Don Quichot van La Mancha | Miguel de Cervantes Saavedra | Action & Adventure Fiction | Book | 4/5
Houtstuk 19 van Don Quixote van La Mancha. Deze Librivox-opname is vrij van uteursrechten. Opname door Bart de Leeuw. Don Quixote van La Mancha doormt ik wel de Sevant de Saavedra in de bewerking van Jeje Agoveneur. Houtstuk 19, wat ridder en schildknaap op het slot al beleven. Terwijl de hertog in zich met Don Quixote onderhield en soms over zijn jopanzas kluchtige invallen lachten, reed de hertog in volle ren vooruit om aan al zijn dinaren voor te schrijven op wat wijze de doelende ridder moest ontvangen worden. Toen deze dus met de hertog in voor het slotpoort aankwam, werd hij daardoor twee rijkgekneden stalknerts opgewacht, die hem van het paard hilpen en hem in het oorvluisterden dat hij niet verzame mocht, de hertog in bij het afstijgen behulpzaam te zijn. Don Quixote trot op de hoge dame toe, die nogtals weigerde, andere hulp dan van haar gemaal aan te nemen. De hertog maakte aan deze twist een einde door zelf te komen en zijn gemalin de hand te reiken. Zodra nu het gezelschap het binnenhoofd betrat kwamen twee jonge hoofdamens de voorschijn, die de ridder een grote scharlaken rode mantel over de schouders wirpen. Op hetzelfde ogenblik vertonen zich alle toegangen en portalen van het slot met dinaren opgevuld, die de bloem en de roem der doelende ridderschap met de daverend Vivat welkom heeten. Tegelijk grootte zij een geurige regen van welriekende wateren over Don Quixote, de hertog en de hertog in uit, waarover de eerste zich niet weinig verwonderde. Nu trok men het slot zelf binnen, waar Don Quixote in een zaal werd geleid, die met de kostbaarste tapijten van zijde en goudlaken belicht was. Hier werd hij door zes edelklappen van zijn zwaarste wapenstukken bevrijd en van klederen voorzien die hem op beveldes hertogs werden aangeboden. Vervolgens omgoerde hij zich met een zwaart, wierp zijn scharlaken mantel om, zette een groene zijde mutsel op en begast zich in een grote zaal, waarin menigde staatsiedamens hem met silvere bekens tot handewassing wachten. Terwijl hij dit deed, verschende Hofmeester met 12 edelklappen om hem naar de tafel te geleiden, waar de hoge heerschappen hem reeds wachten. Don Quixote werd in het midden genomen en in een zaalgeleid waar aller prachtigst, schoonsterf voor vier personen, gedekt was. De hertog, de hertog in en een hoge geestelijke kwamen de gasten gemoet en verwelkomden hem.  Onder duizend ceremonisch en plichtplegingen werd hij naar de tafel geleid en moest, niet tegenstaande zijn wijgeren, de eerste plaats daaraan innemen. De geestelijke zette zich tegenover hem, terwijl gast hier in gastvrouw hem in hun midden namen. Sanchopansa, die bij alles tegenwoordig was, stond versteld en verbaasd over al de eer die hier zijn meester werd bewezen en kwam nu tot het vaste besluit om die ook verder op zijn avontuurlijke tochten, getrouwelijk te volgen. Gedurende de maaltijd voegde hertog in met belangstelling hoe de jongste berichten van die jongvrouwen doeld Chinea van Tobbozo luiden en of de ridder haar in de laatste tijd ook weer enige Reuzen of gevangen helden had toegezonden. Nee, genadige vrouw, antwoordde Doki Shot. Mijn ongelukkige sterrende belette mij dat. Ik heb wel Reuzen, ridders en rovers overwonnen, maar hoe hadden die de volschone jongvrouwen kunnen vinden, nu zij door een afschuwelijke tovenaar in een gemene boer in veranderd werd? Ei, ik vind het toch nog het bekoorlijkst schepsel dat mij ergens te vinden is, zei Sanchopanza, zich voorbarig in het gesprek mengende. En wat springen aangaat, is zij de beste korde danser de baas. Ze wipt op haar muilezel, alsof die niet hoger dan kat was. Heb je haar ook in haar onbetoverde staat gezien, vroeg de hertog. Natuurlijk, antwoordde Sanchopanza. Ik ben immers de man geweest die haar betovering het allereerst in de neus kreeg. Toen de geestelijke zoveel overrovers, Reuzen en betoveringen hoorde spreken, kwam hij vanzelf op de gedachte dat het donkie shot van La Mancha moest zijn met wie hij hier aan één tafel zat. Op zijn navraag vernemende dat zijn vermoedige grond was, gaf hij zich veel moeite om donkie shot van zijn onzinnige inbeelding terug te brengen. Tegen de verwachting werd hij door de ridder zo duchtig afgezouten, dat hij doodstilsweeg en gedurende de granse maaltijd geen mond meer tot spreken open deed. Toen u de tijd kwam dat men van tafel opstaan zou, draaide vier jongvrouwen in het vertrek. De ene droeg een zilveren wasbecken, de andere een zilveren lampet kan. De derde twee handdoeken van het fijnste en witste linen, en de vierde een groot stuk welriekende Italiaanse zeep. De jonge dame met het becken trat vooruit en hield dat donkie shot, alsof het van zelfsprek onder de baard.  De ridder vond dit wel wat vreemd, door deedzooks niet blijken, maar straks zonder omstandigheden zijn baard in het water, in de mening dat het daar ter plaatse zeker gebruik moest zijn, zich na de maaltijd in plaats van de handen het baardhaar te wassen. Dans kwam de dame met de zilveren kan, goot het water eruit over schilders baard uit, en trat toen achteruit, om voor haar gezellin plaats te maken, wie blanke hand hem het gansere zicht met zeep in vreef. Donkie shot liet zich alles welgevallen, en sloot zijn ogen om daar niet van het bijtende zeepsob in te krijgen. De hertog en de hertogin hielden zich doodbeduid, en wachten de afloop dier kluchtige waspartij rustig af. Toen u de dame met de zeep Donkie shot's rimpelige troni, met een vingerdikke laag schuim overdekt had, hielte zich alsof er geen water meer was, en verzocht hij vriendin met de kan schiedelijk nog wat te halen, om de edele ridder niet te lang daar zo ingezeept te laten zitten. De dame ging, en Donkie shot bleef, in de potzielijke positie die men zich voorstellen kan, stijf en onbeweegelijk als een pauw op zijn stoel zitten. Al de aanwezigen stijden hem aan, en nu ze hem daar zo zagen, met zijn lange, bruine, magere hals, met gesloten ogen en wit bepleisterd gezicht, moesten zij zich geweld aan doen, om niet in luid lachen uit te basten. Nadat de klucht lang genoeg geduurd had, kwam de jonge dame met de schenkant terug, grote stroomwater over schildersmageren gezicht uit, en waste dat tot het laatste spatiezeep was verdwenen. Daarop kwam de dame met de handdoeken aan de buurt, maakte een erbiedige buiging voor de natte held, en droogte hem heel handig en sierlijk af. Toen dit verricht was, wilde alle vierden zelf verlaten, doch de hertogriep haar nog bij de deur terug. Hij had zich met dat knuchtige toneel, waarvan hij volstrekt niets geweten had, evengoed als al de anderen verlustigd, maar wilde niet dat de ridder merken zou, dat men hem voor de gek had gehouden. Komt, zei hij tot de dames, komt en was nu mij ook, maar zorgt dat er niet weergebrek aan water is. De ondeugende meis is begrepen dadelijk wat de hertog wou, en maakte dus geen zwaregheid om aan zijn verlangen te voldoen.  Ze naderde hem, zeepte hem met de grootste handigheid in, wissen hem, droogde hem af, en behandelde hem in alles, gelijk zij de ridder gedaan hadden, behalve dat ze daar nu niet de helft van de tijd toe besteden. Sanjopanza had deze vreemde ceremonie met grote ogen aangezien. Weer rachtig, mompelde hij. Ik wou dat hier ten lande gebruik was, ook schildknapen de baar te wassen. En nog liever had ik dat men zijn baardbeteen kon afgeschoren krijgen, want de mijne wordt al schrikbaar het lang. Komt, mompelde hij daar Sanjof, hoeg de hertog in, die merkte dat hij iets op het hart had? Sanjof zei het haar. Dan kunt geen geholpen worden, antwoorden de spotachtige dame. Mijn hoofdje verzullen u afsepen en u desnoods tot over de oren in de zeepsop steken. Hofmeester, draag jij zorgen, dat is heel klaar van onze edele gast, daar zijn wens bediend wordt. De huishofmeester boog zich en verliet met Sanjopanza uit vertrek, terwijl doggie zond nog met de hertog en de hertog geen aan tafel bleef zitten, en hen druk over het lief en leed der dolende ridderschap, en over de schoonheid zijn er door luchtige dame door het cinéen van Tobbozo onder hils. Nog waren zij levendig in gesprek toen zij opeens luiden stemmen en een groot geschreeuw in het paleis hoorden. Ze luisterden en de hertog wilde reeds buiten gaan om naar de oorzaak van het rumoer te vernemen, toen opeens Sanjopanza in een wondelijke toestand en zeer verschikt kwam binnenstuiven. Hij had een oude schuurlap als een servet voor en een talrijke troep keukenjongens en ander volk voorde hem op de hielen. Eén van deze droeg een tolle met vuis poelwater en een ander had een groot stuk grove zeep in de hand. Deze beide wilde de ontstelde schildknaap te lijf en deden al hun best om hem te wassen en zijn baard in te zepen. Wat moet dat beduiden mensen, vroeg de hertog in, wat heb je met deze braver man voor? Weet je niet dat meegemaal voornemend is hem tot de waardigheid van stadhouder te verheffen? Mevrouw, antwoordde de keukenjongen, we wilden de heerevoudig wassen, gelijk hier te landen gebruik is en zoals hij zelf verlangt heeft. Ja, zeker heb ik, riep Sancho Panza, heeft ik vergrammed, maar ik wil dat dit met schone doeken en niet met oude schuurlappen gebeurt.  