Alleen op de wereld | Hector Malot | Action & Adventure Fiction | Soundbook | Dutch | 13/16
34ste hoofdstuk van Alleen op de Wereld. Deze LibriVox opname is vrij van acteursrechten. Opname door Marcel Koenders. Alleen op de Wereld door Hector Malau, vertaald door Gerard Keller. 34ste hoofdstuk de familie Driscoll. De klerk, die mij bij mijn ouder zou brengen, was een maagermannetje met een perkament achter grimpelt gezicht. In een zwarte herstelde rok gekleed die blonk van ouderdom en met een witte das. Toen wij buiten waren gekomen, vreef hij zich zo hard stochterlijk in de handen. Dat zijn er vingers en polsen krakten. Toen zetten, hij zijn er benen uit of hij zijn een gelapte lazer van zich wilde werpen. En de neus in de lucht stekend, ademde hij met kracht en herhaaldelijk de mistige lucht in met het zalige voel van iemand die opgesloten is geweest. Hij vindt dat die lucht lekker ruikt, zei de Mattia in het Italiaans. Het mannetje zag ons aan en zonder een woord te spreken, riep hij pst, pst, als of wij een paar honden waren. En dit betekende dat wij hem op de hielen moesten volgen en hem niet uit het oog moesten verliezen. Weldra waren wij in een grote straat gekomen, waar hij het weemelde van wagens en rijtuigen. Hij hield er een aan, waarvan de kutsier, in plaats van op de bok vlak achter zijn paard, hoog boven en achter de kap zat. Later vernam ik dat zulke rijtuigen capsheten. Hij deed ons plaatsnemen in het rijtuig. Dat van voor een open was en door een opening in de kap begon hij een gesprek met de kutsier. Verscheidele malen sprak hij het woord Bachel Green uit. En ik dacht dat dit de naam was van de wijk waar mij naar ouders woonden. Ik wist dat Green in het Engels groen betekende, en dit deed me vermoeden, dat die wijk met vrije bomen was beplant, wat mijn recht aangenaan was. Dat zou dus heel iets anders zijn dan die lelijke sombere straten van Londen, die wij bij onze aankomst door kruist hadden. Het was zeker een mooi huis op een ruimplein, omringt van bomen. Het gesprek tussen onze geleider en de kutsier duurde zeer lang. Nu eens richterde een zich op om door de opening enige inlichtingen aan de kutsier te geven.  Dan weder was het deze die van zijn box geen te willen klimmen om door de opening te zeggen, dat hij volstrekt niets begreep van het geen met hem uitduiden. Mathia en ik hadden ons in een hoek teruggedrongen met kapie tussen ons en luisterden naar het gesprek. Het verwondelde me inwendig dat die kutsier ene plaats, zo mooi als Betnell Green, niet kende. Er moesten dus vele van die groene pleinen in Londen zijn. Dat was vreemd, want de oordelen naar het geen wij gezien hadden, zou ik eer gedacht hebben, dat alles met roed was bedekt. Wij reden vrij snel door brede straten, dan door enge straten, dan weder door brede straten. Maar zonder iets om ons heen te onderscheiden. Zo dicht was de nevel, die alles omhulde. Het begon koud te worden en toch voelde wij een belemmering in de ademhaling, als of wij stikken zouden. Als ik zeg wij, bedoel ik Mathia en mij, want onze geleider scheen het weer prettig te vinden. Telkens haalde hij diep adem met wijt geopende mond. Als wilde, hij een grote vooraat lucht in zijn longen opdoen, en nu en dan deed hij weder zijn vingers kraken en rekte hij zijn benen uit. Zou hij jarenlang in een toestand hebben doorgebracht, dat hij zich niet bewegen kon en haast geen adem kon halen. Ondanks de ontroering die zich van mij had meester gemaakt, bij de gedachten, dat ik zo straks over een paar minuten misschien mijn ouders zou omhelzen, mijn vader, mijn moeder, mijn broers en mijn zusters had ik grote lust om de stad eens te zien die wij door