Onder Moeders Vleugels | Louisa May Alcott | Family | Soundbook | Dutch | 10/24
Hoofstuk 9 van Onder moeders vleugels. Dit is een opname voor Libyfox. Alle opnames van Libyfox zijn vrij van natuur's rechten. Voor m'n informatie of als u vrijwilliger wilt worden, ga naar Libyfox.org. Voorgelezen door Anna Simon. Onder moeders vleugels door Louisa May Alcat. Hoofstuk 9. Meta gaat naar de kermis der eidelheid. Dat treft nu heus al zo gelukkig mogelijk dat die kinderen juist nu de mazelen krijgen. Zijn Meta op zekere dag in april, terwijl ze omringt door haar zusjes in haar kamer een kofferstond te pakken. En zo lief van Annie Moffett dat haar belofte niet heeft vergeten, lekker hoor zo'n 40 dagen lang plezier te gaan maken, antwoorden Jo, die wel een windmolen leek, zoals ze daar met uitgespreide armen rocker stond op te vouwen. En zo keerlijk weer, daar ben ik zo blij om, voegde Betser bij, die zorgvuldig centuurs en haar lintens sorteerde en wegbergde in haar mooiste doos, die zijn Meta voor de gewichtige gelegenheid geleend had. Ik wou dat ik zo'n prettige tijtengemoet ging en al die mooie dingen mocht dragen, zei Amy, met haar mond vol spelden om het kussen van de gelukkige, smaakvol en kunstig te gaan besteken. Oh, ik wou dat jullie allemaal meegingen, maar daar dit nu niet kan, zal ik mijn wederwaardigheten goed onthouden, en jullie alles vertellen als ik terugkom. Dat is ook al het minste wat ik doen kan, nu jullie allemaal zo lief zijn geweest om mij allerlei terlenen en in orde te helpen brengen, zei Meta rondziende naar de eenvoudige kleren die in haar ogen bijna volmaakt waren. Wat heeft moeder je uit de schatkist gegeven, vroeg Amy, die er niet bij tegenwoordig was geweest, toen een zeker cederhout kastje open ging, waarin mevrouw March enkele overblijfselen van vroegere wilde bewaarde, als geschenken voor haar meisjes wanneer de geschikte tijten daarvoor gekomen zou zijn. Een paar zijde kouzen, die mooi gesneden waaier, en een beeldig blauw centuur. Ik had ook zo graag die blauwe zijde Japon gehad, maar er is geen tijd meer om hem te vermaken, en ik moet dus maar tevreden zijn met mijn oude Alpaca. Mijn nieuwe neteldoekje zal je ook keurig staan, en het lange zijde centuur zal alles zo opvrolijken.  Ik wou dat ik mijn bloedcorale armband niet kapot gegooid had, dan had je hem het plezier kunnen krijgen, zei joh, die garne iets gaf of uitleende, maar wie je bezittingen gewonelijk te vermingt waren, om nog tot enig nut te zijn. Er is in de schatkist een beeldig ouderwetsstel parlen, maar moeder zij dat levende bloemen het mooiste zieer had zijn voor een jong meisje, en Lori beloofde me te zullen zenden wat ik nodig heb, antwoorden meten. Nu, laat eens zien, hier is mijn nieuw grijs wandelpakje. Oh, Pets, krulde vier van mijn hoed eens wat op. Dan mijn alpakken voor zondags en de kleine partij. Het is wel wat zwaar voor het voorjaar, vind je niet? Het blauwe zijtje zou zo netjes staan? O, helemaal ja. Oh, kom, je hebt de neteldoekse voor de grote partij, en als je eens wit bent, zie je er altijd engelachtig uit, zei Amy, helemaal verdiept in de kleine voorraadopschik, waar haar hart zo naar uit ging. Die heeft geen lage hals en geen slip, maar het zal zowel moeten. Mijn blauwe huishippon ziet er zo netjes uit, nu hij gekeerd en nieuw opgemaakt is, dat het net een nieuwe lijkt. Jammer, mijn mantel is lang niet aan de laatste mode, en mijn hoed heeft niets van Divancelli. Ik heb me niets gezegd, maar ik was ook vreselijk teleurgesteld over mijn parapleuën. Ik heb moeder verteld dat ik liefst een zwarte met een witte stok wou hebben, maar ze vergat het en kocht er een met een lelijke geelachtige stok. Hij is sterk en netjes, dus ik moet ik niet klagen, maar ik weet dat ik er verlegen over zal zijn als ik Anis zei de parapleuën met een gouden knopper naast zich te meten, en bekeek met grote tegenzin het kleine regenscherm. Ruilem, radio? Nee, dat zou flauw zijn, en ik wil moeders gevoel ook niet kwetsen, nadat ze zoveel moeite gedaan heeft om alles voor me in orde te krijgen. Het is heel laf van me, dat ik er over denk, en ik ben niet van plan er aan toe te geven. Mijn zijde kousen en twee paar nieuwe handschoenen troosten me in mijn leed. Erg lief van je joh, dat je mij de jouwen wilt lenen. Ik voel me zo rijk en deftig met twee nieuwe paaren en de oude gewassen voor dagelijks gebruik.  