Zorgsalon 24 juni Ronald Batenburg. Tranzo, Tilburg University
En dat was hem. Dan weten we een beetje in volgevlucht waar we zijn en waaruit deze mooie zorgsalonko organiseerd wordt. Dan gaan we nu over naar de eerste presentatie en dan Ronald. Nee, Ronald zit daar. Die zit op een schermpje. Ronald, ik geef jou het woord. Hoor jij ons? Ik hoor jullie en ja, ben ik te verstaan? Oké, oké. Ja, Ronald, we worden nogal door elkaar gehaald, ook hier en binnen het hieviel, maar dat geeft voor eens niet. Ik neem graag het woord en dank voor de introductie en ook voor, nou, dat ik hier inderdaad vanaf mij kockieadres mocht presenteren. En dat wilde ik natuurlijk niet mij laten gaan. Het belangrijke onderwerp, belangrijk onderzoek wat we bij het Niveau doen landelijk, maar ook steeds meer regionaal. Dus dit is wel de prachtige gelegenheid ook om iets te vertellen over het Niveau onderzoek, wat we al heel lang doen vanuit huisarts registratie die we in het Niveau onderhouden. En ik heb de titel, ook als ondertitel, meegegeven dat ik ga iets vertellen over cijfers, maar niet alle cijfers die we hebben, dat zou te veel zijn, maar ook de knelpunten en wat ik zo willen noemen de wegen naar Rome, de oplossingsrichtingen. Ik doe dat vanuit mijn programmaleiderschap bij het Niveau en voor een dag in de week ben ik dan inderdaad nog in Nijmegen verbonden aan de sociale facultijd. En ik wilde eigenlijk maar met de deur in huids die vallen, dan het eerste puntje laten zien wat we gepubliceerd hebben in de regionale facties vorig jaar. Vorig jaar hebben we voor alle 28 AZW-arbeidsmarktzorgen en welzinsregio's in Nederland hebben we resultaat gepresenteerd van de anketten die we onder alle huisarts praktijk in Nederland uitzetten. Dat hebben we vorig jaar gedaan, ja daarvoor ook, dat is nu een terugkeerend meting die we doen, peiling. En daarin vragen we Stéphans dan praktijken welke ervaar, welke markt knelpunten wij op dit moment ervaren. En dit plaatje valt eigenlijk heel goed samen hoe nu variëteit in Nederland is, of de arbeidsmarkt knelpunten. En als we dan inhuwen op het baabansen, dan valt hier eigenlijk op die bruine, die is hier bij een gekleurd en dat vindt dat bovengemiddeld huisarts knelpunten zijn, bovengemiddeld borten zoals je snel knelpunten aan de orde zijn en bovengemiddeld knelpunten op het niveau van de praktijk.  En daar zitten allerlei vragen en items achter, die ga ik hier niet verder uitleggen. Maar dit geeft aan dat, waarvan het wel geteerd wordt, deze gebieden hier, een van de weinige gebieden waar relatief vaak verschillende type arbeidsmarkt knelpunten voorkomen. En dan heb ik het over een waarnemend problematiek met het vinden van de waarnemers, van praktijkopvolgers, maar ook dus met dokters, assistenten en dingen als het niet kunnen aannemen van nieuwe procenten. Dus daar cumuleert een aantal problemen. Dit plaatje is op 2019 ook al in 2018, die problematiek in Brabant en maar ook in verschillende andere regio's in Nederland, waaronder de zogenaamde crimpregio's. Aan praktieke vragen ook elk jaar, wat zijn nou de oplossingsrichtingen waar jullie mee bezig zijn of wat jullie van plan zijn om te doen, om die arbeidsmarkt knelpunten te kunnen voorkomen of te kunnen bestrijden. Met tip, altijd dan bovenaan het modligeren van de personeels en functionen. En ik wilde graag zo meteen wat meer over zeggen, omdat ik denk dat dat een hele belangrijke richting is naast de andere oplossingsrichtingen die ook vaak worden aangekruisd. Nou, ik ga het brengen, want met een hele opleidingsniveau hebben we proberen de stromen efficiënt te delen. Ake schikking is één daarvan en waar het zo meteen nog over gaat, het gebakken van e-health. En de cruciaale vraag is natuurlijk, aangezien er niet één oplossing is voor hetzelfde probleem, welke oplossing past nu bij welk probleem. En daar heb ik eerder ook wat gestreven en overgedeld dat eigenlijk je twee hoofdroutes kunt onderscheiden als het gaat over arbeidsmarkt knelpunten en de algemene en de meest voor de handliggende oplossingsrichting die we ook natuurlijk nu in alle stukken zo zien en wat ook het algemene beleid is, namelijk, beter plannen, meer capaciteit, inzetten op quantiteit, quantitatieve aansluitingen op de arbeidsmarkt. Maar het hele broeden heeft de eigen maak met ik waar ik hiervoor op duide, namelijk, dat je arbeidsmarktprobleem ook moet kunnen weerstaan en kunnen meer oplossen, beter te organiseren en dan gaat het meer over de kwalitatieve aansluiting tussen vragen en aanbod op de arbeidsmarkt. En ja, 1 plus 1 is 3, dat klopt en dat is dan ook mijn sluitstuk, omdat het communeerde van beide wegen naar Roon. Mijn heen zien de oplossingen zou moeten vormen voor de specifieke problemen waar we nu mee te maken hebben.  