Wie mij met zulke instrumenten aankomt, heeft te wachten dat ik hem de schedel insla. De hertogin vond Sancho Panza's graam storigheid en heel zijn uitzien zeer kluchtig dat zij het wel van lachen uitschateren moest. De hertog daarin tegen zette een zeer ernstig gezicht en hield zich, alsof hij die plaaggerij ten strengste afkeurde. Gij zei het schanderlijk lomp en vlegerlachtig geweest, wende hij zich tot de dachtelentroep en ik vertrouw dat zulke dingen niet weer zullen gebeuren. Neemt de heer Sancho die volle af en maakt dat hij wegkomt. Ik waarschuwe dat gij de schildklaar van deze dappere doelende rinner niet weer reden tot klagen en ontevredenheid geeft. De knapen meenden dat hun minster ernstig boos was of schoorde zich alleen zo hield om ridder en knicht in de waant te houden dat hij hen werkelijk voortdoende helden aanzag. Ze dame de schildknaap, de schuurlappen af en dropen stilletjes af, terwijl Sancho de hertog de voet viel en hem met een vloed van woorden voor zijn welwillende bescherming dankzijde. Tans stond mij van tafel op en Don Quixote verwijderde zich om in zijn koelvertrek een korte middag rust te nemen. De hertog nu intussen maatregelen dat Don Quixote voortdurend als een echt doelend ridder behandeld werd en stelde zich daar niet weinig pret en vrolijkheid van voor. Weinig dagen later wisten de hertog een grote jachtpartij te houden en nadat zijn dinaren van al wat zij te doen zouden hebben nauwkeurig onderricht waren, werden Don Quixote en zijn schildknaap van een geheel nieuwe jachtkledij voorzien. Sancho trok die aan en was er zeer in zijn schik mee, maar Don Quixote weigerde ze ook, zeggende dat hij zichzelf in geen opzicht vertroetelen mocht en dus dieven zijn zware wapen rustig wilde aanhouden. Hij reed op rokinanten en Sancho Panza in zijn nieuwpak op zijn ezel, die tegenstaande hem een paard uit de hertogs stallen was aangeboden. Dat hij van zijn geliefd groutjes scheiden zou was immers wat al te veel van hem gevecht. De jachthoeren schalden en op hun roepstem verschinde hertog in als een koningin uitgedost. Don Quixote reed aan haar zijde en hield uit pure ridderlijkheid de teugel van haar telganger vast of schoon de hertog dit niet toelaten wou wat hem een bijna al te grote beleefdheid en hoffelijkheid toeschijn.  Na een korte rit kwamen zij aan een tussenbergen ingesloten woudstrek die rondom door jagers was afgezet en waar de jacht zou gehouden worden. Deze begon met groot alarm, met gescheel en geklapper. De honden blaften en huiden, de horens klonken en het was een leven en een rumoer dat mensen eigen woorden het niet kon verstaan. De hertog insteeg van haar paard en vatten met een korte jachtspies gewapend post op een plaats waar gewoonlijk wilde zwijnenplachten uit te breken. De hertog en zijn gast volgde haar voorbeeld en dekte haar aan weerzijden. Sanchopanza bleef op enige afstand achter hen op zijn groudje zitten dat hij uit vrees voor mogelijk gevaar niet durfde verlaten. Noudelijks hadden allen op die wijze hun post ingenomen of ze zagen een zwijn aankomen dat door de honden opgejaagd griebig zijn slachtande wetten en de schaamvlocken uit zijn wijde muil liet vliegen. Zodra Don Quixot het ontdekte, greep hij zijn schild vasteug, tastte naar zijn zwaart en trat een weinig vooruit om het geteegde dier te ontvangen. Datzelfde deed de hertog daar hij zijn jachtspies vaste omklemde en de hertog invoogde hij moedig op de voet. Sancho alleen werd door schik overmeesterd bij het zien van het geweldige evenzwijn. Vol angst liet hij zijn groudje in de steek, ging op de loop en deed zijn uiterste best om een steenuik te beklimmen en zich tussen de takken te bergen. Dat gelukte hem echt er niet. Toen hij ongeveer de helft van de hoogte bereikt had en naar een takgreep om nog hoger te komen, brak die tak tot zijn schik rits af en door zijn armen Sancho tuimelde met een luidesgreel naar beneden. Onder het vallen raakte hij met zijn kleren aan een andere tak vast en bleef zonder dat hij de grond kon bereiken in de luchthangen. Zijn jacht kneed scheurde en hij verkeerde in doodelijke angst dat de even hem pakken zou. Dus zette hij een geduchte keel op en brulde zo ontzettend dat ieder die hem hoorde en niet zag in de verbeelding moest komen dat een of andere wildbeest hem reeds in zijn klauwe had. Onderwijl werd het wilde zwijn geveld en Don Quixote keek naar zijn schildknap om ten einde hem zo nodig te hulp te stellen.  Hij kwam op zijn gehuil af en zag hem met het hoofd naar beneden de benen in de lucht aan de stam van de ijkspartelen, terwijl onder hem aan de voetesbomst de ezel stond die zijn meester naar het scheen in de uren van nood niet verlaten wilde. Terst stond snel de Don Quixote toe en hielp de lucht springen weer op de been. Bij het ziet van zijn gescheurd kleed vroong de schildknap de handen, huilde bitteren tranen en wilde van de toest worden welke zijn hier hem toesprak voorstrekt niets horen. Intussen werd het gedode evelzwijn op een pakke zo geladen en in een grote jachttent gebracht die midden in het bos opgeslagen en waar men met de toeverijtselen van een kostelijke maaltijd pesig was. Men ging aan tafel en hield tot het vallen van de avond vrolijk vest. Toen de sterren aan de hemel stonden verlieten alle de tent en trokken het bos in om naar de netten te zien waarin het wild gevangen werd gehouden. De nacht was donker en alleen de sterren gaven in zwak en onzeker licht. Opeens ging het gantse bos aan alle kanten in lichte laaie vlam te staan en tegelijk schetterde een rondom talloze horen zijn trompetten alsof een geheel lege ruiterij door het wout trok. De glas van het vuur verblinde de ogen en het schallend geluid door blazinstrumenten verdoofde de oren der omstanders en allen schrikten toen zich onder al dat rumoer nu ook een gillend krijgsgeschrij mengde alsof twee vajanderlijke legers tegen elkaar oprukten. De trompetten schetterden, de clarinetten krijsten, de trommen roffelden, de paukendonderden, de fluiten gilden en dat alles gelijk tijdig en met zodoordringend geweld en zo aanhoudend dat men wel op staande voet met doofheid had willen geslagen zijn. De hertogs geen ten hoogste verbaasd. De hertog in schrikte. Don Quixote verwonderde zich en Sancho had wel van angst in de grond willen zinken. Opeens echte verstonden dat schrikbaarend leven. Een diepe stilte volgde en tegelijkertijd naderde een ruiter in de dracht van de baardige Satan die, in plaats van op een trompet, op hun groopte, vreemd gevormde tritonshoerenblies en daarakelig gillende snerpende tonen uit de voorschein bracht. Wie zeid geen vriend? Vroeg de hertog de ruiter.  Waar wilt gelaar toe? En welke legerbenden zijn het die daardoor het bos trekken? Ik ben de duivel en zoek de doelende ridder Don Quixote van La Mancha. Antwoordde de ruiter met een stem die alle omstanders door meeg en been ging. Het leger dat er een aantocht is bestaat uit zes scharen beroemde tofenaars die op een triomfkaide onvergetelijke schone doet Sinea van Tobozo meevoeren. Zijn nadert betoverd onder geleiden van de grijzaagd uit de god van Montezinos die de ene Don Quixote de wijze zal meedelen waarop hij de hoge prinses doet Sinea ontoveren kan. En als zijt jij 10 maal de duivel gelijk hoe uitzien verraad zo verrezen ik u toch niet riep onze doelende ridder. Zie op en zie in de man die hier staat de onverschokke Don Quixote van La Mancha voor u. Wel aan. Als jij zelf de persoon bent die jij noemt antwoorden de duivel wacht al hier de aankomst af van de grijze Montezinos en van de dame welke men doet Sinea van Tobozo noemt. Met deze woorden blies hij op zijn reuzachtig gehoorn wie op zijn paard om en stoof zonder de ridders antwoord af te wachten in vliegende galop voort. Allen verwonderden zich over deze boodschap maar vooral Don Quixote wie zij dan ook het meest aan ging. Denk jij het overnaast Montezinos en Doet Sinea hier werkelijk af te wachten? Voerde hij toch de held die in diepe gedachten stond? Stellig! verklaarde Don Quixote met vaste stem. Onversaard en onverschrokken wil ik hier wachten al mocht ook de ganze hel met al haar duivel stegen mee en aantoord zijn. En ik wil bij u blijven hier, zei Sanchopanza, terwijl hij als bescherming zoekend zich dicht aan hem dron. Onderwijl was het weer donker geworden en begon het talloze lichtjes zich door het bos te bewegen. Zij flikkerten hier en schemerden daar men had ze voor grote huppelende dwaarlichtjes kunnen houden. Toen echter volgden een gerucht en geraas dat hoeren en zien deed vergaan en tegelijk scheen dieper in het bos een hevig gevecht te beginnen. Van alle kanten dreunde het dofgedonder van zwaar geschut en het onophoudelijk knetteren van duizend en nog eens duizend musketten en geweren. Van dichtbij en uit de vechten klonk het geschilder strijdenden, de luide toerhoep der aanvoerders, het gekerm en gekreund de gewonden en stervenden.  