20.000 Mijlen onder Zee | Jules Verne | Action & Adventure Fiction, Fantastic Fiction | Dutch | 1/8
Hoftstuk 1 van 20.000 meilen onder zee. Dit is een LibriVox-opname. Alle LibriVox-opnamen zijn vrij van auteursrechten. Voor meer informatie of om je aan te melden als vrijwilliger, ga naar LibriVox.org. Opname door Bart De Leel. 20.000 meilen onder zee door Silverne, Hoftstuk 1, een beweeglijke knip. Het jaar 1866 werd gekemmerkt door een zonnelingen gebeurtenis, namelijk een onverklaarbare verschijning welke niemand zeker vergeten heeft. Zonder nog de gewagen van de praatjes welke de bewoners de zeeplaatsen om gerust maakten en over het algemeen hen die meer binnenstlandswonden in opgewonde toestand brachten, waren het vooral de zeelieden die bijzonder in angst verkeerden. Kooplieden, reders, scheepsbevelhebbers in Europa en Amerika, zeeofficieren van allerlei nazi en zelfs de regeringen van de onderscheidende staten der beide wereldtelen hielden zich met deze zaak in ernstige mate bezig. En inderdaad, sinds enige tijd hadden verschijde de schepen een verbazend groot voorwerp ontmoet dat de vorm had van een spil, soms dicht van zich af en oneindig veel groter en sneller was dan een walfis. De scheepsjournalen kwamen vrij nauwkeurig met op kan de overeen in de beschrijving van de vorm van dat voorwerp of wezen, van de onberekenbare snelheid zijn er bewegingen, de verbazende kracht waarmee het zich verplaatste en zijn bijzondere levenswijze. Als het een walfis was, overtoffen die in grote al wat de wetenschap en het onderzoek tot nog toe hadden toen kennen. Nog cuvier, nog lassipet, nog de myriel, nog quadrefage zouden zo iets geloofd hebben of ze moesten het monster hebben gezien. Dat is te zeggen gezien met de ogen van een geleerde. Als men de guldenmiddelmaat betrachtte tussen al de opmerkingen die nu en dan gemaakt waren, door zowel de te kleine opgaven te verwerpen, welke aan dat voorwerpen lengte gaf als tert 200 ft, als de overdreven mening dat het een kilometer breed en drie lang zou zijn, zo kon men toch wel aannemen dat dit buitengewone wezen in grote, verreweg alle berekeningen overtrof, welke echtiologen tot nu toe gemaakt hadden. Altijd als het al bewezen kon worden, dat het bestond. Maar dat het bestond kon niet ontkend worden en men zal zich een dikbeeld kunnen vormen van de ontroering, welke deze bovennatuurlijke verschijning in de gehele wereld teweegpracht, als men straks in het oog houdt dat er in de menselijke geest een neiging voor het wonderbaarlijke bestaat.  Inderdaad had de stoombootgroevende Hengensen van de Kalkutta en Burma Compagnie op 20 juli 1866 deze beweegbare massa op vijf kilometers van de Oostkust van Australië ontmoet. De kapitein Beker geloofde eerst dat het een onbekende clip was. Hij wilde er eens de juiste lichting van bepalen, toen het onverklaarbare ding sissend twee waterstralen 50 meter hoog in de lucht spoot. Als dat nu geen clip was waar een onderaardse warme bron tussen beide met geweld in de hoogte werd gedreven, dan had de Goeverneur Hengensen hier goed en wel te doen met enig tot nu toe onbekend zoogdier dat waterstralen met lucht en damp vermengd uit zijn kiewen uitblies. Iets dergelijks werd de 23 juli van hetzelfde jaar in de Stille Zuidzee opgemerkt door de Christobel Cologne van de Westindische en Zuidzee Compagnie. De halve kon die buitengewone vis zich met een verbazende snelheid van de ene plek naar de andere bewegen, want genoemde schepen hadden het monster slechts drie dagen na Ocander op twee verschillende punten van de aardbol ontmoet, welke meer dan 2800 kilometer van Ocander lagen. 