Verhalen van Sherlock Holmes | Sir Arthur Conan Doyle | Detective Fiction | Audiobook Full | 6/6
Het avontuur van de Zes-Napoleons. Dit is een LibriVox-opname. Alle LibriVox-opnamen behoren tot het publieke domein. Voor meer informatie of om je aan te melden als vrijwilliger, ga naar LibriVox.org. Opname door Bart De Leeuw. Het avontuur van de Zes-Napoleons door Arthur Conan Doyle. Het gebeurde meer dan eens dat de heer de Stwaite van Scotland Yard een avondje bij ons kwam praten. Zijn bezoeken waren Sherlock Holmes zeer welkom, daar hij zo doende op de hoogte bleef van alles wat er in het hoofdkwartier van de politie voor viel. Als wederdienst voor het nieuws dat de streed pracht, was Holmes steeds bereid aan dachtig te luisteren naar de bijzonderheden van elke zaak waarin de detective betrokken was. En nu en dan was hij in staat, zonder zichzelf bij het geval te bemoeien, de een of andere leidra te verstreken of een vermoeden uit te spreken dat hij putten uit zijn enorme kennis en ervaring. Op deze bijzondere avond had de streed gesproken over het weer en de dagbladen, daarna was hij minder spraakzaam geworden, keek strak voor zich uit en trok hard aan zijn sigaar. Holmes keek hem scherp aan. Is er iets bijzonders aan de hand, vroeg hij eindelijk. O nee meneer Holmes, niet bijzonders. Nu, dan kun je het mij ook wel vertellen. De streed lachtig. Wel meneer Holmes, er helpt geen ontkennen aan ik zit werkelijk met een moeilijk geval, maar het is zoek in dwaarse geschiedenis dat ik aanzelde u ermee lastig te vallen. Daar staat er tegenover, dat hoewel de zaak doodgewoon is, het toch iets dat zondeling moet genoemd worden aan verbonden is. En ik weet dat jij u graag bezighoudt met alles wat niet tot het gewone behoort. Maar volgens mij is het een zaak die eerder voor Dr. Watson geschikt is dan voor ons. Een ziekteverschijnsel vroeg ik. Kankzinnigheid in elk geval en een zondelingen kankzinnigheid tevens. Zou u zich kunnen voorstellen dat er tans nog iemand bestaat, die zoek een haatkoestert voor Napoleon I, dat hij elk portret dat hij van de grote keizer ziet, zou willen vernieelen. Holmes leundde achterover in zijn stoel. Dat is niets voor mij, zei hij. Juist, dat heb ik zelf ook gezegd, maar wanneer de man zich schuldig maakt aan inbraak om schilderijen en bustes te vernieelen, die niet zijn eigendom zijn, verhuis de zaak van de geneesheer naar de politie.  Holmes toonde weer meer belangstelling. Inbraak, dat is interessanter. Laat mij die bijzonderheden eens horen. De streed haalde zijn notitieboekje voor de dag en fristen zijn geheugen op door nu en dan zijn aantekeningen te raadplegen. Het eerste geval dat ons ter kennis kwam, vertelde hij, is vier dagen geleden. Het was in de winkel van Holmes Hudson, die een filiaal heeft voor het verkopen van schilderijen, bustes enzovoort in Kensington Roots. De bediende was even naar achteren gegaan, toen hij in de winkel een harde slag hoorde en daarvoor resnellende vond hij een buste van Napoleon, die met verschillende andere kunstwerken op een plank tegen de muur stond, aan gruis liggen op de grond. Daar de buste onmogelijk uit zichzelf kon gevallen zijn, snelde de bediende naar buiten, maar hij zag niemand en er was ook niets waardoor hij de vernieelig kon aanduiden. Wel verklaarde enige voorbijgangers dat ze iemand uit de winkel hadden zien komen, maar ze hadden daarop verder geen achtergeslagen. De zaak werd aangegeven. De buste was echter niet meer waard dan een paar gulden en de gehele geschiedenis leek te eenvoudig om er verder het hoofd over te breken. Het tweede geval echter was ernstiger en ook vreemder. Het gebeurde in de afgelopen nacht. In Kensington Roots, en nog in 100 meter verwijderd van de winkel van Morse Hudson, woont een welbekend Geneseerd, Dr. Barnicut genaamd, die een van de drukste praktijken heeft op de zuidzijde van de Theems. Zijn woning ligt aan de Kensington Roots, maar hij heeft ook nog een paar kamers gehuurd aan de lower Brixton Roots waar hij enige uren van de dag is te consulteren. Deze Dr. Barnicut is een geestriftig bewonderaar van Napoleon en zijn huis is vol boeken, schilderijen en reliquieën van de Franse keizig. Enige tijd geleden kocht hij van Morse Hudson twee busten, gemaakt naar de beroemde kop van Napoleon door de Franse beeldhouder Devine. En deze heeft hij in de gang van zijn huis in de Kensington Roots geplaatst en de andere op de schoorsteen van eenzijner vertrekken te lower Brixton. Wel nu, toen Barnicut hedenmorgen naar beneden kwam, bemerkte hij tot zijn schrik dat in de afgelopen nacht bij hem was ingebroken, maar dat niets was weggenomen als de busten uit de gang. Deze was naar buiten gedragen en daar stuk tegen de muur geslagen. Alleen de scherven waren overgebleven.  Holmes vreef zich in de handen. Dat is zeker bijzonder, zei hij. Ik dacht dat u er belang in zou stellen, maar ik ben nog niet aan het einde. Dr. Barnicut ging om 12 uur naar zijn kamers in Lower Brixton en u kunt zijn verbazing voorstellen toen hij bij aankomst vond dat het raam in de nacht was geopend en dat de brockslukken van zijn tweede busten over de grondlagen verspreid. Deze was eveneens aan 1000 stukken geslagen. In geen van beide gevallen waren er enige tekenen die ons ook maar de geringste aanwijzing konden geven over de persoon van de misdaliger of kanksinnige die dit gedaan heeft. En nu, meneer Holmes, heb je de feiten. Ze zijn zeer vreemd om niet te zeggen groot desk mee in de Holmes. Mag ik u vragen over de beide busten die in de vertrekking van Dr. Barnicut werden verneeld precies dezelfde waren als de ene die in de winkel van Morse werd stukgeslagen? Ze waren van hetzelfde soort gips gemaakt. Zo'n feit past niet in de theorie dat de man