Falklandjes | Herman Heijermans, Jr. | General Fiction, Short Stories | Dutch | 1/7
John riep ik naar benij, let op het touw. Een badend in het zweet, vierde ik het koord, hing over de grote rand, oplettend of John het begreep. Dat was een gelukkige inval. John bond het touw om de buikering van de zwarte hengst, daarna een dunner koord aan de achterste linkerhoef om het dier eventueel af te houden. Ik begon te hijsen. Ik heb een lange tijd niet gesmeerd en telkens bleef het paard aan een bakon of een spionnetje haken. Beneden hoorde ik uit een rincelen, het verdrijden dier spartelde. Stom van die vervloepte John om niet beter af te houden. Let dan toch op als kuiken, schreeuwde ik hijsend en gelijk zag ik de kop van het paard boven de grote rand uitsteken. Het dier briste van blijdschap toen het mij herkende. Ik vond de randje uit te delen. Ik ga voor laatste ruk trachten het paard binnen te halen. Maar het hele achterlijf haakte onder de grote rand. Wel vertikt dat het hijsend iets verder baten. Geen uur blijft John langer in mijn dienst. Ik pogde met één arm het touw vast te houden met de andere de kop van de dier te grijpen. Maar door dit onhandig zelfs gevaarlijk pogend schoot de touw los, gierde als een stoomfluit daarop hoorde ik het harde klikken der vier paardenhoeven die de stoepstenen raakten. Hieruit maakte ik op dat niet alleen een vallende kat op zijn poten terechtkomt. Beneden begon de juffrouw van één hoog weer te zanenken. Het paard had haar spionnetje omgehaald. Daarin boven met zijn kwispelende staart een bloempot van het kozijn geveegd. John brulde ik bijna hijs. Kun je dan niet beter afhouden als kuiken, als je denkt dat dat goed voor de BST's heb je het mis. En weer trok ik onrustig aan het touw zet voor zet, geduldig, heigend, sweatend tot ik de kop weer boven de goot rand zag. Met inspanning van alle krachten wond ik nu eerst de touw om een poot van het ledekant mijn hospita, klom in de goot einde het dier dat enigszins nerveus was. In zijn maanden hing het spionnetje van één hoog, aan zijn rechter achterpoot een gedeelte van een balcon balustrade. De huizen in de pijp worden helaas niet oersterk gebouwd. Ik repedeer nu bij het gebied, pogde het op de tillen.  Ik trok de voorpooten over de rand heen en het verstandige dier trachten zich op te zetten. Maar op dit moment schoot de touw los van de poot van het ledekant en scheelde het weinig of ik ging mee naar hem laag. Weder hoorde ik de metalen klikken en nogmaals, nu meer uitgeput en afschuwelijk zweetend begon ik de lijn in te halen. Het paard was het eerste bakkondertje af voorbij, toen John schreeuwen op te houden. Steviger dan straks, bevestigde ik het touw, keek over de goot rand. Er stonden meneden heel wat nieuwsgierigen en een major van de politie. Dat mag zomaan niet, riep de agent. Waarom niet? Repek. Rep hij weer? Nou, ze moeten hier gestald worden, riep ik. Dat is maar wat moois, riep de major. En toen heeft ik verder, grib nog eens het paard bij de kop en met een ruk van verdwijfeling kreeg ik het bij mij in de goot, waar het heen ik te van blijdschap. Terwijl had John het brandje de trap opgeleid. Wij begonnen de paarden te rosskammen, konden even wel niet beletten dat zij al trappelende door de vloer heen trapten. De huizen in de pijp zijn nu eenmaal niet stevig. Toen ik dan ook een ogenblik later met mijn familie aan tafel zat en de hospita-balletjes gehakt met rode koel opdiende, keek zij mij verwijtend aan, wijzend naar de plafond, waardoor beurte links een witte en een zwarte paardenpoot stak. Mijn heer, zij zij, dat was niet gekonditioneerd en de poot van mijn bed is ook helemaal krom. Opname doen we ook al de klik. Wij zaten in het prijeel, verhalde mijn vriend. Paul, Wouter, hun moeder, ik. We hadden Elkander in geen jaren gezien. Ik kwam vers van de reis. Paul was een lange, blonde jongen, scherpsinnig, intelligent. Wouter, kleine, ronde, vrolijke, leek wel 10 jaar jonger. Toch schelden ze hoogstens een paar jaar. De moeder, zwart, toen ik naar het buitenland ging, herkende ik niet. Zo had het vele verdriet heran gegeven. Een verdriet om onder de bezwijken. Eerst waren haar jongste dochter gestorven. Toen de man, toen nog een dochter, toen een zoon. Vier stelf gevallen in acht jaar tijd. Onzettend, niet. De vrouwen luisterden ernstig naar onze gesprekken. Het lachen had ze verleerd.  