En Meta nam een hartversterkend kijkje in haar handschoenen-doos. Annie Moffet heeft blauwe en roze lintjes in haar onderleefjes. Zou jij er ook niet een paar door de mijnen willen rijgen? Vroeg ze, toen Betts met een berg schoonstrijk groet, vers uit Hanas handen kwam aandragen. Hé, nee, dat zou ik niet doen. De lintjes zouden niet in overeenstemming zijn met je invoudige lijfjes, waarin maar een onnoozel kantje zit. Arme mensen moeten zich niet opderken, zei Joop Slist. Ik zou van eens willen weten of ik ooit zo gelukkig zou zijn om echte kant aan mijn ondergoed te hebben. Riep Meta verhevelig. Laatst zei je dat je volmaakt gelukkig zou zijn als je maar bij Annie Moffet kon gaan luceren, merkte Betts op haar bedaarde manier aan. Dat heb ik ook gezegd, oh, ik ben ook wel gelukkig en ik wil niet zeuren, maar het is toch net of je meer verlangt naarmate je meer krijgt, vindt je die niet? Zie zo, de bak is klaar en alles is erin, behalve mijn baljapon, die ik maar voor moeder zal laten, zijn Meta opvrolijkend, toen ze van de halfgevulde koffer naar het keurig gestreken netledoekje keek, dat ze zeer gewichtig haar baljapon noemde. De volgende dag was het mooi weer, en Meta vertrok, behoorlijk toegerust, om 14 dagen van ongekend genot te gemoet te gaan. Mevrouw March had met enige tegenzin haar toestemming tot het uitstapje gegeven, vrezende dat Meta ontevredener dan ze nu soms al was zou terugkomen, maar ze had er zo omgebedeld en Sally had beloofd goed voor haar te zullen zorgen en een kleine uitspanningsgeen na een zware winter, zo begeerlijk, dat de moeder zich niet overhalen en de dochter haar eerste proefje ging nemen van het leven in de uitgaande kringen. De moffits leefden op grote voet, en de eenvoudige Meta was in het begin min of meer overbluffd door de pracht van het huis en de elegante kleding der bewoners, maar het waren vriendelijke mensen in wereld van hun beuzelachtig leven en ze zetten hun gast spoedig op haar gemak. Misschien gevoelde Meta wel, zonder precies te weten waarom, dat het geen bijzonder knappe of schandere mensen waren en dat al het vergrotsel, de gewone stof waarvan ze gemaakt waren, niet kon verbergen.  Het was zeker heel plezierig, lekker te eten, in een mooi rijtuig te rijden, elke dag haar beste Japon te dragen en niets te doen dan zich aangenaam bezig te houden. Zo iets viel echt in haar smaak en het duurde niet lang of ze begon de manieren en gesprekken van haar nieuwe omgeving na te volgen, nam kleine eiers en gewoonten aan, gebruikte Franse woorden, crepeerde haar haar, nam haar Japonen in en praten zo goed ze kon mee over de modus. Hoe meer ze zag van Annie Moffits mooie dingen, hoe meer ze haar benijden en smachten en rijkt om. Thuis scheen haar nu alles in de herinnering kaal en somber toe, te moeten werken werd harder dan ooit en Meta vond dat ze een heel arm en slecht bedeeld meisje was, in weerweel van de handschoenen en de zijde kouzen. Ze had echt daar niet veel tijd om te truren, want de drie meisjes maakten het zich heel druk met allerlei pretjes. Ze winkelde, wandelde, reden en legde elke dag bezoek af, gingen naar de comedie en de opera of hadden ze avonds thuisplezier, want Annie had veel vriendinnen en wist ze aardig bezig te houden. Haar ouderen zusters waren mooie jonge dames en een van hem was geangageerd, wat in Meta's oog bijzonder interessant en romantisch was. Meneer Moffet was een dik, vrolijk oud heer die haar vader wel kende, en met vrouw Moffet een gezette, vrolijk oude dame die evenals haar dochter grote genegenheid opvatte van Meta. Iedereen haalde haar aan en men was mooi op weg Desi, zoals haar noemde, het hoofd op hol te brengen. Toen de avond voor de kleine partijen aanbraak, merkte ze dat er van het alpakeltje volstrekt geen sprake kon zijn, want de andere meisjes deden dunne japonnen aan en maakte veel toilet. Dus haalde ze de witte voor de dag die er naast Selleys nieuwe Japon invoudig haar uitzacht aan ooit te voeren. Meta zag hoe de meisjes er naar keken en haar wangen begonnen te gloeien, want ze was met al haar zachtheid toch heel trots. Niemand zei er een enkel woord over, maar Selley boten aan haar haar op te maken en Annie haar centuur te strikken en Bellen, de geangageerde zuster, prees haar planken armen.  