De trompetten, de hoorns, de fluiten, de trommen mengden zich dertussen en veroorzaakten in verband met het krakenden knetteren van grofgeschut en klein geweer een zo schrikbarend en alle zinnen verbijst er een spectakel dat Doki shot al zijn vaak beproefde moed bijeen gerapen moest om niet het veld te ruimen. De arme Sancho was tegen al die verschikkingen niet opgewassen. Half zinnenloos van angst en schrik viel hij op de grond en begroef zijn gezicht in de wijde plooien van het kleed der hertogin die testonbeval dat met hem opnemen en een koud waterbad zou toedienen. Dit gebeurde en toen de schildknaap weer tot bezinning kwam was reeds in kar genaderd welke kdassen de wielen een scherp piepend, kruisend en gierend geluid voortbrachten dat alle gehoorvlies in verscheuren moest. Vier goedgemeste plompestieren met zwarte kleden behangen trokken haar. Aan hun horens waren dikke, brandende haar zwakkels vastgebondend en op de kuin zelfen was een hoge zetel aangebracht waarop een grijsaard van erbietwekkend voorkomen trouwende vanwins kin een lange sneeuwitte baard in dichte locken tot over de gooidel neergroovde. Een wijde mantel van zwarte stof omkleden zijn forse ledematen en twee kleine duifeltjes, zo vervoerlijk ledelijk dat Sanjopansen er voor werk kruip, begeleiden hem en waren na genoeg even zo geknijd als hij zelf. Toen die kar tegenover Don Quixote stil hield, resten daarin zitten die grijsaard van zijn kussens overreind en riepen het luiderstemmen. Ik ben de wijze Lircan Deo. Hierop reed de eerste kar door en een andere grijsaard volgde die bekend maakte dat hij de wijze al kieven was. Toen verscheden derde kar, waarin een vierkante potige kerel met een bruin verweerd en brutaal gezicht was gezeten, die, even als de vorige, onder het voorbijrijden opstond en met rauwe schorren en heesestem uitschreeuwen dat hij was de wijdbefaamde tofenaar Alcaluis, de doodswijand van Amadis van Gallië. Op korte afstand van ons gezelschap hielden de drie karren stil. Het meegen beenverscheurend piepen en gillen hield op en, in plaat daarvan, lieten zich de smeltende tonen en er uitermate liefdelijke muziek horen wat zijn Japansen altijdelijk voor een gunstig voorteken hield. Een weidig boed krijgende richtte hij zich op en zei tot de hertogin waar ze zulke deuntjespelen kan geen gevaar wezen hoog ederen door luchtige mevrouwen en ook niet waar zoveel licht en helderheid is gaf de hertogin hem glimlachend tot bescheid.  De muziek klonk nader en nader en donkje zot zag nu een kar aankomen die van buiten geheel de vorm van een Romeinse triomfkar had. Ze werd getrokken door zes grauwe muidhieren die met sneeuwitten dekken van het fijnste lijnwaad behangen waren. Op elk dier zat een in het wit gekledige stalte met een vakkel in de hand. Doch op een troon op de kar zelfe vertonen zich een dame in een lange, golvende sluier van zilverstof gehuld waarop het danneloze menig de gouden sterretjes flonkerde. Het gelaterdame was ook wel door een sluier bedekt maar deze was zo fijn en doorzichtig dat men door de plooien heen een zeerschone, jongvrouwelijk gelaad kon ontdekken. Naast de dame vertonen zich een gestalte in het mantel die haar van het hoofd tot de voeten rijkte terwijl in zwarte sluier haar gelaad aan het oog ontrok. Langzaam kwam die kar op donkje zot en het verdere gezelschap toe dat haar met nieuwsgierigheid en uiterste spanning opwachten. Tegenover onze held hield zij stil. De muziek verstomde en de mandelijke gedaante richtte zich langzaam op. De zwarte sluier opslaande liet zij een ontfleesde schedel met ledige ooghorten zien zodat men de dood in eigen persoon meende te aanschouwen. Donkje zot schrikte. Sancho was doodsbleek en zelfs de hertog en de hertogin met angst en ontzetting de vreemde huiveringwekkende gedaante aan die nu met hullen geswoorden stem de woorden niet horen. Ik ben Montessinos en ik kom in het gevolg der aminigheid en schoonheid om de edele ridder Donkje zot te verkondigen dat zijn hoge gebiederessen door Chinea van Tobbozo kan ontoverd worden indien Sancho Panza zijn schildknaap zichzelf 3.000 en 300 slagen op zijn brede rug toetelt en dan moeten die slagen zo zijn dat zij wezenlijk pijn, builen en striemen veroorzaken. Lieve hebautje dan zou de hele historie op mijn armen rug neerkomen riep Sancho Panza. Niet 3.000 slagen wil ik mezelf geven niet 300, niet eens 3 wat heeft mijn rug met de betoverde dood Chinea uitstaande? Loop heen. Als meester Montessinos er geen ander middeltje op weet uit te vinden dan zal voor eerst toch maar wat betoverd blijven. Hoor me zo'n ondankbare schelm en deug niet eens riep Donkje zot verontwaardigd Wachtman, ik wil je naak tel hem boom binden en dan zult geniet 3.300 maar 6.600 zo'n wichtige en klappende slagen toetelt krijgen dat mensen 3.300 bukschoten verhooren kan.  Zewijk stil zeg ik of ik ruik je dadelijk de zwarte ziel uit het lijf. Bedaar edele ridder spakt Montessinos met holle stem de slagen die de wakkeren Sanchopansa doorstaan moet mogen niet opgedrongen worden maar hij moet ze zichzelf geheel vrijwillig toebrengen en hij heeft vrijheid om ze op verschillende tijden geheel naar eigen goed dunk gedoord te staan mocht het zijn verkiezing wezen zoveel een vreemde hand te ontvangen dan zal het getalt tot op de helft verminderd worden of schoon onder voorwaarde dat de zweep door 1 niet te zwakke vuist worden gevoerd.  Dat alles is goed er wel Ripsancho maar ik laat me toch niet door mijn eigen nog door vreemde vuist afrossen en wil men hier zijn doel Chinea ontoverd hebben laat hem hij dan zelf ontoveren en zijn maagere schouders zo bond en blauw staan als hij maar verkiezt ik voor mijn part zou zo gek niet wezen om tegen mijn eigen vlees te woeden op dit woord er is nu eens klapps de vrouwelijke gedaante die naast Montessinos zat overrijd sloeg haar doorzichtige sluien op en zag er weer spannige schildknaap met een van verontwaardiging vlammen de blik aan niet zwaardige Ripsancho man met uw steden hard en ziel van gran niet wat grote dingen verlangt me dan van u dat hij u verstoudt op zo'n toon te spreken in die nu bevolen werd van een hoge toren te springen of gesmolten lood door te slikken en met bloot te voeten een half uur ver om groei in de ijzeren platen te gaan dan zou ik niet zeggen zo gij dat wijken het maar om een paar ellendige zweepslagen zo'n leven te maken dat noem ik bozaardig en slecht roert u dan mijn bloeiende jeugd en mijn betoverde schoonheid niet moet ik altijd het eeuwig als een gemene boerderende omdolen terwijl ik toch de schoonste prinses op aarde ben schamu flauwe lawaard en laat mij niet van hier weg gaan zonder de troost dat gij u tot mijn ontovering aan een lichte boete wilt onderwerpen en zo mijn beden en tranen u niet vermerwen laat u dan bewegen door de ellendigheid van uw heer die van verdriet en hart zeer zal weg kwijnen zo gij niet tot een bestuit komt de schildknaap eens zo beroemde helts waardig nee, zo gek ben ik niet beroemde Sancho om een ander wil ik mijn eigen vlees willen vriend Sancho sprak nu de hertog die door het leiden der schone dame en het oogelijk van de ridder ten diepste geroerd scheen vriend Sancho, het is wel waar dat ik u in stadhouderschap beloofd heb maar ik moet u nu ronduit en stellar verklaren dat daar niets van komen kan als gij u zo halstarig en onhandelbaar betoond wat zouden mij de onderdanen op het eiland dat voor u bestemd was een hartvochtige tiran op de halstans nee, nee Sancho gij moet of uitliefde tot uw heer u die slagen getroosten of gezelt het uw leven lang niet tot stadhouder brengen ei ei, niet zo haastig door luchtige heer antwoordde Sancho op vrij wat onderdaniger toon mijn dienst zich op zo'n ding toch wel eens te beslappen gun mij twee dagen tijd en dan wil ik u naden bescheid geven op staande voet en binnen vijf minuten moet alles beslist zijn ja of nee wat zegt gij zeg ja beste Sancho luisterde de hertogin de schildklaad toe die besluitenloos stond als een ezel tussen twee bossen hooi zeg ja en toon u daardoor dankbaar voor al de goedheid en liefde die uw dappere heer u tot hier toe betoond heeft zeg ja en wees die bang voor zo'n beetje pijn nu wel aan dan zij Sancho eindelijk daar gij allen mij zo drinkt zal ik die vracht van 3300 in semelsdaan maar op mij nemen toch, het is onder voorwaarden dat ik ze mijzelf totellen mag wanneer en zoveel of zo weinig als mij op één keer goed dukt daar tegenover beloof ik dat ik mijn best zal doen om zo gauw mogelijk schoden leiden krijgen ook vrouwen doelt Shinnea van haar betovering te verlossen dat is voldoende Riep Montesinos en zodra hij dat woord over de lippen had nam de liefelijke muziek van fluiten harpen en horen zweren aanvang terwijl Don Quixote verrukt over zijn opoverings en trouwe schildklaap om de huis viel en hem onder hetentranen op voorhoofd en vangen kusten de hertog, de hertogin en alle verdere tegenwoordigen gaven insgelijks hun voldoening en tevredenheid te kennen en toen de kar zich weer in beweging stelde boogtoed Shinnea eerbiedig het hoofd voor de hertogin en wirp Sancho Pansa een allerliefst kushantje toe Sancho zelf voelde zich in ogenblik voorkomen gelukkig toch had twee minuten later al weer bitter berouw dat hij zo gek geweest was dat zware pak van 3300 slagen op zich te nemen onderwijl begon het in het oosten te schemeren dan keerden naar het slot terug om na de vermoeienissen der jacht en na al die spannende ontmoetingen hun verkwikkende slaap te genieten de hertog en de hertogin waren meer dan ooit in hun voornemen versterkt om met donky shot en zijn schildknaap nog allerlei klurten en dwaasheden te vertonen en stelde zich daar onbegrijpelijk veel pret en genoeg ervan voor tot opheldering van het pas beschreven avontuur hebben we alleen maar te zeggen dat de hertogomedi volgens de beschikking van de hertog zo was opgevoerd Montesinos was de hoofdmeester van het slot doet Chinea een knapper jonge paage geweest terwijl de verschillende talrijke dinaren des hertogs als tovenaars en duifels hadden moeten optreden einde van hoofdstuk 19 hoofdstuk 20 van donky shot van la mancha deze LibriVox opname is vrij van auteursrechten opname door Bart de leeuw donky