Reis om de Wereld in 80 Dagen | Jules Verne | Action & Adventure Fiction | Audiobook Full | 1/5
De o. 1 van De Reis om de Wereld in 80 Dagen. Dit is een LibriVox opname. Alle LibriVox opnamen behoren tot het publieke domein. Voor meer informatie of om je aan te melden als vrijwilliger... ga naar LibriVox.org. Opname door Bart De Leeuw. De Reis op de Wereld in 80 Dagen door Jules Verde... vertaald door Gerard Keller. Eerste hoofdstuk, waarin Philius Vogue en Pas Partout ook... kan er wederkerig aan nemen, de Edelsmeester, de ander als Knecht. In het jaar 1872 werd het huis de m'n zeven in Several Burlington Gardens... waarin Sheridan in 1814 overleed, bewoord door Philius Vogue Esquire. Eén daar zondelingste en meest bekende leden van de Reformclub te Londen... al deed hij ook al wat in zijn vermogen was... op de aandacht niet op zich te vestigen. Eén der welsprekendste renenaars, waarop Eggeland zich verheffen mag... had dus tot opvolger Philius Vogue, een raadselachtig persoon... van wie men niets wist, dan dat hij een hoogst welleven man was... en één der schoonste gentleman uit de aanzienlijkste kringen. Men zei dat hij op Bajren geleek, wat zijn hoofd aan gaat... want zijn voeten waren onbrispelijk. Maar een Bajren met baard en kneevel, een kalme Bajren... die duizend jaar had kunnen leven zonder oud te worden. Afschoon zonder enige twijfel Eggelsman van geboogte... was hij misschien geen Londen-der, maar had hem nooit aan de beurs... of aan de bank gezien, nog een enig kantoor der city. Nog de bassins, nog de dokken te Londen... hadden ooit eerder schippenvat dat Philius Vogue tot reden had. Hij was lid van geen enkele administratieve commissie. Znaam was nog nooit genoemd in een gezelskap van advocaaten... nog in Tempelbaar, nog in Nincolns in. Nooit had hij gepleid voor de Koord of Chancery... of voor Queensbench, of voor de Rekerkamer... of voor het Kerkelijk Hooggerechtshof. Hij was nog fabrikant, nog grossier, nog winkelier, nog landbouwer. Hij was geen niet van het Koninklijk-Britse instituut... nog van het Londens-Institut, nog van de Maatschappij van Wijk Lieden... nog van het Russels-Institut, nog van het Westersgenodschap... van letterkundige, nog van de Vereniging voor Rechtsgeleerdheid... nog van het Verenigdgenodschap van kunstende en wetenschappen... dat onder rechtstreekse bescherming staat, der koningin. Hij boorde ook tot geen der talloze andere verenigingen en genootschappen... waaraan Engelands hoofdstad zo rijk is, van de Maatschappij Arbodica af... tot het enthomologisch genootschap...  dat voordamelijk werd opgericht om schadelijke insecten uit te roeien. Verdiens Volk was dit van de Reformclub, en van niets anders. Wie zich verwonderen mocht dat zulke en geheim zinnig man... onder de leden van die aanzienlijke kring werd opgenomen... vindt daarvan de verklaring in de omstandigheid... dat hij was voorgesteld door de geboeders Bering... bij wie hij een open krediet had. Altijd werden zijn wisselers op zicht betaald... en geboekt op zijn rekenend courant... waarop hij altijd als krediteur stond. Was deze villiers Volk rijk? Zonder één getwijfel. Maar hoe had hij voor tuin gemaakt? Dat wist de zelfs de best ingelichter niet. En Volk was wel de laatste aan die men het zou durven vragen. In elk geval, hij was in geen opzicht verquistend... maar ook nooit gierig. Overal waar de steun werd gevraagd... voor een goede nuttige of loffelijke zaak... toen hij in stilte en zelfs onbekend bij. Niemand was zo weinig spraakzaam als deze gentleman. Hij sprak zo min mogelijk en die stilzwijgendheid... verhoogde nog het geheim zinnige dat hem kenmerkte. Nochtans lag zijn leven voor ieder open. Maar wat hij deed, was zulke matematische herhaling van hetzelfde... dat de verbeelding hiermee er niet voldaan... er meer achterwielden zoeken. Had hij gereist? Dit was waarschijnlijk, want niemand had beter de wereldkaart in zijn hoofd. Zulk in afgelegen plekje was er niet... of hij kende het in alle bijzonderheden. Nu en dan, maar altijd in weinige woorden... kort en duidelijk nam hij de dwalingen weg... die voortsproten uit de praatjes omtrend verloren geraakten reizigers. Hij gaf de meest waarschijnlijke verklaring van hun lot... en zijn woorden scheden vaak geinspireerd door een vision... wanneer later bleek dat alles zich had toegedragen... gelijk hij gezegd had. Hij moest overal geweest zijn, althans in zijn geest. Eén ding in tussendoor was zeker... dat Veljes Valk sedert vele jaren London niet had verlaten. Zij die de eer hadden hem wat nader te kennen dan anderen... verklaarden dat, behalve op de weg die de kortste afstand vormde... van zijn huis naar de club, niemand hem ooit elders gezien had. Hij was daar gedor met lezen en wissten. Bij dit spel, waarbij niet gesproken wordt... en dat dus heel overeenstemde met zijn karakter... won hij meest altijd, maar die winst stak hij niet op. Hij bestemde ze voor liefdadige doeleugnen. Bovendien gaf Valk steeds doorslaande blijken...  dat hij speelde om het spel, maar niet om de winst. Het spel was voor hem een strijd, een woordstelling tegen moeilijkheden... maar een woordstelling zonder beweging, zonder zich te verplaatsen... zonder zich te vermoeien en dat vooral bevorkomen... met zijn inworst overeen. Veljes Valk had voor zijn vermen wisst geen vrouw of kinderen... wat de beste kan gebeuren en ook geen bloed verwanten of vrienden... wat zeker minder algemeen voorkomt. Hij leefde alleen in zijn huis in Savoro, waar niemand ooit tot hem doordroom. Zijn huisdekleven was dus voorkomen onbekend. Aan een enkele knekt had hij genoeg. Hij ontbeed en dineerde in zijn club op dezelfde... met chronometrische juistheid afgepaste uren... in dezelfde zaal aan dezelfde tafel. Nooit zijn collega's onthalenden of vreemde gasten nodigenden. Hij ging naar zijn huis alleen om te slapen, precies ten minste nacht... zonder ooit gebruik te maken van de goed ingerichte slaapvertrekken... die de club ter beschikking houdt van haar leden. Van de 24 uren bracht hij er 10 door in zijn woning met slapen... of de zorg voor zijn toilet. Als hij wandelde, was het altijd met dezelfde tred in de voorzaal... met ingeleggde vloer of in de galerie om het huis... waarover een glazen dak zich uitstrekte... rustende op Iodische kolommen van rood porfier. Als hij ontbeed of dieneerde, was het steeds uit de keuken... de speijskamer, de kelder, de visvijver en het Roomhuis Deg Club... die het beste van hun voorraad voor zijn tafel opleverden. Het waren de bediende uit de club, deftig in het zwart gekleden personen... met filtenzoden onder hun schoenen... die de speijs het opbrachten in hun eigen servietstegclub... en op het eigen Feyendamastentafelaken plaatsten. De cristalliglazen, eigen model van de club, bevatten zijn sherry... zijn portwijn en zijn bordeaux vermengt met kaneel- en aromatische kruiden. Eindelijk was het IJsdagclub met grote kosten uit de Amerikaanse mieren... aangevoerd dat zijn dranken bewaarde en fris hield. Als op deze wijze te leven iets zonderlings heeft... die zonderlingheid heeft toch haar goede zijde. Het huis in Zelfelro was niet buitengewoon prachtig... maar onderscheidde zich door bijzonder gemakkelijke inrichting. De nooit wisselende gewoonte van de heerdershuises... maakte dat de dienst zeer gemakkelijk te verrichten was. Vilius Volk ijstde slechts van zijn enige bediende een stieptheid... en een regelmatigheid zonder weerga. De dag waarop wij hem het eerst ontmoeten, de 2e oktober...  had hij zijn knekt James Forster uit zijn dienst ontslagen... omdat deze zich aan het misdrijf had schuldig gemaakt... dat hij hem scheerwater had gebracht van 88 graden feiredheid... in plaats van 86 graden. En hij wacht het dienst opvolger tussen 11 uur en half 12. Vilius Volk zat in zijn leunstoel, de benen tegen de kanden gesloten... als een soldaat op een parade, de handende rustende op zijn knieën. Het bovenliggaam rechtop, het hoofd stijf en starend op de pendule... een zeer samengesteld uurwerk dat uren, minuten, seconden, dag ter week... datum en jaartal aanwees. Als het half 12 sloeg, moest Volk krachten zijn dagelijkse gewoonte... zijn huis verlaten en zich naar de reformclub begeven. Op dit ogenblik werd aan de deur van zijn kleine saloon geklopt... en James Forster, de ontslagenknecht, trot binnen. De nieuwe bediende, zei hij, een man van 30 jaar kwam binnen en groeten. Gezend een Fransman, een heet John, voor Vilius Volk. Jean, met uw welnemer, antwoorden de biddenkormende. Jean paspartout, een naam die ik behouden heb... en die ik verwierf door mijn talent om mij in alle omstandigheden te schikken. Ik geloof dat ik een eerlijke jongen ben meneer... maar ik moet oprecht zijn en u zeggen dat ik van alles bij de hand heb gehad. Ik ben reisend zanger geweest, oppasser in een paardenspel. Ik heb op het trapeze gewerkt als leotaaag en kort gedanst als blondin. Toen ben ik onderwijzer in de gymnastiek geworden... ten einde meer partij van mijn talenten te trekken... en eindelijk was ik sejant bij de pompier ter Parijs. Ik heb onder mijn papieren hoogst belangrijke brandrapporten. Zodat vijf jaren heb ik Frankrijk verlaten... en daar ik het huiselijk leven genieten wilde... ben ik kamerdinaar in Engeland geworden. Dans ben ik zonder betrekking en daar ik vernomen heb... dat de heer Philius Vok de meest stipte... en minst onbestendige man uit het Verenigd Koninkrijk is... ben ik zo vrij mij bij u aan te bieden in de hoop hier rustig te leven... en zelfs mijn naam van paspartout te vergeten. Paspartout bevalt mij, antwoorden de gentleman. Mijn heeft u bij mij aanbevolen, ik heb goede berichten omtrendt u. Kent het geen meer voorwijden? Ja, meneer. Goed, hoe laat heb je het? 22 minuten over 11, zei Paspartout. Uit de diepte van zijn vissjeszak een groot horloge tevoorschijn halende. Gij gaat achter, zei Vok.  