbeheurlijk. Ik zou er gewoon weg niet aan denken om een van de jongens varkend te noemen bij het minst geringste. Maar mijn opvoeding er ook niet in Engeland voldoigt. 23 januari. Hoe genoeglijk rolt het leven eens gerust in HBS erheen. Dat sinds mannelijk, maar ik bedoel het in het vrouwelijk natuurlijk. En dan in plaats van genoeglijk, ingewikkeld. Kidd zei vandaag tegen me. Joop, wat word je intense saai? Komt dat allemaal door draak? Toen zei ik, Kidd, doe me een plezier en noem je vrouw Weijers geen draak meer. Maar Kidd haalde Kidd uit. Want dat is ze toch niet, zie je? Het is prettig voor Joop dat ze nogal aardig is, zei Lutje. Natuurlijk, Joop zit ermee opgescheept, deed Pop lakoniek. Zo is het, ik zit ermee opgescheept. Of, dat is het woord eigenlijk niet, want ze blijft dezelfde, goed en geduldig en zo. Ze kan het niet helpen, dat het me af en toe razend verveelt dat ik elke avond werken moet. Ook zondig dat het heilige vuur in me brandt. Want zelfs toen ik bij Paas had, had ik nog wanneens een bieppoek onder mijn atlas liggen. En nu elke avond weer hetzelfde. Kom Joop, laat me even je lesrooster zien. Heb je je boeken allemaal bij de hand? Mooi, dan kunnen we beginnen. Vanavond heb ik haar gevraagd, heb je nu de hele dag lesgegeven? Ja Joop, van vanmorgen 9 uur af tot 4 uur toe? Ja, hoezo? Hoe kunt u dan nu nog pinter zijn? Alleen omdat ik wil Joop en ik werd kriegel omdat ik dacht dat het een prik worden zou. Ja, daar schermen Paa en de generaal ook al ik mee. Met de wil, zei ik, vlug. Je laat me niet uitspreken, Joop.  Ik wilde er nog bij zeggen en omdat ik moet. Moet u z'avonds lesgeven? Vroeg ik. Heb je dagje thuis meer of? Ik kon er niet goed uit komen. Nee, mijn ouders zijn al lang dood. Ik heb nog 1 zuster sinds in Rotterdam, assistente in de huishouding. Oh, ik weet niet. Ik had altijd gedacht dat u bij uw ouders thuis was. Ik woonde al jaren op kamers. Heel aardig. Je moet iets bij me komen, Joop. Graag, zei ik. En ik meende het natuurlijk. Als Julie graag zegt, bedoelt ze Ajakus, tenminste vaak. Mijn zuster en ik laten er buiten wonen in een aardig klein huisje. We houden zoveel van buiten allebei. Dan gaat zij de huishouding doen en ik ga een beetje tuinieren. Met handschoenen aan, zei ik. Juist. Met handschoenen aan, lachten ze. En als ik er dan nog een paar lessen bij heb dan zullen we rustig kunnen leven. Geet, en ik. Heet u zuster, geet. En hoe heet u eigenlijk? Heel gewoon, Johanna. Oh, net als ik. Maar het is toch allebei, jo, wat leuk. Daarom zei ik zo even dat ik moet, Jopie. Begrijp je het nu? Ja, zei ik. En ik zucht haast. Want hoe kan ik nu nog mopperig en landerig en krippelig zijn z'n avonds. Het is toch al lang geen pretje voor haar. Elke avond maar weer naar zo'n paar huurkamers te stevenen. Je vrouw Weijers ging alweer door met die lessen. Maar ik voeg nog. Is uw zuster al oud? 8 jaar jonger dan ik. Maar toch ook al 34. Dus zij is 42. Ik hoop dat ze maar gauw haar huisje heeft met de tuin en de handschoenen. Niet omdat ik haar graag kwijt wil. Want wie weet wat voor exemplaar ik dan weer krijg. Waarom ze het toch zeker verdient? Ik zal het toch morgen kittens vertellen en de anderen. Ik hoop werkelijk niet dat ik een saaierd word zoals Kit vandaag zei. Want het zou ik het land krijgen aan mezelf. 25 januari. Beste net. Het is vandaag zondag. En vanmorgen ben ik naar pa gespiebeld en ik heb gezegd mag ik haar net schrijven. Oud jaar was mijn laatste brief. En dan komt het niet uit eens per maand. Pa keek op van zijn krant. Goed, zei hij. Zal ik het even op uw kalender zetten? Vroeg ik heel gedienstig.  Dan kunt u het altijd bijhouden. Ik vertrouw je ook wel zonder kalender. Joop, zei pa. Wil je wel geloven net dat ik precies zo kakelbond bloosten als Connie, wanneer ze Guus van Dille tegenkomt? Dat is nu haar laatste vlam. Zo zit ik dus op Julie's kamer. Want die is uit, ergens geen koffiedrinken geloof ik. Julie zegt lunchen. Met haar roze flanella ochtendjas om, want er brand geen kachel. Dank voor je leuke brief. Ik geloof niet eens dat ik hem in mijn dagboek heb gememoreerd. Ja, van niet van je stoel, het woord is van mezelf, niet eens van Julie. Maar dat komt omdat ik zo bar veel in mijn hoofd heb tegenwoordig. En niet eens allemaal nonsense dingen. Want ik zit nu elke avond te blokken tot ik groen wordt van aakeligheid. Ik heb een bevoegd iemand bij me zitten, die op me toeziet. Het is een zij, het is werkelijk aardig. Even, m'n pasen zul je haar wel zien. Wat typisch zeg, dat jij het al wist van Lotte's verloving? Nee, Kees heeft geen wanneer opstaat gegaan. Hij is juist veel leuker nu. En hij is me al twee keer tegengekomen toen ik om vier uur uit school kwam. Niet om mij hoor, maar omdat ik hem heb verteld dat alle meisjes van mijn klas verliefd op hem zijn. Nu kijkt hij wel een beetje als een overwinner, maar dat kan ik van hem wel verdragen. Ik heb me suffgelegd om dat verhaal van de morsmouwen. Ik zag jullie zitten. We hebben gisteren een leuke pan gehad bij Smith. Kits buurvrouw was al een paar dagen ziek en toen vroeg ik of ik naast haar zitten mocht, omdat ik dan de proeven beter kon zien. Nu is Smith al het geneigd om het beste van je te denken. Hij zei dus ook direct, goed, maar opletten hoor. Ja meneer, zei de bezoet. We wisten helemaal niets leuks om uit te voeren. We keken hem maar zo'n beetje schapig naar Smith zijn gepruts. Maar toen ontdekte ik opeens dat Pien weer haar halsband om had. Dat zijn notebenen twee oude horlogiekettingen van haar broer die zijn elkaar gehaakt heeft en die slingert ze dan op school om haar nek. Staat bespotterlijk zie je en de generaal heeft al eens gezegd Philippine, wat heb je daarom je hals? Een kettingje, vrouw.  