Verzamelde korte Nederlandstalige Werken 001 | Various | Short Stories | Speaking Book | 2/3
De Brave Maria, een leesboekje voor jonge kinderen door Nicolaas Anslein. Dit is een LibriVox-opname. Alle LibriVox-opname, behoren tot het publieke domein. Voor meer informatie of om je aan te melden als rijwilliger, ga naar LibriVox.org. Gelesen door Marcel Konders. De Brave Maria, een leesboekje voor jonge kinderen. Nicolaas Anslein. Voorbericht. Ik biede mijn mede-onderwijzers deze Brave Maria aan. Ter diensten hun releringen. In het vertrouwen dat zij in het gunstig onthaal van mijn Brave Hendrik zal mogen delen. Men denken echt er niet dat dit werkje alleen voor meisjes geschikt zijn. Zoals men lichtelijk uit een titel zou kunnen vermoeden. Het bevat, weliswaar, de voorstelling van enige vrouwelijke deugden, doch deze zijn van dienaart dat zij ook den jongen en den jongeling behoren te vestieren. Dit boekje volgt in rang op den Brave Hendrik. En is dus het zesde in de reeks van leesboekjes het eerste stukje van mijn spel- of leesboekje medegerekend, welke ik van tijd tot tijd voltooid heb. Dat deze poging mogen medewerken om de zaden van deugd in de jeugdige harten te strooien, is de wens van den schrijver. De Brave Maria. Denk jij nog wel eens aan den Brave Hendrik? Zeker doet jij dit, want Brave kinderen willen altijd wijzer en beter worden. En daarom zult hij onze goede Hendrik niet vergeten. Maar er zijn ook vele brave meisjes, zowel als brave jongens. Kom, ik zal u eens iets van een brave meisje vertellen. Dit meisje heet Maria. Maria is een vriendin van Hendrik. Brave kinderen zijn altijd garne bij brave kinderen, omdat zij van Alkander veel goed sleren. Daarom houden Hendrik en Maria veel van Alkander. Gij kent zeker deze Maria wel. Het is dat meisje het welk altijd zo zindelijk in de kleren is. Zij is altijd zo vriendelijk en beleefd. Zou jij dat meisje niet kennen? Alle mensen spreken veelgoeds van haar. Maria is zo oud als Hendrik. Zij zal nu 12 jaar oud zijn. Zij heeft reeds verleden in een jaar de school verlaten. Oh, dan zal zij weinig leerd hebben. Als de kinderen zo vroeg de school verlaten, dan hebben zij niet veel tijd gehad om te leren. Niet te haastig. Maria heeft haar tijd wel besteed. Zij kan goed lezen, schrijven en rekenen en heeft in de school nog vele andere nuttige zaken geleerd. Waardoor zij zoek een goed meisje geworden is.  Toen zij 7 jaar oud was, kon zij al kousen bereien. Zij maakte zeldend kwaadesteken, want zij was zeer oplettend. Nu leert zij het naaien bij haar moeder, want deze is ook een kundige en brave vrouw. Ik zou liever bij een naaifrouw gaan. Hé, waarom? De moeder van Maria is bekwaam genoeg om aan haar dochter het naaien te leren. Maria is reed zo verre gevoorderd dat zij het goed van haar broersen zijn zusjes kan verstellen. Weet jij waarom Maria bij haar moeder het naaien leert? De ouders van Maria zijn geen rijke lieden. Zij hebben nog vier kleine kinderen. Maria, hoeet haar moeder, in het huishouden behulpzaam zijn. Omdat haar ouders geen geld genoeg hebben om een en mij te houden. Dat is toch niet aangenaam voor Maria. Oh, dat verbeeldt ga u. De moeder zeide eens tegen Maria, kind, jij moet mij aan het huiswerk helpen. Een meisje moet vroeg leren huishouden. Zij moet zich vroeg aan het werk gewennen. Zij moet vroeg zuinigheid, zindelijkheid en orde leren. Als zij dit vroeg leert, dan wordt het haar eindelijk tot ene gewoonte. Als wij vroeg aan orde, zindelijkheid en zuinigheid gewend worden, dan weten wij na de hand niet beter of het behoort zo. Het naaien zal ik zelf u leren in de uren die ons overblijven. Zee dat dientijd heeft Maria haar moeder met blijdschap in alles geholpen. Zij weet wel dat haar moeder het wel met haar meent. Zij is