shot van la mancha door Mikwel de Cévantes Saavedra in de bewerking van G.A. Gouverneur hoofdstuk 20 het avontuur met het houten paard enige dagen verliepen zonder dat met onze beide helden iets bijzonders was voorgevallen op de vraag van de hertogin aan de schildklaap of hij met het werk zij er zelf kastijding al begonnen was antwoordde Sancho toestemmend en waarmee heb je u zelf de slagen toepedeeld wel hier met mijn hand antwoordde hij hij sprak de hertogin dan zijn de slagen zeker wel heel zacht uitgevallen en ik twijfel zeer of de gestrengen heermond te zien ons daar wel meestal tevreden zijn jij moet het stevige geesel hoeden of een diktaal met knopen nemen daar voor de verlossing van een zo uitstekende en schone dame wel wat pijn mag worden geleden nu als het knijpt en weer knijpt een vrouw geeft me dan een roe zoals het hoort en dan wil ik mezelf daarmee kwispelen als het niet te erg zeer doet maar uw doorluchtigheid mag vrij geloven schoonlijk maar een boer ben zo is mijn huid toch even gevoelig als het vel van de beste edelman en mijzelf erg te pijnigen is volstrekt mijn plan niet goed goed zijn de dame lachend gezeld mooi in een roe hebben die net voor je past en je de tere huid niet al te erg zal havenen met deze toesteging stel de sanctio zich tevreden enige dagen ten na zaten de hertogen de hertogen na afgelopen maaltijd met hun beide gasten in de tuin en spraken over beroemde ridders van vroeger en later dagen toen men opeens de schellen gillende toon van het vluit en het dof geroffel van een oude trom vernam geen van alle wist eerst wat van deze vreemde en onweluidende muziek te denken en Don Quixote werd zo onrustig op zijn stoel heen en weerschoof en van verlangen branden om te weten welk nieuw avontuur hier voor hem aanstaande was Sancho zat, als gewoonlijk weer zo in angst dat hij zich zo dicht mogelijk bij de hertogen hield en gijden onder de plooien van haar langs sleetkleed zo zijn weggekropen terwijl ze met gespannen verwachting naar de tuurige en zwaarmoedige toon van die muziek luisteren traden aan de ander eind van de tuin twee mannen in rouwkleederen binnen die zo lang waren dat ze ruizend op de grond naaslepten die mannen sloegen op trommen die insgelijks met zwart rouwvloers behangen waren aan hun zijde stapte een pijper en dicht achter hem volgde een reuzachtig lange man van top tot een in het zwart gekleed en met een sleep die ter breedte van wel ruim 10L het stof van de grond wegweegde over zijn kleed doeg hij aan een gooidel van zwartleder een verbazend groot zwaard met zwarte greep en zwarte schede en zijn gezicht was met een zwarte sluier bedekt door welke een dichte, lange, sneeuwwitte baard heen schemerde met deftig afgemeten passend had hij nadig en zette de voeten telkens naar de maat ter trommen neer zijn reuzachtig figuur zijn vreemde kledij en vierenhouding brachten allen in de grootste verbazing na de tuin doorgegaan te zijn dat hij regelrecht op de hertog toe die hem met de overige staande opwachten wierp zich aan dienst voeten neer en wilde met zijn toespraak beginnen toen de hertog hem beduidde dat hij geen woord aanhoeren zou indien hij niet dadelijk weer opstond de reus rees dus weer overreind sloeg zijn sluier op en vertonen zijn gezicht die met de dikste, langste en wildste baard versierd was die ooit het menselijk oog had aan schoud door luchtigste heer en hoge gebieder begon hij met een stem die zwaar en diep als het rollen van de verre donder uit zijn brede borst kwam mijn naam is Trifaldin met de Witte Baard en ik ben stalmeester van de Gravind Trivaldi die met andere naam ook Duenja de Lorida genoemd wordt oplast van haar verscheiding om uw hoogheid en genade gehoord te verzoeken en om te verdemen er wordt ook de Dapperen en nooit overwonnen ridder Don Quixote van La Mancha ophoud om wiens willen met meester S uit haar koninkrijk Candaya hier heen is gekomen zij wacht aan de poort van dit slot en verlangt slechts uw vergunning om binnen te komen en u haar ongehoord ongeluk metedelen mijn waarde stalmeester Trifaldin met de Witte Baard antwoordde de hertog wij kennen sinds lang al het ongeluk dat de rareen van Snowde Tovenaars Duenja de Lorida genoemd wordt meld haar dat wij haar wachten en dat ze hier ook de Dapperen en vermader ridder van La Mancha zal vinden van wiens groot moedige gezindheid zijn veilig alle beschermingen en bijstand mag hopen bij het vernemende hier blij de tijding boog de stalmeester Trivaldi tot afscheidende knie wenk de trommelaar zijn pijper en verwijderde zich met deze evendeftig en plechtstater korte tijd daarna verschenen twaalf in het zwart gekleden dames in de tuin en naderden twee aan twee op de maat van de muziek achter haar ging de graffin Trivaldi aan de armhaas stalmeesters een zwart kledegoofde om haar leden en drie edelknapen voorden haar die haar de sleep nadroegen in de nabijheid van het hertogelijk paar gekomen schijden de twaalf dames zich in twee rijen maar vind doorging om zich de hertog te voeten werpen wat deze natuurlijk wist te verhinderen hierops pak zijn met een eer grauwe en mannelijke dan fijne vrouwenstem de volgende woorden door luchtige heer een ongelukkige nadert u om uw bescherming in te roepen die zij meer dan iemand anders de wereld nodig heeft voordat ik u echter mijn ongeluk vertel zou ik gijne weten of de wereldvermaerde en dappere leeuwenridder hier is z'n Chopinza bij zich heeft hier is z'n Chopinza nu weer moeder voor de dag springend en hier is ook mijn heer de vreselijkste en dappeste ridder die ooit op twee benen stond zeg wat gevegeerd bedruurenzwaardige jongvrouwen dolarida we zijn steeds bereid ongelukkiger te helpen en veroogelijkte rechten verschaffen voordat de dame hier op antwoorden kon tradonke Soto en zij indien u leed zich van de arm en de ridders enige hoop op verzachting durfd beloven dan staat hier donkischot van Lamantje over wie gij vrij beschikken kunt zo gij zijn diensten verlangt laat mij dus zonder verwijf de geschiedenis van uw ongeluk vernemen de dame wilde de dappere ridder de knie omhelzen toch hij liet dat niet toe maar verzocht haar bij herhaling de oorzaak van haar leed mee te delen zoveel nou hij dan dat in schandelijke reus en tofenaar Lambruno geheten haar van haar heerlijkheid beroofd en haarzelf met al haar hoofddames op de afschuwelijkste wijze misvormd had door haar gladde blanke gezichten met ruige borstels te bedekken op een wenkte gravine sloegen haarige zalinnen haar sluiers op en lieten troodig zien die dusdanig met dichte baardharen begroeid waren dat donkischot een kreet van verbazing uitstiet en zich verschrikt afwende zie heer ridder sprak graffin trifaldi zo heeft die kwadade gebooswicht Lambruno ons toegetakeld het was ons allen veel liever geweest als hij ons ter stond gedood had en het hoofd afgehouden maar om nu tot de hoofdzaak te komen moet ik u zeggen dat niemand buiten u mee helpen kan daar nergens op aardem hier een ridder van uw adappenheid gevonden wordt nu aan mijn goede wil zal het niet ontbreken antwoorden donkischot beveel wat ik verrichter moet en uw wensen zullen ogenblikkelijk vervuld worden het enige bezwaar dat ons in de weg staat sprak de graffin is de omstandigheid tot ben konenkrijk over de 5000 peilen van hier verwijderd dicht zo geëchter waar ik niet twijfel moet genoeg bezit om van een reisgelegenheid gebruik te maken die mij ieder ogenblik ten dienste staat ben ik in een omgezin geholpen ik bezit namelijk het houten paard waarop de dappere pières de Schone Magalona ontvoerden het wordt bestuurd door een kruk die vol op de kop en ter volle de diensten van een teugel doet en daarbij vliegt het met een lichtheid en snelheid door de lucht alsof de duivel zelf het meevoerden dit paard is, volgens echte oorkonden door de grootmeester van alle tofenaars de grote Merlin vervaardigt die het aan zijn vriend de dappere pières te geschenken gaf na die hout heeft niemand het meer bestegen wijl ieder vreesd er de lucht mee in te gaan eventueel is het het makste en beste die van de wereld in een omgezin brengt het zijn bereider in de verst verwijderde wereldteden en heeft daarbij het voordeel dat het nog eet, nog drinkt, nog slaapt nog ook zijn hoeveizers afslijdt voor het alvrigge heeft het zo kunt aangenamen en lichte gang dat men terwijl men door de lucht vliegt zonder volle kopwater in de hand kan houden zonder een droppelte morsen dit was de reden waarom de schone Magalona het ook zo gaarde bereed nu wat in zacht en rustig draven aangraat, zijn Sancho heb ik zelf een groutje dat het tegen alle toegangers van de wereld opneemt zijn enige fout is maar dat hij niet door de lucht kan vliegen allen lachten om Sancho's dwaarse opmerking en de gravine ging voort de tijd zei het herinneren men wenselijk te vervullen en nu aan dat wonderdaalig rust toe te vertrouwen dan zal het zich op mijn wenk een half uur voor de donker in ons midden bevinden hoeveel mensen nemen dan plaatsen op dat paartje, vroeg Sancho niet meer dan twee, antwoorden jongvrouwen Dolarida ook gravine trivaldieke heeten een in de zadel en de ander achterop ik ben benieuwd wat naam dat beest heeft zijn naam is niet zo hoogdraafend als Pérasus of Pocifales of Oredia maar het is een dood-envoudige gewoon bijzonder passende naam het heet Krughout, de geveleugelde omdat het van hout is omdat het door een Krugk bestuurd wordt en omdat het in vlugheid door geen schepsel ter wereld wordt overtroffen