reden. Dat was toch mijn stad, mijn vaderland. Maar hoe ik de ogen ook opende, ik zag niets of bijna niets dan de rode gasflammen die in de mist branden als in ene dichter rookwolk. Ter nauwere nood onderscheiden men de lichtende rijtuigen die ons voorbij reden en van tijd tot tijd moest het onze plotseling stilstaan om niet met andere wielen in aanraking te komen of de mensen niet te overrijden die zich op straat verdrongen. Wij reden nog maar altijd voort. Het was al lang geleden, sinds wij Grethe en Gally hadden verlaten en dit versterkte mij in de mening dat mijn ouders buiten woonden. Ongetwijfeld zouden wij wel draven de enge straten in de vrije natuur komen.  Daarmaat Tia en ik alkander bij de hand hielden, deed mij de gedachte dat ik mijn ouders zou vinden zijn de hand drukken. Het scheen meedoe dat ik hem moest doen gevoelen dat ik nog altijd zijn vriend was. Op dit oog omlik zelfs meer dan ooit. Maar in plaats van in de vrije natuur te komen reden wij nog engere straten in en hoorden wij het fluiten der locomotiven. Toen verzocht ik Mathia aan onze geleider te vragen of wij niets poelig bij mijn ouders zouden zijn. Het antwoord van Mathia was vanhopend. Hij beweerde dat de klerk van Grethe en Gally gezegd had dat hij nooit in dit dieven kwartier was geweest. Ongetwijfeld moest Mathia zich bedriegen en begreep hij niet wat deze hem had geantwoord. Maar hij hield vol, dat thieves. Het Engelse woord dat de klerk gebruikt had geen andere betekenis had en dat hij daar volkomend zeker van was. Een oog omlik bracht mij dit geheel van mijn stuk. Maar ik dacht bij mijzelf dat zo de klerk bang was voor Dieven. Dit een bewijs was dat wij buiten de stad zouden komen en dat het woord Green achter Bethnoll evengoed van bomen als van het land kon worden gebezegd. Ik deelde die opvatting aan Mathia mede en wij moesten lachen om de vrees van de klerk. Wat waren die mensen die nooit buiten de stad komen, toch dom? Maar niets kondigde de nadering van het veld aan. Was dan ganz engeland, slechts één stad van stenen en slijk, Londen genaamd. Dat slijk drong zelfs in ons rijtuig door en viel in zwarte spatten op ons neerder. Een walgelijke geur omringde ons al geruime tijd. Alles duidde aan dat wij in een zeer armoedige buurt waren. De laatste zeker voor wij te Bethnoll Green kwamen. Het scheen met toe dat wij altijd in dezelfde kring rondreden en van tijd tot tijd liet de koetsier zijn paard stappen als wist hij niet meer waar hij was. Eens klaps heelt hij geheel stil en het raampje in de kep ging weder open. Toen volgde er nogmaals een gesprek of liever een twist tussen koetsier en klerk. Mathia zeiden dat de koetsier weigerde verder te gaan. Omdat hij de weg niet kende. Hij vroeg inlichtingen aan de klerk van Grass and Gally en deze antwoorden weder dat hij nooit in deze dievenwijk was geweest.  Ook ik voorstond nu duidelijk het woord thieves. Wij waren blijkbaar hier niet in Bethnoll Green. Wat zou er gebeuren? De twist werd door het openingetje voortgezet en de koetsier en de klerk werden al driftiger en driftiger. Eindelijk gaf de klerk geld aan de koetsier. Die had brommend aandam. Hij steeg uit de kep en riep ons weder met zijn pst, pst. Dit beduidde dat ook wij eruit moesten komen. Daar stonden wij in een slikkerige straat, ten midden van de Dichte Mist. Eén daar winkels was schitterend verlicht en de gasvlammen werden weer kaatsd door spiegels en verguldsel en als cristal geslepen flessen. Het leeg dron door de mist heen tot aan de straatgood. Het was een taperei of zoals de Engelsen het noemden een ginbellis. Een paleis waar men je never verkoopt en allerlei soort van sterke drank gestookt uit de