Ze praten een enkel woord mee, keek vriendelijk rustig van Paul naar Wouter, altijd met datzelfde doen van calmer, gelaten belangstelling. Herinneringen waren om en bij haar herinneringen aan de reizen mordende ziekte. Tegen half tien, ik zou blijven logieren, stond zij op om mijn kamer te versorgen. Wij bleven in het priël. Er brandde een t-lampje op tafel, aardig belichtend de porcelijnen vakjes van het stijl. Paul rookte in sigaret. Wouter hing lusteloos in zijn stoel. Het gesprek gaf te. Om ons heen zong het zachtige ruis van de blaren in de donkerde van den Thuyn. De flauvelichte ramen van het huis schemerden door de zwarte boomsiloetten. Wij zwegen. Het vuurig roodpuntje de sigaret stak in de warn de tabak. Toen zag ik het avond bleek er laad van Paul dichter naar de tafel bergen. Onrustig klonkte het hem. Wat zit je stil, Wouter? Ik, ik ineens schokte Wouter overreint. Vrolijk on nozzle. Ja, jij? Je was al straks zo. Toen moeder er was. Oh, hey, nee? Waarom praat je dan niet? En ze lachten beiden, hard op. Het deed me onangenaam aan hen zo te horen lachen in het donker van het priël. Hun gezichten leken kreidweit in den schijn van het lichtende transparent. Ik heb me verbeeld, begon Paul weer, dat je al een paar dagen afgetrokken bent. Hoe zal ik het zeggen? Zo, in jezelf gekeerd. Kwout niet zeggen wat moeder bij was. Je zegt nu wel van nee, maar maar ach, je bent niet weiß, lacht Wouter. Bij het lampje opente hij zijn zichare koker, nam hij rustig en zichare uit, sned het puntje af en vrolijk beflikkende de Lucifers vlam zijn geladen. Het ronde jongen geladen. Verroogde nu alle drie. De damp woelkte breed uit naar het dak van blaren. Beswegen. Uit het huis klonk het gepraat de dienstboden in de keuken. Nog eens hield Paul aan. Is er niks in zaken gebeurd? Wel, hoe kom je er op? Viel wouter uit. Als ik het toch zeg, dat er niks is. Ziet toch niet licher? Hee hee. Verweet de ander. Hoe kom je zo prikkelbaar? Ik vraag uit belangstelling. Is dat een reden om op te stuiven? Stuif ik op. Vroeg Wouter geprikkelt. Ik zou eerder kunnen zeggen dat jij opstuift. Ik ben zo calmen, zo rustig als Willem. Willem ben ik. Goed, goed. Dan verbeeld ik het mij. Zij bouwen zachtzinnig.  Des te beter, des te beter. Maar nu je er over praat, begon Wouter weer. Wil ik je wel zeggen, dat als ik stil ben, als ik soms in gedachte zit, om heel andere redenen is dan jij misschien denkt. Gek he. Terwijl hij zich ongerust maakt over mij, maak ik me ongerust over hem. Die is goed. Hartlach de Paul. Dat wordt zo een tente comedy. Die zie ik er zo slecht uit dat hij je over mij ongerust maakt. Ik voel me zo gezond als een vis. Je zachen vermoeid uit vanavond. Je fiet te lang. Nu kun je zien, ik heb vandaag helemaal niet gefietst. Niet gefietst en je doet het anders elke dag. Geen trek te warm weer. Oh, gedacht maar. All right. Is dat geen mop willen? Zo doen we nou dik walsmiddelkander. Haha, je zou zeggen he. We lachten en droogten weer zwijgend. Paul lacht achterover. Blies kringetjes naar het bladedeck van het priël. Wouter zat rustig te dampen. Het teelichtje knetterde, spuurde rotes bedjes gingen uit. We keken ernaar tot de laatste schuventrekking verschemend was. Het werd een aangenaamde uisternis met het heigende brandende sigaren. De rust rondom het koele geritzel des treuken. De moeder stortte ons. Niet zo lang buiten blijven zitten, Wouter. Je vatten kao, erin je het weet. En weer verraste mijn Wouter's prikkelbaarheid. Gekheid. Gekheid mama. Zo, en ter property ben ik niet. Als of... Het gesprek had een killer harping. We gingen binnen het huis. Paul bracht me naar mijn kamer. Bleef aarselen met een blakeren de hand. Zie je, zei hij. Ik heb het straks niet willen zeggen, begrijp je. Maar waarachtig, ik ben vreselijk ongerust over Wouter. Zie je niks aan hem? Ik? Nee, toch is het zo. Ik betreeg me niet. Wat bedoel je? De ziekte van vader. Wel, hoe kom je erop? Hij ziet er prachtig uit. Oh, beste vriend, ik ken de symptomen. We hebben leergeld betaald. Bij Trus en Heijn heb ik het zien aankomen. Die bedriegelijke gezondheid, die eetlust, dat kurzachtige drinken, drikelbaarheid, maligheid, je zult. Een zwegenplotseling. Wouter was binnengekomen. Wat hebben jullie nog zo druk te praten? Vroeg hij achter dochter. Ik zeg hem goeie nacht. Wat ben jij nieuwsgeerig? Nacht willen, slaaplekken. Op zijn beurt bleef Wouter in de kamer. Jullie hadden het over mij niet. Vroeg hij onrustig. 