ei, die naam is ook kwaad niet en bevalt mij bijzonder goed verklaarder Sancho maar waar is de toom of halsten gegeerd wordt ik heb al gezegd dat die Krugzenteugel is antwoordend de gravine trivaldie al naarmate de ridder die het bereid de Krugk draait, gaat het paard hoog in de lucht op of daalt weer naar de einde neer houdt rechts of links of rechtuit dat moet dan al een bijzonder knap dier wezen en ik ben voorlangend het eens te zien Sancho, als men zich even wel verbeeld dat ik daar achterop zou kruipen dan slaat men de bal gladmis en verwacht peren van de olijfboom dat zou me wat moois wezen ik die mij pas op de zalen van mijn groutje kan houden, die toch goed gevuld is of wek als een kussen is zou op de harde houten bokken van een beest gaan zitten, dat met mij de lucht ingaat zonder dat ik weet of het ooit weer op einde ter land zal komen nee, nee, voor zo de reisje bedank ik West gerust mijn heren en dames zijn donkere shot die elk woord van zijn schildktaap verstaan had ik vertrouw zeker dat Sancho mij in alles gehoorzame zou, had ik de reus nu maar hier waarachtig ik zou hem de kop van de romp houden voordat hij drie kon tellen geduld edele ridder nog korte tijd, zei de graffin Trifaldi zodra de avond komt zou ook het ros verschijnen en je kunt het dan ter stond bestijgen dan zal ook mijn ellende haar einde daarbij zijn, mijn baard met al de baarden mijn dames zullen spoorloos verdwijnen en we allen zullen u hier ridder die deelige erkenterlijkheid verschulderd zijn zeer spoedig kwam de avond en dus ook de tijd dat het vliegend paard moest verschijnen donkere shot wachten het met levenig ongeduld en wilde daar aan reeds in woorden lucht geven toen opeens vier wilden met groen klimop in plaats van met klederen bedekte mannen in de tuintraden en een plomp houten paard op hun schouders droegen ze zetten dat in de naarbijheid van de ridder behoedzaam op de grond en een hunners sprak met machtige stem wie moet voelt die bestijgen de gevleugelde kruk hout nu ik voor mijn paard heb geen moed en zal het dus niet bestijgen verklaar de sangso op stellige toon wanneer de ridder die dit rost bestijgt ging er met klim op bekleden man voort een schildknaap in zijn gevolg geeft dan moet deze achterop stijgen en zijn meester vergezellen hij kan daarbij zonder vrees zijn want hem zal in het minst geen kwaad overkomen de ridder heeft niets te doen dan aan de kruk te draaien die aan de haalst van het paard is aangebracht en dan zal hij zonder verwijl naar de plaats worden gedragen waar Malambruno hem wacht op dat echter de ontzettende hoogte waardoor het paard opstijgen zal de ruiters die duizendig maken moeten zij zich de ogen laten blinddoeken en mogen zij die doek niet afdoen voordat het paard luid begin te brissen dit is het teken dat de tocht volbracht is dus hun doel hebben bereikt na deze woorden bogen zich de mannen in klim op en verwijderden zich met haastige tred Dolongrida of Gavind Trivaldi echter keerde zich met tranen in de ogen tot de ridder en sprak daar, dappigste alle ridders is nu kruk hout de gevleugelde en niets ontbreekt meer om mij gelukkig te maken dan dat jij met uw schildknaap opstijgt en met vrolijke harten de tocht onderneemt dat zou geschieden edelen vrouwen antwoorden donkjeschot dat zou geschieden met vrolijke harten en met de beste wil om uw vrekker te worden en u uw vroegere schoonheid terug te verschaffen dan wens ik uw goede reis en behouden overtocht edelen hier Sessang Chopanza ik voor mij zou wel oppassen dat ik me niet in zo'n gevaar begeef en bedankt ervoor ik blijf waar ik ben of als ik mee ga wil ik de reis op mijn eigen groutje doen Sang Chopanza sprak hier op de hertel op bestraffende toon zo ga je hoe heer in de uren de schewaars in de steek laat reken dan niet dat jij ooit een stadhouderplaats van mij krijgt vecht gezeld geheim echter gelijk dat de richtschap beschildknaap betaand dan zal het stadshouderschap van mijn eiland Barataria uw loon zijn ik twijfel niet aan de waarheid deze verzekering maar wees over tuigd dat wat ik zeg ernstig gemeent is goed goed door luchtige heer Sessang Chopanza op wie het beloofde stadhouderschap dadelijk krachtig werkte ik ben een arme schildknaap en kan anders niet dan voor uw genaden dankbaar zijn en uw bevelen gehoorzamen laat mijn meester opstijgen laat mij een doek voor de ogen binden en zeg mij of ik op onze gevaarvolle reis en de hertog in aanroepen en hun krachtige bijstand vragen mag gerust, gerust mocht jij dat doen vriend Sancho spakt rival de stalmeester het is niet aan de tovenkarten's duivels en de helse geestlen waaraan jij u toever trouwt maar het is een eerlijke en behoorlijke toverij waar tegen de goede geesten niets inbrengen kunnen nu, wel aan, dan ben ik bereid Sessang Chopanza niet zonder een zachte trilling in zijn stem waarlijk sprak Don Quixote een schuldknaap, behalve bij dat gedenk waardige avontuur met de molens ooit zo vreesachtig te hebben gezien als Hede en indien ik mij wat bijgelovig was zou ik die angst voor een slecht voorteken houden maar kom eens hier Sancho ik heb u een paar woorden onder vier ogen te zeggen Sancho kwam bij hem en beide gingen een weinig bezijde af in een bosje hier vatten de ridders zijn schuldknaap bij beide handen en sprak we hebben zoals geen weet een verre tocht te doen en het is onzeker hoe lang ik blijven zullen daarom wens ik zeer dat jij ter stond in uw kamer gaat en u daar voor ons vertrek nog een 500 of 1000 slagen van de 3000 en 300 toediend die tot ontovering van mijn gebied de rest doet Chineen van terboel zo nodig zijn wat gedaan is is gedaan en je zult er mij bijzonder door verplichten veris aan het werk dus mijn vriend want uitstel leidt tot afstel en uw woord houden moet jij toch zo waar ik leef heer het is een onverstandig ding dat jij daar van mij veegt antwoorden soundshow hoe kunt je verlangen dat ik mijn krachten ga verzwakken op een tijd nu ik die zo bijzonder hoog nodig zou hebben waarachtig het is alsof geniet goed bij uw hoofdzijd laat ons eerst de gevaarlijke reis voorbrengen en wees dan verzekerd dat ik mijn uiterste best zal doen om de tijd ter betovering voor u af te korten ik zal mij dan zo vlug en handig van mijn verplichting zoeken te kwijten dat jij in de hoogste mate tevreden zult goed vriend soundshow ik wil op uw belofte vertrouwen antwoorden donkeyshot ik ben van uw waarheidsliefde zoveel komen overtuigd dat ik niet aan uw woorden twijfelen wil kom dan weer mee bij de overigen en we willen ons gereedmaken tot ons vertrek ze keren terug en nu zou het liegenpaard ter stond bestegen worden bent u nu in doek voor de ogen soundshow zijn donkeyshot we moeten stieptelijk voorbrengen wat men van ons verlangt ja ja maar doe jij dat maar eerst sprak de schildknaap als ik achter zal zitten dient jij natuurlijk eerst op te stijgen en dus heb ik tijd tot jij zelf klaar bent donkeyshot zag het gegronden deze aanmerking in, haalde zijn zakdoek te voorschijn en verzocht de graffin trifaldi hem die voor de ogen te binden ze deed dat zonder tegenspraak en nu werd de ridder op de houten rug van het toverpaard getilt toen hij vast zat onderzocht hij de kuk aan de hals en bevond dat die zich uiterst gemakkelijk liet omdraaien daar de ridder geen stijgenbeugels had hingen zijn maangere benen een stein naar beneden en had hij veel van de figuur welke men wel soms op oude behangsel ziet en die in romijncentrium vator moet voorstellen soundshow voorde langzamer met kedelijke tegens in het voorbeeld zijn smeesters en zocht het zich op het achterdeel van het paard zo gemakkelijk mogelijk te maken hij vond het even wel zo hard dat hij de hertog bad hem toch in spray of kussen te doen brengen of hij de reis anders onmogelijk zou kunnen uithouden de gravin trifaldie antwoorden dat hij dit verzoek op genenwijze kon voldaan worden omdat het in krukhouds aardlag dat hij niet de minste bedekking kon verdragen om meer gemak te hebben moest hij dan mij zo gaan zitten als vrouwen doen wat hem zeker wel enige verlichting zou aanbrengen soundshow panza volgde deze raad benam afscheid van de omstanders en bonzichten doek voor de ogen nog weer los kijk met tranen in de ogen rond en verzocht al de achterblijfenden dat zij toch om hem zouden denken en zijn grauutje goed verzorgen lafhartige kerel die bedonken je zult hem hierop toe staat je dan al onder de galler of ligt hij op je uiterste dat jij de mensen hier met zulke vragen lastig valt bind gauw de doek voor je vast en leut er niet van gevaar zolang hij u in mijn tegenwoordigheid bevindt brommend en pruttelend bont soundshow panza ook maar als de doek voor en toen ook een shock merkde dat alles in orde was geep hij naar de kruk en draaide die rond op de wijze die hem was opgegeven op hetzelfde ogenblik verrievende omstanders in stemmen en riepen hem na God geleiden u dapperste alle ridders met u onverschokken schildknaap ha wat vliegen zij dat stort als een peil door de lucht een mens wordt duizelig alleen van het gezicht houd u vast soundshow en pas op dat gediet valt want gezout in duizend stukken op de grond komen soundshow verstond elk woord dat hem werd toegeroepen en klemde zich vol zilsangst vast waardoor hij beide armen om zijn heerstoeg hoe zou het ook wel zo wezen hier vroeg hij dat we alles verstaan wat hij daar beneden ons toeschreeuwen als schoon wij nu toch al zo hoog in de lucht vliegen het is net als als ze nog dicht op ons toestonden