Don Quichot van La Mancha | Miguel de Cervantes Saavedra | Action & Adventure Fiction | Dutch | 3/5
Hofstuk 15 van Don Quixote de Lamantia. Deze Librivox-opname is vrij van auteursrechten. Opname door Bart de Leeuw. Don Quixote de Lamantia doormt ik wel de Sevant de Saavedra in de beweging van Jeje-Agroveneur. Hofstuk 15. Don Quixote zoekt zijn hoge gebiederes, doet Sinea van Tobozou op. Toen de dolende ridder en zijn wakkere schildknaap het open veld bereikt hadden, snoof en briezen de rokinante luid en begon ook het groutje uit volle keel zijn welluidende ja in de lucht te brullen. Bij de zage deze omstandigheid voor een zeer gunstig voorteken aan en hun harten klopten van blijdschap, nu ze zich de daden voorstelden die zij in het vervolg zeker bedrijven en de onvergankelijke roem die zij daarvoor inoogsten zouden. Sanchopanza spakt Don Quixote toen zij in post zwijgend zij en zij hadden voortgedraafd. Sanchopanza de avond valt en het zal donkerder worden dan wij wensen voordat we Tobozou bereiken dat ik in alle gevallen bezoeken moet. Daar waar dood Sinea leeft en ademt wil ik haar zegen afsmeken, nadien ik overtuigd ben dat ik daardoor ieder avontuur gelukkig zal te boven komen. Niets moet jij weten maakt de dolende ridders gelukkiger en dapperder dan dat zij van de genade en de bescherming hun er meeste resten verzekerd zijn. Daar wil ik niets van zeggen, gestrengen heer antwoorden Sanchopanza, die wist wat hij van Dood Sinea te denken had. Maar toch kan het nog wel wat moeite kosten Dood Sinea te spreken te krijgen en een geschikte plaats te vinden waar hij de zegen van de hoge dame ontvangen kunt. Ik vrees dat ze u die over de schutting of door een gat in de muur zou moeten geven. De schutting Sancho, vroeg Don Quixote verwonderd, zei het gedam blind geweest of heb u uw ogen niet gebruikt? Wat geivel de schutting aanzaard was zeker een rij van trotse gallerijen, gangen en boge welven, zoals men die altijd bij rijke koninklijke paleizen heeft. Nu, dan weet ik het niet, verklaarde Sancho. Voor zover mij voorstaat, was het een gewone schutting en nog wel in niet al te beste staat, want ik meende er vrij wat schuren, spliten en gaten in te zien. Dat mag wezen hoe het wil, zei Don Quixote en weinig verdrietig, maar toch zullen we haar een bezoek brengen.  Als ik haar maar te zien krijg, raakt het mij weinig of over een schutting, of door een raam, of door een tradihek, de straal van haar oog op mij valt en mijn ziel verlicht. Een blik van haar zal mij bezienen en wel zo geweldig dat ik onvergetelijk moet worden in deugd en in dapperheid. Sancho Pansa schudde het hoofd zonder op deze hoogdraven de taal iets te antwoorden en zwijgend vervolgde een ridder en knap nu voortaan hun weg. Het zal tegenmiddel nacht hebben gelopen toen zij bij een heuvel neerdalende turbozo bereikten. In het dorp heerste de diepste rust, want natuurlijk lagen al de bewoners te bed en rusten in de armen van de slaap. De maan stond aan de hemel en de nacht was dus niet zo donker als Sancho Pansa gewenst had. Het zou hem liever geweest zijn dat geen sterretje aan de hemel had geblonken, daar de donkerheid hem dan tot verontschuldering van zijn onwetendheid kon hebben gediend. Hij had, gelijk wij weten, turbozo nog met geen voet betreden, hoewel hij de bedroge ridder duizend dingen van Doetschinea en zijn boodschap aan haar had weten op de motorspelden. Zoals gezicht is, lagen de bewoners van het dorp nog in de diepste slaap en men vanaam niets dan de blaffen van honden, dat de ridder hoogst onaan genaam in de oren klonk, terwijl het de vreesachtige schildknaap niet minder beangsterde. Toen het blaffen niet ophield, voegde zich daar nog andere tonen bij. Eesosbalikten, varkensknorren, paarden snoveen, kattenmijouden, wat alles in de stilte van de nacht duidelijker dan ooit hoorbaar was. Don Quixote