14 dagen daarna zeiden de Hovecia van de Nationale Compagnie en de Shenen van de Koninklijke Meel op 800 kilometer afstand van laatst bedoelde plek in Ocandes naar Bijheid. Zij zagen het monster op 42 graden 15 minuten noorden breedte en 60 graden 35 minuten westen lengte van Greenwich. Op deze gelijk tijdige ontmoeting menen men de lengte van het zoogdier op minstens 106 meter te kunnen bepalen, daarbij de schepen van kleine afmeting waren, hoewel zij van de voor naar de achtersteven ongeveer 100 meter lengte hadden. En de grootste wolfvissen die men in de omtrek der Alcutten vindt, waren niet langer dan 56 meter als zij die lengte al hadden. Over het algemeen was men in gespannen verwachting door die berichten welke zo snel naar Ocander kwamen. Aan boord van de transatlantische boot de Pereira had men het hier gezien. De etna van de inmanlinie had het monster ontmoet. De officieren van het vanse frigate Normandie hadden een proces voorbouw over een ontmoeting opgesteld. De officieren van de Commodore Fritz James, aan boord van de Lord Clyde, hadden een zeer ernstig bericht gegeven. En ze voegd.  In sommige landen had de luchthartigheid der bewoners met het waarschijnlijk zo'n gespot, maar in ernstiger en vooral praktische landen zoals Engeland, Amerika en Duitsland hielten men in zich ernstig mee bezig. Overal kwam het monster in de mode. In de koffiehuizen werd het bezongen, in de dagbladen bespot, zelfs op het toneel opgevoerd. Het gaf schone gelegenheid om er tal van leugers op te verzinnen. Als de dagbladen gebrek aan stof hadden, werden wederom allerlei denkbeeldige en reuzachtige wezens besproken van de witte walfis, die vreselijke megidik uit de pool streken, tot de onmetelijke kraken toe, wiens voelarmen en schip van vijfhonderd ton konden omvatten en het in de diepte van de oceaan meeslepen. Men haalde zelfs verhalen op uit de oudheid. De meningen van Aristoteles en Plinius, die aan het bestaan van zulke monsters geloof hechten. En vervolgens de verhalen van de noorwegse biskop Pontopidan, het relage van Pohegiet, en eindelijk het verslag van Herrington, wiens goede tram en niet kan verdenken als hij de verzekering geeft dat hij in 1857, aan boord van de castillian, de grote zeeslang gezien heeft, welke tot dochtoesterten in de verbeelding van vroegere dagbladschrijvers bestaan had. Nu ontstond er in geleerde gedoodschappen en wetenschappelijke bladen een eindeloos twistgeschrijf tussen geloofigen en ongeloofigen. Het fraastelijk van het monster ontvlammde de geestrift. Dagbladschrijvers die zich sterkts op wetenschappelijk terrein bewogen, verschreven in de merkwaardige strijd stroomen van ingt tegen sommigen hun er confratus die er zich op toe leerden om geestig of vernuftig te zijn. Enkele zelfs hadden er een bloedfeil voor, al bij het bespreken van het zeegedrocht, wie er op zee ook kan door de grootste beleden gingen naar het hoofd. Gedurende zes maanden duurde die strijd onafgebroken voort. De kleine bladen beantwoorden met onuitputtelijke geestigheid de degelijke stukken van het aarderskundige instituut van Brazilië, van de Koninklijke Academie van Wetenschappen ter Berlijn, van het Britse genoedschap, van het Smithsoniaanse instituut de Washington. Zelfs het onderzoek van de tijdschrift die Indiën Archipelago, van de Kosmos, van de Apt-Magnol, van de Mietheilungen, van Peterman en de wetenschappelijke beoordelingen van de grote dagbladen.  Geestige schrijvers parodiëden een gezegde van Linnaeus dat door hun tegenstanders was aangehaald en heelde voldat de natuur geen gekken voor het bracht, waarop zij hun tijdgenoten bezoeren de natuur niet tot leugenaarster te maken door aan het bestaande van een kraken, een zeeslang, een maybe-dik en andere buitenspoorigheden van dwaze zediden te geloven. Eindelijk richtte een gevierd schrijver in een zeer gevreest satiriek plaatje zijn pen tegen het monster en bracht het onder een algemeen gelachte laatste slacht toe. Het vernuft had de wetenschap overwonnen. Gedurende de eerste maanden van 1867 scheed het fraastuk dus in de doofbod gestoken te worden, zonder weer de voorscheid te zullen komen toen