Don Quichot van La Mancha | Miguel de Cervantes Saavedra | Action & Adventure Fiction | Dutch | 5/5
Hofstuk 22, van Don Quixote de Lamantia. Deze Librivoxopname is vrij van uteursrechten. Opname door Bart de Leel. Don Quixote de Lamantia doormiekwelde ze van de Saavedra in de beweging van Jeje-A-Gouveneur. Hofstuk 22, het stadhouderschap neemt een einde. Verscheidenen dagen gingen voorbij en de arme Sanxio werd, in plaats van met krachtige en gezonde spijzen, bijna alleen met terechtzittingen en vervedende twistvragen gevoerd. En toen hij in de zevende nacht zijn regering op zijn prachtig staatsiedekant lag, en de zachte slaap hem niet tegenstaande zijn honger juist de zware oogleden toedrukken wou, vandaar hij opeens een vreselijk alarm en hoorde het luiden der klokken met zo'n geschril en rumoer dat hij meende dat de ondergang der wereld of althans van zijn eiland voor de deur stond. Er is verschrikt overreind en luistert de scherp toe om zo mogelijk de oorzaak van al dat spektakel te vernemen. Het al luiderwoordend getier, waaronder zich nu ook het geluid van trommen en trompeten mengde, maakte hem geheel verbijsterd en half zinnenloos van schrik en angst, waals hij met een geweldige sprong op de been, toch zijn pantoffels aan, vloog naar de deur van zijn vertrek, rukte die open en zag nu meer dan twintig personen die van verschillende kanten met brandende vakkels in ontplotenswaarde toestelden. Zodra zij de sidderende Sancho zagen, riepen zij met luiderstem, te wapen, te wapen, opheerstadhouder, talloze vijanden overstromen het eiland en zo uw kruisbeleid en uw adapperheid ons niet red, zijn we riddeloos verloren. Grijp de wapens op. Maar lieve, tijd, wat zal ik met mij wapen? Houd de Sancho het uit. Ik heb van wapens en van vechten heel geen verstand en ik stel voor die dingen liever aan mijn heer donk in shot over te laten en wie dat beter toe verdrouwd is. Mij, arme sukkel van een schildknaap, staan de handen daar heel verkeerd toe. Geen uitvluchten, geen bezware schilden al de heren als met één stem. Hier brengen we uw wapens. Wapen u daarmee en stond u dan als aanvoerder aan onze spits. Dat komt u toe en jij moet het, want jij bent onze stadhouder. Nu, wapen mij dan eens Semos daar maar, antwoorden Sancho en gaf zich leiderlijk aan zijn lot over.  Daar stond namen de mannen nu twee grote schilden, die zij, daar de hele historie weer een afgesproken stukje was, al meegebracht hadden en bonden daarvan het één voor, het ander achter aan Sancho's dikke lichaam vast. Waarna zij zijn armen door een paar daarin gesneden gaten trokken en de schilden zo vast bonden dat hij tussen de planken, als ingemiddeld zat en geen stap vooruit doen, nog ook de knieën buigen kon. Hierop gaven ze hem een lands in de hand, waarop hij steunen moest, op zich, op de voeten te kunnen houden en vervolgens zeiden zij dat hij nu maar voor hen uit moest stappen als hun aanvoerder en hun door zijn dapperheid moet inboezemen. Wanneer hij zich aan het hoofd des legers wilde stellen, zou de overwinning hen nooit betwist kunnen worden. Maar om Semos wil schilden de ongelukkige ridder in de klem. Hoe zal ik dan gaan en vooruit komen, daar ik niet eens de knieën buigen en geen lid van mijn lijf horen kan? Als ik voorwaart zou en moet, neemt mij dan op uw armen en zet mij ergens op een punt waar ik met mijn lands verdedige kan. Dit wil ik met hart en ziel doen, maar meer kan mij van hun tussen planken ingeklemd mens niet verlangen. Vooruit, al vooruit, heer stadhouder, riepen daarop de mannen. Niet die planken hinderen nu, maar de vrees voor de vijand is het die u de knieën knikken doet. Er is al veel tijd verzuimd, de macht er vijand groeit aan. Het gevaar wordt al groter en groter. Vooruit, vooruit dan, heer stadhouder. Om deze beschuldigingen te ontgaan en de zich tegen hem verheffende stemmen tot zwijgen te brengen, deed de ongelukkige Sanjopanza werkelijk een zwakke poging om zich van de plaats te bewegen. Zonder zich staande te kunnen houden, plofte hij echter met zulke een geweldige bos voorover dat hij in ogenblik meende dat hij al zijn beenden een stuk had gevallen. Daar lag hij dan nu en bleef liggen als een schildpad dat die meende poten heeft afgesneden. Geen mens hielp hem op of had medeleiden met hem.  Veleer werden de vakkels ter stond uitgedaan, een nieuw kruisgeschil ging uit, de rauwe kreten op, de kreet te wapen werd onophouderlijk herhaald en eindelijk liep zelfs de gehele schaar over de arme Sanjopanza heen waarbij ieder in het voorbij gaan een zware zwaardstomp of slag op zijn planken harnas niet neerkomen. Zo de arme stad houden zich niet als een schildpad had ingetrokken, zo hij niet hoofd en voeten onder zijn schaal verborgen had, zou het lelijk met hem zijn afgelopen. Zo echter kwam hij met enig angst zweet en enige schrammen en builen nogal boven verwachting goed af. In tussendag de telkens die we krijgen zop. Enige stompelden over Sanjopanza heen, andere tuimelden werkelijk op hem neer en eindelijk was er zelfs een die een geruimenpoos op hem bleef staan trappelen en van dit standpunt als van een toren een gevechtschein te leiden daar de moeten zijnen met bezinnende woorden aanvurende.  Hier dappere mannen riep hij met donderende stem hier is de strijd het heetst hier heet die een hart in het lijf hebt verdedig dat poortje daar sluit de valpoort daar kinder werp de stormladders om en laat de beklimmers in de gracht tuimelen granaten hier hier pek en harsh en kokende olie wakker mannen slaat dood die te nakomt op deze wijze ging het enige tijd voort daar de aanvoerder oorschaf en alle maatregelen scheen te nemen om een heftige aanval van het stadje en het slot af te slaan Sanjo hoorde elk woord en onderwerp zich leiderlijk aan zijn zwaarnot mocht de hemel toch maar geven dat het eiland verloren ging zucht hij en dat de vee al ermee doodslogen of althans uit deze harde gevangenis bevrijden een half uur verliep weer toch toen is geen eindelijk zijn wensomverlossing uit zijn benouder toestand verhoogd te worden hij hoorde luide stemmen en de blijde kreeg Victorie, Victorie, de vijand is overwonnen Heer stadhouder, op, sta op en verheugde je over uw overwinning kom en verdeel de onmetelijke buit die door uw dapperheid de vijand is afgenomen Help mij weer op de benen kreunde de overwinnende held met klagende stem men hielp hem overreind en toen hij weer enigszins vast op zijn voeten stond zei hij de vijand die ik overwonnen heb wil ik met hout en haar opeeten of ik mag leiden dat gehemde nek omdraait ik verlang geen buit van de vijand maar als een mens hier in de nebeiheid maar een zikker beetje medeleide of vriendschap in zijn hart heeft laat er mij dan een slok wijn geven en mij het zweet afdrogen maar tot klaar water weg op deze smeekende beden werd hem wijn gerekt men droogde hem af en bond de schilder los waartussen hij had vastgeklemmt gezeten toen hij zich weer vrij roer kon wachtelde hij naar zijn leden kant toe en hij had het al pas bereikt of hij lag in diepe onmacht toen de deelnemers aan de klug dit bemerkten werden zij ongerust en vreesde dat de donderkommerie de arme schildknaap wanneens het leven kon kosten onze braven Sancho kwam echt er spoedig weer bij en zo had hij bezorgd tijd dan ook een einde hoe laat is het, vroeg de leider met zwakke stem het dag dicht zal spoedig aanbreken antwoordde met hem hierop stond Sancho zonder een woord te spreken van zijn ledenkant op en begon zich aan te kleden en niemand waarde het hem een woord te zeggen of schoon allen even