behaagde dat voorstreekt niet, daar hij al die geluiden voor slechte voortekens hield, hoewel hij er niets van zij, maar stil en Sanchopanzas zijde doorreed. Eindelijk brak hij het lange stilzwijgen af en sprak. Sancho breng mij naar het paleismijnen gebiedstig. Misschien wil een gelukkig toevall dat wij haar wakende vinden. Maar na wat paleis moet ik u dan brengen, Edelen Heer, rips Sancho verlegen uit. Hier heeft mij geen paleisen en, zoals ik u al zei, uw doet Chinea woont in een ellender klein kot van een huisje. Gij vergest u zeker, vriend, beweerde Don Quixote. Waarschijnlijk had mijn Edelen gebiedster zich toen maar in een zijvleugel van haar voorstelijke paleis afgezonderd, gelijk hoge dames wel eens meer de stilte en eenzaamheid zoeken.  Gestrengen Heer, antwoorde Sancho, gesteld, nu al, dat jij gelijk had, is het dan toch wel gepast dat wij zo, in het hollen van de nacht, de rust uur meesteressen storen. Als wij op de deur kloppen, zullen ook de buren wakken worden en ons fozeert de wazen en onzinnige mensen houden. Dat moeten we afwachten, zei de ridder, laat ons eerst maar haar burcht opzoeken en dan zal ik u zeggen wat verder te doen. Zie daarin Sancho, een donker gebouw reist daar hoog op in de nacht en ik bedrieg mij zeker niet als ik dat voor de woonsteden mijn onvergetelijke dame houdt. Rijdt er dan maar op los, bromde de schildknaap, maar ik laat me hangen als je het niet glad mis hebt. Donkie Zod gaf Rokinante de sporen en reed vooruit. Toen hij echter in de nabijheid van het grote gebouw was gekomen, zag hij wel dat hij niet het slot ene Edelen prinses, maar enkel de kerk van het dorp voor zich had. Het is de kerk, zei hij, onaargenaam verrast. Ja, dat zei ik, zei Sancho Pansa, en de hemo geven maar dat wij niet op het kerk of ons graf vinden. Voor het overige heb ik u wel gezegd dat de woning van U doet Chinea in een of andere achterafstraatje moet liggen. Ezel, domkop, stommerlijk, belderde Donkie Zod. Waar heb je dan ooit van uw leven gezien dat riddersloten en paleizen in achterafstraatjes liggen? Gehoord er gezien heb ik dat niet, was Sancho's koelantwoord, maar Stanswijs, Stans Eer, zegt het spreekwoord, en misschien is het hier in Tobbo zowel gebruikelijk grote huizen en voornamen gebouwen wat achteraf te zetten. Dat je mijn raad volgen, gestrengen ridder, laat mij dan maar eens op mijn eigen houtje gaan zoeken. Misschien lukt het ons wel het paleis van uw gebiedster te vinden, dat mijn hetwege in de grond mag verzinken, zoveel ergedis heb ik er al van gehad. Sancho Pansa, zei de ridder op dreigende toon, ik raad u met achting van alle dingen te spreken die bent mijn gebiedster ook maar van verre in verband staan. Ga nu voor het zijn vrede, zoek al uw best, en als je het paleis gevonden hebt, valt dat niet zo dadelijk met de duur in huis. Overleg Sancho, overleg en bedaardheid bij alle dingen en in alle omstandigheden moet de hoofddeugd van iedere dodende schildknaap zijn.  Ik ben bedaard genoeg, antwoordde Sancho Pansa, maar hoe zou ik mij geduld niet verliezen als uw wederlijkheid verlangt dat ik midden in de nacht en huis weerom zou vinden dat ik nog maar eens bij helderdag licht gezien heb? Waarom zoekt jij zelf het dan niet? Gij moest er toch dunk mij in een omgezin kunnen vinden, daar ga je het meer dan duizend maal moet gezien hebben? Sancho Pansa, jij zou mij nog tot razen een nei brengen, scheelde donkje zot. Ik heb je wel honderd maal gezegd dat ik de gebiede resten mij naar ziel nog in enkele maal met eigen ogen aanschoudt dat ik nog nooit de drempel van haar geheilig paleis betreden heb. Nu, edale heer, als je haar nog niet gezien hebt, dan heb ik haar ook niet gezien, antwoordde Sancho. Mijn kan uit u niet wijs worden. Nu spreekt ge zus, dan spreekt ge zo, al naar het u best past. En meent dat jij uw schildknaap vrij de huid