die ze stukst laat bezielt is met een dodelijke haat voor Napoleon. Wanneer men in aanmerking neemt dat er honderde busten van de grote keizer moeten bestaan te Londen, zouden wij te ver gaan wanneer wij van de veronderstelling uitgaan dat een beeldstormer nu juist drie exemplaren van dezelfde busten had uitgezocht. Wel, dat heb ik ook al gedacht, zij de street. Daar staat tegenover dat deze meneer Morse Hudson de enige handelaar in degelijke artikelen is in dit gedeelte van Londen en deze drie waren de enige die in de laatste jaren in zijn winkel waren geweest. En daarom, alhoewel, zoals u zegt, honderde busten en afbeeldingen van Napoleon in Londen zijn, is het zeer waarschijnlijk dat deze drie de enige waren in dat gedeelte van Londen. En iemand die in dat district woont, zouden ook zeer goed juist met deze drie kunnen beginnen. Wat dukt u ervan, meneer Watson? Er zijn grenzen te trekken wat de mogelijkheid betreft van monogamie, antwoorde ik. We hebben de toestand die de moderne Franse psychologen het IDFIX hebben genoemd, dat op zichzelf bijna onmerkbaar is, naar de patiënt overigens volkomen gezond kan zijn.  Iemand die veel gelezen heeft over Napoleon, of vins familie door de grote oorlogen geleden heeft, kan zich zeer begrijpelijk in dit opzicht een IDFIX-vormen en onder de invloed daarvan in staat zijn tot het plegen van zoke daden. Nee, Watson, daar is hier geen sprake van, zeggen Holmes hoofdschuddens. Want dat IDFIX alleen zou uw interessante monogamaan niet in de gelegenheid stellen te weten te komen waar deze busten te vinden waren. Zo, welke verklaring hebt u dan? Ik tracht geen verklaring te vinden, alleen zou ik willen doen opmerken dat er een zekere methode spreekt uit de eccentrijke handelwijze van deze meneer. Zo weer bijvoorbeeld in de gang van het huis van Dr. Barnenkeut, waar geraas zeker de familie wakken gemaakt zou hebben, de busten naar buiten gebracht al voor een stuk geslagen te worden. Terwijl op de kamers van de dokter, waar minder gevaar voor alarm bestond, de busten stuk geslagen werd op de plaats waar zij stond. De zaak schijnt van bijzonder weinig betekenis. En toch durf ik niets van weinig betekenis noemen, wanneer ik bedenkt dat enige van mijn beste gevallen al een zeer weinig beloven begin hadden. Gerselt u herinneren, Watson, hoe de vreselijke geschiedenis van de Albinetti-familie mij eerst een leidraad opleverde nadat ik opgemerkt had hoe diep de boterspaan in de boter was geraakt. Ik kon het daarom niet over mij verkrijgen te glimlachen over de drie gebroken busten, de strijd, en die zult mij zeer verplichten, in die nu mij op de hoogte wilt houden wanneer zich nieuwe verwikkelingen voordoen in zulke zondelingen geschiedenis. De nieuwe omstandigheden, waarna mijn vriend gevraagd had, kwamen sneller en in een oneindig meer tragische vorm dan hij zich kan hebben voorgesteld. Ik was de volgende morgen nog bezig met de kleding, toen er op mijn deur werd geklopt en Homesbinnen kwam met een telegram in zijn hand. Hij las luid, kom dadelijk, 1-3-1-Pittstreet Kensington, de strijd. Wat zou het wezen, vroeg ik? Ik weet het niet, het kan alles zijn, maar ik vermoed dat dit het vervolg is van de geschiedenis van de busten. In dat geval heeft onze vriend de beeldenstormer zijn operaties in een ander deel van londen begonnen. Daar staat koffie op tafelwodsen en ik heb een rijtag voor de deur.  In een half uur hadden wij Pittstreet bereikt, een stil, rustig plekje, juist in de nabijheid van een de drukste punten van London. Nummer 131 was er een uit een reeks vrij lage, maar goed uitzien de huisjes. Toen wij naar daarbij kwamen, zagen wij een aantal nieuwsgierigen voor de deur. Homes vloot een deuntje. Bij George, hier is minstens een mochtaanslag gepleegd, anders zou een londense messageboy zeker niet blijven staan. Aan de uitgestrekte haal waarmee die knaap naar binnen lucht is duidelijk te merken dat er een daad van geweld gepleegd is. Wat is dat wodsen? De bovenste treden van de deurstoep zijn nat en de overige droog. In elk geval voetstappen genoeg, maar daar zie ik de strijd aan het middelste raam en nu zullen we spoedig alles van de zaak weten. De detective ontving ons met een ernstig gelaad en duwde ons in een zitkamer waar een buitengewoon geagiteerde man van gevoorderte leeftijd gekleed in een fanelle, mooie Japan op en neerliep. Hij werd aan ons voorgesteld als de eigenaar van het huis, meneer Horace Harker, van het Centraal Pers Syndicaat. Het is alweer de geschiedenis van de boesten van de podium, zeile streed. U is geen erin gisteravond nog al belang te stellen, meneer Holmes, en daarom dacht ik dat u gijnen tegenwoordigd zou het willen zijn nu de zaak een veel ernstigere wending heeft genomen. Welke wedding heeft zij dan genomen? Niets meer of minder dan tot een moord. Meneer Harker zou u deze heren precies willen vertellen wat er gebeurd is. De man in de Kamer Japon keken ons met een melangolieke blik aan. Het is een buitengewoon iets, zei hij, dat ik, die mijn gehele leven bezig geweest ben het nieuws van andere mensen te verzamelen, nu er werkelijk nieuws op en weg is gekomen, zo vanstreek ben dat ik geen twee woorden kan schrijven. Wanneer ik hier was gekomen als journalist, zou ik mij zelf geïnterviewd hebben en twee kolommen voor alle avondbladen hebben geleverd. En nu geef ik kostbare inlichting in een kopie door mijn verhaal over en over te vertellen aan verschillende personen en zelf heb ik er niets aan. Ik heb echter uw naam vroeger wel eens horen noemen, meneer Scherlock Holmes, en als u alleen deze zondeling en geschiedenis kunt verklaren, zal ik mijn ruimscoach beloond achter voor de moeite hij nog eens te moeten vertellen.  