In al die vriendelijkheid zag Meta slechts medeleiden met haar armoede, en haar hart was zwaar toen de andere meisjes zo lachten en praten, zich kocket kapten en als vluchtige vlinders heen en weer vlogen. Het harde, bitteren gevoel was tot een aanmerkelijke hoogte gestegen toen één der dienstmeisjes een doos met bloemen binnenbracht. Voor Meta nog iets kon zeggen, had Annie er het dekselrids afgenomen en allen bewonderden luiden, de prachtgeroozen en andere bloemen. Dat is natuurlijk voor Bellen. George stuurt haar al in bloemen, maar deze zijn wel buiten gewoon mooi, riep Annie, de guur diep inademend. Ze zijn voor je vrouw March, werd erbij gezegd, en hier is een briefje, zei het meisje, het Meta overrijkend. Wat aardig, van wie zijn ze? Ik wist niet dat je hen aanbidden had, riep de meisjes en vlaggede in de grootste nieuwsgierigheid een verbazing om Meta heen. Het briefje is vermoedigd en de bloemen zijn van Lori, zij meten eenvoudig, maar toch zeer gestreeld dat haar niet vergeten had. Zo, zei Annie, met een spot in de blik, toen Meta uit briefje in de zakstak, als een soort van talisman tegen afgunst, eidelheid en valse trots, want die enkele tédere woorden hadden haar goed gedaan en de prachtige bloemen vrolijkte haar op. Ze voelde zich bijna weer gelukkig en legde een paar rozen en wat groen voor zichzelf opzijde, terwijl ze haastig van de overschietende bloemen alle liefste kleine boeketjes maakte voor het haar of het centuur van haar vriendinnen, en ze zo vriendelijk aanbood dat Clara, de ouderen zuster, zei dat ze het aardigste kleine ding was dat ze ooit gezien had en alle zeer ingenomen waren met die attentie. De vriendelijke daad maakte een einde aan haar neerslachtigheid en toen alle gezamenlijk naar beneden gingen om zich aan mevrouw Moffen te vertonen, zag ze, toen ze voor de spiegel stond, en de bloemen in haar golfend haar stak, een gelukkig gezichtje met schitterende ogen, terwijl de Japon door de rozen versierd haar nu niet meer zo eenvoudig toeschijn. Ze had die avond veel plezier, want ze danste naar hartelust. Allen waren evenvriendelijk voor haar, en ze kreeg twee complimentjes. Annie verzocht haar wat te zingen, en één der gasten maakte de opmerking dat ze een bijzonder lieve stem had. Major Lincoln vroeg wie dat frisse aardige meisje met de mooie ogen was.  Alles tezamen genomen had ze dus een recht rettige avond. Totdat ze een gedeelte van een gesprek hoorde dat haar geheel van streek maakte. Zo zat juist in de serb te wachten tot haar cavallier een portie eisbracht, toen zijn de andere kant van een bloemen- en groenversiering een stem hoorde vragen. Hoe oud is ze? 16 of 17, denk ik, antwoordde een andere stem. Het zou een buitenkantje zijn voor een van die meisjes zou het niet. Sally zegt dat ze heel intiem zijn en de oude hier vreselijk van hun hout. Mevrouw M heeft haar plannenwettig en zal haar spel wel goed spelen. Alles het ook nog had vroeg. Het meisje heeft daar klabijkelijk geen idee van, zei mevrouw Moffit. Ze vertelde dat leugertje omtrend haar mama anders, alsof ze er wel iets van wist en keeg geen kleur toen de bloemen kwamen. Arm kind, ze zouden heel aardig uitzien als ze maar naar de mode gekleed was. Denkt u dat ze beledigd zou zijn als we aanboden haar een japon voor donderdag te lenen? Vroeg weer een andere stem. Ze is trots, maar ik geloof niet dat ze haar tegen zou hebben, want ze heeft niet dan dat simpele neteldoekje. Misschien krijgt ze er vanavond wel een scheur in, dat zou een goed voorwensel zijn om haar een andere aan te bieden. We zullen zien, ik zal die Laurence een uitnodiging zenden om haar een beleefdheid te aan te doen en dan kunnen we haar later pret overmaken. Hier verscheeen meta's partner met het ijs. Ze zagen verhit en zenuwachtig uit. Haar trots kwam haar nu goed te pas om haar verontwaardiging, haar woede en verdriet over wat ze juist gehoord had, te verbergen. Want hoe onschuldig en onergdenkend ze ook was, dit kon niet beletten dat ze de praatjes van haar vrienden begreep. Ze deed haar best alles van zich af te zetten, maar het baten niet, want gedurecht herhaald ze bij zichzelf. Mevrouw M heeft haar plannen. Dat leugetje onttrendt haar mama. En simpele neteldoekje. Tot ze op het punt was te gaan schrijden en gaar naar huis gevlogen zou zijn om al haar verdriet te vertellen en om raad te vragen. Daar dit onmogelijk was, deed ze haar best voorhoog te schijnen. En dankzij haar zenuwachtige opgewondenheid, slaagde ze daar zo goed in dat niemand vermoeden kon hoeveel inspanning het haar kostte.  