vol mocht liggen? Vop je mij, ik vop je weer, zegt het spreekwoord en dat heb ik ook al vaak genoeg gedaan. Ik zeg er nu ronduit dat ik nog uw doel Txinea, nog haar vader, nog één haar en familie ooit met eigen ogen gezien heb. En daarmee Basta. Sancho, Sancho, sprak donkje zot, met heilige dingen mag mij niet gekscheren. Hoe kunt jij dus zeggen dat jij doel Txinea nooit gezien hebt, daar jij mij zoveel van haar hebt verteld? Wat ik vertelde heb ik maar zo van horen zeggen gehad, antwoordde de schildknaap. Voordat de ridder antwoordde, bemerkte hij dat hem een man met twee maalezels voorbij kwam, die een ploeg trokken. Waarschijnlijk wilde man naar de akken gaan en voordag een daus in arbeid beginnen. En donkje zot nam de gelegenheid waar, om bij hem naar dood Txinea's woning te vernemen. Kun je mij ook zeggen, goede vriend, riep hij hem toe, waar ik hier ergens in het paleis van de onvergetelijke prinses dood Txinea van Tobozo vindt. De boer hield zijn spanneisel stil en keek verwonderd op. Heer, zei hij dan kort berat, ik ben hier zelf nog vreemd, daar ik mij hier eerst voor korte dagen bij een boer als knekt verhuurt heb. Als je alles precies weten wilt, gaat dan bij de pastoor, die daar recht tegenover in dat grote huis woont.  Evenwel kan ik kwalijk geloven dat hier in het dorp een prinses verblijf houdt, of schone vrouwen genoeg zijn die binnen haren vier muren wel voor prinsessen doorgaan kunnen. Na deze woorden dreef de man zijn dieren weer aan en reed door, terwijl donk is wat hem verdrietig nakek. Re strengen heer, zei Sancho tot de ridder, de dag begint te lichten, en ik geloof niet dat het goed is dat wij ons hier voor de zon op straat laten vinden. Het zou beter wezen dat jij u hier in de omtrek ergens in een bosje verborgen hield, terwijl ik geen hoekje onder zorg wil laten tot ik uw prinses gevonden heb. Het moest dan vreemd toe gaan, als ik haar niet eindelijk te pakken kreeg. U raad bevalt mij, Sancho Pansa, antwoorde Don Quixote na kort nadenken. Volg mij dus eerst tot buiten de dorp, en keer terug om haar te horen, te zien en te spreken. Van harte blij dat hij zijn heer zo gewillig vond, maakte Sancho dat hij buiten de dorp kwam, en hield eerst een heel eind daarvan daan, stil bij een bosje, waar Don Quixote zich tussen de boben schuil kon houden, terwijl Sancho Pansa ongewijd naar het dorp terugkeerde. Toen de knapechter zover was, dat zijn meester hem niet meer zien kon, liet hij zich doodbedaard van zijn ezel neergelijden, wirp zich onder een boom in het Malse Gras neer, en hield de volgende alleen spraak. Moest wel zot wezen als ik naar prinsessen een paleiziging zoeken, die heel niet in de wereld zijn. Mijn heer moet gefopt worden en zal gefopt worden. Zoveel is zeker dat hij gek is, stapelgek. Het ene ding voor het ander houdt, en zwart voor wit, maar wit voor zwart daar zit, zoals bij die windmolens. De schapen kudden, en de hemel weet waar meer zonneklaar gebleken is. De eerste de beste boeren mijt die ik te zien krijg, stel ik hem als prinses dood Sinea voor. Geloof daar mij niet, dan beswerik het, en vloekt hij, dan beswerik het weer, en wil het zo lang besweren, tot ik hem eindelijk de baas word.  Hij leidt mij dan of later, met zijn mallenboodschappen, algemoeid, of misschien denkt hij ook, dat de ene of andere toven naar zijn prinses om hem te plagen heeft omgehext, en het een is mij zo lief als het ander, en zal mij voortaan het leven minder zuur maken. Na die stichtelijke redenering leerde Sanctio rustig zijn hoofd deeg, sloot de ogen en deed een dutje, dat tot de late na middag duurde. Toen eerst bestegen hij zijn ezerweer en ging zijn meester opzoeken. Zijn goed geluk wou dat hij drie boeren meiden inhaalde, die op muileesels dezelfde weg reden, en nu was zijn plan dadelijk ontworpen. Zijn groudje in drafzettend was hij spoedig bij