nieuwe gebeurtenissen de zaken eventueel anders beslisten. Er was toen geen sprake meer van het oplossen van een wetenschappelijk raadsel, maar wel van een ernstig gevaar dat vermeden moest worden. De zaak nam het heel andere wending. Het monster werd wederom een eilandje of rots of klip, maar een beweegbare, onbeschrijflijke klip. In de nacht van de vijfde maart 1867 bevond zich de Moravian van de Montreal Oceaan Compagnie op 27 graden 30 minuten nooit in breedte en 72 graden 15 minuten westerlengte toen het schip aan stuurboord zijde op een rotspunt stoten welke geen zekaart aanwijs. Met behulp van een goede wind en een stoommachine van 400 paardenkracht stomen het schip met een snelheid van 13 knopen. Zonder de voertreffelijkheid van de rom zou de Moravian lek gestoten en met de 237 passagiers die het schip uit Canada meebracht gezonken zijn. Dit ongeval had plaats ongeveer vijf uur in de morgen toen de daglicht begon door te breken. De officieren van de wacht snelden naar het achterschip en onderzochten nu de zee in de rondte met de grootste nauwkeurigheid. Ze zag er niets, behalve een sterk bewogen zocht, dat op drie kabelenkt in afstands een branding vertoonden alsof de golven heftig in beweging waren gebracht. De plaats werd nauwkeurig bepaald en de Moravian vervolgde zonder schijnbare averij haar koers. Men kon niet te weten komen of het schip op een onderzeesen clip of op een groot voorwerp uit een schipreuk herkomstig gestoten had. Toen men het in de dok onderzocht ontdekten men dat een gedeelte van de kil gebroken was.  Hoewel dit op zichzelf een zeer ernstig feit was zou het verlicht als zoveel andere zaken vergeten zijn indien er niet drie weken later iets dergelijks onder gelijkzortige omstandigheden had plaatsgehaald. Doch deze gebeurtenis kreeg bijzonder grote ruchtbaarheid en door de herkomst van het schip waarmee het plaats vond en door de grote naam van de maatschappij waardoor het behoorde. Iedereen kent de naam van de beroemde Engelse reder Cunard. Deze schandere industrieel riep in 1840 een postdienst in het leven tussen Liverpool en Halifax waarbij de dienst verricht werd door drie houten rader stoomboten van 400 paardekracht met een inhoud van 1162 ton. 8 jaar daarna kwamen de vier schepen bij van 650 paardekracht en 1820 ton en nog 2 jaar later 2 nog grotere schepen. In 1853 liet de Cunard maatschappij weer ook trooi voor het brievenvervoer vernieuwd was achterinvolgens de Aremia, de Persia, de China, de Skotia, de Java en de Russia bouwen. Het waren alle schepen van grote snelheid en de grootste welke behalve de Greed-Iestern ooit de zee doorkliefd hadden. Zo bezat de maatschappij de halve in 1867 acht rader en vier schoefstoomboten. Ik geef deze korte bijzonderheden op om te doen zien hoe belangrijk deze maatschappij is welke overal bekend is om haar zodiediteit. Geen enkele onderneming van overzezen stoombootdienst werd met grote bekwaamheid geleid. Geen enkele zaken is met beter uitslag bekroont. Gedurende 26 jaar hebben de schepen de Cunard maatschappij 2000 maal de reis over de Oceaan gedaan en nooit is een reis mislukt. Nimmer heeft er op onthoud plaatsgehaald en geen enkel schip, geen enkel mens, zelfs geen enkele brief is er ooit bij verloren gegaan. Daarom kiezen passagiers die tegenstaande de grote concurrentie van een Franse maatschappij nog altijd bij voelkeurde schepen de Cunard lijn. Zoals genoegzaam uit de verslagende laatste jaren blijkt. Na dit alles zal niemand zich verwonderen over de ruchtbaarheid welke een ongeval kreeg dat een van haar grootste stoomschepen overkwam. De Scotia bevond zich 13 april 1867 bij Komenzee en Vlauwe Koelte op 15 graden 12 minuten Westerlingte en 45 graden 37 minuten Noorderbreten en liep met een snelheid van 13,5 knoop. De raderen bewoogen zich zeer regelmatig. De diepgang was toen 6,7 meter. 