Tom Sawyer, De Lotgevallen van | Mark Twain | Action & Adventure Fiction, Children's Fiction | 4/5
Hoofdstuk 27 van de Lotgevallen van Tom Soyer. Deze LibriVox-opname is vrij van uteursrechten. Opname door Bart De Leeuw. De Lotgevallen van Tom Soyer door Mark Twain, hoofdstuk 27. De volgende dag tegen 12 uur stonden de knapen bij de dode boom om hun gereedschap te halen. Tom brandde van verlangen om naar het spookhuis te gaan. Huck was minder opgewonden en zei, zeg eens Tom, weet jij wat dag het is? Tom door liep in gedachte de dagen daar weg en heeft onverschikt de ogen op. Hemel? Ik heb er het geheel niet aan gedacht, Huck. Ik ook niet, maar opeens schoon ik mij te binnen dat het wel vrijdag kon zijn. Peuwarme! Een mens kan niet te voersichtig wezen. We konden er wel eens in lopen door zoiets op vrijdag aan te vangen. Konden, zeg liever zouden, er zijn misschien geluksdagen, maar vrijdag is er geen. Dat weet elke gek. Ik geloof niet dat jij de eerste bent die dat uitgevonden hebt, Huck. Nu, ik heb het niet gezegd dat ik het was, heb ik wel. En, het is niet alleen omdat het vrijdag is. Ik heb vannacht aakkelijk gedroomd ook. Van ratten. Het is toch niet waar. Een zeker teken van nadre een onheil, volgde zij. Nee, dat is tenminste nog een zegenhuck. Wanneer ze niet vergt, is het alleen maar een teken dat er een onheil kan komen. We behoeven dus niet te doen dan scherp toe te kijken en ons niet in gevaar te begeven. We zullen het graven vandaag maar laten en die we gaan spelen. Ken je Robin Hood, Huck? Nee, wie is Robin Hood? Wel, hij was één van de grootste mannen van Engeland. En van de beste ook. Hij was een rover. Hier, jee, ik wou dat ik hem was. En wat heeft hij gekaapt? Alleen mijn biskoppen en rijke lui en koningen en zulk volk. Maar hij plaartde de arme lui nooit. Hij had zijn lief en deelde alles eerlijk met hen. Zo, dan moet hij een beste kerel geweest zijn. Waarachtig was hij dat, Huck. Hij was de groot moedigste man die ooit heeft bestaan. Je hebt tegenwoordig zo'n kelui niet meer, daar ben ik zeker van. Hij kon met zijn handen achter zijn rug gebonden, elke Engelsman afranselen en met zijn boog van taxeshoud, op anderhalve mil afstand, een stuivertje door boven, zonder ooit te missen.  Wat is een boog van taxeshoud? Dat weet ik niet. Het is een boog, dat is zeker. En als hij het geldstuk een enkele keer aan de rand raakte, dan raaste en tierde hij als een kind. Kom, laten we Robin Hood spelen. Het is een prettig spel. Ik zal het je leren. Ze speelde de gehele middag Robin Hood, terwijl ze nu en dan een verlangende blik op het spookhuis wierpen en spraken over de plannen en vooruitzichten voor de volgende dag. Toen de zon in het westen onder ging, wandelden zij langs de brede schaduw in haar bomen naar huis en waren in de bossen van Cardiff heel spoeler uit het gezicht verdwenen. Zaterdagmiddag waren de knapen weer bij de dodenboom. Eerst zaten zij in de schaduw een poosje te roken en te babbelen en ging het toen het gemakten gat weer opgraven. Zij deden dat niet omdat zij grote verwartingen hadden, maar alleen omdat Tom gezegd had dat het dik was gebeurd was dat mensen toen zij de schad tot op een duim naar bereikt hadden het opgegeven hadden en dat er toen andere gekomen waren die met één stoot van de spade hem tevoorschijn hadden gehaald. Hun streven mislukte ergens dit mel en ze namen daarom hun gereedschad maar weer op en ging erheen. Niet met de gedachte dat zij met de voortuin een loopje hadden genomen maar in de overtuiging dat zij aan alle voorwaarden aan het delven daar schattend verbonden hadden voldaan. Toen