zijn ridder, en vond hij stijf te paardzittend en luidzuchtend en weklagend over het lang uitblijven van zijn schildknaap. —Nu, hoe is het, Sanctio? —vroeg hij. Moet ik deze dag met een zwarte, of mag ik hem met een witte steen tekenen? —Met een witte, of nog liever met een vuurrode, —antwoorde Sanctio Panza. —Ge hebt u ook in Antema aan te sporen en de weg op te rijden om uw aanminnengedoed Cinea te zien. Zij komt daar met twee van haar hoofddamens aandraven om u een bezoek te brengen. —Wat zegt gedaar? —Riepdonkischot half verschrikt. —Hoot u! —Hoot u, Sanctio! —Mij opzettelijk te misleiden, om door een bedriegelijke boodschap mijn diepe treurigheid in een snelvervliegend geluk te verkeeren. —Maar, heer ridder, wat zou het mij baten als ik u trachten te bedriegen? —Vroeg, Sanctio, met een doodonno zo gezicht. —Gij zou dat bedroeg immers in een omgezin ontdekken. —Kom, kom en spoel uw ros om uw verheven gebiedster van aangezicht tot aangezicht te aanschouwen. —Ach, wat is zij mooi, heer? —Zij en haar staatsiedamens glimmen van klinklaar goud, van juwelen, van paaroos en van brokkaat. —Haar kuldend haark blinkt in de zonneschijn en vladdert in de wind. Zij rijden op drie telgangers, zoals ik ze mijn leven lang nog niet gezien heb. —Nu, dan willen we ons haast, de vriend Sanctio, antwoorden Don Quixote. Heb dank voor de heugelijke tijding en maak er staat op dat ik u daar koninklijk voor belonen zou. Ze brachten hun dieren in draf en zagen uit het bos komen, de drie boerrinnetjes reed dicht voor zich.  Don Quixote keek deze echte nauwelijks aan, maar liet zijn ogen over de weg naar Torbozo rondgaan, om de schone prinses Doetsinnea met haar hoofddamens te zien te krijgen. Met grote verwondering bemerkte hij echte dat van de drie geen spoorten ontdekken was, en vroeg de zes schildktaar of die haar reeds buiten de dorp had gezien. —Wel zeker heb ik dat, ze Sanctio Pansa? Heeft uw edelijkheid dan geen ogen in het hoofd, en ziet de prinses niet, die daar aankomt, schitterend als de zon en flickerend als timaal honderdduizend diamanten? —Sanctio Pansa, ik zie niets dan drie boeren meiden op drie mageren bonken van muileesos. —Wel drom alleen geen einde, riep Sanctio met gevrijns de verwondering. Is het mogelijk dat hij drie zulke juweljes van paarden voor muileesos en uw hoge gebiederes voor een boer rin aanziet? De roze zijn spierwit als vers gevallen stil, en bijna mag geen Sanctio Pansa wezen als het niet waarin Bolwa is. —Ik zeg je even wel, riep de ridder, dat het drie ezelinnen en drie boeren meiden zijn, zo waar als ik op rokenanten en jij op je groutje zit. —Zwijk stil, ridder, zwijk stil, genadige heer, en kijk beter uit de ogen, —zai Sanctio, daar komt u me daar maar al aan, rijdt haar tegemoet en betoont haar de verschillende achting en eerbied. En zonder af te wachten wat zijn heer doen zou, reed hij vooruit om de drie boerinnen te begroeten. Hij liet zich van zijn ezel te glijden, greep het paard van de zogenaamde doet Cinea bij de teugel, en viel al bij de knieën neer en sprak. —Hogen en door luchtige prinses, kijzen ridder de schoonheid, wilt kij zo goed wezen en uw getrouwen ridder ontvangen, die daar door uw aanblik betovert, als versteend staat, en door uw tegenwoordigheid totaal is betuterd. —Ik ben Sanctio Pansa, de schildknaap, maar hij is de wijdvermaerde en hoogbevaamde held Don Quixote de Lamantia, ridder van de droevige figuur. Gedurende Sanctio's deftige toespraak was ook Don Quixote naast zijn schildknaap neergeknield, en sta er verbaasd en verbijsterd de schone aan, die door Cinea als prinses en kijzerin werd aangesproken.  