alcohol van koren of beetwortels. Pst, pst, riep onze geleider opnieuw. Met hem traden wij het ginbellis binnen. Wij bedrogen ons bepaald als wij meenden in ene armenwijk te zijn. Nooit had ik zo iets prachtig gezien. Overal spiegels en verguldsel. De toonbank scheen wel van zilver. Evenwel de mensen die voor deze toonbank stonden of tegen de muren of vaten geleund waren in lompend gekleed. Sommigen hadden niet eens schoenen aan hun voeten. Waarmee de zij door het slijkdaar straten en goten gebaggerd hadden en zagen zo zwart of zij met schoensmeer waren bestreken. Dat nog de tijd niet gehad had om te drogen. Op deze gezilver toonbank niet de klerk zich een glas vullen met een wit vocht. Dat lekker rook. En na dit in één teug te hebben geledigd met dezelfde begeerigheid als hij vroeger de lucht had ingeademd. Begon hij een praatje met de man met blote armen die hem bediend had. Het was niet moeilijk te begrijpen dat hij de weg vroeg en Mathia behoefde mij dit niet eens te zeggen. Wederom volgden wij onze geleider op de hielen. Hier was de straat zo smal dat wij ondanks de mist de huizen aan beide zijden konden zien. Boven ons waren touwen gespannen van het ene huis naar het andere en daarop hingen linnegoed en oude kleren. Zeker hing het daar niet om te drogen. Waar gaan wij heen? Ik begon mij ongerust te maken en van tijd tot tijd zag Mathia mij aan. Maar hij deed mij geen enkele vraag.  Uit de straat sloegen wij een steegje in dat ons op een klein plein bracht en daarop weder een steegje. De huizen zagen er nog ellendiger uit dan in het kleinste dorpje in Frankrijk. Verschrijdende bestonden slechts uit planken als schaapskooien of stallen. Toch waren het huizen. Vrouwen bloodshoofd en kinderen in lompen zaten op de drempel. Als een vrouwen schemering ons in staat stelde iets beter te zien bespeurde ik dat die vrouwen zeer bleek zagen. Haar lichtblond haren hingen over de schouders. De kinderen waren bijna naakt en de weinige kleren die ze aan het lijf hadden waren lompen. In één der steegjes zagen wij varkens in het stilstaande water de groot vroeten waaruit een walgelijke geur op rees. Onze geleider stond wel draastil. Blijkbaar wist ook hij nu de weg niet meer. Maar op dat ogenblik naderde onze man met een lange blauwe jas aan en een glimmend lederen hoed op en die een half zwart, half witte band om de arm droeg. Een koker hing aan zijn gordel. Het was een polismen. Onze geleider sprak hem aan en wel draag begraven wij ons op weg. Voor gegaan door de polismen. Wij gingen steegjes en porten en kronkelende straten door. En het scheen me toe dat verschrijdende huizen op het punt waren van in te storten. Eindelijk stonden wij stil op een plein waarvan het middenvak uit een moeras bestond. Red Lion Court zei de agent van politie die woorden welke ik er iets meermalend gehoord had betekende de plaats van de rode leeuw, zoals Mathia voor mij vertaalde. Waarom stonden wij stil? Onmogelijk konden wij reeds te Betnell Green zijn. Woonden in dit huis mijn ouders. Maar dan, ik had de tijd niet om over die vragen die in mijn onrustig hart oprezen na te denken. De agent van politie klopte op de deur van een soort van houten loods. En onze geleider bedankte hem. Wij waren dus waar wij wezen moesten. Mathia, die mijn hand niet losgelaten had, drukte die en ik drukte wederkerig de zijnen. Wij begrepen alkander. De angst die zich van mijn hart had meester gemaakt, deed ook het zijne kloppen.  