Korte Verhalen van Louis Couperus | Louis Couperus | Historical Fiction, Myths | Dutch | 1/3
De dochter van Blauwbaard door Louis Coupérez. Dit is een opname voor LibriVox. Alle LibriVox-opnames behoren tot het publieke domein. Kijk voor meer informatie of meedoen op LibriVox.org. Deze tekst wordt voorglezen door Carola Jansen. De dochter van Blauwbaard door Louis Coupérez. Zij heette Fatma en woonde op één haar buitenverblijven in de omstreken van Bachdad. Zij was Blauwbaard's dochter uit zijn eerste huwelijk en zij was een wonderschone vrouw. Om haar maandenblank gelaad golfde haar blauwe haar als een mantel over haar tengere schouders heen. Het is niet algemeen bekend dat Blauwbaard een dochter had. Men meent algemeen dat hij kinderloos bleef, verslagen door de broeders en de laatste, ik meen negen de vrouw, die al zijn schattig geerft zou hebben. In Dienmen, zoals ik de geheimen archieven er sproken heeft doorzocht, zou men zonder heel veel moeite vinden dat Blauwbaard met geklovene schedel stierf in de armen zijn dochter en haar alle zijn de bezittingen naliet. De jonge wees, de betoverende Fatma, had haar vader zeer liefgehad, zoals zij haar liefgehad had, hoewel zij zich nooit had kunnen verenigen met de wijze waarop hij zich bevrijde van zijn vele ongehoorzame vrouwen. Zij vond deze wijze niet mild, niet edelaardig en eentoonig van psychologie. Zij begreep heel wel dat telkens haar nieuwe stiefmoeder had moed te bezwijken voor de verleiding haar nu scherigheid. Zij vergroeilijkte niet haar vaders handelswijze en beschouwde die ook enigszins als een niet te verontschuldige uiting van sadisme. De azuur gelokte Fatma, als jonge wees, bleef eenzaam tussen haar onttellbare rijkdommen en alle haren dinaren en slaven die als met een forselijke hoofdstoet haar omringde. De aanzienelijke familie Stebagdad aan het hoofd van de Kalif spraken veel over de jonge rijke blauhaarigen, maar trots haar onmetelijke schatten begeerde er geen hart tot bruid voor een zoon of neef. Haar lokken wekte te veel herinneringen op aan de verschrikkelijke dingen. Zodat de schone Fatma alleen bleef op haar oniksinterassen die tussen dadelbos en roze tuinen neertraden naar haar kristal klaar spiegelende vijvers. En zij dwaalde, eenzaam ook, terug tussen de oniks- en zuilen-de-galerijen naar haar zomerpalijs, dat met gouden- en zilveren tiggelsgeplavijd ook met gouden- en zilveren dakpannen was overdekt. Totzij de eenzaamheid niet meer harde kon en in maagdelijke liefde ontvlamde voor de opzichte harenhoveneers.  Hij was een zeerknappen jongen die van buiten kwam en het rustieken van zijn bedrijf gaf hem in Fatma's een weinig van overvijning vermoeide ogen een onwederstaanbare bekoring. Zodat zij hem huwde zonder zich te storen aan wat men van haar zeggen zou in de aanzienlijke Bach-Datse families of aan het Hof van de Kaleef. Fatma scheen zeer gelukkig. Zij vertoonden zich met haar gemaal in alle statie- en kostelijke bevalligheid de stad en de land. In tapijt versierde grondels op de vijvers, in kussensvolle draagstoelen in de straten, met een stoet van slaven in de bazaars en zelfs op de feesten aan het Hof waar zij om haar rang- en rijkdom toegang had. Zij vormde met haar beminde Eem in een betoverend schoonpaar. Hij, voor zijn jong en glorifierende in zijn nieuwe rijkdom, het type Parvenu bestond toenemen nog niet, zij, schitterende van liefde en onschatbare juwelen, die flonkkerde aan haar gazen tulband en de zoon haar mantels bezwaarde, terwijl haar azurenlokken met wondre grote parelen waren doorweven. En de aanzienlijke bak dat ze families beteurde reeds geen moeite te hebben gedaan blauwbaardse dochter te hebben gewonnen voor zoon of neef. Plotsling verspreiden zich het gerucht dat Eem in gestorven was. De vorige dag nog hadden alle bak dadders hem gezien in de moskee en zie daarvan nam men dat