Daar hij nog altijd niets dan een heel gewone, en daarbij nog vrij lelijke boeren meid met platte neus en een mond als hem bakken over kon zien, geraakte hij zoveel streek dat hij buiten staat was, ook maar een enkelwoord over de lippen te brengen. De boerinnen waren intussen niet minder verlegen dan hijzelf. Een hele poos keken zij verbaasd op de knielende helden neer en wisten niet wat van Sanctio's zotte toespraak te denken, totdat eindelijk de vermeende doet Cinea het woordnam en vrij kribber en boos riep. —Loop naar de maan en laat ons een padvrij, wat hebben wij nodig met al die malligheden. —O, bekoorlijke prinses en gebiedenresten van Tobozo, antwoorden Sanctiopanza, wordt dan uw stenen hard niet verweekt door het leed van de ridder aan uw voeten. —Laten we ons met vree lelijke keros, schilden de meiden, wij doen geen mens wat, wat heb je dan ons overlast aan te doen? —Sanctiopanza, sta op, bevalt ook je shot op het drukte toon. Ik zie wel dat weer een ongelukkig sterren te boven mijn hoofd staat en dat de bron van mijn leiden nog niet is opgedroogd. Gijechter, aanbiddelijke doet Cinea, die gelijk ik nu wel zie door een snoede toverdaag van uw verrukkelijke schoonheid en aanminnigheid werd beroofd, buig u neder tot mij, verkwik en laaf mij door een zoete strouw uit uw ogen en zie uit deze mijne kniebuiging dat ik u ten eeuwige dagen als mijn hoge gebiedenresten vererend zal. —Dies meer rauwe vent is gek, ruw de meid, terwijl ze Sanctiopanza de tegelers van haar muil is om het geweld uit de handen rukte. Laat los, lelijke dik zak, en houd ons niet langer op met je dolge zanenk. Sanctiopanza week op zij en de boerendenen zette het nu dadelijk op hun draf. Ze waren echter niet ver, over daar kwam doet Cinea's eezel te struikelen en wirp zijn bereidster af. Dokke shot dadelijk toe om haar weer op de been te helpen, doch voordat hij nog bij haar kwam, was zij weer opgesprongen, nam een aanloop, zette haar een vuisterde op de achter schonkend van haar rijdier, zat met een wip weer in de zadel al op Peerdenvoort, zonder ook maar eens naar de verbaasde ridder om te zien.  De dolende held tuurde haar na, tot zij uit zijn gezicht verdwenen was, en keerde zich toen tot Sanctio met de woorden. Wat zegt genu mijn schildknaap? Ziet ga nu hoe erg ik door de tovenaars gehaat en vervolgd wordt. Ze hebben bij het onschuldig genot ontroofd van mijn aangebedenen in de volle glans haar schoonheid te zien en haat op mijn kwelling in een gemene boeren meid veranderd. Ja, ja, het zijn rekels. Het zijn schobbenjakken al die tovenaars, riep Sanctio uit. Maar top daar maar niet over gestreggen, heer, want ik weet wel vast dat de deugt en dapperheid bij slot van rekening over alle boosheid triomferen moet. Don Quixote antwoorden hier niet op, maar bestegen weer zijn rokinanten en de schildknaap zijn goudje. En zo zuckelde beide de weg naar de wereldberoemde stad Zarragossa op. Voordat ze die bereikten, moesten ze echter nog vele lijf wonderbaarlijke avonturen beleven waarvan wij niet verzuimen mogen het trouw- en warachtigere laas te laten volgen. Einde van hoofdstuk 15 Hofstuk 16 van Don Quixote van La Mancha Deze Libri-Volksopname is vrij van auteursrechten. Opname door Bart de Leeuw. Don Quixote van La Mancha doormiek wel de Cervantes Saavedra in de bewerking van Jeje A. Goevenur. Hofstuk 16 de Kardes Doots en de Riddr met de Spiegelz. Terwijl Don Quixote in diep gepijnt zijn weg vervolgde, keek Sanchopanza over het glukken van zijn list in zijn vuisje lachend, vrolijk rond en ontdekte een wagen die met allerlei vreemde gedaanten en personages beladen was. Hij maakte Don Quixote daar opmerksam op en beide staarde het wonderlijk schouwspel verbaasd aan. De voerman van de wagen was een schikbare duivel en de wagen zelf was open en onbedekt. Binnenin zat de dood in levende lijven en met een menselijk aangezicht. Naast hem vertonen zich een engel met bondbeschilderde vleugels. Verder stond daar een kijzer met zijn gouden kron op het hoofd en aan de voetendes dood zat God Cupido met boog, koker en peilen. Buitendien waren nog een Riddr in Blank Harnas en een menigde andere personen in verschillende drachten en met allerlei tronies en gezichten op de wagen te zien. Hoewel eerst een weinig ontsteld, kreeg de ridder van de droevige figuur toch spoedig zijn gewone bedaardheid weer en geloofde dat er een nieuw avontuur in aantocht was.  