zij het spookhuis naderen was er iets zo aaklijks en huiveringwekkens in de todelijke stilte onder de brandende zon en iets zo neerdrukends in de eenzame verlatende plaats dat zij een ogenblik belang waren om binnen te gaan. Zij kropen naar de deur en keken bevind door een reetje. Ze zijn er een met onkruidbegroeide van vloerberofde kamer zonder behangsel met een ouderwetse haartsteden. Fensters onder gordijnen en een bouwvallige trap en overal vluiden van spinnenwebben. Toen tranen zij met versnelde polsslag, vluisterende stem, gereedige oren en geswolle spieren binnen gereed om desnoods onmiddellijk weer de afdocht te blazen. Een ogenblikje later toen hun blik aan de huiveringwekkende omgeving was gewend verminderde hun angst en namen zij de plaats nou keuriger op vol verbazing en verwondering over hun eigen stoudmoedigheid. Daarop wilden zij boven in kijk genemen.  Het had iets van zich de terugweg af te snijden, maar ze zagen ook andere met moedige blikken aan en kwamen tot een kloek besluit om hun gereedschap in een hoek te werpen en de trap te beklimmen. Boven vertoonden zich dezelfde tekenen van verval. In een donkere hoek vonden zij een kabinetje dat iets geheimzinnigst beloofde, doch die beloofde blik eidel te zijn, want het was leeg. Ze hadden tans moed verzameld en waren gereed hun onderneming door te zetten. Juist toen ze naar beneden wilde stappen om aan het week te gaan zetten om, stil. Wat is er? Vluisterde huk bleek van schrik. Stil, daar. Hoort je het? Ja. O, hier, laat ons weglopen. Houd je stil, beweeg je niet. Ze komen naar de deur toe. De jongens gingen plat op de grond liggen en keken door de openingen tussen de planken in doodsangst afwachtende wat er gebeuren zou. Ze houden stil. Vluisterden zij eindelijk. Nee, zij komen. Hier zijn ze. Geen woord meer huk. Goed hemo, ik wou dat ik eruit was. Twee mannen traden binnen. De knap bedachten, dit is de oude doofstopper Spanjaard die onlangs een paar malen in de stad is geweest. En de andere man heb ik nooit gezien. De andere was een havenloze bandiet, ongekampd en ongeschoren met een hoogst ongunstig uiterlijk. De Spanjaard was in een serapen gehuild. Hij had zware witte bakkebaarden, lang withaar dat golfend onder zijn hoofddecksel tevoorschijn kwam en hij troeg groene ooglappen. Toen zijn binnentraden begon de andere heel zacht te spreken. Ze zetten zich op de grond neer, het gelaat naar de deur gekeerd en met de rug tegen de muur. En de andere hervatte zijn gesprek. Het werd iets minder omsichtig in houding en gebaren en zijn woorden werden gaande werd duidelijker. Nee, zei hij, ik heb er goed over gedacht en ik heb er geen zin in. Het is gevaarlijk. Gevaarlijk gromde de doofstopper Spanjaard tot verbazing der knapen. Gevaarlijk, melkbaard. Deze stem deed de knapen beven en naar adem snakken. Het was die van Inche Joe. Er volgde een ogenblik van stilte waarop Joe hernam. Wat kan gevaarlijker zijn dan die kawai van de gins en er is toch niets van gekomen? Dat was heel wat anders. Dicht bij de rivier en geen enkel huis in de nabijheid.  