Ik was zo ontroerd dat ik niet weet hoe de deur waarop de agent van politie geklopt had geopend werd, maar van het ogenblik af dat wij binnengetreden waren in het grote vertrek dat verlicht werd door een lamp en een groot kolend vuur op het voornuis, heb ik mijn herinnering behouden. Voor dat vuur in een mattestool die de vorm had van een nis waarin ik wel eens heilige beelden had gezien, zat onbewegelijk een grijzaart met een witte baard en een zwarte muts op het hoofd. Tegenover hem, maar aan de andere zijde van de tafel, waren een man en een vrouw gezeten. De man moesten wat veertig jaar zijn. Hij droog een grijsvluwel in jas en hij had een schrander, maar stug voorkomen. Zijn vrouw was vijf of zes jaar jonger. Zij had lange, blonde haren die neerhingen op een wit en zwart geruute doek die zij omgeknoopt had. Haare ogen hadden geen uitdrukking en onverschilligheid of lusteloosheid lach zowel op haar gelaad dat vroeger schoon moest zijn geweest. Als in haar erhouding. Er waren vier kinderen in het vertrek, twee jongens en twee meisjes. Allen blond, van hetzelfde vlasblond als hun moeder. De oudste knap kon ongeveer elf of twaalf jaar zijn. Het jongste, der twee meisjes, was op zijn best drie jaar. Het kroop meer dan het liep. Ik had dit alles met een enkele oog op slag overzien, voordat onze geleider de klerk van Gress en Gally nog had uitgesproken. Wat vertelde hij? Ik hoorde het renouwernood en ik begreep het volstrek niet. Alleen de naam van Driscoll. Mijn naam trof mijn oor. Alle ogen waren gericht op Mathia en mij. Zelfs die van de onbewegelijke Grijsaart. Het kleinste meisje was de enige die haar aandacht schonk aan het kapie. Wie van u bij de Nisremie? Vroeg in het Frans de man in de Grijsvluwel in Jas. Ik deed een stap vooruit. Ik, zei de ik, om hels dan uw vader, mijn jongen. Zo dikwijls ik aan dat ogenblik had gedacht, had ik mij voorgesteld dat een hevige ontroering mij zou aangrijpen en dat ik mijn vader, om de hals zou zijn gevlogen. Maar niets van die aandoening voelde ik in mij. Toch ging ik naar hem toe en om helsde hem. En nu ging hij voort. Dat is uw grootvader, uw moeder, uw broers en uw zusters.  Eerst ging ik naar mijn moeder en om helsde haar met beide armen. Zij liet het toe, maar kuste mij niet. Zij zei de slechts een paar woorden tot me. Die ik niet begreep. Geef een hand aan uw grootvader, zeiden mijn vader. Maar voorzichtig, hij is lam. Ik gaf ook een hand aan mijn twee broers en mijn oudste zusje. Ik wilde de jongste in mijn armen nemen. Maar zij was juist bezig om kapie te strelen en wilde niets van mij weten. Terwijl ik van de een naar de ander ging, was ik inwendig verontwaardigd over mijzelf. Hoe was het mogelijk dat ik volstrekt niets gevoelde nu ik eindelijk mijn familie gevonden had. Ik had een vader, ene moeder, broers en zusters en zelfs een grootvader. Ik was in hun midden en ik bleef koud en ongevoelig. Met een koortsachter verlangen had ik dit ogenblik tegemoet gezien. Ik was halfkrankzinnig van blijdschap geweest bij de gedachten dat ook ik een te huis zou hebben. Ouders die ik kon liefhebben en die mij zouden liefhebben. En daar stond ik nu, verlegen en ik keek hen alle nieuwsgierig aan, maar in mijn hart voelde ik niets. Er rees geen woord op dat ik hun kon toevoegen. Was ik dan een monster? Was ik dan niet waard, ouders en broers en zusters te hebben? Als ik mijn ouders in een paleis gevonden had, in plaats van in zulke stulp, zou ik dan niet voor hen die tederheid hebben gevoeld. Die vroeger mijn hart vervulde bij de gedachten aan een vader en een moeder, die ik niet kende. Eén liefde die ik niet aan de dag kon leggen tegen de vader en de moeder, die ik zag. Die gedachten deed mij bijna blozen van schaamte. Ik ging weer naar mijn moeder toe, om hels de haar opnieuw en kusten haar vuurig. Zeker begreep zij niet waaraan zij die opwelling moest toeschrijven. Want in plaats van mijn kussen te beantwoorden, zag zij mij met haar onverschillige blik aan en zijde toen iets tot haar man, mijn vader, waarbij ze even de schouders ophalde. Zij sprak iets dat ik niet verstond, maar dat hem deed lachen. Die onverschilligheid van de ene en dat lachen van de ander deden mijn hart bijna breken. Ik meende dat die tederheid van mijn kant toch niet verdiende zo beantwoord te worden.  