Tijl Uilenspiegel in Vlaanderen | Jan Bruylants | Historical Fiction, Myths | Audio Book | 4/10
ze een kind gelijk alleen aangesicht dat nu geheel en al door het licht van de rode lantaaren beschenen werd, toonde aan dat ze een hoge ouderdom moest bereikt hebben het was als van percament en zodanig gerimbald dat het als geheel verkeukeld leek de mond, zonder lippen en dwassen strepen dit gelaat werd over schaadoed door een lange dikke neus die tussen twee zeer kleine schitterende oogjes stond het hoge welft voorhoofd met rippels doorploegd was bekrood met dicht wasend spierwit haar dat in lange vlechten tot op de rug de heks neer viel haar hoofd, twee maten dik voor het kleine tengere lichaam boesumde zoiets rik dan toch een zekere afschoen in en deed één een ridding over de ouder blies de lantaaren uit daarna zetten zij zich in het midden van de zolder op de knieën en een paar ogenblikken later zag Lamme rond het wijf twee lichtgevende cirkels op de houten vloeg die een zwaafelgeur verspreidden de heks wieting kreeg horen de grote zwarte hond sprong in de lichtkringen en blafde luid de vrouw zat met hem wiptenpaard op het dier en dit laatste begon tussen de twee cirkels snel rond te lopen en de vrouwen en te keren terwijl de ekster luidkrassend boven het hoofd de oude vladderde weer haren rond de hoofd opvlogen als een witte wolk het was een vreemdsortig vrees in boesum en schauspel dan vele lieden van die tijd al waren ze ook met grote moed begaafd op de vlucht zou hebben gedreven het wijf liet weer en wilde kreeg het weer klinken door het bleef staan zijn de meesteres geleed op de grond en de vrouw vlak boven het hoofd van Lammen de heks bleef te midden er twee lichtgevende kringen zitten en sprak dat 1 uur voor uitzreden uit de spiegel gehoorzaamde gij zoekt en gij zo'n vinden sprak de vrouw de bloedverwandte die gij daar terug te zien wacht er iets lang op u zodra gij bij hen zult wezen zal er een tijd van berroering voor u aanbreken alleen in de dood zult gij rust vinden ik heb gezegd dat geen diacht op de toekomst mee heeft opgeleverd mag ik een vraag stellen spreek waar zal ik mijn bloedverwandte terugzien dat kan ik alleen weten als ik weer belsebud bereid en op jacht gij naar het toekomende dat kost weer in een kroon uit de spiegel weerp het munstuk naar de oude die het opraapte en verborg ze repuweerde hond en reed weer in wilde vaart in de lichtcirkels rond als ze weer op de grond gezeten was zij ze heigend als na adem snackend te antwerpen tijdelijk ging terug naar zijn makker en sprak nu gij lame deze tad op zijne beurt vooruit gij vlucht steeds maar zult ontdekt worden, zei de heks ook voor u zullen tijden van berroering aanbreken die alleen in de dood zullen eindigen meer heb ik niet kunnen zien in de toekomst waar zal ik mijn vrouw ontmoeten voel goed zak en weerp eveneens de oude een goudstuk toe als je met dat van te voren weet te zeggen dan kan ik elders gaan verblijven wat geschreven staat moet gebeuren sprak de vrouw en je kunt er u niet aan onttrekken weer reed ze rond op het zwarte dier en als dat gedaan was klonk het lame in de oren ook te antwerpen het meisje als werd door een geheimzinnige macht verwittigd dat het bezoek afgelopen was verscheen op de zolder en lijden de twee mannen de trap af naar de deur oude spiegel en goed zak bleven in de stond ook aan te kijken en paste dan je lachen uit het is duur betaald zijn lame ja maar we hebben ze toch gemakkelijk verdiend ook en we weten nu waar naartoe je gaat daar antwerpen ja dan nemen we hier afscheid ik ga niet