lotgevallen van Ferdinand Huyck | Jacob van Lennep | Historical Fiction | Talkingbook | 10/11
Hoogstuk 34 van Ferdinand Huik. Dit is een LibriVox-opname. Alle LibriVox-opnamen behoren tot het publieke domein. Voor m'n informatie of om je aan te melden als vrouw Willegrig, ga naar LibriVox.org. Opname door Anna Simon. De Lotgevallen van Ferdinand Huik, door Jacob van Lennep. 34ste Hoogstuk. Waarin verhaald wordt hoe de thee aan boord van de keubenhaven werd gebracht en de lezer vele verrassingen worden voorbereid. De toestand ter zieke, haar van Helding mij van tijd tot tijd bericht kwam geven, was intussen niet verbeterd. Ze scheen van uur tot uur zwakker geworden en de kenteken een enerspoedig ontbinding begonnen zich te vertonen. Haar geest bleef echter heldig en opgeklaard en ze had zich met meer kanten dan zich verwachten liet, met de predikant onderhouden, die op haar verlangen, haar was komen bezoeken. Sandig, die bij de drost was om boden geweest, was vandaar teruggekeerd en week niet van haar sponden. Terwijl de vrouw en dochter van Rijnzen bij afwisseling bij haar waren en met alle hartelijkheid die diensten bewezen, welke een vrouw meer dan een man in staat is waar te nemen. Ja, zelfs aangeboden hadden, de nacht bij haar op te zitten. Hoewel voor Helding een bed in een afzonderlijk vertrek gereed gemaakt was, verkoos hij, gelijk niet te verwonderen was, de nacht in de ziekenkamer door te brengen. Wat mij betreft, ik begaf mij, met pulver, nadat wij het avond eten gebruikt hadden, in de ons aangewezen slaapkamer, maar wij ons in twee tegenoverekande geplaatste bedsteden terus te schikten. Ik was echter ook tans niet bestemd, die ongestoordig genieten. Altans, nauwelijks was ik onder de dekens gekropen, of een luid gepraat, gevloek, gezang en geloop, dat mij zo duidelijk in de oeren klonken als of het in mijn slaapvertrek plaats had, schonk mij de onaangename overtuiging, dat mijn bedsteden, alleraast de zogenaamde gemene haart gelegen en daarvan slechts door een dun beschot was afgescheiden. Voorts bleek het mij dat de herberg bezocht was door een aantal varensgezellen en vissers, die zich vrij luidruchtig aanstellen en weer gemene taal verwart door één klonk. Onder die stemmen was er één welke het mij voorkwam meer te hebben gehoord. Toch ik kon me niet te binnenbrengen waar en wanneer zoek zat plaats gehad.  Dit alles hield mij uit slaap en ik kon niet aan laten het lot van pulver te benijden, die, meer verwijderd van het gedruis, of beter daar aan gewoon, was ingeslapen zodra hij de veren geroken had, en met een luide basstem lag de snorken. Ik trouwste me echter met de gedachte dat die drukke gasten niet de gele nacht in mijn nabijheid blijven, maar ook wel dragen kwartier zouden zoeken en besloot inmiddels geduld te nemen. En inderdaad, langzamerhand, droopende gezellen één voor één af en hoorde ik Rijnzen elk op zijn beurt een goede avond wensen. Ze waren allen op één na weg, toen de laatst overgeblevenen, dezelfde wien stem mij bekend voorkwam, tot de waard begon te spreken. — Wel, hoe is het? Is die vent met zijn duffels buisje niet meer, die met die bleke meisjes komen aan het dwellen? — Ja, wel, antwoordde Rijnzen, maar ik weet niet of hij jou nu wel te woord zal staan, want zijn liefde is dan maar erg ziek. Het zal krap aan zijn als ze er morgen haalt. — Dat dondert niet. Zeg hem dat hij hier komt, dat Andries er is, en er spreken moet. — Andries, haalde ik bij mezelfen, terwijl het koude zweet mij over het lijfliep, en ik verwonderte mij niet langer dat mij de stem bekend was voorgekomen. — Ik ging recht over Rijnzen zitten, en spanne mij nu zozeer in om te luisteren en geen woord te verliezen, als ik vroeger mij best gedaan had om niet naar het gepraat te horen. — Nu, ik wil hem wel roepen, zei de waard, maar toch ik twijfel of hij hier zal komen. — Met deze woorden verliet Rijnzen het voorvertrek. Andries bleef met de vingers op tafel trommelen en een liedje neurien, terwijl ik geheel ontroerd over het zondelingen toevall dat mij opnieuw in de nabuurschap bracht van een zo gevaarlijke field bij mijzelf een overdacht of het ook raadzaam zou wezen, hem aan te geven. Spoedig echter hoorde ik de deur welke naar het achterhuis leiden mee door opengaan. — Wel, klonkte stem van Andries, de binnenkomende tegemoet, lach je vertuid dat je zo lang nodig had het anker te winden. — Wat wilde hij? — Vroeg Sander, met een sombere stem. — Wat ik wil? — Wel, nu nog fraaier.  — Heb jij geen afspraak gemaakt om elkaar hier te praaien? — Waarom ben je anders hier aangeland? — Het is waar, antwoordde Sander met een diepe zucht. — Maar het is al verklikt dat ik hier zou komen. Ik ben bij de drost ontboden geweest. — Wel, nu, en hij heeft u wel uit de afseilen. Anders zou je nu niet hier met mij spreken. — Wat wou je? — Hij heeft mij te kennengegegeven dat hij een last ontvangen had, mij in verzekering te nemen. Maar Tevens dat dit eiland vanuit zijn vrijplaats was voor zodanigen die hier stil verkozen te leven, een borst tellen voor een goed gedrag. — Pijne duivel, zei de Andries. We zouden borgen voor elkaar kunnen wezen. — Ik heb hem een goede borg op tafel gelegd, hernaam Sander. En die heeft uit de griffie gedeponeerd, zodat wij als beste vrienden gescheiden zijn. — Bij mijn zolen, zei de Andries. — Ik zou hem ook zo een borg willen geven. Maar dan is het eerst nodig dat ik die zelf ga kopen. — En daarover moeten wij nu samen scheepsraad beleggen. — Ik dank u, zei de Sander. Ik heb er iets genoeg op mijn rekening. En begeer mijn zonregister niet te vergroten. — Oeh, wat, riep Andries uit. — Is de man een kind geworden? — Zet voor de duivel die greel uit de kop. — Neem een glas brandewijn en verzuip daar alle vieze vaze in. — Ga zitten, Vent. — Denk je dat ik hier ben te dankig gekomen om botten vangen? — Er was een ogenblik stilte. Ik hoorde stoelen verschuiven. En we merkte dat beide zich aan de andere zijde van het beschot dat onscheiden hadden geplaatst. — Jongen, zei de Andries. — Er is zó een schone zaak voor ons te doen. — Dat pakkenhuis. Ik ben erin gelaveerd. — Met één en trap ligt de deuring. — Kostelijke themen, en geen avarij. — En Josje ligt met zijn haar kunnen haven. — En een omzien is het voort, zonder dat iemand londruikt of vermoedens op ons heeft. — Dat zal nooit gebeuren, zei de Zander. — Die Huik is een braafslag van een kerel, en ik zal niet dulden dat iemand de hand slaat aan het geen hem toekomt. — Huik, zeg je, welke Huik? — Vroeg Andries, blijkbaar verwonderd.  — De zoon van de hoofdofficier, antwoordde Zander. — Hij is gisteren gekomen en logeert hier in de Herberg. — Terus, doet hij. — Wel, dan zou ik een dubbele trek aan de zaken hebben, want ik heb met die verbruste zandhaas nog een oude afrekening te houden. — En zo ik hem op de een of andere wijze avarij bezorgen kan, ik zal het de Tuvehame niet laten. — Gij zult wel, zei de Zander, of wij worden kwade vrienden. — Nu, dan wat anders, en aan Andries. — Ik bedankt om mij hier te vertuinen. — En die meester Tudus vertrouw ik zoveel zijn verrotten plank, en heb ook geen plan aan anders als het voormarszijl te betalen. — Hij zal, als hij onze borgtocht beet heeft, er net zoveel conscientiewerk van maken om ons uit te leveren, als ik om dit gas brandenwijn te drinken. — Hoor, ik weet iets dat onze uithoudt. — De pleit is je toch van het schip, en we moeten zien hoe wij verder komen. — Nou, is er vanavond een hoeker op makkelijk oud voor Anke gekomen, die wel niet voorovermorgen het zee gaat uitgaat. — Wat dunkt je, zo wij die eens in een bezoek prachten, en de reis op eigen gelegenheid deden. — Hoor, Andries, zei de zander. — Ik ben hier gekomen, het is waar, om het u en de overige makkers te overleggen, wat onze doen stond, maar ik ben van gedachten veranderd. — Wat jij voor hebt, is mij om te even. Ik zal u geen strooprit in de wegleggen, maar reken niet op mij om u te helpen. — Wel, die en dat. — Hoe heb ik het met je? Ben je bekeerd, of heb je een schat opgevist? — En zou je ons nou verraaien, nou wil je hulp het meest nodig hebben? — Ik herhaal dat ik u niet verraden zal, maar stil uw gang laten gaan. Dit moet u genoeg zijn. De reden waarom ik mij niet als van oud aan uw hoofd stel, is u dunkt mij tamelijk onverschillig. Ik wil niet, en daarmee uit. — Bruin naar de pomp, zei de Andries, verevelig. — Heeft die sloerie om gebraat? — Het is er ook een lievertje naar. — En hoe wil je dat ik zulke boodschappen aan de maat zou verbrengen? — Ze zullen het immers niet te loven.  — En wat koer stel je dan verder houden? — Hoe ben je ze zelf verklikker om te worden? — Wat ik doen wil, of doen zal, is mijn zaak, zei de zandig. — Ik heb gehoord wat jij te zeggen had, en wend u goede nacht. Ik kan me danst niet langer met u ophouden. — Vaar wel. — Dit zegende stond hij op. — Maar wat deksel! — Voor Andries, opreisend en hem volgende. — Bedenk toch, een spik spent een nieuw vaartuig, en een rijke vracht. — Je bent nou zeker wat dingstig onder je baartje om de ziekte van diezelfdremmendse meid. — Maar denk er eens over na, en zal je nog toe besluit, geef er mij dan morgen met de dag maar zijn van. — We angkeren zo lang bij. — Hier veranderde zijn stem in een zacht gevlustig, het welk ik niet verstaan kon. Sander scheen echt een geenvuldoende antwoord te geven, want ik hoorde ten slotte Andries met een zware vloek van hem gaan onder de uitroep van. — Je verdijdt het? — Wel ga dan, en laat je opknopen. — Een oogblik later hoorde ik hem de voordeur uitgaan, die hem het geweld achter zich toetrok, terwijl ook Sander zich van zijn kant verwijderde. — Ik bleef de zaak over pijnzinn. Naar het weinigen dat ik begrepen had te oordelen, kwam het mij niet onwaarschijnlijk voor dat Andries en zijn makkers het oogmerk hadden om meteen zijn vaartuig te verrassen en prijs te maken. — Doch het denkbeeld poesend bij mij enige gerustheid in, dat zij die onderneming te gewaagd aanzagen om die zonde leiding of mede-hulp van Sander te noemen. — Ik aan het doen, ik achter het ondertussen mijn plicht zowel de kapitein van het schip als de overheden op ter schelling ter waarschuwen van het gesmede ontwerp, en het deed mij leed dat ik het adres van de plaats waar de pooswichten bijeen kwamen niet had kunnen verstaan. — Ook was ik niet geheel zonder bezorgdheid over de koopwaren die in het pakhuis lagen, nog ik verleide mij dat daarvoor eerst geen aanslag op gedaan zou worden, en had ik in alle gevallen aan Sander een steun zouden hebben om die goederen al werden ze gestolen weder terug te bekomen.  