Het zal nooit bekend worden dat wij het beproefd hebben, vooral niet dat het mislukt is. Wel, wat kan gevaarlijker zijn dan overdag hier te komen, ieder die ons ziet kan aangenaan krijgen. Dat weet ik, maar er was geen andere plaats geschikt dan de mannenkawai. Ik hunker er naar dit hold te verlaten. Ik wou gisteren al gaan, maar er was geen denken aan zich buiten te wagen met die helse jongens die bij de heuvel speelden. De helse jongens bevde bij dit gezegde en dachter hoe gelukkig het was dat zij zich herinnerd hadden dat het vrijdag was en dat ze tot het besluit waren gekomen een dag te wachten. Zij wendste in hun hart dat ze het een jaar hadden uitgesteld. De twee mannen haalde enig voetsel voor de dag en begonnen te eten. Naar enige ogenblikken van stils wagen ze in Zenzhou. Kijk eens, Jordi. Ga jij naar de rivier waar je behoort? Wacht daar totdat je van mij hoort. Ik zal het erop wagen nog wat hier in de stad te blijven om de bol op te nemen. We zullen dat gevaarlijker kan wijtje ondernemen als ik alles goed bespioneerd en bemerkt heb dat de kansen goed staan. En dan uit Texas. We zullen eerlijk samen delen. De andere was met dit plan tevreden. Onderwijden raakte de beide mannen aan het gapen en Inzenzhou zei Ik ben dood van de slaap. Het is jouw beurt om te waken. En hij rolde zich in het onkruid en begon te snorken. Zij met gezels stoten hem een paar malen aan en er werd rustig. Daarop begon de waker te knikken bollen. Z'n hoofd zonk lager en lager en beide hieven tans een duo van snorken aan. De knapen haalde dankbaar adem. Tom luisterde Nu de kans waarnemen, kom. Huck zei Ik had het niet doen, ik zou sterven in die ze ontwaakten. Tom smeekte en Huck bleefwijgeren. Eindelijk stond Tom zachtjes op om alleen te vertrekken. De eerste stap echter die hij deed veroorzaakte zulke afschuldig gekraak in de vloer dat hij bijna dood van schrik neer viel. Hij waagde geen tweede poging. De knapen telden de traagverlopende ogenblikken omdat het het was als of de tijd was geëindigd en de sommere eeuwigheid een aanvang had genomen. Eindelijk bemerkte ze tot hun vreugde dat de zon onder ging. Nu hield het gestork van eender mannen op.  In Junjo richtte zich op. Zag rond, keek bozeren glimlachen naar zijn medgezel stoten hem met zijn voet aan en zei Hoorgens, jij bent de goede waker, dat ben je. Nu, er is toch niets gebeurd. Niet? Heb je geslapen? Ach, zowat gesluimerd. Het is haastijd voor ons om op te rukken, kamerat. Wat zullen we doen met de kleine buit waarvan we ons meester gemaakt hebben? Ik weet het niet. Hier later, zoals we altijd doen, hebben we haar niet nodig voordat we naar het zuiden gaan. 650 in zilveren munt is een last. Nou, goed dan, maar dan behoeven we hier ook niet terug te komen. Zou je denken? Wel, ik geloof dat het veilig is hier de nachten door te brengen zoals gewonelijk. Ja, dat is beter. Ja, maar kijk eens, het kan nog wel lang duren eerwij een goede gelegenheid hebben voor dat andere kwijtje. Er kan iets tussen beide komen en het is niet zo'n heel veilige plaats. Wij zullen de buit liever begraven. En diep ook. Dat is een goede inval, zei zijn kamerat. En liep naar het andere eind der kamer. Hij gneelde voor haar neer en haalde tussen de stenen een zaktevoorschijn die een liefelijk geklingel deed horen. Hij nam maar 20 of 30 dollars uit voor zichzelf en even zoveel voor incentio en rijkte de zaktoen aan de laatste oven die in een hoek van het vertrek op zijn knieën zat en bezig was met zijn snoeimes een gat te graven. In een ogenblik vergaten de knapen hun vrees en hun ellende. Met vonkelende ogen stoegen zij elke beweging gaten. Dat was een onmetelijke schat. 600 dollars. Geld genoeg om een half door zijn jongens rijk te maken. Hier bood zich een gelegenheid tot het graven van schatten aan onder de gelukkigste voortekenden. Hier was geen kwallende onzekerheid omtrend te blik waar geen graven moest worden. Zijn stoten ookander gedurig aan met gebaren die zeggen wilden Oh, zijt geniet blij dat we hier zijn. Onder het graven stoten Joe's best op een hart voorwerp. Wat is het? Vroeg zijn cameraat? Een half rotter plank? Nee, het is een kist geloof ik. Kom, help een handje en we zullen zien wat het is. Pas op, ik heb er een gat in gestoten. Hij rijkte hem de behulp samenhand en ze trokken het voorwerp daarboven. Man, het is geld.  