naar die stad mijn vrouw wacht erop mee en ze zal met mijn ruzie maken tot ik dood ben je hebt het toch gehoord geen geloof dat dat niet ik geloof niets maar we moeten toch ergens gaan komlammen wees nu niet moet werk ik heb geen stond en gedacht ik geef de bruin aan die voorspelling vooruit naar de schelde stad ze verlieten mechelen en betraden de baan naar antwerpen tijd was weer in gepijn ze verzongen en sprak geen woord als ze een eindwees gegaan hadden en mechelen nog alleen zijn toren vertonen waarop de inwoners der stad de maan hadden geblust zei goed zak zeg eens steil zei het je ook je weten aan het onderzoeken of denkt genoeg aan de heks ik denk aan moedig en neelen silammen je kunt nu lachen en spotten maar ik geloof dat de oude waarheid heeft gesproken en ik de twee geliefde wezens de antwerpen zal terugvinden het is sterker dan ik ik doe alle moeite van de wereld om dat alles bespotterlijk te doen ik wil niet van mij afwerpen ik wil niet geloven aan dat hekse spel en ik geloof het toch gedenkt dan dat die lelijke heks kan voorspellen wat er zou gebeuren ja en nee dat is geen antwoord spreek nu hoe hard is rechtuit geloof je het of geloof je het niet wel nu ja ik stel er betrouwen in en wel er is toch iets dat ze niet heeft kunnen voorzien wat dan zo spoelig haar een vogel die zoveel van geldstukken houdt zou kwijt geweest zijn hoe dat je hebt toch die ekstra wel gezien natuurlijk maar wel, de oude is haar een vogel kwijt hoe weet je dat omdat ik hem hier heb en lammen klopten zijn borst zak los en haalde de ekstra tevoorschijn die een ogenblikje als bedwelmd blik hier, zie waarom hebt je dat gedaan om u te bewijzen dat de heks niets weet en zelfs niet hoort of ziet wat gaat je met dat beest doen de ekstra was uit de verdoofing ontwaakt en prikte met veel geweld lammen in de hand goed zaks, die denk ik reed van pijn uit en liet de vogel los die ontsnapte en in de richting van mechelen vloog laten vliegen antwoorden lammen op dit ogenblik ik zie het, zijt daar zodat je er nu wel zult van overtuigd zijn dat de oude een bedriegster is en niets kan voorspellen zeg dat niet te spoedig best te goed zak, als je de antwerpen bij uw vrouwtjes ontwezen zal ik u en de heks herinneren dat zal dan de mijnen wel zelf doen lach de lammen en ze zetten hun weg naar antwerpen voort het einde van hoofdstuk 34 boek 2, hoofdstuk 1 van Thijlaule Spiegel in Vlaanderen deze diep rivaux opname is vrij van uteursrechten door Bart de Leeuw Thijlaule Spiegel in Vlaanderen door Jan Bruilands boek 2, hoofdstuk 1 waarin overgeschiedenis wordt gesproken de 2e april 1792 werd door de nationale vergadering ter Parijs de oorlog aan Oosterrijk verklaagd en het voorspel daarvan was de overweldiging van België de eerste aanval die reed een paar weken na dien plaatsgreep mislukte en bij de tweede inval op het einde der maand juni de uitslag was gevoegd insgelijks achteruitgedreven die beide nederlagen verwekte zeer veel geharrewaren in de Franse vergadering ter Parijs tot generaal du Morier eindelijk de leiding van een derde poging op zich nam de veldslag van Jean Mapp welke op 6 november werd geleverd besliste over ons los de uitslags geen eerst zeer 2 verlachtig en de eindelijk behaalde zegepraal moet grotendeels worden toegeschreven de lapperheid van de luisterlandgeneraal Egalité die een Belgisch legioen aanvoerde ook de havenloze uitgehongerde frangse legerbenden vochten als van hopigen want ze dachten dat de tafels in ons land voor hen gereed gedeckt stonden het oosterrijkse leger werd verslagen en België werd een