Toen nog hielde de ontroering over het gebeurden en de overpijzingen die daarvan het gevolg waren mij uit te slaap, totdat eindelijk de vermoeidheid segen vierde en ik het geluk had in te sluimeren. Toen ook was mijn slaap zo vast dat de zon-rit hoog aan de hemel stond eerlijk ontwaakte. Ik bemerkte dat pilverrit was opgestaan en waarschijnlijk uit bescheidenheid het vertrek verlaten had zonder mij te wekken. Ik kleden mij spoedig aan en haasten mij naar het voorhuis ten eind hem op te zoeken. Ik vond echt dan nog hem, maar op mijn geroep kwam de vrouw van de laatste gemelde aangelopen. Zoekte mijn vrouw mijn man aan de schipper, antwoordde zij op mijn vragen. O, Hede, die zijn al zeer drie uur aan het pakhuis. Ze wilde meneer niet wakker maken. Meneer sleept zo gerust. Mijn fraaiereden, zeid ik, enigszins ontevreden. Denken ze dat ik hierop ter schenning gekomen ben om te slapen. En hoe zat het met de zieken? Slappjes, antwoordde vrouw Reinsen. Het armenschaap zal het niet langer meer maken. Oh, het is tichtelijk om te horen zo onderworpen en gelaten als ze is. En de oude man is dan danig en danig bedroefd, en dan er ook zodat het met geen droge ogen is bij te weunen. Gisteren gaf de meester nog al hoop dat het schikken zou, maar Hede morgen had hij er ook al geen zinnigheid in. Hoe? Is de dokter ook al reeds hier geweest? Voeg ik, hoe langer, hoe meer ontevreden op mijzelf laat ik maar verslaapen. En op pulverg dat hij mij niet gewerkt had. En een noodzakelijkheid gevoelende van mij ter stond naar het pakhuis te begeven. Zodra wij ons alleen bewonden, hij beloosde en zag hem wel voor zich nedig. Wel nu, zeiden toen, het hoofd met enige vierheid ophefden. Dan zal u Eedelen ook gehoord hebben dat ik genoten wel daden weet te erkennen. Ik heb een ogenblikje afzonderlijk wensen te spreken. Ik heb gisteren nacht u gesprek met Andries gehoord, zeid ik, zodra wij ons alleen bewonden. Hij beloosde en zag hem wel voor zich nedig. Wel nu, zeiden toen, het hoofd met enige vierheid ophefden. Zodra wij ons daden weet te erkennen. Dat heb ik, zeid ik, en ik dank u voor de riddelijker wijze waarop jij voor mijn thee in de breastzijd gesprongen.  Ik beklaag u, arme man, want jij wilt de goede weg op en gewet slechts niet hoe zulks aan te vangen. Is het zo niet? Ach, meneer, moet ik het u bekennen? zei de zander, twaie weder voor zich zag en het hoofd met ween moet schudden. U Eedelen had betere gedachten van mij dan ik verdien. Toen ik op dit eiland aanlande was het leven, het welk ik in Gooiland leide mij tegen de borst stuiten, want ik was niet in de wie gelegd om een gemene straatrover te zijn. Nee, het leven en bedrijf in de West-Indië dat was meer voor mij geschikt. En echter, zelfs daartoe waar ik nooit gekomen had mij het voorbeeld van Dom Manuel niet aangevuurd. Maar hij had aan mijn tot die tijd toe sluibberende verbeeldingskacht een nieuwe weg gaan gewezen. Hij had mij geleerd datgene als iets groots en verhevend te beschouwen, maar het was geen gehandelijk gerekened had. Hem te volgen, met hem op de oceaan te strijden, dood en vernieling aan te brengen was mij een welust, een verdienst te geworden. Zijn vijanden waren ook de mijnen en zo het mij reeds een onvelpresent voerrecht toescheen als zijn luitenant zijn manschap aan te voeren, hoe moest mijn hoogmoed dan iets stijgen toen ik na zijn vertrek mij zelf tot opperhoofd verheven zag. Ik weet dat het handwerk dat ik dreef onwettig en ongeoorloofd was, dat het dood mijn loon was in den ik gevangen werd, maar aan de andere kant ik was machtig, onafhankelijk, zonder iemand die mij te bevelen had. Ik schat er mij hoger dan aan admiraal, want deze mogen de eerste op de vlood zijn, hij mag die vlood toch niet voeren dan waar here staat het hem gelasten. Wel nu, het was dat leven, het was die hoge rang waar ik naar rijkhalste die ik weder herwinnen wilde en ik wilde er klaartje in doen delen want ondanks haar onthrouw en ondanks al wat er gebeurd is dat ik de meeste liefhebben en de gedachte aan haar was de enige die mij soms kwelde toen ik in de Westinien was. Het was daarom dat ik andrie zijn zwene makkers hier had om boden.  Mijn voornemer was, haar ne weet het goed, die schooie om zo mogelijk een goed c-bouwend vaartuig weg te kapen en eenmaal in het ruime sop gekomen zou ik de weg naar het meer van Maracaibo en mijn oude makkers wel weder hebben teruggevonden. We hebben van het schip dat jij behoeft het. Dat alles is voorbij, vervocht zander zonder mijn vraag te beantwoorden. Ik heb klaartje teruggezien ik ben getuigen van haar leiden van haar barouw geweest ik heb gevoeld dat ik nog teweeg hardig was om, vergeef mij, een rol vol te houden die een hart van staal vereist.  Ik heb van mijn voornemen afgezien en ik ken mijn makkers genoeg ze zullen het zonder mij niet durven ondernemen veel minder uitvoerbrengen ze zullen zich verstrooien dat ik nooit weer van hun horen en jij, voeg ik welke zijn uw verdere plannen kan ik aan de toekomst denken zolang zij geen slechte sterven voeg hij op een enigszins verwijtende toon ja dat kunt en moet jij antwoord ik na een oogomelijk gewijfel te hebben jij moet uw leven beteren en dat mocht jij geen oogomelijk uitstellen jij moet dit land verlaten waar jij niet langer als een eerlijk man kunt leven maar de wereld staat voor je open ga naar Rusland daar worden wakkerig gezellen als jij die het zeemanswerk verstaan met open armen ontvangen piet daar uw diensten aan en gezult door de wereld komen is het al niet in een hoge betrekking dan al dans in zulke ene welke ga je niet meer behoeft schamen jij meent het wel met mij meneer Huik zij dit zandig met aandoening en ik zal uw woorden overdenken maar vergeet mij niet dansreeds enig besluit te nemen ik moet eerst naar klaartje de ogen sluiten dan misschien die huik met deze woorden wend hij zich af en keerde naar het ziekvertrek terug zijn verhaal had een diepe indruk op mij gemaakt al weder een slachtoffer van kwalijk geplaatste eerzucht dacht ik bij mijzelf terwijl ik de herberg verliet die zander had een braaf en nuttig mens kunnen worden indien zijn ongelukkige sternte hem niet het al te verleidelijk voorbeeld van domanenwel had voor ogen gesteld en deze zal eens op de dag des oordeels behalve zijn eigen schuld verantwoorden hebben waar aan zich deze ongelukkige heeft schulden gemaakt al dus pijnzende was ik wel eruit de bergplaats der gestranden goederend genaderd en zag van verre de braven schipper die zwetende en zwoegende zijn matrozen bevelen gaf terwijl zij onder zijn opzicht de kisten thee op een paar wagens laden en Rijnsen hen voor de open deur van het pakhuis stond aan te zien zodra Pulver mij in het oog kreeg liep hij naartoe, roepende het is al afgewassen patroon dat hij de kapitein over boord had laten vallen ik heb de deurwaarde van morgen al uit zijn bed getrommeld en hij heeft een exploit aan Rijnsen gedaan je leven zo niet en het geld betaalt ook en nou gaan wij de boel naar de keurbenhaven brengen kijk eens patroon, er is een lust om te zien zo kerk droog als de kisten gebleven zijn er is geen drippel water bij de tegenkomen nu in alle gevallen dat zou aan hem die ze drinken moet de moeite van het zetten bespaard hebben en drink je luid waarachtig dat goed naar Amsterdam voor Rijnsen, nadenktredende het is pijlo een rare kost ik heb het eens gezien, maar ik zou het niet lusten kom, kom, zei ik met een tijd zult Geilie de rok wel smaking krijgen als wat al gemeener wordt maar wat ik zeggen wilde kapitein je hebt mij een lelijke poets gebakken met mij zo te laten slapen ik weet, jij deed het onbest wil, maar anders ik ben daar niet op gesteld oh patroon, je sleept zo gerust ik wil je niet wakker maken, zoals ze dief zei toen hij het horologe van de usare officier van het bedd tafeltje nam en we konden dat alles immers best af doen Rijnsen en ik met verlof, zei ik tegen deze ken dat geide lidden die gisteravond laat ten uwend waren? nee, antwoordde Rijnsen het is eerst te zetten op een paar dagen dat ze bij mij aankomen de ene, zoals hij zegt, wil veel dus kopen de andere heeft weer een negoosie van snuisterijen en een derde is een matroos die verlof heeft en een vierd is voor plezier mee maar, wat verschilt het mij zolang ze betalen, vraag ik niet wie ze zijn en bovendien, ter schelling is een vrijplaats van oud al hadden ze wat uitgericht dan mag niemand hen hier molesteren ik weet niet, zei ik of de heren staten veel om je vrijplaats zouden geven maar, zou het u aangestaan hebben in die zij gelijk hun eerste voornemen was dit pakhuis leeggestolen hadden de duiker haalme zei de Rijnsen verbaasd