Negerhut | Harriet Beecher Stowe | Literary Fiction | Audio Book | Dutch | 16/17
41ste hoofdstuk van de negerhut. Deze LibriVox-opname is vrij van houtteursrechten. Opname door Marcel Koenders. Negerhut door Harriet Beecherstow in de vertaling van CM-mensing. 41ste hoofdstuk, de jongemeester. Twee dagen later kwam een jongman in een lichte wagen de laan van oranjebomen op rijden. Wierp de teugels haastig uit de hand, sprong af en vroeg naar de eigenaar van het goed. Het was George Shelby en om te doen begrijpen hoe hij daar kwam, moeten wij een eind in het verhaal teruggaan. De brief van Miss Ophelia aan mevrouw Shelby was door een ongelukkig toevall een paar maanden van een afgelegen postkantoor opgehouden. Eer hij zijn de bestemming bereikte. En natuurlijk was Tom voor die tijd reeds tussen de afgelegen moerasen aan de rode rivier uit het oog verloren. Mevrouw Shelby las dit bericht met het diepste leedwezen. Maar dien de gevolgen, ter stond iets te doen, was ene onmogelijkheid. Zij zat toen bij het ziekbed van haar echtgenoot, die eilende in de crisis ene koortsiek te lach. Jonge Heer George Shelby, die in die tussentijd van een knap tot een reizig jongman was veranderd, was haar getrouwenhelper en haar enige steun in het beheerderen zaken van zijn vader. Miss Ophelia was bedachtzaam genoeg geweest om de naam van de procureur te melden, die de zaken van Sint Clairs behandelde. En het enige wat onder deze omstandigheden kon gedaan worden, was hem een brief te schrijven om nadere inlichtingen te verzoeken. Het overlijden van Mr. Shelby enige dagen later deed natuurlijk alle belangen uitgezonderd die van de dringendste aard waren vergeten. Mr. Shelby had zijn vertrouwen op de bekwaamheden zijn of vrouw getoond door haar tot executrice in zijn nalatenschap te benoemen. Daardoor werd zij ter stond met ene menigte van bezigheden overladen. Met haar eigenaardige geestkracht aanvaarde me vrouw Shelby de taak om de ingewikkelde staat er zaken te ontwarren. En hield zich, door George geholpen, enige tijd bezig met rekeningen na te zien, bezittingen te verkopen en schulden af te doen. Want zij had zich voorgenomen alle zaken tans op een evene voet te brengen, wat ook de gevolgen daarvan mochten zijn. Intussen ontvingen zij een brief van de rechtsgeleerde naar wie Ophelia hen verwezen had, waarin deze melde dat hij niets van de zaak wist.  Dat de man op ene publieke verkoping verkocht was en hij niets anders zeggend kon dan dat hij het geld had ontvangen. Mevrouw Shelby en haar zoon konden zich echt er hiermee niet gerust stellen en toen George ongeveer zes maanden later voor de zaken zijn haar moeder ene reis de rivier af moest doen, besloot hij New Orleans te bezoeken en in persoonnavraag te doen, in de hoop van al dus te ontdekken waar Tom gebleven was. Na enige maanden van vruchteloze naastporingen ontmoet er George door een bloottoevall te New Orleans iemand die hem de gewenste inlichtingen kon geven. En daarna voer hij van geld voorzien met de stoomboot de rode rivier op, met het besluit om zijn oude vriend op te zoeken en terug te kopen. Leuk reek van buiten en ontving de vreemdeling met zekere barse gastvrijheid. Ik verneem, zeiden de jongkman, dat hij, de New Orleans, een jongen gekocht heeft, Tom geheten. Hij placht op mijn vaders plaats te wezen en ik kwam zien of ik hem niet kon terugkopen. Leuk rees gezicht betokk en hij antwoordde driftig uitvallende, ja, ik heb zulke een kerel gekocht en een duivel slechte koop heb ik aan hem gedaan. Zulk een weerspannige, onbeschaande kerel. Hij heeft mijn negers opgestookt om weg te lopen en twee meiden voortgeholpen die 800 of duizend dollars het stuk waard waren. Dat bekende hij en toen ik hem bevalt te zeggen waar zij waren, zeiden hij dat hij het wel wist, maar hij het niet zeggen wilde. En daar bleef hij bij, hoewel ik hem de ergste geesteling gaf die ik nog ooit een negen gegeven heb. Ik geloof dat hij zijn best doet om dood te gaan, maar ik weet niet of het hem gelukkend zal. Waar is hij? zeiden George ongeduldig. Laat mij hem zien. Het gezicht des jongmans was bloedrood geworden en zijn oogens grote vonken, maar hij achte het voorzichtig om nog niets te zeggen. Hij is daar in die schuur, zeiden ene kleine jongen, die het paard van George vast hield. Leuk regaf de jongen vloekende een schop waar George ging, zonder een woord te spreken naar de aangeduide plaats. Tom had daar, zeer of die noodlottige nacht, twee dagen gelegen niet leidende, want alle gevoel en vatbaarheid voor leiden was verdoofd.  Hij lag meestal stil, in een halve bezwijming, want zijn gezond en sterk gestel wilde niet zo ter stond bezwijken en de gekerkende geest vrij laten. Ter sluiks was hij daar in de duisternis van de nacht bezocht door enige arme schepselen, die hun karige uren van rust verkorten, om hem enige die er liefdesdiensten terug te geven waarin hij altijd zo overvloedig was geweest. Het is waar, die arme discipline hadden weinig te geven, alleen een beker koud water, maar die werd met volle hart te gegeven. Tranen waren op dat goedige, gevoelose gezicht gedroppeld, tranen van berouw, door die arme, onwetende heidenen geschrijd. Die zijn geduld en zijn stervende liefde tot berouw hadden opgewekt. En bitterer gebeden waren over hem uitgezocht, tot een laat gevonden verlosser, van wie zij nauwelijks meer wisten dan de naam. Maar wie het smachtende hart van de onwetende mens nooit de vergeefs aanroept. Kessie, die uit haar schuilplaats was geslopen en door luisteren voornomen had welke offer er voor haar en Emiline was gebracht, was daar de vorige nacht geweest. Alle gevaar van ontdekking tartende, en bewogen door enige laatste woorden, die de liefde rijke ziel nog met inspanning van alle krachten kon fluisteren, was het hart der ongelukkige verzacht en had de wanhopige vrouw geweend en gebeden. Toen George de schuur binnen trat, voelde hij zich duizelig en flauw worden. Is het mogelijk, is het mogelijk, zeiden hij, bij hem neder knielende. Oum Tom, mijn arme, arme vriend. De stem had iets dat in het oor van de stervende doordrong. Hij bewoog even het hoofd, glimlachten en zijde met de woorden van de metodistisch lied. Jezus kan door zijn gena het sterfbed tot een donse pelu maken. Tranen, die zijn mannelijk hart eer aandeden, rolde de jongeling over de wangen, terwijl hij zich over zijn arme vriend heenboog. O, beste oom Tom, ontwaak toch, spreek toch nog eens. Zie op, hier is George, uw kleine meester George, kent hij mij niet. Jonge Heer George, zijde Tom, zijn ogen openende, met een uitersvlauwe stem. Jonge Heer George, en zag hem verbijsterd aan. Langzaam scheen het denkbeeld, zijn er ziel te vervullen. De zwervende blik werd vast en helder. Het hele gezicht verlevendigde zich. De handen werden samengevallen en de tranen rolden over zijn wangen. Gezegend zij de heren. Dat is, dat is al wat ik verlangde. Ze hebben mij niet vergeten.  