In deze mening stelde hij zich dicht voor de kar impostuur en riep met dreigende stem voerman of duivel of wat gewezen mocht, zegt mij onverweld wie jij bent en wat vreemdvolk jij daar bij u hebt. Ach, waar de heer antwoordde de duivel zeer onderdanig. Anders niet dan arme comedianten die in het kleine dorp kinder achter de heuvel een voorstelling van de hofhouding des doods willen geven. Om tijd te sparen en ter stond na ons aankomst het spel te kunnen beginnen hebben we ons maar vooraf verkleed. Deze knapje speelt voor doods die voor Engel, die voor soldaat die voor keizer en ik zelf voor duivel. Zo is het gelegen met het geval en als jij nog meer wilt weten vragen dan maar vrij, daarin daarvoor alles moet weten kan ik u wis voldoend bescheid geven. Nee, nee, ik weet al genoeg sprak Don Quixote. Toen ik elkaar zag meende ik dat ik enig avontuur zou moeten bestaan maar ik merk nu wel anders. Trek din vrede goede lui houdt u vertoning en bedenkt eens of jij het niet één of ander voor mij te doen weet. Van harte graan wil ik u van dienst wezen want als kind ben ik al een groot vriend van zulke mommen spelen geweest. Terwijl Don Quixote zulke goeilijke en vriendelijke woorden sprak wilde het toevall dat de paljas van het gezelschap die wat achter was gebleven aankwam. Hij was als Hans Worst gekleed met belletjes behangen en had op het hoofd een zotskap en in de hand een stok aan het einde waarvan drie grote, met echte gevulde koeblazen gingen. Zodra hij Don Quixote zien kreeg begon hij zijn stok te zwaaien met de blazen te rammelen, te springen en capriode te maken zodat al zijn belletjes rinkelden. Dat geraas en het vreemd uitzien van de paljas bracht er ook je nante zo van streek dat hij het gebied tussen de Tandenam en wat de ridder ook trok en riep in suisende galop over de vlakte voortstof. Zien de hoe zijn heer zo gevaarlief van zandruiter te worden spong de Sancho Pansa van zijn groutje en liep achter de ridder aan om hem bijstand te verlenen. Voordat hij hem bereikte was het ongeluk al gebeurd Don Quixote lag zo lang als hij was op de grond en Rokinante lag naast hem.  Zodra hij echter Sancho Pansa van zijn ezel was gestapt spong de paljas op groutje en sloeg het met zijn rammelende blazen om de oren. Het gedodige beest doordat nooit gehoorde geraas verschrik zette het nu op een lopen en holde regelrecht op het dorp aan waar de comediante hun voorstelling wilde geven. Sancho zag zijn ezel weglopen maar zag ook tegelijk de benouwde toestand waarin zijn heer verkeerde en wist dus eerst niet naar wat kant hij zich keren zou. Na kort beraten hij echter als trouw en eerlijk schildknaap eerst zijn heer te hulp te springen die tegenstaande hem telken zijn steek door het hart ging als hij die verwenste hans worst zijn stok om de oren van zijn arme groutje zag zwijen. Hij wou liever dat al die slagen hem zelf troffen dan dat zijn lief ezeltje ook maar een haartje in zijn staart gekrenkt werd. Inboeden en verdwijfeling over de ongelukkige staat van zijn lieverning naden de hij Don Quixote die vrijdelig toegetakeld was en hielp hem weer op de been en bovenop zijn rokinante. De duivel heeft mijn ezel gehaald ederle heer, zei hij toe Welke duivel dan, vroeg de doden de hiddig. De duivel met blazen antwoordde Sancho, daar gaat hij met hem aan de haal. Dan wil ik hem weer veroveren als ik hem uit de afgrond van de hel halen riep Don Quixote. Volg mij Sancho, de wagerheid langzaam en de mui-ezels die hem trekken zullen u het verlies van uw ezel vergoeden. Laat