voordat de lieve jongens zulke dingen in hun schuld of wat zou het gij ervan denken vervocht ik met genoegen de indruk bespeurende die mijn redenen maakten en dien ze eens in de volgende nacht het vaartuig beklommen dat kind op de reden ligt de mannschap afmaakten en overboord smeten en met het schip gingen strijken met onze tegaan strijken repulvig opstuivende zou het gij dan wel in uw schik zijn vervocht ik van dat voorgewende recht van vrijplaats te hebben volgehouden en daardoor aanleiding te hebben gegeven tot de moord van die ongelukkigen die zich in haar weilig waren en het vast vertrouwen koesteren oh die schelmen riep de waard met vuur hebben ze zulke voornemens? wacht dan zullen we toch even met het drost overdien want voel je die dienste zaak toch te beslissen en hebben ze zo open hartig en luid ruchtig over hun plannen gesproken dat u hedelijk het horen kon maar wanneer hebben ze dat toch gedaan want zolang ik in de kamer was is er geen woord over gevallen ik bedacht mijn ogenblik al voor ons te antwoorden want of schoon ik het hoogst nodig oordeelde dat Andries en Zermakkers gepakt werden dan was Zander wel te sparen hoe er eens, zei ik eindelijk hoe krachtig ik komen ben is hetzelfde en dat zal ik op zijn tijd wel aan de justitie ontdekken daar heeft gij in tussen zorg dat men een wakend ogen over die keelers houden en hun gang aan nagen dat moet natuurlijk mij hier op het eiland niet moeilijk wezen nee voor waar? zei Pulver lachende ze moesten in een konijnshol kruipen anders weet ik niet maar ze zich hier zouden verstoppen een goed verstander heeft aan een half woord genoeg zei de Rijnsen en meneer wordt voor zijn inlichting bedankt wel, de schelling is een vrijplaats maar ik hoef daarom geen boevenes te worden nu ik hui erop en zie of ik de drost kan vinden tot straks dan dit gezegdhebbenen verwijderd hij zich mij met Pulver bij de vrachtwagens laatende wat denk je Patron? voeg Pulver toen hij weg was zou uw edeloog lust hebben om met de schuit mee te gaan naar de keurbenhaven voor een veranderingetje er is hij toch niet veel raags te zien kapitein Honveld is een hupse vent die ons goed onthalen zal, wees daar zeker van de kisten zelf aan bevelen dat heeft altijd meer klem dan dat ik het doe ik omheel ze dit voorstel met genoegen daar het verblijf op de schelling toch niet zo vermakelijk was of het kon wel enige variatie gedogen ik liep mijn mantel door één der martrozen halen en weinige minuten waren er verlopen toen ik met Pulver en een gedeelte der manschap van de fortuin mij in het vaartuig bevond het welke de tekisten naar de dinschip moest overvoeren in een klein half uur tijd waren we de haven uit en op de reden gekomen was de veld aan de trap staan onze komstverbijdende niet verder van hem zonder twee in mantel gewikkelde personen die insgelijks naar ons uitkeken het schijnt dat er passagiers aan boord zijn zei ik tegen Pulver dat vindt me ook, zei de Pulver ja, dat is geen wonder er takken tegenwoordig heel wat lieder die koers uit nu, we zullen zien weldra, lagen we naast de koff alles wel, alles wel klok het nu over aan weer hier breng ik je een hele winterprovisie repulver zijn confrater toe zo geurig dat je schip er wel een jaar naar rieken zal het is mij welkom gaf kapitein Holmveld een stevige vierkante deen hem in goed Hollandsten antwoord maar hij komt immers ook aan boord met die heer die hij bij u hebt wel gewis, zei de Pulver terwijl hij de ladder per steeg dat is een van mijn patroons die ik meepreng hij zal u, hoop ik, ook geen ballet doen in het minste niet, antwoordde Holmveld aan die van ons vaartuigen een paar handspaken toestaken die mij bij het opstijgen tot een learning verstrekken moesten nu blijft gelieden toch eten, vervocht de kapitein ik ga toch niet voor morgen het zegend uit zult u schuit maar weg en laat u het tafel teruggekomen halen of anders, ik zal u wel met een sloep aan wal laten brengen, want de wind gaat toch liggen, we gaan gestilten wat mij betreft, zei de ik, na Pulver even te hebben aangezien, ik neem ga er nu aan bot aan, ter lieve, daar ik betere gedachten van uw keuken heb ter schanningse pot, nu dat is mijn lief, haar naam Holmveld wel, wel, er is een macht van kisten die er mij aan brengt, als ik ze allemaal plaatsen kan eind staat hij er voor in schupper dat er geen avarij aan is ga je kunt ze zelf bezien, zei de Pulver er is geen dropwater bij gekomen de kisten die intussen aan boord waren overgebracht, werden met de vereiste nauwkeurigheid bezichtigd en voorlopig op het dek bij ingezet en met een zeil bedekt, terwijl mijn bezig was er tussen deks een geschikte reed te maken ik behoef u de zorg voor de waren die ik mee breng niet aan te bevelen, zei de ik tegen Holmveld, maar wat ik weer in de eerste plaats op het hart moet drukken, is de zorg voor uw eigenschip, want het kon wel gebeuren dat jij in de volgende nacht een bezoek ontvinkt, dat u alles behalve welkom waren, en ik verhaalde hem in korte woorden het plan waar ik onderricht van bekomen had, erbij volgende dat het bestuur van ter schelling naar mijn gedachten wel de nodige maatregelen zou nemen om mijn beeld, maar in alle gevallen dank ik meneer voor de waarschuwing, en zo zei het in de kop kregen, zoiets te beproeven zouden zij ook ondervinden, dat kapitein Holmveld handen aan het lijf en fixen gasten aan boord heeft, maar ze zullen het niet zover laten komen, wees zo goed en zeg maar niet van dat de passagiers het horen, die mensen mochten zich maar nodeloos ongerust maken, of gewoon wat de oude heer betreft, ik niet bang zouden wezen dat er mij in de steeklid zitten, we zijn keer al eens een boom, en die meen zijn uitkwam, geen landrot zou zo op zijn gemak over het dek gekuid hebben dat is waar ook, zei ik, gij had dank mij passagiers aan boord, waar zijn die gebleven, ik hoop niet dat ze bang voor mij zijn, wel nee zei de pulver, zich in het gesprek mengende we zullen ze niet opheten, zoals de matrozen zeiden toen ze de vaartjes rum van de botterlier hadden gekaapt ze zijn naar beneden gegaan, zei de Holmveld, het schijnen hubset mensen maar wat schuwen van erin de aangezichten we zullen hun echt laten vragen of ze komen drinken, toe melis lopen ze gauw naar beneden en vragen of meneer aan de juffig ons met hun gezelschap willen vereren, zegt dat er niemand vreemd is als de kapitein van de fortuin en meneer Huik, we begraven ons hierop in de kayuit, waar koffie, brood en boter werden aangebracht en nauwelijks had pulver zijn kopere tabakstoos uitgehaald en een pijp met een geweldige bruik gestopt of de deur ging open en ik herkende in de binnentrainende passagiers, Amelia en haar vader kreeg eens verzet, echter was mijn verwondering over een onverwachte verschijning minder groot dan bij vorige gelegenheden, ik geloof dat ik reed zijn dergelijke verrassingen gewoon was geworden, niet wetende in hoe ver hun waren naam en betrekking aan de kapitein bekend waren vergenocht ik mij hem beleefdelijk tegoeten, terwijl alleen een glimlach die ik niet weer houden kon aan een derde zouden hebben kunnen doen geloven dat ik hem vroeger gekend had en ik besloot mijn handelwijze naar de hunnen te gaan wie zij boven zouden vinden en zich dus konden voorbereiden hoe zich jegens mij te gedragen maar zo ik als weeg en mij goed hield er was iemand in ons gezelschap op wie de komst van de nieuw aangekomenen een indruk maakte die zich niet zo ligt bedringen liet de goede pulver namelijk had hij nauwelijks in het aangezicht gekeken of hij sprong van de bank waar hij op gezeten was zodat de vers gestoppte pijp in stukveloog en met een goed deel tabak, as en vuur daar nevens op de grond rolde het open mond beurtelings aan en sloeg toen de handen ineen dat het klapte wat drommel riep hij eindelijk uit, heb ik het mis of heb ik het wis hoe zou voor geholmveld kennen de vrienden elkaar deze heer ken ik zeiden van lins met een onveranderd gelaad en naar mijn toetredende drukte hij mij de hand nee maar hij nam pulvig bij mijn zaligheid zou ik er op deur verzweren en toch is het niet wel mogelijk maar je zou ook niet wist dat het geen droom is en dat we hier werkelijk in het makkelijk oud bij de schelling lagen op de hoeker dat stad Jebenhaven, kapitein Honveld dan zou ik denken dat wij ons in de zee van de Antilles bevonden dat is wat ver van hier, zeiden van lins met het onnooselste gezicht van de wereld terwijl hij enige vonken uit trapte die de pijp van pulvig op de vloermad gestrooid had wel, wel vervocht de pulvig hadden wij nu Sannertje maar hier die kon getuigen of er ooit zo'n gelijkenis bestaan heeft en hier voor ook net datzelfde vriendelijke bakkensje is gewoon wat groter en bleker dan toen nee, nu kan ik haar toch niet meer aan twijfelen er bestaat geen onmogelijkheid dat wij ook al kan er vroeger gezien hebben zeiden van lins op een coole toon maar uw gezicht staat mij niet voor wel mogelijk zeiden we met gezel kapitein Pulvig, tot u dienst vroeger schipper van de compagnie oot de prins de baard, tans van het huis van Bempten op de voortuin, die godbetert gint nu de zandlicht bedolven en heeft u edel al zo het handwerk verwelgezijd nee, dat is prijselijk er was toch weinig eer mede te verdienen Amelia zag beangst en bevende eerst haar vaardig vervolgens mij aan met een smekende blik eerst gemelden bleef echter op dezelfde coole toon tegen Pul vervoerd gaan ik weet niet, zeiden hij wat jij bedoelt mijn naam is Bos ik heb het nooit geweest uw herinneringsvermogen bedricht u vriend Pulvig, zei ik ik ken de heer zeer wel en de gelijkenis die jij vindt kan niet stelen nog aangenaam