winnig west voor Frankrijk al die steden van ons vaderland gaven zich erachter in volgens zonderslag of stoot over aan altwerpen was hetzelfde de oosterrijkse bezetting was met vrezen geslagen reeds de 4 de november werd de vele voorwerpen van het kasteel Scheep gedaan en naar Holland gestuurd op zondag 13 november 1792 de 11 uur voormiddag zond de veldmaatschalk naar Marnier bevel hebben er voorgoeden van het franse noorderleger uit het hoofdkartier te bergen aan de magistraten van antwerpen 1 zijn manschappen de burger du lac met het volgende schrijven van de Frankrijk Francaise de veldmaatschalk naar Marnier bevel hebben er voormacht van het noorderleger onder de bevelen van generale Le Bour-Donnais komt aan het magistraten de uitdrukking de broedelijke vriendschap van de Franse Republiek bieden hij verwacht van zijn vaderlands liefde dat het hem de sleutels de stad zal willen overhandigen en al dus de poorten ontsluiten voor de vrijheid aan verzet veel niet te denken door dezelfde middag in name de gransenbevolking te antwoorden dat zijn zeer gevlijt en er kentelijk waren voor het aanbod van de veldmaatschalk ze verkluiden zich tevensbereid hebben de sleutels de stad aan te bieden zo haast hij het zou verkiezen de wereldkasteloloog door de Oosterreikers was bezet trok Lammar Liére met zijn afdeling van bergen naar Burger Hout en wij keren na dit vluchtig geschietkundig overzicht bij Uile Spiegel en Lammet terug in 1792 nog steeds te antwerpen waren het einde van hoofdstuk 1 boek 2 hoofdstuk 2 van Thijle Uile Spiegel in Vlaanderen deze LibriVox opname is vrij van auteursrechten opname door Bart de Lille Thijle Uile Spiegel in Vlaanderen door Jan Bruilands boek 2 hoofdstuk 2 hoe Uile Spiegel zijn de moeder Nelen en Salsculotte zag Thijle en Lammar hadden vernomen van ze zou verwelkomen aan de Kipdoorpoort en ze sloegen die weg in op aandringen van Goedzak die nieuwsgierig van aardwas en het Schauspel wilde bijwonen. De rijtuigen wel in de leden van het magistraat gezeten waren, reden onze 2 makkers voorbij. Daar zijn de overreden reeds sprak Lammar, als we niet sneller stappen, zien we niets. De mensen denken zeker, zet Thijl, dat ze de vreemdelingen niet snel genoeg de sleutels van de stad kunnen aanbieden. Ze rijden vergelooft. Overweldigers zegt ge, ze komen ons verlossen, de braven jongens. Verlosse? Wie weet er van te voeren of de ene meester beter zal wezen dan de andere? Zwarte gedachte Thijl, ge hebt er geen andere. De gilden en burger compagnieën met vaandels en trom rukten voorbij gevolgd door een dichter dron mannen, vrouwen en straatbengels die alle 3 kleurige Franse draagde, rood, wit en blauw op hoed of jastroegen. Ze voeren de kleur van de nieuwe meester reed, zij uit de spiegel, dol volk. Wat heb je tegen de Franse? Niets. Ik heb het tegen de antwerpen aars die zonder te weten wie of wat ze aan de kip door rapport gaan inhalen zonder te kunnen gissen wat er van hen vanwege de Franse te wachten staat meer vreugde laten blijken dan ezels die in Distelveld tegemoet lopen. Die kleed ging hen voorbij tijdelijk keek ik hem na en kreeg ik ken die vent, dat is mijn schildersmaat en zeer luid Hey! Goatje! De andere wende het hoofd om en uit de spiegel bemerkende bleef hij staan de vrienden van 1 dag staken elkaar de hand toe Hoe gaat het u Goatje? Ik ben niet de antwerpen bekend onder mijn waarnaam, noem mij Dargon of liever kort af Simon Gegaat insgelijks de dappere magnetiëren verwelkomen Ik ga de ontvangst zien omdat mijn vriend Lamme Goedzak hier de nieuwsgierigste kerel is die