Holmes ging zitten en luisterde. Alles kent zich te concentreren op die busten van Napoleon die ik ongeveer vier maanden geleden voor dezezelfde Kamer gekocht had. Ik kwam er voor een kleinigheid aan van de gebroeders Harding, twee duren van het High Street Station. Een groot deel van mijn journalistieke arbeid doe ik snacht en dik was schrijf ik tot laat in de nacht, al dus ook gisterenavond. Ik zat in mijn studievertrekje dat achter gelegen is, omstreeks twee uur, toen ik enig geluid beneden hoorde. Ik luisterde, maar ik hoorde niets meer en ik dacht dat het buiten was geweest. Plotseling, geen vijf minuten later, hoorde ik echter een verschrikkelijke hul, de vreselijkste kreet die ik ooit vernam. Zolang ik leef zal die mij bijblijven. Enige minuten bleef ik stond van schrik zitten, daarna grep ik de pok en ging naar beneden. Toen ik deze Kamer openen, vond ik het raam wijd open en dadelijk bespeurde ik dat de busten van de schoorstemante was verdwenen. Waarom een inbreker dat ding zou meenemen, gaat mijn begrip te boven, want het was slechts een busten van gips die geen bijzondere waarde had. U kunt zelf zien dat iemand, die door het open raam gaat, door het doen van een grote stap op de bovenste trevende stoep kan komen. Dit had de inbreker klaarblijkelijk ook gedaan, waarop ik omliep en de deur opende. In het donker naar buiten gaande, viel ik bijna over een lijk dat hier lag. Ik hoorde terug om licht te halen en, ja, daar lag een man met een diepe snee over de keel, badende in zijn bloed. Hij lag op zijn rug met opgedrokken knieën en de mond wijd open. Ik zal hem in mijn dromen steeds zien. Ik had juist de tijd om op mijn politie vluit te blazen en daarna ben ik zeker flau gevallen, want ik herinner mij niets meer totdat ik een agent over mijn heen gebogen zag in de gang. Wel, wie was de vermoorde man, vroeg Homs? Er is niets dat daarom trend enige aanwijzing verschapt, antwoordde de street. U kunt het lijk aan het bureau zien, maar wij zijn er nog niets wijzer van geworden. Het is een zware, door de zon verbrande, krachtige man, niet ouder dan dertig jaar. Hij is armoedig gekleed en toch ziet hij er niet als een werkman uit.  Een mes met een benenheft lag in een bloedplast naast hem. Of het het mes was waarmee de wonden werd toegebracht, of dat het aan de verslagenen toe behoorde, weet ik niet. Zijn kleren waren ongemerkt en niets vonden we in zijn zakken behalve een appel, een stukje touw, een kaartje van Londen en een foto. Hier is alles. Homs schreep naar de foto. Het was klaarblijkelijk een plaatje genomen met een kleine handcamera. Het stelde voor een snuwuitziende man met sterk geprononceerde trekken en dikke wenbrouwer en met een eigenaardig vooruitstekende onderkerk als bij een bavianend geval is. En wat is er van de buster geworden? Voeg Homs na deze foto nauwkurig te hebben bestudeerd. Worden er juist iets van voordat u hier waard. Zij is gevonden in het tuintje van een leeghuis in Camdenhuis Root. Ze was ook aan graus geslagen. Ik ga er eens naar kijken. Gaat u mee? Zeker. Ik moet eerst even hier rondzien. Hij keek naar het karpet en naar het raam. De knap moet lange benen gehad hebben. Of wel buiten gewoon vlucht zijn, zeiden hij. Het was anders niet gemakkelijk om van de grond dat raam open te krijgen en er door te kraapen. Trug ging het veel gemakkelijker. Gaat u ook mee om de overblijfselen van uw buster te aanschouwen, meneer Harker? De troosteloze zonalist was voor zijn schrijftafel gaan zitten. Ik moet krachten er iets van te maken, spak hij. Hoewel ik niet twijfel over de avondbladen zijn reeds vol met allerlei bijzonderheden. Dat dit nu juist mij moet overkomen. U herinnert u dat de tribune te donkarte ingestocht is? Wel, ik was de enige zonalist op die tribune en mijn blad het enige dat geen verstag had, omdat ik te diep geschokt was om te kunnen schrijven. En nu zal ik erachtig weer te laat komen met een morty op de stoep van mijn deur is gepleegd. Toen wij de kamer uit gingen, hoorden we zijn pen over het papierkassen. De plek waar de overblijfselen van de buster gevonden waren was niks een paar honderd meter verder. Voor de eerste bouw rusten onze ogen op dit kontfeitsel van de grote kijzer, die zo'n haatschind hebben opgewekt in het brein van een onbekende. De buster lag aan stukken in het gras. Holmes zocht ze op en bekeek ze aandachtig.  Aan zijn gehele manier van doen en zijn nauwkuurig onderzoeken, maakte ik op dat hij een punt van uitgang gevonden had in deze duisteren zaak. Wat denkt u, vroeg de straat? Holmes haalde de schouders op. We moeten nog een lange weg afleggen, zei hij. En toch... En toch er zijn enige feiten. Het bezit van deze goedkope buster was in de ogen van deze vreemd soortige misdaardiger meer waar dan de mensen leven. Dat is één punt. Dan is er nog het zondelingen feit dat hij de buster niet in het huis stuk sloeg of onmiddellijk daar buiten. Vreemd te meer wanneer zijn enig oog merk niets anders dan het vernieuwen daarvan was. Hij werd verrast door de komst van die andere man. Hij heeft er nou een oot geweten wat hij deed. Ja, dat kan zijn, maar ik wens u aandacht in het bijzonder te vestigen op de lichting van het huis in welks tuin de buster werd vernieuwd. De steed keek eens rond. Het was een leeghuis en de halve wist hij dat hij niet gestoord zou worden in de tuin. Ja, maar er is nog een leeghuis verderop waar hij langs gekomen moet zijn al volgens hier te komen. Waarom heeft hij de buster daar dan niet gebroken? Vooral daarbij elke stap verder de kansen vermeerderden van een ontmoeting met deze ofgene. Ik geef het op, zei de strijd. Homs wees op de langtagen boven ons hoofd. Hij kon hier zien wat hij deed en daar niet. Dat was de reden. Bij Jupiter, dat is waar, riep de detective. Nu ik er over nadenk, herinner ik mij dat de buster van Dr. Barnicut ook niet ver van de lamp werd stuk geslagen. En wat denkt u, meneer Homs, dat wij aan dit feit hebben? We moeten het in onze gedachten houden. Misschien vinden wij het later iets dat er mij in verband staat. Wel denkt u nu te gaan doen, de strijd? De meest praktische manier om er achter te komen bestaat voorals mijn mening in het vaststellen van de identiteit van de verslagene. Dit zal wel geen moeilijkheden opleveren. Wanneer wij weten wie hij is en wie zijn vrienden en kennissen zijn hebben we een goed begin om er achter te komen dat hij in pitstreet uitvoerde en wie het was die hem ontmoeten en op de stoep van meneer Horace Harker heeft vermoord.  