Wat was ze dankbaar toen alles was afgelopen en ze rustig in het pet lag, waar ze kon denken en zich verbazen en woedend zijn, totdat haar hoofd ging te zullen barsten en haar gloeiende wangen afgekoeld werden door hun stroom van tranen. Die dwazen, maar toch goed gemeende woorden, hadden een nieuwe wereld voor meta ontsloten. En de vrede van de oude wereld, waarin ze tot nu toe zo gelukkig als een kind had geleefd, verstoord. Haar onschuldige vriendschap met Lorie was bedorven door de dwazenpraatjes die ze afgeluisterd had. Haar vertrouw in haar moeder, even geschokt door de wereldse plannen, haar toegeschreven door mevrouw Moffat, die anderen naar zichzelf beoordeelde. En het verstandig besluit om te vreden te zijn met de invoudige kleren die aan de dochters van arme ouders vochten, aan het wankelen gebracht door het onnodig medeleiden van enige meisjes die meenden dat een niet modieuze japon in der grootste levens rampen was. De arme meta had onrustig nacht en stond met zware ogen en diep ongelukkig op, half knorrig op haar vriendinnen, half beschaamd over zichzelf dat zij niet ronduit alles vertelde en de zaak in orde bracht. Ieder verbeuzelde die morgen, en het werd middag eerder meisjes lust genoeg konden verzamelen om zelfs maar een handwerkje op te nemen. Er was iets in de houding van haar kennetjes dat dadelijk metes aandacht trok. Ze meende dat ze haar met meer onderscheiding behandelde, buiten gewoon veel belangstelling toonde in alles wat ze zei en haar met nieuwsgierige blikken aankreken. Dit alles verwondede en vleide haar, hoewel ze het niet begreep, tot dat bellen van haar schrijftafel opzag en heel sentimentiel zei, Deze, ik heb een uitnodiging gestuurd voldonderig avond aan je vriend Lawrence. We zouden hem graag eens leren kennen, en het zou voor jou heel aardig zijn als hij kwam. Meta bloosten, maar een ondeugende invul om de meisjes te plagen, deed haar heel stemmig antwoorden. Heel vriendelijk, maar ik vrees dat hij niet zal komen. Waarom niet? voeg bellen. Hij is te oud. Kind, wat bedoel je? Hoe oud is hij dan wel? Riep Clara. Bijna 70, geloof ik, antwoorden Meta, stekentellende om de opkomende lach te verbergen. Ondeugd, we bedoelen natuurlijk het jonge mens Lawrence. Zij bedden lachend. Die bestaat niet, Laurie is nog maar een jongen.  En Meta lachte ook om de verbaasde blik die de zusters met Alcanda er wisselden, toen ze haar onderstelde aanbiddig, zo beschreef. Zo wat van jouw leeftijd, voeg Nen. Meer van die van jou? Ik word al zeventien in augustus, antwoorden Meta, het hoofd achteroverwerpend. Aardig van hem je bloemen te sturen vind je niet? Voeg Annie, en kijk, als of ze iets heel gewichtig zei. Ja, hij stuurt soms dickwals, want ze hebben er zo massen, en wij houden er zoveel van. Moeder en de oude her Lawrence zijn vrienden, dus is het heel natuurlijk dat wij kinderen samenspelen. En Meta hoopte dat ze er nu overzwijgen zouden. Het is duidelijk te merken dat deze nog niet uitgaat. Zij klaren met een knikje tegen bellen. Heus een idyllische eenvoud, antwoorden je vrouw Bellen, schouder ophalend. Ik ga uit om een paar kleine geden voor de meisjes te kopen. Kan ik ook iets voor jullie meepringen, jonge dames? Vroeg me vrouw Moffat, als een schip met volle zeilen, de kamer binnenkomende, sierlijk uitgedost in zijde en kant. Nee, dank u me, vrouw, antwoordde Sally. Ik heb mijn nieuwe roze zijtje voor donderdag, en heb verder niets nodig. Ik ook niet, begon Meta, maar zweeg, omdat het haar inviel dat zij wel verschillende dingen nodig had, maar ze niet kon krijgen. Wat doe jij aan, vroeg Sally. Mijn oude