door gods lieve zonnen wordt beschenen. Thijvernam dat Dargon zich als muzikant en dansmeester in de Schildersstad had gevestigd waar hij les gaf in de hoogste kringen en tussen beide als landschapsschilder het pensiel wel eens ter hand nam Gij schildert niet meer vroeg Dargon? of helpt je soms nog voor ouders malen? Nee, ik heb al die streken mijn legeurt vergeten en mijn tans en mens waar uit geen geestig gesprek meer te krijgen is, viel Lamme in Hij loopt daar steeds alsof hij bevreesd is dat de lucht op zijn de kop zou vallen indien hij nog eens plezant durfde wezen.  Ik heb geen lust meer om te jokken, weder voertuig en God weet of die lust nog ooit zal terugkomen. In korte woorden verhaalde hij aan Dargon hoe hij te dammen niemand had weergevonden en sedertien steeds op weg was om zijn naast bestaande te dekken. Al praten er waren zijn buiten de kip door op poort gekomen, waar zijn de laatste woorden horen die de stadspensionaris Bonn namens het magistraat tot de Franse generaal richter. We hebben een godsdienst en een grondwet die ons duurbaar is. Laat ons die behouden, want aan onze voorvaderen brachten zij geluk zolang zij geïrbiedigd werden. De generaal antwoorden in een korte toespraak werden hij zegt dat de Franse gekomen waren om en van het jukte van lossen dat de wetten van het vrije volk zolang geïrbiedigd blijven, het grootste tucht onder zijn manschappen in de stad zou heersen. Door de poort waren er steeds de Franse furie woeden en zoveel hunnig landgenoten als honden werden doodgeslagen door de antwerpse bakker en zijn de medeburgers trokken de soldaten van landmaniëren de stad binnen. Het pale volk opende de stoers. Deze krijslieden waren min of meer uniform gestoken en maakten indruk op het vreugde, dronkend volk dat op grans de doortocht de kreeter liet horen leven de Franse republiek, leven de gelijkheid, leven de Franse, leven onze verlosers. Het voetvolk van landmaniërens benden deed echter menige kreeter in menige antwerpse mond verstommen. Dat waren geen soldaten, dat leken meer manschappen en die verbenden en waren er van aller aard en vorm gewapend met geweren, sabels messend pistolen. De schoezels hingen afvlaagden om hun voeten of bestonden uit holle blokken en de kerels met woestige zichten de meeste ruigbehaard liepen in wanoorden door elkaar, de carmaniole of de marseillaisen rouw en schor uitschreeuwend. Dat deed de antwerpen naar, want trouwig van aard nadenken en meer dan eenlegde voorzichtigheid halve de hand op zijn beurs. Maar het waren nu eenmaal vanse broeders, verlosers, die kerels, al zagen ze er als pandieten uit en ieder juichtte hem toe en zij ook werden bejegend met een levende Franse Republiek leven onze verlosers. Toen hij op het stadhuis ontvangen werd, de aanvoerden van die bende, creëelde het van mensen op de grote markt en de geestrifts tegdaag ten top.  Er schenen aan het vreugde groep geen einde te zullen komen en nimmer werden de sansculotte ergens op meegejubbel en gejuich onthaald. Ik geloof zij uit de spiegel dat al het gespuizend Parijs gevlucht is. Waarom dat? Voeg daar gewoon verbaasd. Wel, veel meer dan er hier zijn intreden gedaan heeft, kan er toch in Frankrijk's hoofdstad die bestaan. Ik ben Frans Mantijl. Des te beter zult gezien hebben dat het al gespuizend is wat uw lamaarliëren hier binnenbrengt. Het volk is de meester. Dit is het eigenlijk gevoel. Gemogd het meuvel opnemen zoals gewild, zei Tijl. Maar de Oostrijken zagen er toch deftiger mensen uit. De pluimen maken de vogel niet, sprak lammig vergoeilijkend. Zo luidt het