nieuwsgierig waren hoe de gehele geschiedenis aflopen zal na zich in de kleren te hebben gestoken ging Sancho langzaam naar de stal en schelen zich niet om te bekobberen of bij hem vochten of niet in de stal gekomen dat hij zelf op zijn ezel toe omarmde het trouwe dier drukte het een kus op de ruige kop en zij terwijl de guldentraden hem bij de wangen neerstromenden kom hier mijn oude vriend en makker die alle lastende lusten met mij gedragen hebt zolang wij ons aan elkaar hielden wist ik van geen zorg en ik kan in waarheid zeggen dat toen mijn jaren, mijn dagen en mijn uren gelukkig waren sinds ik u verliet heb ik maar altijd met ergredis, moeite en kommer te kamper gehad en ik wil daarom alle eerzucht en trotsheid van mij afzetten en de ongelukkige zucht om het lot wat hoger te brengen met kracht in mijn borst verstikken onder deze woorden zadelde hij zijn ezel zonder dat iemand zich daar tegen verzette steeg daar hij half lam en keubel getrapt was met moeite op en voegde de hofbeesten de secretaris dokter ratio en de anderen die om hem stonden de woorden toe mijn heren ik verzoek u, maak plaats voor mij op dat ik tot mijn oude vrije terugkeren kan ik wil uit mijn tegenwoordige dood opstaan en mijn vroeger leven weer opzoeken tot stadhouder ben ik nu eens vooral niet geboren en hoe mijn eilanden en steden tegen een oprukkende vijand verdedigen moet daarvan heb ik geen verstand ik weet meer van spitten, graven en wingertsnoeien dan van wettengeven en vreemde rechtzaken beslissen ik wil liever schralen aardappelssoep eten dan aan een rijk bezette tafel zitten voor de kostelijkheden waarvan ik niets over de lippen mag nemen zodat ik te midden van de overvloed van honger omkom ik wil liever in vrijheid gebrek leiden dan in slavernij opzij de kussensrusten god zijn met u heren zegt aan uw hertocht dat ik hier arm gekomen ben en ook arm weer weg gegaan ik heb niets gewonnen en ook niets verloren en mij dus althans aan geen schilmerij of afpersingen de schuldig gebruikt ga het opzij en laat mij de werkvrij want barachtig het wordt tijd dat ik daarbij de ribben laat zien waarvan in deze stormachtige nacht zeker een stuk of wat gebroken zijn heer stadhouder, nee dat mag niet gebeuren zei ratio de lijfart ik heb ook niet weg voordat ik zelf uw toestand onderzocht heb en ik beloofie mijn uiterste beste zullen doen om u ten spoedigste van alle pijnen en kwetsuren te bevrijden ook geef ik u mijn woord dat jij voor het aan het vergunningen zult hebben om alles te eten en te drinken wat u hard maar begeert te laat te laat, antwoorden sancho gekomt te laat vrienden ik laat me nu zo weinig van mijn voordemer afbrengen als ik ooit een Turk worden wil liever dan in dit verwenste stadhouderschap blijven wil ik zonder vleugels ten hemel vliegen nee nee, ik ben uit het gestart terpanzas die in hart nekken geslacht zijn als die één zeggen dat een ding kom is dan moet het kom blijven als zij de hele wereld anders en dan was het ook zo recht als een lampstaartje ik moet weg hierin maak me dus ruimte want iedere minuut die ik nog hier blijf wordt mij nago aan mijn doodskist genade geheer nam nu de hoofdmeester het woord wij zouden u zonder tegenspraak gaan laten of schoon wij uw helden verstand en uitstekend voorbeeld ongaarde missen maar het zal u bekend zijn dat iedere stadhouder voor het neerleggen van zijn amt rikkerschap van zijn beheer moet geven voldoen deze verplichting en ga als hij u toch niet wilt laten terughouden niemand kan zo iets van mij verlangen als niet de hertog zelf het gebied antwoord de sancho tot hem ga ik en dan hem zal ik rikkerschap afleggen zo veel hij maar verkist van u echter heb ik geen getuigen dus nodig want dat ik mij niet verrijkt en in alle onschuld geregeerd heb weet hij even goed als ik het zelf weet beide hemel sancho heeft recht zijn ratio de lijfarts ik voor mij stem ervoor dat we hem in vrede laten trekken want de hertog zal brandend verlangen hem weer te zien al de anderen waren het met de dokter eens verkluiden dat men de stadhouder moest laten trekken en boden aan hem van al wat hij op reis nodig had ruim en rijkelijk te voorzien ik heb alleen maar wat haven voor mijn groutje en wat brood en kaas voor mezelf nodig en van een en ander ben ik overzien, sancho de weg die ik af te leggen heb is niet lang en daarom zou meer pakkage bij mij lastig wezen na deze woorden dan mijn afscheid om helst de achterblijvers werd door hen omarmd en liet hen eindelijk verbaasd over zijn zielschoutheid, levenswijsheid en standfastigheid staan sancho Pansa reed langzaam voor totdat hij het landgoed van de hertog tot op ongeveer een halve mijl was genaderd hier liet hij zich van zijn groutje glijden legde zich onder een boom en overpijnste wat hij zijn meester en de hertog en de hertog in al zou vertellen zouden terwijl hij hierover nadacht en daar hij de gantse voorgaande nacht geen oog had toegedaan werd hij eerst weer wakker toen de zon al onder en het ten volle donker geworden was verschikt reed hij op klom weer in de zadel en was ik zoveel mogelijk haasten om het hertogelijk slot nog tijdig te bereiken terwijl hij nu zo voortraafde wilde het ongeluk dat hij in de donkerheid op eens met zijn beest in een diep donker gat storten nuwek open lag onder het vallen meende hij dat hij de bodem des afgronds wel nooit levens bereiken zou in tussen liep het nog al redelijk goed af op een diepte van ruim 18 voet kreeg de ezel vaste grond onder zijn poten en kwam Sancho op groutjes buik te liggen zonder zich enigszins van belang beseer te voelen hij betaste zijn ledemate onderzocht de stevigheid zijn er benderen en hield de adem in om te weten dat zijn gat in zijn lichaam was gevallen echter was zijn lichaam van top tot heen heel gebleven eindelijk stond hij op en zocht met de handen in de ruimte dus afgronds rond om zo mogelijk middelen en wegen te ontdekken om zonder vreemde bijstand weer uit de koud te komen tot zijn bitter leed wezen waren de wanden echter overal glad en zeer stijl zodat hij zich over zijn toekomst niet weinig ongerust moest maken zijn angst nam nog toe die door de voldeerlijk gekneust en geschaafd was op jammerlijke toon begon te schrijen en te balken hij dacht nu niet anders dan dat hij met zijn geliefd groutje in die ongelukkige groeven op een lendige manier van honger, dorst en gebrek zou moeten omkomen weeklagen pracht hij de nacht in het gat door totdat er in eindelijk het schema ligt van de aanbrekkende dag doordroom zonder de braven schildknaap echter veel troost aan te brengen zonder zon overtuigde hij zich dat uit zijn gevangenis te ontkomen zonder vreemde hulp hun onmogelijkheid was hij begon opnieuw te jammeren en te schreeuwen en zette zijn stem zo veel mogelijk uit om een toevallige voorbijganger van zijn klimmende nood te onderrichten zijn geschreeuw was echter als de stem van een roepende in de woestijn daar in de gans omtrek geen levend wezen dat vernam zijn show achter zich dus reddelos verloren en begon zichzelf als een stervende te beschouwen des niet te min bespeurde hij nog iets als medeleide met zijn goudje dat met verdrijde ogen op de grond lag en zijn bek open deed als of het ieder ogenblik een roerend klaagliet dacht aan te heffen Saint-Jopanza hielp hem met veel moeite op de been liet hem daar hij moeilijk recht op staan kon tegen de wandleunen en versterkte hem vervolgens met een stuk brood dat hij nog uit zijn knapsak opschommelde neem dat maar het eet, zei hij als of de ezel hem verstaan kon met een goede beten in de mond kan een