Onder Moeders Vleugels | Louisa May Alcott | Family | Audio Book | Dutch | 18/24
Hoogstuk 17 van Onder moeders vleugels. Dit is een opname voor LibriVox. Alle opnames van LibriVox zijn vrij van auteursrechten. Voor meer informatie of als u vrijwilliger wilt worden, ga naar LibriVox.org. Voorgelezen door Anna Simon. Onder moeders vleugels door Louisa Mea Alcott. Hoogstuk 17. Kleine Getrouwen. Een hele week lang was iedereen zo deugdzaam in het oude huis, dat men de gehele buurt tot voorbeeld te hebben kunnen strekken. Het was werkelijk bijzonder, want iedereen verkeerde in een bovenaarts goede stemming en zelfverlogening was aan de orde van de dag. Toen de meisjes evenwel ontheven waren van de eerste ongerustheid, verslappen ze merkbaar in hun lofwaardige pogingen en begonnen ze weer in hun oude gewoond te vervallen. Ze vergaten hun motto wel niet, maar het hopen en werkers ging makkelijker opgenomen te kunnen worden. En na de geweldige inspanning vonden ze dat ijvig een vakantiedag verdiend had, en gaven ze hem er meer dan één. Jo vat de zware kou, doordat ze vergad haar geschoren hoofd te bedekken en kreeg bevelend thuis te blijven tot zij beter was, want dan de marge hield er niet van voorgelezen te worden door mensen met verkoudheden in het hoofd. Dit was zeer naar Jo's zin, en na een nauwkeurige dorsnuffeling van Zolder en Kelder bepaalde ze zich tot de Canapé, waar ze haar kwaal met boeken en arsenicum trachten te genezen. Amy kwam tot de ontdekking dat huiselijke arbeid en kunst niet te verenigen waren en keerde tot haar modderpastijdjes terug. Meta ging dagelijks naar haar kinks en naede thuis, of meende althans dat ze dit deed, maar veel tijd werd doorgebracht met lange brieven aan haar moeder te schrijven en de bulletins uit Washington te lezen en te herlezen. Bets bleef standfastig en verviel slecht selten en dal maar voor korte tijd tot niets doen en truren. Elke dag werden de kleine plichten trouw volbracht, behalve nog allerlei dingen die de zusters hadden moeten doen, maar ze waren vergeetachtig en het huis leek veel op een klok waaruit de slinger is weggenomen. Wanneer haar hartje bezwaard was door verlangen naar moedig of bezorgdheid omtrend vader, ging Bets naar een zekere kast, verborgen haar gezicht in zekere dierbare oude Japan, uiter daarin stilte haar klacht en gebat haar gebetje.  Niemand wist waardoor zij naar een treurig gebui weer opgevrolikt werd, maar ieder gevoelde hoe lief en helpvaardig Bets was en onwillekeurig gingen allen tot haar om troost of raad in hun kleine aangelegenheden. Geen der zusters dacht eraan dat deze periode een toetsteen voor hun karakter zou zijn en toen de eerste spanning voorbij was, meenden ze allemaal dat ze zich flink gehouden en lof verdiend hadden. Dien verdienden ze ook zo, maar hun fout was dat ze niet voortgingen met hun besten doen, geen ze tot hun schade en barouw ondervonden. Mete, ik wou dat je eens naar de hummels ging. Moeder heeft gezegd dat we ze niet moesten vergeten, zei Bets, tien dagen na het vertrek van mevrouw March. Ik ben te moe om vandaag te gaan, zei Mete, die gemakkelijk in een schommelstoel zat te naaien. Kun jij het dan niet doen? Jo, vroeg Bets. Het is te winderig voor mij met mijn verkoudheid. Ik dacht dat-ie zo goed als beter was. In zoverwelde ik met Lori kan uitgaan, maar niet genoeg om naar de hummels te gaan, zei Jo lachend, maar toch had beschaamd over haar inconsequentie. Waarom ga je zelf niet, vroeg Mete? Ik ben er al elke dag heen geweest, maar het kleinste kindje is ziek en ik weet niet wat ik er doen moet. Vrouw Hummel gaat het werken en Lotje moet er op passen, maar het wordt al ergere en ergere en ik vind dat jullie of Hannah eens moest te gaan. Bets sprak ernstig en Mete beloofde dat ze de volgende dag gegaan zou. Vraag Hannah ooit lekkers en breng het even Bets, de lucht zal je goed doen, zei Jo, terwijl ze er verontschuldigend bij voegde. Ik zou wel gaan, maar ik wou zo graag mijn verhaal afmaken. Ik heb zo'n hoofdpijn en ben zo moe, daarom voel ik of één van jullie wilde gaan, zei Bets. Amy zal wel dadelijk thuis komen en er even voor ons heen lopen, zei Mete. Nu, dan zal ik een poosje gaan rusten en op haar wachten. Bets ging op de kanapé liggen, de andere hervatten hun werk en de Hummels werden vergeten. Een uur verliep, Amy kwam niet.  