sprekenwoord, antwoordde Tijl. Maar ik zou wel eens willen weten hoe de pluimen er zonder de vogel zouden uitzien. En deze vogels boezen me geen vertrouwen in. Als je hen aan het werk zult hebben gezien, sprak daar gewoon zult je wel anders spreken. Ik hoop het verantwerpen. De dansmeester wilde aan het gesprek een andere wending geven. Daar hij toch bemerkte dat uit de spierlet niet erg met de sanskullel te ophad. En zei, je hebt me daar straks over uw moeder en uw wennicht gesproken. Wat zou ik je zowel zeggen als ik u eens bij je bracht? Raak dat punt niet aan als ik u binnen mag, sprak Tijl. Ik zal niet dulden dat je daarover spreekt dan in alle ernst. Ik meen het zo ook. Wat ben je? Dan kun je wel licht in de gelegenheid zal stellen uw nabestaande terug te zien. Als je dat doet, meneer Karton, zijn lame, dan geeft je Tijl de ziel terug en ik roep je voor immer als mijn vriend uit. In mijn straat wonen sinds een jaar twee vrouwen. Een oude, grijze moeder en een flinke, blonden, blauw ogen gemaagd. Ze kwamen van Gent en zijn gebochtig van bruggen. Is dat waarheid, vroegtijl met glinstrende ogen? Ik woon voor de gek te houden omdat ik daar even niet hoog opliep met uw Franse krijgslieden. En daarom bij de polschrijpenden zeg, is het de waarheid. Op mijn woord van eer, ze wonen bij een bloedverwand, de smid Klaas. Klaas, dat is onze naam. Klaas zegt ge. Daarom, spoedig, wij wonen ze. Kom, laat ons maar heen gaan. Lopen, vliegen.  En als zij nu niet zijn, er zijn nog meer mensen in ons land die Klaas heten. Aendersbihostaarde hem met verbolgen blikken aan. Moet je die spranker hopen u zo plots doven? Geef wat furals en tonnike kruidtijl. Hij wilde de vrouwen en haar dochter eilen alsof geen reeds zeker zeid dat zij uw moeder en nelen zijn. Tijl liet op diel met troevenblik het hoofd op de bocht zinken. Ik was zo gelukkig op dit ogenblik, geeft gelijk lame en zijn meer moeders en meer meisjes dan haar die ik lief heb en er bestaan vele mensen die Klaas heten. Ze zullen het weer niet wezen. Dat heb ik niet gezegd. Het is wel mogelijk dat ze het zijn. Niet stoont het tegenovergestelde. Ken je hun naam? Vroegtijl. De dansmeester antwoorde ontkennend. Laat ons tot bija gaan, sprak hij. Ik woont niet ver van hier in de Jodenstraat. En wie weet. Meneer Karton heeft gelijk zijn lame. Laat ons gaan zien. En als het moeder niet is, dan is het nog tijd genoeg om met de kop in de grond te lopen. Meneer Karton heeft gelijk. Wie weet. Kom, laat ons dan ogenblikkelijk sprakken uit de spiegel. Want die onzekerheid pijnigt me. Ik word gemacht al door een straaltje hoop dat door een onoverwinnelijk voorgevoel wordt over schaar doet. Kom. Daargon leiden onze twee makkers naar de Jodenstraat tot voor het huis van de Smithklaas. Alles was gesloten. De bewoners waren wel licht als goede antwerpennaars de verlossers gaan toejuigen. De deur werd door een jongen maag geopend. Een vreugdekreet ontstapte uit de Spiegelsmonds. Hij opende de armen, sprong op het meisje toe, prangde haar aan zijn de post en haar met zoenen overladen kreeg hij, Nelen! Nelen! Hij had het laten horen en zich met geweld wilde losrukken herkende tijl aan zijn stem. Tijl? Onze tijl, moeder! Op dat geroep kwam de moeder naar voren geuild. Zij ook had aan de stem haar kind herkend. In tranen wegspeltend tranen van vreugde bij het ongewacht weder zien stoek zij haar gearmen op de halsterpijde kinderen. Mijn zoon, mijn jongen! Lamme had de hand van Dargon gegrepen en stammelde. Dat is braaf, Vanug! Dat is braaf! Twee dikke tranen bengelde op zijn wangen. Meneer Carton ging hij voort. Ik gevoel een grote aandrang om u te omhelzen, want je hebt bijna uit de Spiegel doen herleven.  