mens nogal veel doorstaan en een ezel zeker ook terwijl groutje aan de broodkost knabbelde zag Saint-Jopanza nog eens in zijn gevangenis rond en ontdekte eindelijk aan de ene zede een opening die juist groot genoeg was om hem door te laten als hij zich bukte en zo klein mogelijk maakte hij kromde zijn rug dus krop erin dat de doorgang naar een tamelijk ruime en wilde plaatsleiden waarin, vermoedelijk door een half vervallen dak de zondestralen helder en glansrijk diervienen bij hun schijnsel bemerkte hij dat deze ruimte zich tot een hol verwijde welks omvang hij nadig moest onderzoeken Allereerst keren Saint-Jopanza een ezel terug van wie hij onmogelijk scheiden kon en beproefde de opening zoveel mogelijk te verbreden met behulp van een zware, scherpe steen gelukte het hem zo tamelijk goed en het duurde niet lang of hij kon er ook groutje zonder al te groot bezwaar doorkrijgen hij pakte hem dus bij de holster steepte hem mee en dronk toen verder in het hol door om misschien aan het andere eind ervan een uitgang te vinden Soms tastte hij in de donker Soms verlichte een van bovenin van een de zondestral zijn pad maar nog altijd bleef zijn ziel met angst en pangevrees vervuld De hemel sta mij bij ik mompelde hij in zijn baard dat Don Quixot toch maar in mijn plaats was Hij zou wat mij in ongeluk toelekt voor het allergelukkigst avontuur houden en zeker al deze afgronden en onderaardse gangen voor bloemtuiden en schitterende paleizen aanzien waaruit hij op een of andere heerlijke bloeiende lustkade moest geraken Ik ongelukkige daarin tegen die meer vrees dan helden moet in mijn binnenste bespeur ik denk bij iedere voetstap dat zich voor mij een bodemlose afgrond zal openen waaruit geen menselijke macht mij ooit redden kan O, ongeluk Wees verwinst door hem die jij zo gruwelijk hebt beet genomen Toen hij onder zulke en soortgelijke ontboezemingen zijn weg een goed half uur had voortgezet ontdekte hij in de verte een helder schensel dat zeker het lieve volle daglicht moest zijn voor hoop ging hij daarop aan en hij hield zich vast overtuigd dat hij daar de uitweg uit de gruwelijke gangen en spelonken der onderwereld moest vinden Terwijl zijn Chopinza in dat hool ontwaalde trof het dat de dappere ridder Don Quixot die tot nu toe op het slot van de hertog een zeer aangedaam en genoeglijk leven geleid had zijn nu bij de dag in welgedaanheid toenemen de rokinanten besteg en uitreed om enige uren de frisse lucht te genieten in diepe gedachten reed hij vooruit totdat een slaps rokinanten met de voorpoten zo dicht bij een diepe steenkloof kwam dat hij onwelkeurig een zijsprong deed en de edele ridder uit zijn droom rijen opwekte deze hield zijn paard in kreeg daar de kloof om en reed er zo dichtbij dat hij er in neerzien kon terwijl hij al bespiegelingen maakte wat die donkere afgrond toch wel in zijn schoot verbergen kon dronk daaruit in dof de stem geluid tot zijn oor door hij luisterde de scherp en nieuwsgierig en vanaam zeer duidelijk de woorden hola daarboven is er niet één of ander christenmens in de buurt die mij horen en zich over mij arme zon daar ontvermen kan hulp hulp schrijk hulp voor een ongelukkige in de diepte gezakte stad houden donkere shot was dadelijk overtaagd dat dit de stem van zijn schildknaap sangshow moest zijn en bleef een ogenblik stom van verbazing wie is daarom laag? riep hij eindelijk wie schreeuwt daarom hulp ik ben het antwoorden de stem uit de afgrond ik, de benarde en benepen sanchopanza gewezen stad houden van het eiland barataria en schildknaap van de beroemde en dappere ridder donkere shot van la mancha de verwondering van de doelende ridder nam bij deze woorden nog toe en daar hij zijn voormalige dina onmogelijk in zo zonderlinge van het land kon vermoeden kwam hij op de gedachte dat de armen stadhouder moest gestorven zijn en dat nu dienstgeest verscheen die wekesbegade zonder in het graf geen rust kon vinden in deze veronderstelling zei hij bij alles wat heilig is bezweren ik u verkomt mij wie hij zei zet hij een boetende ziel geef mij dan te kennen wat ik voor u doen moet en zo waar ik leef wil ik alles doen mijn roeping is de nood leidenden te helpen en de bedrukten bij te staan en daarom wil ik ook u beschermen ook als uw lichaam niet meer op aarde omwandelt hier schilden zijn chopanza die nu eindelijk de stemzijsmeesters herkende hier donkere shot van la mancha merkt jij dan niet dat ik uw schildknaap en in mijn gantse leven nog nooit gestorven ben ik heb om redenen die ik u later wel eens zal vertellen mijn stadhouderschap hebben gelaten en ben gisteravond met mijn groutje in dit hoog gevallen zoals het stomme dier als het spreken kon zeker plichtig zou helpen getuigen op ditzelfde ogenblik juist als of de ezel verstaan had wat zijn heer sprak begon die geduchten schreeuwen en balkte zijn ija zo luid dat de gantse god ervan weergalmde a nu ezel herken ik u riep donkere shot nu zeer verbleid wacht u maar in kortboosje heb geduld totdat ik terugkom ik wil even vlieg in de vaart naar het kasteel van de hertog rijden dat dichtbij ligt en wil volk roepen om u uit de afgrond op te trekken waarin uw zonden u zeker hebben doen neerstochten zo geen gaanwilts edele heer blijft al maar niet staan leuteren aan het worden sansho uit de diepte ik ben hier als bij levende lijven begraven en kom om van angsten benauwdheid donkere shot zetten het dalen op hun galop en deelde de onderaardse ontdekking aan de hertog en de hertog in mee daar stond werden de nodige orders aan de dinaren gegeven men tok toe rijkend van ladders en touwen voorzien naar het hol en sansho panza werd, hij en zijn ezel met behulp van veel volk en niet zonder grote moeite en inspanning uit zijn onderaardse keiker opgetrokken zonder zich met de mensen die hem geholpen hadden in veel praatjes in te laten tok hij nu met zijn goudje naar het slot waren door luchtige paar en zijn niet minder door luchtige meester hem reeds met groot ongeduld wachten hij ging echter eerst tot hen nadat hij zijn ezel met zorg van al het nodige had voorzien mijn genadige heerschappen sprak hij eindelijk voor de hertog en de hertog in erbiedig te kniebuigend daar ben ik weerom het stadshouderen heeft bij in veel opzichten niet recht willen bevallen en dus vond ik maar beter voordat het mij niet varen arm ging ik heen arm keer ik terug en ik heb niets verloren dan bijna mijn kleine beetje verstand ik heb als rechter gezeten heb processen uitgewezen heb ben daarbij bij kans van honger omgekomen omdat hij wijzen dokter ratio van tertua fuera dat voor gezond voor mij hield bij nacht en ontijd overviel de veilander ons en schoon mijn onderdane zeiden dat ik die door mijn helden moet weer verjaard had zo weet ik dat toch wel beter en mijn arme ribben kunnen er een doevig kraagtiet van zingen gistermorgen verlieed ik het eiland vielen in een diepe, donkere afgrond stond urenlang de vreselijkste doodangst uit en zou zo zeker als wat zijn omgekomen als mij niet mijn dappere meester tot hulp en troost was toegezonden zo is het mij gegaan heer hertog voedig leg ik er van u gekregen weidigheid hier weer voor uw voetendeer van mijn hoogte afdalen keer ik weer in de dienst van mijn oude heer terug waar ik mij althans zat mag eten wat voor een hongerig mens uit uitstekend en zeer aangenaam medicijn is het bedoef mij diep in de zielsanche op panza sprak de hertog dat jij het regering zo schillig moesheid geworden in alle gevallen wil ik er op bedacht zijn u een andere minder bezwaarlijker post aan te wijzen en ik hoop dat jij