Gevleugelde Daden | Herman Heijermans, Jr. | General Fiction, Humorous Fiction | Audiobook | 2/2
Vandaar dat enige keurregimenten, de zogenaamde nuageur en plener, als opvallige degrenadiers en jagers voortdurend geoefend werden op duizelig wekkende hoogten, 5000 tot 10.000 meter, om zich te gewennen aan de eigenaardigheden der sfeer. Veel gebruik maakte men ook van de gediale inval van een kapitein der nuageur, die proevenemingen met gedresseerde Arenden en Valkennam. In de nieuwe oorlogstoestand bleken die nagenoeg tot de diergaarden bepekte soorten, zeer wenselijke bodgenoten. Zij vielen de gedurpte vijanden aan, reten hun de hersenpan vaneen, rukten ogen uit of scheurden de zijde vleugels ter tegenstanders stuk. Van deze rode afgrijselijkheden afstappend, niet nader uiteenzettend hoe gemakkelijk oorlogsschepen, gewapende luchtballons etc. geënterd konden worden, eveneens als wel voegelijk voltkouter de gevolgen van volksmietings, volksbewegingen en internationale arbeidersvlucht wijzelijk meidend, zei het voor oorloofd nog een paar opmerkelijke maatschappelijke veranderingen te releveren. Het geschieden dat de brievenbussen aan de daken bevestigd werden en de rondswevende bestellers aangenamer taak kregen. Schipbreuken waren zeldzaamheid, elke zeeman had bevleugelde reddyschordels. In de schouwbeuren moesten de vestierers voor groot worden ter bewaring der vliegmaschines. Deze tak van kunstnijverheid, die zo lang op slechte recettes geteerd had, leef de plotseling wonderlijk op. Uit de velen ontberende provincieplaatsjes vloog het avonds storm. Wat er in geen eeuwen gebeurd was gebeurde tans, er kwam gebrick aan theaters, directoren, Raad van Beheren, adviseurs, kritici en wat verder tot het vak behoort. De Tjingotjangels en caféconcerts verliepen geleidelijk. Althans het grote publiek, nu zelf gewend aan parforsstoeren in de open lucht, jaagde het gezwaai aan trapezes minder toe. Na veel bewogen tochten over rivieren, zeeën, daken, deed zich de behoefte aan intellectuele zaken gevoelen. De geosoniseerde mensheid herkreeg haar oude liefde en gelaadskleur. Stukken die men doodgespeeld waande, als de rode brug en de twee wezen, maakte series met verschijde nullen. Acteurs die zich uit broodgebrek in het peuren bestaan hadden teruggetrokken, werden weer artiest. De oudteurs verdienden zonder hoogte vliegen betuinde vilas bij de vleet. De aandrang naar de schalbeugen werd zo hevig en het gedrang bij de toegangsturen op de eerste etage soms zo vinnig dat een listig ondernemer op een weiland buiten, afstanden bestonden niet langer, een openlucht theater met 30.000 zitplaatsen liet bouwen. Men vloog vooracht naar zijn plaats. De ondernemer had voor treffelijk gezien. Bij droogweer hing in elke avond het verlichte transparent uitverkocht aan een balonkaptief proeven het arena. Ook de literatuur kwam meer aan volk.  Er was waarlijk niets genotrijkers dan op een eenzaam plekje in de wolken ronddrijven met een boek op de stuurstand. In de meest serene stilte leefde men met zijn lievelingsdichter. Verheven boven het gewoel beneden benaderte men met teargebaar de verhevenstemming van de poët. Realisme en naturalisme kregen een knauw. Beddelend dromend begreep men eerst dat kunst hoger moet heffen dan aardse vleugelen gedogen en uitblazend op een lastige telefoonpaal of een torenkruis schouden men zich voor zijn vroegere verblinding, zijn vroegere genegenheid voor moddergoden en rioolontleders. Ook de volkspelen verkuisteren, vermannelijkten. In plaats van kuitwedstrijden op widerbanen, schaatserijden, Griekschormijns geworstel, met het doeloosneut twee schouders op een nuchtere grond te drukken, aquamol, ontstonden verrukkelijke vlugheidsspelen om een duif in haar vlug te grijpen. om door hoepels te parachuteren, om in verblinnende vaart en appel met een speer te doorsteken. De zeden werden in zoveren verzacht en vertedigd dat niemand er meer aan dacht vliegend gedierde te quellen of te mishandelen. Wist ben niet aan zijn eigen lijf van de gevaren? Er