Ik doe het niet, omdat ik plechtig geswooren heb, zodat ik bij vrouw ontvlucht ben geen levend wezen op aarde meer te zoenen, maar geef me de hand. Ik roep u tot mijn vriend uit en je kunt op Lamme goed zakken rekenen waar en voor wat het ook wezen. En naar Dargon de hand geschutten heb ik geen Lamme. Leven de Franse verlossers, want jij zet het toch ook heen, gij. Je hebt mijn vriend tijverlosst van al zijn kwellingen. Leven de verlossers! Het einde van hoofdstuk 2 Boek 2, hoofdstuk 3 van Tijlenuilenspiegel in Vlaanderen. Deze LibriVox-opname en de acteursrechten. Opname door Bart de Leel. Tijleuilenspiegel in Vlaanderen door Jan Bruilands. Boek 2, hoofdstuk 3, hoe een officierder sansculot in uilenspiegels kennis maakte. Als de eerste vreugde van het tweede zien voorbij was, vannam Tijle uit de mond zijn haar moeder dat de twee vrouwen na de dood van Klaas de Houdhakker zonder bestaansmiddelen waren gebleven en bij een bloedverwand die Gent waren gaan inwonen. Zo goed mogelijk haar brood. Een zekere dag, zo verhaalde de moeder, was Klaas de Smidt, een nevenvaardenzaliger die in zijn prilleur naar Antwerpen was vertrokken naar Gent gekomen. Hij stelde ons voor naar de Scheldenstad te reizen en bij hem onze intrek te nemen. De man zit er warmjes in, heeft een gulde Smidtse en woont hier alleen met een dienstboden. Hij is nooit gehuild geweest. Benamen dit voorstel aan, dat is de getiger, daar de oom de Gentreets dikwerf de wenshand te kennen gegeven, zijn oude dagen in een klooster voor ouderlingen te sluiten. Ik geloof dat de man liever onze hielen zacht aan onze tenen. Zo is familial tijdmoeder, de man is dood. Ik heb hem verleden jaar te Gent opgezocht, niet waar lammen? En men verwees ons naar het kijkhof. God hebben zijn ziel zijn de moeder. Er werd nog veel verhaald en meegedeeld tot de Smidttaas kwam. Een twee meter lange kerel met een paar voorvechtersarmen en een stierenhals en een lichaamsbouw die een buitengewone kracht aanduiden. Zijn geluid was hoogrood gekleurd, de ogen stonden hem dwaas in het hoofd en reed bij het biddentreden zijn er woning had hij luidig geroepen met sterke Vlaamse tongval Vievele Republiekfrasse. Het was een maand te zien dat hij op het heilde van lossers een Malsse beker had geledigd.  Wat zijn dat voor keros vroeg hij toen hij in de huiskamer kwam en tijl en lammen bemerkte. Mijn zoon, tijl. En mijn vriend Lammergoedzak vroeg de aardenspiegel erbij. Ha! Dat is nu die schone tijl die u reed zoveel tranen heeft u stochten. Ik ben blij dat hij u terug gevonden heeft want nu zal mijn oudje zo geen droef gelaad meer zetten. En in Nederland zou geen tranen met tuiten meewenen. Er overkomt ons vandaag alle geluk. Geef me de handtijn en ga je ook goede lamzak. Moedelke, haal een fles op van achter het vat. We gaan drinken op de Republiek Franse. Dat zijn mannen. Deze hartelijke ontvangst toft tijl diep. Alleen deed het een pijn dat de smid zozeer met de Franse ingenomen scheen. De fles werd ontkeurkt en de bekers geledigd. Een zwagge klop op de ingangsteur deed alle opspringen. Nelen ging openen en verscheen weldra in de kamer gevolgd door een jongeling in een gehaven kleed gestoken dat walleer een uniform moest geweest zijn maar nu zo erg van kleur verschoten was dat men niet goed meer kon onderscheiden hoe het er vroeger eigenlijk wel mocht uitgezien hebben. De man droeg een grote ruitersabel en een sluier met wit, rood en blauw