als dan met uw doorgestaande moedekheden en gevaren geheel verzoen zult zijn sanche op panza boog zich zonder antwoord te geven en de hertog in gaf oiders dat de arme schildknaap als een prins verpleegd en verzorgd zou worden daar met hem maar al te goed kon aanzien hoe bitter hij door zijn kwelgeesten de lijfarts en de hoofdmeester geleden had einde van hoofdstuk 22 hoofdstuk 23 van donki shot van la mancha deze librifox opname is vrij van auteursrechten opname door Bart de leeuw donki shot van la mancha door Mikwel de savante Saavedra in de bewerking van je je je aargoeveneur hoofdstuk 23 donki shot verlaat het kasteel van de hertog en komt te Barcelona de edele ridde van de leeuw of van de droevige figuur werd het luier leven op het slot nu zoet is aan toch moe en verzog dus de hertogvergunning om afscheid te nemen en zijn tocht te vervolgen deze vergunning werd hem verleend schoon eerst daardat de hertog en ook zijn gemalin al hun welsprekendheid verspeeld hadden om hem tot langer blijvend te bewegen en dan afscheid van het doorluchtig paar en ging de volgende morgen al langzaam stapt de rokinante met hem voegd en zijn tocht op zijn goudje ver genoegd bij hem aan de ezel was van een welgevulde knapsak voorzien en in zijn tocht stak een buurs met 200 goudguldens die hem op beveldes hertogs te geschenken waren meegegeven geen wonder der halve dat zijn tocht ver genoegd was want zulke in voor hem hier onmetelijke rijkdom had hij zijn leven lang nog niet bezeten dat beide dolende helden de halve dag door dikke dunweren voortgereden brakte zij in bos dat edens sinds bezijde de weg lag en hier zag de ridder zich eens klaps in een net van groene draaden verstrikt die tussen de bomen van de ene stam tot de andere waren uitgespannen sancho sprak hij tot zijn schildknaap het zou mij verwonderen als ons hier in dit woud niet weer in de zeldzaamste avonturen wachten zeker wilde de bozeilige toverdaars die mij onophouderlijk plaagenden vervolgen mijn reis door dit net ophouden toch dit zal hun niet gelukken al waren deze draaden ook niet uit boomwool maar uit ijzer, stouw gra niet of diamant geweven toch zou ik ze als spinrag doorhakken voordat men drie teller kon bij deze woorden trok hij zijn zwaart en spoor de rokinante aan om te doen gelijk hij gezegd had toch werd erin verhinderd daar enige mannen van wild en woest uitzien van achter de bomen voor de dag sprongen en zich op hem en op sancho weerbun beide de wapens afdamen en hierop het groutje zo zorgvuldig doorzochten en uitplündelden dat in de knapsak geen enkel kruimeltje meer overbleef een geluk voor sancho was het dat de rovers niet aan het onderzoeken van zijn persoon dachten daar in dat geval zijn goed gespecte beurs voor zeker liefhebbers en een andere bezitter gevonden had terwijl de rovers nog bij de ezel bezig waren en Don Quixote plundering met bedroefde ogen aankijk kwam de hoofdman van de bende aanrijden hij was een man op het oog over de 30, kloek van gestalten furig van blik en van een 4 ridderlijk voorkomen op een wenk van hem staakte de rovers hun werk en hij zelf naderde hierop de edele ridder Don Quixote die bedroefd en nadenkend tegen een boom stond te leunen wees niet zo bedrukt man sprak hij de dodende held aan gezet niet in de handen van bloedochst de geduifels gevallen en zolang ik een rokkie naar heet zal uw persoon geen leed geschieden ik ben niet bedrukt uit vrees dappere roverhoofdman aan het worden Don Quixote mij grieft alleen dat ik door een onverhoedse aanval verrast en van het paard geworpen werd daar ik als dodend ridder toch had moeten vooruitzien dat in dit woud gevaarlijke roveriddershuizen had ik maar een minuut tijd tot bezitting gehad dan zou de overwinning u niet zo licht zijn gevallen want weet dat hij met Don Quixote van La Mancha spreekt met de ridder van de leel van wiens daden de gansen aardbol weet te gewagen ah hij zei tussen de beroemde doelende ridder over wie men tans overal hoort spreken zei de roverhoofdman die zich van die ontmoeting met Don Quixote veel pret beloofde nu dan hoop ik dat jij enige dagen als gast bij mij vertoeverzolt hier biedig te zullen behandelen als een ridder van uw vermaardheid met recht verwachten mag Don Quixote boog bij die vleiende woorden zeer beleefd en gass zijn beretwilligheid te kennen om enige tijd in het gezelschap van de roverhoofdman door te brengen waarheen wildet jij eigenlijk toen mijn volk u aanhield vroeger ook je naar naar Barcelona, naar het stierige vecht antwoorden Don Quixote de roverhoofdman scheen u opeens hij had op zee en schreef in briefje aan een vriend in Barcelona waarin hij deze bericht gaf dat Don Quixote bij hem was, de zotste kluchtigste personage die men in heel Spanje vinden kon hij wilde hem over enige dagen naar Barcelona brengen en zorgdragen dat hij daar in volle wapenrusting op rokinanten zijn strijtrots gezeten en in gezelschap van Sancho Panza zijn schildknaap aankwam hij, de vriend moest zijn bekenden daar vooraf van verwittigen en zou zich met de wonderlijke ridder zeker kostelijk kunnen vermaken de hoofdman verzeegelde dit briefje en gaf het aan een van zijn volk over met last om het onverwijld naar Barcelona over te brengen hierop keerde hij zich weer tot zijn gast en liet zich in een gesprek met hem in dat hem al zeerspoedig van des edelen ridders voorslagen verstandsverbijstering overtuigde hierop keerde hij zich weer tot zijn gast en liet zich in een gesprek met hem in het voedselmoedig van des edelen ridders voorslagen verstandsverbijstering overtuigde 3 dagen en 3 nachten bleef Don Quixote Péron Guinard de gast en de hoofdman had al die tijd over vloedig stof tot lachen toen hij de doelende ridder eindelijk moe werd en ook de dag naderde waarop Don Quixote in Barcelona moest verschijnen, ging hij met deze op weg en bracht hem en de schildknaap tot dicht onder de muren van de stad hier naar mee afscheid en gaf de held aan zijn noodlot en de handen zijn er vrienden over die hij wel wist dat hem zeerspoedig opsporen zouden terwijl hij naar het gebergte terugkeerde naderde de ridder en schildknaap de poorten de stad en reded tot op uw gemak de eerste de beste straat op over wie vrijheid zij zich niet weinig verwonderden toen zijn nu de huizen en de golfende volksmenigte met verbaasde ogen aanstaden kwam eensklapps een rijk gekleed man met enige volgeningen op hem toe en leef voor donkischot staan en riep met alle tekeningen van de grootste blijdschap ha welkom, welkom in onze goede stad geef ponkstuk en kompas van heel de dolende ridderschap welkom edelen held donkischot wees gegroet en bewonderd door een vuurige bewonderaar van uw ongehoorde dapperheid bij deze woorden van de onbekende maakte deze en zijn geleiden een behendige zwinking en bracht er zo donkischot in hun midden en wenden zich koebloedig tot Sanchopanza en zei, zie nu mijn vriend hoe wijd de vaam van mijn helder moet zich verbreid heeft, want deze die de hebben ons op het eerste gezicht herkent of schoon ze ons nooit tevoren kunnen gezien hebben in tussen kwam de onbekende nog nader en noder de donkischot beleefd uit hem in zijn woning te volgen ga met ons genade geheerd pak hij, we zijn allen udinaren en de beste vrienden van Rocky Naar die ons van uw aankomst verwittigd heeft gezijd in zo beleefd man hier ridder antwoordde donkischot dat ik uw huizen uitnodiging onmogelijk afslaan kan breng mij waarin geen wilt ik zou geen andere wil hebben dan de uren de vreemde boog diep en bracht zijn paard en zijn zijde terwijl ze nu langzaam