Houd het met de goede meneer, dat is onmogelijk. Gij gaat 4 minuten achter, maar dat doet er niet toe. Het is genoeg dat het verschil bekend zijn. Van dit ogenblik af 11 uur 29 minuten in de morgen... van woensdag 2 oktober 1872, zei gij in mijn dienst. Na dit gezicht te hebben, stond Vilius Vok op, nam met zijn linkerhand zijn hoed... zetten die met de beweging van een automaat op zijn hoofd... en vertrok zonder een woord meer te zeggen. Paspartout hoorde de voordeur sluiten. Het was zijn meester die heen ging. Toen hoorde hij haar dochpij ons dichttrekken. Het was zijn voorganger die insgelijks heen ging. Paspartout bleef alleen in het huis nummer 7 van Savo Ro. Tweede hoofdstuk, waarin Paspartout de overtuiging erlangt... dat hij eindelijk zijn ideaal gevonden heeft. Op mijn woord van eerst pak Paspartout bij zichzelf... toen hij van zijn eerste verbazing en weinig bekomen was. Ik heb met Mme. Tussaud Poppen gekend die net zo levend waren... als mijn nieuwe meester. Mme. Tussaud, zoals de meeste lezers zullen weten... heeft te londen een museum van wasse beelden... dat door alle Engelsen en vreemdelingen wordt bezocht... en waarvan de Poppen alleen de spraak missen... om wezenlijk mensen te schijnen. In de weinige ogenblikken die hij met Vilius Vork had doorgebracht... had Paspartout wel snel, maar toch zeer zorgvuldig... zijn aanstaande meester opgenomen. Deze was een man van omstreeks 40 jaar met een edel schoongelaad... hoge gestalte, die door een ene zekere gezetheid... die het werd ontzieerd. Blond van haar en baard met een effen rimpeloos voorhoofd... eer bleek dan rood van kleur en met prachtige tanden. Hij is geen in de hoogste mate te bezitten... wat de beoefenaars der gelaadkunde de rust der beweging noemen. Een uitdrukking eigen aan allen die meer handelen dan leven maken. Kallum, flechmatiek, met een heldere blik, onbeweegelijke wenkbrouwer... was hij de voormaakte type van die coolbloedige Engelsen... die mensen vaak in hun vaderland aantreft... en waarvan Angelica Kaufman zo treffend... de schieracademische figuur door haar pensil heeft weeggegeven. In zijn verschillende levenstoestanden gezien... maakten die Geltom en de indruk van hun wezen... wiens delen allen in voormaakte evenwicht waren. Zo vermaakt als in een grondometer van de rouw, of urnskaar. Vilius Vokk was dan ook de douge zetheid in persoon... want duidelijk zit erbij was in de uitdrukking van zijn handen en voeten.  Want bij de mens, zowel als het dier... zijn de onderdelen evenzeer organen... welke de hartstochten en neigingen uitdrukken. Vilius Vokk was een van die matematisch nauwkulige mannen... die nooit gerhaast en altijd gereed zijn... en even spaarzaar met hun scheden als met hun bewegingen. Hij deed geen stap te veel omdat hij altijd de kortste wegnam. Hij veroorde overde zichzelf geen blik naar het plafond... geen enkele overtollige beweging. Men had hem nog nooit ontroerd of in verwarring gezien. Hij was de minst drie jaar de man ter wereld, maar hij kwam al toos bij tijds. En zal in tussen begrijpen dat hij alleen leefde en, om zo te zeggen... buiten enige gemeenschap met de wereld. Hij wist dat men in de omgang met de baatschappij in vrijving kwam... met de mensen en daar vrijving op onthoud veroorzaakt... ging hij met niemand om. Wat Zal, pegenaant Paspartout betreft... deze was in echte Parijsenaar uit Parijs. Gedurende de vijf jaren welke hij in Engeland had doorgebracht... was hij kamerdinaan geweest en vruchterloos... had hij naar een meester gezocht en wie hij zich herten kon. Paspartout was geen van die frontents of mascarillo's... met trotsenhoudingen en onbeschaamde blik. Er was een goede kerel met vriendelijk gelaad... en enigszins uitstekende lippen... altijd bereid om iets te proeven of te glimlachen. Een zachtaardig en gedienstig wezen... met een van die volle, bolle gezichten... die men garen op de hals van een vriend ziet. Hij had blauwe ogen en gezonde kleur... wangen zo rond dat hij zelf ze zien kon. Bredenborst, krachtige gestalte, brede spieren... en bezalt een herkulische kracht... die door de lichaamsoefeningen in zijn jeugd bewonderen zwaardig was ontwikkeld. Zijn donkere haren waren altijd en weinig in wanoorden. Zo de beeldhouders de oudheid 18 verschillende manieren kenden... om het haar van Minerva af te beelden... hij kende er slechts één om het zijn in orde te brengen. Drie streken met de kam waren voldoende om zijn toilet te voltooien. Het spraak samen openhachtige karakter van de knert... was niet gehele in overeenstemming met dat van Veljes Vok. Men zou de waarheid te kocht doen, zomet dit beweerde. Maar was pas partoede man zo stipt en nauw gezet als hij meester vorderde? Dit zou uit de ondervinding blijken. Na zijn min of meer ontstuimige jeugd verlangde hij bovenal naar rust... daar rijdt de stelzomaatigheid van de Engelsen...  en hun spreekwoordelijke kam te had horen roemen... als hij naar Engeland overgekomen om daar zijn voortuin te beproeven. Tot dus verre echter was het lot hem niet bijzonder gunstig geweest. Degens had hij zijn anke voor goed kunnen neerleggen. Hij had wel tien meesters gehad. Overal was men grillig, onbestendig, jaagde men de avonturen na... of ging men gedurig op reis, wat pas partoef volstrekt niet naar de zin was. Zijn laatste meester, de jonge Lord Langsvary, lid van het parlement... kwam vaak na de nacht in de Oesterhuizen van Heemarken te hebben doorgebracht... op de schouders van politieagenten te huis. Daar pas partoel in de eerste plaats 18 voor zijn meester wilde gevoelen... had hij enige erbide geopmerkingen gewaagd die slecht werden opgenomen. Het gevolg was dat hij heen ging. Toen vanaam hij dat de heer Philius Vork Esquire een bediende zocht. Hij woont inlichtingen optrend deze in. Een man die in zijn levenswijze zo regelmatig was... die altijd desnachtste huis liep, die niet op reis ging... die nooit zelfs geen dag afwezig was, moest wel in zijn geest vallen. Hij bood zich dus aan en werd aangenomen op de wijze als wij mededeelden. Toen het half-12 sloeg was dus pas partoel alleen in het huis van Selvorau. Hij begon tans alles eerst op te nemen. Hij doelien het huis van de zolder tot de kelder. Overal was het netjes, orderlijk, puritijns-envoudig... en goed ingericht voor de dienst. Dit beviel hem. Het maakte op hem de indruk van een vrij slakkenhuis. Maar het slakkenhuis verlicht en verwarmt door gas... want gas voorzag in alle ijzen van verlichting en verwarming. Zonder moeite vond hij op de tweede verdieping de kamer die voor hem bestemd was. Deze was voorkomen naar zijn zin. Elektrische klokken en spreekbuizen stelden haar in gemeenschap... met de kamers van zijn meester. Op de schoorsteen stond een pendule... die door een elektrische draad correspondeerde... met de pendule in de slaapkamer van Philius Vock. En de twee uurwerken gaven altijd dezelfde seconde aan. Dat bevalt me. Dat bevalt me zeer goed. Sprak pas partoel bij zichzelf. Hij merkte in de kamer ook een lijstje op dat boven de pendule hing. Dit behelsten het programma van het geenheid dagelijks had te doen. Het bevatten van des morgens acht uur af, op welk uur Philius Vock opstond...  