reed zo bekwaam dat zij menig meisje van twintig jaren beschant maakt. Maria was nog maar een kind van zes of zeven jaar toen werd zij reeds door elk moment. Men prees, liefkoosde haar. Haar kleren hield zij zindelijk en altijd evenvriendelijk. Was zij tot ieder's hulp gereed. En hetgeen zij deed, dat deed zij aardig en tevensvaardig. Zie daar waarom dit lieve kind bij alle mensen was bement. Wat is toch orde? Orde is alles ene behoorlijke plaats te geven en alles op zijn tijd te doen. Dit is niet gemakkelijk te leren als men ouder is. Men moet dit leren als men nog jong is. Maria leerde al vroeg alles op zijn rechte plaats brengen en alles op zijn tijd te doen. Zij liet nooit haar speelgoed op den grond of op den stoelen liggen. Zij had een kasje waarin zij al haar speelgoed kon bergen.  Toen zij groter werd pasten zij evenzorgvuldig op haar klederen. Als er ene scheur of een gat in haar klederen kwam of als haar kousen gestopt moesten worden, dan zijden zij dadelijk aan haar moeder. Zodra zij naaien en stoppen kon, deed zij hetzelfde. Zij wist wel dat de gaartje in de klederen spoedig een groot gat wordt, als men daarvoor geen zorg draagt. Zij zag wel hoe slordige kinderen hierdoor hun klederen verwaarlozen. Eens stond zij met Hendrik te praten dat de meisje voorbij ging dat de lappen bij haar jakkingen. Het de jammer van dit meisje zei de Maria dat zij niet geleerd heeft om de gaartjes in haar klederen dicht te maken eer het gaten worden. Als zij dit geleerd had, dan zouden zij haar klederen zo niet verwaarlozen en dan behoefden zij ook niet zo slordig langs de weg te lopen. Dat is wel waar, antwoorden Hendrik. Vele arme mensen worden nog armer omdat zij weinig acht op hun koets slaan. Een goed en orde lievend kind maakt dat men nooit zijn kleren vindt. Op stoel of tafels werven. Het legt die ordelijk in de kast en denkt die op zijn goed niet past zal nooit iets meer verwerven. Hoe Maria zich leerde gewennen om alles op zijn tijd te doen kunt hij uit het volgende zien. Zij was toen nog in negen jaren oud Maria en haar moeder. De moeder. Maria, heb jij uw kousen al gestopt? Maria, neem lieve moeder. De moeder, heb jij uw bed al afgehaald? Maria, neem moeder lief. Moeder, hoe komt dat kind? Dat ben ik van u niet gewoon. Het is reeds elf uren. Maria. Oh moeder, ik heb nog tijd genoeg. Er is immers geen school vandaag. De moeder, wat heb jij dan in al die tijd gedaan? Heb jij iets anders in het huishouden verricht? Maria, neem moeder. Maar ik heb mijn speelgoed opgeruimd. Gij weet immers wel dat de kleine K gisteren met mijn pop gespeeld heeft. Zij heeft niets op zijn plaats gelegd. Nu moet ik het immers doen. De moeder. Dat moet jij ook kind. Het is niet goed van het kaartje dat zij alles overhoop haalt en het niet weder op zijn plaats bergt. Maar, gij had dat gisteren reeds moeten doen. En het niet tot heden laten liggen. Gij zei het in een zwijzer dan kaartje. Maria.  Ik heb daar aan niet gedacht, lieve moeder. Maar ik zal beter oppassen. De moeder. Als men niet alles op zijn tijd doet, dan komt men doorgaans tijd tekort. En buiten dien. Gij moet altijd het noodzakelijkste eerst doen. Gij weet wel dat gij uw bed niet onafgehaald mocht laten liggen. Gij weet wel dat gij met gene gaten in uw kousen mocht lopen. Of die zo in de was noem. De Maria. Dat weet ik wel, moeder. Maar de moeder. Gij kunt niets tot uw verschoning inbrengen, Maria. Het noodzakelijkste moet altijd eerst geschieden. Gij mocht nooit iets tot ene andere tijd uitstellen dat gij heden doen moet. Want gij weet niet wat er in den weg kan komen. Dat moet gij niet weer doen, Maria. Een orderlijk meisje doet alles op zijn tijd. Haald ter stond uw bed af. Stop spoedig uw kousen. En wees nooit weer zo nalater. Zindelijkheid en