door het gewemel de straat in de voortrongen wilde het oogelijk dat twee ontdeugende straatbengels hun in de weg kwamen en met onze donkischot en zijn schildkaap wakker de draak begonnen te steken en hunne licht die groutjes de ander de staat van Rokinante op wenaar beide daar met goochelaarsvlugheid in handvol stekenlachtige distels onderwisten te schuiven zodra de arme dieren nu deze vreemde sporen voelden, trokken zij hun staart vast aan het lijf en vereegden daardoor hun pijn zozeer dat zij als doel en razend heen en weersprongen en eindelijk hun toch al niet bijsterzade vaste bereiders haalsoverkop in het stof wirpen donkischot richten zich karmt en hevig verstoord op om Rokinante van de oorzaak zijn kwelling te bevrijden en Ripsan Chopan zat toe met zijn ezeltje hetzelfde te doen hierop bestegen zij hun kleppers weer en kreken naar de jonge deugnieten die hun die poets gespeeld hadden om de ontdeugende bengels hadden zich echt een lang geboren zodat donkischot zonder hen gekastijd te hebben zijn weg vervolgen moest wildra kwam hij met zijn begeleider in diensthuis er stond bij zijn intreden door de talrijke dinaren met luide juichkreten en een ruisende muziek werd verwelkomt al het geen de goede ridder in niet geringen maarten streelde en met aangename aandoeningen vervulde donkischot's gast heer heette Don Antonio Moreno en was een rijk en aanzienlijk man zodra hij de held onder zijn dak zag was hij er op bedacht dienstwaarsheden aan de dag te brengen zonder dat de leeuwenridder iets van merkte want zijn gasten krenken of zeer te doen was in geen delen zijn bedoeling voor eerst leidde hij hem aan tafel en onderhield zich met hem op een wijze die zonder hem te beledigen voor al de gasten uitestvermakelijk was en daarop ging hij met hem in een afgelegen vertrek waarin niets dan een tafel van jaspist stond die door een voetstuk van dezelfde stof werd gedragen op die tafel stond een reuzachtig mensenhoofd van metaal waarop Don Moreno zijn gast al dadelijk opmerksaar maakte dit hoofdheerspraak hij is verveiligd door een de grootste tofenaars die ooit op aarde bestaan hebben het bezit de eigenschap van op iedere vraag die men het in het oor zegt te antwoorden en het doet mee leed dat ik u hier niet ogenblikkelijk van overtuigen kan maar het is vandaag vrijdag en juist op deze dag is het hoofd stom mooi genechter, zo jij dat goed vindt zullen wij er de proef van nemen en zult geen zien dat ik de volle heb gesproken Don Quixote was over deze begraafdheid van een levenloze metale kop zo zeer verwonderd dat hij zijn gastleer bezwaarlijk geloven kon daar de proef op de som echter zo spoedig geleverd zou worden gaf hij zijn ongelovigheid niet te kennen maar dank de Don Moreno dat hij hem met zulke inmerkwaardig toverweeg had bekend gemaakt zijn verliet in het vertrek en keerde naar het overiggen zelfschap terug dat zich onderwijl met Sancho Panza's grappen en kluchtige vertellingen niet weinig vermaakt had tegen de avond werd een wandelritje gedaan Don Quixote was niet gewapend maar droeg over zijn gewone kleding een wijde, zware mantel van donkere stof die heeft niet weinig zweetropos afpersten ook bereed hij heden niet zijn rokinante maar een vrij kloek muidier dat bijzonder net en zielijk was opgetuigd toen men hem de mantel omwielp speelde men hem zonder dat hij er iets van merkte een blad percament op de rug waarop met grote letters geschreven stond dit is de ridder Don Quixote de ridder Don Quixote toen men nu de straten doorreed trok dat grote plakaat ieders ogen tot zich de mensen lazen hard op dit is de ridder Don Quixote en Don Quixote die dit hoorde verwonderte zich zeer dat iedereen hem zo goed kende en bij zijn naam wist te noemen verbaasd wende hij zich tot Don Moreno die aan zijn zijde reed en sprak dat is het toch aangedaan een doelend ridder te zijn en in alle hoeken en eindende aarde bekend en beroemd te worden zie maar best de heer tot zelfs de 30e straatjeugd in deze stad kent mijn persoon en moet zeker ook met mijn roemrijke daden bekend wezen natuurlijk en dat is ook geen wonder antwoorden Don Moreno hoogst ernstig schoen hij moeite had zijn lachlust te onderdrukken gelijk het vuur niet verborgen en onderdrukt worden kan zo blinkt en schittert ook de verdiensten door heldenmoet en dapperheid verworven heeft in tussen werd het gedrauw om Don Quijsot heen toch zo erg dat men hem het plakaat heimelijk weer afdemen en naar huis terugkeren moest daar was een prachtige avondpaaltijd aangericht en tot diep in de nacht vermaakte de ridder met zijn dollen, dwazen en ongerijmde redeneringen het gantse gezelschap tegen de volgende dag wanneer het betovert mensenhoofd zijn kunsten vertonen moest bevrienden families genodigd daar was niemand onder die iets van het eigenlijk geheim van dat hoofd wist dan twee jonge ridders aan wie Don Moreno het ontdekt had het was een kunstwerk dat van een vinding rijkheid en vernuft getuigde die ieder verstelt deden staan de eerste die het oor van het hoofd naderde was Don Moreno zelf met zachte stem, maar toch zo luid dat ieder zijn woorden verstaan kon voegij kunt je mij ook zeggen hoofd met welke gedachte ik bij op dit ogenblik bezighoud het hoofd zonder de lippen te bewegen antwoorden met heldere stem over gedachten, oordeel en spreek ik niet de toehorders waren ten toppunt van verbazing te meer daar zij overtuigd waren dat in het gantse vertrek of althans in de nabijheid van de tafel geen menselijk wezen was dat had kunnen antwoorden puntgemer enige personen noemen die zich in voeg Don Moreno weer gij en hoe vrouw zijn hier sprak het hoofd met dezelfde duidelijkheid buitenzien zijn twee vrienden met hun echtgenoten tegenwoordig velderde bij uitdemendheid beroemde ridder Don Quixote van la Mancha en eindelijk nog Sanchopanza zijn trouwe schildknaap de bewondering de toeschouwers maakte voor schrik en ontzettingsplaats die enkelen de haren te bergen deed reizen Don Moreno trad nu echter achteruit de hier door mij genomen proeven overtuigende zeker iedereen dat de tovenaar wie ik dit hoofd afkocht mij niet heeft bedrogen wie nog lust heeft het vraag te doen treed de nader ogenblikkelijk trotten jonge vrouw op het hoofd toe en vroeg wat moet ik doen om recht schoon te worden wees goed en deurtzaam luidde het antwoord de dame trot terug en een jonge man richtte tot het wonderhoofd de vraag wie ben ik dat weet jij zelf werd hem geantwoord dat is waar spankt de ridder maar wil jij mij niet zeggen of jij me kent ik ken u antwoorden het hoofd jij zei het Don Pedro Nofis goed goed meer verlang ik niet te horen riep de jonge man en scheen niets van het geval te begrijpen zeg hoofd welke wensen voet mijn zoon voeg een oudachtig ridder die insgelijks was toegetreden ik oordeel eigenlijk niet over wensen klonk de stem uit het hoofd alleen kan ik u zeggen dat u zoon u wens te begraven dat kan ik zelf wel zowat half begrijpen zei de oude ridder vreemd maar genoeg, genoeg, ik vraag niet meer Don Moreno's vrouw trapt nu toe en zei ik wens niets anders te weten dan of ik mijn edelen echt genoot nog gerecht vele jaren zal mogen bezitten dat zult hij antwoorden het hoofd uw gemel zal nog jaren lang leven want hij is gezond, matig en deugdzaam en hoor dat nu mijn 3 vragen wijs hoofd vroeg eindelijk donk in shot kunst je mij ook zeggen of het waarheid of een droom was want mij in de god van Montessinos is overkomen kan ik mij op Saint-Japan's als zelfkastij die gerust verlaten en eindelijk zal mijn edelig gebied rest dood Chinea ooit ontoverd worden