Mete ging naar haar kamer om een nieuwe Japon te passen, Jo was verdiept in haar verhaal en Hannah zat gerust voor het keukenvuur te dutten, toen Bets stil haar hoed opzette, een mandje met allerlei overblijfseldjes vulden voor de kinderen en met een pijnlijk hoofd en een doelvige uitdrukking in haar geduldig ogen in de vinnige kou uitging. Het was geest laat toen zij terugkwam en niemand zag haar naar boven sluipen en in de kamer van haar moeder verdwijnen. Een half uur later ging Jo naar boven om het een of ander uit moeders kast te halen en daar vond ze Bets, gezeten op de medicijnkast met een heel ernstig gezicht, beschrijden ogen en een flesje met kamver in de hand. — Wat is er te doen? — riep Jo, toen Bets een handuitstak als wilde ze haar afweeren en gejaagd vroeg. — Je hebt het roodfond gehad, het niet? — Ja, geleden, toen Beta het had. — Waarom? — Dan zal ik het vertellen. — Oh Jo, het kindje is dood. — Wel kindje. — Van vrouw Hummel, het stier op m'n schoot voordat ze thuis kwam, snikt de Bets. — Mijn arm kind, wat vreselijk voor je, was ik maar gegaan. — Zei Jo met een berouwvol gezicht, terwijl ze Bets op haar schoot trok in de grote stoel van haar moeder. — Het was niet vreselijk, Jo, alleen maar zo trurig. Ik zag dadelijk dat het erger was, maar Lotje zei dat haar moeder de dokter was gaan halen, dus nam ik het kind om Lotje wat te laten rusten. — Het leek net of het sliep, maar opeens gaf het een schreeuw en beefde en bleef toen heel sturd liggen. — Ik deed mijn beste kleine koude fotjes te warmen en Lotje gaf het op melk, maar het bewoog zich niet. — En toen zag ik dat het dood was. — Schrij niet zo, lieveling, wat heb je toen verder gedaan? — Ik bleef maar stil zitten en hield het voorzichtig vast, tot vrouw Hummel thuis kwam met de dokter. — Hij zei dat het dood was en keek naar Heinrich en Mine, die keelpijn hadden. — Rootvonk, vrouwtje, je had me eerder moeten roepen, — zei hij knorrig. — Vrouw Hummel vertelde hem toen dat ze arm was en dat ze daarom zelf haar best gedaan had om het kindje te genezen.  — Maar nu was het te laat en ze kon hem slechts smeken voor de anderen te zorgen en hoopte dat liefdadige mensen haar in staat zouden stellen hem te betalen. — Toen glimlacht hij en werd wat vriendelijker, maar het was zo treurig en ik schrijde met hem mee. Tot de dokter zich opeens omkeerde en zei dat ik dadelijk naar huis moest gaan en belladonne in nemen, want dat ik anders ook het roodvonk zou krijgen. — Oh nee, dat zul je niet, ripio, haar met een verschrikt gezicht vast in de arme sluitende. — Oh, Bets, als jij ziek wordt, kan ik mezelf nooit vergeven. — Wat zullen we doen? — Wees maar niet zo angstig. Ik denk dat ik het niet ergens zal hebben. Ik keek eens in de moederspoek en daar stond dat het begin met hoofdpijn, keelpijn en zo'n wonderlijk gevoel als ik heb. — Dus toen heb ik wat belladonne genomen en nu voel ik me al wat beter, — zei Bets, terwijl ze haar ijskoude handen tegen haar brandend voorhoofd drukte en haar best deed om haar gewoon uit te zien. — Was moeder Martijs, ripio uit, terwijl ze naar het boek greep en gevoelde dat Washington ontzettend ver weg was. — Ze las een bladzijde, keek Bets eens aan, voel daar haar hoofd, tuurde in haar keel en zei toen ernstig, je bent meer dan een week lang elke dag bij het kind geweest en bij de anderen die op het punt staan het ook te krijgen. — Ik ben dus wel bang dat je ook besmet zult zijn, Bets. — Ik zal Hannah roepen, die weet alles van ziekte af. — Laat Amy vooral niet herkomen, ze heeft het nooit gehad en ik zou niet willen dat ze het van mij kreeg. — Kunnen jij en Meten het niet nog eens krijgen? — Voeg Bets angstig. — Ik denk het niet, en ik geef ook niet zo'n. — Zou juist zijn wat ik verdiende, een zelfzuchtig schepsel dat ik ben, met jou te laten gaan en zelf thuis te blijven om nonsense te schrijven, mopelde Jo, terwijl ze Hannah ging raadplegen. — Die goede ziel was in een ogenblik klaarwakker en dadelijk gereed tot hulp en goede raad. — Ze verzekerde Jo dat er geen reden dat ongerustheid was.  