witte weer, als ik die tenminste goed kan verstellen. Ik heb de rok de vorige keer erg geschuurd, zei Meta, en ze deed haar best kant te spreken, hoewel ze alles behalve op haar gemak was. Waarom schrijf je niet naar huis om een andere, zei Sally, die niet bijzonder slim was uitgevallen. Ik heb geen andere. Het kostte Meta moeite te zeggen, maar Sally merkte niets, en riep in naieve verbazing. Niets dan die ene? Wat grappig! Ze eindigde haar zin niet, want Belle schudde het hoofd en viel haar vriendelijk in de reden. Volstrekt niet grappig, waarom zou Daisy veel Japonnen hebben als ze nog niet uitgaat. Er is niets geen reden om naar huis te schrijven, Daisy, zoals een hartje en een dozijn, want ik heb een keurig blauw zijtje dat ik niet dragen kan, omdat het mij wat nauw is, en jij zult het wel willen aan doen om mij te plezieren.  Het is heel vriendelijk van je, maar ik vind het niet naar om mijn witte Japon weer aan te trekken, als het jullie hetzelfde is. Die is goed genoeg voor mij, zei Meta. Kom, laat ik nu eens het plezier hebben je netjes aantekleden. Ik vind het zo prettig, en je zou heus een kleine bauté zijn als er hier en daar maar een kleinigheidje werd aangebracht. Ik zal je aan niemand laten zien, voordat je kant aan klaar bent, en dan komen we opeens voor de dag, zoals Assepoester en haar Petermoe, toen ze naar het bal gingen, zei Belle overreden. Meta kon het zo vriendelijk gedaan aanbod, niet weer staan. De begeerte om zelf te zien of ze een kleine bauté zou zijn, als er wat opgekleed was, dron haar toe te geven, en al haar vuggere, onaangename gevoelen zichs de moffets te vergeten. Toen het onder de gavond daar was, sloot Belle zich op met haar kaminier, en die twee veranderde Meta in een elegante jonge dame. Ze krepeerde en krulde haar haar, poedde de hals en armen, gaven haar lippen een mooie rode kleur door iets koraal zalven op te smeren, en ochtend ze, de kaminier, zou er graag een subsondele rouge aan toegevoegd hebben, als Meta er zich niet tegen verzet had. Het lichtblauwe japonnetje zat zo strak dat ze nauwelijks kon ademhalen, en was zo laag uitgesneden dat de zedige Meta over zichzelf belooste toen ze in de spiegel keek. Verder haalde Belle een fijn zilverkettingtje voor de dag, armbanden, speltjes, en al wat er meer nodig bleek. Een toevoeterose knoppen en een roesje om de hals van haar japon verzoonden Meta met het tentoonstellen van haar welgevormde blanke schouders, en een paar hoge hakte blauwe zijde schoentjes vervulde haar laatste harte wens. Eindelijk voltooiden een kante zaktoek, een veren waaier en een boeket in een zilveren houdig haar toilet, en Belle bekeek haar met de voldoening waarmee een klein meisje een nieuw aangekeerde pop beschoudt. Ma ma zelle charmant, trej li, nespa? Ripochtans, met gemaakte verrukking de handen in okanders slaande. Kom nu mee om je te vertonen, zij bellen, en ging haar vooruit naar de kamer waar de andere zaten te wachten.  Toen Meta ritselend volgde met haar lange sleep, haar rinkelende armbanden, gefriseerde haren en kloppend hart, had ze een gevoel alsof de pret nu pas bezelijk zou beginnen, want de spiegel had haar duidelijk gezegd dat ze een kleine boté was. Haar vrienden herhaalden die streelende uitdrukking met warmte en gedurende verschrijdende ogenblikken stond Meta als de kraai in de fabel te genieten van haar geleende vieren, terwijl de andere als een troep extras om haar heen kakelde. Nen, wil jij haar terwijl ik me kleed in zijn lesje geven hoe zij haar sleep moet hanteren en oppassen met die Franse hakken? Anders kon ze zo licht haar voet verstuiken. Steek dat silvere kapelletje in de roesje van het voeren en haal dat krulletje aan de linkerkant van haar hoofd nog wat uitklaren en laat niemand uur het bekoorlijke werk mijn haar handen verstoren, eindig te bellen, plechtig, terwijl ze haastig de kamer uitvloog, zeer voldaan over de goede uitslag van haar pogingen. Ik durf haast niet naar beneden, ik voel me zo stijf en vriend en net als ik maar half ben aangekleed, zij meten tegen Sally, toen de bellen luiden en mevrouw Moffet een boodschap zond of de jonge dames dadelijk wilde komen. Je lijkt niet op jezelf, maar je ziet haar echt elegant