De mannen haalden een handvol klinkende munt voor de dag. Het waren goudstukken. De jongens boven hun hoofd waren even opgewonnen en verrukt als zij. Joe's cameraat zeiden We zullen eens gauw zien hoeveel erin zit. Wacht, ik heb in een hoek onder de schoorsteen een roestige bijl onder het onkruitzin liggen. Hij liep weg en haalde de bijl en spade der knapen. Inche Joe nam de bijl op, bekeek hem nauwkeurig, schudde het hoofd, mompelde iets tussen zijn tanden en ging het toen mee aan het werk. De kist was spoedig opgedolven. Ze was niet zeer groot, met ijzeren beslagen. Hij moest zeer sterk geweest zijn voordat de tijd haar beschadigd had. De mannen beschouden de schat en poos onder zalig stilswijgen. Cameraat, er zitten duizend dollars in, zei Inche Joe. Ze zeggen dat de roverbende van Murrow hier in zomer heeft rondgeschworven, merkten de vreemdeling op. Dat weet ik wel, zei Inche Joe. En nu ik dit zie, geloof ik het bepaald. Nu beoeven wij de andere, kan wij in ons niet doen, zei de ander. De kleurling fronste het voorhoofd en zei, je kent me niet of je weet niet van die zaak, het is niet op de stelen, maar om vraag te nemen. En een flikkerder en poos aardig ligt in zijn ogen. Ik heb je helpen bij nodig, zodra het geschiet is gaan we naar Texas. Ga jij maar naar huis dan je wijf en je kinderen en wacht al dat je van me hoort. Nu, als je het zegt zal ik het doen. Wat zullen we met deze kist uitvoeren? Heb je begraven? Ja. Een inwendige juich op de bovenverdipping. Nee, bij de grote zag hem, nee. Een diepe neerslachtigheid boven. Ik had het haast vergeten. Op die bui zit verse aarde. De knapen beefden wat schrik. Wat doet hier een buil en een spade? Hoe zit er verse aarde aan? Wie heeft die hier gebracht en waar zijn ze heen gegaan? Heb je niemand gehoord of gezien? Wat? Die kist weer begraven en premisse geven om hier te komen om te zien dat de vloer omgevoeld is? Dat nu niet bepaalt. Niet bepaalt. Wij zullen de kist meenemen naar mijn hol. Dat is goed. Jammer dat we dit niet eerder bedacht hebben. Gij meent nummer 1? Nee. Nummer 2 onder het kruis. De andere plaats is te slecht en te gemeen. Goed.  Het is bijna donker genoeg om te vertrekken. Inzen Joe stond op, ging van het ene raam naar het andere en zag voorzichtig naar buiten. Daarop zei hij. Wie zou dit gereedschap hier gebracht hebben? Denk je dat ze boven kunnen zijn? De knapen hielden hun adem in. Inzen Joe legde zijn hand op zijn mes, hielte een ogenblik besluitenlost stil en stapte toen naar de trap. De knapen dachten aan het kabinetje maar hun kracht was gebroken. Voetstappen kraakten op de trap. De vreselijke toestand waarin ze zich bevonden wakkerde de laatste volk van moed in hun hart nog eens op. Ze waren op het punt om in het kabinetje te springen toen ze een gekraak van van God houdt hoorden. Inzen Joe lag op de grond, onder de brokstukken de vermolmde trap. Hij stond op met een vloek en zijn cameraat zei nu wat doet dat er toe of er iemand boven is? Laten ze hier blijven. Wat raakt het in die zij naar beneden willen springen en de nek breken? Wie beleddet hun? Het zal binnen 15 minuten donker zijn en dan kunnen zij ons volgen in die ze willen. Ik ben gereed hem te ontvangen. Ik geloof dat die lui die deze dingen hier ingesleept hebben, ons hebben gezien en ons voor duivels of spoken of zoiets hebben gehouden. Ik weet dat ze nog aan de haal zijn. Joe mompelde enige