Dat verwarmt mijn ziel, dat doet mijn oud hard goed. Nu zal ik tevreden sterven. Loef de heren, o mijn ziel. Gij zult niet sterven. Gij moet niet sterven. Denk er niet aan. Ik ben gekomen om u te kopen en weder naar huis te brengen, zijde George met hartstochterlijke aandoening. O, meester George, gijk om te laat. De heren heeft mij gekocht en zal mij naar huis brengen. En ik verlang om te gaan. De hemel is beter dan Kentucky. O, sterf toch niet. Dat zal mij de dood doen. Het zal mij het hart breken, te denken wat gij geleden hebt en dat gij hier zo in die oude schuur ligt. Arme, ongelukkige man. Noem mij geen arm, ongelukkig man, zei de tom met plechtige ernst. Ik ben arm en ongelukkig geweest, maar dat is alles nu voorbij. Ik ben nu vlak aan de deur, ingaan de tot de heerlijkheid. O, meester George, de hemel is gekomen. Ik heb de overwinning behaald. De heren Jezus heeft mij die gegeven, geprezen zij zijn naam. George was ontzettend over de kracht en de levendigheid, waarmee de deze afgebroken gezegden werden geuid. Hij beleef stil ze te staren. Tom vatte zijn hand en vervolgde. Gij moet niet aan Chloé zeggen, die arme ziel, hoe gij mij gevonden hebt. Dat zou zo schrikkelijk voor haar wezen. Zeg haar maar, dat gij mij vond, ingaan de in de heerlijkheid en dat ik naar niemand wacht te komen. En zegt dat de heren mij altijd en overal heeft bijgestaan en mij alles licht en gemakkelijk heeft gemaakt. En o, de arme kinderen, mijn oud hart is bijna om hen gebroken, al zo lang. Zeg hun allen, dat zij mij volgen. Mij volgen. Geef mijn liefde groet aan meester en de lieve meesteres. En iedereen op de plaats. O, gij weet het niet. Het is als of ik hen allen even lief heb. Ik heb alle schepselen lief. Overal. Het is niets dan liefde. O, meester George. Wat is het toch een Christen te zijn? Op dit ogenblik kwam legré naar de deurkuiren. Kijk met een norske zicht en gefijnste onverschilligheid binnen en keerde zich wederom. Die oude Satan zei de George in zijn verontwaardiging. Het is een troost te denken dat de duivel hem eens hiervoor betalen zal. O nee, zo niet, zei de Tom, zijn de hand drukkende.  Hij is een arm en lenderschepsel. Het is ontzettend om eraan te denken. O, als hij maar berouw wilde hebben, zou de heren hem nog vergeven. Maar ik vrees dat hij het nooit zal doen. Ik hoop van nee, zei de George. Ik zou hem nooit in de hemel willen zien. Stil, meester George, dat kwelt mij. Denk zo niet. Hij heeft mij geen wezenlijk kwaad gedaan. Hij heeft maar de poort van het Koninkrijk voor mij geopend. Anders niet. Op dit ogenblik was de kracht uitgeput, waarmee de blijdschap over het weder zien van zijn jongenmeester de stervende plotseling had begaafd. Eens klaps begaf hem die opgewektheid weder. Hij sloot de ogen en die geheimzinnige verandering vertoonden zich op zijn gelaad. Welke de nadering de andere wereld aankondigt. Hij begon dieper en zwaarder adem te halen. Zijn brede borst zwoegde, heftig op en neer. De uitdrukking van zijn gelaad was die van een overwinnaar. Wie, wie, wie zal onschrijdend van de liefde van Christus? Zijde hij met ene stem die met zijn doodelijke zwakheid streed. En met een glimlach viel hij in slaap. George bleef met erbiedig ontzacht stilzitten. Het was hem als of die plaats heilig was. En toen hij eindelijk de gebroken ogen sloot en van de dode opstond, vervulde hem slechts enige dachten die welke zijn eenvoudige vriend had uitgedrukt met de woorden wat is het toch een Christen te zijn. Hij keerde zich om. Le Gré stond met een norske gezicht achter hem. Het gezicht van zulke stervende had het natuurlijk vuur van jeugdgehaard stochterlijkheid gedemd. De tegenwoordigheid van die man was voor George enkelwalgelijk en hij verlangde niets anders dan zich, maar met zo weinig woorden als mogelijk was van hem te verwijderen. Zijne donkere sprekende ogen op Le Gré vestigende, zei hij slechts, gij hebt alles gekregen wat gij ooit van hem hebben kunt. Wat zal ik u voor het lijk betalen? Ik wil het weg nemen en het behoorlijk begrafen. Ik verkoop geen dode negers, antwoordde de Le Gré stuurs. Mijn entwegen mocht gij hem begrafen waar en wanneer gij wilt. Jongens, zei de George, op een toon van gezag tot enige negers, die erbij stonden, help mij hem opnemen en naar mijn wagen dragen en haalt mij ene spa, een van hen liep heen om ene spa, twee andere helper George om het lijk naar de wagen te dragen.  George zag niet eens om naar Le Gré, die zijne bevelen niet tegensprak, maar met gedwongen onverschilligheid stond te fluiten. Hij volgde hem met een strak gezicht naar de plaats waar de wagen stond. George sprijde zijn mantel in de wagen en liet het lijk behoedzaam daarin leggen, de bank opschuivende om ruimte daarvoor te maken. Toon keerde hij zich om, keek Le Gré strak aan en zijde met gedwongen bedaardheid. Ik heb u nog niet gezegd wat ik over dit gruwelijk geval denk. Dit is nog de tijd, nog de plaats. Maar meneer, dit onschuldig bloed zal recht hebben. Ik zal deze moord bekend maken. Ik zal naar de eerste recht te gaan die ik vind en u aangeven. Doe dat, antwoordde Le Gré, honend met zijne vingers knipende. Ik zal het u zelfs gaan zien doen. Waar zult hij getuigend krijgen? Hoe zult hij het bewijzen? Kom maar op. George begreep er stond hoe veilig Le Gré hem kon uitdagen. Er was geen blanken op de plantage en in alle zuidelijke gerechtshoven wordt de getuigenis van het gekleurde bloed voor niets geacht. Het was hem op dit ogenblik als of Le Gré het omrecht die zijn hard opstond dan hem er zelf moest binnendringen. Maar het was vruchteloos, gerechtigheid op aarde te zoeken. Wat een gedoe zou ik zeggen, om een dode neger, zei de Le Gré. Dit woord was als de vonk in een kruikmagazijn. Voorzichtigheid is nooit de eerste deugd van een Kentuckisch jongkman geweest. George keerde zich om en gaf in zijn verontwaardiging Le Gré een vuistlag die hem plat op zijn gezicht deed vallen. En terwijl hij daarbij hem stond, gloeiende van gramschap en edelen trots had hij geen slechte voorstelling kunnen geven van zijn grote naamgenoot. Op het ogenblik zijn er zeegepraal over de draak. Voor sommige mensen is het echt werkelijk nuttig als zij eens door een vuistlag op de grond geschmakt worden. Wanneer men hen maar een splat in het stof ligt schijnen zij ter stond eerbied voor iemand te krijgen en Le Gré behoorde tot deze soort. Toen hij opstond en zich het stof van de kleren sloeg keek hij de wegrijdende wagen met zekere onderdanigheid na en opende zijn mond niet voordat George geheel uit het zicht was. Buit de grenzen der plantagen had George een zandige hoogte opgemerkt door enige bomen beschaduwd. Daar maakten zij het graf.  Zullen wij de mantel afdoen meester? Zijde een van de negers toen het graf gereed was. Nee, nee, begraafd hem daarmede. Het is alles wat ik u nu geefend kan, Armiton, en hij zult het hebben. Zij legten het lijk in het graf, vulden het zwijgend weder met aarde hoopte die tot een heuveltje op en bedekte dat met groene zoden. Gij kunt gaan jongens, zei de George en stopte ieder een halve dollar in de hand. Zij bleven echter dralen. Als meester zo goed wou zijn, om ons te kopen, zeiden er een. Wij zouden hem zo trouw dienen, zeiden de ander. Het is hier heel erg meester, nam de eerste. Oog, koop ons toch. Ik kan niet, ik kan niet antwoorden George, met innig leed wezen, en wenkte hen om heen te gaan. Het is onmogelijk, de arme lieden gingen stil en treurig heen. Getuig, o eeuwen God, zei de George op het graf van zijn arme vriend knielende. Getuig, dat ik van dit uur af doen zal wat één man kan doen om deze vloekterslavernij uit mijn land te drijven. Geen gedenk teken, kenmerkt de laatste rustplaats van onze vriend. Hij behoeft er geen. Zijn heren weet waar hij ligt en zal hem opwekken tot onstervelijkheid. Om met hem te verschijnen wanneer hij in zijn heerlijkheid verschijnen zal. Beklaag hem niet. Zulk een leven en zulk een dood vereisend geen beklag. Niet in de rijkdom er almacht is de grootste heerlijkheid godsgelegen. Maar in zelfverlogenende, leidende liefde en gezegend zei de mensen die hij tot gemeenschap met hem roept om hem het kruis met geduld na te dragen. Van de zulke staat het geschreven. Zalig zijn die treuren, want zij zullen vertroost worden. Einde van het 41e hoofdstuk. 