voor hem zijn nu, ik ontgeef het me dan, zei de Pulvig en ik vragen verschoning, zul ik de verkeerde voorhad gelijk de soldaat zei die zijn Cornell overhoop schoot er is meer gelijk als eigen maar die ontmoeting op 12 graden noorderbreedte ligt mij altijd door het hoofd te malen ik moet u die toch eens vertellen ik heb een geest, die daar ze pijp stopte straks, zei ik, het gesprek willen afleiden, we zitten pas en hebben er tijd nog toen hij op het goed getroffen kapitein Hohmveld, waard hij een paar dagen vroeger van Amsterdam gezeld, dan had hij de storm ook niet misgelopen ik had niet verwacht, u hier aan te treffen meneer Huik, zei de van lins die inmiddels met zijn dochter had plaatsgenomen het is waarschijnlijk de ramp aan uw schip overkomen die u herwaarts gevoerd heeft, wanneer is u eendelen van huis gegaan hebben we vrij omstandige beschrijving van mijn reis minder uit hoofden van de belangrijkheid mij naar ontmoetingen als om te voorkomen dat het gesprek dat het voegel onderwerp terugkeerde toen ik gedaan had, voeg aan Melia je hebt dus meer vrouw uutanten nog voor uw gesprek gesproken ja, antwoord ik, besefende waar deze vraag op doelde zij was zeer wel en had bericht van u ontvangen ik verzoek u, haar minstzaamst van mij tegoeten, hij nam zij eenmaal daar plaatsen mij naar bestemming dan zal ik niet verzuimen haar te schrijven en nogmaals voor al haar goedheid te danken gij verhaald het zo even zijde van lins van de moeite die gij gehad hebt om uw eigendom en dan nog wel tegen betaling van schandelijke berglonen uit de handen van de strandfonden terug te bekomen maar gij mocht nog van geluk spreken dat uw vaartuig niet gestrand is op een plaats waar heerlijke richten op de zeedriften en strandfonden worden uitgeoefend want dan had gij wel geheel onverichte zaken kunnen terugkeren om het plaats van zeerovers wonen zei de pulver erbij want dan waren niet alleen schip en lading maar ook leven of vrijheid ermeden gemoed geweest ik heb vervochten van lins zonder zich aan de aanmerking van pulver te stoeren van daarbij voorbeelden gezien tot welke uiterste die afknibbelingen en geweldadigheden gedreven worden welke mensen zich tegen hulpeloze schipreukelingen veroorloofd en hoe in een land het welke roem draagt op vrijheid en verlichting alle menselijkheid uitdoofd ik was in mijn jeugd zeer bekend en zelfs nauw verwand met een heerwins waren namelijk verzwijgen zal daarin zijn er zonen nog heden een aanzienlijk staatsambekleed en die ik dus gemakshalve murel zal noemen deze heer van murel woonde op zijn voorvadelijk slot aan een noordkust van ons land gelegen toch van het gezag het welk zijn voorgeslag had uitgeoefend was hem slechts weinig bijgebleven en het ontbrak hem bovendien aan middelen om zijn stand behoorlijk op te houden wel had hij grond genoeg in eigendom en de afnemende zee vergroten jaarlijk zijn grondgebied maar om dit te bebouwen had hij de kosten een herindijking moeten dragen en daardoor was hij niet in staat te meer had hij geen slag of geen lust had om van zijn inkomsten iets terzijde te leggen maar die verteerde naarmate hij die ontving ja eer hij die ontvangen had wat hem nog het meest opdracht was het strandrecht wat op zijn wat een aankomstpoeden of aan de grond raakte was goede prijs en nooit een haan naag en wederarmes schipreukelingen die hulp of herbergzaamheid bij hem kwamen zoeken want zij mochten zich gelukkig achter in dienst zijn vrijkwamen met opoffering van al hun geredde plunjen en in dienst hij niet de zee weer instuurde maar zij pas uit gered waren maar het was niet altijd stormweer en niet altijd raakte naar vaartuigen in het gezicht van de slotte murel aan de grond toch maar een bloedverwand zaligig had een vrij zondelingen en geheel eigen manier om te zorgen dat dit gebeurde zich mogelijk voor hem te maken hij was niet ongelijk aan sommige spelers die wanneer er voor tuin er niet gunstig is raad weten om haar een weinig in de hand te werken en een zetje vooruit te geven zo had hij bijvoorbeeld altijd een loodspood in zee die bereid was haar diensten de voorbijvarende schippers aan te buren toch weten genen die ze aanvaarden want hij kon zeker zijn dat zijn vaartager bedroog geraakte en dat de lading in de bergplaats van de heer van Murel over ging toch ten laatste kregen de schippers in de neus en bedankten de heer van Murel voor zijn loodsen en nu moest er op een andere wijzerraad geschraft een zesstal, kloeken en welgewapende kerels werd de loods toegevoegd en wanneer dan een voorbijzijlend vaartuig aan boord werd geklampd was het wel genootzaktig aan hun bedrigelijke leiding over te geven en de gevoordelde tol te betalen onbegrijpelijk riep ik uit en werd het geduld ik zou het niet geloven mijn verhalen ging van lins voort indien ik het niet had gezien maar ik heb zelf, ik durf het tantswel te bekennen meer dan één diertochtend bijgewond ik was toen nog zeer jong had geen recht besef van het mijnen en dijn en het kwam niet in mij op dat mijn oom iets onbetamelijks of onwettig zouden gelasten ten meer daar haar meidik was onderhield over zijn voorvaderen die na haar beweerden tot de Noordse zee koningen hadden behoord meer leus was op de oceaan geen vrienden te kennen dan heeft u edelen toch zo een beetje aan de zeeroverij gedaan zei de pulver en ik was straks niet zo geheel buiten koers dat ik u voor die andere aanklamte die een effectiever zeerover was en liet het landsbestuur zulke gruwelijke dingen ongestoord uur gang gaan, voegon veld met een verbazing welke ik deelde wat zal ik u zeggen haar nam van lins de heer van murel was geen gemakkelijke patroon en zeker geen kat om zonder handschoenen aan te vatten zijn schuldeisers betaalde hij niet spankend citeerde eens kwam er een gerechtsbode uit Groningen met voornemen van beslag op zijn goede rand te leggen zo roerend als onroerend maar nauwelijks was hij het slot genaderd of de heer van murel liet de brug ophalen en weigerde hem de toegang toen de gerechtsbode hier op aandrong binnengelaten te worden en met luider stem zijn mandaat begon te ontvouwen liet de heer van murel hem aanzeggen dat hij zich spoedig van zijn grondgebied had te verwijderen en dat hij met een tegenovergesteld geval zonder enige vorm van proces de ambtstenaar liet zich deze waarschuwing niet herhalen en dankte de hemel toen hij zich weder buiten de grenzen de heerlijkheid bevond en diezelfde heer van murel zat in de vergadering van de hoog edelen mogenden en was een van slans bestuurders preis wie lust heeft na dit voorbeeld de vrijheid welke men in dit gemene best geniet voegde de heer van lins er met een schampere glimlach bij met verlof, zeid ik juist de omstandigheid dat u edelen dit wel aanhaalt en als iets schier ongelooflijks vertelt bewijst dat het enig in zijn soort is en daaruit al zo geen gevolgtrekking tijd nadelen onze staatsinrichting in het algemeen kan getrokken worden pulver als een goed patriot rangschieten zich bij mijn gevoelen terwijl honveld daar aan tegenbeweerde dat zijn passagier gelijk had en dat in de verenigde provincie eigenlijk niemand van die zo hoog gehoom de vrijheid genot had buitenenige bevoerrechte familie een gewoordenwisseling waar aan van lins een einde maakte door mij voor te stellen zijn verblijf beneden eens te bezichtigen ik nam het geredelijk aan te meer daar ik bemerkte dat Amelia zeer naar de vrije lucht begon te verlangen en inderdaad de damp welke de beide schippers uitbliezen had het vertrek zo danig vervuld dat mij naar de rook kon snijden einde van 34 de hoofdstuk deze opname bevindt zich in het publieke domijn hoofdstuk 35 de hoofdstuk dit is een liepenvox opname alle liepenvox opname behoren tot de publieke domijn voor meer informatie of om je aan te melden als vrijwilligig ga naar liepenvox.org opname door Anna Simon de lot gevallen van Ferdinand Huyck door Jacob van Lennep 35 de hoofdstuk waarin de geschiedenissen van de heren boss van Bevren, de vliesridder de baron van lins, de graaf van Talavera de zee rover Don Manuel en ze voort en ze voort verhandelt en het geen evenwel wat de lengte betreft mee zal vallen ik begreep dat het bezoeken van zijn verblijf aan boord slechts een glimp was door de heer van Lins aangewend om gelegenheid te vinden mij alleen te spreken wij liepen dan ook de nauwe slaanplaatsen slechts even door en langs het andere trap weder op het dek komende begraven wij ons naar de voorplegd het verheugd mij, zeid ik dat ik u hierbij de inveiligheid en van alle vervolging ontslagen zie ja meneer, zei er van Lins terwijl hij met de vinger de blanke streep aanwezen die van Vlieland naar ter schelling lopende de grenzen tussen het ruime sop en de binnenzee is geen af te tekenen daar gins is het open vaarwater en de weg der vrijheid toe voor genoeg, zeid ik wanneer men die buiten zijn vaderland moet zoeken mijn vaderland herhaalde hij met een bittere lach wat noemt hij mijn vaderland is het dat ramsalige graafschap waar ik geboren ben en waar de inzelfigheid van een onbeduidend plantenleven alleen gevariëerd wordt door buurt of familietwisten zijn het die zeven provinciën die verdeeld in zeden en belang gestadigd met op kander over hoop liggen en waar enig en laat dunkende kooplieden die men in andere landen nauwelijks de tafel der lakijen zouden waardigkeuren onbeschaamt het meesterschap voeren en de wereld willen regeren is het dat Spanje dat mijn vogel vrijverklaard heeft? ik ben een wereldburger meneer ik achter het onnodig deze onbillijke en onbetamelijke uitval te beantwoorden welke ik overigend zag dat de Ormelia niet werd goed gekeurd want zij