tot half twaalf wanneer hij zich naar de reformclub begaf om te ontbijten... alle bijzonderheden van de dienst. Tee en groosterd brood de acht uur 23 minuten... scheerwater ten negen uur 37, het haar in orde brengen ten negen uur 50... en z'n volgt. Van half twaalf des voormiddags tot twaalf uur snart... op welk uur de stelzomaatere engelsman zich ter rust te begaf... was alles bepaald, voorzien en geregeld. Pas partoel had er plezier in dit programma te bestuderen... en de verschillende punten ervan in zijn geheugen te printen. Wat de garderoppen van z'n meester betreft... deze was voor maak in orde en bewondere zwaardig rang schikt. Elke broek, jas of vest, had een nummer. Dat correspondeerde met een registreur... waarop de dagen waren vermeld... waarop de verschillende stukken waren ingekomen of uitgingen... als mede de tijd van het jaar waarin zij op hun beurt moesten worden gedragen. Hetzelfde stelsel was gevolgd voor de schoenen en laarzen. Kortom, dit huis in Selvoroo... dat in de dagen van de behoemde, melloosbandige Sheridan... de tempel der wanorde moest zijn geweest... bevatten tans de gemakkelijkste meubels... die van een onbekommende levenswijze getuigden. Er was geen bibliotheek, er waren geen boeken... want deze zouden voor de heer Vok voorkomen nutteloos zijn geweest... waar de Reformclub twee bibliotheken tot zijn beschikking stelde. De een van werken van smaak, de andere van wetenschap. In de slaapkamer stond een brandkast van gemiddelde grootte... dus zowel tegen de dieven als tegen de vlammen bestand was. Wapens bevatten het huis niet, geen enkel voorwerp voor de oorlog of de jacht. Alles bewees dat de bewoner zeer vrede liefd was. Daar de gehele woning tot in die geringste bijzonderheden te hebben opgenomen... verheef pas par toezicht in de handen. Zijn breed gelaad begon te glinsteren en vrolijk erhaalde hij bij zichzelf. Het bevalt me. Het is juist een kolfje naar mijn hand. Wij zijn het voor komen eens, die meneer Vok en ik. Een huiselijk en ordelijk man, een echte automaat. Nu, ik ben er niet rouwegrom een meganiek te bedienen. Terder de hoofdstuk, een gesprek dat Vilius Vok duur de staan kan komen. Vilius Vok had om half 12 zijn huis in Zelforovo laten... en naar 575 mel zijn rechtervoet voor zijn linker. En 576 mel zijn linker voor zijn rechtervoet gezet te hebben... kwam hij in de reformclub, een groot gebouw in Polmol...  dat niet minder dan 3 miljoen pond gekost heeft. Vilius Vok ging ter stond naar de eetzaal... waarvan de negen ramen uitkwamen op een vrije tuin met bomen... die reeds een gele hefst tint kregen. Daar nam hij aan tafelplaats, waar zijn couvert en reeds wachten. Zijn ontbijt bestond uit een bijgericht... gekookte vis met reddingssaus, biefstuk met champignons... een gebak gevuld met rabarberen stelen... en kruisbessen met een stukje chestacaas. En bij dat alles voegde hij één gekookte steen... bepaald uit China gezonde voor de reformclub. Om 13 minuten voor enen stond de gentleman op... en begaf zich naar de grote zaal. Een prachtige kamer verzicht met schilderijen in rijke lijsten. Een bediende legde daar de onopere sneede timesnere voor zijn plaats. En Vilius Vok maakte ze los met het vastheid van hand... die getuigde dat hij in dit moeilijke week zeer ervaren was. Met deze lectuur was Vilius Vok bezig tot kwacht overdreien. De tele-telegraaf die daarop vormde duurde tot de diner. De diner was ingericht op dezelfde manier als het ontbijt... sterkte met bijvoeging van de Royal British Source. 20 minuten voor zesde verschillende gentlemen weer in de grote zaal... en daar verdiepte hij zich in de morning conical. Een half uur later kwamen de verschillende habituees... van de reformclub opdagen en daarmee plaatsen bij de Haart... waarin de lekker vuur brandde. Dit waren Vilius Vok's gewone medespelers in het wistspel. De ingeneur Andro Stewart, de bankiers John Sullivan... en Samuel Valentine, de brouwer Thomas Flellingen... en Goetje Ralf, een van de directuren der Engelse Bank... allen rijke en aanzienlijke personen... zelfs in die club onderweer leden... met de voortnaamste industriele en financiële behoemdheden tellen. Wel Ralf, begon Thomas Flellingen. Hoe staat het met de diefstal? Ja, antwoorden Andro Stewart. De banken zijn geld kwijt. Ik vertrouw in tegendeel, zei Goetje Ralf... dat wij de diefwel zullen krijgen. Mijn heft zeer handige inspecteurs van politie naar Amerika... en naar de voortnaamste havers van Europa gezonden... zodat het die heer moeite zal kosten om hun te ontsnappen. Mijn heft dus het zeeelement van de dief voor Andro Stewart. Het is eigenlijk geen dief, antwoorden Goetje Ralf ernstig. Hoe is het geen dief die 55 poont Seuling aan bankpapier gestolen heeft? Nee, zei Ralf. Is het dan iemand die zaken aan de beurs doet? De moin in Kolok overzekerd dat het een gentleman is.  Hij die dit zei was niemand anders dan Vilius Vok... minsthoofd even uitstak boven de Stapel Kuranten welke voor hem lagen. De gelijke tijd groeten Vilius Vok zijn collega's die zijn goed beantwoorden. De zaak waarover men sprak en waarover de verschillende dagbladen... van het Verenigd Koninkrijk zo ijverig van gedachten wisselden... was drie dagen geleden, de 29e september, gebeurd. Een lijas banknoten, de aanzienelijke som van 55.000 poont Steurling vertegenwoordigende... was wegenomen van het tafeltje van de eerste boekhouder... de Engelse Bank. Aan hen die het verwonderte dat zo'n kindiefstal zo gemakkelijk kon gebeuren... gaf de onderdirekteur, Coatier Ralf, eenvoudig ten antwoord... dat juist op dat ogenblik de kaseer bezig was om in kwittansie te registreren... en dat men niet op alles tegelijk kan letten. Men moet niet uit het oog verliezen, iets wat de zaak duidelijker maakt... dat deze uitmuntende instelling, de Engelse Bank... zich zeer veel aan de waardigheid van het publiek laat gelegen liggen. Geen wacht, geen oppassers, geen tradiwerk. Het goud, het zilver en de banknoten zijn aan ieders blikken blootgesteld... en liggen schijnbaar ter beschikking van de eerst komende. Men mocht toch de eerlijkheid van elke voorbijganger niet wantrouwen. Iemand die het best de Engelse Zeden heeft bestudeerd... vertelt daarom trend zelfs het volgende. Eens was hij zeer nieuwsgierig om van daarbij een gouden staaf te zien... die zes à acht pontwoog en op een tafeltje van de kassier lag... in de zaal waar hij zich bevolgd. Hij nam deze staaf, bekeek haar, gaf er aan zijn buurman, deze aan en andere... zodat zij van hand tot hand ging tot in de donkere gang... en niet dan na een half uur terugkwam zonder dat zelfs de kassier... maar even opgekeken had. De 29e september echter liep niet alles op deze wijze af. De lias banknoten kwam niet terug... en toen de prachtige pendule op de schoorstemantel vijf uur sloeg... en de instelling gesloten werd, had de Engelse bank 55.000 pont... op haar onkost rekening te brengen. Toen de diefstool goed en deugdelijk was erkend... werd de politieagenten, detectors, gekozen uit de besten... naar de voornamelste havensgezonden, naar Liverpool, Glasgow, Haveren, Suez,... Brindisi, New York enzovoort, met belofte dat, zo zei de dief opspoorden... hun een premie van 2000 ponts zou worden toegekend... en voor het 5 procent van de som welk door in zijn bezit werd gevonden.  In afwachting van de inlichtingen welke zou de voortsprout uit het onderzoek... dat ter stond was ingesteld, hadden die inspecteurs in last... om met de meeste nauwlettendheid alle reizigers schade te slaan... die mochten aankomen of vertrekken. Nu had men, zoals de woning Chronicle zei, reden om te onderstellen... dat hij die de bank bestodend had, geen deel uitmaakte... van één der dievengenootschappen in Engeland. Op die 29e septemmer was een welbekende heer... die er zeervatsoelig uit zag en zelfs in de voornamel voorkomen had... in de zaal der uitbetaligen gezien bij de diefstal had plaatsgehad. Door de ingestelde enquête had men vrij nauwkeurig... het zee-element van die heer kunnen opmaken... dat nu ter stond aan alle detectives in het Gehedenrijk gezonden werd. Enige optimisten, en daaronder was Goetje Relf... achten het op die grond vrijwaarschijnlijk dat de dief niet ontsnappen zou. Zoals men denken kan, was deze gebeurtenis het onderwerp... van alle gesprekken in Londen en geheel Engeland. Men twisten erover en men koos zelfs met enige hardstocht partij... voor of tegen de waarschijnlijkheid... dat de politie der hoofdstad in haar pogenden zou slagen. De verwonderen was het dus niet dat ook de leden... de Reformclub hetzelfde onderwerp behandelden, vooral niet... omdat één van de onderderectoren der bank zich onder hen bevond. De heer Goetje Relf twijfelde niet aan de goede uitslag van het onderzoek... en was van oordeel dat de uitgelovende premie... in hoge mate strekken moest om de ijver en de doorzicht... van de politie te versterken. Dinscollegier Andrew Stewart daarin tegen... was er verre van af zijn vertrouwen te delen. De strijd werd dan ook voortgezet aan de wisstafel tussen... de heere Stewart, Flenningen, Velenten en Valk. Onder het spelen spraken de spelers niet. Buit tussen de robbers herleefde het afgebroken gesprek telkens... in zijn volle kracht. Ik houd vol, zei Andrew Stewart, dat de kansen ten gunsten zijn van de dief... die zeer zeker een handig man moet zijn. Kom, kom, antwoordde Relf, er is geen enkel land... waar hij een schoudplaats zou kunnen vinden. Nu nog mooier, waar zou mij naartoe gaan? Ik weet er niets van, antwoordde Andrew Stewart... maar dit weet ik wel, dat de wereld groot genoeg is. Dat was zij voorheen, zei Velis Valk halfluid. U moet koperen, meneer, ging hij volgt... de kaarten aan Thomas Vlenningen toeschuivende. Het gesprek werd gedurende de Robert niet vervolgd...  