Denkt u dat ook niet? O, getwijfeld. En toch is het niet de weg die ik zou inslaan om deze geschiedenis tot klaarheid te brengen. Wat zout u dan doen? O, laat u door mij in geen enkel opzicht influenceren. Het beste is dat u uw weg gaat en ik de mijne. Later kunnen we onze aantekeningen vergelijken en zo noem dus al het ene verslag het andere aanvullen. Zeer goed, zeile straat. Als u nog naar pitstreet terug gaat, ziet u misschien meneer Harker nog. Vertel hem namens mij dat ik voor mij reeds een opinie gevormd heb en dat het zo goed als zeker is dat een gevaarlijke krankzinnige met napoliontische diluzies in de afgelopen nacht in zijn huizen geweest. Dat kan van zeer veel nut voor zijn artikel zijn. De straat keek hem aan. Dat geloofde toch niet werkelijk. Homs Grim lachte. Geloof ik het niet? Ach, misschien ook niet, maar ik ben er zeker van dat het de heer Harker interesseert even als de abonnees van het Centraal Pers Syndicaat. Nu wordt zin. Ik denk dat wij een lange en tamelijk lastige dagtaak voor ons hebben. Ik zou graag willen, Le Strait, dat je het zo inrichte dat je om 6 uur vanavond in Beekestreet kon zijn. Tot zo laat zou ik graag in deze foto die jij gevonden hebt in de zakken van de toden willen houden. Het is mogelijk dat ik verder uw gezelschap en uw hulp nodig heb voor een kleine expeditie die in de komende nacht zou worden ondernomen, tenminste in die mijn hypothezenjaars blijkt. Tot zo lang dan, verwel en goede vangst. Sherlock Holmes en ik liepen samen naar High Street waar hij bleef staan voor de winkel van Harding Brothers bij wie de buste was gekocht. Naar binnengaande deelde een jonge bediende hem op zijn vraag mede dat meneer Harding afwezig was tot na de middag en dat hij zelf pas in de zaak was zodat hij geen inrichtingen kon verschaffen. Op het geluid van Holmes was duidelijk teleurstelling merkbaar. Wel, we mogen niet verwachten dat alles loopt zoals wij het gaande willen worden, zei hij eindelijk. We moeten vanmiddag terugkomen waar meneer voor die tijd niet aanwezig is.  Ik ben bezig, zoals ik misschien reeds geraden heb, de trachten na te gaan van waar deze buste zijn gekomen om zodoende erachtig te komen of er niet iets bijzonders mee gebeurd is waardoor de feiten van de laatste dagen kunnen worden verklaard. Laat ons nu gaan naar Morris Hudson van Kensington rood en zien of hij enig ligt in de duisterlis kan brengen. Een rit van een uur wacht ons aan het huis van de handelaag. Het was een kleine, dikke man met een rood gezicht. Ja meneer, op deze plank stond de buste waarvoor wij belastig en huurbetalen weet ik niet wanneer de eerste de beste schuld kan binnenkomen en je goed stuk spijt. Dat was het die aan Dr. Barneke de twee busten heb verkocht. Schanderlijk meneer, een complot van nihilisten. Dat is het meneer. Niemand anders dan een anarchist zou het in zijn hoofd krijgen deze beeldjes te breken. Rode ribbukijnen, zo noem ik ze, van wie ik de beeldjes gekocht heb. Ik zie niet in wat dat met de zaak heeft te maken. Wel, als u het bepaald wens te weten ik kocht van Gelder & Co. in Church Street, Stepney en ouder dan twintig jaar. Hoeveel ik er had? Drie, twee en één is drie. Twee van Dr. Barneket en één op klaarlichte dag in mijn wikkels stuk geslagen. Of ik dat portrait herken? Nee. Ja toch, het is Beppo. Hij was een soort Italiaans beeldhouder die kleine karwijtjes in de winkel opknapte. Hij kon een weinig hout snijden, vergulden en herstelde allerlei kleinigheden. Hij is de vorige week weg gegaan en sederd hoorde ik niet meer van hem. Ik weet niet van waar hij kwam en even minwaar heen hij is gegaan. Ik heb mij nooit over hem te beklagen gehad, zolang hij hier was. Twee dagen na dat hij weg was werd de buurste stuk geslagen. Nu. Dat is wel ongeveer alles dat wij redelijke wijs mochten verwachten van Morse Hudson te zullen horen, zij holms, toen wij uit de winkel kwamen. Wij hebben deze Beppo als een gemeenschappelijke factor Kennington als in Kensington zodat dit een rit van 10 mei wel waard was. En nu wordt ze zullen we naar Gelder en Kow de step die gaan. Dat is de bron en oorsprong van de buursten. Het zou mij zeker tegenvallen wanneer we daar nog niet iets nieuws vernamen.  