Ik zou het maar af doen. Oh, maar dat kan ik niet, zei Pien. Kun je dat niet? Nee, het zit zo vast. Was je je hals dan nooit? Jawel, maar dan schuif ik het even omhoog. Zo, dat is erg fris. Zo, dat is erg fris, zei de generaal. Oh, het kan best, zei Pien. Er zaten allemaal te stikken, want er is niets van waar. Ze draagde het ding alleen op school. Toen ik die halsband zag, kreeg ik een ingeving. Dat kun je zo plotseling krijgen, hè? Ik wend de Pien en ik hoest al eens verschrikkelijk, maar Pien zat het tekenen en zag niks. Toen schreef ik haar een klatje en dat meekte ik precies in haar nek. Roelde die netjes in een stuk papier uit hun schrift en roedt. Daar vloog hij over een paar hoofden heen en naast me op de grond. Wat valt daar? riep Smit. Niets, maar liniaal, zei ik, en ik doek al. Je hebt geen liniaal nodig. Nee, maar daarom kan hij toch wel vallen, zei ik, uit de diepte. Ik kwam met de halsband weer boven water. Toen moest de kit nog mijn plan aan het verstand brengen, maar die is nogal pinter in die dingen en ze begreep me direct. Eerst kreeg ze nog een vreselijke proest buien en toen die overwas haakten ze de ene ketting in haar rechter oorlaap. Ik de andere in mijn linker en toen kronkelde zich tussen onze gehoororganen, zoals Smit ze noemt, een bekoorlijke, dikke, silveren slang. Doet pijn he, zei Kit. Nou, zei ik, ik had het eigenlijk niet verwacht. Waven, dat moesten we op de koop toenemen. Pien had Corniel op de hoogte gebracht en Noor en Lou. Pop, die altijd scheef in haar bank zit, had het al dadelijk in de gaten. Het deed afgerazend zeer, zeg. Ik durf er mijn hoofd niet bewegen, want dan kreeg mijn oorlijl weer een nieuwe knouw. Smit merkte eerst niets. Onverdroten ging hij door met zijn gehannis. Maar toen kwam er door de hele klas zo'n stilgegrinnig, je kent het wel. Allemaal doen ze haar mee en je weet toch niet waar het vandaan komt. Kit en ik zaten als mummies gewoon. Smit, snel vallen ze als een jachttold die wild ruikt. Zijn neusgaten werden groter en met een wilde blik door de klas zag hij Kit en mij.  Tegelijk knalden ze allemaal los. Geluid aan heen gesmeed meneer, zei Pop, plechter. Doe dat ding weg, zei Smit nog, kalm. Stel je voor als dat nu eens mode was, ripien. Doe dat instrument uit je oor, kitty. En ga jij op je plaats, joh, onmiddelijk. Maar dat kan ik niet, of Kit moet mee. Ik deed net of ik op wilde staan. Auw, gilded Kit, blijf toch zitten, joh. Aanstond schuurt één van de oren uit, voorspelde Pop. Wat griezelig, ripnoor. En allemaal berolden ze van het lachen. Meneer, ik ken de constructie, ripien, die al half de bank uit was. Zal ik het losmaken? Je blijft zitten, schreeuwde Smit. Wat is dat hier voor een janboel? Ga zitten, ripien. Joops oor is al helemaal blauw, zei glu kalm. Oh, ik word zo naar, snikt de konnie. Ik kreeg maagkram van het lachen. Oh, die joh. Meneer, Kit is ene oor is al langer dan het andere, zei Pop. We zijn allemaal door elkaar, en Kit en ik zaten maar recht naast elkaar. We durfden niet bewegen, want dan werd er pijn niet om uit te houden. En als Kit lachte, gilded ik, ouw! En als ik opeens proestde, schreeuwde Kit, schijtig uit joh, lach niet. Toen opeens was Smit met twee stappen van zijn lange benen bij ons. Nu is het uit, zei hij, hij trok weer aan mijn arm. Meneer, denk aan Joops bloes. Waar is goed een oor? Oh, krijgst de Kit. Ouw, mijn oor. U moet op het knopje drukken, dan laten ze los, zei Pien, die alweer uit de bank was. Smit ruikt aan de ketting en met een krijgsgehuil vloog een Kit en ik omhoog. Ik zag nog net hoe Pop en Noor voorover op de bank sloegen van het lachen. Ze zeiden later dat ze dachten dat het comedie van ons geweest was. Toen ging de deur staatig open en binnen wandelden we generaal. Ik geloof dat Kit en ik de enige waren die haar zagen. De anderen gierden door. Dit schijnt een amusante les te zijn, zei de generaal. En als niemand haar eerst verstond, zei ze nog eens, dit schijnt een heel amusante les te zijn. Pardon, zei Smit, en wist er zijn gezicht af met zo'n vlede de vladder van een zijde zaktoekje. Als uit ijzer gegoten was, ze snapten de situatie natuurlijk direct.  