42e hoofdstuk van de negen hut. Deze LibriVox opname is vrij van auteursrechten. Opname door Marcel Koenders. Negen hut door Harriet Beecherstow in de vertaling van C&Mensing. 42e hoofdstuk, een authentieke spookhistorie. Er bestond een merkwaardige reden waarom juist in die tijd onder de bediende op het goed van Legree buitengemeen veel spookhistorieën omliepen. Men vertelde Elkander fluisterend dat men in het holst van de nacht voetstappen de vlieringtrap had horen afkomen en door het huis rondwalen. Vruchteloos had men de deuren van de bovengang gesloten.  Het spook had of een tweede sleutel in de zak of bediende zich van het onheugelijke privilege der spoken om door het sleutel gehad te kruipen. En wandelde evenals andere rond met ene vrijheid die inderdaad onrustbaarend was. De stemmen waren enigszins verdeeld wanneer het op de beschrijving der uitwendige gedaamte van de geest aankwam. Het geen te wijten was aan en onder de negers en zover wij weten onder de blanken herzend gebruik om bij zulke gelegenheden de ogen te sluiten en het hoofd onder de dekens of waaronder men anders kan weg te stoppen. Natuurlijk worden gelijk ieder bekend is wanneer de lichamelijke ogen buiten werking zijn gesteld, de geestelijke ogen bijzonders scherp zien. En zo had men toch een aantal portretten van het spook die alle konden beedigd worden maar gelijk met portretten, meer malen het geval is, in geen enkel opzicht naar Alkander geleken behalve in deze eigenaardige familietrek van het geslag der spoken dat het een wit lakend roeg. De arme negers waren niet in de oude geschiedenis bedreven en wisten niet dat Shakespeare dit kosttum voor het echte had verklaard door te zeggen dat de doden in hun lijklakens, grillend en mommelend door de straten van Rome rondwaarden. Het is dus een zeer opmerkelijk spookkunde verschijnsel dat zij in dit opzicht allen overeenstemden. Hoe het hiermede mag gelegen zijn, wij hebben bijzondere redenen om te weten dat in de voorvast aangenomen spookuren in een reiziger gedaamte in een wit laken door het huis van Legree rondwaalde. De deuren uit en om het huis heen zweefde, nu verdwing, dan weder verschijn en eindelijk de steilen trap weder opging naar die noodlotte geveliering en dat mensmorgens alle deuren even vastgesloten vond als ooit. Legree kon niet nalaten dit gefluister te bemerken en het was destemeerhinderlijk voor hem door de moeite die men deed om het voor hem te verbergen. Hij dronkt meer brandewijn dan gewoonlijk. Heelt overdag trots het hoofd op en vloekte nog harder dan anders maar der snachts had hij kwaarde dromen en gedachten die alles behalven aangenaam waren. Desavonds nadat het lijk van Tom was weggevoerd reed hij naar de naaste stad om zich wat vrolijk te maken en dit deed hij terdege. Hij kwam laat en vermoeid thuis. Sloot zijn deur, nam de sleutel eruit en ging naar bed. Doog laat iemand doen wat hij wil om haar te smoren.  Eén menselijke ziel is een aakelige, spookachtige, onrustbaarende bezitting voor een slecht mens. Wie kent haar grenzen en perken? Wie kent al haar geduchten, misschien die bevende en sidrende raadselvragen die zij zich even min kan afwennen als zij haar eigen eeuwigheid kan overleven. Welke dwaas is hij die zijn deur sluit om geesten buiten te houden terwijl hij in zijn eigen borst een geest heeft die hij niet alleen durft ontmoeten wien stem gesmoord onder bergen van aartsgezindheid toch als de waarschuwende basuim des oordeels blijft klinken. Doog legré sloot zijn deur en zette een stoel daar tegen. Hij plaatste een nachtlicht bij het hoofdeinde van zijn bed en legde zijn pistolen daarbij. Hij bezichtigde de sluitingen der vensters, zwoer toen met een vloek dat hij niet om de duivel en al zijn engelig af en ging slapen. Hij sliep, want hij was moede, hij sliep gerust. Maar eindelijk kwam er over zijn slaap een schaduw van iets ontzettend, iets vreselijks, dat over hem heen hing. Het was het lijklaken zijn ermoeder, dacht hij. Maar het was Kessie die het ophield en hem vertoonde. Hij hoorde een verwacht gerucht van gillen en kermen en met dat al wist hij dat hij sliep en worstelde hij om wakker te worden. Hij was halfwakker, hij wist zeker dat er iets de kamer binnenkwam. Hij wist dat de deur geopend werd, maar hij kon hand nog voetbewegen. Eindelijk keerde hij zich met enig geweldige inspanning om. De deur was open, hij zag ene hand die zijn licht uitdeed. Het was ene bewolkte schemerartgemanen schijn en daar zag hij het, iets wits dat zwevende naderde. Hij hoorde het zachtige ritzel van het spookgewaad. Het stond bij zijn bed stil. Eene koude hand raakte de zijne aan. Eene stem zijde driemaal zacht, ijzingwekkend vluisterende. Kom, kom, kom. En terwijl hij daarvan angst lachte zweten, was het. Hij wist niet hoe of wanneer verdwenen. Hij sprong uit zijn bed en trok aan de deur. Zij was vastgesloten en hij viel op de grond in zwijn. Daarna werd legré een sterker drinker dan te voren. Hij dronkt niet meer voorzichtig en met bedachtzaamheid, maar onvoorzichtig en met woesterroekeloosheid. Kort daarna verspreidde zich in de omtrek het gerucht dat hij ziek was en sterven zou.  Door zijn uitspattingen had hij zich die vreselijke ziekte berokkend, welke de dreigende schaduwen ene toekomstige vergelding over het tegenwoordige leven schijnt te werpen. Niemand kon het in die akelige zieke kamer uithouden, wanneer hij raaskalde en geelde. En van verschijnselen sprak, welke hun die hem hoorden, bijna het bloed deden stollen. Bij zijn sterfbed stond ene onverbiddelijk dreigende, witte gedaante en verluisterde. Kom, kom, kom. Door een zonderling een loop van omstandigheden werd desochtends, na de nacht, toen deze gedaante legree voor het eerst verscheen, de huisdur open gevonden en had de enige negers twee witte schimmende laan zien langsweven, die naar de grote weg leiden. De zon zou haast opgegaan, toen Kessie en Emeline voor een ogenblik bleven stilstaan, onder een groepje bomen dicht bij de stad. Kessie was op de wijze der kreolse Spaanse dames gekleed, geheel in het zwart. Een zwarte vuale, zeer dicht geboorduurd, die aan haar zwarte hoed was vastgemaakt. Verborgen haar gezicht. Het was afgesproken dat zij op de vlucht de rol een kreolse dame en Emeline die van haar kamer niet als zou spelen. Van haar kindzheid af aan, de omgang in de hoogste kringen gewoon, was Kessie door haar spraak en manieren volkomen geschikt voor deze rol. En zij had nog genoeg van haar eens prachtige garderobe en haar juwelen over om zich behoorlijk daarvoor te kleden. In, in de buitenwijk der stad, waar zij opgemerkt had, dat koffers te koop stonden, kocht zij een fraaie koffer. Zij verzocht de winkelier om die koffer met haar mede te zenden. En al dus vergezeld door een jongen die haar zware bagage kruiden en Emeline die enige kleine pakjes droeg, kwam zij als ene voorname dame in de kleine herberg aan. De eerste die haar daar in het oog viel was George Shelby. Dagen komen om op de stoomboot te wachten. Kessie had de jongman van de vliering bespied. Hij met lijk van Tom zien mede nemen en zich heimelijk verheugd over de manier waarop hij legree zijn er voor ontwaardiging had doen gevoelen. Vervolgens had zij uit de gesprekken onder de negers die zij beluisterd had wanneer zij na het vallen van de nacht als spok rondzwierf opgemaakt wie hij was en in welke betrekking hij tot Tom stond. Zij voelde dus ter stond haar gerustheid sterker worden toen zij bevond dat hij even als zij op de volgende boot wachten.  