schudde het hoofd en ze haar vader met ween moed aan ik versta u mijn dochter, zei de hij zich tot haar wendende ik weet wat hij denkt zo'n geit schroom te zeggen hij beschuldigt mij in uw hart dat ik mensen en staten onrechtvaardig beoordeel en dat ik zelf in vele opzichten de rampen die u en mij troffen door mijn handelwijze heb verwekt het is mogelijk en ik heb de ogenblikken door Willekeur ingesteld maar hierover genoeg de ogenblikken zijn kostbaar en behoeven niet verbeuzel te worden ik ben de heer Huik schuldig zijn wetgierigheid te voldoen en hem die omstandighelen uit mijn levensloop mede te delen en op te helderen welke hem nog duister mocht te voorkomen ik had gedacht dit bij brief te doen onze wederommoeting biedt mij een gemakkelijker gelegenheid aan om mij van die taak te kwijten begon naar zijn verhaal ik ben geboren uit een aardelijk geslacht van het graafschap Zutphen de jongste en tans enige overgeblevene van een aantal kinderen mijn vader, de beron van Linz bracht zijn dagen op zijn afgelegen land goed door daar hij geen eigen middelen bezat om in de grote wereld enig figuur te maken en de Rumpse godsdienst welke hij beleed hem van het bekleden ene winstgevende bediening uitsloot ik scheen dan ook bestemd om gelijk mijn broeders stil en onopgemerkt een hele man voor te leven maar als anders door het lot beslist mijn moeder, die tot de heerste in de kerk behoorde had in zagen en elders vele en aanzienelijke bloedverwanten en deze, een meer dan gewone aanleg in mij menende te bespeuren beduidden haar aan mijn opvoeding een meerdere zorg ten koste te doen leggen dan mijn broeders zijn deel viel terwijl zij met ook anderen de daartoe vereiste uitgaven op zich namen of schoon ik door mijn voorderingen uit hun verwachting vrijwel beantwoorden en personen verkreeg welke mij in mijn volgende loop aan wel te staden kwam had ik echt er geen trek om gelijk zijn verlangden een geleerder te worden ik helde meer tot de zeedienst over maar toen ik, het ging zeker vreemd genoeg schelen in iemand die als ik in een landprovincie geboren was een bijzondere neiging gevoelde welke nog versterkt was geworden door de tochtjes die ik jaarlijks staande mijn verblijf bij mijn oom te murel op de Noordzee deed en waarvan ik u zo even het een en ander verhaalde wel was de enige die mijn neiging billigte tegen de zin mij naar overige bloed verwanten die het belachelijk vonden dat ik een loopbaal in zou treden waar ik het uit hoofd de mij naar kerkleer nooit ver in kon brengen werd ik door zijne bemoeingen als adelborst aangesteld en na een paar jaren dienst zag ik mij zij door toedoemd mij naar beschermers zij omdat ik het werkelijk wel maakte tot luitenant bevoerde dit was nu zeer goed en wel maar nu was ik ook tot die rang gestegen en het klein geestige staats instellingen moesten mij beletten hier te landen ooit hoge op te klimmen ik leerde ondertussen te Amsterdam zijn de dochters van de op pensioen gestelde kapitein Reefseil kennen ik werd verliefd op de jongsten en zag mij weldreig gelukkig door haar wedermin het verschil van God tient was echt er een hinderpaal waar tegen mijn ouders minder zouden hebben opgezien daar gelijk ik zeiden mijn moeder insgelijks de hervormde leerpeleet doch die voor de oude mijn rechtzinnige Reefseil onoverkomelijk was bij de teleurstelling welke ik hierdoor onder vond voegte zich de verdrietelijkheden welke mij dagelijks kwelden wanneer ik jongeren of min bekwamen officieren mij over het hoofd zag stijgen alleen omdat zij der heerste in de kerk waren toegedaan ik had dit vroeg bij het aanvaarden mijn erloop aan minder geteld toch nu ik het onder vond werd het mij onverdragelijk ik was daar mijn geboorte mij de toegang tot de hoogste kringerverschafden in kens geraakt met de spaanse gezand en deze opende mij de gunstigste vooruitzichten in die ik konden besluiten in de dienst van zijn een katholieke majesteit te treden dit voorstel kwam mij te aanlockkelijker voor na de maal ik begreep dat ik op deze wijze mijn twee vuurigste wensen het bezit mij naar dierbare Cornelia en een hoger stand in de maatschappij zouden kunnen bereiken ik haalde haar over met mij te vlieden zond mijn ontslag in trouwde heimelijk in de kapeel van de gezand en vertrok door hem van goede brieven van aanbeveling voorzien met mijn echtgenoten naar Spanje ik werd al daar goed ontvangen men had juist bekwamen zeeofficieren nodig en het leed niet lang of ik zeg mij aan boord van een oorlogsprek geplaatst alles liep mij in de aanvang mede ik had het geluk gewicht gedienst aan mijn nieuw vaderland te bewijzen en genoot een snelle bevordering door te vallig omstandigheden geraakte ik ook in diplomatieke betrekkingen en een voordelig tractaat met Portugal gesloten deed mij in de gunst des konings klimmen ik werd admiraal van Spanje, vliesridder, graaf van Talavera in een woord ik zag weinigen mij gelijk en alleen de koning boven mij verheven mijn enige smart was dat mijn gade de mijbeschoeren eer niet had kunnen delen zij was kort na mijn aankomst in Spanje overleden na mijn dochter geschonken te hebben mijn voorspoed en hoe kon dit anders had de neid van velen opgewekt en mijn zocht mij van de hoogte maar toen ik was opgestegen te doen nedertuimelen de koning geheime inblazingen ter oren mijn klaagte mij aan van geldverspilling van misbruik van gezag in het kort van talloze wandaren welk ik, zo ze mij openlijk waren ver weten geweest met gemak had kunnen wederleggen toch waar ik mij, zolang ik die niet kende niet tegen verdedigde kon lange tijd weer stond de koning de kuiperij en mij naar Haters maar eindelijk begon hij te wankelen en zijn vertrouwen op mij ver minderde ik ontving een zending naar Mexico ik begreep dat deze verwijdering uit een ballingschap gelijk stond maar er viel niet anders te doen dan te gehoorzamen ik oordeelde echter mij tegen de omstandigheden te moeten decken en zond daarom verschijnde papieren van waarde ook enige bescheiden welke tot mijn justificatie konden strekken en bij sommige waarvan aanzienlijke lieden uit Spanje gecompromiteerd waren met een zeker gelegenheid naar Holland met last om die bij een notarische deponeren onder voorwaarde van die aan niemand dan op mijn schriftelijke vergunning ter hand te stellen ik ging niet naar Mexico en nam mijn dochter mede die na de dood van haar moedig in een klooster was opgebracht geweest mijn afwezigheid gaf ruim baan aan mijn beschuldigers en zij verzuimden de gelegenheid niet een half jaar had ik in de nieuwe wereld doorgebracht toen een vaartuig de tijling kwam brengen dat ik naar Spanje terugroepen werd om mijn gedrag te verantwoorden ik moest gehoorzamen maar nauwelijks was ik met mijn dochter aan boord van het transportschip gekomen of mijn degen werd mij afgeëist op de terugreis werd ons vaartuig door zeerovers aangerand en genomen alles werd over de klin gejaagd en ik had mijn behoud en dat mijn haar dochter alleen te danken aan de omstandigheid dat een der rovers die vroeger onder mij gediend had mij herkende terwijl men mij naar de schuilplaats daar vrij buiters voerde kwam mijn oom van murel met zijn verhalen mij voor de geest ik vormde het besluit mij op het ondankbare Spanje te verreken en voortaan als een noordse zee koning te leven ik mijn voornemen aan mijn beschermen bemerken deze juiste toe en toen hij aan wal gekomen mijn naam, de smadelijke behandeling die ik tot loon mij naar diensten ondergaan had en mijn besluit om mij bij hen te voegen aan de zeerovers openbaarden werd ik met algemene stemmen tot in de opperhoofd verkoeren wat in de jaren die ik net meer van Maracarbo doorbracht door mijn verricht is ga ik liefst voorbij genoeg zei het dat ik geduchte vraak op Spanje nam van de belediging mij aangedaan en de goede kapitein die kind zijn pijp zit te roken kan u verhalen hoe gevreest de naam van Dolmanuel in de Mexicaanse zeboezem en in de zeder Antilles was hier viel ik de verhaler in de reden ga je wilde het vraak op Spanje nemen zei ik, maar kwam die vraak over beledigingen u door de rijksgroten aangedaan niet op het hoofdnedig van onschuldige kooplieden en schippers die wij licht te voren uw naam met eerbied genoemd de bestuur gezegend hadden moest op deze wijze niet de onschuld het gelag betalen ik erken dat u aanmerking juist schijnt, zei de van Lins maar is dit niet bij elke oorlog het geval Boeten, de soldaten die in de veldslag sleuvelen de arme landlieden weer oogst vernieeld en weggeroofd wordt de burgers die hun woningen geplunderd en verwoest zien, niet voor het vergrijp der vorsten in die raadsvertrek de krijg beslotenis ik had de oorlog aan Spanje verklaard en aan al wie met Spaniards hulde en ik strafte de ondangbare vorst in zijn onderdaden hij zult mij wel licht tegenwerpen dat ik, na het gewone gevoelen, een rover was en geen vorst door godsgenade maar ik erken het onderscheid niet dat door een partijlige beschouwing gemaakt is ik was souverijn ik heerste met onbepaalde macht over de mijnen en het enige verschil tussen mijn tegenpartij en mij bestond daarin dat ik, zegt over 500 hij over 50 miljoen onderdane geboot maar des te groot z'n overmacht te tarten ik zal hierover in geen woordetwistreden die ons te verre zouden leiden zei ik glimlachende over de drogredenen waar mede van lins zijn handelingen zocht te vergroeilijken ik acht het met dat al gelukkig dat niet iedereen zich geroepen voelt om een dusdane genieuwe maatschappij te stichten en op roof en doodslag te gronden intussen schijnt die tijdelijke heerschappij hoe groot ook u verdrootend te hebben u eten heeft die meen ik vrijwillig