Kit en ik sta ernaar aan met de bungelende ketting tussen onze oren en Kit zei onnozel, het kan er niet maar af. De generaal keek zo vies alsof het minstens een slang was die daar tussen ons in hing. En haar spitse wijsfinger uitstrekend spaksen er verachterlijke woorden. Hoe komt dat ding daar? Oh, gewoon, zei ik, gewoon erin gehaakt. Wat dan jou, Josefine? Ja, je vrouw, ouw, trek nog niet zo, zei Kit, hou je hoofd recht, je hoop. De meisjes waren allemaal stil, maar het was zo'n angstige stil te zien. Je wist dat ze bij het minste weer zouden losbarsten. En ik kreeg zo'n aakelige kriebel in mijn keel. We hadden ons al door nog tamelijk goed gehouden omdat het ongelukst ding zo'n pijn deed. Maar het was zo komisch, zie je, die lange, vertoorende Smit waprende zakdoek. En daarnaast, streng en statig, de generaal. Ik stelde me opeens voor hoe gek het zou zijn als de generaal nu de armen om Smit zijn boord zou slaan om hem een zoen te geven. Je denkt altijd op ongelegen momenten aan zulke mallet dingen. En toen was ik verloren. Ik zette met tanden nog in mijn onderlip om het gevaar af te wenden, maar het gaf niets meer. Ik schaterde hard op, zeg, en stijfde over zo'n brutaliteit. Je zag haar compleet groeien van verantwaardiging. Jo, ga de klas uit, zei ze. Ja maar, ik kan niet alleen, zei ik. Dreigend, wees de hand van de generaal naar de deur. Ga de klas uit. Toen stond ik op. Kit ook natuurlijk. En daar wandelde we heen, gloeiend en ingesmeed, zoals Pop zei. We waren bijna bij de deur, toen Kit struikelde over een bankje en staat neergezet. Ze ploften voorover, en Pop zei dat ik een onmenselijke sreel heb gegeven. Mijn oor schoot los. Buiten de deur hebben Kit die proestend en snuivend de klas kwam uitduikelen, losgepeuterd. En we hebben een kwartier bovenop de tap gezeten, voor we een beetje bedaard waren. Toen kwam de generaal uit onze klas getreden en ze zei, als bijna de ene van de Romeinse veld heer, volgd mij. Even, wat ze in haar kamer allemaal beweerd heeft, dat behoef ik zeker niet te omschrijven. Ik weet alleen nog dat ze van Smit gezegd heeft, dat hij een zeer bekwaam, hoogst ernstig mens is. Het verband ben ik vergeten.  Wil je wel geloven dat mijn oor nog gloeid? Julie zei gisteravond dat ze rode oren zo ordineer vindt. Ik zei dat het de winter was. Verder nieuws is er niet veel. Schrijf me maar gauw eens weer. Heaps of Love dat schrijft Julie aan die eilse vriendin van haar. Ze heeft me verleden week aangeboden om met de laatste bladzij van zo'n impistil voor te lezen, omdat ik er nog wat uit leren kon, zoals ze zei. Maar ik zei, als je met de andere negen ook laat lezen. Daarvoor was ze natuurlijk niet te vinden. Dus Heaps of Love Joop Einde van Hoogstuk 5 Hoogstuk 6 van de HBS-tijd van Joop ter Hul door Sissie van Marksveld. Deze liepenvoxtopname is vrij van natuurrechten. Opname door Anna Simon. 27 januari Julie maakt me dol met studentenbal. Elke avond valt ze maar weer over aan. Gisteravond heb ik tegen haar gezegd Ik hoop maar dat je een student opduikelt. Dan kun je die vervelen met je kouzen en je schoenen in je corset. Ik begrijp werkelijk niet, zei Julie, waarom jij je altijd zo ontzettend vulger moet uitdrukken. Wat is dat nu weer? Een student opduikelen. Ik heb altijd gedacht dat het een creme zou zijn. Ging rustig door. Een creme verbeterde Julie noothebenen. Een creme als jij eens met een man aan je arm zou lopen. Maar nu begint het me wel aan te locken net als of hij met jou zou gaan tennisen. Pu, dat zou ik niet eens willen. Maar als hij het niet kan zal het wel helemaal een uil zijn. Julie kreeg weer die starende uitdrukking in haar ogen alsof ze hem door de muren van de kamer heen in zijn gezicht probeerden te zien en dan is er helemaal niets meer met uit te beginnen. Lotte heb ik zondagmiddag nog gezien. Hade Wilde hing in een hoek van 45 graden om haar een arm te kunnen geven want hij is erg lang. Hoekige mensen zijn altijd lang. Toen Lotte me zag aankomen kreeg ze een kleur en ik gooide mijn benen zo kordaat mogelijk naar rechts en naar links en wilde de recht op hen aan. Pal voor hen bleef ik staan. Bonsoe, zei ik. Dag meneer de Wilde. We zijn erg gepresseerd, joh, zei Lotte. Zo, zei ik. Ik eigenlijk ook, dat treft goed.  Hoe gaat het met je? Het is avonds nooit meer. Vroeger lag je haast elke dag bij ons over huis. Lotte zag een beetje lila. Ik heb nu zoveel tijd niet meer. Kunt u zeilen, meneer de Wilde? Vroeg ik. Nee, zeilen, daar doe ik niet aan, zei de spriet. Dat spret er voor jou, Lotte, want je was altijd bang op het water. Kom, he, zijn Lotte. We moeten nog een visite maken. Dag, Jopie. Ik dacht dat je erop zo'n mooie naam vond, zei ik, ijzig, terwijl er onvrikkbaar staan bleef. Kind, wat zeur je toch, zei Lotte, en haar oogharen vlogen omhoog. Oh, daar komt Pop aan, jubelde ik opeens. Vind je Pop niet knap? Kees zegt ook dat ze zo mooi is. Dag, Pop, dat is Lottens verloofde. Pop, zo'n beetje onverschillig, zoals ze altijd is, knikte nogal familieer en ze zijn meteen. Zeg, weet je wie bij ons thuis is? Smidt. En weet je waar hij het over had? Over jouw verdervelijke invloed, Jop? Oh, wat leuk, zei ik. Nu zal hij ook nog wel naar ons koersen. Dat is van gisteren natuurlijk. Ja, en vader wist helemaal niet wie Jop was. Hij zei, Jop. Josefine ter Heul, zei Smidt. Oh, Lies, zei pa, dat is een aardige meid. Ik zat erbij te brullen, zeg. We stonden nu allebei voor Lotte en Hade wilde. En ik dacht, als de hele pluk nu op de pop er kwam, zouden we ze kunnen omsingelen. Smidt is een kennis van dolf, vertelde Pop aan Lotte, die op spellend stond. Heb je pijn aan je voet? Vroeg ik belangstellend. Zijn je schoenen te klein? Jullie koopt altijd twee mate kleiner dan ze werkelijk heeft en dan prongt ze met nummer 36. Doe jij dat ook? Zijn Lotte, kom her. We moeten nu werkelijk gaan. Gaan jullie ook naar het studentenbal? Vroeg ik, ja, wat leuk. Wat heb jij aan Lotte? Oh, gewoon wit. Doe je ook een broosje op? Je sprak daarover Smidt, zei Hade wilde tegen mij. Is hij dokter in de wist en natuurkunde? Ja, en hij heeft zwart haar met een blondes nog. Interessant, niet Pop? Nou, zei Pop met klem. Ja, Smidt, die ken ik ook. Lotte, dat is één van de lui waarmee ik een voetreis door Duitsland gemaakt heb.  