Maar men liet mij geen tijd om lang aan mijn indrukken toegeven. En die daar vroeg mijn vader naar Mathia Wijzend. Wie is dat? Ik vertelde hem welke banden mij aan Mathia hechten. En ik trachtte in mijn woorden iets in te lassen van de vriendschap die ik van hem ondervond en de dankbaarheid die ik hem verschulderd was. Jawel zeiden mijn vader, hij heeft de wereld eens willen zien. Ik wilde antwoorden, maar Mathia voorkwam me. Juist, dat is het, zeiden hij. En Barbarin, volg mijn vader. Waarom is die niet meegekomen? Ik vertelde hem dat Barbarin dood was en welke in het teleurstelling dit voor mij was. Toen wij te Parijs waren gekomen. Omdat wij te Chavanon van vrouw Barbarin hadden gehoord, dat mijn ouders mij zochten. Mijn vader vertaalde toen voor mijn moeder wat ik gezegd had. En ik meende te verstaan dat zij zeiden dat dit heel goed en wel was. Althans zij gebruikte bij haar galing de woorden wel en goed, die je kende. Waarom was het goed en wel, dat Barbarin dood was? Dat voeg ik met telkens af. Zonder dat ik een antwoord op die vraag kon vinden. Gekent geen Engels? Vroeg mijn vader? Nee, ik ken alleen Frans en ook Italiaans. Dat heb ik geleerd van Den Patron, aan wie Barbarin mij verhuurd had. Vitalis, wist hij dan, Barbarin heeft me zijn naam mede gedeeld. Toen ik voor enige tijd in Frankrijk was om u te zoeken. Maar gezult wel nieuwsgierig zijn om te weten waarom wij 13 jaar lang geen naarsporingen naar u gedaan hebben en plotseling op het denkbeeld zijn gekomen om Barbarin op te zoeken. Ja, heel nieuwsgierig. Dat verzeker ik u, erg nieuwsgierig. Ga dan bij het vuur zitten. Dan zal ik het u vertellen. Bij het binnenkomen had ik mijn harp tegen de wand gezet. Ik legde nu ook mijn rijzak neer en zette mij op de aand gewezen plaats. Maar toen ik mijn beslijkte en natte voeten bij het vuur uitstrekte, speelde mijn grootvader in die richting zonder een woord te spreken. Maar als een ouder kat die neidig wordt dit was genoeg om mij te doen begrijpen dat ik hem hinderte. En ik trok mijn voeten terug. Doe maar of jij het niet merkt, zeiden mijn vader. De oude heeft niet graag dat men zich bij zijn vuur zet.  Maar als je het koud hebt, warm u dan. Met hem behoeft men zoveel omslag niet te maken. Het trof me hem zo te horen spreken over een oud man met grijze harem. Ik dacht dat zo men voor iemand ontzag moet hebben. Dit wel was voor iemand als deze. Ik hield dus mijn benen onder mijn stoel. Gezijd onze oudste zoon, zeiden mijn vader. En gewerkt geboren in een jaar nadat ik met uw moedige hoed was. Toen ik haar trouwde, was er een meisje. Die meende dat ik haar ten huwelijk zou vragen en die woedend was. Nu ik een en andere nam en een dodelijke haat opvatten jegens haar die ze als haar een mededinkster beschouden. Om zich te vreken stel zij u juist op de dag dat jij zes maanden oud waard en bracht u naar Frankrijk. Naar Parijs. Waar zij uw tevondeling legde. Wij deden alle mogelijke naasporingen. Maar wij gingen niet naar Parijs. Want wij konden niet denken dat zij zover met u was heen getrokken. Wij vonden u dus niet en meenden dat jij dood en voor altijd voor ons verloren waard. Toen drie maanden geleden die vrouw door een het dodelijke ziekte aangetast op haar sterfbed de waarheid