Iedereen kreeg het roodvonk en als het maar goed behandeld werd stierf niemand eraan. — Het geen Jo alles als een evangelie aannam, zodat ze, aanmerkelijk gerust gesteld, Meten ging ropen. — Nu zal ik u eens zeggen wat we zullen doen, — zei Hannah, nadat ze Bets had bekeken en ondervraagd. — We zullen Dr. Banks laten halen, om eens even naar je te zien liefje en om te zorgen dat we het niet verkeerd aanleggen. — Dan zullen we Amy voor een potje naar Tante Marge sturen om haar buiten de besmetting te houden en moet een van de grote meisjes een paar dagen thuisblijven om Bets gezelschap te houden. — Ik zal natuurlijk thuisblijven. Ik ben de oudste, begon Meten, met een bezorgd en berouwvol gezicht. — Nee, ik, want het is mijn schuld dat ze ziek is. Ik zei tegen moeder dat ik de boodschappen zou doen en ik heb het niet gedaan, — zei Jo beslist. — Wie wil je hebben, Bets? Er is er maar één nodig, — voor Hannah. — Liefst Jo, — en Bets leundde haar hoofd tegen haar zuster aan met zulke een tevreden blik dat dit punt opeens bestist was. — Ik zal het Amy gaan vertellen, — zei Meten, wil wat gegriefd, — maar hoeft geheel verlicht, want zij hield niet van zieken oppassen, — en Jo wel. — Amy kwam in openlijke opstand en verklaarde hartstochtelijk dat ze liever het roodfond kwal krijgen dan naar Tante Marge gaan. — Meten redeneerde, — smeekte en beval, — alles vergeefs. — Amy hield vol dat ze niet ging, — en Meten verliet haar in wanhoop om met Hannah te beraatslagen wat er gedaan moest worden. Voor z'n terugkwam, — trat Lori de kamer binnen en vond Amy snickende, — met het hoofd in de kanapé-kussens verborgen. In de hoop trooste vinden, — vertelde ze de reden van haar droevheid, maar Lori stakte handen in de zak en wandelde met gevronste wenkbrouwen en zacht fluiten de kamer op en neer. — Eindelijk kwam hij naast haar zitten en begon op zijn meest overredende toon. — Kom, wees nu verstandig en doe wat ze zeggen. — Nee, schrij je niet, — maar hoor eens, — wat een mooi planetje ik gemaakt heb.  — Jij gaat naar Tante Marge, — en ik kom je elke dag halen om te wandelen of te rijden, — en we zullen een hoop plezier samen hebben. — Is dat niet beter dan hier te zitten pruilen? — Ik wil niet weggestuurd worden als of ik in de weg loop, — snikte Amy op een ledigde toon. — Maar, m'n lieve kind, — dit is om je gezond te houden. — Hier verlangt toch niet ziek te worden, — is het wel? — Nee, — natuurlijk niet, — maar ik zal het toch wel worden, — want ik ben de hele tijd bij pets geweest. — Dat is juist de reden waarom je dadelijk weg moet. — Dan blijf je misschien nog vrij. — Verandering van lucht en voorzichtigheid zullen je, — denk ik wel, — vrij waren, — of in alle gevallen je het roodfonk in mindere graadtoen krijgen. — Ik raad je aan, — maar zo gauw mogelijk heen te gaan, — want roodfonk is geen gekkheid, juffertje. — Maar het is zo vervelend bij Tante March. — Ze is zo knorrig, — ze Amy, — wel wat verschrikt. — Het zal niet zo vervelend zijn als ik elke dag eens in kom lopen, — om je te vertellen hoe het met pets is, — en om je te komen halen om met mij uit te gaan. — Ik sta nogal in een goed plaatje bij de oude dame, — en ik zal zo beleefd mogelijk tegen haar zijn, — dan zullen we haar wel vertederen. — Zullen je me met het hitte wagetje en puk komen halen? — Op mijn woord van eer. — Vast elke dag? — Dat zul je eens zien. — En mij dadelijk teruggaan als pets beter is? — Op de minuut af. — En met mij naar de comedie gaan? — Naar twaalf comedies, — als we maar mogen. — Nou, — dan — denk ik — dat ik maar gaan zal, — ze Amy langzaam. — Moi zo, — ga nu met haar maar eens opsnoren — en haar vertellen, — dat je je hoofd gebogen hebt, — zei Lori, — met een goedkeurend tikje, — wat Amy nog meer ergerde — dan dat hoofdbuigen.  