Weet je wel, die aardige kiek waarop een muil eeuwsel zit? Nu vraag ik hem morgen direct of hij paard rijden kan, zei ik. Ontthoud je het met me, Pop? Lotte ging geweldig tegen de wilde herg aanleunen. Wat je moekkindje vanstaan, jij? En ik was een ogenblik doodsbenoud dat hij haar midden op straat een zoen zou geven. Kom, dan moeten we nu werkelijk gaan. En hij nam zijn hoed af ten teken van een finaleafscheid. Toen nam ik Pop onder de arm en we zelden weg. Lotte had alleen maar even met dichte ogen geknikt. Toen ik thuis kom, hoorde ik dat ze een visite gemaakt hadden. Kees was aan tafel stiller dan anders. Woensdag, 28 januari. Je vrouw Weijers kan toch leuk les geven. Ze interesseert zich overal zo verschrikkelijk voor en uitpuren... Ja, uitpuren wat? Ga ik maar ook voor interesseeren. Zelfs Duitse grammeren die ik altijd vervoeilijk gevonden heb behandelt ze fideel. Vroeger leerde ik alle regels van buiten dan kon ik ze in zo'n dreun afzagen maar door elkaar heen, homaar, dan kende ik haar niets van. Nu weet ik waarom poel al dat het meer fout van ij ij er is en dan behoef ik niet eens af te lopen met dag, dorf, ij, vas, vag, veld. Hoezee! Je vrouw Weijers heeft me gevraagd of ik in zijn avondje bij haar kom en we hebben afgesproken op volgende woensdag. Dan komt ze smiddags om me te helpen fossen en ben ik savingsvrij. Natuurlijk zal pa het wel goed vinden. Het is zo braaf en zo helemaal niets voor het ere lid van de Jopopinolukiko Club. Als ik mijn pols erg intrek kan ik het woord in één adem schrijven. Het studentenbal is vervoegd dat is nu zaterdagavond maar en Julie zijn voortdurend zoek. Ik denk dat ze al door in de bonnetterie rondswerven en voor het geld dat ze vertaxen zou ik pyramide van taartjes kunnen eten. Dat maakt me nog wel eens balorig beneden ik Julie niets. Grombiné vrijdag 30 januari Ik heb je vrouw Weijers gevraagd of zij wel eens naar een bal is geweest. Eén keer, zei ik, toen ik 13 jaar was, het was maar een kinderbal. O, maar die kunnen wat griezelig zijn, zei ik.  Toen ik 8 jaar was heb ik al hopsen geleerd en toen vond ik het al naar om zo opgeprikd met een opgeprikd yogi rond te springen. Hou je dan niet van dansen? Ja, dol, maar dan liefst zo gewoon in je schoolploes en in het gymlokaal. Houdt u ervan? Ik hield ervan. Vreemd he, dat ik zoveel van dansen hield en ik weet al best hoe ik verlangde naar mijn eerste echte bal. Ik had zo'n rechte roze jurk ervoor gekregen met een paar strookjes rondom en die jurk vond ik een wonder natuurlijk. Julie zegt un rêve. Houdt u bal zelf? O, dat viel tegen. Ik had al heel veel nachten gedroomd dat ik door een zaal sfeerde en dan had ik al door maar die paar strookjes onderom gezien hoe die meedansten. Die vond ik werkelijk het toppunt van elegance. Wat grappig, zei ik. Ik zei het eigenlijk omdat ik met je vrouw Weiers, zoals ze nu is, voorstelde in een korte roze jurk met strookjes en ik zei ik maar gauw, wat ze op hun opgang hebben gemaakt. Nee, zei ze, dat was het juist. Niemand nam notitie van mij en mijn strookjes en ik zat de hele avond in een hoekje als een heel bescheiden roze muurbloempje. Wat zal dat lam geweest zijn, zei ik. En dat is nu mijn enige bal herinnering, zegt die vrouw Weiers. Maar ze lachten erbij. Wat is het al vrolijk? Stel je voor die in zijn crepte schien muurbloem werd. Mijn leed zou na jaren nog niet te overzien zijn. Nee, al zou ik ze moeten werven. Ik hoop dat ze met risjes studenten gaat dansen. Ik heb er vandaag naar geïnformeerd of ze haar balboekje al vol had. Toen zei ze heel verachtelijk, het is geen kinderpartij. De Japon is al thuis. Ik kan haar niets moois aanvinden. De rok is zo maal gerimpeld van boven, net een rok om haar nacht mee te doen. Maar mij zei dat het onna volgbaar chic is. En dat moet ik zwijgen. 1 februari De dag na het bal. Julie ligt nog in bed natuurlijk. Ik heb Mina zo pas naar boven zien gaan met een kopje thee en een paar van die zalige knipknapbeschuitjes. Het lijkt wel of Julie van Porcelain is.  