Majoor Frans | A. L. G. Bosboom-Toussaint | Literary Fiction | Audiobook | Dutch | 7/8
Het lijkt wel naar u daarover zo verrukte zijn, sprak hij de schouders ophalend en omschielijk van het apropos af te stappen voeg hij aan Rolf of hij niet uit vissen dacht te gaan en of haar kant was op een zootje waterbaars. Francis was al opgestaan zonder naar het antwoord te luisteren. Ik had haar te veel te zeggen om nu onverschillige woorden met haar te wisselen en liet haar aan het geenzijden menage noemden. Vast besloten haar daarna uit te nodigen om samen een fixe wandeling te doen en daarbij dat onderhoud met haar te voeren dat beslissen moest zijn. Ze hield van de frisse lucht en wij waren nergens vrijig en meer zeker ongestoord te blijven dan in het bos op de gronden rondom het kasteel. Ik verbeelde mij dat ik een weinigje toilet moest maken maar toen ik beneden kwam vernam ik van Frits dat er vreude zich kleden en uit zou rijden. Wekelijks zag ik de jonge paals met haar gracieus rijpaard voorkomen en enige ogenblikken later verscheent zijzelf in Amazonen zoals ik haar het eerst had gezien. Maar nu doeg zij toch een bevallig rondhoedje met het donkerblauwe voalen dat haar allerlies stond. Of er mij voor dit mal je wandelrit op voel ik haar met die zekere forsheid waaronder ik mijn zenuwachtige gejaagdheid tacht het verbergen zonder daarin goed te slagen. Ze zag me aan met wat schuchtige verbazing verbleekte en zweeg terwijl ze met haar carwatche speelden. Geeke het nummers een uurtje later uitrijden voegde ik erbij een weinigje meer dringend. Nee, want ik heb een verreptuur te doen zodat ik mezelfs haast moet wil ik die voor de eten afleggen. Dan moet hij die verreptuur uitstellen tot morgen Fransus sprak ik ernstig. Het is voor het eerst wat wij weer eens rustig samen kunnen uitgaan na de ziekte van uw grootvader wijgen me dit nu niet en de blik waarmee ik haar aanzag moet me eens ondanks iets uitgedrukt hebben van de hoop en vrees die mij bezielden want ik zag haar wijvelen toen zij antwoorden met wat gedwongen spijtigheid geherpt er altijd plezier in mijn plan te deranjeren. Niet dat wil ik haar Fransus geloof me, maar ik heb er een goede reden voor ik zal het u morgen misschien niet meer kunnen vergen. 