hij gestorven was. Een huivering ging door de stad, maar er was voor de grootvisier en opperofficier van justitie toch geen aanleiding zich te bemoeien met de zaak. Nu het zeer geloofwaardig gerucht rondging dat Eem in, op die warme dag, teveel watermeloen had gegeten en na een zware colliek was bezweken. Vreemd zag men echte te bak dat op toen men er na drie maanden vernam dat de jonge azurlokken gewedoen hertrouwen ging en wel met de luitenand van haar eigen lijfwacht. Tussen zovele stafieren, dinaren en onderhoregen, is geen Fatma te ruime keuze te hebben om zich nog te bemoeien met de zonen en neven de aanzienlijke families van bak dad. Het huwelijk had met een toverige staatsie plaatsen en de nieuwe gemaal van Fatma glorifierde als Eem in gedaan had, nu hij van zo'n nedere gerang zich plotsling verheven zag tot die van de gemaal zijn er toverschone, toverrijke meesteres. Maar de jonge luitenand, Fatma had hem tot generaal verheven haar lijfwacht, stierf plotsling, het heette aan een val van zijn paard.  Het was een onduidelijk bericht, was de jonge luitenand generaal of was het paard gevallen. Daarbij had niemand de jonge luitenand generaal van Fatma's lijfwacht nog gezien op een paard nog gezien vallen. Ja, niemand had hem de dag van zijn dood gezien. En een hevige emotie verspreidde zich door de bak dad zijn families en aan het Hof van de Kalif, omdat men maar al te goed zich heugde dat Fatma blau gelokt was, als haar vaarder eenmaal blauw gebaard geweest. De treurende weduwe Fatma in haar zwarte rauwsluijers bezaait met zwarte diamanten, geleek wel een koning in der nacht, vooral omdat haar blau haren door de rauwsluijers met zo suggestieve nacht in doorschemerde dat zij zonder iets aan zich te grimeren had kunnen optreden in mootzout zaubervleuten. Zij zong echt een niet zo zware en moeilijke coloratuur, en vergenoerde zich liever met een derde gemaal te nemen. Ditmaal, eenvoudig weg, één der tragers van haar palamkijn. Dat de jonge Ali een pracht van de kerel was, die er nu als derde gemaal in zijn damaste samaar uitzag als een jonge sultan, kon niet betwijfeld worden. Maar waaraan welf werd verdwijfeld, tussen de aanzienelijke bachdatse families aan het Hof van de Kalif, dat was of hij, na drie maanden juwelijks levens, wel zijn natuurlijk het dood was gestorven. Hoe zulk een krachtige, mooie, gezonde kerel als Fatma's palamkijn drager, echt genoot, zou natuurlijk weg, het heet Namalaria, gestorven zijn en rustiglijk begraven zonder meer. Hoefde knikkenbolden tegen elkaar, ogen, vertrokken van afgrijzen, monden van heimelijke supposities, en de groot vizier met de opperofficier van justitie beraadslaagde of zij zich niet bemoeien zouden met de kwestie Fatma, met dat na drie maanden juwelijks sterven en verdwijnen van de ene gemaal naar de andere. Zij beraadslaagde echt zo lang dat Fatma huurde voor de vierde, vijfde en zesde malen. De vierde maal was het met een persiskoopman uit Teyaran, wie een lang leven uit de lijnen zijn hand verspeld was. De vijfde maal met één der roejes haar lust gondos, de zesde maal met een eenvoudige slaaf die werkte in Fatma's marachdemijn. Telkens na drie maanden steerven de ramsalige echt hun auto en liep de treurende weduwe door Bach dat rond als de koningin der nacht. Toen schende maatstaf vol. Groot vizier en opperofficier van justitie verschenen voor Fatma's lustverblijf.  