uit. Ik ben niets bij jou vergeleken, want bellen heeft ontzettend veel smaak en je bent precies een Franse zetje, heus. Laat je bloemen gerust wat hangen, je moet er niet zo bij zorgd over zijn, en pas op dat je niets zwikt, zei Sally, die haar best deed niet jaloers te zijn dat Meta mooier was dan zij. De waarschuwing getrouwte hard te nemen kwam Meta goed en wel beneden en landen in de salon aan, waar de Moffets en enkele voegengasten reeds verzameld waren. Dadelijk ontdekt ze dat er een soort van aantrekkingskracht in mooie kleren steekt, tenminste voor een zeker soort van mensen. Verscheiden jonge dames die de vorige keer volstrekt niet op haar gelet hadden, werden plotseling zeer hartelijk. Verscheiden jonge heren die haar bij de eerste partijen alleen maar aangestaard hadden, lieten het nu niet bijstaren, maar kwamen om haar na voorgesteld te worden en zijden haar alle leidtewazen, maar toch aangenaam met dingen. En verschijden oude dames die op hun gemak, de rest van het gezelschapshater te beoordelen, voegen met belangstelling wie ze was.  Eens hoorden ze mevrouw Moffet antwoorden. Meta Marge, de vader is kolonneel in het leegig, een van onze eerste families, maar ziet u financiële klappen gehad. Intieme vrienden van de Lawrence's, een allerliefst schepseltje, wezenlijk, maar net tweedt met haar. Zo, zo de oude dame, haar lonjet gebruikende om meta nog eens goed op te nemen, die haar best deed eruit te zien alsof ze niets gehoord had, maar zich ergerde over mevrouw Moffet's leugentje. Het rare gevoel ging niet over, maar ze verpeelde zich maar dat ze de rol van uitgaand meisje speelde, en dat ging haar nogal goed af. Hoewel de nauwe Japon haar een stekende zij bezorgde, de sleep telkens onder haar voeten kwam, en ze ingestadig gevrees was dat haar sierradien afvliegen en verloren zouden raken. Juist speelde ze met haar waaig, lachend over de flauwe aardigheden van een jong mens dat geestig wilde zijn, toen ze eens klaps beschaand met lachen ophield, want de recht tegenover haar stond Lori. Hij keek haar met ongewijns de verbazing, en zoals ze meende, afkeurend aan. Want hoewel hij boog en tegen haar glimlachten, was er toch iets in zijn eerlijke ogen dat haar deed blozen en wensen dat haar eigen Japon aan had. Om haar verlegenheid nog groter te maken, zag ze dat bellen een wenk af aan Annie, waarop beide van haar naar Lori keken, die het tot haar pleidschap, echt jongensachtig en verlegen uitzag. Mallen wezens om zulke gedachten in mijn hoofd te brengen, ik ben niet van plan ermee iets aan te stoeren, of er enigszins anders om te zijn, dacht meten, en ruiste de kamer door om haar vriend een hand te geven. Ik ben blij dat je gekomen bent, want ik was bang dat je niet zou kunnen, zei ze zo damesachtig mogelijk. Jo, wel graag dat ik ging om haar te vertellen hoe je er uitzag, zei Lori, zonder haar aan te zien, daar haar lachen moest om haar moedelijke toon. En wat zal jij vertellen, voeg meten? Brandend nieuwsgierig zijn mening om trent haar te horen, en toch voor het eerst niet helemaal met haar me oppragen mak. Ik zal zeggen dat ik je niet herkende, want je ziet er zo deftig en ongewoon uit dat ik haast bang voor je ben, zei hij, en vrommelde aan het knoopje van zijn handschoen.  Bespotterlijk, de meisjes kleden mij voor de aardigheid zo mooi aan, en ik vind het wel prettig. Zou Jo niet vriend opkijken als ze me zag? Vroeg meten, vast besloten van een te horen of hij haar mooier vond dan anders of niet. Ja, dat zou ze zeker, antwoordde Lori ernstig. Vindt je niet dat ik er zo aardig uit zie? Vroeg meten. Nee, was het openhartig antwoord. Waarom niet? klonk het op bezorgde toon. Hij zag na haar gekapt hoofd, blote schouders en druk gegarneerde japon met een uitdrukking die haar nog meer ten neersloeg dan zijn antwoord, dat geen grentje van zijn gewone beleefdheid bevatte. Ik houd niet van al het lawaai. Dat was al te erg van een jongen, jonger dan zijzelf, en meten stapte weg na hem op beledigde toon toegevoeg te hebben. Je bent de onhebbelijkste jongen die ik ooit gezien heb. Zeer onstempt ging ze naar een rustig hoekje, bij een open raam, om haar wangen wat te verkoelen, want een nauwe japon bezorgde haar