Kessie's voorkomen en manieren met haar blijkbare ruimte van geld verenigd voorkwamen al een neiging tot achterdocht in de herberg. Men is nooit zeer achterdochtig ten opzichte van mensen die in de hoofdstraak van goedbetalen de toets kunnen doorstaan. Iets waarop Kessie had gerekened toen zij zich van geld voorzag. Tegen de avond kwam de boot aan en George boot haar met die beleeftijd welke een kentuckier eigen is de hand om haar aan boord te helpen waarna hij nog verder moeite deed om haar in een goede hut te bezorgen. Kessie bleef onder voorwensel van ongesteldheid in haar hut en te bed zolang men op de rode rivier was en werd door haar gezellin met gedienstige zorgvuldigheid opgepast. Toen zij aan de Mississippi kwamen deed George die vernomen had dat de vreemde dame even als hij hoger op moest het voorstel om in de plaats voor haar op dezelfde boot te nemen waarop hij gaan wilde. Daar hij uitgoedhartigheid en medeleide met haar ongesteldheid haar garene zoveel mogelijk van dienst wilde zijn. Zie daar dan het gehele gezelschap veilig overgebracht op de goede stoomboot te Cincinnati die met al de kracht haar raderen de rivier opvaart. Kessie's gezondheid was veel beter. Zij zat op het dek, kwam aan tafel en trok op de boot de aandacht als ene dame die een zeer schoon moest geweest zijn. Van het ogenblik af dat George haar gezicht voor de eerste maal zag werd hij gekweld door ene die onbepaalde herinneringen van gelijkenis waardoor bijna ieder nu en dan verbijst dat woord. Hij kon het niet nalaten haar gedurig aan te zien. Aan de tafel of als zij in de deur van haar hut zat vond zij steeds de ogen des jongmans op haar gevestigd. Hoewel zij beleefd werden afgewend wanneer het bleek dat zij daarop letten. Kessie werd ongerust. Ze begon te denken dat hij iets vermoedde en besloot eindelijk zich geheel op zijn edelmoedigheid te verlaten en hem haar geschiedenis toe te vertrouwen. George was hartelijk genegen om zijn belangstelling te tonen voor iedereen die van de plantage van de gré was ontkomen. Eene plaats waarvan hij niet met bedaardheid kon spreken en met die dappere onverschilligheid voor alle gevolgen welke ene eigenschap van zijn jaren en zijn karakter was.  Verzekerde hij haar dat hij alles zou doen wat in zijn vermogen was om de twee vluchtelingen te beschermen en voor te helpen. De hut, naast die van Kessie, was door ene Franse dame bezet welke de naam van de toe droeg en haar dochtertje, een bevallig meisje van twaalf jaren, bij zich had. Toen deze dame uit enige gezegde van George had opgemaakt dat hij van Kentucky was, scheen zij bijzonder genegen om kennis met hem te maken. In welk oogmerk zij werd bijgestaan door de aanvalligheid van haar dochtertje. Dat zulke een aardig speelpopje was als ooit de verveling een of 14-daagse reis met een stoomboot verminderde. Dekwijls vond George stoel bij de deur haar het en dan komt Kessie als zij haar deur openhield het gesprek horen. Ma'am de toe deed zeer omstandig navraag naar Kentucky waar zij zeiden dat zij vroeger had gewoond. Tot zijn verwondering ontdekte George dat haar vroegere woonplaats in zijnde daarbijheid moest geweest zijn. En haar vragen legde enige meensamheid met de mensen en dingen in die streek aan de dag. Welke hem zeer verraste. Kent jij, ook in uwe buurt, iemand die herres heet? Vroeg ma'am de toe eens. Er is een oude kerel van die naam die niet ver van mijn vaders goed woont, antwoordde George. Maar we hebben nooit veel omgang met hem gehad. Hij is een groot slavenhouder, geloof ik. Zijn ma'am de toe op ene manier die meer belangstelling scheen te verraden dan zij wel wilde laten blijken. Dat is hij, zeiden George, enigszins verwonderd over haar toon. Heb je er nooit van gehoord? Misschien heb jij er wel van gehoord dat hij in een mulat had die George heette. Oh zeker, George herres, ik ken hem wel. Hij is met een meid van mijn moeder getrouwd. Maar hij is nu naar Canada ontsnapt. Is hij dat, zeiden ma'am de toe snel? Goddank. George zag haar bevreemd aan, maar zijde niets. Ma'am de toe liet haar hoofd in haar handen zinken en barste in tranen uit. Hij is mijn broeder, zeiden zij. Ma'am, zeiden George, op de toon de hoogste verbazing. Ja, zeiden ma'am de toe, trots het hoofdopheffende en haar tranen afwisende. Ja, meneer Shelby, George herres, is mijn broeder. Ik ben geheel verbaasd, zeiden George, zijn stoel een eind terugschuivende en ma'am de toe aanziende.  Ik werd naar het zuiden verkocht toen hij nog een kind was, zeiden zij. Ik werd gekocht door een braaf, edelmoedig man. Hij nam mijn mede naar de West-Indiën, liet mij vrij en trouwde mij. Het is nog maar kort geleden dat hij stierf en ik kwam nu naar Kentucky om te zien of ik mijn broeder kon vinden en vrijkopen. Ik heb hem van ene zuster, Emily, horen spreken. Die naar het zuiden verkocht was, zeiden George. Ja, die ben ik, zeiden ma'am de toe, maar zeg mij wat voor een. Een zeer knap jongman, zeiden George, in weerwill van de vloek der slavernij, die op hem lag. Hij verdiende algemeenachting, zowel om zijn seranderheid als om zijn braafheid. Dat weet ik, ziet ge, vervolgde hij, omdat hij in onze familie getrouwd was. Wat voor een meisje, zeiden ma'am de toe snel. Een juwel, antwoordde George. Een schoon verstandig, beminderlijk meisje en zeer godsdienstig. Mijn moeder had haar groot gebracht en bijna zo zorgvuldig opgevoed als ene dochter. Zij kon lezen en schrijven na je ne borduren. Alles uitmuntend en was een heerlijke zangeres. Was zij in uw huis geboren? Vroeg ma'am de toe. Nee, mijn vader kocht haar eens toen hij te nieuw Orleans was en bracht haar mede als een presentje voor mijn moeder. Zij was toen ontrend acht of negen jaar oud. Vader wilde moeder nooit zeggen wat hij voor haar gaf. Maar toen ik laatst zijn oude papierenna zag, vond ik de koperief. Hij had inderdaad een buitensporige som voor haar betaald, waarschijnlijk om haar ongemeene schoonheid. George zat met zijn rug naar Kessie en lette niet op de vuurige belangstelling die haar gelaad uitdrukte toen hij deze bijzonderheden vermelde. Nu stied zij hem aan de arm en zij de bleek van aandoening en angstige spanning. Weet hij ook van wie hij haar kocht. Een man die Simons heette was geloof ik de principaal bij de verkoop. Tenminste, dat was als ik mij wel bedenkt de naam die onder de koperief stond. O, mijn God, zei de Kessie en zonk bewusteloos op het dek. George sprong op en madamde toe insgelijks. Hoewel zij geen van beide kondigissen wat de oorzaak van Kessie's vrouw vallen was, maakte zij toch al de opschudding die bij zulke gelegenheden behoort.  