maar als sproedig verbrakd Andrew Stewart de stilte door te zeggen. Hoe voorheen is de wereld misschien kleiner geworden? Zonder twijfel ging Relf. Ik ben van dezelfde mening als meneer Valk, de wereld is kleiner geworden... omdat men haar nu in tien mil minder tijd omrijst dan honderd jaar geleden. En dat zal in het geval, waarin wij nu verkeerden, de naasporigen... zeer bespoedigen. Maar voor de dief is het vlucht er nu ook zoveel gemakkelijker geworden. Geen moet spelen, meneer Stewart, zei Velis Valk. Maar de ongelooflijke Stewart was nog niet overtuigd... en nauwelijks was het spel uit of hij zei... ik moet zeggen, meneer Relf, dat jij al een zeer aardige manier hebt... om te bewijzen dat de wereld kleiner is geworden... omdat men de wereld kan omrijzen in drie maanden. In tachtig dagen verbeterde Vilius Valk. Inderdaad, heer, vroeg de John Sullivan erbij. Sedert de seksie Rotho-Ellehabit... van de Great Indian Peninsula spoorweg is geopend... maakte de morning conical de volgende berekening, tabel. Van Londen naar Suwest over de Monsigny en Brindisi spoorweg... en Meelboten zeven dagen. Van Suwest naar Bombay, Meelboten, dertiendagen. Van Bombay naar Kalkutta, spoorweg drie dagen. Van Kalkutta naar Hongkong, China, Meelboten, dertiendagen. Van Hongkong naar Yokohama, Japan, Meelboten, zesdagen. Van Yokohama naar San Francisco, Meelboten, twintig dagen. Van San Francisco naar New York, spoorweg zeven dagen. Van New York naar Londen, Meelboten, spoorweg, negendagen. Totaal tachtig dagen. Juist tachtig dagen, zei Andrew Stewart... die door onapplettenheid en hoge kaartroefde... maar onderniet begrepen het slechte weer, tegenwind, schipbreuk, derailleren... enzovoorts. Alles eronder begrepen, antwoordde Filius Volk doorspeelenden... want ditmaal erbiederde het gesprek, het spel niet meer. Zelfs we die de Hindus of de Indianen de Reels opbraken, riep Andrew Stewart... wanneer ze de trein tegenhouden, de wagons plunderen... en de reizigers kalpieren. Alles eronder begrepen, herhaalde Filius Volk... die ze speelde neerlegden en nog twee troeven in zijn handtoonden. Andrew Stewart, wiens beurt het was om te wassen, nam de kaart de opzeggende. Theoretisch heb ik gelijk, meneer Volk, maar in de praktijk... in de praktijk ook, meneer Stewart, ik zou het wel eens willen zien doen. Dit staat er nu, laten we samen vertrekken. Het heen moet bewaren, riep Stewart, maar ik wil wel wedden... om 4000 pondsteurding dat zulke reis op zulke voorwaarden onmogelijk is. In tegendeel, zeer mogelijk, antwoordde Volk. Nu, maak ze dan.  De reis om de wereld in 80 duigen? Ja, ik wil wel. Wanneer? Teg stond. Maar het spreekt vanzelf dat ik het op uw kosten doe. Dat is kankzinnige werk, riep Andrew Stewart, die zich ongerust... bront te maken over de haaknekkigheid van zijn medespeler. Kom, laten we die verspelen. Geef dan nog eens, zei viliers Volk, want je hebt verkeerd gegeven. Andrew Stewart nam de kaarten met bevende hand, maar eens klapt ze... op tafel neerlegende, zei hij, wel nu. Ja, meneer Volk, ik wed om 4000 pond. Best de Stewart, zei Valentine, daag toch, het is geen ernst. Als ik zeg, ik wed, zei Andrew Stewart, dan menen ik het ook. Goed, zei Volk. Toen, zich tot zijn collega's wenden, ging hij voort. Ik heb 20.000 pond bij de geboeders Bering staan. Ik heb ze erg graag voorover. 20.000 pond, riep ze onszelf een, die gij door een onvoorzien op onthoud kunt verliezen. Onvoorzienende dingen bestaan niet, hij nam volk kan. Maar, meneer Volk, de tijd van 80 dagen is het minimum van tijd... dat men ervoor berekend heeft. Een goed besteedminimum is voor alles voldoende. Maar om het niet te overschrijden, moet men met wiskundige juistheid... van de spoorweg op de mailboot en van de mailboot op de spoorweg overspringen. Ik zal wiskundig overspringen. Dat is Schertz. Een goed engelsman Schertz nooit, wanneer er sprake is van zulke gewichtige... zaken als een wedderschap, antwoorde Veljes Volk. Ik wet tegen ieder die mij wil, 20.000 pond, dat ik de wereld zou rondreizen... in 80 dagen. Dat is 1.920 uur of 115.200 minuten. Neemt u het aan? Wij nemen het aan, antwoorden de heer Stewart, Valentin, Sullivan, Flanagan en Ralf... naar het metalkander eens te zijn geworden. Goed, zei Volk, de trein naar Dover vertrekt om kwart voor negenen. Daar zal ik mee op reis gaan. Vanavond nog, voor Stewart? Deze avond, antwoordde Volk. Al zo ging hij volgt een zak Almanak raadplegerende. Het is heede woestag 2 oktober. Ik moet in Londen terug zijn in deze zaal zelf van de reformclub... op zaterdag 21 december kwart voor negenen en zul er niet ben... zullen de 20.000 pond bij de gebroeders Berringen gedeponeerd... uur rechtmatig toe behoren. Zie daar een wissel voor die zon. Er werd een proces voor baal van de wereldschap opgemaakt... en er stond door de zes belanghebberenden getekend.  Veljes Volk was onder dit alles zeer kalm gebleven. Hij had zeker niet gewet om te winnen... en had Stewart zijn 20.000 pond de hood van zijn vermogen verbonden... omdat hij voorzag dat hij het andere gedeelte zou moeten uitgeven... tot einde dit moeilijke, om niet te zeggen... een onuitvoerbare plan te volbrengen. Wat zij tegenpartij betreft, deze was meer onder de indruk... niet zozeer om de waarde van de inzet... dan wel omdat zij er enig bezwaar in maakte... om te wedden tegen het geen toch onmogelijk kon bereikt worden. Het sloeg 7 uur. Men stelde Volk voor om deze robber te staken... opdat hij zijn toeverijtselen voor de reis zou kunnen maken. Ik ben altijd klaar, antwoordde de Kalmen-Gentlemen en gaf de kaarten. Ruid het roef, zei hij. U zit voor meneer Stewart. Einde van deel 1 van De Reis om de Wereld in 80 Dagen van Jules Verne. Deel 2 van De Reis om de Wereld in 80 Dagen. Deze LibriVox-opname behoor tot het publieke domein. Opname door Bart De Leel. De Reis om de Wereld in 80 Dagen door Jules Verne... vertaald door Gerard Gelder. Vierde hoofdstuk, waarin Vilius Volk zijn knicht pas par toe... in de hoogste mate verbaast. De 7 uur 25 minuten nam Vilius Volk na 20 genies met het wisten gewonnen te hebben... afscheid van zijn collega's en van Litterie Formclub. 10 minuten voorachtend was hij in zijn woning terug. Pas Par Toe, die zijn bezigheden zeer goed kende, stond verbaast... toen hij meneer Volk zich schuldig zag maken aan onaukeurigheid... en op dit ongewone uur thuis zag komen. Volgens zijn gewoonte moesten bewonen van Severo eerst ten 12 uur thuis komen. Vilius Volk was ter stond naar zijn kamer gegaan en riep. Pas Par Toe? Pas Par Toe gaf geen antwoord. Dat roepen kon hem niet gelden. Het was nog geen tijd. Pas Par Toe, riep Volk nogmals, zonder enige stemverheffing. Pas Par Toe kwam boven. Ik heb u twee mal geroepen in zijn Volk. Maar het is nog geen 12 uur, antwoordde Pas Par Toe... met de lijst van werkzaamheden die Volk hem gegeven had in de hand. Ik weet het, Hernan Volk. Daarom maak ik er u geen verwijt van. Binnen 10 minuten vertrekken wij naar Dover en Kalle. Een soort van grijns kwam er op het gezicht van de Fransman. Blijkbaar had hij het niet goed gehoord.  Gaat meneer ergens anders wonen, vroeg hij? Ja, zei zijn meester. We gaan een reis om de wereld maken. Pas Par Toe met de oogleden en wenkbrouwen opgetrokken... de arme slaap langs het lijf en het lichaam in Okander gezonken... was het uitgedrukt de beeld tegen stomme verbazing. Een reis om de wereld, mompelde hij. In 80 dagen antwoordde de heer Volk. We hebben dus geen ogenblik te verliezen. Maar de koffers? Zei Pas Par Toe, zijn hoofd schudderde. Geen koffers, slechts een reissak. Door daarin twee wolle hemde en drie paar kouzen... en hetzelfde voor u. Onderweg kopen wij het overige. Gaat mijn overjas en mijn reispleet. Trek goede schoenen aan, in tussen wij zullen bijna niet lopen. Ga nu. Pas Par Toe had willen antwoorden, maar hij kon niet. Hij verliet de kamer van Volk, ging naar de zijnen, viel op een stoelneder... en mompelde. Wel, wel, dat is men u toch al sterk... en u dacht ik zo rustig hier te zullen leven. Wek tuigelijk maakte hij zijn toeverijtselen voor de reis. De reis om de wereld in 80 dagen. Had hij met een gek te doen? Nee, het was scherts. Men ging naar Dover, Goed, naar Canet, best. Dat deed de goede jongen, die zeer de vijf jaar de vaderlandse bodem... niet had gedrukt, zelfs genoegen. Men zou misschien zelfs naar Parijs gaan. Wel nu, hij zou deze grote hoofdstad met genoegen terugzien. Zeker zou een gentleman die zo weinig van lopen hield daar blijven. Ja, ongetwijfeld. Maar het was minder zeker dat die gentleman... die tot nu toe altijd zo huis vast was, op reis ging. Dat hij zich ging verplaatsen. Op acht uur had Paspartout het eenvoudige valies gereed gemaakt. Dat zijn goed en dat van zijn meester bevatten. En verliet nog half in verwarring zijn kamer... waarvan hij de deur zorgvulders sloot. Hij kwam nu weer bij Valk. Valk was ook klaar. Onder de armdoeg hij Bradshaw's Continental Railway... Steam Transit en General Guide. Die alle mogelijke, nodige inlichtingen voor de reis bevatten. En dan met valies uit de handen van Paspartout... opende het en deed er een lijas banknoten in... die in alle landen ter wereld worden aangenomen. Gij hebt dus niets vergeten, vroeg hij? Niets, meneer. Maar jas en mijn pleets, hier zijn ze. Goed zo, neem nu het verlies maar op. Valk gaat zijn valies aan Paspartout.  