van die god zwijg ik antwoorden het hoofd met Saint-Japan's als geesteling zal het langzaam vooruit gaan maar eindelijk zal de aanminne gedood Chinea van Tobozo u toch in haar volle glans weer verschijnen verder verlang ik niet te weten zijn donk in shot en trat terug maar gij Saint-Japan's wil gij het hoofd niet in vraag voorleggen ei de vragen had ik genoeg maar ik wil het kort maken zij zijn zo hoor dat eens hier kopstuk in stadhouderschap brengen of zal ik schildkdaar blijven en dan nog zal ik ooit vrouw en kinderen weer zien stadhouder of regent zult gij in uw eigen huis zijn waar gij ook vrouw en kinderen weer ziet als gij daarheen terugkeert voor het overigen zult gij ophouden schildkdaar blijven zodra gij het die de vallen heer hebt opgegeven hiermee eindigde de vragen en antwoorden waren verbaasd over het wonderbare en de wijsheid van dat hoofd Saint-Jodarin tegen bromde wat in zijn baard daar de verkegen antwoorden maar halfness en zin waren geweest voordat we verder gaan moeten we hier het wonder van dat sprekend hoofd verklaren het blad en de voet van de tafel namelijk waren van hout, waaraan men door beschildering en verlaking het aanzien van jaspis had weder te geven het hoofd was hol en hol waren ook de voet en het blad en de tafel in welk laatste het hoofd zo kunstig ingezet was dat men geen teken van verbinding bemerken kon de voet van de tafel stond in verband met de keel en de borst van het hoofd en dit alles weer met een vertrekje dat onder de kamer met het hoofd was gelegen door de houten van voet tafel, keel en borst liep een zeerkunstig aangebrachte blikke buis of pep die voor niemand zichtbaar was en zich tot diep in het beneden vertrekje hier nu stond de persoon die de antwoorden had te geven om de gedaane vragen te verstaan legde hij zijn oor aan de opening van de buis en hij antwoordde door zelf in de buis te spreken een neef van Moreno had zich na nauwkeurig van alles onderricht te zijn met de rol van het oracle belast en die gelijk wij gezien hebben uit muntend voorgehouden verschijnd dagen verliepen donkie shot werd steeds zeervolkomen behandeld en voelde zich voor maaktevreden en gelukkig de kleine onschuldige parte die met hem speelde bemerkte hij niet daar door Moreno met scherp oog over hem waakte en zorgde dat niemand hem te na kwam daar gebeurde het op een mooie ge dat hij met Sancho Panza in volledige wapenrusting een ritje langs de haven deed en hier een ridder ontmoeten die evenals hij van top tot teen bewapend was en een zilvere maan als wapenteken op zijn schild terug deze vreemde ridder reed recht op donkie shot toe en zij, genaderd zijnde met ridderlijke hoffelijkheid door luchtige, glansrijke en wijd en zuid vermaagde donkie shot van la mancha zie in mij de ridder van de zilvere baan wie een spaam denkelijk ook reed tot uw oren is doorgedrongen ik ben gekomen om met u te kampen en de sterkte van uw arm te ondervinden daar ik u tot de bekende disc wil dwingen en de dame schooner en edeler dan door Chinea van Tobozo is er kent hij dit vrijwillig dan mocht hij ongehinderd uw zweek strekken en voor dit mel de dood ontgaan zo niet grot u aan te strijden en de hebel doet waarheid zeer gepralen ben ik overwinnaar zo verlang ik niets anders van u dan dat hij voor een jaar uw wapens deden legt uw avontuurlijke tochten staakt en u naar huis begeeft om in rust en vrede verpozing te vinden ontwapend chemij dan zijn mijn leven aan uw goed dunken overgelaten mijn wapens mocht uw buit zijn en de roem mijn erdaren zal dienen om de uren te verhogen en ten top te voeren overleg of jij met deze voorwaarden te vrede bent en antwoord zonder langdralen want heden nog wil ik uw lot en het meiden beslist weten donkig zot voelde zich door deze aanmatige detail de zilveren man ten ergste beledigd en op kalmen, mijn vaste en ernstige toon antwoorden hij heer ridder van de zilveren man van wiens daden ik nog geen woord vernomen heb ik neem uw uitdaging en uw voorwaarden aan neem uw plaats in waar je wilt ik zal hetzelfde doen en dan mag in sinds Pietersdaam de kamp beginnen terwijl de beide ridders hun plaatse innamen naden de Dom Moreno met verschijne vrienden en vroeg om welke reden de tweekamp wezen zou de ridder van de zilveren man verklaarde hem dat en wijl Dom Moreno dadelijk een goudderij vermoeden en geen groot gevaar voor zijn gastvreesden bied hij de zaak haar vrije loop daar hij geen ander middel bestaat toont dan in Seymelsdaam wat jij kunt, mijn heren zij hij glimlachend ik zal mij met uw goedvinden tot kamprechter opwerpen de beide ridders bedankte Dom Moreno en maakte zich tot de aanvogel gered donkig zot riep de bescherming van zijn doet Chinea in en nam hierop nog een weinig meer veld daar hij zag dat zijn tegenpartij datzelfde deed hierop wende beide hun rossen en stormden met geweld op elkaar in daar nu het paard van de ridder de zilveren maan veel flinker en lichter ter been was dan de stijven half lammer rokinante bereikte de ridder donkig zot voordat deze een derde van de rendbaan had door lopen en trof hem met zo vreselijk geweld dat ruiter en roos in een ombezin over elkaar heentuimelden en zich lagen te wentelen in het stof er stond boog du de ridder van de maan zich over donkig zot heen zette hem zijn lance op de borst en sprak hij zei het over wonner ridder en moest sterven en ging hij de voorwaarden van onze kamp niet dadelijk aaneemt hoewel bitter gekneust en beide van zijn zinnen beroft bracht donkig zot toch zei het al met zwakke en trillende stem de koenen woorden uit spijt van uw lance bewer ik dat doel Chinea van Torbozo de schütterendste schoonheid op de weide aardbodem is niet tegenstaande ik van mijzelf we erkennen wil dat mijn zwakkerheid en mijn ongeluk mij verhindert hebben deze waarheid segervierend staande te houden grijp dan uw lance ridder en beroef me van mijn leven gelijk jij mijn reeds, mijn eer en mijn roem ontnomen hebt dat zij verre van mij antwoorden de ridder van de zilveren maan verdoet Chinea van Torbozo en mogen zij ten eeuwengedagen als roem en bloem de schoonheid en volmaaktheid gehuldigd worden ik voor mijn deel ben ten volle tevreden gesteld wanneer jij u voor een jaar daar uw woonplaats wil terugbegeven en van uw af en tuurlijk leven afzien wel aan dat wil ik beloven omdat het niet tot nadeel van mijn verheven gebied er is te strikt antwoorden donkig zot al kreunend en zuchtend ik wil dat beloven dat mijn trouw eerlijk en braaf ridder mijn woord in alles gestand blijven na het ontvanger van deze toezegging wie op de ridder de zilveren maan zijn paard om maakte voor Don Moreno en zijn geleide een beleefde buiging en reed heen in gang op onderwijl werd de gevelde dolende ridder van de grond opgetild ze gelaten ontdekt en hem de helm afgenomen hij droop van zweet en was doodsblijk Rokinante was zo deelig gehaven dat hij geen poot verzet te komen en Sancho Pansa toonde zich zo bijster bedroefd en deerslachtig dat men puur niet wist wat met de armenssucco aan te vangen Sancho dacht dat alles een droom of een werk van boze tovenaar zijn heksemesters was nu hij zijn dappere heer daar zo uit de zado gelicht tegen de grond gekwakt en verplicht zag om voor een rondjaar wapens, zwaart en lands neer te leggen dat leek hem ongehoord ongelofelijk toe leiderlijk zag hij toe hoe Rokinante in een draagkoetsje gepakt en naar de stad teruggebracht werd terwijl hij zelf, langzaam en met een betrukt hart volgde we moeten nu verklaren wie eigenlijk de ridder van de zilveren maan en wat zijn bedoeling was Don Moredo