onverstaanbare klanken en toen stemde hij met zijn cameraat in om van het karige daglicht gebruik te maken en te vertrekken. Kort daarna slopen zij in de schemering het huis uit en stopten met een kostbare lading naar de rivier. Tom en Huck stonden bevend maar met een gevoel van verlichting op staarden hen door de reten tussen de planken na. Volgen? Nee. Ze waren tevreden toen zij de vaste bodem weer bereikten en zonder de nek gebroken te hebben over de heuvel naar huis konden gaan. Ze spraken niet veel daar zij tezeer verdiept waren in zelfgewijd en woede tegen het noodlot dat hun de spade en de bui daar had toen neerzetten. Indien die er niet gestaan hadden zou Injun Cho nooit argwaan gekoesterd hebben. Hij zou het zilver met het goud daar verborgen hebben totdat hij aan zijn plan van veraakneming had voldaan en dan zou hij ondervonden hebben wat het zegt een schat niet meer te vinden.  Het was een bitter noodlot dat het gereedschap daar gebracht had. Zij besloten een oog te houden op de Spanjaard wanneer hij naar de stad zou gaan om zijn kans voor zijn vaak zuchtig plan waar te nemen en namen zich voor nummer 2 op te sporen waar het ook zijn wordt. Opeens schoot Tom een vreselijke gedachte door de zil. Vraag. Wat indien hij ons bedoeld huk? O nee, zij huk. En viel bijna flauw van schrik. Zij praten nog geruime tijd over het vreselijke geval en toen zij de stad binnen traden kwamen zij tot het besluit te geloven dat het ook wel iemand anders kon zijn tenminste dat hij niemand anders kon bedoelen dan Tom daar deze de enige was geweest die getuigenis had afgelegd. Het was een zeer maagere troost voor Tom dat hij alleen maar in gevaar was. Gezelschap zou daar zijn mening verkiezelijker zijn geweest. Einde van hoofdstuk 27. Hofstuk 28 van de Lotgevallen van Tom Soyer Deze LibriVox-opname is vrij van uteursrechten. Opname door Bart De Leeuw. De Lotgevallen van Tom Soyer door Mark Twain. Hofstuk 28. Tom werd die nacht in zijn dromen vreselijk gekweld door het avontuur van de vorige dag. Viermalen had hij zijn handen op de kostbare schat gelegd en viermalen geleden hij wanneer de slaap hem begaf en het ontwaken hem tot de werkelijkheid terugbracht tussen zijn vingers door. Toen hij in de vroege morgen al die bijzonderheden van die merkwaardige gebeurtenis nog eens voor de geestriep scheen ze hem wonderbaar ver af en lang geleden als als zij in een andere wereld of in een lang vergelopen tijdperk had plaatsgehaald. De gedachte kwam zelfs in hem op dat het groot avontuur misschien niets geweest was dan een droom. Er was een krachtige bewijsgrond voor dat denkbeeld bij te brengen. Deze namelijk dat het hoeveelheid muntspeci die zijn ogen hadden aanschoudt te kolossaal was om werkelijkheid te wezen. Hij had nooit in zijn leven 50 dollars per ene gezien en hij geleek daarin op alle knapen van zijn leeftijd en stand. In zijn verbeelding werden de woorden honderden en duizenden alleen maar bij manier van spreken gebruikt en bestond er zulke sommen in de wereld niet. Hij vermoedde geen ogenblik dat een zo grote som als meer dan 100 dollars in klinkende munt in iemand bezit kon zijn.  