zuinigheid zijn zeer noodzakelijk voor ieder. En vooral voor een meisje en voor ene vrouw zijn de enigste moeder van Maria. Enige tijd daarna. Wat is toch zindelijkheid en zuinigheid voor Maria? Dat zal ik u zeggen kind, antwoordde de moeder. Het reinhouden van onze lichaam, klederen, huisraad en alles wat wij gebruiken dat is zindelijkheid. Zuinigheid is niets onnodig uitgeven of meer gebruiken dan men nodig heeft. Nu weet ik wat zindelijkheid en zuinigheid is, zei de Maria. Ik zie dit dagelijks aan u, moeder. Maar moeder vervolgde Maria. Is het dan zo schadelijk, niet zindelijk en niet zuinig te zijn? Ja, mijn kind, dat kunt jij nu nog zo niet beseffen. Een kind dat niet leert zindelijk en zuinig te zijn zal vele onangenaamheden ondervinden als het ouder wordt. Zulk een kind verwaarloost zijn eigen goed en het goed van anderen. En dit moet immers zeer schadelijk zijn. Maria en Hendrik. Maria, wat zegt jij Hendrik? Dient Kaan niet meer bij uw moeder? Hendrik, nee, al lang niet meer. Mijn moeder heeft daar later Gaan, omdat zij zo morsig was. Maria, morsigheid moet toch een en lelijk onderducht zijn. Mijn moeder heeft mij daarvoor dikwijls gewaarschuwd. Hendrik, uw moeder heeft wel gelijk. Gij weet nog niet wat morsigheid is. Maria, maar kon uw moeder niets inschikken? Zij zulk in een goede vrouw. Hendrik, mijn moeder heeft zo lang geduld gehad, maar nu kon zij niet langer.  Verbeeld u, ene meid met het haar uit de muts, met gescheurde en morsige kleren en met handen zoveel als of zij in geen jaar gewassen waren. Als wij de meid aanzagen, dan vergring ons alle eetlust. Zij moest toch met die morsige handen aan het eten komen. Maria, voei, dat was schande. Hoe heeft uw moeder die meid nog zo lang kunnen houden? Hendrik, mijn moeder hoopte dat zij zich verbeteren zou. Toch zij hoorde naar genen vermaningen. Maria, zij won nog al veel geld bij uw moeder en dan nog zo morsig en gescheurd voor de dag te komen. Dat kan ik niet begrijpen. Hendrik, voor morsige mensen helpt niets. Zij verwaardlozen alles. Zij benadelen hun gezondheid. En iemand die morsig is, kan ook niet zuinig zijn. Heeft zij al een andere dienst? Hendrik, nee, niemand wil haar hebben. De mensen kunnen dat haar wil aanzien dat zij in het geheel niet zindelijk is. Maria, mijn dunkt, ik zou mij zindelijk aankleden als ik naar de mensen ging. Hendrik, als jij dan waard als ka, dan zou het hij toch de mensen niet kunnen misleiden. Men heeft slechts haar handen en haar aangezichten zien, dan moet men vragen of er geen water in ons land is. Maria, maar ik begrijp nog niet hoe het komt dat die meid zich niet verbeterde. Zij had toch zulke een goed voorbeeld aan uw moeder. Hendrik, als men zich vroeg aan een onderdeugd gewend, zegt mijn vader, dan wordt die ons na de hand tot enige woonten. Wij kunnen die dan zo gemakkelijk niet weder afleggen. Gij kunt uw moeder niet genoeg danken dat zij u geleerd heeft zindelijk en zuinig te zijn. Zindelijk zijn op lijf en kleren. Dat behoort men vroeg te leren. Zindelijkheid maakt elk bemind, wordt dan toch een zindelijk kind. Maria is ook zachtzinnig. Maria is een zachtzinnig meisje. Zij is altijd even vrolijk en vriendelijk. Zij wordt nooit kwaad als het haar niet naar haar zin gaat. Er zijn meisjes die bij de minste belediging kwaad worden en haar hoofd tonen, die ieder nog eens bejegenen die haar zin niet doet, die ieder kwaad bescheid geven die haar tegen spreekt. Zo doet Maria niet. Maria weet wel dat men nooit vergenoegd kan zijn als men om iedere beuzeling kwaad wordt.  