Schetsen uit Amerika | Charles Dickens | Travel & Geography | Speaking Book | Dutch | 11/14
Deel 26 van Schetsen uit Amerika door Charles Dickens. Deze LibriVox-opname is vrij van uteursrechten. Opname door Marcel Koenders. Hoogtstuk 14, naar de Watervallen van de Niagara. Deel 2. Daar erlangs de weg die wij wensen te volgen, de volgende dag geen diligensen afreed, zo huurde ik tot billige prijs een extra, om ons naar Tiffin te brengen. Een klein stadje van waar een spoor loopt naar Sandusky. Dit zogenaamde extra was een gewone diligense met vier paarden, zoals ik die reeds beschreven heb. Een rijtuig dat gedurig van paarden en kutsiers veranderde, maar voor deze reis uitsluitend ter onze beschikking bleef. Het einde ons ervan te verzekeren dat we aan alle pleistagplaatsen paarden zouden krijgen en geen overlast zouden hebben van verendelingen, stuurden de eigenaars een aangempt op de bok mee die ons de hele weg over gezelschap zou houden en onder dit geleiden, nu en buiten dien, een sluitmand volgeurige koude vleespijsen, vruchten en wijn meenemende. Reden we de volgende morgen om half zeven welgemoet af. Ook niet weinig in onze schik dat we onder ons waren en met de ernstigste voornemens dat we ons, zelfs door de ruwste teleurstellingen der reis, niet uit ons humeur zouden laten brengen. Gelukkig voor ons dat we in zo'n goed humeur waren, want de weg die we die dag langs reden, was zeker reeds voldoende om gestellen die juist niet op mooi weer stonden, zo daarnig te schokken, dat ze een duim of wat beneden stormachtig kwamen. Zo werden we in het ene ogenblik achter in de wagen in een hoop bij elkaar gesmeten en het volgende ogenblik beseerden we onze hoofden aan de hemel. Nu eens zat de ene kant van het rijtuig diep in de modder en klemden we ons aan de andere zij vast. Dan weer lag de koets op de staarten van de twee achterste paarden om zo aanstons als in een vlaag van razernij in de hoogte te vliegen, terwijl al de vier paarden op de top ener onoverkomelijke hoogte staande hun kop omdraaien en er doodbedaard naar kijken. Als ze wilden zeggen, kom, span ons maar uit, het gaat toch niet. De koetsiers op deze wegen, die zeker op een bepaald miraculeuze wijze dit terrein overrijden, draaien en zwijen bij het forceren van een doortocht die wel iets heeft van een kerkentrekker.  Zo daner met hun paarden door al de poelen en morassum dat er, keek men het portierraampje uit, volstrekt niets vreemds in stak wanneer men de koetsier met de endenlijtsels in zijn handen als of hij niets meende, maar louterpaartje speelde, terwijl het voorspan dat stond aan te gapen als of het er enig idee van had om zo aanstons achterop te gaan staan. Een groot deel van de weg lag over datgene wat men Corduroyroop noemt, een weg die hiervan wordt gemaakt dat men blokken hout soms hele boomstammen in een moeras neersmijdt, waar ze dan maar uit zichzelf vast moeten gaan liggen. De lichtste van de schokken waarmee de zware wagen van het ene blok op het andere viel was genoeg naar het scheen om al de beenderen in het menswerk lichaam te hebben ontfricht. Het zou dan ook onmogelijk zijn in andere omstandigheden een dergelijke reeks van gewaarwoordingen te ondergaan. Dan zijn misschien als men het eens ging proberen om per omniebus naar de top van de Palskerk te rijden. Nooit, nooit of ten nummer, was onze wagen die dag een enkel ogenblik in enige stelling of soort van beweging. Waar men in Koetsen gewoon aan is. Nooit onderfond men iets dat zelfs in de verste verte zweemde naar dat wat men gewoonlijk ondervindt. Onverschillig in wat voor voertuig