vernam dat eerst toen hij in al de logementen de stad daar hem vroeg hem vond en de volgende opheldering gij moet weten meneer dat ik Samson Carrasco heet en een landsman van onze ridder donkie shop ben zijn gekheid ging mij en allen die hem kenden aan het hart en daar ik het ervoor hield dat alleen ongestoorde rust in zijn eigen huis hem van zijn dwaarse inbeeldingen genezengom ontwerp ik een plan om hem die te verschaffen eerst ging ik als spiegelridder verkleed op weg om met hem te vechten en bleef ik over een winnaar hem de belofte af te dwingen en zijn tochter opgeven en naar huis terugkeren zou het geluk liep mij echter tegen want ik werd de onderliggende partij en bracht hem met moeite het leven af evenwel liet ik mij door die eerste tegenspoed niet afschrikken maar verschafte mij nieuwe wapens en een beter paard volgde het spoor van de goede man en vond hem eindelijk hier waar ik mijn doel bereikte dat is alles wat ik u te vertellen heb en ik verzoek u dringend daar ik dan een vergeefswerk zou gedaan hebben ons vriend moet echter zijn verstand terugkrijgen daar hij op die dwaaze inbeeldingen en curen na de beste en braafste mens van de wereld is Don Moreno beloofde het diepste stilzwijgen en Sanson Carrasco verliet nog diezelfde dag de stad onderwijl bleef Don Quixote zes dagen te bed liggen was verdrietig, somber en nadenkend en kon zijn ongelukkig gevecht uit het hoofd zetten Sanchopanza zocht hem te trouwsten zo goed hij maar kom Beste heerspak hij laat de moed niet zinken en steek het hoofd mij weer op het ding is nog vrij gezegend afgelopen en dan heb je al een harde smak gekregen door zijn al uw ribben nog heel kom, laat ons naar haar terugkeren en ons alle avonturen naar het hoofd zetten trouwst u met mij en bedenk dat ik er in de grond nog bekijder afkom dan jij nou de schap mag naar de maan lopen maar ik had toch wel graaf of zowat willen worden toch hoe is daar kans op nu ga je naar huis moet en op uw konerschap weinig hoop meer is door uw ongeluk hebt je meteen mijn spel voor altijd verbrotteld Zwijgsancho antwoordde Don Quixote op knorgen getoond hoe kunt gezulke onnutten jammerklachten aanheffen daar gewal weet dat ik mijn helde leven toch maar voor 1 jaar opgeven moet is die tijd voorbij dan grijp ik weer naar land zijn zwaard en onder zemelzegen zal een koninkrijk dan wel niet uitblijven maar anders heb ik geen gelijk ik wil alle donkere gedachten uit mijn hoofd zetten en zonder verwijl op reis gaan naar huis zado rokinante en uw ezel en pak mijn wapens op uw groutje daar ik die nu toch een jaar lang niet dragen mag ten hoogste verblijt ging Sancho Pansa heen om aan de bevelen van zijn meester te voldoen deze zelf kwam uit zijn bedkruipen trok zijn leder een kleding aan en ging Don Moreno opzoeken om die edele man voor zijn gastvrijheid te danken daarop besteg de dodende ridder rokinante en Sancho Pansa keude te voet bij hem aan daar zijn langoorde wapens van de ridder moest dragen en hij het goede beest niet te zwaar belasten wild zo verlieten de beide Barcelona waar onze ridder door zijn nederlaag het zwaarste leed had getroffen dat hem daar zijn gedachten ooit op aarde kon overkomen einde van hoofdstuk 23 hoofdstuk 24 van Don Quixote van La Mancha deze LibriVox opname is vrij van uteursrechten opname door Bart de Leel Don Quixote van La Mancha doem ik wel de servante Saavedra in de bewerking van Jegeaacruvedeur hoofdstuk 24 Don Quixotes Taarskomst en Douche de overwonner ridder van de Leel trok stil en bedrukt zijn zweegs de droevheid knaagde als een vreetende warm aan zijn leven en deed zijn kracht u bij de dag afnemen Eens toen hij met Sanchopanza door een bos reed keerde hij zich daar langstils wijgen eensklappst tot zijn reismanker en zij Sanchopanza voor zover ik weet hebt hij u nog maar 5 van de slage toegediend die tot omtovering van mijn doet Chinea verreist worden zal ik haar zoet liefelijk aangesicht dan mocht hij niet langer zo traag zijn maar moet voortaan wat vleitiger tegen de oeflees voelen daar ik mij echter overtuigd heb dat hij uit liefde tot mij dit over niet brengen zult stel ik u voor iedere slag met klinkende munt te betalen overleg eens wat je eisen wilt en begin daar maar dadelijk daar jij mijn geld in bewaring hebt kunt hij u later zelf betalen bij dit aanbod spakt de Sancho mond en ogen open mijn gestrenger hier ridder dat lijkt me een heel verstandig voorstel toe en uit liefde tot mijn vrouw en kinderen die dat geld goed gebruiken kunnen wil ik het aannemen zeg op, hoe deur wilt jij iedere slag die ik mezelf geef betalen bepaal zelf de prijs antwoorden donker shot ei, het zijn 3300 slagen zijn Sancho 5 daarvan heb ik al bezig maar de rest blijft nog over om echter niet krentricht te wezen wil ik die 5 niet meetellen dus komen we weer op 3300 reken ik nu voor iedere slag in kwartiljo en dat is zuinig gereken dan geeft dat 3300 kwartiljo's of 825 realen laat mij de zon van uw geld afnemen en dan zal ik al doet mijn rug wat zeer ver genoegd en tevreden naar mijn vrouwtje terugkeer Sancho gezet een juwel van de man riebedonking shot stond aan de gang en als gehaast maakt beloof ik u nog 100 realen extra goed om u genoegen te doen wil ik vanavond nog beginnen verzeker de Sancho panza onder de blote hemel midden in het bos zal mijn huid in vlaggen gaan en mijn bloed gestort worden de avond schoon voor donker shots ongeduld te traag en te langzaam van eindelijk en breiden zijn donkere schaduwen over het gebookt ridder en knap ontdeden tegen de schemendonken hun dieren van zado en taug legerden zich op het Malse gras en hielden in vrede hun sober avondmaal hierop maakte Sancho uit Goudjes Halster een stevig geeseltouw en ging alleen 20 passen dieper het bos in waarbij hij zorgdroeg zijn dikke lichaam zo goed mogelijk achter de boomstammen te verbergen vriend Sancho riebedonking shot toen zijn schildknap zijn marteling zo onverschokken tegemoet ging vriend Sancho zorg dat je jezelf niet dood slaat en overhaast u niet zo dat je te goud buiten adem raakt nu ga uw gang en wees verzekerd dat ik iedere slag dingij u geeft nou kun ik zal tellen de hemel steken u onder uw lofelijk werk wees zonder zorg hier ik zal met taai houden riep Sancho terug de pijn zal mij zo goudend dood niet doen hij blijft tot aan de gordel en zwijde zijn geeseltouw met macht en geweld klits klats vielen de forse slagen neer en donking shot begon te tellen vijf of zes klappende slagen waren gevallen toen hij ophield en riep hier ik heb te weinig gereken ieder van deze slagen is op z'n minst een halve riaal waard slaat toe slaat toe Sancho riep donking shot ik verdubbel de bedongerprijs goed, dat blijft zo afgesproken antwoorden Sancho en klits klats gingen het opnieuw donking shot was natuurlijk van mening dat Sancho Pansa zijn eigen vlees kan stijden toch daar vergisten hij zich in want de slimme deugd die het sloeg in plaats van op zijn rug op de omstaande bomen los en liet van tijd tot tijd eens een luider of zachter kreet horen om zijn meester in zijn goed geloof te versterken deze werd in tussend door Sancho's een klein en smarte tot diep in de ziel geroerd en toen de geesteling een goede poos geduurd had, riep hij hem toe dat hij nu voor eerst maar uitscheiden moest naar mijn mening heb je al duizend slagen doorgestaan en dat is voor één keer voldoende riep hij nee, nee, gestrengen hier antwoorden Sancho ik houdt vol tot ik althans twee duizend op mijn bijtje heb op die manier is het in tweemaal bereidigd en ben ik het gauwst van het ding af nu dan als