breek daar u hoofd niet mee antwoordde de ridder daar deze luchtvaart zo geheel buiten dit bereik er gewone dingen ligt zo moet geen opduizend mijn afstands kunnen horen en zien wat je maar verkist maar pak mij niet zo vast of gezout mij nog van het paartrekken wat zijt ge toch bang en flauw hartig ik begrijp volstrek niet hoe ge u zo angstig maakt daar ik zeggen moet nog nooit een dier bereiden te hebben dat zachter gang heeft het is weilig of we heel niet van de plaats kwamen onder druk hoe vrees dus mijn vriend en vertrouw dat alles goed af zal lopen de wind is ons gunster en blaast ons fris in de rug ja, dat is zo erkende Sancho ik voel zo'n koelte in mijn zij alsof ik de wind uit duizend blaasbal gekreeg Sancho Panza had het rechterwoord getroffen want inderdaad waren het een paar grote blaasbalgen die hem van frisse lucht in overvloed voorzagen de herto had alles zo goed ingericht dat zelfs de elementen meewerken moesten om de luchtreizigers in hun waan te versterken Don Quixote die ook zijn deel van de aanblazing gehad had nam na een poos het woord weer en zij tegen Sancho we moeten nu spoeder de tweede luchtlaag bereiken bij de dondersrollen en de bliksem zoals vuurige snangen heen en weerschieten en eindelijk als we al hoger en hoger klimmen komen wij in het luchtgebied van het vuur het is lelijk dat ik niet weet hoe de kruk te draaien om ons zover van dat gebied te houden dat wij niet verbranden daar stond wenkte de hertog nu enige dinaren en men warmde de gezichten de luchtreizigers door middel van enige bos en vlas die aan stokken gebonden licht vuurvatten en ontvlamden en ook even gemakkelijk waren uit te doven ik laat me wilde zijn Sancho toen hij die hitte op zijn licht gaan bespeurden als wij niet al midden in dat vuur gebied of er althans heel dichtbij zijn mijn gezicht groeit als vuur en het zou wel goed wezen als ik mijn blinddoek is afnam om te zien op wat hoogte we eigenlijk zijn doe dat vooral niet denk aan de historie die eens met zekere pastoor Toralva is voorgevallen de duifels voerden hem op een bezemstok door de lucht mee en hij moest als wij zijn ogen toe houden binnen de 12 uren kwam hij naar Rome en werd in de straat Torre de Nonia neergezet zag het tumult één op belegering en was de volgende mooie alweer in Madrid waar hij alles vertelde wat hij gezien had onderweg, zo verklapte hij hadden de duifels hem bevoden de ogen te openen en toen was hij zo dicht bij de maan geweest dat hij haar wel met de hand petas te kon maar na de aarde had hij niet durven kijken naar het vrees van duizelig te worden en naar beneden te tuimelen en daarom zijn zo mogen ook wij onze blinddoeken niet afnemen misschien komen wij zoetjes aan wel zo hoog dat wij plotseling op het koninkrijk Kandaia neervallen kunnen als een valk op z'n prooi in alle gevallen is Krughouts vlucht van verbazende snelheid en of schoon wij nog pas een half uur uit de tuin weg zijn kunt geen staat opmaken dat wij reeds honderden meilen achter de rug hebben hoe het daarmee is weet ik niet antwoorden Saint-Sophanse maar wel weet ik dat jongvrouw Magalona als ze het hier op mijn plaats kon uithouden zeker vrij grof van huid en van ledematen is geweest al deze woorden werden door het gezelschap in de tuin duidelijk verstaan en men vermaakte zich er natuurlijk niet weinig mee om echter aan de klucht in einde te maken en heel het vreemde, kunstig aangelegde avontuur met een luisterrijk slot te kronen werd danst aan Krughouts staart een brandende lond vastgemaakt daar spatten nu de gantse buik van het holle paard met schrikbarend geknetter en gekraak uit één en deed de dappere helter in zijn schildknaap half verzinkt en geheel bedwelmd en verbijsterd op de grondtuimelen van dit ogenblik maakte maartraagsters, de 12 dames met de meeste verdere toeschouwers haastig gebruik om zich uit de voeten te maken zodat ze uit de tuin verdwenen waren voordat de refopten weer uit hun betwelming ontwaakten de overigen weerpen zich op de grond en hielden zich, zoals zij ook in onmacht lagen toen Don Quixote en Sancho na enige tijd weer bij kwamen en zich vrij wat gekneusd en gehavond van de grond oprichten, kreken zij vol bevremding naar alle kanten rond maar zij bemerkte dat zij zich in dezelfde tuin bevonden waaruit zij waren opgestegen en hun verbazing klom nog toen ze enige personen als dood op de grond zagen liggen eindelijk zag Don Quixote aan het eind van de tuin een lange land staan waar hij met zij de snoeren vastgemaakt een groot blad wit percament hing hij ging daarop toe en ontdekte op het percament een opschift in gouden letters van de volgende inhoud de grote en wereldberoemde ridder Sancho Chotvala Mancha heeft het gevaarvolle avontuur tegen gunsten van de gravin trival die bestaan alleen reeds door de bedoeling om het te volbrengen de gravin en haar dames zijn van haar erbaarden bevrijd Malambruno is dood en de heerschappij over het koninkrijk is aan de rechte handen teruggegeven zodra de schildknaap Sancho Pansa zijn zelfkastijding volbracht heeft zal ook de Schone Dolcinea van haar dappere ridder en bevrijder snellen al dus prekt Martino, de machtigste allertoverdaars na het lezen van dit opschift was Dolcine Chot zeer verreugd met zo gering gevaar een zo hoemvolle daad verricht te hebben en zijn hart klopte hoorbaar bij de gedachte dat hij zijn verhevende dood Sinea tanswelicht spoedig ontoverd zou zien evenwel herstelde hij zich spoedig bedwong zijn verrukking en tat op de hertog in de hertog in toe die schijmaa nog altijd in diepe onmacht op een groen graspeek lagen uitgestrekt op, op doorluchtig reheer riep hij de rechte hand dus hertog schrijpend en duchtig schuddend op, heer hij wees goed spoeds het avontuur is gelukkig voorbracht zonder iemand schade gedaan te hebben gelijk hij uit dat getuidschrift daar aan die lands met eigen ogen zien kunt de hertog richtte zich langzaam op en dan de schijnaan alsof hij uit in diepe slaap ontwaakte even zo deden de hertog in en de overigen en allen hielden zich zo verbaasd alsof ze van alle het voorgevallenen geen zikke pittje wisten met nog half gesloten ogen last de hertog het gouden opschift dat hij zelf had opgesteld en viel toen donk in shot om de hals hem met geluk wens in overstelpend en hem wel honderdmaal verzekerend dat hij de beste ridder was die het aardrijk nog ooit had gedragen Sancho Panza vroeg intussen naar de graffintrifaldi en haar gevolg en hoorde tot zijn verwondering dat het de gehele schaver dwenen was op hetzelfde ogenblik toen het vliegend luchtpaard kwam aanzuizen en brandend op de aarde was neergevallen de hertog in vroeg de schildknaap wat hem op zijn luchtreis al zo was overkomen dat wil ik u van stukje tot beetje vertellen door luchtige bevrouw antwoorde Sancho toen ik voelde dat wij door de vuurstreek vlogen vroeg ik me meester of ik de blinddoek niet wat los mocht maken maar die verboot mij dat daar ik even wel zo erg nieuwsgierig was lichte ik de doek toch zo'n beetje op en keek door de opening bij mijn neus langs naar de aarde van de ontzettende hoogte waar wij met de snelheid van de razendste storm wind voortreven en waar de bliksemstralen ons maar zo om de orens zisten leek ze mij niet veel groter dan erop omkrabbelden leek hem er pas zo groot als een walnood daar het kunt geop maken tot wat hoogte wij het al gebracht hadden maar vriend Sancho zei de koningin met een ernstig gezicht schoon zijn moeite had om haar lachen te verbijten als de aarde u maar zo groot als een mosterd korrel toescheen maar de mensen zo groot als een walnood dan moest u mis één mens de gehele aarde bedekt hebben dat zal mij wel haast zo zeggen antwoorden Sancho toch stak er een tipje van uit en ik zag haar helemaal Sancho, dat is niet mogelijk verkluiden de hertogin als mij maar een tipje ziet dan kan men onmogelijk het geheel zien ach, ik kan met een zo verstandige en voorname dame niet redentwisten antwoorden de schildknaap maar bij dit alles moet jij toch in aanmerking nemen dat hier overal toverij bij in het spel kwam dat wij met toverij door de lucht vlogen en dat ik door toverij wist ik ook uitkeek indien jij even wel dit niet gelooft dan gelooft jij misschien ook niet wat mij nog later is overkomen kijk, uw bedoeluchtigheid toen ik de ogen op sloeg strikken wij al zo dicht bij de hemel langs dat ik hem haast met de handen aanraken kon hij is ontzettend groot als men hem zo van daarbij ziet verder wou het geval dat wij in de buurt van het zevengestermd te kwamen en daar ik in mijn jeugd geiten herder ben geweest om eens eventjes die zeven geiten toe te spreken het ging er maar even af of ik kan zou zien om van kruk hout te komen waardoor ik eindelijk ik draai de kruk om zonder dat mijn herer iets van merkt ons spaart staat doodstil ik wip er af en houd met de geiten in praatje van wel 3 kwartier en spon ik hem weer achter mijn her op zonder dat de kruk hout in al die tussentijd een poot verzet had maar wat deed ook hij shot zo lang zeggen we de legeer hoe heb jij u de tijd gekocht vroeg de her toch daar ik van al de dingen die Sanjopanzagra zien wil hebben niet merkte kan ik er ook niets van zeggen ik heb mijn doek geen ogenblik verschoven en dus hemel nog aarde zee nog land gezien wel bemerkte ik dat wij de streek er winden door en daarbij de streek er spurs kwamen maar dat wij het veel verder gebracht hebben kan ik bezwaarlijk geloven in aanmerking neemende dat wij niet zonder tot asten verbonden