Maar het scheen dat zij naar een ander verblijf verhuisd was. Want zij had er meerdere. Dat met de Onixse terrasse en dan dat met de Parelmoere balzaal en dan dat met de Grizzolite torens, om niet ook nog te vermelden dat met de Agate badkamer, dat met de Kwiksilvere fontijnen en dat met de Geheimenboekerijen vol occulte wetenschap. Zodat de Groot vizier en opperofficier van justitie na van het ene lustverblijf naar het andere te zijn geschouwd en overal botten hebben gevangen eindelijk Fatma thuis vond in haar lustverblijf daar wetenschap. Zij ontving hen een weinig verstoord. Zij was niet als koningin der nacht de schone azurlockige weduwe van zes mannen scheen meer een peri uit het paradijs in haar transparante witte sluiers, maar dan ook een iets wat verstoorde peri. Wat wendst gij, vroeg zij hoog. Ze weten de oorzaak van de dood van uw zesde gemaal. Begin gij eerst, vroeg Fatma, uw onderzoek bij mijn zesde gemaal. Wij zullen opklimmen tot uw eerste, dreigde de grootwaardigheidsbeklederin. Ik daalde liever neer naar mijn laatste, zei Fatma, en heb u alleen dit te zeggen, dat ik u niet veel te zeggen heb. Mijn laatste gemaal is gestorven aan een anderen dagsecoorts. De hoge heren wilden nijdig antwoorden, maar op dit ogenblik verscheen plotsending, de smarachtmijnwerker, zesde gemaal van Fatma, in levende lijven, hij zag er gezond stevig en beminnelijk uit en onder zijn arm doog hij een paar folianten. Wat is dat, riepen de hoge heren. Fatma haalde de tengere schouders op. Dat is niet anders, verwaardigde Fatma te verklaren, dan dat de beste jongen niet dood is. Hij is alleen maar wat dom en daarom bracht ik hem om hij meer kleur in zijn conversatie te geven, in dit lust verblijft hij geheime boekerijen, opdat hij op zijn gemak wat lezen kan. Maar ging de grootfisier plots in licht op, uw andere mannen dan, o blauwe, o baardige, ik meen blauw, lokke, gefatma. Leven bekende zij, als deze smaracht mijn werker echt genoot leeft. Ik sequestreerde echt hem mijn grondelroe en gemaal in mijn lust verblijft daar kwik zilveren fontijnen om hem te leren wat vlugger te zijn in zijn bedrijf van grondelier echt genoot, want hij talmde mij vaak te lang het huwelijksbootje te roeien op de vijverster liefde, en kwik zilver in kleine dosis togediend jaagt het bloed door de aderen.  Mijn persiskookman leeft nog altijd zijn leven dat lang zal zijn, maar in mijn villa met de agate badkamer, want hij riekte soms kwalijk naar zijn de kamelen. Mijn palamkeindrager, echt vriend, sloot ik op in mijn grieselite toren omdat hij gekheid maakte, de ateling, met mijn dienstvrouwen en ik hem voor mij alleen wilde behouden, dan heb je nog mijn generaal luid en nand, nu heren, daar dans ik iedere nacht mede in mijn parenmoere balzaal, hij walst heerlijk en het is nu eenmaal niet gevoegelijk, dat zulk intiengenot wordt afgesponnen ten aanschao van alles en iedereen, de lieve Kerel wacht dus rustig in de parenmoere balzaal, tot ik die ontsluit. En eigenlijk ach, weet je, is mijn eerste jongen me het liefst, u weet wel, mijn hoofd neer en heus die leeft ook nog en niet verder toeftij van de Onix in terrasse dan ik nodig heb om hem te bereiken ieder ogenblik dat ik naar hem verlang. Gij ziet me heel vreemd aan hoge heren, maar het is niet anders. Kijk, ik ben Blauwbaard's dochter en ik aart naar hem in ziel en lok. Hij had behoefte aan vele vrouwen, ik heb behoefte aan vele mannen. Hij dode echter zijn vrouwen onder het voorwensel dat zij al gehoorzaam hem waren. Ik dode nimmer mijn gemalen, ik sloot ze liever op, ik vond ze graven en meestres over en te zijn. Zo kisterisch ben, ben ik daarbij ook zeer feministisch in alle opzichten, ben ik vrouw. Wat wens genoeg meer te weten. En de vieren Fatma stond hoog opgericht tegenover de beide dignitarissen van de Kalif. Maar deze riepen op het onverwachtst hun intrawante en bevalen sleep deze slechte vrouw mede woorden die van de opperbeheerser. Zo gebeurde het. Fatma, blauwbaardse dochter, werd door alle straten en over alle pleinen van Bacht het gesleept tot voor de die van de Descalifen die haar veroordeelde het azurlocke gehoofd op het blok te leggen. Het is vreemd, dacht Fatma, terwijl ze in de handen der beulen werd overgeleverd. Mijn vader vermoorde zijn vrouwen en men laakte hem zeer daarom. Ik zelf had bezwaar tegen zijn handelswijzen. Ik, zijn de dochter, vermoorde nooit mijn mannen. Zorgde ze lieverdevol, kwekte ze op, beschave de hen en ontwikkelde hun kwaliteiten.  