een lastige, hoge blos. Terwijl ze daar stond, ging Major Lincoln voorbij, en hoorde zij hem een ogenblik later tegen zijn moeder zeggen. Ze maakten een zoltin van dat kleine meisje. Ik had haar u zo graag eens laten zien, maar zij hebben haar hier totaal bedorven. Zo was vanavond niets dan een pop. Oh, zuchtemeten, ik wou dat ik maar verstandig was geweest, en mijn eigen japon gedragen had. Dan zouden andere mensen niet het land aan mij hebben gekregen, en had ik mezelf niet zo onplezierig en beschaamd gevoeld. Met haar voorhoofd tegen het koele glas, stond ze half verborgen door de gordijnen, zonder er zich om te bekommeren dat haar liefkooster wel zijn aanvang had genomen toen iemand haar aanraakte. Zich omkerende zag ze lorries staan, met een schuldig gezicht en zijn allerliepste buiging, zei hij, haar de hand toestekend, vergeef me, alsjeblieft, mijn onbeleefdheid, en kom met me dansen. Ik ben bang dat het al te onplezierig voor je zal zijn, zei Meta, haar bestoende, beledigd te kijken, wat haar echt ervoor komen mislukte. Volstrek niet, ik sterf van verlangen. Kom, ik zal braaf zijn. Ik vind je japon akelig, maar je bent anders prachtig. En haar maakte een handbeweging alsof woorden ontbraken om zijn bewondering lucht te geven.  Meta glimlachte, gaf toe, en fluisterde, terwijl ze even wachten, om in de maat te komen. Pas op dat mijn sleep niet onder je voeten komt, hij is de plaag van mijn leven, en ik was een eend dat ik die japon ooit had willen aandoen. Spelt het ding om je hals, dan doet het nog nut, zei Lori, maar de kleine blauwe schoentjeskijkende, die haar klapperlijkelijk goedkeurde. Wegvlogen ze, licht en bevallig, want daar ze zich thuis dik was geoefend hadden, kwamen zij goed bealkandig, en het vrolijke jonge paar, en na hun kleine twist vriendschappelijker dan ooit gestemd, maakte op ieder een prettige indruk. Lori, wil je mijn plezier doen? volg Meta, toen haar moest bewaaien, omdat ze die avond zo bijzonder gauw buiten adem was, hoewel zij het niet wilde herkennen. Zeker, riep Lori bereidwillig. Vertel ze dan alsjeblieft thuis niets van deze japon. Ze zouden er de aardigheid niet van begrijpen, en het zou moeder hinderen. Waarom deed je dan? Vroeg een Lori's ogen zo duidelijk dat Meta er haastig bijvoegde. Ik zal het zelf al vertellen en haar moeder zeggen hoe dwazig ik geweest ben. Maar ik doe het liever zelf, dus jij houdt je mond, he? Ik geef je mijn woord, dat ik zwijgen zal, maar wat moet ik zeggen als ze er mij naar vragen? Zeg maar dat ik haar lief uitzag en veel plezier had. Het eerste wil ik met alle genoegen zeggen, maar wat het andere betreft? Je ziet er niet uit als of je veel plezier hebt. En Lori zag haar aan met een uitdrukking die haar fluisterend deed antwoorden? Nee, vanavond niet. Vindt me nu maar niet afschuwelijk. Ik verlang daarna wat plezier, maar dit soort valt toch niet mee, en ik heb er nu al genoeg van. Daar komt net moffet, wat moet die? Voeg Lori, terwijl hij zijn zwarte wingbrau is sametrok, alsof hij zijn jonge gast hier geen aangename vermeerdering van het gezelschap vond. Hij heeft zich voor drie dansen ingeschreven, en ik vermoed dat hij daarom komt. Wat vervelend, zucht een Meta, met een gemaakt, kwijnend lachje die zich al een vermakelijkst vond.  Hij sprak haar niet meer tot na het soepé, toen hij haar champagne zag drinken met net en zijn vriend Fisher, die zich als een paar gekken aanstelde, zoals Lori bij zichzelf zei, want hij voelde een soort van broederlijk recht om over de marches te waken en voor hen op te komen, zodra ze een verdediger nodig hadden. Je zult morgen geduchte hoofdpijn hebben als je daar veel van drinkt. Ik zou het niet doen, Meta. Je moeder vindt het niet goed, dat weet je wel. Ik wilde omdraaien om haar glas weer te vullen, en Fisher zich pukte om haar waaier op te raben. Ik ben vanavond Meta niet. Ik ben een pop die allerlei dwaaze dingen doet. Morgen doe ik al dat lawaai af en ben weer vanhopig braaf, antwoorden ze met een gemaakt lachje. Ik wou dan maar dat het morgen was, moepelde Lori, weinig gesticht over de verandering die hij in haar opmerkte. Meta dansde en coqueteerde, pappelde en giegelde, precies als de andere meisjes. Na het