Drager goed zorg voor, want er sind 20.000 pondsteurlingen. Er dacht weinig geschilden of het verlies was uit Paspartout's handen gevallen... alsof de 20.000 pondsteurlingen in goud waren en daarvan het gewicht hadden. Toen ging het vork en zijn bediende naar beneden... en de huisdeur werd op het dachtslot gedaan. Rijtuigen stonden aan het einde van Salvadoro. Villeus vork en zijn bediende namen een cab... en reden zo snel mogelijk naar het station van Tjering Cross... waarop één van de takken van de Ooster spoorweg uitloopt. 8 uur, 20 minuten hield de cab op voor het dek van het station. Paspartout sprong eruit, zijn meester volgde hem... en betaalde de kutsier. Op hetzelfde ogenblik naderde een arme vrouw... met een kind aan de hand. Zij liep bare voets. Haar hoofdteksel was een verflenste hoed... en van een arme zalige veer afhing. Een sjel in Vlarnen bedekte haar geschurende plunje. Zij wende zich tot Villeus vork en vroeg een almoes. Vork gaf haar de 20 guiness die jij aan de wisstafel gewonnen had. Daar goede vrouw zei hij, ik ben blij dat ik u ontmoet heb. Daarop ging hij verder. Paspartout voelde zijn ogen vochtig worden. Zijn meester steeg hoger in zijn achting. Vork en zijn bedieningen ter stond naar de wachtkamer. Hier liet Vork Paspartout twee kaartjes eerste klassen voor Parijs nemen. Toen hij zich omkeerde, zag hij zijn vijf collega's van de reformclub. Mijn heer, zei hij, ik ga vertrekken. De verschillende visa zullen u in staat stellen... om bij mijn terugkomst mijn reis na te gaan. O, meneer Vork zei Ralf Gautier beleefd, dat is onnodig. Wij vertrouwen op uw eer van gentlemen. Maar zo is het toch beter, antwoordde Villeus Vork. Ik er vergeet niet dat het terug moet zijn, merkte Andrew Stewart aan. In tachtig dagen, antwoordde Vork, zaterdag 21 december 1872... ...savonds kwart voor negen. Tot wederzins, mijn heren. Om kwart voor negen namen Villeus Vork aan zijn bediende plaats... ...in dezelfde wagon. Vijf minuten later hoorde men een schilvluitje... ...en de trein zette zich in beweging. Het was een stik donkere nacht. Er viel een fijne mondregen en het regende gestadigd door. Villeus Vork zat in zijn hoek gedoken en sprak geen woord. Paspartout, nog enigszins onthutst... ...brukte onwillekeurig het valis met banknoten stijf tegen zich aan. Mijn trein had Siden hem nog niet gepasseerd... ...of Paspartout uit een kreet van Wannhoop.  Wat is er, vroeg Vork? Ik heb in mijn gejaagdheid... ...in mijn iets vergeten... Wat? Om de gaskranen in mijn kamer uit te draaien? Zo, vriend, antwoorden Vork Cool. Dan brand die voor uw rekening. Vijf de hoofdstuk berin een nieuw effect aan de Londen sebeurs komt. Toen Villeus Vork Londen verliet, dacht hij zeker niet... ...dat zijn vertrek zulke optien zou baren. Eerst bracht het verhaal de wedderschap een ware gisting... ...teweeg onder de leden de Reformclub. Vervolgens planten zich die beweging voort door de dagbladen... ...en de correspondentieën tot het Londense publiek... ...en al de inwoners van het Gansen verreden de Koninkrijk. De reis om de wereld werd besproken, betwist, ontleed... ...met zoveel hartstochten en ijver, alsof er sprake was... ...van een nieuwe Alabama-questie. De een was de partij van Villeus Vork toegedaan... ...de ander, en deze had wel draafer werd de meerderheid... ...was tegen hem. Een reis om de wereld in tachtig dagen was goed in theorie en op papier. In dat minimum van tijd, met de middelen van aansluiting... ...die tegenwoordig ingebruik waren, was hij niet alleen onmogelijk... ...maar onzinig. De Times, de Standard, de Eveningstar, de Morning Chronicle... ...en 20 andere bladen die veel gelezen werden... ...verkleiden zich tegen de Heer Vork. Alleen de Delitellegraaf, als tot op zekere hoogte van zijn mening. Villeus Vork werd voor dwaas, buitensporig, ja, gek verklaard... ...en in zijn medeleden van de Reformclub werd het zeer afgekeurd... ...dat zij zo'n kentwedderschap hadden aangenomen... ...die duidelijk een verzwacking van Vox geestvermogens verrit. Zier heftige, maar logische artikels verschenen over deze kwestie. Ben weet dat Engeland in alles wat met aarderskunde in verband staat... ...stets veel belangstelt. Daar was dan ook geen lezer tot welke stand hij behoorde... ...die niet de kolommen, welk over de zaak van Villeus Vork handelden... ...verslond. In de eerste dagen waren enige vermetelen, hoofdzakelijk vrouwen op zijn hand. Vooral toen de Illustrated London News zijn portret uitgaf... ...naar de fotografie die in de archieven van de Reformclub bewaard werd. Enige heren durfden zeggen, wel zeker, waarom niet... ...man heeft toch nog wel buitengewodige dingen gezien. Dit waren vooral de lezers van de Delitellegraaf... ...maar men zag al spoeder dat dit blad zelf begon te wankeren. En waarlijk, de 7e oktober verschenen in het maandschift... ...van het Koninkluk aarderskundiggenoodschap en artikel... ...dat de kwestie uit verschillende oogpunten behandelde... ...en zonneklaar bewees dat deze onderneming dwaarsheid was.  Volgens dit artikel was alles in het naderl van de reiziger. Zowel de hinderpalen die de mensen, als die welke de natuur... ...tegen de verwezenlijking van zijn plan, zouden opwerpen. Om in dit plan te slagen moest men een wonderdadige samenloop aarnemen... ...van de uren van vertrek en aankomst... ...een samenloop die niet bestond en die niet bestaan kon. Waar alles zeer nauwkurig is ingericht als in Europa... ...dat men in betrekkelijk korte tijd toe reist... ...daar kan men rekenen op de stipte aankomst decht treinen. Maar wanneer men slechts drie dagen heeft... ...om van het ene eind van Indië naar het andere te komen... ...en acht dagen voor de verrederde staten... ...kun men dan staatmaken op de elementen van zo'n vraagstuk... ...en dan ook de ongelukken die aan de machines konden overkomen... ...en de derailleren, de botsingen, het slechte weder, de ophobing van sneeuw... ...was dat alles niet tegen de heer Vok? Zou hij niet gedurende de winter op de meelboten blootgesteld zijn... ...aan stormen en zware mist? Is het dan zo zeldzaam dat de beste transatlantische boten... ...dik wil zijn oponthoud hebben van twee of drie dagen? Er was maar één vertraging nodig en de gehele keten van aansluiting... ...was onherstellbaar verbroken. Zou Philius Vok slechts enige uren te laat kwam voor een meelbot... ...zou hij eerst moeten wachten tot de volgende vertrok... ...en zelfs door dit kleine oponthoud zou zijn reis onherroepelijk mislukt zijn. Dit artikel maakte veel opgang, bijna alle bladen daarmee net over... ...en de acties Philius Vok daalden gedrukt. Gedurende de eerste dagen na het vertrek van de gentleman... ...waar er een grote zaken gedaan tussen hen... ...die aan het welslagen van zijn onderneming geloofden of twijfelden. Men kent de buitensporigheid er egosen in het wedden. Op dat gebied zijn zij nog veel hartstochterlijker en stand vastiger... ...dan de spelers op het hunnen. Wedden is een eigenschap van het egosen karakter. Niet alleen gingen dan ook verschillende leden... ...de reformclub aanzienlijke wedderschappen aan... ...maar het grote publiek deed hetzelfde. Philius Vok werd als een wetrenpaard ingeschreven... ...in een soort van stutboek. Men maakte voor hen een beurs effect dat ter stond getaxeerd werd. Men vroeg en bood Philius Voks aan en deed er ontzachelijke zaken in. Maar vijf dagen na zijn vertrek... ...en na het artikel van het maandschift van het aardrekskundige noodschap... ...begonnen de aanbiedingen de overhand te nemen.  De Philius Voks daalden. Men bood ze met stapels aan. Eerst werden zij genomen vijf voor één, ton tien... ...en nu namen ze niet dan twintig, vijftig en eindelijk honderd voor één. Zes eén aanhanger bleef hem getrouw. Het was de Lammeloord Albamaal. Deze achtenswaardige gentleman, vastgenageltijd zijn stoel... ...had wel zijn gehele voortuin willen geven om een reis om de wereld te doen. Al was het ook in tien jaar en werd er vijfduizend podsturding voor Philius Vok. Wanneer men hem de dwaasheid en het nutteloze tevens van het plan onder de ogen bracht... ...antwoorden hij eenvoudig, zodat de zaak uitvoerbaar is... ...dat is het goed dat een Engelsman haar het eerst te vol brengt. De voorstallers van Philius Vok vermindelden hoe langer, hoe meer. Iedereen, en niet zonder reden, was tegen hem. Men nam hem niet dan tegen honderd vijftig, aan twintig voor één... ...totdat zeven dagen na zijn vertrek er iets geheel onverwachts gebeurde... ...het welk oorzaak was dat men hem in het geheel niet meer nam. In de loop van die dag tot negen uur en desavonds ontvink de directeur van politie... ...in de hoofdstad, een telegram van de volgende inhouds. Van Sues naar Londen. Rohan, directeur van politie, hoofddirecties Scotland Place. Ik volg Dief Bank, Philius Vok. Zendt onmiddellijk bevelt tot in hecht in de sneming naar Bombay, Engels-Indië. Vicks, detective. De uitwerking van dit telegram die zich ter stond gevoelden. De algemeen geachte gentleman verdween eensklapps... ...om plaats te maken voor de Dief ter Banknoten. Zijn fotografisch portret, dat met Dief van al zijn medeleden... ...in het archiefberusten werd vergeleken. Trek voor Trek gaf het de man weer wince element... ...bij het ingestelde onderzoek was opgemaakt. Men herinnerde zich al het geheim zinnige van Philius Voks leven. Zijn afzondering, zijn plotseling vertrek. En het was boven al het twijfel verheven dat deze persoon... ...onder voorwenssel dat hij een reis om de wereld ging maken... ...die op een onzinnige wedderschap berustte... ...geen ander doel had gehad dan de Engelse politieagenten van het spoor te leiden. Zesde hoofdstukken, waarin de agent Vicks een rechtmatig ongeduld aan de dag legt. Het telegram om Trent Philius Voks kwam onder de volgende omstandigheden in de wereld. Woensdag 9 oktober wachten met de Suwest te elf uren... ...de Meelboot Mogolia van de P&O Company... ...een schroefboot betende 2800 ton en van 500 padenkrachten nominaal.  