Het is waar op enigszins besloten wijze in Onix hun hoofden, gizolietentoren, sparelmoeren, balzalen en wat is meer zij en ook deze opvatting van het huwelijk hoe onverdacht zij ook is, vindt men niet goed. Het is vreemd, sponfatma's gedachte voort, maar ik geloof, ik weet bijna zeker dat het niet mogelijk is om van lieverde en huwelijk gunstig voor zich te stemmen, als men een blauwe baard of azurenlokken heeft. En evenweemmoedig, om deze onwederlegbare filosofie boog zij het blauw om golf de hoofd op het blok. Boogde nog even het probleem op te lossen, maar slaagde niet, want in een stroom van perper floote uit haar gekliefde hals haar laatste ideeën weg en lag het azurenlokten hoofd van blauwbaards dochter in bloed gerechtshof, waarna de zes mannen erfden. Einde van de dochter van blauwbaard door Louis Coupérez een opname van Karola Jansen Rotterdam, 18 juli 2007. Vandaag en seizoenen van Louis Coupérez Dit is een opname voor LibriVox. Alle LibriVox-opnamen behoren tot het publieke domein. Kijk voor meer informatie of meedoen op LibriVox.org. Deze tekst wordt voorgelezen door Bianca Kramer. Vandaag en seizoenen door Louis Coupérez. Het wout was somber, de lucht was zwart, nacht zonder troost of sterren scheen uit de oneindigheid neergezonken op al wat van de wereld stervelijk was toen Wacker de kleine jongen werd. Hij was een kind van enkele jaren en in het bos was hij verlaten of verdwaald. Zelfen herinnerde hij het zich niet meer omdat hij zo lang dagen geslapen had. Huiverend met zijn grote angstoogen zag hij rond en nergens tussen de bomen speurde hij de weg. Zwart was het waarheen hij blikte. Waar ben ik? dacht de jongen. En wie ben ik? en waar moet ik heen? Hij herinnerde zich vaak iets van licht of warmte als weerschijn en zonder paleis. Maar meer dan een weerschijn herinnerde hij zich niet en nu hij geheel wakker was werd hij zich bewust alleen verlaten, verdwaald te zijn in een wout van verschrikking en de weerschijn was weg. Toen begon de kleine jongen in kinderwanhoop te schrijen. Voor beesten was hij bang en voor rovers. En toen hij iets op hem afzacht schemeren dacht hij dat was de wilde man want zich als sterven terwijl zijn hartje hem klopte in de keel en zijn oogjes uitpaalden in afschuw. Maar de schemering was niet de wilde man.  De schemering was een witte vrouw. De kleine jongen in zijn weerschijn van heugenis uit zonder paleis meende haar zelfs te herkennen. Een vrouw, heel wit zoals hij witte vrouw zich heugde en in angst en verwachting beide liep de kleine jongen op haar toe. Witte vrouw smeekte het kind en vouden de handjes met een gebaar van gebed dat hij misschien vroeger aangeleerd was in het zonnepalijs heel vroeger. De witte vrouw was lang en slang en haar witte sluiers waren de allerenigste blankheid in het zomberen woud tegen de zwarte bosdiepte. Zij boog zich over het kind en haar blik trof hem tussen haar sluiers uit en haar handen heel even uitbreiden als wilde zij beter zien. Haar blik trof haar diep donkere ogen ogen als het woud zo diep donker. Witte vrouw herhaalde smeekende het kind. Wie ben je, mijn kind vroeg de witte vrouw met diep donkere stem en van waar kom je en waar moet je heen? Hij begon weer te schrijgen de jonge klein, want de stem van de vrouw verschrikte hem wist niet wie hij was van waar hij kwam en zelfs niet waar hij moest heen. Ga dan met mij, zei de witte vrouw zacht ernstig en zij strekte uit haar hand. De kleine jongen stak haar zijn handje toe en ging nu naast haar, schrijnende steeds. Schrijn niet meer, zei de witte vrouw, zie je gaat aan mijn hand heel veilig laat mij je leiden, wist niet bang, geen beesten of rovers. Het kind voelde een zacht vertrouwen, vooral nu