17 minuten overvieren, terwijl de passagiers in het salon verenigd waren om een lunch te gebruiken, voelden men een niet-zeerheve geschok die even achter het rat aan bankbordzijden werd toegebracht.  De Scotia had niet gestoten met een stoot ontvangen van een werktag dat eerst snijdend of boerend dan kneuzend was. De schok was zo gering geweest dat niemand aan boerder zich ernstig om gerust overmaakten toen de matrozen uit het ruim naar boven stormden met de kreeg wij zinken, wij zinken. Eerst waren de passagiers zeer ontsteld, maar Kapitein Anderson stelde hen spoedig gerust en inderdaad, het gevaar kon zo dringend niet zijn. De Scotia was door waterdichte beschotten in 7 afdelingen verdeeld en konden zonder vrees een lek velen. De Kapitein ging onmiddellijk naar beneden en bevond dat de vijfde afdeling vol water liep. Dit geschiede zo snel dat het lek zeer groot zijn moest. Gelukkig bevond zich de machine niet in dit gedeelte anders waren de vuren aanstond uit gegaan. De Kapitein niet onmiddellijk stoppen en een matroos doken in het water om te onderzoeken welke avarijmen had gekregen. Hij vond dat er een gat van 2 meter breed in de kiel was. Zo'n lek kon niet gestopt worden en de Scotia moest haar reis vervolgen met de raderen voor de helft in het water. Hij was toen nog op 300 kilometer van kaap kleer. Toch eindelijk liep de boot toch de Liverpool in het doktermaatschappij binnen. Zij kwam drie dagen te laat aan waarover men zeer ongerust was geweest. Toen de Scotia in het droge dok was gehaald onderzochten de ingeursitschip. Ze konden hun ogen nauwelijks geloven. Op 2,5 meter onder de waterlijn was een regelmatig gat in de gedaante van een gelijkbenige driehoek. De broek van de ijzerenplaten was bijzonder zuiver en zou in de fabriek niet beter plaats hebben gehad. Het boorwerkdaag waarmee dit geschiet was moest dus van een buitengewone hardheid zijn en daar met een verwonderlijke kracht voortgestoten te zijn om een ijzerenplaat van 4 centimeter dikter te kunnen doorboren moest het er door een achterwaartse en onverklaarbare beweging vanzelf weer zijn uitgekomen. Dit was een feit waardoor de openbare mening opnieuw in heftige beweging kwam. Sinds dat ogenblik werden allerlei zee-rampen welke geen bekende oorzaak hadden op rekening van het monster gesteld.  Het ingebilde gedrocht werd verantwoordelijk gesteld voor al de schipbreuken wie er aantal ongelukken genoeg zeer aanzienlijk is dat van de 3.000 schepen welke verliezen jaarlijks aan het bureau Veritas wordt gemeld bedraagt het getal zeil of stoomschepen welke men veronderstelt dat bij het uitblijven van berichten met man en muist vergaan zijn niet minder dan 200. Richtvaardig of onrechtvaardig beschuldigde men het monster van de verdwijning die schepen. De gemeenschap tussen de verschillende landen werd dankzij de vrees voor het gedrocht hoe langer hoe gevaarlijker.  Geef wonder dus dat het publiek er zich vermoeide en op stellige toon eisten dat de zee eindelijk het kosten wat het wilde van dit vervaarlijke dier zou bevrijd worden het einde van hoofdstuk 1 hoofdstuk 2 van 20.000 meilen onder zee deze LibriVox-opname is vrij van uteursrechten opname door Bart De Leel 20.000 meilen onder zee door zilverde hoofdstuk 2 het voor en tegen toen deze gebeurten is de plaatsvonden kwam ik juist terug van een wetenschappelijke tocht door het gebied Nebreska in de Verenigde Staten in mijn betrekking van Hooglera bij de museum van Natuurlijke Historie te Parijs had het Franse Goeverdement mij aan die expeditie toegevoegd na 6 maanden in Nebreska te hebben doorgebracht kwam ik tegen het einde van maart met kostbare verzamelingen te New York terug mijn vertrek daar Frankrijk was in het begin van mij bepaald ik hield mij dus bezig met het rang schikken planten, dieren en mineralen toen het geval met de Scotia plaats had ik was voorkomen op de hoogte van dit fraastuk van de dag hoe zou het ook