How can art and religion be a force of hope?
De art is zelf, wat is de transformatieve kracht van de creatie? Wat kan dat werk van art doen voor mensen om dat te veranderen? Allebei heeft hun eigen woorden aan, echt... Het is een onverstaanbaar vraag, echt. Het is het zeggen hoe de kracht van de prachtigheid je transformeert. Het is een verhaal. Het is de verhaal. Je voelt dat je met liefde voelt. Ik kan zeggen dat mijn broer diegde. Ik was hartbroken dat mijn broer diegde op een jonge eeuw. En mijn vrouw diegde. Ik heb veel gevoeligd. Ik was in mijn 40s. En een dag was ik op de stilte. En ineens voelde ik een warme vloot door mijn body. En ik voelde me zo blij. En ik wist dat mijn broer was, want dat was mijn broer. Hij was gewoon een happy, gelukkige persoon. Dat is niet altijd zo, niet zoals hij. En ik wist dat het niet me was. Het was hij. Het was de truth. De mensen voelden in God. Je kijkt naar een Jackson Pollock. En voelde je in dat manier. Of je ziet een kleine vrouw op het voelde en voelde dat manier. Ik kan dat niet voor iemand anders verantwoorden. Alleen kan ik zeggen dat het een indisputabel truth is. Dat er niet moeten worden gebroken, philosophiseerd of kritiek. Het is gewoon een truth. Het is toch een truth, het is niet een truth. Nou, het is niet zo, het is niet eng. Het is niet eng, het is niet eng, het is niet eng. Maar in welke slaagheid, met die vanuit de aliens... ...het is niet eng, maar het is niet eng. Het is niet eng, maar het is niet eng. Waarschijnlijk was ik in het eind van het eind van het eind van de triniëntie voordat het gebeurd is. Dat is geweldig. En ik was wonderig, waarom is het zo geweldig? Er zijn gewoon drie Engels, dus niets meer. Natuurlijk zijn de kleuren erg vivid. Maar ik denk dat de reale reden waarom ik echt op dat eind ben, is dat de perspectief is invers, is invers. Dus alles is gedeelte binnen de foto, is groot. En wat is gedeelte, is klein, die is exact de opgeving van de renastiementale perspectief. We zijn gebruikt van onze manier om te zien dingen te zien. 