de killen hand van de witte vrouw warm werd van zijn gloei in de kinderhand maar toch struikelde hij heel dikwijls en zijn korte beentjes werden moe. Laat mij je dan dragen, mijn lieveling. Zij tilde het moedekind aan haar borst en droeg hem heel licht tussen haar sluiers wit met een onhoorbare tred liep zij voort. In haar arm sliep het kind in en droomde het van zonnig land en witte vrouwen en ook van witte kindertjes. Toen het wakker werd glimlacht het kind en zag zijn draagstaan in de diep donkere ogen. Je bent wel een goede witte vrouw, niet waar? Vroeg het kind vol vertrouwen en sloeg om haar hals zijn armpjes. Ja, antwoordde de witte vrouw, ik ben een goede witte vrouw, mijn kind.  Ben je niet moe met te dragen, goede witte vrouw? Nee, mijn kind, ik word niet moe. Ik rust nooit, ik ga altijd. Altijd? Altijd. Het hele woud door? Het hele woud door. Zie, de morgen bleek tussen de takken en teken te weg al duidelijker. Nu kan ik wel weer lopen, witte vrouw. De witte vrouw zette hem neer, voorzichtig op zijn voetjes en hulde zich dieper in haar sluiers. Het kind liep naast haar voort, blijde, nu al het nachtgeheim was opgelost in de lachende morgen. O, riep het kind, zie wat een mooie bloem. En daar wat een mooie kapeel. O, jubelde het kind, ik zou ze willen hebben, kapeel en bloem beide. Dan zal ik je geven, witte vrouw en bloem, zeiden de witte vrouw. Maar, dan geef je mij ook iets in ruil. En wat kan ik je geven, witte vrouw? In ruil voor kapeel en bloem, mijn kind, geef je mij dan, dit morgenuur. O, prachtig is de bloem en prachtig is de kapeel. O, witte vrouw, ik geef je dit morgenuur, ergarne voor in ruil. De witte vrouw glimlachtte en met diep donkere blik meer op het begerige kind. Toen ving zij in haar sluier de vlinder en boog zich over de afgrond om de blauwe bloem te plukken. En beiden bood zij het kind, dat jubelde van geluk. O, witte vrouw, jubelde het blijde kind. Wat ben ik gelukkig met mijn bloem en mijn vlinder? Maar in zijn vreugde kneep de jonge de vlinder dood en de bloem verwelkte in zijn handje. Wat spoedig, o, witte vrouw, is mijn bloem verwelkt en mijn vlindertje dood. Maar lief kind, vlinders leven niet lang, vooral niet tussen kinderhandjes en nog sneller verwelke bloemen. Maar als je mij geeft deze nieuwe lente dag, tover ik langs heel je weg vandaag duizenden vlinders en duizenden bloemen. Duizenden vlinders en duizenden bloemen, o, witte vrouw, zo veel bloemen en vlinders geef ik in ruil garne mijn lente dag. Nu was de zon geheel in glans uitgeschoten en het woud was geen zwarte nacht meer, maar straalde, lente groen, lente goud. En langs de straalende weg liep lente dronken het kind en plukte bloemen en vinkapellen, want het bloeide en vladderde langs heel de weg. Maar saavond waren verwelkte bloemen en alle kapellen waren dood.  Toch was het een heerlijke lente dag, jaagde het kind met slaap dronken oogjes al en Moe sloeg de armen om de witte vrouw heen en sliep in aan haar hart tussen haar sluiers. De nacht viel, de witte vrouw liep voort en haar diep donkere ogen lachte weemoedig. Maar die heerlijke lente dag nu is mijn, murmelde de witte vrouw met diep donkere stem. De witte vrouw bracht de kleine jongen in de stad tussen andere mensen en kinderen en het kind groeide haar op en werd groot en sterk tussen wie hij zijn ouders dacht, zijn broeders en zusters, verwandten en vrienden. Na jaren verscheen hem de witte vrouw weer, die hij geheel was vergeten en weer diep donkere ogen hem verschrikten. Ook al was hij een jonge man van 18 jaren nu. Mijn zoon noemde de witte vrouw hem. Ik ben je niet vergeten. Ik was ondankbaar witte vrouw, bekende de jonge man. Witte vrouw, gered heb je me, verdwaald en verlaten kind uit het zondere woud van nacht en gegeven heb je me flinders en bloemen. Duizenden, voor één lente dag. Ja, duizenden, voor één lente