Onder Moeders Vleugels | Louisa May Alcott | Family | Audio Book | Dutch | 14/24
Hoofstuk 13 van Onder Moeders Vleugels. Dit is een opname voor LibriVox. Alle opnames van LibriVox zijn vrij van auteursrechten. Voor meer informatie of was u vreerwilliger wild worden, ga naar LibriVox.org. Opname door Anna Simon. Onder Moeders Vleugels door Louise M. Alcott. Hoofstuk 13. Luchtkastelen. Op zekere warme september naamiddag lag Lori heerlijk aan zijn hangmat heen en weer te schommelen. Hij was nieuwsgierig om te weten wat zijn buren toch uitvoerden maar te luien om het te gaan onderzoeken. Lori was uit zijn humeur want hij had zijn dag nutteloos en onbevredigend doorgebracht en wensen dat hij hem nog eens over kon leven. Het warme weder maakte hem lui. Hij had de hand gelicht met zijn werk, het geduld van de gouverneur tot het uiterst op de proef gesteld. Zijn grootvader ontstemd door de halve middag piano te spelen. De dienstboden angst aangejaagd door ga hij hem zinnig te kennen te geven dat één van zijn honden dolst geen geworden. En nadat hij hoge woord had uitgelokt met de stalknicht over het een of ander vermeend verzuim aan zijn paard, was hij in zijn hangmat gevallen om te brommen over de onmogelijkheid van de wereld in het algemeen. Tot de rust van de liefelijke naamiddag hem ondanks zichzelf tot kampte gebracht had. Naarbovenstaand in het groen- en loverdak van een wilde kastanje droomde hij allerlei droomen en verbeelde hij zich juist rond de zwalknoppe de oceaan bij een reis rondom de wereld toen het geluid van stemmen hem in het oogwenken aan land bracht. Door de mazen van de hangmat glurend zag hij de meisjes March uit het huis komen alsof ze de een of andere expeditie gingen ondernemen. Wat ter wereld beginnet de meisjes nou, dacht Lori. Zijn slaperige ogen wijd open sperd om eens goed te kijken, want daar was iets vreemd aan zijn buurmeisjes. Ze hadden elk een grote, overhangende hoed op, een bruinlinde zak over de schoudig en een lange stok in de hand. Meta door hun kussen, Johan Boek, Betts een mandje en Amy een portefeuille. Zeer bedaard liepen ze de tuin door, het achterhekkje uit om de heuvel te beklimmen die tussen hun huis en de rivier lag. Dat is al heel leuk, zeel Lori bij zichzelf, een buitenpartij te houden en mij niet eens te vragen. Ze kunnen niet met de boot gaan, want ze hebben de sleutel niet.  Misschien hebben ze hem vergeten, ik zal hem even gaan brengen en meteen zien wat ze uitvoeren. Hoewel hij een half dosijn hoede in zijn bezit had, duurde het enige tijd voor haar er één vinden kon. Toen moest hij naar de sleutel zoeken die hij eindelijk in zijn zak vond, zodat de meisjes al ver uit het gezicht waren, toen hij de heining oversprong en een achternaad raafde. Hij nam de kortste weg naar het schuiterhuisje en wachten daar een komst af, maar niemand verscheen, dus beklim hij de heuvel om het terrein eens te overzien. Deze was gedeeltelijk bedekt door een dennenbosje en uit het dichtst van dit gepoomde kwam een sterker geluid dan het zachte ruizen der dennen en het slaapere gezang der krekels. Hier zit het wild, dacht Lori, door de takken gluurend, nu geheel wakker en in zijn humeur. De meisjes zaten lekker in de schaduw, terwijl het zon ligt door de takken speelden, een koeltje de geurige dennen lucht door hun haren en langs hun gloeiende wangenblies en al de kleine bosbewoners met hun bezigheden voortgingen, alsof de marches geen vreemdelingen maar vrienden waren. Meten, die op haar kussen zat en met haar fijne handjes ievericht neiden, zag er in haar roze japonnetje op het groene gas zo fris en lief uit als een roos. Bets zocht ievericht naar dennenappels waarmee de grond onder de struiken bezijd lag, want ze maakte er allerlei aardige dingen van. Eeming schetst een groep varens en Joe breide een soldatensok terwijl ze las. Even betrok Lori's gezicht toen hij bedacht dat hij eigenlijk behoorde heen te gaan, omdat hij niet meegevraagd was. Toch bleef hij staan. Het ging hem thuis zo eenzaam toe en het rustige partijtje in het bos had bijzonder veel aantrekkelijks voor hem in zijn ongedurende stemming. Zo stil dat een eekhoorn bezig voedsel te zoeken van een pijnboom vlak naast hem afkwam. Maar toen het zulke een shrillen kreeg terugrenden, dat Bets omkeek, het verlegen gezichten ze de takken bemerkte en hem met een bemoedigende glimlach wenkte dichterbij te komen. Mag ik dit heiligdom binnen treden of zou ik maar tot last zijn? Vroeg hij, langzaam naderend. Meta trok haar wenkbrau op, maar Joe keek haar boos aan en zei om middelijk, natuurlijk mag je. Ik wist niet te gaan, maar we waren bang dat je zo meisjes bedenks al saai zou vinden.  