die de officier aanduidde. Met West-Vlaamse tongval sprak hij ik ben hier wel bij Karo Klaas. De smid schoof hem met veel plichtplegingen een stoel toe. Neem plaatskapitein, ik ben Karo Klaas. Ik ben bij u ingekwarteerd. Dat doet me plezier. Het is een grote eer voor mij. Ik zie met genoegen dat ik bij vrienden de ene en onverdeelde Republiek ben aangelans. Vievele Republiek van ze, kreeg de smid bij het vullende bekers. Vievele Republiek van ze, antwoordde de officier. Megenvochtend is je map, meneer de colonel, vroeg Klaas. Er zijn geen meneer en meer. De ene en onverdeelde Republiek heeft heel die rommel zo afgeschapt. Doe mij situaien, situaien populo. Ik heb gestreden onder generaal egalitee om u alle vrij te maken, op uw gezondheid. En het oog opslag op nelenwerpende. Uw bedochter? Nee, mijn nicht en haar moeder. En hier is mijn neef Tijl en zijn vriend goede lamzak. Het is voor het ogenblik grans mijn gezin, situaien pompiro. Ik hoop naden met alle kennis te maken. En zich tot nelenwendende situaienen mag ik u verzoeken mij naar mijn kamer te geleiden.  Mijn kamer, zei de smid, het is de pester. Boedig, wijs die heer de kamer, sprak Tijl. Situaien populo, zei de officier, de wegbrouwer Fonsen, zijn een dreigende blik op uit de spiegelwerpende. Als ik u binnen mag, situaienen. Nee, le kijk Tijl aan en gehoorde niet. Boedig, herhaalde Tijl, vergezel dan toch die heer. Breng mij een vles wijn, zo tot nelen. Hij volgde uit de spiegel's moeder naar boven. We zullen hem van het Paters vaartje geven, sprak de smid. Hij verdient het, want hij heeft ons vrijgevochten, die pompiro. Ik zal ze hem dragen, zei Tijl. En ik zal u ver gezellig, om ze hem voor te dienen. Voeg de lammer erbij. De fles werd uit de kelder gehaald en de uit de spiegel in goed zak togen naar boven. Waar de luisterland geheel gekleed op het bed van de smid uitgestrekt lag. Hij draaide de kamer binnen, en onder de verbaasde blikken van de officier vult de tuin de beker en boodlammen hem met een buiging de drinkschou aan. Wat betekent dat, kreeg populoor. De hemel zal degene toe behoren die de dorsten gelaafd, sprak lammer op salvende toon. Er is geen hemel meer. De ene en onverdeelbare Republie heeft de hemel afgeschapt. Dat is spijtig, zei lammer. Spijtig, waarom? Wel, waar men ons geleerd heeft, situaillen, moet het daar nogal goed geweest zijn om er voor eerlijk egen kwartier te worden. Oude, wij verpraat. En wil het gemiddel je zeggen waarom geen bijde in mijn kamer komt? Ik had bevolen dat de situaillen de wijn zou brengen. Ik wil hier gehoorzaamd worden. Uile spiegel's bloed begon te koken. Lammer bemerkte het en verhaaste zicht te antwoorden. Uwe situaillen in tijd zijn bekend met de gebruiken van het huis. Wat, gebruiken? Dat bestaat niet meer. De ene en onverdeelbare Republie heeft ze alle afgeschapt. Die schapt nogal veel af, zijn lammer op een mooiselig toon. Al wat het teveel is in de samenleving. Pas maar op, situaillen, dat de Republiek de een of andere dag de Republiek niet afschaffen. Populo sprog uit het bed. Ik geloof dat Gemij voor die gek wilde houden. Kerel, pas op.  