anders hebben kunnen zijn ik had alle Amerikaanse bladigen lezen en herlezen zonder erwijzer doorgewoordigd te zijn dit geheim intrigeerde mij het was mij onmogelijk een vaste mening te vormen zodat ik van het ene uiterste tot het andere verviel dat er iets bestond kon niet meer betrijveld worden de oogelofigen moesten dan het lek in de Scotia slechts eens gaan betasten toen ik de New York kwam had de belangstelling haar hoogste standpunt bereikt het denkbeeld van een drijvend eiland of van een onbereikbare clip had ben geheel en al laten varen want als die clip geen machine bevatten hoe had zij zich dan met zoek een verbazende snelheid kunnen verplaatsen eventieer had men het denkbeeld opgegeven dat het een drijvend vrak zou zijn, altijd alweer om de snelheid van beweging er bleven dus twee mogelijke oplossingen van die zaak over zodat men zich daarom trend in twee partijen verdeelde de ene partij hield vol dat het een monster was met ontzettende krachten de andere beweerde dat het een onderzij schip was met een buitengewone beweegkracht deze laatste veronderstelling was wel aannemelijk maar hield geen steek tegenover het onderzoek in beide wereldteden het was niet waarschijnlijk dat een eenvoudig particulier zoek in werktuig te zijn er beschikking had waar en wanneer had hij het kunnen doen vervaardigen hoe zou hij het geheim gehouden hebben slechts een regering kon zo'n vernieelend werktaag bezitten en in deze vernieelzuchtige tijden waarin de mens er slechts op bedacht is om de kracht en de uitwerking de oorlogswapendum te verdubbelen kon het mogelijk zijn dat in staat buiten weten van anderen zo'n vreselijk werktaag liet beproeven na de zasepo de torpedos na de torpedos onderzessen rammen daarna reactie, tenminste het is te hopen de veronderstelling van een oorlogswerktaag viel geheel en al in het water na de verklaring der onderscheiden mogend heen omdat het hier een zaak van algemeen belang groot en de grote vaart over de oceana door leed mocht benden op rechtheid de goevenementen niet in twijfel trekken hoe kon men overigens ook aannemen dat zoek een schip gebouwd was zonder door iemand gezien te zijn om in zulke omstandigheden in geheim te bewaren is reeds moeilijk voor een bijzonder persoon maar zeker onmogelijk voor een regering wie handelingen voortdurend door afgunsten gemolkend heen worden gade geslagen toen er dus een onderzoek was ingesteld in Engeland, Frankrijk, Rusland Prousen, Spanje Italië, Amerika ja zelfs in Turkije werd de veronderstelling van een onderzeesse monitor voor goed verworpen nu kwam het monster weer op de baan ten spijt van de aardigheden waarmee het door kleine bladen overstelpt werd het is licht te begrijpen dat nu mensen zich eenmaal tot een levend wezen bepalen moest de verbeelding Weldra de meest dwaze veronderstellingen maakten op echtiologisch gebied bij mijn komst in New York hadden verschillende personen mij de eer aangedaan om mij over het wonderbaarlijk verschijnsel te raadplegen ik had in Frankrijk een werk uitgegeven in twee kwartijnen waarvan de titel luiden de geheimen van de diepten der zee dit boek was nogal in de smaak der geleerde gevallen en verlief mij tot een specialiteit in dat vrij onbekende deel der natuurlijke geschiedenis men vroeg mij om raad voor zoveel ik het wezenlijke van de zaak begrijpen kon bepaalde ik mij tot een volstrekte ontkenning maar Weldra drift met mij zo in het nou dat ik mij bepaald moest uitdrukken de hooggeleden Pierre Aronac hoogleraar van het museum te Parijs werd door de New York Herald genootzaakt zijn mening uit te spreken eindelijk niet ik mij dwingen ik sprak omdat ik niet meer zwijgen kon ik bekeek de zaak van alle kanten zowel staat kundig als wetenschappelijk en ik geef je slechts het slot van een zeer uitvoerig artikel dat ik in het nummer van de 30e afheel schrijf der halve zei de ik na alle veronderstellingen