verlaten vrijwillig herhaalde Amelia zich aan haar vader klemmende ja gewiss meneer Huik vrijwillig en uit weerzinn tegen de leefwijze die wij leiden oh geloof het toch niet dat mijn vader in ernst het gevoelen voorstaat dat hij zo even uiten nee de omstandigheden de dwang der rovers in wie er macht bij ons bevonden noodzaakten hem in het eerst hun opperhoofd of hun slachtoffer te worden en een gevoel van vraagzucht kan zich daarmee de gemengd hebben maar ik heb te vaak gezien met deelneming bijgewoond hoe dat leiden van onschuldigen hoe die buiten op ongelukkig verworven hem bitteren uren en slaapeloze nachten gekost hebben hoe de omgang met zijn woest te gezellen hem tegenstond en hoe het besef dat hun handwerk strafbaar in gods ogen was hem ieder ogenblik de boezem benouden vergeef me mijn vader zo ik te vrije moedig spreek maar uw hart was beter dan uw daden en vaak hebt hij ook na de hand het uur gezegend waarin hij het besluit volbracht om aan die leefwijze voor eeuwig vaarwel te zeggen ik zal tenminste altijd het uur blijven zegenen die mij u tot dochter gaf zeiden van lins amelia vriendelijk over de wangestrelende en ik wil gaar ne bekennen dat ik zonder u dat besluit waar jij van spreekt niet zo licht zouden genomen hebben mijn beroep schuldig waren of niet ik was er in vele opzichten aangehergd en men moet zeman geweest zijn om zich het alles overwinnende genot voor te stellen dat men smaakt wanneer men met een goed schip onder de voeten en aan het hoofd ene stoud moedigen en voor niets vervaarder manschap de zee in beheerst en geen meester erkent toch genoeg hierover welke dan ook mijn bewegereden mogen geweest zijn ik verliet mijn nieuwe onderzaten en doe het bevel over de penden die met diezelfde kapitaenpulver die mij straks herkende in mijn handen geraakt is hij hebt de knap gezien hij was het die aan de weg na bij naden op die avond oh, riep ik uit ik heb hem sedert genoeg weder gezien en wat mij meer is, hij bevindt zich op dit ogenblik geen halfuur vandaan uw edelen zou hem desnoods met een gewone kijkers kunnen zien toch daarover nadig laat ik u verhaal niet stoeren het overige, hernam van lins heeft weinig te betekenen ik trok weder naar Europa en kwam behouden in Frankrijk aan daar bot ik mijn dienst aan, verschillende hoofden maar Reeds had zich het gerucht althans het vermoeden verspreid dat de graaf van Talavera en de zeer over Don Manuel één persoon waren en ik ontving allerwegen afwijzende beschikkingen op mijn voorslagen eindelijk slaag ik erin met trekkingen aan te knopen met het Russische Hof het werd echt genodig geoordeeld op dat de zaak haar beslag kregen dat ik een persoonlijke samenkomst had in de Maartse Sagen en zijn agent te Amsterdam ik kwam daar half naar de Nederlanden toch werd Reeds aan de grens een gewaarschuwd dat men mij in Holland als deserteur beschouden omdat ik in de tijd zonder verlof was weggereist en dat bovendien de Spaanse gezand mij opijsten men raden mij dus zo ik het wagen wilde onder een bedeckte naam over te komen ik had in het graafschap mijn oude vader toegezien maar helaas het was alleen om hem de ogen te sluiten m'n hoeders waren Reeds lang gestorven niemand van al mijn naasten betrekkingen was meer in leven dan Marta, mijn oude voetstug welk ik vernam dat Tans de Hoevena bij Naarden bewoonde ik vormde toen het plan mij al daar schuil te houden tot ik bericht ontving of ik mij in Amsterdam mocht wagen en inmiddels mijn dochter terwaarts te zenden om de gewicht gepapierde te lichten welk onder de notaris bouwveld berustende waren het overige is u bekend op trend antwoord ik alleen weet ik niet hoe jij beide uitans hier bevindt nog welke uitzichten voor de toekomst zijn jij weet hernam van lins dat mij de heer Blaak om redenen voor u van geen belang zijn dienst had toegezegd op de morgen toen het feest aan de hoeven zou de plaats hebben zorgde hij een half uur voor de andere gasten aanwezig te zijn en in zijn koets voor scholen reed ik naar huizen waar mij een boot wachten die mij naar de boeier bracht van de heer Blaak en toen hij het zwaartag werd gesmokkeld het welk gedeeltelijk door hem bevracht is en waar hij voor mij en mijn dochter plaats had besproken Amelia instilte van ons plan verwittigd was een Amsterdam reedscheep gegaan en het gelukte ons al zo ten einde toe de vervolging en de list van uw heers vadersagenten te ontduiken tans vlieg ik mij op de plaats onze bestemming gekomen gelegenheid te vinden om mij naar Rusland te begeven al waar de hemel mij vergunnen mijn dagen naar zoveel wisselvalligheden en aan mijn arme dochter die rust te bezorgen welke haar geschokt gestel behoeft neem gij intussen minni Huik, nogmaals mijn dankbetuiging aan ik weet dat het bewaren van ons geheim u een bron van verdriet is geweest neem mijn vader, zei de Amelia jij weet nog niet alles ach, jij weet niet welk leed wij de heer Huik onwilligeurig veroorzaakt hebben zijn zoetste hoop zijn vuurigste zielswens hebben het gevaar gelopen van door onze klotte gekennismaking voor altijd verstoord te worden ja vervochten zij, met klimmen de aandoening zien ze dat ik zwijgend voor mij staarde terwijl haar vader ons beurtelings met enige verwondering beschouden een paar woorden aan mijn jevrouw Jetje Blaak ontvallen hebben een lichtstraal bij mij doen geboren worden en ik heb niet gerust voordat mij alles was opgehelderd ik heb vernomen hoe gij meneer Huik mijn jevrouw Blaak bemindend hoe zij u met wederliefde loonde verbindenissen tegenwas en hoe lastertongen die haar onze betrekking als misdadig voorstelden haar hadden toen besluiten u alle verdere aanspraak op haar te ontzeggen hoe, riep van lins uit mij met een blik aanziende waarin zich de uiterste verbazing tekende bestond er aan tederen betrekking tussen u en me jevrouw Blaak de nicht van de oude Blaak ik kan het niet ontkennen antwoord ik maar thans, daar u vertrek mijn gelofte heeft opgeheven mijn gedrag ook bij haar te zullen kunnen rechtvaardigen voor uw rechtvaardiging zal ik zorgen zei er van lins, terwijl hij opstond en ontstuime geen en weder op het dek wandelde vervloekt zei de belofte die mij de oude zondar heeft afgepersd maar ben ik er dan aan gehouden nu het blijkt hoe hij mij misleid heeft hij heeft mij verhaald dat het huwelijk tussen zijn zoon en zijn nicht een stellig bepaalde zaak was ik weet, zei ik dat zoek zijn verlangen was maar tot nog toe is het mij niet gebleken dat er beide jonge liden genegen waren dat door hem gekoesterde hoop te vervullen wat echter de reden betreft waarom hij zo sterk op die verbindingsgesteld is deze kan ik niet gissen maar ik test de beter riep van lins hij heeft mij misleid, ik herhalen maar hij moet niet denken dat mij straffeloos dat speelbal neemt ik zal hem schrijven hij zal u zijn nicht geven en een goede bruit schat bovendien ik ga hem gelukken aan de kaak staan de schijn heilige bedriegig ik heb er de middelen toe en hij weet het hoe, voeg ik, op mijn beurt verbaasd uw edelen zou in staat zijn ik ben de oorzaak van uw verdriet zei daarvan lins en het is niet meer dan billig dat ik goed maken wat ik bedoven heb wees gerust, het hart van een jong meisje laat zich niet dwingen toch, zo het slechts aan de toestemming van Jacobus Blaak maalt staan om zijn nicht van de verkeerdheid haar vermoeders te overtuigen oh, zei de Amelia terwijl zij mij met een betoverende glimlach aanzag en tevends enige tranen afwisten van welk ik mij geen reken schap wist te geven een vrouw slaat zo gaar nog geloof aan de omschuld van hem die zij lief heeft laat de heer Huik geen moed verliezen hij zal, vlijk mij, bij zijn terugkomst geen moeite hebben om zijn herriette te overtuigen dat hij nooit iemand buiten haar bemint heeft hoe, zei ik, aangenaam gestreeld door de hoop die zij mij gaf en tevends verrast door het telligen van haar belofte ga je gelooft waarlijk ik ben er zeker van, zeiden zij maar, vervochten zij, zich half omwendende nu niet meer over dit onderwerp nee, zei daarvan Lins zien er dat zij hevig ontroerd was over iets anders gesproken gij zei dat mij zo even dat gij mijn voormalige luitenant zoals hij zich na haar hand noemen liet op der schelling had gelaten ik voldeed op dit punt aan de nieuwsgierigheid van van Lins mijn verhaal wekte zijn deelneming en die zijn er dochter en beide gaven de wens te kennen dat Sander hen op de reis voor gezellen mocht en evenals van Lins zelf gelegenheid zoeken om in dienst desgrotend zaars een nieuwe en meer eerlijke loopbaan te beginnen aan het toestemming van Sander viel niet te twijfelen, want het was bij mij en ik maakte mij sterk hem te overtuigen dat al bleef klaartje in het leven zij toch voor hem verloren was er bleef dus alleen over door kapitein Homveld het inneming van een nieuwe passagier te doen goedkeuren en we waren juist voornemend hem deswegen te gaan bespreken met verzweiging natuurlijk daarom standigheden waarmee het raadzaam was niet voor de dag te komen toen de beide kapitein staan ons toekwamen wel zo zijn de vrienden een luchtje gaan schepen voegpulver en zich toen tot van Lins wendende die op wilde staan blijf zitten meneer, hou je gemak zoals de Havik tot de duif zijn terwijl haar plukte wou je nou zien waar de voortuin gebleven is naar de kelder meneer en de vissen zit er misschien al in de kayuutskamer een kaartje te spelen inderdaad, zei ik, de blik naar de zandbank wendende waar ik de dag te voeren het verrak nog herkend had en nu niets meer te zien was ze is verdwenen, hoe kan een zulke een korte tijd de vrees van pulver het zand is hier een eeuwig duurende beweging en een loods behoeft