En die eerste richting, dus het beter plannen, lijkt een hele simpele vraag hoe meer capaciteit hoe beter, maar hoeveel capaciteit heeft zijn land dan eigenlijk nodig van provincie of een huisarts praktijk? En die niveaus van plannen die lopen door elkaar heen en die worden eigenlijk in Nederland nog niet goed op elkaar afgestemd. Dus op landelijk niveau plannen we hoeveel huisarts we moeten opleiden, maar ook hoe dat dan regionaal verdeeld zou moeten worden en of hoe we kunnen voorkomen ook dat huisarts praktijken met elkaar concurreren, in plaats van samenwengen, onpassioneel. Dat is een belangrijke vraag bij deze oplossingsrichting. En die oplossingsrichtingen bestaat natuurlijk uit vele subopties zou je kunnen zeggen. Dus het belangrijk is om te kijken naar instroomregulering, meer opleiding, maar ook rendement uit de opleiding. En de arbeidsmarkt voor de huisartsenzorg, of in de zorg wordt wel eens vergelijken met een vergieten. Er wordt dus voldoende instroom of tenminste er wordt meer ingeopgeleid dan ooit, laat ik dat zo zeggen. Maar binnenjaar de uitstroomweer bijna even groot is, dan is het probleem eigenlijk nog meer geweld aan gedaan dan de oplossing. Dus uitstroomregulering, personeels behoud, loopaan, ondersteuning, dat zijn belangrijke opties in deze oplossingsrichting. En het geldt natuurlijk ook voor productiviteitsverhoging, voor zover dat mogelijk is in de zorg, in de huisartsenzorg. En de vierde en niet de laatste optie. Ook vraagreguleringen speelt natuurlijk hier een rol. We doen dat niet in de zorg, maar ook neverkopen en selectie, specialisatie en belangrijke richting. Ik wilde nog eens vik ingaan op die tweede oplossingsrichting, waarin eigenlijk niet de vraag is hoeveel personeel heeft een land of een provincie of een praktijk of een ziekenhuis nodig, maar wel personeel daarvoor om de zorgvraag te kunnen bedienen het meest geschikt is. Wat is de beste match tussen een skill mix van een organisatie of een regio of een land en de case mix, de zorgvraag waar je mee te maken hebt nu en in de toekomst. En dat is typisch ook een ingewikkelde vraag en meer vraag die gaat ook over nadenken van de samenstelling van de personeel. Omdat we natuurlijk te maken hebben met grenzen aan de groei, grenzen aan het werven, aan het selecteren, aan het behouden van personeel. Kapitiedijd kan niet eindeloos worden vergroot op al deze niveau's.  Anders een beter organiseren in de tweede route, die ook huisartspartijken mee bezig zijn op zoek naar die optimale beroep of functie of skill mix. En dat heeft ook functie met televragen tot gevolg. Namelijk waarom hebben we bepaalde taken nu eigenlijk zo verdeeld? Wie doet wat en waarom? En wat is voorbehouden? We hebben het vaak over voorbehouden handelingen, voorbehouden taken, maar wat is nu eigenlijk voorbehouden? Gezien vanuit kwaliteit, maar ook vanuit toegankelijkheid en betaalbaarheid van zorg kan een verschillend antwoord worden gegeven op die vragen. Concursie had het belang om die drie pilers, van elk gezondheidszorgs- systeem, om alle drie te projecteren op die vraag over wat doen we nu en wat is voorbehouden, wie mag en kan wat doen, ook in huisartspartijken. We vragen aan huisartspartijken, behalve dus wat ik net liet zien en welke knelpunten ervaren, ook wat hun functie mix dan is. En dit is gewoon even te laten zien hoe groot de diversiteit er nu is in de huisartspartijk wat betreft functies. Functies worden ook nieuw gecreëerd en ontstaan nieuwe functies, eigenlijk vrij snel. En we zien ook dat in snel tempo praktijken, wat dat steeds diverser zijn, wat betreft een functiessamenstelling. En cruciaal wordt dan natuurlijk met die groei van die praktijken in het aantal functies en het aantal capaciteit wat er is. Dan laat ik de volgende plaatje even zien. Dat je ziet en dat je probeert ook daarmee te achterhalen welke functiesamenstelling nou eigenlijk optimaal is en welke gemiddelde functie groter dan optimaal is voor een praktijk gezien uit de patiëntenpopulatie. En hier zie je al hele interessante verschillen tussen provincies. Wat betreft de gemiddelde aantal FTE wat werkzaam is in die praktijk maar ook hoe dat is samengesteld. En ik wil alleen maar laten zien om aan te tonen dat de nadenken over de functiesamenstelling in de oplochtingsrichting is. En we vragen dat dan ook sinds kort aan praktijken wat verwacht u nu aan beroepen op en af te schalen. En heel begrijpelijk is dat er heel veel praktijken daar eigenlijk nog geen idee van hebben. Dat is die rode balik of ze geven aan nou we proberen het ongeveer hetzelfde te houden en dat hoeft ook, dat is niet per se een verkeerde strategie. 