Tafereelen uit Italie | Charles Dickens | Travel & Geography | Book | Dutch | 2/9
Deel vier van taverelen uit Italië door Charles Dickens. Deze LibriVox-opname is vrij van hoteursrechten, opname door Marcel Kunders, van Avignon naar Genois. Toen de Hex de Oebliet had getoongt, gevoelden zij dat haar grote slag geslagen was. Zij liet het luik knarsend vallen en stond er bovenop, met haar armen in de zijden en vervaarlijk snuivenden. Toen wij de plaats verlieten vergezelde ik haar naar haar woning, die in de buiteste poort van het front was, om in een kleine geschiedenis van het gebouw te kopen. Haar kroeg, een donkervertrek door kleine raampjes verlicht, zonk in de dikke muur, in het verzachte licht en met een schoorsteen gelijkende naar die ene smitse het kleine bufetje bij de deur, met flessen, kruiken en glazen erop, het keukend gereedschap en de kledingstukken langs de muren en een vrouw van een nuchter voorkomen. Zij moest een leven leiden, gelijk zortig met dat van de heks, die aan de deur breiden, het zachen volkomen uit als een schilderij van ostaden. Ik wandelde de buitenzijde van het gebouw rond, in een soort van droom en had echter het bekoorlijke gevoel dat ik er uit ontwaakt was, waarvan het licht dat in de gewelven nederviel mij de verzekering had gegeven. De bovenmatige dikte en duizelende hoogte der muren, de verbazende sterkte der stevige torens, de grote uitgestrektheid van het gebouw, zijn reuzachtige evenredighedem, gevronst voorkomen en barbaarse onregelmatigheid, baaren ontsach en verbazing, de herinnering van de tegenstrijdige doeleinden, waartoe het voorheen werd gebruikt, ene ontembare Fortress, een wilderig paleis, ene verschrikkelijke gevangenis, ene plaats van marteling, het hofder inquisitie, op één en dezelfde tijd, een huis van verstijnen en gevechten, van godsdienst en bloed, maakt elke steen van zijn verbazend hoge gedaamte vreesbaarend en belangwekkend tevens, en deelt ene nieuwe betekenis mede aan het on overeenkomstige daarvan, icon echter, toen, en nog lang na de hand, aan niets anders denken, dan aan de zon in de hoden, dat het paleis was verlaagd tot ene slenter plaats van luidruchtige soldaten en gedwongen was hun ruwe taal en gemeene vloeken ter rugte kaatsen, en toe te laten dat hun ne kledingen uit zijne morse geramen vladderden, was ene germate ene vernedering van zijn vorige staat, en tevens iets genoegenbaarens, maar het dag ligt in de cellen en de hemel tot dak van zijne aan de vreedheid gewijden vertrekken, dit was de storing en de nederlaag ervan.  Indien ik het had, zien in Vlamstaam, van de gracht tot aan de wal, dan zou ik hebben gevoeld dat niet dit ligt, even min als het ligt van al het vuur, dat er brandd, het derwijze kon verwoesten als de zonnestralen in zijne geheimen raadkamers en kerkers. Alvorens, dit pauzelijk paleis te verlaten wil ik uit de korte beschrijving zo even door mij vermeld ene kleine geschiedenis mededelen, geheel geschikt voor het gebouw en in verbandstaande met het wedervaar ervan. Een oude overlevering bericht dat in 1441 een neef van Pierre de Lute, de pauzelijke legaat, een verre gaande belediging deed, aan enige voorname dames van Avignon, weer betrekkingen om zich te vreken, de jongtman vatten en schrikkelijk vermingten. Gedeurende enige jaren begroef de legaat zijn afraak in zijn eigen boezem, maar had niettemin besloten zich die eindelijk te verschaffen. Na een en lange tijd verloop deed hij zelfs de eerste stappen tot een voorkomen verzoening en toen de schijnbare oprechtheid ervan de zegen had behaald, nodigde hij zekere gezinnen, gehele gezinnen welke hij wilde verdelgen tot een luisterrijk gastmaal in dit paleis. Het gastmaal werd gekruid door de grootste vrolijkheid, maar de maatregelen van de legaat waren wel getroffen. Toen het nagerecht op tafel stond, kwam de portier binnen, met het bericht dat een vreemd gezand om een buitengewoon gehoor verzocht. De legaat, die voor een ogenblik verlof van zijn gasten nam, verwijderde zich door zijn ambtenaren gevolgd worden. Weinige ogenblikken later waren 500 personen in as verkeerd, doordien met de gehele vleugel des gebouws met een verschrikkelijke ontploffing in de lucht had doen springen. Na het bezichtigen der kerken, ik wilde juist nu niet met kerken lastig vallen, verelieten wij Avignon in de namendag om de zeer sterke hitte, warende wegen, buiten de stadsmuren, bezaaid met mensen, die op elk beschaduwd plekje vastsliepen of met werkeloze groepen tussen slapen en waken in waren en daar wachten tot de zon laag genoeg zou zijn gedaald om tussen de verzengde bomen en op de stuivende weg te kunnen kegelen. De oogst was hier iets binnengehaald en mel eezels en paarden waren bezig het korm in de velden uit te treden. Tegen donker kwamen wij in een woeste en heuvelachtige streek die eens door struikroofers berucht was en trokken langzaam tegen ene stijle hoogte op.  Al dus gingen we voort tot zavonds elf uur toen wij stil hielden in de stad Eix op twee stations van Marseille om er nachts verblijf te houden. Het logement waarvan al de zondenschermen en blinden gesloten waren om er licht en hitte buiten te houden was de volgende morgen aangenaam en luchtig en de stad was zeer zindelijk maar zo heet en zo bovenmatig schitterend van licht dat toen ik de smiddags uit ging het juist was als ofnend plotseling uit ene donkere kamer in een vel brandend vuurkeek. 