George gooide in het vuurzijnermens lieventijd de lampet kan om en brak twee glazen en de dames in de kajuit horende dat er iemand vrouw gevallen was. Verdronken al kan er bij de deur der hut en sloot de lucht zoveel mogelijk af zodat er over het geheel alles gedaan werd wat men kon verwachten. Arme Kessie. Toen zij wederbij kwam, keerden zij haar gezicht naar de wand en schrijden en snikten als een kind. Misschien, moeder, kunt jij zeggen waaraan zij dacht. Misschien kunt jij het niet. Maar in dat uur voelden zij zich zo zeker dat God barmartigheid met haar had gehad en dat ze haar dochter zou weder zien als toen zij maanden later maar wij lopen te veel vooruit. Einde van de 42e hoofdstuk. 43e hoofdstuk van de negen hut. Deze LibriVox opname is vrij van auteursrechten opname door Marcel Koenders. Negen hut door Harriet Beecher Stowe in de vertaling van C&Mensing. 43e hoofdstuk, de afloop. Het overige onze geschiedenis is poedig verhaald. George Shelby, winsbelangstelling, gelijk bij een jong man niet anders wezen kon, niet minder door het romaneske van het gebeurde dan door zijn mensliefend gevoel werd gewekt, moest de moeite doen van Kessie de koopbrief van Elisa over te zenden. En daarnaam, een datum, overeenstemden met het geen zijzelf van de zaak wist, bleef er voor haar ging twijfel over, of deze Elisa was haar eigen kind. Dans was het haar enige gedachte de vluchtelingen op te sporen. Madame de Toe en zij, door deze zondelingen sameloop van omstandigheden aanelkander gehecht, begraafen zich ter stond naar Canada en deden een reis om navraag te doen op al de stations. Waar de talrijke vluchtelingen uit de slavernij zich ophouden. Te Amhertsberg vonden zij de zendenling bij wie George en Elisa bij hun aankomst in Canada het eerst een schuilplaats hadden gevonden. En door hem werden zij in staat gesteld om het spoor der familie naar Montreal te volgen. George en Elisa waren nu vijfjarend vrij geweest. George had bestendige bezigheden gevonden in de werkplaats van een brave machinist, waar hij genoeg verdiende tot onderhoud van zijn gezin, dat in tussen met één dochter was vermeerderd. Kleine Harry, dans en fris opgegroeide, schrandere knap, was op een goede school besteld, waar hij snelle voorderingen in allerlei kundigheden maakte.  De brave leraar van het station de Amhertsberg, waar George het eerste was aangekomen, stelde zoveel belang in het verhaal van madame de Toux en Kessie dat hij aan het verlangen der eerste gehoorgaf om haar naar Montreal te vergezellen en haar in haar naastporingen al daar behulpzaam te zijn, terwijl zij al de kostende rij zou dragen. Het domeel wordt nu verplaatst naar een kleine nette woning in een buitenwijk van Montreal. En de tijd is avond. Een vrolijk vuur brandt aan de haart. Een t-tafel met een sneeuw-witkleed bedekt staat gereed voor de avondmaaltijd. In een hoek van het vertrek staat een tafel met een groenkleed en daarop een schrijvelessenaartje met pennen en papier. En aan de wand is een plank met welgekozen boeken. Die hoek was George Studeerkamer. Dezelfde zucht naar kennis, die hem ter sluiks de veel gewenste lees- en schrijfkunst had doen deren onder al de arbeid en de tegenheden van zijn vroeger leven spoorde hem nu aan om al zijn ledige tijd aan de vermeerdering zijn er kundigheden te wijden. Op het ogenblik zit hij aan tafel en maakt aantekeningen uit een boek dat hij gelezen heeft. Kom, George, zegt Elisa, gezijtig de hele dag uit geweest. Leg nu dat boek toch neer en laten wij wat praten terwijl ik theezet. Kom. En de kleine Elisa helpt haar door naar haar vader te wachtelen en een poging te doen om hem het boek uit de hand te trekken en zichzelf in plaats daarvan op zijn knie te zetten. O, gij kleine heks, zegt George toegevende gelijk een man in zulke omstandigheden altijd doen moet. Goed zo, roept Elisa, terwijl zij het brood begint te snijden. Zij ziet er een weinig ouder uit. Haar gestalte is wat meer gezet. Her haren zijn wat stemmiger opgemaakt dan voorheen. Maar blijkbaar is zij zo gelukkig en tevreden als een vrouw maar behoefte zijn. Wel, Harry, mijn jongen. Hoe zijt ge vandaag met die som klaar gekomen, zegt George, terwijl hij zijn hand op het hoofd van zijn zontje legt. Harry heeft zijn lange krullen verloren maar hij kan nooit die ogen verliezen en dat hoge edele voorhoofd waarnaar een bloos van segervierende blijdschap opstijgt. Terwijl hij antwoordde, ik heb haar gemaakt heel en als zelfvader, niemand heeft mij geholpen. Goed zo, zegt zijn vader. Help u zelf maar, jongen.  Gij hebt betere kans dan uw vader ooit gehad heeft. Op dit ogenblik wordt er aan de deur geklopt en Elisa gaat open doen. Haar verheugd, welheden, zijt gij daar, roept haar man. En de goede zendeling van Amhertsberg wordt verwelkomt. Hij heeft twee vrouwen bij zich en Elisa verzoekt deze om te gaan zitten. Om nu de waarheid te zeggen had de goede zendeling een klein programma vastgesteld, volgens het welk de zaak zich moest ontwikkelen. En onderweg had hij allen zeer ernstig en bedachtzaam vermaand om niets te laten blijken, behalve volgens vroegere afspraak. Hoe stond de goede man dus versteld, toen, juist nadat hij de dames gewenkt had om plaats te nemen en terwijl hij zijn zakdoek uithaalde, om zijn mond af te vegen, opdat hij naar behoren zijn inleidingsreden zou kunnen voortragen, maar dan de toe het gehele plan in Duigeweb. Door haar armen om George Hals te slaan en alles in eens uit te brengen. Met de uitroep, oh George, kent jij mij niet, ik ben uw zuster, Emily. Kessie was met meer bedaardheid gaan zitten en zou haar rol zeer goed gespeeld hebben, zo niet de kleine Elisa eens klaps voor haar was verschenen in dezelfde gedaante, zelfs met de volmaakste gelijkenis in elke krul die haar dochter had, toen zij deze voor het laatst had gezien. Het kleine ding keek naar haar op en Kessie sloot haar in haar armen, drukte haar aan haar borst en zeiden wat zij op het oogelijk inderdaad geloofde, lieveling, ik ben uw moeder. Het was inderdaad een moeilijke zaak om in behoorlijke orde af te doen, maar eindelijk gelukte het de goede zendeling toch om iedereen stil te krijgen en de redenvoering uit te spreken. Waarmee de hij voornemens was te beginnen en waarmee de hij nu toch zoveel indruk maakte dat geheel zijn gehoor zat te snikken op een manier die elke reden haar uit ouden of nieuwe tijd moest tevreden stellen. Zij knielde te samen en de goede man bad, want er zijn sommige aandoeningen zo voelig en ontstuimig dat zij alleen rust kunnen vinden door in de boezem van de allmachtige liefde te worden uitgestort. En toen opstaande, om helsende pas gevonden betrekkingen, Elkander met een heilig vertrouwen op hem die hen door zulke angsten en gevaren langs zulke zonderlingen wegen bij Elkander had gebracht.  