Ik vind jullie bedenks als nooit saai, maar als Meta mijn liever niet ziet, verdwijn ik. Ik heb er niet tegen wanneer je iets uitvoert, dus tegen de orde hier licht te zitten zijn Meta ernstig maar vriendelijk. Zeer verplicht, ik wil alles doen wanneer jullie mij een poosje duldt, want het is thuis zo saai als in de Sahara. Zal ik nijen, lezen, dennenappels zoeken, tekenen of alles tegelijk, gehaapt slechts te bevelen, ik ben tot uw dienst gereed. En Lori ging zitten met zo'n ondadanig gezicht dat Meta verteed het werd. Lees het verhaal uit terwijl ik de hielzet, commandeerden Joe, hem het boek overhandigend. Alsjeblieftje vrouw, was het deemoedig antwoord, en Lori las op zijn Arlof Sierlikst om zijn dankbaarheid te tonen voor zijn toelating tot de Nijverebijclub. Het verhaal was niet lang, en toen hij het uitgelezen had, bewezen diensten een paar vragen te doen. Als het niet te vrij postig is, dames, zou ik wel eens willen vragen of deze gezellige en hoogstnutige vereniging passes opgericht. Mag hij het weten? Voeg Meta aan de anderen. Nee, hij zal ons uitlachen, maar schoede Amy. Wat zou dat, voeg Joe? Ik werd dat hij het wel aardig zou vinden, meen de bed. Wel ja, natuurlijk, ik geef u de mijn woord dat ik niet zal lachen. Die day bang voor jou? Nou, je moet weten, we speelden vroeger altijd de pelgrimstocht, maar sinds verleden winter stellen wij hem in ernst voor. Ja, dat weet ik, zei Lori, met een knikje. Wie heeft het je dan verteld, voeg Joe snippig. Een geest? Nee, ik heb het gedaan om hem eens te amuseren op een avond toen jullie allemaal uit waren, en hij zich zo verveelde. Hij vond het niet schrik, hij heeft geen geheim bewaren. Nu, hij doet er niet toe, het wind nu alweer moeite uit. Ga voor alsjeblieft, verzocht Lori, toen Joe in haar werk verdiept, ontstemt voor zich blijf kijken. Oh, heeft ons nieuwe plan niet verteld. Nou, we hebben ons best gedaan om onze vakantietijd niet te verlummelen, maar ieder heeft een taak op zich genomen en geprobeerd die af te krijgen. De vakantie is bijna om, onze taak af, en we zijn vreselijk blij dat we niet geleid hebben. En Lori dacht Blerauvel aan zijn eigen verbeuzelde dagen. Moeder heeft graag wat weer zoveel mogelijk buiten zijn.  Daarom nemen we onze taak hiermee naartoe. Het is hier heerlijk. Voor de grap stoppen we ons werk in deze zakken, zetten oude hoeden op, gebruiken lange stokken om de heuvel te beklimmen en spelen pelgrims, zoals we jaren geleerd plachten te doen. We noemen deze heuvel de berg ter verrukking, omdat wij van hier het heerlijke land kunnen zien waar we eenmaal hopen te gaan wonen. Voetnoot uit The Pilgrims Progress eind de voetnoot. Joe wist het hem en Lori kwam overeind om te kijken. Door een opening in het hout Zagman over de breder blauwe rivier de wijnlanden aan de overkant, verder over de buitenwijken der stad naar de groene heuvelen die de horizon begrensten. De zon stond al laag en de lucht baden zich in de prachtige gloed van een herfst zondondergang. Gouden en purpore wolken zweeft hem boven de heuvels en hoog in de rood gekleurde lucht verhiven zich nevelige toppen als de zilveren kerktoers van de een of andere hemelse stad. Heerlijk, zei Lori zacht, want hij had een open oog vooral wat mooi was. Het is dik wel zo mooi en we kijken er zo graag naar, want het is nooit hetzelfde, maar altijd prachtig, zei Amy, wensen nu dat ze het kon tekenen. Joe spreekt van het land waar we eenmaal hopen te wonen, het wezenlijke landmensen en kijkers in Hoijbergen. Dat zou wel heerlijk zijn, maar ik wou dat dat land daar in de wolken werkelijk bestond en dat we daar eens heen konden gaan, zei Bets, pijnzend. Jij zult wel in de hemelse stad komen, Bets, wees daar maar niet bang voor, zei Joe. Ik ben degene die zal moeten strijden en werken en klouteren en wachten en misschien nog niet eens zal worden toegelaten. Dan zul je mij tot gezelschap hebben als je dat kan troosten. Ik zal heel wat moeten afreizen als ik er heel laat aankom. Zul jij dan nog goed woordje voor mij doen, Bets? Een zeker iets in Lori's gezicht voor ontruste zijn vriendinnetje maar ze zei opgewekt met haar vriendelijke ogen op de drijvende wolken gevestigd. Als iemand echt verlangt er te komen en er zijn hele leven zijn best voordoet geloof ik dat hij zeker zou mogen binnetreden, want ik denk niet dat er grens of wachters voor die poort zijn.  Ik stel het me altijd voor als op dat plaatje waar de vriendelijke gedaante de handen uitstrekken om de arme Christian te verwelkomen wanneer hij de rivier door water heeft. Wat zou het leuk zijn als al de luchtkastelen die we bouwen eens werkelijkheid werlen en wijering konden wonen, zucht hij jo, na enige ogenblikken stilswijgen. Ik heb er al zoveel gebouwd dat het me moeilijk zou vallen te zeggen welk ik per slot van rekening zou verkiezen zijn Lori, terwijl hij zich zo langzij was op het moslied vallen en dennenappels gooiden naar het eekhorrentje dat hem verade had. Als ik het mijnen vertel, zullen jullie dit dan ook doen? Ja, als de anderen het ook beloven. Ja, dat is goed. Nu Lori. Zodra ik genoeg van de wereld gezien had zou ik in Duitsland willen gaan wonen en zoveel van muziek genieten als ik maar kon. Ik zou zelf een groot genie willen zijn zodat alle mensen toestromden om het te horen. 