die zeven geiten zijn konden komen moet ik zelfs denken dat Sanjopanzag of gedroomd of wat nog veel eger is schanderlijk gelogen heeft daar kan mijn lichte proef van nemen zijn Sanjopanzag met onverzettelijke onbeschaamdheid men heeft mij te vragen hoe die geiten zich hebben uitgezien geef ik onvoldoende antwoorden maak me dan maar voor een droomer en een leugenaar uit kom, beschrijf ons die geiten dan eens we zijn nu schierig we zijn er toch in goed antwoorden Sanjopanzag twee van zijn groen twee roze rood twee hebelsblauw en enesbond gevlekt dat moeten wel vreemde geiten zijn bij ons te landen komen ze zo niet voor en heb ik althans ze nooit in die kleuren gezien ik voor mijn part vind het heel natuurlijk dat tussen de geiten des hebels en de geiten der aarde een beetje onderscheid bestaat heb jij onder die geiten ook een bok gezien vroeg de hertog in nee mevrouw en dat zou mij ook verwonderd hebben want dan liep er gevaar van met zijn horens aan de horens van de maan vast te raken met dit antwoord had men van de stoute leugens van de braven schildknaap voor eerst genoeg de hertog had zich bij het gansavontuur kostelijk vermaakt en het had in hem de lust opgewekt om de klug nog wat verder te laten voortspelen voortaan had hij het hoofdzakelijk een moment die toch eindelijk zijn gehoopt stadhouderschap moest aanvaarden einde van hoofdstuk 20 hoofdstuk 21 van Don Quixote van la Mancha deze Librivox opname is vrij van uteursrechten opname door Bart de Lille Don Quixote van la Mancha doormik wel de savante servedra in de beweging van Jehe Agoverdeur hoofdstuk 21 Sanchopanza op het eiland Barataria nadat de hertog zijn plan ontworpen en aan zijn talrijke bedienden de nodige bevelen en aanwijzingen gegeven had liet hij op een dag korte tijd na die wonderbaarlijke luchtvaart Sanchopanza roepen en konigde hem aan dat hij zich toerusten en klaar houden moest om zijn waardigheid als stadhouder te aanvaarden daar zijn aanstaande onderdaden al zo naar hem verlangden als het doorreland naar de meiregen Sanchopanza boog zo diep dat zijn neus bij kans de grond raakte en zei heer, sinds ik tot de zevigheid is opsteeg en daar de aarde zo klein en niet tegaan mijn voeten zag liggen is de begeerte om stadhouder te worden een weinig afgekoeld indien uw hoogheid bij een klein brokje hemelverkosten geven zou ik dat liever nemen dan het grootste eiland van de aardbodem vriend Sancho antwoordde de hertog jij weet wel dat ik zo hoog in de lucht over niets te zeggen heb dat ik een stadhouderschap kan aanbieden ik geef u wat ik in staat ben te geven een vruchtbaar, kostelijk bebouwd vrij en vol maakteiland waar jij over vloede gelegenheid zult vinden om u met schatten te verrijken nu, kom aan Spaksancho om u door luchtigheid plezier te doen wil ik dan zo stadhouder worden het is anders niet eerzucht die mij aandrijft mijn nederige stand te verlaten maar alleen de begeerte om goed te doen is ook een stadhouderschap eigenlijk smaakt ei als je daar eens voor geproefd hebt zult je er de hele tijd van uw leven alle tien vingers naar likken meende de hertog geen heerlijke ding dan te bevelen en nergens verzet of weer spannendheid te vinden morgen al zult je op reis gaan en vanavond nog krijg je uw ambtskleding en wat meer tot hoe uitrusting behoort Sancho Panza boog allemaal als een knipmess en ging heen om zich grote nieuws te verkomigen dat hem zo pas was meegedeeld Don Quixote gaf hem de beste lessen en vermaningen en Sancho hoorde hem zo aandachtig aan dat de ridder van zijn zo opeens tot een hoge waardigheid verheven schildrager de beste verwachtingen opvatten en nu kwam de dag tot vertrekken en ging Sancho Panza met een touwrijk gevolg op weg hij droeg de kleding van een geleerde en daarover een mantel van donkerblauw laken op een muidier zat hij en zijn groutje, met splinternuw, tuig en zadel werd hem nageleid daar hij van dat trouwendier onmogelijk kon scheiden hij was zo tevreden en gelukkig dat hij op dat ogenblik niet met de keizer van China had willen ruilen na een korte reis kwam Sancho Panza met zijn gevolg in een stadje met ongeveer duizend inwoners aan dat ene de aanzienlijkste bezittingen van de hertog was men maakte hem wijs dat dit het eiland en alhoewel Sancho nog over geen water was gekomen toen nam hij die verzekering toch voor goede munt op en brak er verder zijn hoofd niet mee toen hij de poort in de kleine stad naderde die met een ringmuur omgeven was verham hem raad en overheid plechtig tegemoet om hem te verwelkomen de klokken werden geluid het volk juichte en hubelde en met veel statie werd hij naar de hoofdkerk geleid om voor zijn verhefing te danken de sleutels de stad te ontvangen en zich in zijn volle waardigheid de volken te vertonen de figuur, de dracht de gehele houding en de manieren van de nieuwe stadhouder werkte bij allen die niet in het geheim van de hertog waren ingewijd en dus de gehele ceremonie voor ernst moesten houden niet weinig verbazing nadat de plichtigheid in de kerk was afgelopen bracht met hem buiten deed met hem plaatsnemen op de rechterstoel en de huishofmeester van de hertog die het gehele kluchtspel bestuurde sprak hem aan als vocht in waarde, heer stadhouder het is een overout gebruik op het eiland dat ieder die er bezit van neemt verplicht is een vraag te beantwoorden die zeer moeilijk en ingewikkeld is dit gebruik heeft geen andere bedoeling dan om de bewoners al dadelijk een proefje van de scherpsinnigheid van de nieuw origen te geven uit die's antwoord mogen zij dan opmaken of ze over zijn aankomst zich te verheuren of wel te beklagen hebben ei als dat zo is kom dan maar met uw vraag voor de dag heer huishofmeester antwoordde de stadhouder ik wil haar beantwoorden zo goed ik me kan en dan moet het volk zelf weten of het lachen of huilen wil op dit ogenblik traden twee mannen in de rechtszaal van wie de een als boer was gekleed en de ander zich door de grote schaar die hij in de hand hield als snijder deed kennen heer stadhouder begon deze laatste ik en die boer hier komen om een netelige zaak voor uw rechtstoel deze goede vriend namelijk kwam gisteren in mijn werkplaats, hield mij een lap laken voor en vroeg bij of ik kan zag eruit een muts voor hem te maken ik bekeek het laken van alle kanten keerde het om en om bereken de lengte en de breedte en toen zei ik eindelijk ja, dat zou ik wel kunnen nu dacht het boertje zeker dat ik een stuk van het laken ontstelen wou of stilletjes in de hel wegmuffelen en dus vroeg hij mij of het niet mogelijk was twee mutsen van het stuk te maken ik had dat gauw in de neus en zei ja daarop verlangde de boer al meer mutsen en al meer en dat van dit ene lapje laken totdat we het eindelijk over vijf stuk's eens werden die ik hem beloofde te maken voor een uur komt hij bij mij om ze af te halen en ik geef ze hem maar toen hij nu de mutsen ziet wil hij mij er geen maakloven voor geven en verlangt zelfs dat ik hem zijn laken zal betalen of het hem heel en gaaf zoals het geweest is teruggeven en wat heb jij nu te zeggen vriendje keer de sang zo zicht tot het boertje is alles zoals de snijder zegt ja, daar kan ik niet tegen zeggen antwoordde de man maar laat nu eens de vijf mutsen tonen die de gauw lief gemaakt heeft de snijder stak op de wink van de stadhouder zijn hand onder de mantel en toen hij die weer voor de dag haalde zijn vijf mutsjes die hij op vijf vingertoppen van zijn hand had gestoken hier is, zei hij wat die man van mij verlangde en ik mag hier door de grond sinken als ik ook maar een enkele draad van het laken voor mij heb gehouden al de toeschouwers lachten over die onnozelle poppen mutsjes en over heel de kluchtige rechtszaak zei het Japanza-echter, dacht een poosje stil na en sprak toen ik geloof niet dat op het uitwijzen van deze rechtspraak veel wijsheid nodig is en ik beroep mij dus enkel en alleen op het gezonde mensenverstand bevolgens luid al dus de snijder omdat hij de boer opzettelijk bij de neus nam verliest zijn maakloon maar de boer verliest zijn laken omdat hij voor zijn eigen bekendnis vijf mutsen heeft besteld de mutsen echter houd ik tot vergoeding van de rechtskosten deze beslissing verwekte een algemeen gelach waar men hield zich aan het volgens van de stadhouder was hiermee afgelopen nauwelijks was weer stil te gevolgd of daar traalde twee oude mannen in de zaal van wie de een op een dikke rietstok leundde de ander die geen stok bij zich had trad voor en sprak gestrengen hier voor enige tijd leende ik deze man uit goedwilligheid en om hem te helpen tien goudguldens, eenvoudig onder voorwaarden dat hij mij die soms terug zou betalen zodra ik die op eisten ik liet een geruime tijd verlopen voordat ik het mijnen terugvroeg daar echter de man volstrekt niet aan terugbetaling geen te denken sprak ik hem eindelijk aan en verlangde het geleden geld terug toen hield hij zich erg boos en hield vol dat ik hem nooit uit de verlegenheid had geholpen en al was dat zo dan had hij de schuld al lang afbetaald nu heb ik nog een getuige dat ik hem de tien goudguldens leende nog ook een getuige dat ik ze weer omkreeg want hij heeft ze werkelijk niet terugbetaald en ik verzoek u dus de leugenaar de eetbocht afnemen als hij zweer dat hij mij het geld terugbetaalde dan wil ik daar in Simbos naar hun beruster wat zegt hij van dit geval? geen oude met een stok? vroeg Sancho? hij antwoorde deze ik ontken niet dat hij mij dat geld geleend heeft maar ik ben even