Het aantekend boekje van een zendeling onder de vluchtelingen in Canada bevat waarheid, veel vreender dan verdichting. Hoe kan het anders wezen waarin stelsel heerst dat familie een rondslingert en haar leden verstrooit gelijk de wind, de hersblader een rondslingert en verstrooit. Die kusten van toevlucht, verenige dikwals weder, gelijk de kusten van de eeuwigheid in blijder gemeenschap, harten die Elkander jarenlang als verloren betreurd hebben en aandoenlijk boven alle beschrijving is het ernstige verlangen waarmee de elk nieuw aankomende onder hen ontvangen wordt. Of hij misschien ook tijding medebrengt van moeder, zuster, vrouw of kind nog in de nacht der slavernij voor het gezicht verborgen. Helden daden worden hier verricht, stouten dan in romans voorkomen wanneer de vluchteling, gevaar en doodtachtende zich weder tussen de verschrikkingen en gevaarën van dat donkere land begeeft om ene zuster, moeder of vrouw daaruit te verlossen. Een jongman van wie een zendeling ons verhaald heeft tweemaal opgevangen en tweemaal met schandelijke slagen voor zijn helthaftigheid gestraft, was wederom ontsnapt en in een brief die wij hoorde voorlezen, zegt hij zijn hervrienden dat hij voor de derde maat terug gaat, om eindelijk, als het mogelijk is, zijn her zuster mede te brengen. Mijn goede heer, is deze man een held of een misdadiger? Zoud jij niet eventueel voor uw zuster doen? En jij kunt hem laken, doch, om weder tot onze vrienden terug te keren, die toen wij hen verlieten bezig waren met zich de ogen af te vegen en zich te herstellen van ene al te grote en plotzelingen blijdschap, zij zijn nu om de gezellige tafel gezeten en schijnen reeds lang, met al kan er eigen te zijn, behalve dat Kessie, die de kleine Elisa op haar schoot heeft, haar nu en dan vast klemmt op ene manier welke het kind verbaast en hardnekkig weigert zich de mond zo volkoek te laten stoppen als de kleine verlangt. Zegende het geen het meisje tamelijk bevreemd, dat zij wat beters heeft, dan koek en geen eten nodig heeft. En inderdaad, in twee of drie dagen had er zulke verandering met Kessie plaats gehad, dat onze lezers haar nauwelijks zouden herkennen. De wanhopige, aakelige uitdrukking haar ertrekken, had voor enig geheel andere plaats gemaakt, die niets dan zoet vertrouwen aanduiden.  Zij scheen opeens geheel eigen in de familie te worden en de kleine in haar hart op te nemen, als iets waarnaar zij lang had gewacht. Haar liefde scheen zelfs rijkelijker en natuurlijker voor de kleine Elisa op te wellen, dan voor haar eigen dochter, want het meisje was het volmaakte beeld van het kind dat zij eens verloren had. De kleine was een bloemenband tussen moeder en dochter, waardoor kennismaking en genegenheid werden aangeknopt. Elisa's kalme onwankelbare godsvrucht door de gedurige lezing van het heilige woord bestuurd, maakte haar tot enige geschikte leidsvrouw voor de geslingerde en vermoeide geest haar moedig. Cassie zwicht het ter stond en met geheel haar ziel voor alle goede invloed en werd enig verome en liefde rijke Christine. Na een paar dagen sprak madame de toe met haar broeder meer in het bijzonder over haar aangelegenheden. De dood van haar echtgenoot had haar in het bezit van een aanzienlijk vermogen gelaten dat zij grootmoedig aanbood met haar broeder te delen. Toen zij George vroeg op welke wijze zij haar geldt het best voor hem bestelend kon, antwoorden hij, geef mij een opvoeling, Emily. Dat is altijd het verlangen van mijn hart geweest. Dan kan ik al het overige doen. Na Rijnbaraat werd er besloten dat de gehele familie zich voor enige jaren naar Frankrijk zou begreven en daarheen vertrokken zij dan ook. Emilyne met zich neemende. De bevalligheid van dit meisje wekte de genegenheid van de eerste stuurman op het schip waarmee de zij de reis deden. En kort nadat zij in de haven kwamen werd zij zijn vrouw. George bleef vier jaren aan een Franse universiteit en daar hij met onvermoeide eien voor arbeiden was hij na verloop van die tijd meester van evengrondige als uitgebreide kundigheden. De staatkundige onlustend in Frankrijk bewogen de familie om wederom één de scheldplaats in Amerika te zoeken. George begrippen en inzichten naar het volbrengen zijn er studieën zullen het best kunnen worden opgemaakt uit een brief aan één zijn er vrienden. Ik ben enigszins besluitenloos wat mijn toekomstige dopaan betreft. Het is waar gelijk gij mij gezegd hebt. Ik zou in de kringendere blanken in dit land kunnen verkeeren. Mijn tint van het kleur is zo gering en die van mijn vrouw en kinderen nauwelijks merkbaar. Nu ja, ik zou misschien geduld worden. Maar om u de waarheid te zeggen, ik verlang dit niet.  Ik gevoel mij niet aan het geslacht van mijn vader, maar aan dat mijn moeder gehecht. Voor hem was ik niet meer dan een geliefkoosde hond of een vrijpaard. Voor mijn arme ongelukkige moeder was ik een kind. En hoewel ik haar naar de vrede verkoping die ons schrijdde nooit heb weden gezien, tot zij stierf, weet ik toch dat zij mij altijd deden lief had. Ik weet dat aan mijn eigen hart, wanneer ik aan haar leiden denk, aan wat ik zelf vroeger geleden heb, aan wat mijn helthaftige vrouw heeft doorstaan en door wordt stot, aan mijn zuster die de Nieuw Orleans op de slavenmarkt werd verkocht, hoewel ik geen onkristelijk gevoel hoop te koesteren, zal het wel bij mij te verschone zijn als ik zeg dat ik niet voorlang voor een Amerikaan door te gaan of mij met hen gelijk te stellen. Het is met de verdrukte Afrikaan dat ik mij verbroederen wil. En als ik iets wensen, zou het zijn dat ik twee tinten donkerder was, in plaats van één tint lichter. Het smachtende verlangen, mijn naziel, is een Afrikaanse nationaliteit. Ik wens een volk dat een zichtbaar, afzonderlijk eigen bestaan heeft. En waar zal ik dat zoeken? Niet op haar iti, want op haar iti had men niets om mede te beginnen. Een stroom kan niet boven zijn bron reizen. Het geslacht dat het karakter ter haaitse jaren vormde, was een versleten en verwijfd geslacht. En natuurlijk zal het even lang duren, eer het eens daar aan onderworpen geslacht, zich tot iets verheft. Waar zal ik dan zoeken? Op de kusten van Afrika zie ik één republiek. Eén republiek, gevormd uit uitgedezen mannen, die zich veel al door geest kracht en eigen ontwikkeling, personen boven de staat van slavernij, hebben verheven. Nadat zij een voorbereidende toestand van zwakheid heeft doorleefd, is deze republiek eindelijk een erkende natie op het aangezicht desaardrijks geworden door Engeland en Frankrijk beide erkent. Daar verlang ik heen te gaan en een vaderland te vinden. Ik weet wel dat ik u allen tegen mij zal hebben, maar eer geef ondersveld, hoor mij aan, gedurende mijn verblijf in Frankrijk heb ik met vuurige belangstenk de geschiedenis van mijn volk in Amerika nagegaan. Ik heb op de voorstelling tussen abolitionisten en codonisationisten gelet.  En als verwijde toeschouwer ben ik op gedachte gekomen die mij als deelnemer aan die kamp nooit hadden kunnen invallen. Ik geef toe dat dit liberia tot allerlei oogmerken gebruikt mag zijn en door de list onze onderdrukkers tegen ons is aangewend. Zonder twijfel kan het plan op een onverschoonlijke manier gebezicht zijn als een middel om onze emancipatie te verdagen. Maar voor mij is de vraag, is er niet een god boven alle menselijke plannen en aanslagen? Kan hij hun oogmerken niet hebben vereideld en daardoor een volk voor ons hebben gesticht? In deze tijd wordt een volk in ene dag geboren. Een volk dat tans ontstaat heeft de oplossing van al de grote vraagstukken die met Republikeinse staatsinstelling en beschaving in verband staan uitgewerkt voor zich. Het behoeft niet te ontdekken maar alleen toe te passen. Laten wij dan met al onze macht handen aan het werk slaan en zien wat wij met deze nieuwe onderneming kunnen doen. En het gehele, heerlijke vaste land van Afrika ligt voor ons en onze kinderen open. Ons volk zal de stroom der beschaving en deschristendoms langs zijn kustend voor het stuwen en daar machtige Republieke vestigen die met de snelheid van de tropische plantengroei vastwortelende voor alle ewen zullen blijven bestaan. Zegt hij dat ik mijn ongelukkige broederen die nog in slavernij verkeerend verlaat? Ik geloof van nee, als ik hen een uur, een ogenblik van mijn leven vergeet zo mogen God mij vergeten. Maar wat kan ik hier voor hen doen? Kan ik hun ketenden verbreken? Nee, als individu kan ik dat niet. Maar laat ik heen gaan en een deelwoorden van een volk dat een stem zal hebben in de Raad der Volken. En dan kunnen wij spreken. Een volk bezit het recht om zich te doen horen en de zaak van zijn erstand te vertegenwoordigen dat een enkel persoon niet bezit. In die Europa ooit een grote Raad van Vrije Volken wordt gelijk ik van God vertrouw dat het woorden zal indien de lijveigenschap en alle onrechtvaardigen en drukende maatschappelijke ongelijkheden afgeschapt worden en indien zij gelijk Frankrijk en Engeland gedaan hebben ons volksbestaan erkennen, dan zullen wij ons op het grote congres der volken beroepen en daarin de zaak van onze verdrukten stand vertegenwoordigen.  