Wat komt hier doen? Volgens de gebruiken, de afgeschafde gebruiken situaillen van het huis, worden de personen die hier ingekwarteerd zijn door de klechten van de smid bediend en wij hebben de eer als de elite afgeschafde situaillen u als uw bedienaars te groeten en wijn te brengen. Dat is nu heel de zaak. De officier ledigt de beker tot op de bodem. Pakte u weg, kritij. Ik heb nog niet gemiddag meeld opgediend zien. Goed situaillen. De kleen de situaillen zal de tafel verdienen. Kerel, zei uit de spiegel die sinds lang zijn geduld kwijt was en nu niet langer minst wij gekomen. Kerel, lammen, grepen bij de arm, deed thuis op zichzelf ronddraaien en doelde hem op die wijze buiten de kamer. Uwe situaillen tijd zal het maal gereed vinden, zei hij, en het schoonste eatservice van de gasten hier zal het verdienen, porcelijn de taloren heeft de deelbare republiekwille nog niet afgeschapt en met een hoofdse buiging wipte hij buiten op het ogenblik dat populo de beker grep om hem naar Lammers hoofd te werpen. Uien de spiegel was reed beneden. Hoedig sprak hij. We verlaten het huis, want als ik hier langer blijf vrije ik die kerel hierboven de dekkom. Hij speelt heer en meester en we zullen hem dat netjes afleren. Zij goed zak, die in het vertrek trat. Uien de spiegel jongen, ik herken u niet meer. Zij het getuil van vroeger nog. Nelen is hier niet veilig. Onzin. We houden die populo in het oog en als schijwild, als schijtuin uitle spiegelzijd van onze eerste zwerftocht zoekt die Franse verlosser eer het avond eens naar een andere woon. Tijden dacht en ogenblik na. Hoe stelde de vriend hierboven? Vroeg de smidt die terug in de kamer kwam. Hij verlangt binnen een uur te middag malen. Avond malen? Dat zal hem al hetzelfde zijn als er veel is en als het goed is. Want hij ziet er uitgehongerd uit. Ik wend dat ik op het zicht zijn een ribbe kunt tellen. We zullen hem eens laten smurren, zij klaars. Ik geloof, vindt Tijl in, dat al die kerels daarvoor naar antwerpen gekomen zijn. En god weet voor wat nog al. Moedig, voor de situatie. De oude ging naar de keuken om op verzoek van haar zoon een stevig mel voor de officier te bereiden.  Uile Spiro had naast Nelenplaats genomen en haar hand in de zijnen sprak hij haar vluisteren toe. Lamme en de smidt hadden een tweede fles aangesproken en praten over de Republiek en de verlossing van België, waarop gedronken en opnieuw gedronken werd zodat Caro Klaas een half uurtje later een dubbele tong bezat de ogen die moeite deden om open te blijven. Boven schende situatier geen ogenblik rust te vinden want hij stapte aanhoudend weer en scheen slag te leveren met de meubels. Als Populona beneden kwam sprak de smidt zij de ogen waagewijd open. De officier had zijn uniform afgelegd en zich in het kostbare zondagspak van Klaas gestoken. De klederen waren te wijd voor zijn magen lichaam toch dat schedem niet te hinderen. De mouwen waren boven de handen opgeslagen en de broekspijpen boven de knie vast gebonden. De nieuwe hoed van de smidt praalde op de kop van de verlosser die ook Klaas best de pijp tussen de tanden had. Heb je goede tabak in huis, vroeg Populon. Gekijk me zo versteld aan, situatier. Ik antwoorde de smidt ik uit de spiegel steten met woord af. Wij zijn allen om ter meeste aangedaan sprak hij. Er is een groot onheil in ons huis. Hoe dat? De braven lammen die u daar straks wijn heeft geschonken als ik hem vindt breken ik hem de nek hij heeft een spot met bijgedreven hij zal het niet meer doen hij ligt op sterven zo plotseling hij heeft de golara in de hoogste graad. Hoe? De golara? Het slecht water. En hij is hier nog in huis? Hij is mijn enige vriend hem verzorgen. Mag ik hem mij later opdienen? Populon luisterde niet meer hij was reeds terug de trap op en kwam naar een paar ogenblikken terug beneden met een zwaar pak onder de arm. Veel geluk met uw vriend sprak hij ik zoek een veilige oord op tegen de goede reis die te verte en hij verliet de woning Labbe kwam uit de nevenkamer te voorschijn. 