kwam een bond tot bescherming van insecten bij brandende lampen. Zelfs geen jongen kreeg het meer in het hoofd nestjes uit te halen. Zo zeer steeg dit sentiment voor alle bevleugelden dat er een neiging groeide de Hollandse leel op de vele wapens door een minder achterlijk, minder aan de aarde vastgebakken dier te vervangen. Behoeft aan dit beknopt en schuchte overzicht van een geweldige evolutie te worden toegevoegd, dat het de verschillende mogelijkheden geschokt en ontaan een spoedconferentie in Den Haag belegd hem. Reedslagen de eerste heipalen voor het Vredesgebouw gereed. En nog voor de Mokers in slagemepten debatteerde de DDG met onthutstige laten. De Vlaing Dutchman, een ding van trappers en aluminium-Latten, smeet geheel Europa in een roes, lachte als een kwajor ontraktaten, volkenrecht, oorlogsrecht, internationale bepalingen. Het evenwicht der beschafde naties was verbroken. Een Hollands ministerpresident was vliegend gezien, te samen met een Belgisch, een Zwitsers en een Monacoos staatsman. De kleine landen verbonden zich. Berlijn, Londen, werden overgeleverd aan de willekeur der Stoutmoedigen. Monsieur, spakt de Duitse afgevaardigde, bezorgd denken aan de vergruizelde eenheid van het Duitse rijk en de geruineerde Duitse oorlogsindustrie. Monsieur, in die wetans de oorlog niet kort weekend, worden wij door de Drang der Valkeren overvleugeld, zal het in het wereld bloed regenen. Ik sta vol ook aan de liefde hebben.  Voor de vaart spak hij in die zin een paar uur. En na enige, broeiend opchemistische discussie, werd voorlopig aangenomen dat alle beschafde landen als open steden zouden worden beschouwd, nog aangevallen, nog bebompt mochten worden. Omdat die besluiten evenwel niet doorgevoerd konden worden, zonder onaangename concessies aan meesmuilende socialisten, ging men tot een zitting met gesloten deuren over. Hier sluit ook Valkland niet meesmuilend, matigheid en bezaligheidshalve de deur. Het spreekt echt ervan zelf dat heer P.E. Zwijeuw dat jaar de Nobelprijs verwirft en aangezien het ongepast is in verhaal van avonturen als in nachtkaars te doen eindigen, vermelt de oudteur ter wereld der volledigheid en dat stemming zijn de nieuwsgierige lezers, nog dit prettig slot. Zeegebrauw. Wanneer uw gebeurtelijkheid algebeden een gemeengoot wordt, gevoelen wij geen greetige belangstelling meer voor het wedervaren van kleine enkeleën. Zolang de familie Zwijeuw onbegrepen een eenzaam vloog, trok zij onze aandacht. De stormachtige beroering van alle beschaarten volkeren, de driftige opeenvolging van incidenten, ongelukken, zegepralende vliegers, dwingt ons de helden der historie tot het normaal plan terug te voeren. De overgang is moeilijk, dus subliem oridicul indiakum pa. Na al het grootst aangeduiden te besluiten met de geruststellende verklaring dat de verzwikte voet des heren Pieterswaalu spoelig genas lijkt een sprong in de burgerlijkste diepte van het leven. Er is gelukkig meer te zeggen. In de bloeiende opleving der tijden, in die schoonste renaissance was Pieterswaalu één de eerste om voor te gaan. Zijn daktuin werd een de vrijste en smaakvolste, zijn huis praktisch en comfortabel. Buitengewoon gezien in de plaats. Ereburger, erinitterssoos, litterleidstebaatschappij van letterkunde, met utrechtprovinciaal genootschap en, beridderd, oranjenassal en huisorden, bleef hij tot zijn ouderdag in wetenschap liefhebberen. Het pootje belette hem na een paar jaar in zijn eentje te vliegen. Toen liet hij, weer de eerste, een vernuftige bieluchtpeddel en een trieluchtpeddel baken. Gesteund door de vleugels van vrouw en dochter, kon hij zo door een hele poos mee. Ook dat nam een einde. Mijn vrouw werd het weinig zwijlijvig en kortademig en Amélie geraakte verliefd. Het was ervoor zien. Op een flatroefparty leerden ze hem kennen. Binnen een maand, geheel bekort door haar elegante vleugelslag, deklareerde hij zich op die zelfde ruïde van Koepelstijn, die eenmaal vermaard geworden tot een gemeentelektoren-plateau café was ingericht. 