Want al zit Jopie tot 1 uur in de nacht te blokken, dan is het voor haar toch de volgende dag om 7 uur revijen. En het is gemakkelijker om tot 4 uur te dansen dan tot 1 uur te vossen. Oh zo! En van, misschien komt mijn tijd ook nog eens, dat ik rond huppel tot ik met een nacht ride at tax naar huis moet. Bij nul van plan om dan de volgende morgen chocolaten verlangen, in plaats van thee. Wat was het gisteren avond een bende voor ze eindelijk weg waren? Maar een Julie. Ik zat op mijn bed naar Julie te kijken, terwijl Mina alle mogelijke nonsense opruimde die Julie kwistig om zich heen verspreiden en de kapper haar onder de tang had. Wat lijkt me dat naar zo'n paar frimmelende mannenhanden aan je hoofd? Vanaf mijn bed gaf ik enige goede wenken. Tegen de kapper zei ik, u moet niet zoveel van die golven maken, het lijkt de zeewel, en staat zo onnatuurlijk. Zeker dame, zei de kapper, en hij strakte kam in zijn kuif. Hou jij u nu alsjeblieft stil, zei Julie. Moet je geen lessen leren? Nee dankje, je vrouw Weijers is vanmiddag al geweest gelukkig. Ik vind het veel te leuk om te zien hoe jij opgevurnet wordt. Ik zag best dat Julie stamp voeten. U moet uw hoofd vooral stillhouden dame, anders wilde quafuren wel eens ja, juist zo. Blijft u zo zitten? Wat wilde quafuren anders wel? Vroeg ik me langstellend. Een beetje scheeftrekken dame. Zo, das angster, zei ik. Doet u die knoedel er ook op? En ik wees met mijn voet naar de krullen op de twaillet tafel. Nee dame, ik maak nu de aller modernste quafuren, die is heel invoudig, glad naar achteren gekant, zoals u ziet, met een klein weinig friseur. En tot u dat maar zo uit uw hoofd, vroeg ik. Jo, be quiet, zei Julie woest. Vroeg de kapper, en hij boog zich liefderrijk naar Julie over. Ik zei iets tegen mijn zuster. Oh, pardon, privil de kapper. Uit uw hoofd, herhaalde ik. Ja dame, maar ik heb er een degelijke studie van gemaakt. Zo bestudeer ik ook altijd de profiel van de dames, om te zien welke quafuren er het beste bij past. En wat heeft mijn zuster voor een profiel? Vroeg ik verder.  Ik begon er beslist, plezierend te krijgen, te meer omdat Julie erg gevoelig is voor haar neus, die wipt. Een klassiek profiel, dame. Zo, en Mina? Mina, laat je eens van op zij zien. Maar toen kwam Ma binnen, en voelde ik me direct lucht worden. Zo kwam Ma langs over en door iemand heen kijken. Ten overvloede, zei Julie nog, oh Ma, zegt hij toch tegen Jo dat ze weg gaat. Ze maakt me zo nerveus, en dan zie ik er zo geessufeerd uit. Natuurlijk ben ik toen uit mezelf gegaan, en ik zette een gezicht of het me niet schelen kon. Ik nam me ook stelig voor om uit vraag door te slapen, als Julie zou thuis komen. Want als ze na een partij wat te vertellen heeft, dan is Joop daar op elk onwijs uur van de nacht goed genoeg voor. En dit was een studentenbal met drie uitroptekens. We hebben, toen de tax met Ma en Julie, en de klerenste kwafuren en het klassieke profiel weggesnoord was op Pa's kamer tegendronken. Pa, Kees en ik. En ik heb ze geschonken. Ik heb drie scholdertjes bekliederd, omdat ik Pa's kopje extra verzorgen wil. Ik was werkelijk blij dat Kees er bij zat, want Pa kan je soms zulke nare vragen doen die me zo'n kreebeligheid geven in mijn maag. Soms denk ik wanneens dat ik geen telg ben van Ma, dat ik maar zo een vondeling ben geweest, dat ze me uit kiesheid nog niet verteld hebben. Hoewel er tussen Pa en mij toch wanneens iets geheims bestaat, wat er, ik denk me, tussen een Pa en een vondeling, niet zou zijn. Het komt alleen heel weinig voor, dat ik, opkijkend, Pa's ogen zie, die me aankijken, zo dat ik meteen een prop in mijn keel volschieten. Dagen daarna denk ik nog, dat ik het mijn verbeeld heb. Want dan kijkt Pa weer alleen in zijn krant, of hij start naar een punt in het lucht ledigen, zo noemt Smit het. Ik heb ze te lezen, zalig. En Pa en Kees hebben gekoud over Vigilius, of z'n andere ouwe heer. Zoals werkelijk, een genoegelijke avond. En ik ging tevreden naar bed. Maar midden in de nacht werd ik wakker door een geweldig geblaas voor onze deur.  Ik schrok me suff, want ik had net gedroomd, dat de generaal in een grote boezelaar met morsmouwen boven op het hoofd van Smit stond. En alleen met haar rechter, grote teen op zijn kruin staande hield. Zo balanceerde heel bevallig met haar armen, maar je kon wel aan haar gezicht zien dat het lastig was om het evenwicht te houden, want ze pubte van inspanning. En door dat gepuff werd ik wakker. Ik zat net recht op in bed, toen de deur open ging en Julie binnenruiste. Het was alleen maar de tax geweest. Knip, dadelijk een zee van licht. Voor Jopis nachtrust wordt nooit, hoe zegt Julie het ook, concideratie gebruikt. Ben je wakker, Jop? keelde Julie. Dat zie je, Bromdeek. Julie liet haar avond mantel zakken met een beweging die ze voor de spiegel heeft ingesudeerd. Dat weet ik. En zo achterloos mogelijk, want dat is Engels, gooiden ze hem op een stoel. Als je het ding niet wegangt, zei ik, ga ik haar morgen opzitten of ik droger mijn gezicht mee af. He, Jop! Toen wist ik al lang, dat ze haar balboekje stickends vol had met hopen extra's en misschien een verloofde tot slot. Ik gapte eens heel genoegelijk en lang. Jop, zei Julie, hoe vind je dat ik eruit zie? En ze draaide zich voor de spiegel heen en weer en vrommelde nog wat aan haar frisuur. Hm, nou, ze zag haar heel geschikt uit. Ik denk wel, dat die malles studenten haar om te gappen hebben gevonden. Dat zei ik niet, ik had liever mijn tong afgebeten. Vaatdoekachtig, zei ik. Nee, huis, Jopie, weet je eens eerlijk. Ik ben altijd eerlijk. Hoe vind je me er in je pond staan, Joost? Je hebt me niet gezien, he, toen ik wegging. Nee, omdat ik je nerveus maakte en dan zie je er zo geïsofeerd uit. Waar ben je toch een plaag, Jop? Zeg nu maar gauw, zei ik, wat je op je hart hebt, weet je, met wie ik zes keer gedanst heb en drie extra's, raad eens, met haden wilden. Toen niet zo raar, Jop, met dolf van Betty. Denk je dat ik de verloofde van anderen nodig heb? Ja, zei ik, hij wil bij je flauw. Nu, zeg het dan ook, ik heb mijn hersens niet bij de hand om vier uur in de nacht.  