Meta en Jo kwamen naar m'n nedelopen om het wonder — dat dat plaats gegepen — te aanschouwen, — en Amy, — die zichzelf nu heel interessant — en zelf op offerend begon te vinden, — beloofde te zullen gaan, — wanneer de dokter dacht — dat Betsy ik zou worden. — Hoe is met onze Bets, — voor Lori, — want Betsy was zijn bijzondere lieveling, — en hij was veel ongerustig over haar, — dan hij wilde tonen. — Ze ligt nu een poosje op moeders bed, — en voelt zich wat beter. — De dood van het kindje heeft haar erg getroffen, — maar verder gelooft dat het gevat de kou is. — Hannah zegt ook dat ze denkt, — maar ze kijkt ongerust, — en dat maakt me zenuwachtig, — antwoorden meten. — Wat is de wereld toch een jammerdal, — zucht Jo, — met een wanhopig gebaar haar kuif opstrijkend. — Pas zijn we de ene zorgde boven, — over is weer een andere in aantocht. — En nu moeder weg is, — is er zo niets om je aan vast te houden. — Ik ben tenminste ten einde raad. — Nou, — maak maar geen steekovakker van jezelf, — dat staat je niks. — Strijk je lokke glat, Jo, — en vertel me eens, — of ik ook aan je moeder zal telegraveren, — of iets anders doen, — voor Glory, — die zich nog niet had kunnen verzoenen — met het vlis van de ene geschoonheid zijn er vriendin. — Dat is het juist op me zenuwachtig maakt zijn meten. — Ik vind dat we het moeder moeten berichten, — wanneer Bets bezelijk ziek is. — Maar Hannah zegt dat we het niet moeten doen, — omdat moeder vader niet alleen kan laten, — en het haar maar ongerust zou maken. — Bets zal wel niet lang ziek zijn, — en Hannah weet precies wat ze doen moet. — En moeder zij dat we naar haar moesten luisteren. — Dus moeten we ons dunk me aan Hannah houden, — hoewel ik het toch niet heel goed vind. — Hm, — ja, — ik weet het niet. — Vraag het eens een grootvaardig, — als de dokterig geweest is. — Ja, — dat is goed.  — Jo, — ga jij dadelijk pangst halen, — want we kunnen over niets beslissen, — voordat hij er geweest is, — commandeerden meten. — Blijf waar je bent, Jo, — ik ben de boodschappeloper van deze inrichting, — zei Lori, — zijn pet grijpende. — Heb je het niet te druk, — begon meten? — Nee, — ik heb mijn werk voor vandaag af. — Werk je, — in de vakantie, — vroeg Jo. — Ik volg het goede voorbeeld van mijn buren, — was Lori's antwoord, — toen hij de kamer uitstapte. — Ik heb de beste verwachting van mijn jongen, — zei Jo, — hem met een goedkeurende glimlach nazienden, — terwijl hij over de heilingsprong. — Ho ja, — hij is nogal geschikt, — voor een jongen, — was Meta's enigszins onvriendelijk antwoord, — want het onderwerp interesseerde haar niet. Dr. Banks kwam en verkruidde dat Pets kenteken van roodfonk vertoonden, — maar hij hoopte dat ze ten lichte graad zou hebben, — hoewel hij zeer ernstig keek bij het vernemen van de hummelgeschiedenis. Amy werd dadelijk weggezonden met het dosis voorbehoedmiddelen, — ze vertrok in alle statie, — met Jo en Lori tot geleiden. Tante March ontving hen met haar gewone gastvrijheid. — Wat moet je nu hebben? — vroeg ze, — griemmig over April heen kijkende, — terwijl de papagei, — die op de leuning van haar stoel zat, — kruiste. — Gewicht! — geen jongens hier! Lori ging voor het raam staan, — en Jo deed haar verhaal. Juist wat de verwachte was, — wanneer je moeder jullie toestaat, — bij allerlei arme mensen in en uit te lopen. Amy kan blijven en zich hier nuttig maken, — als ze niet ziek wordt, — maar dat zal wel, — ze ziet er nu al naar uit. — Schij niet, kind, — ik word zenuwachtig als ik mensen zo hoor snuffen. Amy was op het punt te gaan schrijen, — maar Lori trokter sluikste papagei bij zijn staart, — wat dit dier een verschrikte schreeuw ontlockte, — en hem op zo'n dwaze toon. — Genade gehemel, — deed roepen, — dat ze in plaats daarvan begon te lachen. — Welke tijding heb je van je moedig, — vroeg de oude dame snippig. — Vader is veel beter, — antwoorden Jo, — terwijl ze haar best deed, — een ernstig gezicht te zetten. 