Achterin volgens reden wij door Deftig Londen, Hotel Londen, Schouwburg Londen, Litterij Londen en eindelijk Maritiem Londen tot we kwamen aan een wijk aan de rivier van een honderdduizend sielen waar onogelijke huizen volgeprobt zijn met het uitvaar zo van Europa. Hier vonden wij de steen- en beelthouwerij waarna wij zochten. Buiten was een uitgestrekte reinfol hart- en zandsteen- en marmer. Daarachter was een werkplaats waarin 50 beeld- en steenhouwers bezig waren. De baas, een grote blonden Duitser ontving ons beleefd en gaf ons een duidelijk antwoord op alle vragen die holms tot hem richten. Uit zijn boeken bleek dat honderden waren gemaakt van een marmeren kopie van de puurste van Napoleon de Vien maar dat de drie die naar Morse-Hutzen waren gezonden ongeveer een jaar geleden deelaak maakten van een partijtje van zes exemplaren. De andere drie waren gegaan naar Hardingballers in Kensington. Er was hoe genaamd geen reden op te geven waarom deze zes zouden verschillen van al de overigen. De man kon dan ook niet begrijpen waarom iemand de wens zou koesteren ze te verneelen. Hij moest om een denkbeeld lachen. De Angos-prijs was zes schillings maar de handelaar maakte er misschien 12 of meer voor. Het afgietsel werd eerst in 2 helft afzonderlijk gegoten van Gips en daarna aan ook Kander geplakt. Deze arbeid werd meestal verricht door Italianen. Wanneer zij gereed waren werden de buursten geplaatst op een tafel in de gang om te drogen en daarna opgepakt. Dat was alles wat hij ons kon vertellen. Hij had een bijzondere uitwerking op de man. Op zijn geluid kwam een donkerrode bloos en zijn wenkbrauwen trokken zich boven zijn blauwe ogen samen. Ja, ik ken hem inderdaad zeer goed. Dit is steeds een verzoelijk zaak geweest en de enige keer dat wij de politie hier hadden kwam het door deze vent. Het is reeds langer dan een jaar geleden. Hij doorslak een andere Italian met een mes op straat, daarna kwam hij hierheen met de politie op zijn hielen en hier werd hij dan ook opgepakt. Zijn achternaam heb ik nooit gehoord. Ja, u hebt gelijk, hoe kon ik zo'n keer man in mijn dienst nemen? Maar hij was een goed werkman, een van de beste. Tot hoe lang werd hij veroordeeld? De gewonde bleef leven en hij kwam hem met een jaar af.  Ik denk dat hij nu wel weer vrij zou zijn, maar hij heeft het niet gewaard hier te verschijnen. We hebben een neef van hem hier en hij zal misschien wel weten waar hij is te vinden. Nee, nee, Rieproms, geen woord weet ik u. De zaak is van zeer groot gewicht en hoe verder ik ga hoe belangrijker zij schijnt te worden. Toen u in uw boek de datumnaastroeg van deze busten, merkte ik op dat het de 9 juni was van het verleden jaar. Kun je mij misschien ook de dag noemen waarop Beppo gearresteerd werd? Ten naast erbij, door de uitbetalingslijsten antwoorden de eigenaar. Ja, vervolgde hij. Na een paar bladstijd het hebben opgeslagen. Hij werd voor het laatst op de twintigste mij betaald. Dank u, zeggen we ons. Ik geloof niet dat ik meer mag vergen van uw tijd en geduld. Met een waarschuwing om toch vooral niets zich te laten ontvallen over ons onderzoek namen wij de terugtocht aan naar het westen van de stad. De naambideg was er iets ver gevoorderd toen wij eindelijk de tijd konden vinden om haastig iets te nuttigen in een restaurant. Op een bulletin aan de ingang stond met vetterletters Kensington drama, moord door een kankzinnige. En de verdere inhoud toonde dat meneer Horace Haken er toch nog in geslaagd was zijn verslag op tijd bij de drukker te krijgen. Twee kolommen in de middag editie vloeiden over van sensatiewekkende momenten neergeschreven in bloemrijke stijl. Holmes las het verslag onder het eten. Eens of twee maar glimlachte hij. Dat is een orde wotsen, zei hij. Luister maar eens. Het is gerust stellen te weten dat er in deze zaak geen verschil van mening bestaat, want de straat, een van de meest ervaren, komt een verslag. En meneer Sherlock Holmes, de wel bekende expert, zijn beide tot de conclusie gekomen dat de eigenaardige serie van incidenten die op zo tragische wijze geëindigd is eerder een gevolg is van kankzinnigheid dan van een misdaad met voorbedachte raden. Behalve in geval van verstandsverbijstering is er ook geen verklaring voor de feiten te vinden. De perswotsen is een zeer nuttige instelling, als jij maar weet hoe er partij van kan worden getrokken. En dan zullen wij, wanneer je daar naar Kensington, en zien wat de chef van Harding Brothers de verteller heeft.  De bezitter van die grote zaak bleek te zijn, een klein rondmannetje met vlugge maniertjes, heldere kijkers en een radeton. Ja meneer, ik heb reeds het verslag gelezen. Meneer Horace Harker is een klant van ons. Enige maanden geleden leverden we hem de busten. We hadden 3 van die busten besteld bij Gelder & Co. Tess Stepney. Ze zijn nu alle verkocht. Aan wie? Oh, wanneer ik even het verkoophoek naastlaar, kan ik het u dadelijk zeggen. Hier hebben we het al. Eén aan meneer Harker, één aan meneer Joshua Brown, van Labernum Larch, Labernum Veel, Tissac, en één aan meneer Sanford van Lower Grove Road, Redding. Nee, ik heb nog nooit de man gezien die daarop die foto staat. Het is anders in gezicht dat mijn nietspoeder zou vergeten, want zelfde zag ik een lelijke geluid. Of wij Italianen in onze dienst hebben, ja meneer, we hebben er onder onze werknieden. Ja, zij kunnen wanneer zij dat willen in dit verkoopboek snuffelen. Er is namelijk geen bijzondere reden op dat boek voor Renn op te bergen. Ja, ja, het is een vreemde geschiedenis en ik hoop dat u wanneer u onderzoek resultaat oplevert, mij even zult willen berichten. Holmes had verschijnde aantekeningen gemaakt, terwijl meneer Harding maar doorraad hadden, en ik kon zien dat hij geheden al tevreden was over de wending die de zaak nam. En toen wij ons niet haasten, wij nog te laat zouden zijn voor onze afspraak met Lestreid. Zoveel is zeker, dat toen wij Beekerslied bereikt hadden, de detective reeds daar was, en wij hem vonden, ongeduldig heen en weer lopend op onze kamer. Het gewichte gezicht waarmee hij naar ons toe kwam, bewees dat zijn onderzoek ook niet zonder resultaat was gebleven. En vroeg hij, hebt u geluk gehad, meneer Holmes. We hebben een druk dag achter de rug en nu juist geen verloren dag, we hebben de beide handelaren en ook de firma die de busten maakten gesproken. Ik weet nu waar de overige busten zich bevinden. De busten, riep Lestreid. Nu, u hebt uw eigen methode, meneer Holmes en ik, voor mij, zal daarvan niet zeggen. Maar toch geloof ik vandaag beter geweek te hebben dan jij. Ik heb de identiteit van de vermoorden vastgesteld. Dat meent jij toch niet. En ook de aanleiding voor de misdaad gevonden. Maar dat is prachtig.  