20.000 Mijlen onder Zee | Jules Verne | Action & Adventure Fiction, Fantastic Fiction | Dutch | 3/8
Zeker is het dat wij vreemde dingen zien en dat wij in die twee maanden geen tijd hebben gehad om ons te vervelen. Het laatste wat wij het zien is altijd het meest verbazing wekkende en als dat zo doorgaat weet ik niet waar we het eindigen moeten. Ik geloof dat wij zo'n gelegenheid nooit weer krijgen. Nooit Koen. En bovendien is die meneer Nemo die een goede naam draagt ons evenmin hinderlijk alsof hij niet bestond. Het is zoals gezegd Koen. Ik denk dus als meneer het mij niet kwalijk neemt dat in een gelukkig jaar er één is waarin wij alles zouden kunnen zien. Alles zien Koen? Dat zou misschien wat lang duren maar wat denkt Ned Lent ervan? Ned Lent denkt juist tegenovergestelde als ik antwoorde Koenraad. Hij is veel te veel aan zijn stoffelijke gehecht en maakt een afgrond van zijn maag. Vissen bekijken en altijd vissen eten is voor hem niet genoeg. Dat wij wijn, brood en vlees moeten missen bevalt niemand al en onze Amerikaan die gewoon was biefstuk te eten en niet bang was voor brandewijn of genever hoewel altijd met maten. Wat wij betreft Koen daar heb ik geen verlangst naar en er kan mij in de leefregel hier aan boord nog wel schikken. Ik ook antwoorde Koenraad. Ik denk dus even sterk over de verkeerde regels uitzuchten. Als dus het nieuwe begonnen jaar voor mij niet goed is dan zal het voor hem goed zijn en omgekeerd, op die wijzer zal het toch altijd iemand tevreden zijn. Kortom, ik wens meneer veel heil en zegen in het nieuwe jaar. Ik dank u Koen, toch geboet u nu jaas voor tot later uitstellen en die daarvoor nu mag tevreden stellen met een hartelijke handdruk De volgende dag hadden we er eens 11.340 km afgelegd, zeerde het ons vertrek uit de Japanse zee. Voor de Nautilus strekten zich de gevaarlijke Korralensee uit, aan de Noord-Oostkust van Australië. Ons vaartuig liep op elige kilometers afstands, langs de gevaarlijke bank, waarop de Schepen van Koek, 10 juni 1770, bijna vergaan waren. Het schip waarop deze zeevaarden zich bevond stoten op een riv en zo het niet zonk, was dit alleen te danken aan de toevallige omstandigheid, dat het stuk Korral, dat door de schok van de clip was afgestoten, in de daardoor ontstaande opening bleef vastzitten.  Ik had garen dit 1400 km langer riv eens bezocht, waar tegen de altijd onstuimige zee met donderend geweld breekt. Maar op dat ogenblik sleepte de Nautilus ons naar de diepte, en ik zag niets van die hoge, door korralige vorm de muren. Ik moest met de vrede stellen met enige stoutjes van vissen, welke in de nette gevangen waren. Twee dagen na de Korralensee te zijn doorgevaren, de 4 januari, verkenden wij de kust van Nielginea. Bij die gelegenheid deelde kapitein Nemo mij mee, dat hij het plan had, om door de Torresstraat naar de Indische Oceaan te gaan. Meer zijn hij niet. Net zag met genoegen dat hij reis ons nader bij Europa brengen zou. Die straat Torres wordt evengevaardig beschoud om de clippen die men er touwrijk aantreft, als om de woestijten der kustbewoners. Zij scheidt Niel-Holland van Nielginea. Dit laatste eiland is ruim 1600 km lang en 520 breed en heeft een oppervlakte van 640.000 vierkante kilometer. Het ligt tussen 0 graden 19 minuten en 10 graden 2 minuten zuiderbreedte en tussen 128 graden 23 minuten en 146 graden 15 minuten oostenlengte. Om 12 uur toen de eerste stuurman de hoogte de zon nam, zag ik de toppen van de Oen Stendiebergketen welke langzaam opliep en in scherpe punten eindigde. Dit land, in 1511 door de portugees Francesco Serrano ontdekt, werd achterin volgens bezocht door Don José Menezes, in 1526, door Crigalva, in 1527, door de Spaanse generaal Alvar de Saavedra, in 1528, door Juego Artes, in 1545, door Schouten, in 1616, door Tasman, Cartere, Poggerville, Cook, McClure, Dumonderville en anderen. Het is de bakermaltermaleisische kleurlingen, zei de Rienzie, toch ik dacht niet dat het toeval mij ooit in zijn nabijheid brengen zou. De Nautilus kwam dus voor de ingang der gevaarlijkste zeestraat van de aardbodem, waar de stoudmoedigste zeevaarders de Nauwenoet doordur vervaren. Een straat waar Louis pas de Torres zich doorwaarde toen hij uit de stille Zuidzee naar de Indisch Argypel ging en waarin 1840 de corvette van Dumonderville op het punt waren van met man en muis te vergaan. Hoewel de Nautilus alle zeegevaren scheen te kunnen trotseren, zou zij met deze corralriffen toch kennis maken. De Torresstraat is ongeveer 135 kilometer breed, maar is zo vol klippen, rotsen, eilandjes en riven dat de vaart er bijna onmogelijk is. De halve nam Capitaineimo alle mogelijke voorzorgen om er door te komen.  