geen 3 weken ziek te zijn om het vaarwater te verleren wij liggen hier nu goed en wel op makkelijk oud en hebben water in overvloed maar joost weet hoe het over elke jaren zal wezen als die verwenste robbeplaat nog verder keuert de vrees van pulver werd bewaarheid want op dit ogenblik wat ik schrijf is heel het lange die reden voor gewone vaartuigen ontoegankelijk geworden en biedt ze alleen bij hoogwater en hij heeft een zulke schuilplaats aan bedreigd mij, vroeg zipper homveld die middelerwijl met zijn kijker naar de kant van het vlieg had uitgezien of is het de boeie die de heer Bos aan boord gebracht heeft die grins komt opzijden geliefd u eedleens te zien inderdaad, zei daarvan lins na opzijnen buurt hebben uitgekeken ik heb er niet veel op gelet maar nu gaat het zegt, hij heeft er veel van u eedle heeft nog niets vergeten voeg pulver niets van zo groot belang herwaarlijk, hoe meer ik hem beschouw zie zelf eens meneer Huik het is het jacht van Lodewijk Blaak riep ik uit door de kijkerziende en de groene voorsteven met vergoed beeldwerk herkennende waar het silver een schuim tegen opspatten en vervolgens van lins terzijde trekende was hij mee in het geheim van uw vertrek vroeg ik hem dat gewist niet, antwoordde van lins en al wist hij ervan hij althans zouden de onbeschaamtheid niet hebben het zou toch nog al toevallig zijn zei ik, indien hij juist in de zin gekregen had ook deze koers uit te komen in alle gevallen zullen we geduld die net te hebben en afwachten wat het geeft we pleven al dus een geruimertijd uitkijken zonder dat het vaartuig ons meerbaar naderte daardoor de tegenwint genootsdag was te laveren en ons, nu zijn voorplecht dan zijn, met sierlijk in de zonniglands fonkelend loofwerk pronkende spiegel vertoonden eindelijk kwam aan ons van onze beschouwing afroepend met het bericht dat de maaltijd was opgedist en begraven wij ons in de kajuit aan tafel gezeten had Pulver nauwelijks een mondje vol soep binnen of hij begon weder over de grote gelijkenis tussen de heer Bos en zijn oude kennis de zeerover en we moesten met of tegen dank het verhaal zijn er ontmoeting in de zee van de Antilleshoeren en Tevens, hoe hij op ter schelling zijn oude kennis Sander teruggevonden had ik nam hieruit aanleiding om de heer van Lins, na hem een geheimen wenk te hebben gegeven, de vraag te doen of hij niet de bediende nodig had en hem Sander als doodanig aan te bevelen wat drommel patroon, riep Pulver uit wou edelen nou van Sander een huisknicht maken is dat een werk voor een jongen die het zee gaat uit geweest is en als stuurman heeft rondgeswalkt daarom zou hij mij destel liever zijn antwoorden van Lins ik heb iemand nodig die de zeevaart verstaat want tussen ons gezegd mijn reis staat met de zeevaart in betrekking ik ben in mijn leven verrecht dan op moedersbond Poussalaar geweest en zo die Sander Gerritz nu edelen heeft zijn naam goed onthouden zei de Pulver wiens vermoeden weer boven kwam en versterkt werden door de zeemans uitdrukking welke van Lins gebezicht had dan ik wil mijn leven op een vermonde raad doorbrengen zo het hede de eerste reis is dat uw edelen die heeft horen noemen nu, dat daar gelaten Harmon Pulver is ook niet mal en ik weet wat ik denk zoals de vent in het dolhuis tegen de oppas erzij Van Lens wilde antwoorden waarin een verklaring onvermijdelijk werd toen mij opeens een grote drukte aan boord vernamen en een geluid als van een vaartuig dat het onze lang stelde terwijl het over en weer roepen en praten ons gisteren deed dat er iemand aan boord gekomen was ik hoor vreemd volk, kapitein Honveld zei ik, pas maar op, men zou uw boeier prijs maken, eer jij erop verdacht waard het zal misschien die dommanen wel wezen daar de schipper zo even van vertelden zei de Honveld lachende terwijl hij opstond daar wil ik mijn kop wel op verbeuren van neen zei de Pulver, afschoon een kennis van hem, dat waren mogelijk en hij zag van Lens want trouwend van terzijde aan, terwijl Honveld daar kun je uit verliet om te gaan zien wat het wezen kon het is, zo waar ik leven, het jacht van de heer Blaak dat van ons afgaat zei er van Lens uit het raam zienden wat kan dat beduiden nog had hij niet uitgesproken toen de deur open ging kapitein Honveld trappinnen en liet iemand door wie het bij zijn wij er verre af waren te verwachten of te wensen Lodewijk Blaak Einde van 35e hoofdstuk deze opname bevindt in het publieke domijn hoofdstuk 36 van Ferdinand Huyk dit is een LibriVox opname alle LibriVox opname behoort tot publieke domijn voor mijn informatie, voor mij aan te melden als vrijwilligig ga naar LibriVox.org opname door Anna Simon de Lodgevallen van Ferdinand Huyk door Jacob van Lennep 36e hoofdstuk waarin zich het oude spreekwoord bevestigd vindt dat men geen hij moet roepen eer men over de dam is de aankomst van deze onwelkomen gast bracht geen geringe ontsteltenis teweeg bij de personen die zich in de kayuit bevonden Amelia werd doodsbleek haar knie knikten en ze hield zich aan de rug van haar stoel met beide handen vast om niet te vallen haar vader stond verrast en wierp op Lodewijk een blik vol toon en voorontwaardiging en ik zag met bezorgdheid de toekomst tegemoet overtuigd dat de verschijning van deze laatste niets goed voorspelde en tot ergelijke turnelen zou de aanleiding geven te meer toen ik de glimlach bespuurde die op zijn lippen zweefde ik heb de eer het gezelschap nederig te groeten zei hij, een spottende blik op van linswerpende maar de uitdrukking van zijn gelaad veranderde en zijn kleur verschoot toen hij mij herkende ga zitten meneer Blaak, zei de hondveld waarlijk, waar waren er verre af van ons op je bezoek te verwachten dat is hups van u en waarom niet, zei hij zijn onbeschroomdheid terugvindende en plaatste zich meteen op de hem aangeboden stoel naast Amedia die de haren verschoef ik ben immer zijn liefhebber van wat op het water rond is wolken maar laat ik niemand stoeren houd u gemak mijne heren ik hou, zoals ik zeide, veel van een speelreisje zie, ik wunste meneer zich tot van lins wendende te bedanken voor de eer die hij mijn jacht heeft aangedaan door het tot zijn overtocht te gebruiken en de heer Huik ook hier maar dat verwondert mij minder men ziet er ook waar het vuur is en als men zulke trackpleisters heeft hier zag hij schamper lachende naar Amedia meneer, zei de van lins, met nadruk ik ben niet slechts passagier aan boord en de kapitein kan toelaten wie hij verkieest maar ik moet u zeggen nu het mij blijkt dat jij bewustwaard van onze tegenwoordigheid al hier dat uw ongewend bezoek de maat vult van al uw onbescheidenheden te mijwaarts kom meer graaf of welke naam uw edelen tans verkiezen dragen, zei de lodewijk uw edelen kan het zo quaad niet menen er is, zo ik wel onderricht ben ook een tijd geweest dat uw edelen ongewend staan boord quaad bij de zulken die u voor Sint-Velten wensen taas kapitein Pulver die weet er een geschiedenis van te vertellen het is bij mijn zoon en niet anders als ik dacht, zei de Pulver ja ja Pulver laat zich geen brick voor een barkast verkopen zoals ik zei en gij kapitein Holmveld vervolgde lodewijk tegen het verbaasd de schipper, gij mocht ook wel toezien of uw geëerde passagier zou uw schip wel eens naar de baan van venus vela kunnen sturen en Lendeling, riep van lins, bleek van woede en zich met moeite bedwingende, wat het gevoor wat beduit uw komst en de taal die doord ik begrijp er niets van, zei de Holmveld uw eigen vader, meneer Blaak heeft mij deze lieden aanbevolen en aan boord doen ontvangen mijn vader is, met verlof gezegd, een oude suffer, zei de lodewijk maar hij had wel anders gehandeld in die wij geweten had, dat kind ze heer die zulke een hoge toon voert en deze acteur is en een zeer over er volgde een ogenblik van algemene stilte op deze woorden de ogen van van Lins roelden hem en stond hem op de lippen en hij waren lodewijk ongetwijfeld aangevlogen, had niet Amelia zich voor haar vader geplaatst en hem onvat meneer mag wezen wie hij wil zei de Holmveld na zich een weil bedacht te hebben hij is mijn passagier ik heb geld voor de overdocht ontvangen en ik versta niet dat hij aan mijn boord beledigd worden goed gesproken, zei de pulver of hij een desserteur is geweest weet ik niet maar, zo hij al een zeer over was hij had de wijze behandeld en mij ongemolesteerd te laten gaan toen hij mij zonder genaderd had kunnen opknopen met u praat ik niet zei de lodewijk en wat kapitein Holmveld betreft hij mag zich tweemaal bedenken over het geen hij zegt want het zou wel kunnen gebeuren dat hij anders geen zaken meer te doen kreeg voor ons kantoor Horeins zei de Holmveld op zijn beurt warmbordende meneer Bos of zo hij heten mag is onder bescherming van de deense vlag en niemand zal hem hier verder affronteren en wat u betreft, signeur, die hier twist komt zoeken ik raad u, maak maar gauw dat jij van mijn bodem afkomt of ik laat u tussen dekts smakken en pak u mede naar Denemarken wat Hagels, ik ben baas op mijn schip lodewijk beet op zijn lippen ik ga, zei de hij, op een sarrende toon en zal de Amsterdam bericht brengen dat kapitein Holmveld misdadigers laat ontschappen en dat de zoon van de hoofd schoud een afscheidsglaasje met hen drinkt ik had mijn voorzichtigheidshalve niet in de twist gemengd maar deze persoonlijke belediging begreep ik niet voorbij te kunnen laten gaan meneer Blaak, zei de ik ik heb het nog toe gezwegen maar ik moet u zeggen dat hij hier een ellendige rol speelt met u heb ik tans niets te schaffen, zei de hij maar later zult hij mijn voldoening voor die woorden geven ik had u die reeds lang afgevergd, zei