Deze dode man had een katholieke emblem om zijn hals en daaruit maakte ik op dat hij uit het zuiden kwam, te meer daar zijn gelaad door de zon verbrand was. Inspekteur heel herkende hem zodra hij hem zag. Zijn naam is Pietro Vinucci van Naples en hij is een van de grootste halsafsnijders van Londen. Hij staat in betrekking tot een mafia die, zoals u weet, een geheimpolitik genoodschap is, dat zijn besluiten daarbij zet. Nu ziet u de zaak duidelijk voor u, wil ik werden. De ander is namelijk even ineens een Italiaan en lid van de mafia. Hij heeft op de een of andere wijze tegen het reglement gezonderd. Pietro wordt op hem afgestuurd. Waarschijnlijk stelt de fotografie de man zelf voor, op dat de boerderna niet de verkeerde zou van kant maken. Hij slaapt de man na, ziet hem in een huis gaan, mag het buiten op hem en bij de worsteling krijgt hij zelf een dodelijke wonde. Hoe vind u dat, meneer Hobs? Hobs klapt er goed keurigd in de handen. Uitstekend leestreed, uitstekend, ripé uit. Uw verklaring echt weer voor de verneerding van de buste heb ik nog niet gehoord. De buste, kunt u deze buste niet op zij zetten? Dat is toch niet pure baddadigheid. Hoogste zes maanden, maar in zaken de moord, nu ben je in eigen onderzoek en ik zeg u, dat ik alle draaten nu reeds in mijn hand houd. En de volgende stap, invoudig, ik ga met heel naar de Italiaanse wijk, zoek de man, wins portret we hebben en aggisteren hem wegens boord. Gaat u met ons mee? Ik denk van niet, ik geloof dat wij op een invoudige manier door het eind resultaat kunnen komen. Ik kan het niet zeker zeggen, want alles hangt af van wel, alles hangt af van een factor waarop wij absoluut geen invloed kunnen uitroefenen. Maar ik koest een grote hoop. Inderdaad de kansen staan als 2 tegen 1 dat wanneer u vanavond met ons gaat, ik in staat zou zijn hem u in handen te spelen. In de Italiaanse wijk? Nee, ik denk dat Chisic een adres is waar hij eerder zal te vinden zijn. Als jij vanavond met mij naar Chisic gaat de street, beloof ik u morgen mee naar de Italiaanse wijk te gaan en het uitstal zal in elk geval geen nadelige gevolgen hebben.  En nu denk ik dat een paar uur slap ons goed zullen doen, want ik ben van plan voor 11 uur weg te gaan en het ziet er niet naar uit dat wij van de dag terug zullen zijn. Blijf bij ons dineren de street en daar staat de sova de oerdispositie tot de tijd is om te vertrekken. Intussen zou het gebouw in dienst bewijzen worden met even te telefoneren om een besteller, want ik heb een brief weg te brengen die vanavond nog aan zijn adres moet worden bezorgd. Holmes bracht de avond zoek met snuffelen in de leggers van nieuwsbladen waarmee 1 van onze kleine kamertjes was voorgeproppt. Toen hij eindelijk terugkwam succes uit zijn ogen, maar hij zijn niets tegen ons over het resultaat van zijn daarsporingen. Wat mij betreft, ik had stap voor stap de methode gevolgd volgens welke hij de verschillende symptomen van dit ingewikkelde geval had ontleed en of schoon ik mij nog niet kan voorstellen waar de zaak op zou uitlopen, begreep ik zeer goed dat Holmes verwachtte dat deze zondelingen misdadiger een poging zou doen om de 2 overblijfende boesten in handen te krijgen maar van er 1, zoals ik mij herinnerde is ik was. Ook het wijvond was het doel van onze tocht om hem op heteldaad te betrappen en ik kan niet anders als de gevattheid bewonderen waarmee mijn vriend de bladen op een val spoor had gebracht om zodoende de man in de waant te brengen dat hij ongestraft zijn werk om voor eindigen. Het verwondelde mij dan ook niet dat Holmes mij aanraden mijn rivool voor mee te nemen. Hijzelf hadden met loodbeslagen ploeg de dooder zijn geliefkost wapen in de zak gestoken. Om 11 uur kwam een rijtag voor en daarmee reden we tot aan een punt aan gene zijde van Hammersmith Britsch. Hier werd de kutsier gelast op ons te wachten. Een korte wandeling bracht ons bij een eenzame weg met aan beide zijde huizen die alle alszonderlijk stonden. Bij het licht van de lantaren lazen we Lieberden hem villa op 1 de hekken. De bewoners waren klaarblijkelijk reeds naar bed gegaan want overal was het donker. Behalve in de gang waren lampranden die wak schijnsel weerp naar buiten in de tuin.  De houten schutting die de tuin van de weg scheiden weerp een donkere schade doen naar de binnenzijde en hier bleven wij bij Elkander. Ik vrees dat u langs op moeten wachten vlust er de Holmes. Wij mogen van geluk spreken dat het niet regent. Ik geloof niet dat wij het zelfs kunnen waren om te roken ten einde de tijd te doden. Het is echt er twee tegen één dat wij iets bereiken waardoor wij voor onze moeite beloond worden. Als poeder bleek echter dat we niet zo lang behoeven te wachten als Holmes ons had doen vrezen en het avontuur eindigde op een snelle en vreemde wijze. Op een gegeven ogenblik zonder dat het minste geluid anders op de hoogte had gebracht van zijn komst, werd de tuindeur opengedaan en een slanke donkere gestalte snel en behendig als een aap sloop over het pad. We zagen daar scherp afsteken tegen het licht dat naar buitenscheen en daarna verdwijnen in de donkere schade weer van het huis. Lange tijd was het stil en we hielden ons adem in. Daarna hoorden wij een zart knarsend geluid. Het raam werd open gebroken. Het geluid hield op en weer heerste er lange tijd stilte. De man was het huis binnen gegaan. Wij zagen het licht van een divalandaren in de kamer. Wat hij zorgt was klaarblijkerlijk niet daar want even later bemerkte we het licht in een andere kamer en daarna weer in een andere. Laat ons naar het open raam gaan kunnen we hem grijpen terwijl hij eruit klimt vluchte de le strijd. Maar voor wij daar konden komen was de man alweer buiten. Zodra hij zich bevond in het schijnsel van de voordeur zagen wij dat hij iets wits onder zijn arm droeg. Hij keek naar alle kanten om zich heen. De stilte van de eenzame straat stelde hem echt de gerust. Zijn rug naar ons toekeerend leerde hij het voorwerp neer en het volgende ogenblik hoorde wij in slag gevolgd door gerinkel van scherven. De man was zo verdiept in het geenheid deed dat hij ons niet hoorde terwijl wij over het gas daar erbij slopen. Met de sprong van een tijger was Homs op zijn rug en een ogenblik later hadden de strijd en ik hem ieder bij hun vuist en waren de boeien netjes aangedaan.  