Manuela van Prooijen: Business survival skills for dumbasses (like me)
Hallo. Welkom allemaal. Ik ben echt super happy dat er echt meer dan drie mensen hier zitten. Ik sta hier nog tegen Laura. Jij gaat vooraan zitten, want in het ergste geval kom ik gewoon hier op het stoel zitten. Daar gaan wij verder klensen. Ik had niet verwacht dat er zo'n opkomst zou zijn, want het woord Wordpress zal nauwelijks in mijn talk genoemd worden. Nou, nu dus. Eet je dus dat? Maar blijkbaar speelt het thema rondom Dummers is wel meerdere mensen aan, want ik denk dat iedereen wel een onderwerp in zijn leven heeft waar hij zich een totale Dummers in voelt. En hier voelt hem al aankomen. Voor mij is dat... Of was dat? Hoe blijf ik in het leven? Weet je dus dat? Vandaar ik mijn talk heb genoemd Business Survival Skills for Dummers is like meen. Of zoals ik. Goed, maar er is hoop. Ta-da, deze behalve de pointer die heeft ook het loodje gelegd. Nou, bij deze welkom bij mijn lightning talk. En ik hoop dat jullie het ook uitzitten tot officieel is om één uur lunch. Maar het kan zijn dat we vijf minuten uitlopen. Dus dan, nou, jullie zullen in ieder geval niet vandaag hier verhongeren. Dat niet. Goed, deze doet het niet. Maar waarom dan? Waarom begint hij hiermee? Een eensel stoot zich niet twee man aan dezelfde steen. Wie is het daarmee eens? Nee, waarom zitten jullie hier natuurlijk ook? Helemaal goed. Nou, ik dus wel. Ik heb er een slechte gewoonten van gemaakt om die steen bijna afgesleten te laten zijn. Dus je zult voor mij niet alleen maar succesverhalen horen. Ik ben heel erg goed in het delen van mijn mislukkingen. Mijn failures, alles wat maar bijna als iets kapot gaat, dan sta ik ernaast. Dus ik heb namelijk een dodelijke combinatie. Ik ben vreselijk onnoozel. En daarnaast beschik ik over een grenzenloze nieuwsgierigheid. Op zich niet erg, zou je denken. Maar wanneer je dat combineert met een liefde voor een gebied als Alaska, dan begrijp je dat dat niet altijd goed af kan lopen. In Alaska, ik ga er vanuit hier allemaal weten waar dat ligt. Dat is dat puntje van de Verenigde Staten wat nooit op de kaart staat. Waar wat bekend staat om, wat is het, Inuits, ijsberen, grenzenloze, vlaktes, noem maar op en mensen die niet meer terugkomen.  Jaarlijks, geloof het of niet, verdwijnen er 2.000 mensen daar. Dus niet voor te stellen. Het zijn niet allemaal mensen die naar de loer voor die eten verhuizen. Maar het zijn gewoon echt mensen die in die wilden is verdwijnen. Of gedeeltelijk teruggevoelden worden of gewoon maar nooit meer iets van de gehoord wordt. Nou, even een vraagje. Kennisvraag. Wat neem je zeker mee als je gaat fietsen door Grizzlygebied? Even wat antwoorden. Wat neem je mee? Bearspray. Bearspray. Nog meer. Bearhorn. Bearhorn, ja, helemaal goed. Een belletje. Dat is een liefbelletje, weet je wel zo. Tickle me. Wat neem je nog meer mee? Je gaat fietsen, hè. Op je Team As Beach Cruiser. Bedoeld, dit is niet zo snel ding. Er zaten geen versnellingen ook nog eens op. Laatstofen. Juist. Nou ja, en je komt om de paar meter. Dit soort tracks tegen. Grizzlysporen. Nou ja, dit is het restant van de maaltijd. En aan de bomen zie je dat. Bruimtje heeft lekker zitten klauwen aan de bomen. Wat neem je inderdaad als belangrijkste neem je die Bearspray mee. Dat is een soort peperspray waarmee je een grote beer in ieder geval wat kunt bedreigen. Weet je, het is niet de garantie dat je bij je weg blijft. Maar hij zegt wel, oké. Verder inderdaad, je reparatiesetje. Ik heb hier niet te veel aan de straat. En ja, in ieder geval zorg je dat je er voldoende eten hebt. Voor als je kip een lekker band krijgt, weet ik het. Dat je in ieder geval niet staat uit te woneren daar. Nou, jullie hebben het al door. Dit is een beschrijving van een fietstocht. Die we door het bekgangswin van Alaska hebben gedaan. Al deze spullen lagen veilig opgeboren in de kebben. Allemaal vergeten. Dat was echt wel zo'n ontzettend stom. En dit was een dood, dood, eng. Als je opeens die Beach Cruiser begaf het onderweg. Echt niet meer te repareren. Dan sta je daar met wildige borstjes links en rechts. En overal die sporen dat die griswies daar rondlopen. Je ruikt ze ook. Wie heeft er ooit beren geroken? Het is geen pretje. Ze ruiken gewoon echt rot. Dus dan word je wel bang. Dus de tocht van zes uur loopt met een kapotte fiets weer richting die kebben. Dat was echt een nagmerrie. Een jongen die het niet meer heeft willen na vertellen.  