de ik indien de eerbied voor uw vader en nigt mij niet weer houden hadden mijn nigt, hernaal mij, schamper lachende het vocht u wel van mijn nigt te spreken wanneer ik u met u met tres in gezelschap vind dat is te veel riep ik uit zodra wij aan wal zijn jij hebt gehoord wat ik gezegd heb zei de homveld terwijl hij loderwijk in de kraag vatten nog een woord en ik smijdt u in de kelder een oogomblik zei de Van Lins die inmiddels zich geweld had aangedaan om bedaard te blijven indien hier iemand beledigd is zo ben ik het ik had wel licht uit aanmerking van de dienst welke mijdes jongmans vader gedaan heeft hij zal niet naar Amsterdam terugkeren om daar haar goede naam door zijn schandelijke lastzartaal te bezwalken welke wapenen verkist hij meneer Blaak alle ogen waren op lodewijk gevestigd hij sloeg even de zijnen nedig onder de ontsach wekkende blik van Van Lins maar zijn gelaad bleef dezelfde spotachtige uitdrukking behouden welke het van zijn binnetreden af niet verlaten had oh ho zette hij begint meneer eindelijk te begrijpen dat er een fatsoenlijker wijze is om tussen cavaliers een twist te beslechten dan met de vuist gelijk gemene kruiers wat zal ik u antwoorden de wapens zijn mij vrij onverschillig maar liefst vecht ik op de vaste wal ik heb nooit het ambacht van zeerover uitgeoefend en schoon ik redelijk vaststa op de planken van mijn jacht ben ik nooit gewend geweest zoals andere lieden het rapier of de pistool aan boord te bezigen het zij zou, zei er van Lins we zijn aan het gezicht van ter schelling en daar zal zich wel een eenzaam plekje bevinden maar wij onze zaak kunnen afdoen hij zult er zeker niet tegen hebben dat de heer Huik en kapitein Pulwig ons op getuig gestreken ik zie niet dat wij getuigen nodig hebben zei de lodewijk maar wat mij betreft, ik heb er niet tegen hoewel de duinkant eenzaam zijn is het verkieselijk zo min geruchts mogelijk te maken en al zo stel ik voor de degen te gebruiken van Lins boog het hoofd te een deken van goedkeuring de kapitein en ik zagen elkaar met verwonderde blikken aan want de keuze van lodewijk scheen ons vreemd en gewaagd toe immers al had hij ook de naam van een geoefend scherm te zijn hij kon op het oog af niet gerekenen worden zijn fors gespierde weerpartijdig in kracht of behendigheid te evenaren en een gevecht met pistolen had, naar onze mening meer gelijkheid tussen partijen gevormd er viel echt er niets aan te veranderen daar lodewijk het zelf zo gewild had toch de achterlozen onverschillige wijze waarop hij zijn keuze gedaan had bleef ons, even als die keuze zelf onverklaarbaar Doverg was echtig de uitwerking welke de afloop van de twist op Amelia deed schoon haar oog geen traan ontfloot tekenen al haar gelaadstrek een hevige onderhoering en bezorgdheid Oh God, riep zij de handen angstig vringende moet er al mijn het wil een 2-gewecht plaats hebben heb ik niet reeds genoeg uitgestaan mijn vader en moet de laatste stap die hij op uw geboorte gewoon doet, met bloed getekend worden kunt jij dat niet beletten meneer Huik ik haalde de schouders op en in waarheid welke afkeer ik van nature ook tegen die onmenselijke en onkristelijke gewoonte koestig om onkander als wilde dieren naar het leven te staan ik zag niet hoe er in dit geval aan een vergelijk of verzoening kon gedacht worden al wat ik kan voorstellen is om zelf de plaats van uw heer vader te nemen en de heer Blaak voor zijn lastig taal de straf te geven die hij verdient heeft is het op die wijze dat hij mijn zorg denk te verminderen en is deze de enige troost die hij mij geven kunt, zei de Amelie met een verwijtende blik wees voorals nog niet voor uw liefd bekommerd meneer vrouw, zei de lodewijk ik hoop later mij met de heer Huik te meten en hem zijn smadelijke woorden te doen opslikken, eerst moet de zaak met uw vader afgedaan zijn weestag bedaard Amelie, zei de van Lins enigszins ontevreden over de twijfel welke zijn dochter over de uitslag van de regenvechtsgeen te voeden de heer Blaak verlangt een les hij heeft die nodig, en ik ben bereid hem die te geven zou u edelen de goedheid willen hebben kapitein Honveld van de sloopvaardig te doen maken, ik vlieg mij dat wij niet lang zullen wegblijven te drommel, fluisterde pul voor mij in het oor wie had dat kunnen vermoeden zou u edelen de heer lodewijk niet kunnen raden als nog zeil te minderen hij mag groot en sterk zijn het heeft zo moeten zijn, zei Dik en dat ligt er nu helemaal toe maar ik had wel gewenst dat die thee op de bodem van de zee lagen en dat wij hier nooit aan boord waren gekomen want de hemel weet hoe men dit geval ten onze nadeel is al uitleggend we waren intussen de kayuit uitgetreden Honveld was zijn bevelen gaan geven tot het klaarmaken der sloop van Lins was naar beneden om zijn degen en mantel te gaan halen en Lodewijk tegen het gangboord leunende stond een deuntje te fluiten en naar wal te zien de mei Amelie en zeiden Gij belooft mij, toen ze zien meneer Huik dat alles naar behoren toe gaat ik kan het niet helpen, maar ik mistrouw de heer Blaak ik heb nooit de beste gedachten van hem gehad, zei Dik maar we zullen zorgen dat alles volgens de regels geschieden panu vrees, het zal beter aflopen dan gedenkt uw vader is zich zijn kracht bewust en de jaren voorbij waarin mijn onbesuiste werk gaat en zonder nadenken handelt ik bedriek mij zeer of zijn voornemen ik bedacht samen knap, een aandenken aan zijn meerheid te geven in tussen, ik wens de metu dat dit alles geen plaats had gehad de sloop was nu gereed gemaakt en kapitein Homveld verzocht ons de meeste spoed aan onze verrichtingen bij te zetten daar zijn manschappen niet langer dan nodig waren wilde missen Lodewijk steeg eerst af, vervolgens de heer van Lins na zijn dochter hartelijk vaarwel gekust te hebben ik drukte haar zwijgend de hand tot afscheid en volgde met pulver maar nog waren wij niet allen gezeten toen Amelia boven aan de trap verscheen en eer iemand het verhinderen kon zich naar m'n nedeliet glijden wat wilt gij en welke dwaas het is deze voeg haar vader op een strangen toon ik wil met u naar wal gaan, zei de Amelia niet dat door dwang zal ik u verlaten mijn besluit is onverzettelijk en gewet mijn vader dat ik wat vastheid van wil betreft uw waardige dochter ben vrees niet dat ik uw opzet stooren of verhinderen zal ik zal bij de sloop blijven gebeurt er enig ongeval het gij in de heiligen verhoeden dan ben ik immers bij de hand en er behoeft niet naar het schip gezonden te worden om mijn hulp te voorderen er viel hier niets tegen in te brengen we staken af en roeiden naar de haven terwijl wij allen en zelfs pulvig wie het moeilijk viel het zwijgend bewaarden het jacht van Lodewijk dat minder diep ging naar dat deensevaartuig lacht tussen dit en het dorp in Ten Anker alles was stil aan boord eerst toen wij daarbij kwamen bespeurde ik dat die man een kijker in de hand en op ons gevestigd hield opeens verdween hij en nu zag ik dat de Jol aan bakboordzijden gehaald werd ik veronderstelde eerst dat de knicht van dat jacht Lodewijk in ons midden herkenende zijn bevelen kwam vragen maar niet weinig verwonderd was ik toen een voor een een viertal personen op het dek van het jacht verschillen en in de Jol afdaalden die nu met alle kracht van Riemen naar Wal wordt gehooid ik zag Lodewijk aan dat ook zijn oplettendheid op deze manoeuvre gevestigd was en dat een echt duivelse lach zich op zijn lippen vertoonde in andere omstandigheden zou ik hem gevraagd hebben wie die personen waren die hij op zijn vaartuig had dan zegt er schroomde ik het stilswijgen te breken dat in onze sloep heerste en wel ligt een onhebbelijk antwoord uit te lokken weldra was de Jol tussen de in de haven liggen naar visserschuiten en achter het paalhoofd verdwenen de heer van Lins had haar niet bespeurd of er geen acht opgeslagen en daar was te zeer in haar droevige gepijn zijn verdiept om te letten op iets wat er rondom ons gebeurde wat Bulver betreft hij was juist bezig met vuur te slaan en zijn pijp aan te steken toen de Jol van het jacht afging en zij had dus ook zijn opmerksamheid niet getrokken er waren eindelijk aan het paalhoofd gekomen het welk wij beklommen uitgenomen een media die zich tegen de koele zeelucht in haar vaders mantel wiklende in de sloep bleef zetten wij drongen door de heer wederom verzameld en bevonden ons weldra op de koele zand voor het dorp dunkt u niet best voor ik aan van Lins dat wij eerst naar de herberg gingen en ons vandaar quasi om een wandeling te maken naar het duin begraven dat zou minder opzien sparen en geen argwaan verwerken die wandeling zal u wel bespaard worden mompelde lodewijk en op hetzelfde ogenblik trat iemand die uit de volkshoop tevoorschijn kwam naar van Lins toe en legde hem de hand op de schouder met de woorden hij zei op mijn arrestant uw arrestant riep van Lins, verbaasd terugtredende en de hand aan zijn degens laande wij binnen u niet te bieden enige resistentie zei de heins want hij was het zelf mijn dinaar zijn gewapend en ik heb straks te vertonen mijn mandaat om te verkrijgen de noodige assistentie gevens hemelsnaam toe zei ik tegen van Lins alle weerstand zou voor het ogenblik nutteloos zijn heer Graaf van Talveren zei de lodewijkblaak tegen van Lins gezet een fijne diplomaat maar de kunstgeep die ik tants gebesend heb om je van het deens in schip te locken was toch nieuw hij zei de verachtelijkste mens die ik ken zei ik over zulke een helse list voor ontwaardigd en de onvoorzichtigste zei de van Lins want zijn viel te strek kan hem zijn halve vermogen kosten maar dat daar gelaten ik moet zwichten hier is mijn degen mrs.