Indien hij zijn begrip voor een verborgen schat dat moeten omleden zou hij gezegd hebben dat deze bestond had een handvol dollars en een schepel prachtige andere munten. Langzamerhandechter, onder het overdenken werden de bijzonderheden van zijn avontuur scherper en klaarder en eindelijk kreeg de gedachte dat hij toch geen droom was geweest bij hem de overhand. Aan deze onzekerheid moest in einde gemaakt worden. Hij zou haastig zijn boterham eten en dan huk opzoeken. Huk zat een dolboord van een platvaartuig achterloos met zijn voeten in het water te schoppen en zag er zeer doefgeestig uit. Tom besloot te wachten tot dat huk over de zaak zou beginnen. Als hij dat niet deed was het avontuur sterk zijn droom geweest. Hela huk! Hela jij! Een ogenblik stilte. Tom, in die weer dit vervloekte gereedschap bij de dode boom gelaten hadden, was het geld reeds ons. Oh, is het niet vreselijk? Het is dus geen droom. Geen droom. Toch zou ik haast willen dat het erin was. Ja, mag een boom zijn als ik het niet wou. Wat is geen droom? Oh, dat ding van gisteren. Ik denk soms half dat het een droom is. Een droom? In din die trappen niet kapot waren gegaan zou je eens gezien hebben of het een droom was. Ik droom snacht zo genoeg van die Spanjaard met zijn ooglappen. Hij vervolgde mij overal. Ik wou dat hij stikte. Nee, niet stikken. We moeten hem vinden. Het geld op sporen. Tom, we zullen dus geld nooit vinden. En mensen heeft maar eens hun kans voor zo'n hoop geld. En die hebben wij verspeeld. Ik zou beven als ik hem zag. Ik ook. Ja, ik zou hem toch graag zien en naast puren. Naar zijn nummer twee. Nummer twee. Ja, dat is het. Ik heb erover lopen denken, maar ik had het niet uitmaken. Wat denk jij dat het is? Ik weet het niet. Het is mij ter geheimzinnig huk. Zou het ook een nummer van een huis kunnen zijn? Onmogelijk. Nee, Tom. Dat is het niet. Het die het dat is, dat is het niet in dit kleine stadje. Hier zijn geen nummers. Ja, dat is waar. Laat me even bedenken. Wacht. Het is een nummer van een kamer in een herberg. Oh, daar zou je het hebben. Er zijn hier maar twee kroegen. Wij kunnen dat spoeder uit vinden.  Blijf jij hier huk tot ik terug ben? Tom was opeens verdwenen daar hij op publieke plaatsen niet gaande met huk gezien werd. Binnen een half uur had hij ontdekt dat in de voernamste herberg kamer nummer twee bewoond werd door een jong advocaat. In de andere, een logement van de derde rang was aan een de logeerkamers iets geheimzinnig verbonden. Het zoontje van de herberg hier zei dat die kamer altijd op slot was en dat hij er nooit iemand had zien in of uitgaan behalve de snacht. Waarom dit geschieden wist hij niet? Wel betuigde hij soms voor lang te hebben erachtig te komen doch hij was er niet zo bijzonder nieuwsgierig daar en stelde zich tevreden met de geloven dat het in die kamer spookte. Veelder vertelde hij ook nog dat hij er de vorige dacht een licht had zien behandelen. Dat is alles wat ik twee te ben gekomen, Huck. Ik geloof dat wij het wezenlijke nummer twee gevonden hebben. Ik vermoed het ook. Wat zullen we doen? Laat mij eens nadenken. Tom bedacht zich in geruime tijd. Toen zei hij. Ik zal het je zeggen. De achterdeur van dat nummer twee komt uit in dat kleine steegje tussen de herberg en die oude trap van de kouk oven. Nu moet je al de deursleutels opsloren die jij krijgen kunt en ik zal die val tante wegkapen en in de eerste donkere nacht de beste zullen we ze gaan proberen. En denk eraan dat je op de uitkijk blijft naar Inche Joe omdat hij gezegd heeft dat hij in de stad zou komen en nog op een kans zou loeren om aan zijn vraag te voldoen. Als je hem ziet moet je hem volgen en als hij niet naar nummer twee gaat dat is dat de plaats niet. Tom, ik durf hem niet alleen volgen. Huck, kom, het is natuurlijk nacht. Hij zal je misschien niet eens zien en als hij dat doet zal hij het toch niet verdenken. Nu als het donker is zal ik hem misschien volgen maar ik weet het toch niet zeker. Ik zal zien wat ik doe. Weerder huck dat ik hem wel volg als het donker is. Hij kon erachtig waarin geen gelegenheid hebben om zijn plan tot vraagneming te uitvoeren en zou hij op zijn geld af gaan. Je hebt gelijk Tom. Je hebt gelijk.  