mededeelde. Onverweld begaf ik mij naar Frankrijk. Naar de commissaris van politie van de wijk waarin gij tevondeling waard gelegd. Van hem vernam ik dat gij door een metselaar uit Chavanon waard gevonden. En ik reistte naar Chavanon. Barberin deelde mij mede dat hij, u aan een reizende muzikant, vitales had verhuurd en dat gij met deze door Frankrijk sfeerf. Daar ik niet in Frankrijk kon blijven en vitales opzoeken, droeg ik aan Barberin die taak op en gaf hem het geld. Dat hij nodig had om naar Parijs te komen. Devens verzocht ik hem de rechtsgeleerden aan wie ik mijn zaken in handen had gegeven. De heren Grethe en Gally kennis te geven als hij u gevonden had. Mijn eigen adres gaf ik hem niet omdat wij alleen zwinters in Londen wonen. De zomers doorkruisen wij Engeland en Schotland voor onze handel, want wij zijn reizende kooplui en nemen onze wagens en ons gezin mede. Nu weet je hoe jij teruggevonden bent en hoe gij na dertien jaar weder uwe plaats in ons gezin inneemt. Ik begrijp best dat gij u nog niet geheel thuis voelt.  Want gij kent ons nog niet en gij verstaat niet wat wij zeggen. Even min als mijn vrouw en kinderen u kunnen verstaan. Maar ik vertrouw dat dit wel spoedig zal komen en gij u hier wel draag gewennen zult. Zonder twijfel zou ik mij spoedig gewennen. Dat was dan ook natuurlijk want ik was nu bij mijn familie en zij met wie ik voortaan leven zou waren mijn vader, moeder, broers en zusters. Die mooie luijers waren dus bedrog voor vrouw Barberin, voor Lizze, voor vader Akim en voor allen die mij geholpen hadden. Was dit recht ongelukkig? Ik kon voor hen niet doen wat ik mij altijd had voorgesteld. Want reizende kooplui, vooral zij die in zulke stulp woonden, zijn geen rijke mensen. Maar voor mijzelf was dit een vrij onverschillige zaak. Ik had een familie en het was een dwaze kinderdroom van mij geweest te menen dat ik mijn ouders vindende rijk zou worden. Liefde is meer dan rijkdom en aan rijkdom had ik geen behoefte, maar wel aan liefde. Terwijl ik naar het verhaal van mijn vader luisterde en slechts oren en ogen had voor hem, had men de tafels gedekt, borden met blauwe bloemen en op een tennischotel een groot stuk gebrade ossevlees met aardappelen er omheen. Het gehonger jongens vroeg mijn vader aan Mathia en mij. Mathia zeiden niets, maar liet zij een witte tanden zien. Laatten wij dan aan tafel gaan. Voor hij zitten ging schoof hij de stoel van grootvader aan. Toen zette hij zich met de rug naar het vuur en begon het vlees te snijden en gaf ons elk een snee met aardappelen. Hoewel ik niet zo geheel in de vormen was opgevoed of liever of schoon ik in het geheel niet was opgevoed, merkte ik toch op dat mijn broers en mijn oudse zuster meest met de handenaten dat ze de vingers in de saus dopten en ze aflikten zonder dat mijn vader en moeder dit schene op te merken. Wat mijn grootvader betrof de hand die hij tot zijn dienst had ging onophoudelijk van zijn bord naar zijn mond. Toen hij een stukje uit de bevende vingers liet vallen begonnen mijn broers om hem te lachen.  Toen het avond eten was gebruikt dacht ik dat wij de avond bij het vuur zouden doorbrengen maar mijn vader zeide dat hij mensen wachten en dat wij naar bed moestend gaan. Toen nam hij ene kaars en bracht ons in een stal die grensde aan het vertrek waar wij gegeten hadden. Daar stonden twee wagens zo als gewoondelijk reisende kooplui gebruiken. Hij opende de deur van één dierwagens en wij zagen daar in twee heerlijke bedden. Daar kunt geslapen. Rust wel. Dat was de ontvangst bij mijn familie. De familie Driscoll Einde van hoofdstuk 34 35ste hoofdstuk van Alleen op de wereld. Deze LibriVox-opname is vrij van auteursrechten