Toen plukte Chili aan haar armband, en kijk eens heel lang naar de punt en ik draaide me om en ik zei, wel teruste, ik ga weer slapen. Jopie, zei Chili, zal ik je zeggen, met wie? Ik kan me al niet meer schelen, maar je kent hem heel goed. Ik raad niet meer, met Dr. Smit. Hang hem. Dat is woordelijk uit het Engels vertaald. Hey, Jop, zongen jullie weer. Wat zei de Engel? Oh, we hebben zo interessant gepraat. Het is een bijzonder aangenaam mens. Ja, bijzonder. Altijd nog over de maagde burger, halve bollen, daar is hij sterk in. Chili lachtte. Hij is wat flatteus, zei ze. Jakkes, zei ik. En hij heeft me gevraagd, of hij in z'n visite mag komen brengen. Ik zou hem maar uitkleden, zei ik, want anders vart je nog kou. En als Smit dan komt, heb je een rode neus. En dan wipt hij nog erger dan anders. Die joop, zei Julie. Weet hij dat je mijn zuster bent? Ja, dat heb ik hem gezegd. En hij zei dat jij zo verrolijk bent. Alleen een beetje speels. Dat zal ik onthouden, zei ik. En ik wilde nog iets zeggen van Smit zijn gestaar naar Pop. Maar ik dacht dat dat zo midden in de nacht toch wel een beetje stortbadderig voor Julie was. Daarom hield ik me in. Ik zei alleen nog, is Lotte ook in zwijm gevallen? Wel nee, ze was wat verrolijk. Ze heeft mijn kennis gebracht met Dr. Smit. Als je nog eens doctor zegt, blijft er niets van over, bromdik, want dat maakt me kwaad. En toen ben ik, oh, daar is Miene en ik op chocolade vormen. Ik schaar er meteen uit, want er is niets nieuws meer. Julie slaapt nog. 3 februari. Morgenavond is het club bij Kit. Maar vanmorgen vertelde ik aan de jongens dat ik morgenavond naar je vrouw Weijers ga. Natuurlijk, zeiden ze, kind wat braaf. Juist omdat ik het ook wel een beetje zo vond, had ik er maar niet eerder van gesproken. Het laatste uur hadden we les van je vrouw Ruil die erg verlegen en zenuwachtig is en die we daarom nogal pittien in. Ze vindt het zelf veel langer om ons les te geven dan wij om het van haar te krijgen. En ze doet zich niet keelachtiger voor dan ze is.  Ik zat te zoeken over een gedichtje op smid om daar Julie mee te ergen want Julie is de laatste 2 dagen alweer niet te genieten. Vanmorgen heeft ze mijn stenen hond gebroken. Het was een spaarpot die ik in jaren 5 geleden eens van Mina had gekregen. Ik had er wel nooit geld in, maar om Mina te plezieren zet ik het beest altijd nogal wat in het oog. Toen Julie het stuk gegooid had, zei ze, bah die prullen van jou ook altijd. Maar ik zei ik heb geen poeierdoosjes en flesjes met stiften en weet ik wat voor rommel meer op mijn toilettafel staan. Dat heeft elk beschaafd jong meisje, zei Julie. Ja, zo'n lange lijzen als Lotte en jij bromde ik nog. En ver, ik was net na veel toppen met mijn gedicht op de wijs van het turnlit gekomen tot smid met dt in zijn wonderen baas. Hij houdt nogal vaak een vervelend gelaas en dan kijkt hij als één die van hitte, liefde, versmacht. Hij heeft zwarte haren en een blonde snag. En al is hij ook dokter, hij is toch een lach. Toen al pop mijn bankviel van Kit, er stond op, Joost, ik heb een plan. We verzetten de clubavond op morgen. Dan heb jij vrij spel omdat je zogenaamd naar die hoe heet ze ook gaat. Dat is toch niets voor jou. We zullen een reuze pret hebben. Ik wil desnoods de hele avond Kentucky Home voor je zingen en Georgine ook. We rekenen dus op je. Ik schrijf uit naam van de hele Joppo Pino Lucchico Club, Kit. Ik schreef onder. Dan moet ik weer zo geweldig aan het jokken slaan en ik loop er altijd in met mijn gedraai. En dat keilde ik weer bij Kit neer. Kit draaide zich even naar me om toch haar wenk trouwen en haar neus heel verachtelijk in de hoogte en ging weer zitten kladderen. Ik wilde smidt maar op, want ik wist wel dat daar niet meer van komen zou. Toen kreeg ik weer op mijn bank gesmeten. Ben jij een waardig ereelet? Nee, nee. Drie werf, nee. Je weet niet half hoe we je altijd hebben gemist. Je moet komen. Dat ben je aan de eer van de club verplicht. Over het gedraai spreken we elkaar naar school wel. Omgaand antwoord. Kit.  