dat maar rusten, heer, zei Sancho, naar ik zie heeft de duivel mijn goudje al losgelaten en komt het op een drafje weer naar ons toe. Toch moet zijn leider gevroken worden, verklaarde Don Quixote en voor de ondeugendheid van de Hans Bost moet het gansige zelschap boeten. Heer, riep Sancho Panza, zet u die gedachten in semersnaar maar het hoofd en laat u niet in met potsemakers die overal in hoge gunsten gratis staan. Zullen ze hun verdiende tuchtiging ontvangen, sprak de ridder. Met deze woorden keerde hij zich naar de wagen die al dicht bij het dorp was en riep met daarvoor in de stem Halt, halt, wacht wat mensen en ik wil u tonen hoe men in ezel behandelt waarop de schild knap van een dolende ridder rijdt.  Don Quixote was met zulke gezonde longen begraafd dat het volkje op de kar hebben van woord tot woord verstond en zonder veel moeite zijn voornemen begreep. Beteen was dus de dood van de kar, duivel, erro en kijkerspongen vlug achterna en ook de overige gedaan ten draalde niet dat voorbeeld te volgen. Allang raapten uw stenen van de grond op, gingen in een gesloten rij staan en wachten zo, man moedig de ridder af om hem met een hagel bui van stenen te ontvangen. Toen onze helte dreigende houding der vijjanden en hun armen tot de worp opgeheven zag, hield hij rokinant te staande en overlegde op wat wijze hij die rij met het geringste gevaar voor zichzelf aanvallen en over hoopwerpen zou. Terwijl hij dienangaande nog in het onzekeren was, kwam Saint-Jupain-Sanader en riep hem volschrik toe, hier, ik zeg dat het roekeloos en dwaas zijn zou tegen zulke legermacht opdrücken beding dat men tegen in kijkstenen regen weinig uitrichten kan en dat het doldries zou zijn en krijg zeer aan te tasten dat dood en kijzer tot aanvoeders heeft engel en duivel bevechten. En mocht het alles u nog niet afschrikken bedenkt dan toch dat onder die gantse bender al heeft ze koningen en kijzers toch geen enkel doodend ridder is. Dat is waar Saint-Jupain-Sanader antwoordde Don Quixote. Je hebt daar het rechte punt getroffen het enige dat mij bewegen kan van mijn voornemen af te zien. Ik mag mij goed zwaar tegen niemand ontbloten die niet werkelijk tot ridder is geslagen. Maar jij Saint-Jupain-Sanader zo gij vraag wilt nemen voor de beschimping uw ezo aangedaan draal dan niet en wees verzekerd dat ik u met nuttige raadgevingen en wenken ter zijde zal staan. Nee edele heer ik wil het maar liever blauw blauw laten gedaane dingen nemen toch geen keer verklaarde de schildknaap. Als ik mijn goudje mij weer omkrijg wil ik er verder geen water om vuil maken. Wel aan dan Saint-Jupain-Sanader sprank de ridder. Indien dit werkelijk hoe vast besluit is die aakelijke schimmende spookzoes dan maar laten lopen en avonturen opzoeken waarbij meerhoem en eris te behalen. Pak uw ezo bij de teugel daar komt hij al vrolijk aan draven. Saint-Jupain het goudje op donky shot weer prokinanten om en de opgejaagde zwermcomedianten keerden naar de verlaten kar terug.  De nacht die op deze dag volgden brachten onze twee helden onder enige lommerijke bomen door. Ze zadelden af verterden hun avondkost uit de knapsak van de ezel, strikte zich toen donky shot onder een eik, Saint-Jupain ze onder een keurboom uit en waren spoedig inslaap. Een tijd lang sneukte beide rustig en ongestoord. Toch, opeens rees donky shot overreind en keek rond. Hij had een ongewoon gerucht vernomen en ontdekte nu twee mannen te paard van wie de een juist uit de zaders tegenzij neem onze dieren de teugels af en laat zich grazen. Deze plaats schijnt rijkend met gas gezegend en in eenzaamheid hier pas ze goed voor mijn rust zoekende gedachten. Na deze woorden wirpt de nieuwe aankomeling zich op de grond en zijn wapens maakte zoekend gedreun en gekletterd dat donky shot ter stond begreep dat hij hier een echte donende ridder voor zich had. Hij