En het kan niet anders of het vrije verlichte Amerika zal dan verlangen om de vlek van zijn wapenschild uit te delgen welke het voor de volken ontheert en zowel voor de verdrukkers als de verdrukten een vloek is. Doch, gij zult mij zeggen, dat onze stam evenveel recht heeft om zich met de Amerikaanse republiek te vereenzelfigen als de ier, de Duitse, de Zweed. Toegestempt, dat heeft hij, wij behoorden vrijheid te hebben om ons met anderen gelijk te stellen en te vermengen om ons door persoonlijke waarde hoger te verheffen zonder enig aanzien van stam en kleur en zij die ons dat recht ontzeggen verzakende begintselen van menselijke gelijkheid die zij beleiden. Wij behoorden in het bijzonder dit hier te mogen doen. Wij hebben meer recht dan gewone mensen. Wij hebben, als voor ongelijkte stam, aanspraak op vergoeding. Maar ik verlang dit niet. Ik verlang een eigen vaderland en volk. Ik denk dat de afrikaanse stam, eigenaardigheden bezit, die nog in het licht der beschaving en deschristendoms ontwikkeld moeten worden. En welke? In ding zijn niet, naar de eigenaardigheden der angeloesaxers gelijkend misschien kunnen blijken van nog hoger een zedelijke rang te zijn. Aan de angeloesaxissen stam is de bestemming der wereld toevertrout, gedurende haar aanvankelijk tijdperk van worsteling en strijd. Voor die roeping waren de stuggen, onbuigzame, krachtige eigenschappen van die stam uitmuntend geschikt. Maar als Christend verwacht ik de komst van een ander tijdperk. Ik vertrouw dat wij op de grens daarvan staan. En de woelingen, die tegenwoordig de volken beroeren, zijn naar ik hoop slechts de voorbodend van een tijd van algemene vrede en broederschap. Ik vertrouw dat de ontwikkeling van Afrika weselijk en Christelijke zal zijn. Indien ging Heersende en gebiedende stam zijn de negerste minste en liefderijke, grootmoedige, vergevensgezinde stam. Zij worden geroepen, terwijl zij zich in de vuurige oven van onrecht en onderdrukking bevinden. Zij moeten dus wel hun harten tevastig hechten aan die verhevend leer van liefde en vergevensgezindheid, waardoor zij alleen kunnen overwinnen. En welke het hun roeping is over het vaste land van Afrika te verbrijden. Op mijzelf bekend ik ben ik zwak naartoe. De helft van het bloed in mijn aderen is het hete en haastige saxische. Maar ik heb een welsprekende predikster van het Evangelie altijd bij mij in mijn beminnelijke vrouw.  Wanneer ik afdwaal, wijst haar zachtere geest mij terecht en houdt mij de christelijke roeping en bestemming van onze stam voor ogen. Als een christelijk patriot, als een leraar des Christendoms, ga ik naar mijn vaderland, mijn uitverkoren, mijn heerlijk Afrika. En daarop pas ik, in mijn hartsomtijds, de helrijke woorden toe der provincie. In plaats dat gij verlaten en gehadzijd geweest, zodat niemand door u heenend ging, zo zal ik u stellen tot een eeuwige heerlijkheid. Tot een vreugde van geslachten tot geslachten. Gij zult mij een enthousiast noemen. Gij zult mij zeggen dat ik niet wel overwogen heb wat ik onderneem, maar ik heb het overwogen en de kosten berekend. Ik ga naar Liberia, niet als naar een romantisch elisium, maar als naar een veld van arbeid. Ik ben van plan met geest en lichaam te werken, zwaar te werken, te werken tegen allerlei moeilijkheden en ontmoedigende bezwaren in, en te werken tot ik sterf. Dat is het waarom ik er heen ga en daarin ben ik volkomen zeker dat ik niet teleurgesteld zal worden. Wat gij ook van mijn besluit denken mocht, verband mij niet uit uw vertrouwen en denk dat ik in al wat ik doe, handel met een hart, dat geheel aan mijn volk is toegewijd. George Herris. Enige weken later scheept-ie George zich met zijn vrouw en kinderen, zuster en moeder, naar Afrika in. Indien wij ons niet betriegen zal de wereld nog daarvan hem horen. Van de andere persoon in ons verhaal hebben wij niets bijzonders te melden. Behalve een enkel woord, aan gaande Miss Ophelia en Topsy en een afscheidshofstuk dat wij aan George Shelby zullen wijden. Miss Ophelia nam Topsy mede naar vermond tot grote verwondering van die deftige, beraadslagende macht die een nieuw Engelsman onder de naam van oude volks erkent. Oude volks meende in het eerst dat dit een zeer zonderlingen en onnodige vermeerdering van het stille en geregelde huishouden was. Maar Ophelia was zo standvastig in haar gemoedelijke pogingen om haar plicht jegens haar eleveten vervullen, dat het kind spoedig bij de familie en de buurt in de gunst kwam. Toen zij bijna volwassen was, werd Topsy op haar eigen verzoek gedoopt en lid daar Christelijke kerk in haar woonplaats.  En zij toonde zoveel verstand, werkzaamheid, ijver en verlangen om in de wereld goed te doen, dat zij eindelijk werd aanbevolen en aangenomen als zonderlingen naar één der stations in Afrika. En wij hebben gehoord dat dezelfde rusteloosheid en stranderheid die haar als kind zo onuitputtelijk in curen maakte, tans helzaam wordt aangewend tot het onderwijs van kinderen in haar eigen land. P.S. Het zal sommige moeders genoegen doen, nog te vernemen, dat de naasporenen door maandam de toep bewerkstelligd onlangs zijn bekroond met de ontdekking van Kessie's zoon. Reeds als jongeling, krachtig van karakter en ondernemend van aard. Was hij enige jaren voor zijn moeder ontsnapt en door de vrienden de onderdrukten in het noorden opgenomen en opgevoed. Hij zal spoedig zijn familie naar Afrika volgen. Einde van de 43e hoofdstuk. 44e hoofdstuk van de negenhut. Deze LibriVox-opname is vrij van oudteursrechten. Opname door Marcel Koenders. Negenhut door Harriet Bietje Stowe in de vertaling van C.M. 44e hoofdstuk. De bevrijder. George Shelby had zijn moederslechts met ene enkele regel de dag gemeld waarop zij hem thuis kon verwachten. Hij had het hart niet om over het sterven van zijn oude vriend te schrijven. Hij had dit verschrijdende malen beproefd en telkens had hij bijna stikkende van aandoening het papier verscheurd. Zijn ogen afgeveegd en de vrije lucht gezocht om tot bedaren te komen. Er hersten een vrolijke drukte in de woning daar Shelby's op de dag dat men de aankomst van de jonge meester verwachten. Mevrouw Shelby zat in de nette voorkamer waaruit een vrolijk hout vuur de keelheid van de herfstavond verdreef. Er stond een tafel met zilverwerk en gesleper glas bedekt. Het welk onze oude vriendin Chloé nog bezig was te schikken. Innieuw glansig sits gekleed met een schoon wit voorschoot en een hoge welgestevend tulband terwijl haar blinkend zwart gezicht van genoegen groeide. Bleef zij met nodeloze oplettendheid nog het ene en ander op de tafel verschikken, alleen om een voorwensel te hebben om nog wat met haar meester rest te praten. Oh, of hem dat ook bevallend zal, zeiden zij. Daar ik zet zijn bord net waar hij het zo graag heeft, naast het vuur. Meester George houdt altijd van een warm plaatje. Oh, geloof heen, waarom heeft Sally de beste trekpot niet uitgezet, de kleine nieuwe die meester George met kerstmis voor mevrouw heeft gekocht. Ik zal hem nog krijgen.  