Terwijl ik mij over hem heen boog zag ik een afschuwwekkend gelaat dat ons aankijk met van woede vervronger trekken en ik wist dat wij inderdaad de man van de foto hadden gearresteerd. Maar aan onze gevangenen schonk Homs zijn aandacht. In gebogen houding op de deurstoep gezeten was hij bezig nauwkurig te onderzoeken het geen de man uit het huis had gehaald. Het was een buste van Napoleon zoals wij er die mooie gereeds eengezien hadden. En deze was ook weer op dezelfde manier aan stukken geslagen. Zorgvelder gild Homs elke scherf afzonderlijk in het licht maar in geen enkel opzicht verschilden deze stukken van andere stukken gips. Hij was juist gereed toen de deur werd geopend en de eigenaar van het huis een joviale rondborstig figuur in zijn overhemd naar buiten trat. Neer Josia Brown vermoedelijk vroeg Homs Ja meneer, en nu is ongetwijfeld meneer Sherlock Homs? Ik kreeg het briefje dat u zonper bestellig en ik deed precies het genu daarin hebt gezegd. We hebben alle deuren aan de binnenzijde gesloten en wachten verder af. Wel, ik ben blij te zien dat u de schur ik hebt. Ik hoop hier dat u even binnen wilt komen en dat ik u iets mag offeren. De strijd was er echt doorop gesteld om zijn gevangenen zo spoedig mogelijk achter slot te brengen en daarom werd binnen een paar minuten ons rijtuig gehaald en reden we alle vier terug naar Londen. Onze gevangenen wilde geen woord zeggen maar hij gluurde naar ons van onder zijn dikke wenkbrouwen en eenmaal dat men hand binnen zijn bereikscheen beet hij ernaar als een hongerige wolf. We bleven lang genoeg op het politiebureau om te vernemen dat er niet op hem werd bevonden als een paar shillings een lang dogmes waarvan het heft de sporen van bloedvlekken van recente datum vertoonden. Dat is in orde zei de strijd terwijl we afscheid namen. Heel kent al deze heren en daar zou wel een naam voor hem vinden. Zult zien dat mijn Theorie van de Mafia uitstekend uitkomt. Maar toch ben ik u zeer verplicht meneer Holmes voor de uitstekende wijze waarop jij de hand op hem hebt gelegd. Ik begrijp het echter nog niet geheel en al. Ik vrees dat het wel een weinig laad is voor het geven van explicaties mee in de Holmes.  Bovendien zijn er nog een of twee details die niet af zijn en juist één deze zal de moeite loonen de zaak geheel af te wikkelen. Wanneer u nogmaals om 6 uur naar mijn huis wilt komen geloof ik in staat te zijn u te kunnen bewijzen dat jij zelfs nu nog niet de volle betekenis hebt begrepen van deze zaak waarbij zich enige omstandigheden voor doen waardoor zijn geheel en al enig is in de geschiedenis termisdaats. Indien ik u ooit toestemming geef om enige van mijn kleine problemen te boekstaven wordt zin voorzier ik dat jij uw bladzijden zult volpennen met het verhaal van het zonnelijke avontuur van de Busten van Napoleon. Toen wij de volgende avond weer bij El Cander kwamen bezat de straat vele bijzonderheden over onze gevangenen. Zijn voorname was, zoals bleek, Pepo, verder onbekend. Hij was een bekende deugd niet in de Italiaanse kolonie. Vroeger was hij een bekwaam beeldhouder geweest die een eerlijk bestaan verdiende en had reeds twee maal met de gevangenis kennis gemaakt. Eens wegens diefstool en eens zoals we er iets aan vernamen weer eens het doorsteken van een landgenoot. Hij sprak goed erros. De reden waarom hij de Busten vernieuwden was nog niet bekend en hij weigerde in deze op enige vraag te antwoorden. De politie had echter uitgewist dat het zeer goed mogelijk was dat deze Busten eigenhandig door hem gemaakt waren daar hij in dat genre gewerkt had en koe. Na al dit nieuws waarvan wij het voornaamste reeds wisten luisterde Homs met beleefde aandacht maar ik, die hem zo goed kende kon duidelijk zien dat zijn gedachte elders waren en ik las achter het masker dat hij gewoon was te dragen, ongerustheid en verwachting. Plotseling luisterde hij en zijn ogen werden helderder en werd gebeld. Een minuut later hoorde wij iemand de trap opkomen en het oud mannetje met grijze bakken bij de trap binnen. In zijn rechterhand troeg hij een ouderwetse tas die hij op tafel zetten. Ben ik hier terecht bij meneer Sherlock Holmes? Mijn vriend Boog en glimlachten meneer Centford van Reading, van moet ik. Ja meneer ik ben een weinig laat maar de treinhandvertraging u schreef mij over een Busten die ik in mijn bezit heb. Juist.  