De Mogolia deed de reis geregeld van Brindisi naar Bombay... ...door het kanaal van Suwest. Het was een de snelste schepen van de compagnie en de reglementaire snelheid... ...namelijk 10 meilen in het uur van Brindisi naar Suwest... ...en negenzevenachtste meilen van Suwest naar Bombay had het nooit nodig gehad. Twee heren wachten op de aankomst de Mogolia... ...temiddag van de inboorlingen en vreemdelingen... ...die in grote menigte deze stad bezoeken. Nog niet lang gereden slecht zijn dorpje... ...maar waar aan tans het reusenwerk van de Lesseps een schode toekomst voorspelt. Eén van deze twee heren was de consuleraargent van het Verenigd Koninkrijk... ...tussen Suwest gevestigd en die ten spijt van alle ongunstige voorstellingen... ...van het Britse Goevenement en van de sommere beschouwingen... ...van de ingeneur Stevenson iedere dag toch de schepen zag voorbijvaren... ...op deze wijze de oude weg van Engeland naar Indië... ...om de Kaap de Goede Hoop tot de helft verkochtende. De ander was een klein, maagere man met een slim, enigszins zenuwachtig gelaten... ...die onophouderlijk zijn winkbrouwen fronsten. Onder zijn lange wimpers zag men zijn levende geogen schitteren... ...maar hij bezat de kracht die te temperen. Op dit ogenblik leerde hij duidelijke blijken van ongeduld aan de dag. Hij liep heen en weder en kon geen minuut op dezelfde plaats blijven staan. Die man heette Vicks. Hij was een van die detectives of ego's politieagenten... ...welke naar de verschillende havens waren gezonden... ...dat de diefstal aan de Engelse bank was gepleegd. En hem was het op gedragen nauwkeurig toe te zien... ...op al de reizigers die de weg over Suwersnaben... ...en te onderzoeken of één van hen ook verdacht mocht zijn. In dat geval moest hij dienst spoor volgen... ...totdat hij in het bezit zou wezen van een volmacht om hem te arresteren. Juist twee dagen geleden had Vicks van de directeur der londense politie... ...het singelement ontvangen van de vermoedelijke dief. Het was dat van de heer die men in het betaalkantoor van de Engelse bank had gezien. De detective, die blijkbaar zeer belust was... ...op de aanzindelijke premie welke hem was toegezegd... ...in geval hij mocht slagen, wacht er dus met een licht te verklaren... ...omgeduld de aankomst termogonia. En geen zicht, meneer de console, voeg hij wel voor de tiende maal... ...dat de boter niet lang meer weg kan blijven? Neem meneer Vicks, antwoorde de console.  Zij was gisteren al lang in het gezicht bij de haven van Port Sight... ...en wat zijn 160 km voor zulke stellopende boot? Ik verzeker u dat de Mongolia altijd de prijs van 25 ponts verdiend heeft... ...die het Goeffendement heeft gesteld voor elke 24 uur... ...die zij binnen de bepaalde tijd aankomst. Komt deze beelboot rechtstreeks van Brindisi, vroeg Vicks. Ja, van Brindisi, waar zij de post naar Indië heeft opgenomen... ...en dat zij zaterdag de tien uur verlaten heeft. Heb dus geduld, zij zal zo dadelijk komen. Maar ik begrijp waarlijk niet hoe jij met het zee-element dat jij nu hebt... ...een man kunt herkennen, zo hij al aan boord van de Mongolia is. Meneer de console, antwoorde Vicks, die mensen ruikt meer dan dat mensen... ...wel herkent. Men moet ze ruiken en de reuk is een bijzonder zin daar... ...dat het gehoor en het gezicht steunt. Ik heb in mijn leven een verschijne van die heren ontmoet... ...en zo de dief zich aan boord bevindt... ...maak er dan gerust staat op dat hij mij ook niet ontgrippen zal. Ik helpt u wens, meneer Vicks, want het is een belangrijke diefstal. Een prachtige diefstal, antwoordde de agent opgetogen. 55.000 ponts. Zulke buitenkantjes hebben wij niet dik was. De dieven betekenden tegenwoordig niet veel. Het ras de scheppet stervt uit, maar laat zich nu voor enige shillings oppakken. Meneer Vicks, antwoordde de console, repart er zo zeker over... ...dat ik van de hachten wens dat geslagen zult... ...maar ik geloof dat in de omstandigheden waarin jij verkeert... ...dit moeilijk gaan zo. Weet je wel dat volgens het zeee element dat gekregen hebt... ...deze dief zeer veel op een eerlijk man gelijkt? Meneer de console, antwoordde de inspecteur van politie op assistende toon... ...de grote dieven gelijken altijd op eerlijke laar. Ik heb begrijpt nog wel dat voor hen die een schurken gezicht hebben... ...slechts één werk open staat, namelijk om eerlijk te blijven... ...anders zouden zij ingerekend worden. De eerlijke gezichten zijn het waarop men vooral moet passen. Een moeilijk werk, ik bekend het... ...en dat geen handwerk is, maar een kunst. Men ziet dat Vicks niet zonder een weinig eigen waan was. Onderwijl kwamen er hoe langer hoe meer wandelaars op de kade. Het weer molden er van zeelieden, van verschillende landaard... ...kooplieden, makelaars, kruijers en veljas. De meelboot kon blijkbaar ieder ogenblik aankomen.  Het weer was die dag vrijbooi, toch nogal koud door de oostenwind. Enige minaretten staken boven de stad uit... ...en werden verlicht door de bleke zonstralen. Een havenhoofd van twee meilen lengte... ...strekte zich ten zuiden als een arm van de reden van Suez uit. Vele vissersboten en kustvaarders swerven op de golven... ...de rode zee rond. In enige daarvan herkende men door een zielijke bouw nog... ...het model der oude Galij. Onder deze menig de rondwandelende nam Vicks... ...kracht dus de gewoonte aan zijn betrekking eigen... ...iedereen in het voorbijgaan op. Het was juist half elf, maar zij komt niet... ...riep hij wanhopend uit toen hij de klok hoorde slaan. Ze kan niet ver meer af zijn, antwoorden de console. Hoe lang zou zij te Suez toevoegen, vroeg Vicks. Vier uren, juist de tijd om kolen in te nemen. Van Suez naar Aden aan het uiteinde van de rode zee... ...is de afstand 1310 meilen en moet men een voorraad van brandstoffen in nemen. En van de Suez gaat deze boot rechtstreeks naar Bombay? Rechtstreeks zonder ergens aan te leggen. Wel nu, zei Vicks, zodat hij deze weg en die boot heeft gekozen... ...dan moet het zijn plan zijn om te Suez aan wal te gaan... ...ten einde langs een andere weg in een der Hollandse... ...of Franse bezittingen in Azië te komen. Hij zou in Indië niet veilig zijn, want dat is Engels schuldgebied. Als het tenminste geen schandere man is, antwoorden de console. Een Engels misdadiger is altijd beter te londen verborgen... ...dan in den vreemde. Na dit gezegde, dat stof tot veel nadenken gaf aan de inspecteur... ...ging de console naar zijn bureau niet ver vandaag. Vicks bleef alleen achter in een zeer zedenwachtige toestand... ...en met het bepaald voorgevoel dat de diefzicht aan boord... ...dermogolia moest bevinden. En waarlijk, zodat deze schurk Engeland verlaten had... ...met het plan om naar de nieuwe wereld te gaan... ...moest de weg over Indië wel de voorkeur hebben... ...boven de Atlantische Zee... ...daar deze minder bewaakt werd of moeilijker te bewaken was... ...dan de laatst genoemde. Vicks bleef niet lang aan zijn overpijzingen overgelaten. Een schil gefluit kondigde de nadering de meerboot aan. Alle kruijers uit Veljas haasten zich naar de aanlegplaats... ...en er ontstond een gedrang dat de ledematen en klederende reizigers... ...nietwijdig in gevaar bracht.  