De Nautilus, die over de oppervlakte dreef, voerslecht bedaard voorwaarts. De schroef bewoog zich slechts langzaam. Hiervan gebruikmakende hadden mij ne twee makkers en ik op het plat plaats genomen. Voor ons was het kastje van de stuurman en ik moet mij al zeer bedriegen als de Capitaine zelf er zich niet bevond om zijn Nautilus te besturen. Ik had de beste kaarten van de Zeestraat voor mij en volgde daarop met de grootste oplettendheid onze tocht. Rondom de Nautilus kookte en bruiste de zee. De golven met een snelheid van 2,5 kilometer door de zeestroom van het Zuid-Oosten er door het Westen gedreven, braken op de corralriffen weer tot een hier en daar tevoorschijn kwamen. Dat is een lelijke zee, zijn het lend. Afschuwelijk antwoorde ik, ze is niet best voor de Nautilus. Die vervloekte Capitaine, hernam de Amerikaan, moet wel zeker van zijn weg zijn, want ik zie daar riven waarop zijn schuid in duizend stukken zou splijten als hij er slechts aanraakte. Onze toestand was inderdaad gevaarlijk, maar de Nautilus geen als door een betovering, midden tussen deze vreselijke clippen door te komen. Zij volgde niet juist de weg van de Astrolabe, welke door Dumond Durvill zo noodlotter was. Het vaarteg nam de cruise meer noordelijk, voel langs het eiland Moray en richtte zich toen Zuid-Westwaarts naar de doorvaart van Cumbulens. Ik dacht dat het schippen recht doorheen zou gaan, toen het zich weer Noord-Westwaarts wende en tussen een groot aantal weinig bekende eilandjes en rotsen door naar het eiland Towns en het slechte kanaal voor. Ik voeg bijzelf af of Capitaineemo onvoorzichtig was dat de schippen in deze doorgang wilde wagen waar de twee corvette van Durvill op de rotsen stoten, toen hij voor de tweede maal van richting veranderde en Westwaarts naar het eiland Cuebo Roach liep. Het was toen drie uur, het getij was bijna vol. De Nautilus naderde het eiland dat ik met zijn prachtige, groene omzoming nog voor mij zie liggen. Wij liepen op minder dan twee kilometer afstands erlangs. Plotseling werden wij door een schok om ver geworpen. De Nautilus had op een klip gestoten. Het schip bleef onbewegen te liggen, toch helde daar bakboortseiden enigszins over. Toen ik opstond zag ik de Capitaine en de eerste stuurman op het plat. Ze namen de toestand van het vaartijg op en wisselden enige woorden in hun onverstaanbare taal.  Zie hier hoe onze toestand was. Op twee kilometer afstand lag aan stuurboortseiden het eiland Cuebo Roach welks kust zich als een lange arm van het noorden naar het westen konden. Naar het zuiden en oosten vertonen zich er eens enige toppen van corralriffen welke het aflopend getij bloot liet. Wij zaten geheel vast en dat wel in een zee waar het getij slechts middelmatig was. Dit was een noodlottige omstandigheid om de Nautilus weer vlot te krijgen. Echter had het schip niets geleden, zo steven was de huid gesmeed. Maar als het al niet zinken of barsten kom, dan liep het toch gevaar voor eerlijk op die rotsen te blijven zitten en dan was het gedaan met het onderzezen toestel van kapitein Nemo. Zo pijnste ik toen de kapitein kalp en bedaard als altijd zonder enige ontroering of teleurstelling te laten blijken mij naderden. Een ongeluk vroeg ik. Nee, een toevall was zijn antwoord. Maar een toevall hernam ik, dat u misschien verplichte zal om het land, dat ge je zozeer ontvlucht, weer te gaan bewonen. De kapitein keek mij met een zonderlinge blik aan en schudde met het hoofd. Dit was duidelijk gezegd dat niets hem ooit zou dwingen om de voet weer op het land te zetten. Toen zei hij, bovendien meneer Aruna, de Nautilus is niet weg, zou ze nu nog de wonderen van de oceaan laten zien. Onze reis begint eerst en ik hoop nog zo spoordig niet van de eer van uw gezelschap verstoken te worden. Maar toch kapitein, antwoordde ik, zonder achtergeven op de spotternijen die in zijn woorden doorstraalden, de Nautilus is gaan vastzitten bij hoogtij. Nu zijn de getijen in de grote oceaan niet zeer sterk en als jij nu de Nautilus niet ontlasten kunt, het geen mij onmogelijk schijnt, dan begrijp ik niet hoe jij weer vlot zal komen. Je hebt gelijk, meneer de professor, de getijen zijn in deze oceaan niet sterk, maar in de torestraat is er toch nog een verschil van anderhalve meter tussen de hoogste en laagste standen der zee met andere delen van de oceaan. Het is vandaar vier januari en over vijf dagen hebben wij volle maan.  