Ik heb uw brief hier, u schreef ik wens een kopie te bezitten van de Napoleon van de Vien en ben bereid u 10 ponten betalen voor die welke gij in uw bezit hebt. Is dat zo? Zeker. Ik was zeer verrast door uw brief want ik begreep niet hoe u kon weten dat ik zo een Busten had. Natuurlijk waart u verrast de verklaringen zegt er eenvoudig. Meneer Harding van Harding Brothers vertelde dat zij het laatste exemplaar aan u verkort hadden en zij gaven mij uw adres. Oh zo! En zijde zij wat ik ervoor betaald had. Ik ben een eerlijk man. Ik betaalde ze eerst 15 Scherring en ik vermeen dat u dit moest weten voordat hij mij 10 pont betaalt. Uw eerlijkheid is de prijs aan meneer Centford maar ik heb een prijs genoemd en blijf erbij. Het is zeer vriendelijk van u meneer Holmes. Ik heb de Busten beegebracht, hier is ze. Het deed de tas open en eindelijk zagen wij een ongeschonden exemplaar van de Busten die weg iets meer malen aan stukken hadden aan schaats. Holmes haalde een papier uit de zak en wegde een bankbollet van 10 pont op tafel. Wilt u dit papier tekenen meneer Centford in het bijzijn van deze getuigen? Het behelst alleen dat u alle rechten op de Busten overdraagt aan mij. Zie, ik ben een nauw gezet man en men weet nooit wat er kan gebeuren. Dank u meneer Centford. Hier is uw geld en ik wens u goedenavond. Toen onze bezoeken was verdwenen werd onze aandacht getrokken door het geen Holmes ging uitvoeren. Er haalde een tafelaken tevoorschijn dat hij op tafel uitspreidde. Daarna plaatste hij zijn Busten in het midden en kwam eindelijk met zijn ploeg te dodig en gaf de podium een ferme tik op zijn hoofd. De Busten brak en Holmes boog zich stel over de brokken. Met volgende ogenblik hield hij met een triomferende uithoop een stuk in de hand waarin een rood, donker voorwerp zat als een rozein in een pudding. Heere Ripij laat mij u voorstellen de beroemde zwarte paro van de boi gejas. De streed en ik keken verrast op en toen klapten wij spontaan in de handen als bij een goed gespeelde scene in een toneelstuk.  Er kwam kleur op de bleke wanger van Holmes en hij boog voor ons als de kunstenaar die de bijval als betuigingen van het publiek in ontvangst neemt. In zulke ogenblikken hield hij voor een ogenblik op een denkende machine te zijn en verraden hij zijn menselijke liefde voor bewondering en bijval. Op de trotsen en gereserveerde natuur die afkerig was van populariteit bij de grote menigte werd tot in zijn binnenste gehoerd door de plotseling opkomende bewondering van een vriend. Ja, heer, zei hij, het is de meest beroemde paro die in de wereld bestaat en het is mijn goed gelukhaag te hebben opgespoord vanuit de slaapkamer van de prins van Colloda in het Dekker hotel tot in het binnenste hiervan de laatste van de zes busten van Napoleon die door Gelder en Co. Stapney zijn vervaardigd. Je zond je de sensatie herinneren, Lestreet, toen bekend werd dat deze kostbare steen verdwenen was en de nutteloze pogingen van de londense politie om de paro terug te vinden. Ikzelf werd in de zaak geraadpleegd maar kon ook geen licht brengen in de duisternis. De verdenking viel op de kaminier van de prinses die een Italiaanse was en het bleek dat zij een broeder had te Londen, maar wij konden geen verband ontdekken. Ik had de Lucretia venucci en ik twijfelde niet aan of die Pietro die twee nachten geleden vermoord werd was de broeder. Ik heb de data in de oude leggers van de courante opgezocht en ik vond dat de verdwijning van de paro juist twee dagen voor de arrestatie van Beppel plaats had in de werkplaats van Gelder en Co. Op het ogenblik dat deze busten werden vervaardigd. Nu ziet hij duidelijk de loop der dingen, maar hij zit ze natuurlijk in tegenovergestelde richting en ik ze zag. Beppel had de paro. Hij kon haar gestolen hebben van Pietro hij konden mee de plichtigen van Pietro zijn geweest hij konden tussen persoon tussen Pietro en diensten geweest zijn dat doet er echt er minder toe. De hoofdzak is dat hij de paro bezat en op het ogenblik dat hij haar bij zich had werd hij door de politie achtervocht. Hij snelde naar de werkplaats waar hij arbeidde wist dat hij slechts enige minuten had om zijn kostbare schat te verbergen en ze anders bij foyering op hem zou gevonden worden.  Zes gipsen busten van Napoleon stonden in de gang te drogen. Eén deze was nog zacht. Ogenblikkelijk maakte Beppel handig als hij was en gijt je in het gips stopte de paro erin en streek daarna de opening dicht. Het was een prachtige plaats niemand kon ze daar vinden. Maar Beppel werd veroordeeld tot in een jaar gevangenen straf en in tussen werden zijn zes busten verkocht in verschillende wijken van London. Hij wist niet welke zijn scheld bevatten alleen door zijn stuk te slaan kon hij het zien. Zelfs schudden zou hem niet helpen want daar de gips nat was was het waarschijnlijk dat de paro eruit vast zou gekleefd zijn zoals inderdaad het geval was. Beppel wanhoopte niet maar begon zijn onderzoek met buitengewone handigheid en volharding. Door een neef die bij Gelder werkte vanaam hij naar welke winkels de zes busten waren gegaan. Hij moors hudsen en vond zo doen de drie busten. De paro zat er niet in. Door tussenkomst van een Italiaans aan plaier wist hij ook achter de namen te komen van de kopers van de drie overige busten. De eerste was Behaker. Daar werd hij gevocht door zijn medeplichtige die Beppel verantwoordelijk hield voor het verlies van de paro en hij doorstak hem in de worsteling die volgde. Als dat zijn medeplichtige was waarom droeg hij dan zijn portret, vroeg ik als een middel om hem te vinden wanneer hij aan een derde moest vragen om inlichtingen. Dat was de reden. Na de boord dacht ik dat Beppel wel haast zou maken met het verdere onderzoek. Hij moest vrezen dat de politie iets van zijn geheimen vermoeden en daarom haasten hij zich voor ze hem voor zouden zijn. Natuurlijk kon ik niet zeggen dat de paro niet gevonden was in de busten van Haaker. Ik was er zelfs nog niet zeker van dat het de paro was. Maar het was voor mij duidelijk dat hij de busten langs de andere huizen droeg om haar stuk te slaan in de tuin die verlicht werd door de landtaren. Daarin de busten van Haaker een van de drie was, stond de kans precies als ik zei drie tegen één dat de paro er niet in was. Er bleven twee busten over en het was duidelijk dat hij eerst zou gaan naar de busten die het dicht bij was. 