opname door Marcel Koenders. Alleen op de wereld door Hector Malau vertaald door Gerard Keller 35ste hoofdstuk Eerd uw vader en uw moeder. Bij het heen gaan had mijn vader de kaars achtergelaten maar hij had de deur van de wagen gesloten. Er bleef ons dus niets anders over dan te gaan slapen en dat deden wij ook. Maar zo spoedig mogelijk zonder te blijven praten gelijk wij avonds gewoon waren en zonder alkander de indruk mede te delen die het gebeurde van de dag op ons gemaakt had. Rust wel Remy, Mathia. Rust wel Mathia. Mathia had niet meer lust om te spreken dan ik zelf en hij deed mij genoegen dat hij zweeg. Maar al heeft men geen lust om te praten dan heeft men nog niet altijd lust om te gaan slapen. Toen het licht was uitgegaan was het mij onmogelijk de ogen te sluiten. Ik begon na te denken over al het geen er had plaats gehad en legde mij nu eens op de ene dan op de andere zijde. Terwijl ik lachte pijnzin. Hoorde ik Mathia die de slaaplaats bovende mijne indam eveneens zich telkens omkeren. Ook hij sleep dus niet. Slaap je, vroeg ik op gedemd te toon. Nog niet. Gij hebt toch niets? Nee, niets. Ik voel me in tegendeel heel wel. Maar alles draait om me heen. Het is als of ik nog op zee ben en de wagen op en neer gaat als de golven. Zouden het alleen de gevolgen van zeeziek te zijn. Die Mathia belette te slapen. Waren de gedachten die hem vervulden niet dezelfde als de mijnen. Hij hield genoeg van me en wij waren eens genoeg van geest.  Zowel als van hart om te gevoelen wat ik gevoelde. De slaap kwam maar niet en na mate de tijd voorbij ging vermeerderde mijn onbestemde angst. Eerst had ik niet juist de indruk beseft die alles overheerste wat er in mijn hoofd verwacht en nevelachtig omging. Maar nu begon ik te gevoelen dat het vrees was. Vrees voor wat? Ik wist het niet maar vrees was het maar ik was niet bang omdat ik in die wagen lag in midden van die ellendige wijk Bethnal Green. Hoe menige nacht had ik in mijn leven reeds doorgebracht waarin ik niet zo veilig was als hier. Ik was bewust dat geen gevaar mij dreigde en toch was ik beangst hoe meer ik er mij tegen verzette zoveel te minder slaagde ik erin bij gerust te stellen. Het ene uur ging voorbij naar het andere zonder dat ik mijn regenschap kon geven van de tijd want er waren in de omtrek geen klokken die sloegen. Opeens hoorde ik een groot gedruis aan de staldeur die in een andere straat uitkwam als de rode leeuw daar een herhaald geroep met gelijkmatige tussepozen. Drong het schijnsel van hun licht in onze wagen door. Verrast zag ik om mij terwijl Kapie die tegen mijn legersteden lachte slapen oprees en begon te knorren. Ik zag toen dat het schijnsel tot ons doordrong voor een raampje in de wand van onze wagen waar tegen onze slaaplaatsen waren het gemaakt en dat ik bij het naar bed gaan niet gezien had omdat er een gordijn voor hing. Een gedeelte van het raampje kwam uit in de slaapsteden van Mathia het andere gedeelte in de mijne daar ik niet wilde dat Kapie het gehele huis in opschudding zou brengen legde ik de hand op zijn bek en keek naar buiten. Mijn vader was het die in de stal was gekomen en met kracht maar zonder gedruis de stradur had geopend en vervolgens op dezelfde wijze gesloten nadat hij twee mannen had ingelaten die elk een grote zware zak droegen. Hij legde een vinger op zijn mond en wees met de andere hand waarin hij een dievelantaren hield naar de wagen waarin wij lagen. Dit betekende waarschijnlijk dat men geen gedruis moest maken daar wij anders wakker zouden worden.  Die bezorgdheid voor ons deed mij goed en ik was op het punt hem toe te roepen dat men zich niet behoefde te ontzien want dat ik niet sleep. 