Zij weet ook wel dat men driftige mensen door zachtzinnigheid het best tot bedaren kan brengen. Dit heeft zij reeds bij ondervinding geleerd. Haar broer Willem is een driftige jongen die opvliegt als beskruid. Als zij meent dat men hem beledigt, maar wat doet Maria dan? Zij blijft zeer bedaard. Als zijne eerste drift voorbij is, dan tacht zij hem door vriendelijkheid te overtuigen dat hij verkeerd gehandeld heeft. En dit mist haar zelden. Als Maria dit met kwaadheid wilde doen, dan zou het haar nooit gelukken. Willem houdt ook veel van zijn en zuster. Ik wens ze dat ik zo zachtzinnig waren als jij lieve mij, zegt Willem het ik wel. Dan zou ik zoveel om aangenaamheden niet hebben. O, dat kunt jij wel. Is dan het antwoord van Maria als jij over elke beuzeling niet zo driftig wordt. Maria is ook toegevend. Maria kript nooit met haar broertjes of zusjes of met andere kinderen. Hoe komt dat? Geeft Maria, hun dan altijd hun zin? Nee, dat doet zij niet. Maar zij weet op ene verstandige wijze toegeven. Maria weet wel dat men altijd zijn eigen zin niet kan volgen. Dat men verplicht is, iets vooral kan er in te schikken. Alle kleine kinderen zijn gane bij Maria omdat zij altijd zo zachtzinnig en in schikkelijk jeergens te klein is. Geeft zij hun dan niet alles wat ze hebben willen? Wel, nee. Hoe maakt zij het dan, als zij om iets dwingen? Dat zij niet hebben mogen. Kom, dat zal ik u zeggen. O, dat jij ook zou kunnen doen, zoals Maria doet. Als ze klein om iets vragen, dat zij hebben mogen, dan geeft zij het hen. Maria laat de kinderen nooit iets zien dat zij niet hebben mogen. Als men de kinderen iets voorhoudt dat zij niet hebben mogen, zegt Maria, dan plaagt men hen. Dat is lelijk, dat maakt de kinderen ongemakkelijk. Als de kinderen om iets vragen dat zij niet hebben mogen, dan weet Maria, hen door iets anders tevreden te stellen. Gij moest eens zien hoe aardig zij dit kan doen. Maar moet men dan altijd toegeven? Nee. In het kwaad er vooral niet. Dat deed Maria ook niet. De ouders van Maria gingen eens uit. Zij moest met haar broertjes en zusjes de huis blijven. De vader had gezegd dat zij allen welkander in huis moesten blijven.  Maria, zei de vader, gij zei de oudste, pas toch vooral wel op. Het duurde niet lang of Willem wilde op straat spelen. Maria, waar gaat gij heen, Willem? Willem, ik ga met Jan van onze buurman spelen. Maria, vader heeft het immers verboden. Willem, ja, dat weet ik wel, maar vader is al weg. Maria, gij wilde immers niet ongehoorzaam zijn, lieve Willem. Willem, wat ongehoorzaam? Wilt gij weder niets inschikken? Ik ga met Jan spelen, hoort gij? Maria, hoe kunt gij zeggen dat ik niets wil inschikken? Dat mengt gij immers niet. Als gij iets doen wilt, dat u vergund is, dan belette ik het u niet. Vader heeft gezegd dat gij niet op straat mocht. Als ik u die toestond, dan was ik zelf omgehoorzaam. Willem, ja, gij hebt altijd iets te zeggen, hoor, ik wil met Jan spelen. En zal het u niet vragen? Maria, ik mag u niet laten gaan. Willem, hoe kunt gij mij zoveel verdriet aan doen? Willem, gij doet mij wel verdriet aan. Laat mij maar gaan. Gij behoeft het vader niet te zeggen. Maria, vader heeft het verboden. Hij zal zeer wel weten waarom. Wilt gij dat ik vader zal misleiden enkel om u u een zin te geven? Willem, meid, gij maakt mij kwaad met al uw getalm. Doe de deur open, zeg ik u of. Willem dreigde haar te slaan. Hij stamte op den grond. Doch Maria bleef bedaged. Hij ging op ene stoel zitten en scheen enigszins te bedaren. Hij begon te beseffen hoe verkeerd hij handelde. Hij deed hem leed dat hij zijn zuster zo onvriendelijk beëgend had. Hij werd allengs spraksamer. Maria, sprak van het voorgevallende geen enkel woord. Ze speelde samen en sleedde zo overige van de dag zeer genoegelijk. Zo deed Maria altijd. Als men iets van haar wilde hebben. Dat niet goed was, dan deed zij het niet. Een gesprek tussen drie buurmeisjes van Maria. Onlang stonden drie buurmeisjes van Maria samen te praten. Kaartje, hebt gij klaartje vandaag gezien? Keartje, hebt gij wel gezien dat zij weder een nieuw jak aan had. Kaartje, hebt gij niet gezien dat zij een lint op haar een muts had. Keartje, ja, mijn lieve mens. Het is niet moeilijk, één je vrouw te zijn als men de mensen niet betaald.  