En mevrouw heeft van meester George gehoord? Vroegden zij er vragen bij? Ja, Chloé, maar een enkele regel alleen om te zeggen dat hij vanavond te huis zou zijn als hij kon, anders niets. Hij heeft niets van mijn goede man gezegd, zou ik denken, zeiden Chloé, nog met tegenhoed, futselende. Nee, dat heeft hij niet. Hij heeft van niets geschreven, Chloé, dan alleen dat hij alles verhalen zou als hij te huis kwam. Geheel en al, meester George. Hij is er altijd zo opgesteld om alles zelf te vertellen. Daar heb ik bij meester George altijd opgelet. Ik voor mij begrijp het ook niet, hoe blanke mensen zoveel kunnen schrijven als zij gewoonde doen. Het schrijven is zulke langzaam, ongemakkelijk werk. Mevrouw Shelby glimlachte, ik denk haast dat mij nog goede man, de jongens en de kleine meid, niet meer zal kennen. Och, zij is nu al een grote meid en goed is zij ook een schrander, dat is Polly. Zij is nu naar huis en past op de koek. Ik heb hetzelfde fatsoen gemaakt, waar mij nog goede man zoveel van hield en dat ik hem nog gaf op de ochtend toen hij weg moest. Oh, oh, wat was ik die ochtend van streek. Mevrouw Shelby zuchte op dit gezegde en voelde zich het hart beklemt. Zee dat het ontvangen van George brief, was zij aanhoudend ongerust geweest, dat er achter de sluier van stil zwijgen, die hij niet had willen oplichten, iets verborgen mocht zijn. Mevrouw heeft immers die briefjes wel, zei de Chloé met zekere bezorgdheid. Ja Chloé, omdat ik mijn goede man zo graag de eigenste briefjes wilde laten zien, die de bankketpakker mij gegeven heeft. En Chloé, zei de hij, ik wou dat genoeg langer kon blijven. Dank je meester, zei de ik, dat zou ik wel, maar mijn goede man komt naar huis. En mevrouw kan het niet langer zonder mij stellen. Dat is net, wat ik hem gezegd heb. Een heel aardig man, was die meneer Jones. Chloé had er stijf hoofdig op aangedrongen, dat dezelfde banknoten, waarmee de haar loon betaald was, bewaard zouden worden. Om ze, haar man als bewijzen, van knapheid te laten zien. En mevrouw Shelby had zich gewillig naar de inval geschikt. Hij zal Polly niet kennen, dat zal mijn goede man niet. Oh, het is vijf jaren geleden, dat zij hem weggehaald hebben.  Zij was toen nog zo klein, zij kon pas even staan. Ik weet nog wel, hoe hij placht te lachen, als zij zo omrolde, als zij wilde lopen. Oh, oh, nu hoorde men het geratel van wielen. Meester George, zei de tante Chloé, zich naar het venster haastende. Mevrouw Shelby ging naar de voordeur en werd door haar rezoon in de armen gesloten. Chloé stond met angstig verlangen in de duisternische turen. Oh, arme tante Chloé, zei de George, medeleidend naar haar toekomende. En haar zwarte hand tussen beide dezijnevattende. Ik had geheel mijn vermogen willen geven om hem mede te brengen. Maar hij is naar een beter land gegaan. Mevrouw Shelby liet een hartstochterlijke uitroep horen, maar Chloé zei de niets. Men ging naar de kamer. Het geld waarop Chloé zo trots was geweest, lag nog op tafel. Daar zeiden zij, het opnemende en met ene bevende hand aan haar meesteres toereikende. Ik wil het nooit weer zien of er van horen. Het is net zoals ik dacht dat het wezen zou. Verkocht en vermoord op die oude plantages. Chloé keerde zich om en ging trots de kamer uit. Mevrouw Shelby volgde haar stil, nam haar bij de hand, trok haar zacht weder terug en zette haar na zich op een stoel. Mijn arme goede Chloé, zei de zij. Chloé liet haar hoofd op de schouder haar meesteres zinken en snikten. O, mevrouw, verschoon mij. Mijn hart is gebroken. Dat is het al. Dat weet ik, zei de mevrouw Shelby, met tranen op de wangen. En ik kan het niet genezen, maar dat kan Jezus doen. Hij genees de gebrokenen van hart en verbindt hun wonen. Een tijdlang heerste er stilte en schrijden allen met alkander. Eindelijk zette George zich naast de treurende vrouw, nam haar bij de hand en verhaalde met aandoenlijke invoudigheid het segervierende sterven van haar man en de laatste boodschappen die zijn in liefde hem had opgedragen. Omtrend een maand later werden al de bedienden en arbeiders op het goed bijeen geroepen in de grote voorzaal die het gehele huis doorliep om iets aan te horen dat hun jonge meester hun te zeggen had. Tot alle verwondering kwam hij met een bundelpapieren in de hand vrijbriefend voor allen die op het goed waren welke hij één voor één voorlas en onder het schrijden het snikken en de vreugde kreten der aanwezigen overgaf.  Vele erter drongen zich om hem heen en baden hem ernstig om hem niet weg te zenden terwijl zij met angstige gezichten hun vrijbrieven wilden teruggeven. Wij willen niet vrijerwezen dan wij zijn. Wij hebben al wat wij verlangen. Wij willen de oude plaats niet verlaten. Wij willen niet van meester en mevrouw en de anderen af. Goede vrienden, zei George, zodra hij stilte kon bekomen het is niet nodig dat gemij verlaat. Het goed heeft eventueel handen nodig om het te bewerken als de voren. In huis hebben wij evenveel bediende nodig als vroeger. Maar nu zei hij vrije mannen en vrije vrouwen ik zal uw loom voor uw werk betalen. Gelijk wij zullen overeen komen. Het goede hiervan is dat jij, als ik mocht sterven of in schulden geraken, dat gebruikelijke dingen zijn nu niet kunt aangeslagen en verkocht worden. Ik denk het goed aan te houden en u te leren waartoe jij misschien enige tijd zult nodig hebben hoe jij de rechten die ik u als vrije mannen en vrouwen gegeven hebt moet gebruiken. Ik verwacht dat jij braaf zult zijn en gewillig om te leren en ik hoop in God dat ik getrouw zal zijn en gewillig om u te onderrichten. En nu, mijn vrienden, zie het omhoog en dank God voor de zegender vrijheid. Een hoog bejaard negenpatriar die op het goed grijs en blind geworden was heeft nu zijn bevende hand op en zijden laten wij de heren onze dank brengen. Alde knielden en een trevender tedeum steeg nooit ten hemel schoon het niet door orgelklank. Klokgeluid en geschut gebulder werd vergezeld dan tans uit dat oude oprecht de hart werd opgezonden. Toen zij opgestaan waren heeft een ander een metodistisch lied aan waarvan het refrein was. Het jubiljaar is nu gekomen, losgekochten gaat naar huis. Nog iets, zeiden George. Toen dit lied gezongen was. Gij allen herinnert u onze goede omtonwel. Daarop liet hij een kort verhaal van zijn stervenvolgen en nadat hij zijn liefde rijke afscheidsgoed aan Alan had overgebracht besloot hij. Het was op zijn graf, mijn vrienden, dat ik mij voor god voornam dat ik nooit weder een slaaf in eigendom wilde houden als het mogelijk was hem vrij te maken. Dat niemand door mij ooit gevaar zou lopen om van huis en vrienden gescheiden te worden en op een enzame plantage te sterven gelijk hij gestorven is. 