Ik zal hem volgen. Zappeloot, dat zal ik. Nu praat je daarmee zin. Geef de moed niet op huck en ik zal het ook niet doen. Einde van halfstuk 28. Halfstuk 29 van de Lotgevallen van Tom Sawyer. Deze LibriVox opname is vrij van noteursrechten. Opname door Bart de Leeuw. De Lotgevallen van Tom Sawyer door Mark Twain halfstuk 29. Diezelfde avond waren huck en Tom van zesse klaar om het waastuk te ondernemen. Zij bleven tot na 9 uur in de buurt de Herbergomhangen terwijl de een bij de steeg en de ander bij de deur de Herbergwacht hield. Niemand ging het straatje in of uit. Niemand die op de Spanjaard gelijk stapte naar de Herberg of kwam er vandaan. Daar de nacht belovde zeer helder te zijn ging Tom naar huis met de afspraak dat indien het onverhoopte doch donker werd voor Mijouwen en hij de deur zou uitslapen en de sleutels proberen. Doch de nacht bleef onbewolkt en huck gaf het wachthouder op en ging tegenmiddag nacht in een lege suikerton slapen. Dinsdag hadden de knapen dezelfde tegenspoed, proesdag ook. Doch donderdag nacht belovde beter te zijn. Tom sloopt de goede uren met Tantes die van Lantaarentie de deur uit en dan een grote handdoek met zich om daarbij het licht te bedekken. Lantaarent in huck's suikerton en het wachthouder begon. Tegen elf uren werd de herbe gesloten en werden de lichten de enige uit de gehele buurt uitgedaan. Geen Spanjaard werd er gezien. Niemand was het tegen in of uit gegaan. Alles was gunstig. Overal zwarte duster die zijn dodelijke stilte. Alleen afgewisseld door het verwijderd gerobbel van de donder. Tom nam zijn Lantaarentie de toon aan en bedekte haar zorgvuldig bij de handdoek en de avonturiers kropen in de duisternis naar de herberg. Huck bleef op schildwacht staan en Tom liep op de tast de steeg in. Al wachtende voelde Huck zich door een dodelijke angst gedrukt en hunkerde hij naar het ogenblik waarop hij een straaltje van Tom's Lantaarentie zou zien omdat hij een teken mocht hebben dat zijn kameraat nog leefde. Hij was zeker flauw gevallen. Wel ligt dood. Misschien was hem van angst en schrik het hart gebroken.  In zijn angst ging Huck hoe langer hoe dichter bij de steeg staan in vrezen van allerlei ontzettende dingen te zullen zien en elk ogenblik verwachtende dat er een oogelijk zou komen dat hem de laatste adem zou doen uitblazen. Daarvoor was niet veel nodig want hij is geen nauwelijks in staat een vingergoedje adem te halen en het is zo geweldig dat het wel haast moest basten. Plotseling zag hij een lichtstrouw en flaaste er Tom in zijn oor Loop, loop als je uw leven lief hebt. Hij behoefde het niet te herhalen eenmaal was genoeg Huck was in vliegende geloop voortgeert eer het woord de tweede malen was uitgesproken. De knapen hielden niet stil eer zij de loods van een verlaten slachthuis hadden bereikt.  Juist toen zij deze schuipplaats gevonden hadden basten het onweer los en stroomde de regen naar binnen zodra Tom weer kon ademhalen zij hij Huck, het was verschrikkelijk ik probeerde twee of drie sleutels zo zacht als ik kon maar ze maakte zo'n drommelsgaraas dat ik verschrik nauwelijks op mijn benen kon blijven staan ik kon het slot ook niet omdraaien opeens bemerkte ik dat de knop vasthield en dat de deur open ging ze was niet dicht geweest ik strompelde naar binnen en o, grote geest van Cezar wat, wat zag je Tom? Huck, ik was bijna op de hand gestapt van Injun Joe het is niet waar jawel, hij lag daar met de goede lap op zijn ogen en uitgestrekte arben op de vloer te