Saartje, hoe wijt gij dat? Zou zij dat jak niet betaald hebben? Keartje, oh, dat kan men wel denken. Haare ouders hebben immers werk om aan de kost te komen. Kaartje, ja. En dan versmullen zij nog alles wat zij winnen. Keartje, vanmiddag hebben zij zeker weer lekker gegeten. Ik ben deze morgen een kleine jongen tegengekomen met één man dopperten en kalf schaakt. Saartje, ha ha, nu vergist gij u. Dat had hij voor mij naar moeder gehaald. Keartje, dat weet ik niet. Maar het gaat toch niet goed in dat huishouden. Maria had met haar moeder gedurende het gesprek op de stoep gestaan en alles gehoord. De moeder kon niet langer haar ongenoegen ontwijnt zijn. Daarom ging zij met Maria in huis. Zij wilde ook niet dat haar dochter langer dit kwaadsprekend zou aanhoren. Toen zij in huis waren, volg Maria naar die mensen welke door deze meisjes gesproken werd. Het zijn brave, werkzame en zuinige mensen, antwoordde de moeder. Daarom kunnen zij nog iets kopen dat een ander missen moet. Hoe kunnen dan deze meisjes zoveel kwaad van die mensen spreken? Volg Maria. Dat is het werk van kwaadspreksters, zei de moeder. Het strekt haar tot genoegen om alles kwaads van anderen te vermoeden. Dat mogen wij niet doen. Wij moeten altijd het beste van anderen denken. Dat deze meisjes zoveel kwaad van de liederspraken komt zeker daarvan dan dat zij niemand iets gunnen dan zichzelfen. Zulke mensen zijn hoogschadelijk voor andere mensen omdat zij door hun leugens andere in een kwadenaam brengen. Maar is het dan altijd uit wandgunst dat sommige mensen kwaad van andere spreken? Volg Maria. Altijd niet mijn lieve kind, hernam de moeder, maar toch dikwels. Sommige mensen spreken van anderen of van zichzelfen en vertellen vele dingen die zij niet behoren te vertellen. Enkel omdat zij graag praten en dikwels niet weten wat zij praten zullen. Babbelaarsters en kwaadspreksters zijn een gevaarlijk slag van mensen. Niemand is veilig voor haar requadentom. Zulke mensen worden door niemand vertrouwd. Het waren de wensen dat zij zich alleen met hun eigen zaken bemoeiden. Daar is hier een de buurt en een vrouw. Gij kent haar wel? Ieder schoet haar. Zij weet altijd iets te praten. Dan spreekt zij over haar man, dan over haar kinderen, dan over haar vrienden of buren.  De minste beuzeling die er in haar huishoud in de voorvalt vertelt zij door de gehele buurt. Iedereen vraagt zij uit en als men haar dan iets vertelt dan weet zij niet hoe spoelig zij het weder aan anderen zal verhalen. Het is alsof zij geen rust nog duur in haar huis heeft. Zij kan gehele uren aan de deur staan om toch te zien wat er in de buurt omgaat. Heer door verwaardozij haar kinderen en haar huishouden. Als zij niet meer uit haar eigen huishouden weet te praten dan ligt een ander aan de beurt. En dan doet zij even als die kwaadsprekende meisjes. Is het wel te verwonderen dat iedereen een afkeer van zulke mensen heeft? Gij zult u zeker aan geen babbelarie of aan kwaadsprekenschuldig maken. Gij mocht geen kwaad van anderen spreken omdat verraad een boos gemoet. Denkt op uw eigen gebreken en hoe jij die verbeteren moet. Maria kon het gesprek van die van gunstige en kwaadsprekende meisjes niet vergeten. Enige dagen daarna zat zij bij haar een moeder te naaien en toen begon zij weder aan dat gesprek te denken. Het is toch ongelukkig neidig te zijn omdat een ander in Nieuwjak aan heeft. Zijde Maria half overluid bij zichzelf. Ja, wel is het ongelukkig antwoorden de moeder die dit hoorde. Dat komt