schudde Saint-Jupain de arm en kreeg hem schoon niet zonder moeite, wakker. Saint-Jupain, vriend Saint-Jupain fluisterde hij een avontuur is daarbij. De hemel geefde dat wat goed is antwoordde de schildknaap en vreef zich de ogen uit. Waar is het dan? Kijk, die kant uit vriend antwoordde donky shot gij zult het donende ridder als ik ben ontdekken die zo even van zijn strijdrost steeg en zich onder het kletteren zijn er wapen rustig op de aarde uitstrekten. Ja, waarachter ik zie hem verzekerde Saint-Jupain-za wat zullen we met hem aanvangen? Op dit ogenblik richten de vreemde ridder die dat gefluister vermoederlijk vernomen had zich op en voegbaarst wie is daar? Wie spreekt daar? Behoort je tot het getal der ver genoegden of tot het getal der mistroostigen? Wij behoren tot de mistroostigen antwoordde donky shot walaan kom dan hier op dat we elkaar naden leren kennen sprak de vreemde ridder. Ter stond stond donky shot op en nadende met Saint-Ju de onbekende die zich van het gas half oprichtte en onze ridder uitnodigde te nemen. Saint-Jupain-za vervoegde zich in tussen bij de wapendrager van de vreemde dolende ridder en zij even als de ridders begonnen elkaar nu hun ontmoetingen in een avonturen te vertellen. Naarvoor zijn collega een werk klaag lieten hebben aangeheven begon Saint-Jupain-za dit onderhoud echter alspoedig moeten worden en verlangde daar hij onderwijl al weer honger had gekregen uitermatezeer naar enige zuchtigheid.  Daar weet ik hoe de raad voor, zei zijn collega ik heb een kostelijk middel tegen honger en dorst aan de zadelknop van mijn paard hangen. Met deze woorden stond hij op en kwam al spoedig terug met een grote goed gevulde wijnzak en een pastij die wel in halfel hoog en breed was. I, eimaat, ben je van zo'n teerkost voorzien, vroeg Saint-Ju en likte zich al de lippen. Wel weer zijn zeker, antwoorden de vreemde schildknaap denk je dat ik mijn zware dienst heb aangenomen om van water en brood te leven. Het mocht wat, ik eet en drink er zo goed van als menig generaal niet. Maar tas toe en laat je niet lang nodigen. Saint-Ju die het een aard nodig in genoeg zijn en had zonder er omnut te worden bij te verliezen. In de donker stopte hij brokker zo groot als een vuist in de mond. Toen hij zijn bekomst had, tastte hij naar de wijnzak en men zou liegen als men de dochstige knap nazij dat hij de opening daarvan korter dan een kwartier achterheen aan de mond hield. Toen hij met slokken ophield boog hij het hoofd op zee, haalde diep adem en zei Hoor om deugend schermpje ik wil gehangen worden als deze wijn niet uit een klooster gestolen is. De vreemde lachte zonder te antwoorden en de beide kameraats praten en dronken totdat eindelijk de slaap hun de zware oogleden toedrukte. In vrede rusten verhaalde de vreemde ridder aan onze donkisch shot dat zijn hoge en edele uitverkoerende Castile Dea van Vandalia werd geheten en dat zij onvergetelijk, zowel in schoonheid als in voornamheid was. Voor kort zei hij, heeft ze mij opgedragen alle provinciën van Spanje te doorkruisen en iedere dolende ridder tot bekentenis te dwingen dat zij de aanminnigste schoonheid is die ooit door de zon beschenen werd. Ik deed volgens haar bevel en weer het menige ridder in het stof neer. Maar waarop ik het meest trots ben is een kamp met de beroemde ridder donkisch shot van La Mancha. Ook hem overwon ik in twee gevecht en dwong ik tot de verklaring dat mijn gebiedster, Castile Dea schooner is dan de zijne die doet Chinea heet.  Toen onze donkisch shot de bosridder die hij in zijn gantse leven nog niet gezien had al dus hoorde spreken ontbrande hij in geweldige toren sprong op en riep gij ligt snode en schanderlijke ridder want weet ik ben het die gij noemt ik ben donkisch shot van La Mancha bij genaamd de ridder van de droevige figuur kom op te strijden zo gij moet daartoe hebt. 