slapen heren heren, wat heb je toegedaan? werd hij wakker? nee, hij bewoog zich niet zeker dronken ik greep de handdoek en uit de weg prachtig ik zou niet eens aan de handdoek gedacht hebben nu, ik wel Tante zou me krijgen als ik hem verloren had zeg eens Tom heb je de kist gezien Huck, ik heb niet gewacht om rond te kijken ik heb de kist niet gezien en het kruis niet gezien ik zag niets dan een fles en een tenne cruise op de grond, naast Injun Joe ja toch, ik zag twee vaartjes alleenig te vlesen in de kamer vaart je nu niet wat ze in die spookkamer uitvoeren? wat dan? wel, zij spookt van de brandewijnvaartjes het is best mogelijk dat al de matigheidsherbergen zo spookkamer hebben Huck ja, dat kan wel, wie zou dat ooit gedacht hebben? maar Tom, het is nu juist een allermachtig goed ogenblik om de kist te krijgen als Injun Joe dronken is dat is waar wil je het proberen? Huck zilderde nee, liever niet ik ook niet huck één fles naast Injun Joe is niet genoeg in die er drie gestaan hadden zou ik het gedaan hebben er volgde een lange pauze eindelijk zei Tom zeg eens huck, ik geloof dat het beter is dat zei ik je niet te proberen totdat we weten dat Injun Joe er niet is het is te vreselijk nu, in die we ook een nacht te wachten houden kunnen we er zeker van zijn hem de een of andere tijd de kamer te zien uitgaan en dan zullen we de kist er zo gauw mogelijk uithalen uitmuntend, ik zal de hele nacht te waken en zal dat de eerste weken blijven doen als jij het andere deel van de kawai opgedemd goed, ik beloof het je al wat jij te doen hebt is op het draf te lopen naar Hoeper Street en Tamiyawe en als ik slaap gooi je maar wat sand dan word ik wel wakker best, dat blijft afgesproken nu huck, het onweer is voorbij ik ga naar huis over een paar uren breekt de dag aan jij gaat terug en blijft wachten niet waar ik heb gezegd Tom dat ik het toen zou en ik zal het doen ik zal een jaar lang om de herberg blijven ronddolen ik zal overdag slapen en snachts waken dat is goed waar ga je dan slapen in de hoogschuur van Ben Rogers hij laat ben dat vrij doen en de zwarte knicht van zijn oude heer Omjack vindt het ook goed ik draag wel eens water voor Omjack en hij geeft mij als hij het missen kan nu en dan een beetje eten het is een verduiverd goede nicker die Jack Tom hij houdt van mij omdat ik niet altijd doel alsof ik voornamer ben dan hij we hebben ook wel eens samengegeten maar dat moet je niet vertellen een mens doet soms dingen als hij honger heeft die hij later zou als hij altijd genoeg kreeg nu als ik je overdag niet nodig heb huk zal ik je laten slapen ik zal je niet komen plagen als je snachts wat ziet loop dan even aan om te m'jouwen einde van half stuk 29 half stuk 30 van de lot gevallen van Tom Sawyer deze LibriVox opname is vrij van uteursrechten opname door Bart De Leel de lot gevallen van Tom Sawyer door Mark Twain half stuk 30 het eerste wat Tom vrijdagochtend hoorde was een heerlijke tijding de familie Thatcher was de vorige avond in de stad teruggekomen beiden Injun Joe en de Schat werden voor het ogenblik van ondergeschikt belang en Becky nam de voortnaamste plaats in het hart van de knap in hij kwam er tegen en ze hadden een oneindig genoot met elkaar in het spelen van verstoppertje en slootje springen de dag eindigde op een bijzonder prettige wijs neekte haar moeder de volgende dag voor de lang belovende en lang uitgestelde piknik vast te stellen en deze stemde toe de vreugde der Kleine kende geen palen en Tom was niet minder uitgelaten voorzonsondergang waren de uitnodigingen rondgezonden en onmiddellijk daarop was de jeugd van St.