soepée deed ze mee aan een nieuwe dans, hoewel ze er niets van kende, liet haar heer bijna vallen over haar lange Japon en gedochte zich op een manier waarover Lori die toekeek zich schaamde, zodat hij zich voornam haar de les in te lezen. Maar hij zag geen kans het zover te brengen, want Meta hield zich op een afstand tot hij afscheid van haar kan nemen. Denk eraan, zei ze, met moeite glimlachend, want de zware hoofdpijn liet zich reeds voelen. Silan Salamort antwoorde Lori met een zielijke buiging. Dit apartje werkte enigens nieuwsgierigheid op, maar Meta was te moe om na praatjes te houden en ging naar bed, met de gevoel als of ze op een maskerade was geweest en niet zoveel plezier had gehad als ze zich had voorgesteld. De volgende dag was ze ziek, en zaterdags ging ze naar huis, door en door vermoeid van de prettige dagen en overtuigd dat ze lang genoeg in de schoot der wilde had geleefd. Heerlijk hier weer eens rustig te zitten en niet de hele tijd ze opgeschroefde moeten doen. Het is thuis toch wel erg prettig, al is het er lang niet zo prachtig als bij de moffets, zei Meta, vrolijk rondziende toen ze zondagsavonds met haar moeder en Jo gezellig zat te praten.  Ik ben blij dat je dat hoort zeggen in mijn kind, want ik was bang dat het hier te saai en te eenvoudig zou toeschijnen na al het moois dat je daar gezien hebt. Antwoordde haar moeder, die haar oudste die dag menigmaal bezorgd had aangezien, want moederogen zien dadelijk de minste verandering van het gezicht hun er kinderen. Meta had haar wederwaarigheden vrolijk verteld en meer dan eens gezegd dat ze zo'n heerlijke tijd had gehad, maar het is geen als of haar nog iets op het hart lag. En toen de jongeren meisjes naar bed waren, zat ze pijnzend in het vuur te staren. Zij weinig en zag haar verdrietig uit. Toen het negen uursloeg en Jo al voorstelde ook naar boven te gaan, stond Meta plotseling vaarstoel op. Nambeds bankje steundde de ellenboog op haar moeders schoot en begon zo kordaard mogelijk. Moedig, ik moet u wat vertellen. Dat dacht ik wel. Wat is het lieveling? Zal ik verdwijnen? Vroeg je open scheiden? Natuurlijk niet. Ik vertelde immers altijd alles. Ik schaam er maar over om te vertellen terwijl de kleintjes er nog waren, maar ik wou dat u al de schandelijke dingen wist die ik bij de moffits gedaan heb. We luisteren, ik heb u wel verteld dat ze me wat opsierden, maar niet dat ze me blanquetten en inregen en friseerden en er mij deden uitzien als een modeplaatje. Lori vond het niet netjes en ik weet dat hij er zo over dacht hoewel hij het niet zei en een van de heren noemde me een pop. Ik weet dat het dwaas was maar ze vleiden mij zo en zeiden dat ik een kleine boter was en nog allerlei nonsense meer en zo liet ik met me spelen. Voeg jou, toen mevrouw March zwijgend staarde op het verlegen gezicht van haar mooie dochtertje en niet het hard had haar te bestraffen over haar kleine dwaasheden. Nee, ik dronk champagne en was veel te druk en ik flirtte en ik was in één woord onuitstaanbaar, bekende meten, berovel. Er is nog iets meer, geloof ik en mevrouw March liefkoosten, de zachte wang die plotseling bloosten toen Meta langzaam zei Ja, het is helemaal maar ik wou het toch maar vertellen omdat ik het zo naar vind dat de mensen zulke dingen over ons en Lori zeggen en denken.  Toen deelt ze de praatjes mee die ze bij de moffits gehoord had en onder het verhaal zag jou dat haar moeder de lippen op elkaar klemde alsof het haar zeer onaangenaam aan deed dat zulke gevoelens opgewekt waren in Meta's onschuldig gemoet. Stel je voor je overontwaardigd. Waarom kwam je niet dadelijk te voorschijn en bracht het hun aan het verstand? Ik kon niet. Het was zo moeilijk voor me. In het begin kon ik niet helpen dat ik het hoorde en daarna was ik te boos en te beschaamd om er aan te denken dat ik behoorde heen te gaan. Wacht maar tot ik die eny moffit eens zie dan zal ik je instonen hoe je zulke malen praatjes de kop moet indrukken. Verbeeld je, wij planen hebben en vriendelijk zijn tegen Lori wat zal hij lachen als ik hem vertel wat idioten dingen die malen mensen over ons gezicht hebben en Jo lacht te hartelijk alsof bijna er inzien de zaak haar een grap toescheen. 