dat opwielend gaat men ook reizen. Niet te min, het was een mooie dag en lievelijk was de temperatuur en of schoon wij de zomer achter ons gelaten hadden in het westen en op het punt stonden om de lente te verlaten waren we op reis naar de Niagara en naar huis. Tegen de middag stappten we in een mooi bos af, dineerden op een omgevallen boom en vervolgden weer vrolijk onze reis nadat we onze beste klikken achter gelaten hadden voor een hutbewoner en onze slechtste voor de varkens die tot grote troost van ons commissariat in Canada als zandkorrels aan het zeestrand zo talrijk in deze landstreek aangetroffen worden. Toen de avond viel begon het pad al nauwer en nauwer te worden totdat het zich eindelijk zo onder de bomen verloor dat de voerman instinctmatig zijn weg scheen te vinden.  Tenminste hadden we de troost te weten dat er geen gevaar bestond dat hij in slaap zou vallen, want ieder ogenblik kon eenderwielen op zo'n onzachte manier in botsing komen met een ongezien blokhout dat hij er als de kippen bij moest wezen om zich even gauw als tevig aan de lijts als vast te houden. Wou hij niet par douche van de bok tuimelen? Even min behoeften we er bang voor te wezen dat de paarden op hol zouden raken. Het was al mooi genoeg voor de dieren om over zo'n oneffenweg stapvoets te rijden en wat nu het schichtig worden betreft, daar hadden ze geen ruimte voor. Een kudde wilde olifanten kon in zo'n bos met zo'n koets achter zich niet aan het Holland gegaan zijn. Zo schochten we dan maar zonder de minste ongerustheid voort. Deze boomstronken zijn een opmerkelijke bijzonderheid als men in Amerika reist. De verschillende begrogelingen die zij zodra het Madonka word het daar aan ongewone oog aanbieden zijn waarlijk verwonderlijk wat haar getal en werkelijkheid betreft. Nu eens verbeeld men zich een Griekse urn te zien die daar opgerecht is in het midden van een eenzaam veld. Dan weer een vrouw, wenende bij een graf. Nu eens een alledaars oud heer met een witvest aan, met een duim in elk armschat van zijn jas gestoken. Dan weer een student die ijverig in een boek leest. Nu eens een kruipende neger. Dan weer een paard of hond of kanon of gewapend man of bogel die zijn mantel afgegooid en in het licht aankomt stappen. Dikwijls vermaakte ik me daarmee evenzeer als met zo menen glas in een toverlandtaren en nooit namen ze die vormen aan op mijn bevel, maar schenen zich tegen wil en dank bij me op te dringen. En hoe vreemd niet waar, soms herkende ik tegenhangers van figuren erin die mij eens gemeenzaam waren uit prentenboekjes waar ik al lang niet meer omdacht. Zelfs voor deze vermakelijkheid werd het echter gauw te donker en zo dicht stonden de bomen naast elkaar dat hun droge takken aan weerskanten tegen de wagen aanraadelden en ons allen noodzaakten onze hoofden niet uit het portierraampje te steken. Drie uur achter elkaar weerlichte het ook.  Edere bliksemflits was zeer helder, blauw en lang en daar de velle stralen door de dichte takken heen schoten en de donder somber bovende kruinen der bomen rommelde, dacht men er onwillekeurig om dat er op zo'n tijd betere buren waren dan zulke dikbegroeide wouden. Savons tussen tien en elven daagden er echter een stuk of wat flauwenlichten in de verte op en oppersandiski, een indiaans dorp waar we tot de morgen zouden vertoeven, lag voor ons. In de blokherberg, de enige restauratie der plaats lagen ze al te bed maar nauwelijks hadden we geklopt of ze stonden op en haalden wat thee voor ons uit een soort van keuken of gelachkamer behangen met oude kranten die tegen de muur waren aangeplakt. 