dag. Gebracht heb je me in de stad tussen wie mijn ouders geweest zijn. En je heb gevoed en verzorgd tot je man bent geworden, mijn zoon, jonge man van 18 jaren. Maar herinner je je niet de belofte wat voor die weldade je me geven zou? Ja, witte vrouw, zo goed als de lente dag in rauw voor de flinders en bloemen, herinner ik mij de 18 voorjaarsseizoenen die je eisten om mij te brengen in de stad tussen wie zouden zijn mijn ouders en mij zouden opvoeden met broers en zusters en mij zouden leven laten met verwanten en vrienden. Als je je nog heugt die belofte, mijn zoon, is de witte vrouw tevreden. En is zij gelukkig dat je voor 18 voorjaarsseizoenen voor wat zo weinig is en zo eil en zo verwelkend ontvangen hebt, jeugd en een jongelingstijd van lauter geluk. Maar nu, witte vrouw, is mijn geluk voorbij en leid ik bitter droevheid. Ik ben een meisje, zo mooi en zielig goed als geen ander meisje ter wereld leeft en ik zou haar willen noemen mijn vrouw.  Maar zij heeft mij niet lief en mijn haven is weinig en mijn enige troost is niet anders dan mijn smart als ik ze uitklaag op mijn viol. Mijn zoon, je weet hoe zeer ik je lief heb. Als je mij geeft in rauw voor de bruid die je wensst het goud dat je aanzienlijk onder de mensen zal maken niet meer dan twintig bloei in de zomers dan schenk ik je volgarne je geluk een gemalin en geld. Maar weeklaag dan niet in muziek meer want nog eiler en verganker dan wat ik je ooit gevraagd heb lente dagen en zomermaanden is muziek die verklingt in het niets. Toch heeft muziek mij getroost, witte vrouw. Leef het geluk mijn zoon met wat ik je geef gemalin en geld. O, witte vrouw, zou ik voor zoveel niet al mijn bloei in de zomers geven. De witte vrouw zag mijn diep donkere ogen de jonge man aan en in jaren kwam zij niet terug. Hij huwde zijn zo vuurig begeerde vrouw en in de langzaam omventelende jaren kwam hij tot aanzien, rijkdom en macht tot de oorlog uitbarsten en het land in beroering bracht en de rook daar brandende steden verduisterde hemel en horizon. Toen verschende witte vrouw voor haar pleegzoon ten derde malen en zij scheen hem verschrikkelijk te worden, haar gelaad mager en ingezonken, knoken haar arm en benig haar dreigende hand. O, witte vrouw, o, witte vrouw, repart stochterlijk uit een man, wie zorgt het gelad al rimpelde, wie eerzucht versroeide de ziel. Jaren geleden boot je me geluk voor twintig zomers aan, en geluk heb ik nooit gevonden. Als de bloem en de vlinder stierf stierf en welkte mijn liefde en mijn goud werd nooit mijn geluk. Nu wens ik alleen nog heel machtig te zijn, want oppermacht moet wel geluk zijn en een kroon wens ik mij om mijn slapen te drukken. Pleegzoon, zei de witte vrouw, mijn dierbaar kind dat ik nooit vergat. Zo je mij geeft in ruil voor de kroon van dit land vijftig purpere herfstseizoenen zal ik voor oorzaken een gelukkig kans in de krijg die je vorst maakt over deze steden. De eerzuchtige man nam de ruil haastig aan en een verschrikkelijke slagwoede gedurende zeven dagen. De slagvelden lagen met lijken beseit, de doodschijn al machtig te heersen.  De pleegzoon de witte vrouw had een zwaart in de hand genomen, hij streed in de vorst te rijen en een geheim zinnige macht scheen van de kamp te beschermen en onkwetsbaar te maken. Hij, aan het hoofd van de troepen des lands behalde de overwinning en men drukte hem de kroon op het hoofd. En hij werd oud onder het gewicht van die kroon tot weeroorlog woede, opstand uitbrak en hij verlaten van alle designen ellendig en half naakt vluchten en neerviel in hetzelfde sombere woud waar hij als verlaten jongske gevonden was door de witte vrouw. Oud en ellendig lag hij ten eer in de schemering van de zinkende avond. Toen zij voor hem verscheen als een verschrikking grauwe haren warrelde woest om haar gezicht dat grijnste als een doodskop en waarin holle ogen zich groefden. 