Toen dacht ik maar niet langer na en ik zet haar onder, goed. Kit klapt opeens en haar handen. Bravo, Riepsen. Kit, wat is dat? Wat is dat? Zij je vrouw Ruur op angstig. Ik applaudusier, gewoon, zei Kit. Dat moet je niet doen, niet waar? Niet waar? Je vrouw Ruur op zegt altijd niet waar. We hebben het eens opgeteld. Toen hadden we in één uur 183 keer. Bien had zelfs 196. Ook goed, zei Kit gemodelijk. En ze scheurde heel ernstig een stuk vloeien in vijven en schreef er wat op. Die vlogen toen naar Pop en Noor en Pien en Loe en Kon. Die me direct allemaal gingen zitten te knikken en toe lachen gelijk Chinese. Uit school begroeten ze me als iemand die doodgewaand is geweest. Loetje was de enige die zei als je ook maar geen gezeur mee krijgt. Wel nee, zei Pop. Natuurlijk niet, daar zorgen wij wel voor. Nogal logisch zei Kit met een gezicht van een veldheer. En dus ga ik morgenavond clubben in plaats van naar je vrouw Wijers. Stilweg blijven doe ik niet. Dat vond Noor het beste. Maar dat doe ik vast niet. Ik moet er iets anders op uit vinden. En dat draait natuurlijk op draaien uit. Wat is dat een gekke zin? Maar ik moet toch ook tonen dat ik een ere lid ben en dat ik voor de club iets over heb. Daar schijnt Julie altijd mee. Hoe een andere betekenis geloof ik. Pop zei dat alle beroemde vrouwen van vroegig altijd gevaren hadden getrotseerd. Dat zei ze zeker om het te verkwikken. Maar ze wist me geen één vrouw te noemen toen ik er op doorvoeg. Woensdagavond 7 uur. Nog hou even in een krabbeltje. Vanmiddag is je vrouw Wijers geweest te pompen. Ik had net 53 keer willen zeggen. Ik wilde niet komen omdat ik naar club ga. Want toch zo heel gewoon en onschuldig geweest was. En ook bijna helemaal waar. Toen Pa die op reis was geweest binnen kwam treden en zich bij ons neerzette. Ik hoopte al door nog dat Pa voor het eind weg zou gaan. Maar tevreden en wel bleef hij er bijzitten tot het bittere slot. En hij is geen zo verruk te zijn over je vrouw Wijers pompsysteem dat hij op stond om haar zelf uit te laten.  Het gaf niet of ik haar mantel en zei, blijf je toch binnen Pa. En je vrouw Wijers letterlijk de kamer uitdoede. Pa vocht ons op de hielen. Het laatste ramsalige middel wat me nog te binnen schoot was om haar een eindje weg te brengen. Maar toen ging de eetkamer deur open en zag ik de tafel al gedekt en Kees die fluitend trap af kwam. Een gelukte minste dat Kees haar fluiten kan. Tot vanavond jop zei je vrouw Wijers. Pas op, denk je om te stoep zei ik, want ik had voor geen geld van de wereld ja gezicht. Wat is alles naar en het gekste is dat ik toch verlang naar de clubavond om eens weer echt onder elkaar te zijn. Oh, daar komt Julie aan. Schrift weg en ik ga haar zingen van Smith met dt is een wonderen baas. Elf uur. Oh, alle goede grote grompies van de wereld. Als ik een oude dame was met een kante plakje op haar kruin en als oma heeft dan zou ik mijn hoofd schudden en mijn hand in elkaar slaan en zeggen wat een avond, wat een avond. Een geluk dat Julie naar Lotte is alweer een partijtje maar dat kan me niet schelen. Ik heb het gevoel van treindrama heldinnen doorleefd en dat is meer. Even geregeld vertellen. Om 8 uur luid ik bij Kit en ik werd met krijgsgehuil binnengehaald. De hele club was er al en die pop ook die anders altijd te laat komt. Ze is zelfs te laat gekomen toen ze examen moest doen. Oh, laat ik alsjeblieft niet afdwaarden. Omstuwd door de leden van de Jopopinolukiko club betrad ik de clubkamer zoals Lou het heel boekig noemde. Daar zat Georgine al voor de piano en zo ik me tegen. Het was wel plechtig bedacht en we hoorden allemaal staande aan. Maar heeft eens gezegd dat Georgine zinkt communalen ze. Dat vond ze zeker deftiger dan zo'n doodgewone Engel. Maar ik kan me best voorstellen dat de mensen als ze later concerten geeft de paarden voor haar rijtuig zullen wegspannen en haar zelf in triomphe naar huis trekken. Wanneer ze tenminste per rijtuig naar de concertzaal gaat Georgine is nogal looperig uitgevallen. Toen het uit was, zij Kit zie zo, nu kun je wel weg gaan. De rest zal ik wel voor Jop halmen. Dag, schatte Bouten, zij Georgine.  En ze maakte een hele diepe reference bij de deug. Kijk, met zo'n zuster zou ik het best kunnen opschieten. Kit zegt ook dat ze een fidèle keel is. We moesten eigenlijk een clublied hebben, zei Lou. Wat zou dat aardig zijn? Jop kan het best in elkaar slaan. En dan zet Georgine het op muziek, zei Kit. En we zingen het op elke clubavond en ze zagen, staande, proestekom, die dat alweer om te lachen vond. Pop zei bij moedigend, het is je best toe vertrouwt Jop, die Sinterklaas versjes van mij vonden ze wat leuk. Ik voelde me wel een klein beetje vereerd met de opdracht. Pien beloofde dadelijk om het over te schrijven met een leuke kanttekening omheen. Dat was dat. Hoe heb je nu met je vrouw Wijers gedaan? Nog een briefje schrijven. Ik had geen gelegenheid om het haar te zeggen. Kit, heb je post? Kit had alleen papier met Kit Franken in de hoek, dus dat ging niet. Toen scheurde Pop een blad zei uit hun schrift. Het was een kahier van Georgine, maar Kit zei dat dat niet hinderde. En ik zette hem ervoor. Ik dacht dat ik pas rustig zou zijn wanneer ik dat briefje geschreven had. Want helemaal haaks was het niet met me. Noor dikteerde me, maar net. En Noor correspondeert nogal eens met ooms en tantes. Dat toen enige kinderen altijd, geloof ik. Peste je vrouw Wijers. Kun je dat zeggen? Ben je wel zo intiem met haar? Goed, vooruit dan. Tot mijn grote spijt kan ik vanavond niet bij u komen. Want ik heb na uw vertrek vanmiddag zo'n vreselijke hoofdpijn gekregen dat ik niet uit kan gaan. Er haalde Noor. Een volgende keer garen van uw vriendelijke uitnodiging gebruikmakend na vriendelijke goeten uw toegenegenen je hoopt er heel. Het is wel hoogtraafend, zei Pop, maar het zal wel goed zijn. Alleen dat toegenegen bevalt me niet, zei Pien. Oh, daar is het mens nog verguld mee, zei Kit, en schonk de thee in. Dat hoef je verrempel niet te denken, zei ik, en ik geloof dat ik een kleur kreeg. Zo is ze helemaal niet. Ze is juist nog half vier. Ze zag er anders niet naar uit. Nee, maar jullie kent haar niet. Kom je op, zei Pop. Lik dat ding nu dicht, dan kan het weggebracht worden.  