En tiental bootjes verlieten de oever om naar boord van het stoomschip te roeien. Weldraa zag met de reuzachtige mongodia tussen de oevers van het kanaal doorstomen... ...en toen het elf uur sloeg, lieten de stoomboot het anken vallen... ...twijl haar stoom met een groot gedruis uit de pijpen omhoog stijgen. Er waren tamelijk veel passagiers aan boord. Enigen bleven op het dek om het schilderachtige stadsgezicht te gedieten... ...maar de meeste lieten zich met de bootjes naar wal roeien. Vicks sloeg met de grootste aandacht iederige die het schip verliet, graden. Op dit ogen kwam er iemand die op ruwe wijze de Veljas welke hem... ...met hun aanbiedingen overstelten van zichstoten naar hem toe... ...en vroeg hem zeer beleefd of hij ook het bureel van de Engelse consulerenagent kon aanwijzen. Hij liet hem tegelijk een paspoort zien waarop hij zondig twijfel verlangde... ...dat men het Engelse visa zou stellen. Vicks dan werkte tuigelijk het paspoort en met een vluchtige blik las hij het C-element. Een moeilijk te onderdrukken beweging maakte zich van de meester. Het papier trilde in zijn hand. Het C-element op het paspoort was voorkomen hetzelfde als dat... ...het welk hij van de directeur van politie uit de hoofdstad ontvangen had. Dit paspoort is niet van u, zei hij tot reiziger. Nee, antwoorden deze, het is van mijn meester. En hoe meester? Hij is aan boord gebleven. Maar, hij nam de agent. Men moest zich altijd in persoon bij de agent aanmelden ten einde zijn identiteit te bewijzen. Hoezo is dat nodig? Dat is noodzakelijk. Waar is het bureel? Daar, op de hoek van het plein, antwoorden de inspecteur naar een huiswijzende... ...dat niet meer dan 200 schreden van hem verwijderd was. Dan zal ik bij meester gaan halen die het in tussen volstrekt niet aangenaam zou vinden... ...om zo gestoord te worden. Toen groeten de reizigeren fix en ging weer naar de stoomboot terug. Het einde van deel 2 van De Reis om de Wereld in 80 Dagen van Jules Verne. Deel 3 van De Reis om de Wereld in 80 Dagen. Deze LibriVox-opname behoort tot het publieke domein. Opname door Bart De Leeuw. De Reis om de Wereld in 80 Dagen door Jules Verne vertaalt door Gerard Kellig. Zevende hoofdstuk dat alweer de nutteloosheid van een paspoort in politiesaken bewijst. De agent spoede zich naar het consulaat.  Hij werd er stond op zijn dringende vraag om de consul te spreken tot deze toegelaten. Meneer de consul, zei hij, met de durenhuisvallende... ...ik heb reden om te geloven dat onze dief op de Mongolia is. En Vix vertelde wat er tussen de bediende en hem was voorgevallen. Mij is het wel, meneer Vix, antwoordde de consul... ...en ik wil het gezicht van zo'n schurk wel eens zien. Maar misschien zal hij niet eens aan mijn bireel komen... ...zowel het is voor wie ge hem houdt. Een dief is er niet opgesteld om enige indruk van zich achter te laten... ...en bovendien is de formaliteit der visering van paspoorten niet verplichtend. Meneer de consul, antwoordde de inspecteur, zo het een schandere kerel is... ...zoals mij wel denken moet, dan zal hij komen. Om zijn paspoorten te laten viseren? Ja, de paspoorten dienen nergens anders toe... ...dan om een fatsoenlijk man in zijn bewegingen te hinderen... ...en een schurk in zijn vlucht behulpzaam te zijn. Ik ben overtuigd dat dit paspoort in orde zal zijn... ...maar ik vertrouw dat hij het niet viseren zult. Wel, waarom niet zo het paspoort in orde is, antwoordde de consul... ...dan heb ik het recht niet om mijn visat te weigeren. In elk geval ben ik wel genootzaakt om die man hier te houden... ...totdat ik het bevel tot arrestatie uit Londen ontvangen heb. Wat dat betreft, benifix, dat is uw zaak, antwoordde de consul. Maar ik heb naartoe geen recht, de consul eindigde zijn vol zin niet. Er werd geklopt en de klerk kondigde twee vreemdelingen aan... ...waarvan één dezelfde bediende was waarmee de detective had staan praten. Het waren inderdaad de heer en zijn knecht. De eerste rijkte zijn paspoort over... ...en vroeg eenvoudig of de consul er zijn vies al op wilde stellen. Deze nam het paspoort en las het zeer aandachtig, terwijl viks... ...die in het hoek gezeten was, de vreemdeling gade sloeg... ...of liever, met de ogen verslots. Toen de consul het stuk gelezen had, vroeg hij... ...gij zei het meneer Philius Folk, Esquire? Ja, meneer, antwoordde de gentleman. En deze man is zo bediende? Ja, een Frans man. Pas partout is zijn naam. Gij komt uit Londen? Ja. En gij gaat naar Pombe. Beste meneer, gij weet dat deze familietijd met uw paspoort onnodig is...  ...en dat wij ook het vertonen van het paspoort niet meer voordelen? Ik weet het meneer, antwoordde Philius Folk. Maar ik wens door uw visa mijn grijs naar Sues te constateren. Zoals gij wilt, meneer. Toen de consul het stuk getekend en gedateerd had,... ...drukte hij er zijn stempel op. Folk betaalde het visa en daar een koele groet... ...verlieet hij het bureel, gevolgd door zijn knecht. Wat zegt gij ervan, vroeg de agent? Wel, zei de consul, hij heeft het voorkomen van een fatsoenlijk man. Dat is wel mogelijk, antwoordde Phix, maar dat is hier de kwestie niet. Vindt gij niet, meneer de consul, dat deze calmer gentlemen... ...trek voor trek gelijkt op de dief waarvan ik het CIAlement heb ontvangen? Ik geef het u toe, maar gij weet dat alle CIAlementen... ...ik moet er het meiden van hebben, antwoordde Phix. De knecht schijnt mij minder onderdringbaar toe dan de meester. Bovendien is hij een Fransman en Fransen praat ik graag. Tot straks, meneer de consul. Met die woorden ging de inspecteur heen om Paspartout op te zoeken. Toen Vork het huis van de consul verlaten had, begaf hij zich naar de aanlegplaats. Op enige afstand van het schip gekomen gaf hij enige bevelen aan Paspartout... ...en verdween zelf in zijn hut aan boord de demogolia. Daar haalde hij zijn opschrijfboekje uit zijn zak... ...en schreef de volgende aantekeningen. Oemstag 2 oktober, avonds 8 uur en 45 minuten, London verlaten. Donnerdag 3 oktober, smorgens 7 uur 20 minuten, te Parijs aangekomen. Parijs verlaten, donderdag morgen, ten 8 uur en 40 minuten. De Turin, over de Monsigny aangekomen, 4 oktober... ...vrijdag smorgens, ten 6 uur en 25 minuten. Turin verlaten, vrijdag morgen, 7 uur en 20 minuten. Zaterdag 5 oktober, middags 4 uur, de prindici aangekomen. Met demogolia verder gereist, zaterdagavond, ten 5 uur. De Suez aangekomen, woensdag morgen, 9 oktober, ten 11 uur. Totaal der uuren van de reis, 156,5 en der dagen, 6,5. Vox schreef deze datums op in een reisboek in Kolommen verdeeld... ...die aanduiden van 20 oktober tot 21 december, de maand, de dag... ...de uren van aankomst, volgens de lijsten... ...en de uren van werkelijke aankomst in de hoofdstations Parijs, Prindici, Suez... ...Bombay, Calcutta, Singapore, Hongkong, Yokohama, San Francisco, New York... ...Liverpool, Londen. En waarop men ook kon aantekenen de gewonnen of verloren uren... ...in elke plaats die men passeerde.  Door dit stelzomaatig ingericht, de reisboek... ...komen dus van alles reken schap geven... ...en Vox wist altijd of hij voor of achter was. Hij schreef Heden, woensdag 9 oktober, zijn aankomst te Suez... ...die overeenstemde met de aankomst volgens het plan... ...en waaruit bleek dat hij nog uren gewonnen, nog verloren had. Vervolgens liet hij zijn ontbijt in de hut brengen. Wat de stad betrof, hij dacht er zelfs niet aan om haar te gaan zien... ...want hij behoorde tot die soort van Engelsen... ...die het land dat zij doortrekken door hun bedienden laten bezoeken. Achter de hoofdstuk we heet Paspartout en weinig meer spreekt... ...dan hij misschien wel betaand. In weinig ogenblikken had Vix Paspartout ingehaald. Deze liep de slenteren en rond te kijken... ...want hij voor zich achter zich niet verplicht om iets te zien. Welvriend, zij Vix hem aansprekende, is uw paspoort algeviseerd. Oh, zij tegeed meneer, antwoorden de Fransman. Ik dank u nog wel, alles is in orde. En nu bekijkt Gijde stad eens. Ja, maar wij reizen zo gauw... ...dat het mij is alsof ik droom. Als zo zijn wij te Suez. Te Suez. In Egypte. In Egypte, juist. Dus in Afrika. In Afrika? In Afrika, heel de Paspartout. Ik had het niet geloven. Verbeeld u eens, meneer, dat ik niet verder dacht te komen dan Parijs. En die grote hoofdstad heb ik niet weer gezien... ...dan van 7 uur's morgens tot 8 uur 40... ...van het Noorderstation tot het station van Lyon... ...en dan nog door de ruimpjes van een rijtaag bij een slagregen. Ja, ik heb er spijt van. Ik had zo graag per la chaise en dat zie ik in de Champs-Élysées nog eens weer gezien. Je hebt dus wel veel haast, vroeg de inspecteur van politie. Ik niet, maar mijn meester. Apropos, ik moet nog sokken en hemden kopen. We hebben geen koffers bij ons, niets meer dan een valis. Ik zal u naar de winkel brengen waar jij alles van die aard kunt vinden. Meneer antwoorden Paspartout, gij zet wezenlijk de hulpvaardigheid zelf. Al praten de wandelde zij samen verder. Maak vooral dat ik niet te laat aan de boot kom. Jij hebt nog altijd antwoorden fix. Het is eerst 12 uur. Paspartout keek op zijn geusachtige horloge. 12 uur, gij hij, wel nee. Het is 9 uur 52 minuten. De horloge loopt achter antwoorden fix.  