dat uw vrije verkissing is wil ik u niet tegenhouden slaat toe dan maar zolang je kunt en wilt Sancho begon zijn werk met nieuwe krachten en met zulke ijver dat de boomstammen onder zijn bereik bijna al hun bast verloren eens bracht hij een oude beukenslacht toe die door het halve bos dreunde en schreeuwen daarbij hier sterft Simson en alles wat bij hem is nu kon Don Quixot het lijden van zijn armenschildknap niet langer uitstaan hij liep op hem toe houdt op ik kan niet langer aan horen hoe jij op mijn het wil krunt en houdt denk aan vrouw en kind en draag zorg dat jij voor hen behouden blijft doet Sinea mag wachten en ik wil in hoop leven tot jij weer nieuwe krachten hebt verzameld zoals jij wilt heer antwoorden Sancho Panza wees echt er nu zo goed een mantel om te hangen daar ik geen kou vat want ik zweet als een oude koek de goedgeloovige ridder haalde zijn mantel pakte Sancho als een bakerkind in en legde zich toen met hem onder de boel beneer met de zon stonden ze echt er weer op en vervolgde hun weg de volgende nacht gaf Sancho gelegenheid om zijn boete geheel te volbrekken en hij gebruikte die evenals de eerste om niet zijn eigen rug bij de armen basten der bomen en moeden te kastijden Don Quixote telde iedere slag en toen de laatste viel was hij hoogst verbleid en kom nauwelijks de dag afwachten om te zien of tot Sinea van Tobose dan ook in de volle glans haar herkegenschoonheid voor hun zou staan voor dag en dauw zat hij weer te paard en keek onderweg elk vrouwelijk wezen aan om in haar de ontoverde prinses te herkennen maar de dag verstreek en toen het avond werd Don Quixote de moed verloren en hing als half-suff en wezenloos op zijn paard toefgeestig zag hij voor zich neer en zelfs Sancho's kluchtigste uitvallen vermochten hem geen lachje af te persen eindelijk ontdekte de beide zwerven hun dorp en bereikte dat voordat het nog de volle donker was toen zij de straat doorreden zag Don Quixote twee jongens op een dorsvloer en hoorde de een zeggen geef je geen moeite perikwe zodat hij je levenlang niet weerzien bij het vernemer van deze woorden zuchte de ridder als als zijn hart breken zou en zij tot Sancho heb kreeg gehoord wat die jongen zei ik zal dood Sinea bij levenlang niet weerzien malligheid malligheid edelen heer riep Sancho lachend die jongen meent heel wat anders nee, nee, antwoorde Don Quixote zwaarmoedig het is een voorbeduiding en ik weet hoeveel het hoofd hangt zonder naar Sancho's troostend antwoord te luisteren reed hij bedrukt verder en bereikte spoedig zijn huis waar hij door zijn nicht, zijn huishoudsten de pastoor en Sanson Carrasco met grote blijdschap ontvangen werd ook vond hij de vrouw van Sancho die ter stond beslag op haar man liggen en hem met niet-altezachte en zoete woordenkers welkom heeten vrouw zwijgstil zijn Sancho ik breng een zak voor geld mee en heb dat suur, maar eerlijk verdiend nu als je geld mee brengt wil ik je weer in genade aannemen best de manneken, antwoorden de vrouw op geheel veranderde toon zij omarmde hem zoende hem dat het klapte pakte hem onder de arm dan grout je bij de teugel en stapte zo triomfantelijk naar huis terwijl zij zich thuis Sancho's avonturen niet vertellen want hem met zijn lot gevallen en ontmoet ik een bekend en verzweeg niet dat hij overwonnen was geworden en de plechtige belofte had afgelegd een voljaar in werkkeloosheid onder zijn eigen dak te zullen doorbrengen men beklagende hem zonder het te laten merken hoe bij die laatste kampstrijd de vork in de stil had gezeten en de huishoudster nodigde haar meester eindelijk uit aan tafel te komen en zich door een duchtig avond maalt te sterken nee, goede vrouw ik weet beter wat bij dienst antwoordde Don Quixote zwaarmoedig breng mij te bed en laat mij slapen want het is alsof ik een ziekte onder de leden heb aan zijn blik en vervallen uitzien merkte de overigen zeer goed dat de armen ridder werkelijk ziek moest zijn en daarom verzette zich dan ook niemand tegen zijn verlangen hij werd de bed gebracht om daar niet weer van op te staan het verdriet van de in zijn oog vernederende nederlaag die hij had geleden tastte hem hevig aan en haalde hem een koorts op de hals die hem spoedig aan de rand van het graf bracht zijn vrienden paste hem wel met alle zorg op en liet een dokter komen door de middelen die deze voorschreef miste de gewenste uitwerking en de toestand van de leider verergerde van dag tot dag zodat de dokter zijn naderend einde voorspelde toen de overigen, onderwie ook Sanjopanza met deze uitspraak kennis kregen waren zij sterk aangedaan en alleen Dokjesot zelf bierelt zijn bedaagtheid gaat heen, zei hij, laat mij slapen zodra ik weer wakker wordt zal ik u laten roepen alle gingen op zijn verlangende camera uit en hij sniep nu wel 6 uren achtereen bij zijn ontwaken was het alsof hem opeens de blinddoek voor zijn ogen was gefallen en met luidigstem riep hij dat hij al zijn verwantelende vrienden nog eens wensen te zien zei kwamen en schade zich rondom zijn ledekant waarde en lieve vrienden sprak hij de genade des hemels heeft grote dingen daarmee gedaan en mij verstand van de develen bevrijd die het zo lang verdonkerd hebben nu, daar mijn einde naar bij je zie ik in dat mijn leven een grote dwaarsheid en dwaaling was waartoe alleen het lezen van die ellendige ridderomans mij gebracht heeft mij bedoefd niet dan dat ik zo laat op dit inzicht ben gekomen en dat mij geen tijd meer vergunnt is om mijn verkeerdheden weer goed te maken ik weet dat ik een dolzinnige dwaars was terwijl ik mij inbeelde een groot held en vermaard donend ridder te wezen en het enige dat mij trouwst is dat ik gedurende mijn verblindheid alleen zotternijen en dwaarsheden maar geen misdaden hebben gaan mijn einde is naar bij breng mij dus een bichtvader wie ik mijn zonden bekennen en een notaris wie ik mijn laatste wil opgeven kan haast u, want de minuten zijn kostbaar verwonderd zagen alle elkaar aan en waren verbleid dat zo de arme krankzinnige nog in de laatste uren het heldere lichte reden weer teruggeschonken zij weenden bitter toch verzuimde daarbij niet dadelijk aan het verlangen van de stervende te voldoen en liet daarop zijn testament opstellen waarbij hij al zijn haven en goed aan zijn armen niet vermaakte met de bepaalding dat deze aan de oude huishoudster haar leven lang de kost moest geven en nooit een man mocht trouwen die een vriend van avontuurlijke ridderomans en zo'n gelijke geschiedenissen was aan Sanchopansa kende hij een aardig legato en de pastoor zou tot aandenken zijn helm en zijn verdere wapenrusting bekomen nadat men hem de beschikking had voorgelezen knikte hij tevreden met het hoofd zegt toen op de kussens achterover strekte zijn lang lichaam tot zijn vonnen lengte uit en sloot de ogen allen schikten schoten toe en bevonden dat de ziel van de armenavontuurier zacht en vredig ter eeuwige rusten was ingegaan zo was het uiteinde van Don Quixote van La Mancha onder tranen werd hij begraven en op zijn grafsteen, niet sanson carasco het volgende opschrift bijtelen hier ligt de dappere die alles overwidden kon behalve de dood bij zijn leven was hij in het waas op zijn sterfbed echter werd hij wijs en allen die hem kenden betreurden hem Sanchopansa leefde nog lang vrolijk en zonder zorgen en men zegt dat hij dagelijks de schildkdaap was een schelm maar niet ondankbaar en had herinnering van zijn heer tot aan zijn eigen dood van harte lief einde van hoofdstuk 24 einde van Don Quixote van La Mancha door Mikwel de Servant de Saavedra in de bewijking van J.A.