afzonderlijk te hebben nagegaan nu elke veronderstelling verworpen is moet men noodzakelijk aan het bestaan van een zee die een geloven wat met buitengewone krachten begraafd is de grootste diepten van de oceaan zijn ons geheel onbekend het dieploot heeft sinds niet kunnen pijlen wat geschiet er in die afgronden welke wezens kunnen er 12 of 15 kilometer onder het oppervlang der zee leven hoe is hun samenstel men kan er nauwelijks naar gissen de oplossing van het raad zoveel het welk weer staan kan 2 ledig zijn of werken er in al de verscheidenheid der dieren welke onze planeet bewonen of we kennen ze niet in die wissen niet alle kennen in die de natuur nog geheimen voor ons heeft op het gebied daar echtiologie dan is niets aannemelijker dan te geloven aan het bestaan van walwissen van een geheel nieuwe soort van een bijzonder maaksel dat hen geschikt maakt om in de grootste diepte te leven waar het dieploot nog niet is kunnen doordringen een bijzonder toevall een grill een luim als men wil en mogelijk van tijd tot tijd toch zelfzaam aan het oppervlak van de oceaan indien we in tegedeel alle leven de soorten kennen moet men het hier bedoelen die het noodzakelijk zoeken onder de reeds bekende zee dieren en in dat geval zou ik geneigd zijn om aan het bestaan van een reuzachtige eenhoorn te geloven de gewone zee eenhoorn bereikt soms een lengte van 60 voets neem die afmeting nu 5 of zelfs 10-voudig gaan dit beesten kracht even redig aan zijn grote verzwaar zijn horen en gehept het bedoel de dier dan heeft het afmetingen zoals de officieren van de scenen die hebben beschreven een horen sterk en zwaar genoeg om een gat in de scotia te boren en kracht in overvloed om de kil van een stoomschip aan te tasten de eenhoorn toch is met een soort van iforen spoor of met een heldenbaard gewapend zoals sommige natuurkennens dit voorwerp beschrijven het is een slachttand zo hard als staal men heeft enige van die tanden gevonden waarmee het lichaam van walfissen doorboord was deze vis namelijk wordt door de eenhoorn altijd met goede uitslag aangevallen anderen werden niet zonder inspanning uit de romp van schepen getrokken welke zij geheel doorboord hadden even als een drillboor door een vat gaat het museum van de Gneeskundige Facultijt in Parijs bezit een van die horen de lengte van 2,25 en onderaan een breedte van 0,48 meter heeft wel nu, voor de stelzoek in wapen 10 maal zo sterk en het deer 10 maal zo krachtig verbeeld u dat het zich met een snelheid van 20 kilometer in het uur beweegt vermenigvuldig het gewicht met de snelheid en jij verkrijgt tot resultaat in de schok die wel in staat is om het bedoelde ongeluk te veroorzaken voordat ik naden wordt ingelicht dus voor dat het in zee 1 horen is geweest van verbazende groten niet met een hellebaard maar met een wezenlijke spoor gewapend zoals gepanzelde vergatten of ramschepen die hebben zo zou dit overklaar bij de verschijnsel zijn opgelost of er moet niets bestaan in weerviel van al het geen met een gegest, gezien en gevoeld heeft het geen ook nog wel mogelijk is die laatste woorden waren niet vrij van lawaardigheid maar ik wilde tot op zekere hoogte mijn waardigheid als professor ophouden en door de Amerikanen niet worden uitgelachen ik hield een achterdeurtje open toch in de grond en zaak geloofde ik aan het bestaan van een monstig mijn stuk werd druk besproken en ik kreeg daardoor heel wat rugtbaarheid ik had een zeker aantal mensen op mijn hand de oplossing welke ik gaf leverde overigens stof genoeg op om aan de verbeelding vrij spel te laten een menselijke geest schept behagen in die grootste gedachten van bovennatuurlijke wezens en de zee is juist het beste verblijf voor zulke schepsels zij is het waar die reuzen waarbij landdieren als olifanten of neushoorns slechts dwergen zijn zich vrij kunnen ontwikkelen het water bevat de grootste bekende