Mijn horloge, het familiestuk dat al van mijn overgroot vader afkomstig is. Het loopt geen 5 minuten in het jarenachtig. Het is een echte chronometer. Ik begrijp al hoe het komt antwoorden fix. Gij hebt uw horloge geregeld naar de Londonse klok die ongeveer 2 uur verschilt van die van Suez. Jij moet altijd zorgen uw horloge te regelen naar de hoofdstad van het land waarin gij u bevindt. Ik? Aan mijn horloge komen, Rie Paspartout aard? Nee, dat nooit. Wel, dan zal het ook niet in overeestemming blijven met de zon. Dest ergen voor de zonmeneer, zij is aan het kortste eind. En de praven knecht poig met een vierenbeweging zijn horloge weer in zijn vessjeszak. Enige ogenblikken daarna begon fix weer. Jij hebt dus London zeer overhaast verlaten. Nu, dat geloof ik, laatste leden woestagavond tegen 8 uur. Tegen alle gewoonte in kwam meneer Fok op dat uur van zijn club terug... en om 9 uur waren we al op weg. En waar gaat uw meester dan naartoe? Altijd maar vooruit, hij maakt de reis om de wereld. De reis om de wereld, herhaalde fix? Ja, in 80 dagen, een wedderschap zoals hij beweegt. Maar onder ons gezegd, geloof ik er niets van. Dat zou toch wel altidwaas zijn, het steekt wat andersachtig. Zo, dan is het een zondeling die meneer Fok. Dat zou ik denken. Hij is dus rijk, dat blijkt, en hij neemt een aardig duitje met zich mede... in geheel nieuwe banknoten. Hij ziet ook op geen geld onderweg. Begrijp eens, hij heeft een prachtige prijs uitgeloofd aan de machinist Demogodia... als wij voor de vastgestelde tijd te Bombay aankwamen. En jij bent al langweomeester? Ik antwoorde pas per toe. Ik ben pas de dag van ons vertrek in zijn dienst getreden. Men kan gemakkelijk begrijpen welk een indruk deze mededelingen teweegprachten... op de reeds overspannen geest van de inspecteur van politie. Dat overijde vertrek uit Londen even na die verbaasend grote diefstal. En daarbij de haast om in verafgelegen landen te komen... dat alles onder voorwenssel van een dwaarse wedderschap... paste zo voorkomen in elkaar dat het fix wel in zijn vermoeden moest versterken. Hij deed de Fransman nog meer vertellen... en verkreeg de zekerheid dat de knechtssemester volstrekt niet kende. Dat Fok zeer op zichzelf te Londen leefde... en dat men de gentleman voor rijk hield zonder te weten...  waarmee hij zijn rijkdom verkregen had. Dat het een raadszoachtig man was enzovoorts. Maar tegelijkertijd mocht fix de zekerheid erlangen... dat Velje's volk niet de Suez en land ging, maar werkelijk naar Bombay reisde. Is Bombay nog ver af, vroeg paspartoe? Vrij ver, antwoordde de inspecteur, nog ongeveer 10 dagen zeereis. En waar ligt Bombay? In Indië? In Azië? Natuurlijk. Lieve Hemel, weet je... Daar is iets wat mijn gewelder hindert. Mijn kraan. Welke kraan? Mijn gaskraan, die ik vergeten heb uit te draaien... en die nu voor mijn rekening brandt. Ik heb uitgereken dat zij in de 24 uren voor twee shillings verbrandt... juist zes starves meer dan ik verdien. En jij begrijpt dat zo de reis lang duurt. Begeep fix deze mededeling over het gas? Het is niet waarschijnlijk. Hij hoorde er ook al niet meer naar... want hij wist nu wat hem te doen stond. Zij waren Tans aan de winkel gekomen. Fix die zijn medgezel binnengaan om zijn boodschappen te doen... en beval hem aan, vooral niet te laat aan de morgonia te komen. Hij zelf snelde toen in allerijt naar het consulaat. Nu zijn overtuiging vast stond, kreeg fix weer al zijn koelbloedigheid terug. Meneer, zei hij tot de consul. Tans twijfel ik er niet meer aan, het is de man die ik hebben moet. Hij laat zich voor een zondeling doorgaan... die in tachtig dagen de reis om de wereld wil doen. Dan is hij al een heel slimme vogel, antwoordde de consul. En hij denkt weer in Londen terug te komen... na de politie van de twee wereldheden van het spoor te hebben geleid. Dat zullen we eens zien, antwoordde fix. Maar bedriegt u niet, vroeg de consul nogmaals? Nee, ik bedrieg me niet. Waarom zou deze diever dan opgestaan hebben... om zijn passage tussen U.S. door in FISA bewezen te hebben? Ja, waarom dat weet ik niet, meneer de consul, antwoordde de detective. Maar luister, in korte tijd vertelde hij de hoofdinhoud... van zijn gesprek met de bediende van gemelde Valk. Waarlijk, zei de consul, alle vermoeden zijn tegen die man. En wat gaat hij nu beginnen? Naar Londenseine met het verzoek... om mij in bevel tot in hecht in de sneming te zenden naar Bombay. Mijn op de Mongolia inschepen, mijn dief tot in Indie volgen... en daar op Engelsgrondgebied hem zeer beleefd aan te spreken...  met mijn bevelschrift in de ene hand en de andere op zijn schoudig. Naar deze woorden vertrok de inspecteur... en begaf hij zich naar het telegraafkantoor. Daar zond hij de inspecteur der hoofdstad, de Depeche, die men kent. Een kwartier later ging fix met zijn kleine bagage... en een goedgevulde beurs aan boord der Mongolia... en de snelleboot, stak met volle vaart, de rode zee over. Negende hoofdstuk, waarin de rode en de indische zee... de plannen van Philius Valk schijnen te begunsteren. De afstand tussen Sues en Aden is, precies berekenend, 1310 meilen. En de maatschappij staat aan elke mailboot een tijdverloop van 130 uren toe... om dit traject af te leggen. De Mongolia, weer vuur zeer goed onderhouden werd... stoomde altijd met die snelheid om binnen de vastgestelde uren aan te komen. Bijna alle passagiers waren de printisie ingeschept en gingen naar Indie. Sommigen begraven zich naar Bombay, andere naar Calcutta, maar altijd over Bombay... want zeer dat een spoorweg de gehele breedte van het Indische schiereiland doorstijd... is het niet meer nodig de zuidelijke puntscelon om te varen. Onder de reizigers der Mongolia waren verschillende burgerlijke ambtenaren... en officieren van allerlei rang. Van deze behoorden er enigen tot het eigenlijk gezegde Engelse leger. Anderen commandeerden de inlandse troepen bestaande uit Sipayers. Allen waren hoog bezolderd, zelfs duur het Goevenement de rechten en lasten... van de voormalige Indische compagnie heeft overgenomen. Tweede Luitendans hadden 5.500 gulden, Brigadier Generals 30.000 gulden... Generals 50.000 gulden. De tractementen der burgerlijke ambtenaren zijn nog hoger. De minste ambtenaren hebben 6.000 gulden, rechters 30.000 gulden... presidenten van Gerichtshoven 125.000 gulden, Goeveneurs 150.000 gulden... de Goevendeur-generaal 300.000 gulden. Men leefde dus zeer goed aan boord de Mongolia, in deze kring van ambtenaren... waarbij zich nog enige jonge Engelsen voegden die een miljoen te verteeren hadden... en die in verren landen hun handelskantoren gingen vestigen. De Peurse, de vertrouwder persoon der compagnie, gelijk in rang met de kapitein... deed alles op grote schaal. En het ontbijt, aan de lunch de 2 uur, aan het middermuil te half zes... het soepete acht uren, bogen de tafels bijna onder de schoters warmvlees... en verdere gerechten die door de slagers en de koktermielboot geleverd werden. Onder de vrouwelijke passagiers waren er enige die twee mandaars haar toilet veranderden. Men maakte muziek, men dansde zelfs als de zee het veroorloofde.  Maar de rode zee is grillig en dik was zeer onstaimer... zoals alle lange, smalle zeeën. Als de wind het zij van de kant van Azië kwam of van Afrika... slingende de Mongolia het lange stoomschip gedurkt, daar zei de zee dwars inkreeg. De dames gedweden dan in haar hutten, de piano werd niet bespeeld... en natuurlijk eindigde dan ook het zingen en dansen. En toch, ondanks al die rukwinden en de dijning... zette de mailboot voortgedreven door haar ontzagelijk grote stoomwijktaag... zonder vertraging de reis naar de straat van Wapelmaamdep voort. Wat deed viliers Vork wel gedurende de reis? Men zou denken dat hij altijd angstig en onrustig zich bezig hield... met de veranderingen van de wind, die misschien na delig voor zijn reis konden zijn... of een onverwachte beweging konden veroorzaken... welke de machine gevaar deed lopen om klaar te worden. In één woord, met alle mogelijke gebeurtenissen die de Mongolia... kon de noodzaken om in één van de havens binnen te lopen... zodat zijn reis langer zou duren. Volstrekt niet of althans in zeer geringen mate. De gentleman dacht wel eens aan zulke mogelijkheden... maar hij bleef altijd de kalme, onbewegelijke man... het onverstoorbare lid-de-reformclub... wie geen ongeluk of toeval kon verrassen. Hij scheen niet meer aangedaan dan de groodometer aan boord. Ben zag een zelden op het dek. Er gaf zich volstrekt geen moeite om de rode zee graden te slaan... zo rijk aan herinneringen. Het toneel van de eerste gebeurtenissen in de geschiedenis ter mensheid. Hij ging niet naar boven om de vrije steden te zien liggen... die gezijd zijn langs haar oevers... en waarvan de schildrachtige omtrekken zich somtijd tegen de gezicht eindig tekenen. Hij droomde zelfs niet van de gevaren van deze Arabische golf... waarvan de oude gezietschrijvers Strabo, Arihanus, Artemidores, Edrici... zoveel akeligheden hebben verhaald... en waarop de zeelieden zich nooit waagden... zonder door zoenoffers hun reis te hebben geheiligd. Wat deed dan toch deze zondeling die op de Mogolia gevangen zat? Voor eerst gebruikte hij zijn vierdinees daars... zonder dat enige slingering of schommeling... een zo goed georganiseerde constitutie in de wacht kon brengen. En vervolgens wisten hij. Ja, hij had partners aangetroffen die even dol op het spel waren als hij. Een ambtenaar der belastigen die zich weer naar zijn post te goaabegaf... een predikant die er waarde Desimus Smith die naar Bombay terugkeerde... 