enkel voort uit begeerlijkheid en uit een het wazenneiging om garenen op geschik te zijn. Lieve Maria, laat u toch nooit door begeerlijkheid verleiden, want dan zou gij voor u zelf ongelukkig worden. Een mens die alles begeert is nooit tevreden. Hij heeft nooit genoeg en hoeveel hij ook heeft hij wil altijd nog meer hebben. Het smakt hem als een ander iets heeft. Hij wil alles voor zichzelf alleen te hebben, want hij is nooit verzadigd. Dat maakt dat zulke mensen nooit recht gelukkig zijn. Zij vinden telkens reden om zich te ergeren. Wat mogen wij niet doen? Wij moeten met ons deel tevreden zijn en ons verheugen als het andere mensen wel gaat. Maar is het al kwaad gijne op geschik te zijn, vroeg Maria. Dat is het somtijds antwoorden de moeder, omdat er aan den opschik nutteloos veel geld verquist wordt. Bovendien blijft het toch altijd belachelijk. De klederen maken den man niet, zegt het spreekwoord. Als gij u in zo opschikt dat gij boven alle meisjes in de buurt uitmunt.  Wat zal het dan wezen? Zult gij daardoor braver zijn dan andere meisjes? Neen antwoorden Maria. Nu vervolgen de moeder. Dan behoeft gij het ook niet te doen. Gij moet uw zindelijke kleden, dat is uw plicht. We moeten het in kleren, maar in deugden boven anderen trachten uitmunte. Een bewijs dat Maria ook medeleidend en hulpvaardig is. Onlangs neemt Maria in de boodschap voor haar moeder. Toen zij terug, ontmoeten zij ene arme vrouw met twee kinderen. De vrouw zag er zeer ziek en zwakkelijk uit. En de kinderen schrijden van den honger. Maria was zo ontsteld dat zij op dit ogenblik niet wist wat zij zouden aanvangen. Maria ondersteundde de vrouw zoveel als haar krachten toelieten. En riep enige mensen tot hulp. Zodra zij van de mensen hoorde dat deze vrouw van honger in vrouw te gevallen is, zei ze dat ze de vrouw van honger in de boodschap was. En dat deze vrouw van honger in vrouw te gevallen was, spoelen zij zich naar huis en keer dat er stond met een stuk brood terug het welk aan de vrouw gegeven werd. Weldra kwam de vrouw wederbij en ging langzaam naar huis. Maria nam de beide kindertjes bij de hand en volgde de moeder naar dezelfde woning. Zij kocht enig eten die vrouw van de mensen gekregen had en verliet haar niet eer voordat moeder en kinderen door spijs verquikt waren. Niemand was blijder dan onze Maria. Men kan nooit blijder zijn dan als men een goede daad verricht heeft. Toen zij heeniging zei de vrouw God zal u segnen, mijn lieve kind voor de hulp die gij mij bewezen had. Maria kon niet begrijpen waar mede zij deze dank verdiend had. Zij werd beschaamd en antwoordde dat zij niet meer gedaan had dan zijn verplicht was. Dat zij zeer blijder was dat zij haar had kunnen helpen en dat zij voor deze kleine dienst geen dank verdiende. Maria is niet zo vrijzachtig als vele andere kinderen. Eens was Maria met haar nichtje keetje in de tuin van één haar geburen. Maria plukte enige bloempjes die in het gas groeiden en terwijl zat keetje ondereen het boom. Eens klaps begon dit meisje te gillen en te schreven. Maria liet van schrik haar bloempjes vallen en liep naar keetje. Ze dacht dat deze enig ongeluk bejegend was.  En wat denkt gij dat haar was overkomen? Zodra Maria dicht bij haar was begon keetje weder uit alle machten schreven. En riep niets anders dan ene spin, ene spin oh help, help ene spin, ene spin er liep ene spin over keetjes rok. Maria had meedeleidend met het onnozelen meisje dat voor ene spin zo bevreesd was. Zij nam de spin op en weerp haar weg. Zij dode haar niet omdat zij wel wist dat men buiten noodzakelijkheid geen schepsel van het leven mag proven. Oog zei de Maria die spin zal u immers geen qua doen gij moet u zo licht niet bevreesd maken en vooral niet voor diertjes die u niets schade kunnen. 