Ik zou me zeer moeten verwonderen als die wachter van onze aarde niet beleefd genoeg was om de watermassa wat hoger te doen komen, ten einde mij daardoor een dienst te bewijzen, welke ik alleen aan de maan wil te danken hebben. Toen de kapiteit dit gezegd had, ging hij met zijn eerste stuurman weer naar binnen. De Nautilus bewoog zich niet en bleef onveriekbaar vast liggen alsof de koralen het vaartuig reeds voor goed hadden ingemetseld. Wel nu, meneer, zijn het Lent, die na het verdreek van de kapiteit naar mij toe kwam. Wel nu, vrienden net, wij zullen stil het tij van 9 januari afwachten want het schijnt dat de maan zo beleefd zal zijn om ons weer vlot te maken. Meent je dat? Ja, zeker. En die kapitein gaat zijn angkers niet uitgooien om zich hier af te brassen en zijn machine niet laten werken en alles doen om van die verwenste clip te komen? Het tij is immers voldoende, antwoordde Koenraad beduid. De Amerikaan keek hem aan en trok zijn schouders op. Het was de zeeman die uit hem sprak. Meneer antwoordde hij, geloof mij als ik u zeg, dat dit stuk ijzer nooit meer op of onderzeevaren zal. Het is goed om mij het polt verkocht te worden. Ik geloof dat het ogenblik gekomen is om die kapitein Nemo de hakker te laten zien. Vrienden net, antwoordde ik, ik wanhoop niet zoals schij aan dit flinke vaartag. In vier dagen zullen wij zien wij we ons met die getijen in deze oceaan aan te houden hebben. Overigens kon die raad om te vluchten goed zijn als wij de Engelse of Franse kusten in het gezicht hadden. Maar hier in de buurt van New Guinea is het een andere zaak. Het zal altijd door tijd genoeg zijn om tot dit uiterste te komen als de nautulus niet losraakt. Ik zou dit als een erger ramp beschouwen. Zouden wij tenminste dat land eens doorzoeken, hen dan net lend. Daar is een eiland, op dat eiland goede bomen. Onder die bomen lopen dieren die carbonade en roosbier van een romp hebben. En daar zal ik wel eens garen met tanden in zetten. Nu heeft vriendend gelijk, zijkoenraad, en ik ben het met hem eens. Zou meneer van zijn vrienden de kapitein geen verlof kunnen krijgen om eens aan land te gaan.  Al was het alleen maar om de gewoonte niet te verliezen van nu en dan de voeteens te zetten op het vaste deel van onze aardbodem. Ik kan het hem wel eens vragen, antwoorden ik, door hij zal het weigeren. Het is te allergevallen te wagen, zijkoenraad, en daar weten we meteen waaraan we ons ten opzichte van zijn vriendelijkheid te houden hebben. Tot mijn grote verwondering stond kapitein Demo toe, wat ik hem vroeg. Hij deed het zelfs met de grootste beleefdheid, zonder zelfs de belofte van mij te voorderen, dat ik aan boord zou terugkomen. Maar een vlucht door Nieuw-Ginea was zeer gevaarlijk en ik zou het netland nooit hebben aangeraden om zoiets te beproeven. Het was veel beter om aan boord van de nautilus opgesloten te zijn dan om in de handen van de papewas te vallen. De volgende morgen zou de sloep ter onze beschikking zijn. Ik zocht niet eens te weten te komen of de kapitein ons zou vergezelen. Zelfs vermoedde ik dat geen matroosterequipage met ons mee zou gaan. En dat netland de boot alleen zou moeten sturen. Overigens was het land op zijn hoogst op 2 kilometer afstands en het was maar spelen gaan voor onze Amerikaan om dat lichte vaartuig tussen die voor grote schepen zo noodlotte geklippen door te brengen. De volgende dag, 5 januari, werd de sloep losgemaakt en van het plat in zee geweekt. Twee man waren daarvoor genoeg. De riemen lagen erin en we behoefden slechts plaats te nemen. Met bijlen en elektrieke geweren bij ons roeden wij om 8 uur weg. De zee was vrij kam, een kleine bries woei van de landsijden. Koen en ik roi de flink op en net stuurde tussen de klippen door. De sloep was gemakkelijk te sturen en schoot goed vooruit. Net kon zijn vreugde niet bedwingen. Hij stelde zich aan als een gevangenen die aan zijn cel ontsnapt is en hij dacht er niet aan dat hij er weer in moest. Vlees, repair herhaaldelijk. Vlees zullen we dan proeven. En welk vlees? Echt wild. Geen vis. Ik zeg niet dat vis niet goed is, maar we moeten geen misbraak van maken. En een stuk vers wild. Op een kolenvuur geroosterd zal onze gewone kost lekker afwisselen. Lekker bek, zei Koenraad, het water komt me in de mond. 