zoogdieren en misschien verbergt het nog schelpdieren van onvergetelijke omvang schaaldieren afschuwelijk om aan te schouwen om wat kreeften van honderd meter lengte of krabben van 200 centenaar waarom niet in voorhistorische tijden waren de landdieren viervoetige, vierhandige kruipende dieren, vogels enzovoort van reuzachtige groten de schepper des helals had ze in een kolossale vorm gegoten welke door de tijd kleinere geworden is waarom zou de zee in haar onbekende diepten geen staaltje bewaard hebben van die verzachtige wezens uit de geologische tijdperken der aarde de zee toch verandert nooit terwijl de aardkorst elk ogenblik verandering ondergaat waarom zou zij de laatste verschijnheden niet bevatten van die reuzende voorwereld voor welke jaren gelijk zijn aan eeuwen en eeuwen gelijk aan duizend jaren maar ik laat bij tot zulke dromereien verleiden nu ik er niet meer aan mag toegeven ik laat die hersenschimmel varen nu de tijd ze voor mij in een werkelijkheid verandert heeft ik herhaal het mijn vormde zich toen een mening over de aard van het verschijntsel en het publiek geloofde vrij ooggemeen aan het bestaan van een wonderlijk wezen het welke niets gemeen had met de fabelachtige zeeslangen in die sommigen het sterst beschouden als een wetenschappelijke raadsel het welk moest worden opgelost dan dachten anderen, vooral in Amerika en Engeland, met vrij wat praktische zin eraan om de oceaan van dit monster te bevrijden om de grote vaart daardoor te beveiligen dagbladen en tijdschriften aan de belangen van neverheid en handel maar vooral aan het assurancewezen gewijd, behandelden de zaak voornamelijk uit dit oogpunt en waren hierin een stemmig de verzekeringsbaatschappijen dreigde zelfs haar premien te verhogen toen de openbare mening uitspraak gedaan had verklaard in de Verenigde Staten zich het eerst door te bereitselen voor een tocht om de eenhoren te vervolgen een frigat met een spoor voorzien en van grote snelheid de Abraham Lincoln, werd uitgerust om zodra mogelijk zee te kiezen de kapitein Fergud had vrije beschikking over de tuighuizen en hij maakte daarvan een goed gebruik om zijn frigat zo snel mogelijk uit te rusten zoals het wel eens meer gebeurt geschieden het ook tans toen men besloten had om het monster te vervolgen er schende het niet meer gedurende twee maanden hoorde niemand er over spreken geen schip ontmoeten het dier het was alsof die eenhoren kennis door van de samenswering welke tegen hem gesmet werd men had er zoveel over gesproken en zelfs door middel van de transatlantische telegraafkabel daarom beweerde enkele spotters dat die slimme kwant enig telegram had opgevangen waarmee hij nu zijn voordeel deed der halve wist me niet waarheen het frigat gezonden moest worden nu het voor een verre tocht uitgerust en van verbazende vistoestellern voorzien was men werd hoe langer hoe ongeduldiger toen men de tweede jullie vernam dat de Tempico een boot van San Francisco naar Shanghai het dier drie weken geleden wederom in het noordelijk gedeelte van de Stille Zuidzee gezien had de onthoering welke deze tijding veroorzaakte was buitengemeengraad men liete kapitein Fergert de 20e geur beraten zijn victualie was aan boord hij had kolen in overvloed niemand ontpakken op de scheepsrol hij behoefde zijn schip slechts onder stoom te brengen en het anker te lichten men zou hem een dag op onthoud kwalijk genomen hebben bovendien verlangde de kapitein niets liever dan te vertrekken drie uur voordat de Abraham Lincoln van de kei van Brooklyn werd losgemaakt ontving ik de volgende brief meneer 1867 indien geen lust gevoeld om de tocht met de Abraham Lincoln mede te maken zal de regering de Verenigde Staten met genoegen zien dat Frankrijk daarbij door u vertegenwoordigd wordt de kapitein Fergert heeft een hut ter uw beschikking met de meeste hoogachting heb ik de eer te zijn uw dienstwielige dina J.B.