zeer bereid er een heilige eet op af te leggen dat ik de tien goudguldens weer in zijn handen gaf en hem dus wist en warachtig betaalden de stadhouder verlangde nu dat de oude man de eet afleggen zou en deze was daar dadelijk toeverijt houd jij zolang mijn stok vast zij hij tot de ijzer en rijkte hem de stok toe hierop stak hij zijn rechterhand op en legte de verlangde eet af dat hij de tien goudguldens in de handen van zijn schuld ijzer had teruggegeven nu, wel aan, zei de ijzer dan moet mijn zwakgeheugen mij bedrogen hebben en ik wil mij dus tevreden stellen de beschulder din nam zijn stok weer aan en beide partijen verlietende gerecht zou toen u Sancho het bescheiden bedrag en de toegevendheid van de een en de onbeschaamdheid van de ander bemerkte liet hij zijn hoofd op de borst zakken leerde de wijsvinger aan de neus en dacht een ogenblik naar opeens richtte hij zich op weer op het hoofd in de hoogte alsof hij in de licht zag opgaan en bevalt het men de partijen ter stond terug zou roepen men bracht het dus weer in de zaal en Sancho sprak horeens oude met de stok geef mij die rottingen zeventjes hier met genoegen zei de man en gaf de stok over Sancho nam die rijkte hem de ijzer toe en zei tot deze ga nu in vrede want tans zei hij in waarheid betaald hoezo dat vroeg de man verwonderd de dingestog in tien goudgulden zwaard dat is het wel sprak Sancho zie toen mensen en oordeelt of ik verstand genoeg heb om je stadhouder te blijven breek me die stok eens midden door de stok werd in tweeën gebroken en tot verbazing van alle verzamelden bleek dat hij van binnenhol was en de tien goudguldens bevatten waarover men twist had gevoerd iedereen verwonderde zich en hield Sancho Panza voor in tweede salomo in wijsheid ben voeg hem hoe hij op de gedachten was gekomen dat het geld in de rotting omwezen dat zal ik u vertellen, antwoorden hij toen de bedriegers zijn beschuldiger de stok gaf terwijl hij zelf de eten aflegde vermoedde ik een list en begreep ik dat in de rotting de betaling moest wezen toen de eerste rechtzitting zo roemrijk en glansrijk voor hem was afgelopen werd Sancho Panza naar een prachtig paleisgeleid waar in een vrije zaal een kostelijk middagmaal bereid stond er stond bij zijn binnetreden die zich een liefelijke muziek horen hadden vier paasjes toe om hem een zilveren waspeckend voor te houden waarin hij met veel sfeer zijn handen waste toen verstomde de muziek in Sancho Panza dan aan de rijk bezette tafelplaats hij moest even wel alleen zit want er was maar één stoel en ook maar voor één persoon gedekt achter hem valt een personagepost die een ballijne stokje in de hand had en zich wel draa als lijfarts dit kennen menteelde een sneerwitlaken op bij al de kostelijke gerechten overdekt waren een jong mens die zeer veel van een student had deed het tafelgebet een paasjebond is stadhouder en kostbaar rijk met kanten om zo'n servet om de hals en de kok zette een schotel voor hem waaruit hem een heerlijke geur tegenstoeg een honger als een paard hebben de dit Sancho een begierige blik over de tafel gaan verheugden zich in de geest over de genietingen die daarvoor zijn ogen uitgebreid lagen de eerste hap uit de eerste schotel juist in tweede laten volgen toen met hem het lekker gerecht met de grootste snelheid voor de neus wechtam en hem een andere schotel voor zetten onze gewezen schildknaap verwondelden zich over dit vreemde doem en wou op de nieuwe schotel in een aanval wagen toen de dokter achter hem zijn zwart stokje uitstak en op die schotel tikte als het haf ik uit de wolken schoot nu een paarse toe pakte de schotel even als de eerste licht en was daarmee voordat de onhutste stadhouder 1,2,3 kon tellen de deur uit Sancho zette een gezicht als een oorwoorn keek de omstanders stijf aan en vroeg op hoge toon wat voor gogelaarskunsten het waren die met hem het eten zo voor de neus wegkaapten heer stadoudig zei hierop de lijfarts op plechtige toon jij moet hier te landen eten zoals het gebruik dat voorschrijft ik ben de lijfarts van uw genade het staalt om u naar behoren te bedienen ik zorg voor uw gezondheid meer dan voor mijn eigen want ik studeer dag en nacht om uw lichaamsgestel te leren kennen en u wordt geënsiek worden te kunnen bijstaan en genezen vooral echter moet ik het oog op uw meiltijden houden en toezien dat jij u de maag niet bederft ik mag u alleen dingen laten gebruiken die ik weet dat u niet schade kunnen al het overige moet ik met mijn stokje en buiten uw bereik laten brengen daarom gelasste ik de eerste schotel weg te nemen omdat hij te verkoelend is en de tweede schotel moest redewijnen omdat hij te veel verhit en te veel kruiderijen bevat die de dorst aanzetten wie echter te veel drinkt mag nimmer op een lang gelukkig en gezond leven rekenen nu, prop de sancho laat me dan toch eerst van die gebrade patrijzen proeven die kunnen toch wis en worrachtig in kwaad ja, zeker wel, riep de lijfacht zolang ik in leven ben zal meneer de stad houden daar geen zikkerpietje van over de lippen krijgen en waarom dan niet, vroeg sancho panza Driftig omdat, antwoordde de dokter, met de grootste bedaardheid opdat ons aller meester Hippocrates, de grootste medicijmeester van alle tijden met wijzijd gezegd heeft omnis saturatio mala perdix autum pessima wat op z'n plat Spaans betekent me mag zijn maag niet voorstoppen en te veel patrijs eten is de pest als dat waar is zoek dan zelf uit wat goed en dienstig voor me is maar poet dan de plaat en laat me rustig eten zonder steeds met dat verwenste zwarte stokje te wijzen want, zo waar als ik leef ik ben flauw van honger eten moet de mens en die heel niets gebruikt zal eer aan z'n einde komen dan die zich timel op een dag de maag bederft hoogst, wijs en verstandig gesproken heer stadhouder zei de dokter en ik wil dus eens zien wat hier voor uw genaden al zo dienstig is deze gestofde konijn die zijn een geductzwaar eten en moet ze maar stilletjes laten staan dit kansvlees zou beter gaan maar tot mijn spijt zie ik dat dit bijzonder vet is en dus deurt het volstrek niet voor uw genaden maar daar damt nog een grote schotel zeker met alla podrida geef die hier want onder alle dingen die in zo'n hutspot komen is zeker toch wel één dat goed voor mij is in geen geval antwoordde de lijfarts zo'n alla podrida is het ongezondste en overteerbaarste dat op de wereld te bedenken is het is een kost voor boeren en schippers maar op de tafel van een stadhouder mogen alleen de fijnste onschuldigste uitgezochtste hapjes reschijnen ik moet uw genaden dus ernstig raden en een paar van onze beschuitjes met die kwezeleig te nemen dit laatste voorover warm te maag bevoerde de spijtsortering en is dus bijzonder aan te bevelen bij het vernemen van deze woorden wierp zich Sancho Pansa in zijn stoel achterover kijk de dokter een poosje stijf in de ogen en voeg hem toen zeer ernstig hoe hij heette en waar hij gestudeerd had mijn naam heerstadhouder antwoordde de artsis Pedro Recho D'Aguero ik ben geboren en heb aan de Hogeschool van Osuna gestudeerd goed goed heer dokter Pedro Recho Bas de Sancho Pansa goed goed maar ik zeg u nu maak ook een belikkelijk dat gewicht komt of ik sfeer een stok te zullen nemen je daarmee zo lang te ranzelen als mijn arm het me uithouden kan van een verstandige en billige dokter wil ik rata nemen dan zeg ik scher je dadelijk de deur uit of ik neem deze stoel en sla hem op je dommenschedel in duizend stukken geen mens zou een woord zeggen als ik een dokter ombracht die beul en dwingenand over anderen wil wezen Mars zeg ik je nog eens en geef mij te eten of loop met heel dit stadhouderschap naar de maan een ant dat zijn meester niet genoeg te eten geeft is geen knip voor de neus waard en ik althans dank ervoor toen Sancho zich zo geweldig boos maakte kreeg de dokter een schrik op het lijf en wou reed heen gaan toen het luidschetteren van een post horen hem nog even dit wachten de Hofmeester trat aan het raam kreeg naar buiten en zei hier stadhouder, daar komt een boden van de hertog die zeker gewichtige tijding brengt laat hem binnenkomen beval Sancho met zweet bedekt en half buiten adem dat de posteljon binnen haalde een brief uit zijn tas en rijkte die de stadhouder over de Hofmeester beval het adres voor te lezen dit luide aan Don Sancho Pansa stadhouder van het eiland Parataria eigenhandig of door de secretaris te openen wie is hier met secretaris vroeg Sancho daar het adres te hebben vernomen ik genadige heer antwoorde een der aanwezigen en trad voor ik kan lezen en schrijven en ben een biscajer nu als dat waar is dan kunt geen secretaris zelfs van de keizer zijn ga ik nu die brief open en vertel me wat er in staat de secretaris gehoorzaamde daadat hij zich met de inhoud van de brief had bekend gemaakt zette hij echter een zeer bedenkelijk gezicht en zei dat het schrijven een zaak van het ouders te gewicht betrof die in het diepste geheim moest behandeld worden Sancho liet nu dadelijk allen op de Hofmeester en de secretaris na de zaal verlaten en verzocht de laatste vervolgens de brief hard op voor te lezen mij is daar alweer gekomen luidend de brief dat enige woedende vijanden een aanval op het eiland Barataria voor hebben en de gratis dus vriend Sancho Pansa toch vooral werkzaam en op uw hoede te zijn ook heb ik vernomen dat 4 personen die uw wijzetvrezen een samenspanning gemaakt hebben om u van het leven te beroven houd dus uw ogen open en eet niet van de spijzen die men u