Kit, bell de geestje en doe haar op. Gewoon in de bus gooien hoor, en dan aanbellen. En hard weg lopen, voeg geestje. Ja, loopt maar hard weg, lacht ik kiespijnachtig. Na een paar jaar morgenavond wel van huis aan neemt ze gelegenheid om je te vragen hoe het met je is, riekt normaal aan. Wat een lam gezan ik toch, zei ik, opeens weer vervolgen. Kom, zei Lou, laten we nu een leuke avond van maken. Die nabetrachtingen geven toch niets. Lou kan soms heel deftig uit de hoek komen. Zeker omdat haar vader een instituut heeft. Dat gelukte me niet. Ik wou wel doorloen, net of ik helemaal aan touwjes zat. Als ik weer even wou uitslaan, dan werd haar aan de touwjes getrokken en voelde ik me als verland. Dat is iets voor Juliam te zeggen, maar ik kan niet helpen dat ik me zo voelde. En vroeger ben ik toch nooit zo'n pietlut geweest. Toen zij kon ik nog tot overmaat van Ram. Het is wij net zo gaiamzinnig als bij die repetities voor Kerstmis. Weet je wel Joop, toen je pa binnen kwam? En ik keek al door maar op de klok. Die grote wijzer vloog letterlijk vooruit. Pop en Pien deden een voortdracht samen. Vroeger zouden Pop en ik zoiets gedaan hebben, want wij zijn vriendinnen geweest vanaf ons derde jaar. Het hinderde me. En ik dacht opeens, zie je zo, nu zet ik alles van me af en ik doe mee. En na de voortdracht ging ik aan de piano en ik zong de Engelse dingen waarmee Julie van kostschool gekomen is. She is a lassie from Lancaster. Toen zij Pop was daddy. Moedig begon ik. Take my head on your shoulder daddy. Turn your face to the west. En toen voelde ik het al aankomen. Er kwam een tinteling in mijn ogen en mijn onderlip boelde uit. Jongens, het gaat niet, zei ik, het gaat heus niet. De piano kruk piepte. Ik vloog er met een vaartje af. Ik lijk wel maal, zei ik, maar ik kan het niet afzingen en ik moet weg. Joop, je hoofd pijn. Jammer er nog, die natuurlijk direct aan haar briefje dacht. Het kan me niet schelen. Ik zegt haar liever ronduit hoe het gegaan is. Om een reuze prik te krijgen, zei ik het. Toen zij Pop ik geloof wel dat Joop gelijk heeft.  Het is beter dat ze gaat. Zullen we je brengen, Joost? Ik schudde maar van nee. Loes stopte me al in mijn mantel. Mijn onderlip boelde nog altijd. Dat verschrikten ze natuurlijk allemaal want ze hebben bij mij nog nooit een spoor van tranen gezien. Zelfs niet toen ik van driekwart hoog van de schuinen ladders geslagen ben. Pien drukte mijn hoed op mijn bol en Pop trok mijn handschoenen aan. Konny zette mijn kraag op en ze gingen mee tot de buiten deur. Ik dulkte iedereen de hand, wat erg raar was, want het doen me nooit. En toen heb ik gehold als een razende. Mijn mantel was alweer los gegaan want twee knoopschatten zijn uitgescheurd. Een paar koekjes die kids zeker in mijn zak had gestopt vlogen er uit. En een politie-gent deed of hij hem wilde aanhouden. Ik heigde als een sleeperspaard dat een bierkaar berg op heeft getrokken toen ik bij je vrouw Weyers voor het huis stond. De bel loeide compleet zo trok ik eraan en mijn hart hamerde in mijn keel. Maar dat kan ook wel van het lopen zijn. Ik moest een trap op en het meisje dat me in liet deed ergens een deur open. Ik zag dadelijk op bevet met schuimpjes staan en met spritz. Toen voelde ik me een monster gewoon weg. Je vrouw Weyers zat bij de tafel schriften te corrigeren en ze keek heel verwonderd toen ze mij zag binnenrollen. Hey Joop, ben je toch gekomen? Is je hoofdpijn beter? Trek gauw je goed uit. Direct zei ik maar ik had geen hoofdpijn. Ik ben naar de club geweest en daar heb ik het briefje geschreven. Ik zou er de hele avond blijven dat ik ik knoude op mijn onderlip die maar niet rustig wilde blijven en een geleed wat zoutig is in mijn mondhoek wat ik weglikte. Dat ik toch naar u toe ben gegaan. Zie zo, zei ik tot besluit en dat klonk nogal kordaat. Ik moet werkelijk eens met die verleidelijke club kennis maken zei je vrouw Weyers en ze kleden me uit zoals de jongens maar hadden aangekleed. Ik heb tegendronken en ik weet niet hoe de kamer is want daar heb ik niet zo op gelet.  Pas toen het kwart over tien was en ik al weg zou gaan, zei je vrouw Weyers dat briefje had je toch niet moeten schrijven joh en dat was de hele reuzenpreek. Je moet eens gauw weer komen en neem dan eens een clublip mee. Dat is veiliger bedoeld u? Ze lachte maar. Nee, dat bedoelde ik niet. Kees stond nu de benen buiten op met te wachten Ik heb maar niet gescheld want met die oude je vrouw kan ik toch niet converseren. 