Die jongen hebben nog zien lopen op dat zelfde pad wat wij gefietst hebben. Weken daarna is die dood teruggevonden. En dat was een ervaren Wildeis guide. Zoals heel naar... Goed. Ik zei het al. Een ezel stoop zich niet twee keer aan dezelfde steen. Tja, in diezelfde vakantie was de vraag. Laten we lekker een backcountry vrugd nemen naar de fossie. Dat is voor Weekend Here Wrangles Saint Elias in Alaska. Het grootste nationale park waar, geloof ik, 40 mensen wonen. De pilootzijel. Er is niemand, hè? Helemaal niemand. Je bent daar helemaal in je uppie. Je bent daar heel erg alleen. Dus wat neem je mee? Als je met zo'n vliegtuig gedropt gaat worden... ...in een gebied waar niemand is... ...waar het straks ver onder nul de temperatuur gaat dalen... ...wat neem je dan mee? Vooral als de piloot ook nog eens even zegt... ...ja, als het mist zie je me vanavond niet. Wat neem je mee? Vondoemde eten. Ja, tuurlijk. Vondoemde eten. Wat nog meer? Warme treunen. Warme treunen? Ja. Nou, daar komen ze weer. Nou, die berspray. Daar is die weer. Want ja, je weet me nooit wanneer die weer opduikt. Warme kleren. Een setje om vuur te maken. Weet je dat je in ieder geval warm kan krijgen. En inderdaad, genoeg eten. Nou, die berspray was nu mee. De rest niet. De dochter had een t-shirtje. En er zat nog maar één mars in de tas. En die piloot kwam niet. En de temperaturen gingen inderdaad onder nul. En dat is een hel. En je hebt geen vuur, helemaal niks. Dat is janken. Dat is echt, echt janken. Dat is heel naar. Want er zijn verhalen van mensen die zo vier, vijf dagen hebben moeten zitten wachten op een vliegtuig. Nou, en echt ingenieus was ik niet. Weet je, waren we überhaupt niet. Dus dat was een hele nare ervaring. Hij stoot zich geen tweemaal. Nee, ik veel meer. Dus jullie voelen me aankomen. De behoefte om dit aan te passen. Nou, die urgentie was wel behoorlijk hoog. En het gekke is, hoe kan ik met mijn genepool en mijn geschiedenis zo iets water gebeuren? Want ik geef jullie even een blikje in de keuken van hoe dat er bij mij vroeger aan toe ging.  Toen ik klein was, hebben mijn paar maar een stuk grond, in de opwelling een stuk grond in de rimboe van Australië gekocht. Want paalt besloten. Ik ga opaale zoeken. Maar met twee kleine kindjes mee. Er was geen water, geen sanitair. We woonden in een soort tarp, een soort tent. En de dieren om ons heen waren dingos en slangen. Nou, mijn maas scheekt toen peuken. Maar nu beschrijven ze dat de beste tijd hoort. Kijk, hier is een voorbeeld. Dit was ik. Hier zit ik op mijn stoeltje met de koffiegroes. En dit was ons huis. Ja, dit was de tarp waar ik in opgegroeid ben. Na de scheiding van mijn ouders besloot mijn vader van nou, het roer moet helemaal om. En die ging echt totaal extreem. Hij woonde in Grotten. En hij bouwde een zelfgebouwd, niet-zewaardig boot. En in zijn uppie heeft hij 17 jaar zo de wereld rondgedobberd. Weet je, dus dat was nou niet bepaald, het prototypenvader. Maar goed, het was een leven als in een jongensboek. En echt survival to the max. Nou, dat was hem. Een soort pimpiraat. Ja, dit is nog één van zijn meest flatterende foto's. Pirate of the Caribbean. Hier zat hij in zijn grot. Let op detail, mooi gehakt deketje. Toch ook voor design. En hier zie je met zijn prowlcat, met die zelfgebouwde katamaran. Zag je hem, zie je hem op zee. Maar het was dus een tikkie anders dan wat jullie misschien gewend zijn van een vader. Even voor het duidelijk, dit is mijn vader. Dit is niet mijn vader. Ik hoop niet dat ik nu een breach van de code of conduct hier krijg. Maar dit is een wel, dus dit was niet echt een doorsneger. Ik wil een klein stukje voorlezen over wat deze man, is een artikel wat ooit in de panorama over een verschening is. Om even aan te geven hoe hij met survival omging. 17 jaar op zee, weet je. Nou, bang ben ik in de jaren nauwelijks geweest. Slechts één keer heb ik zeven kleuren gesgeten. Dat was tijdens de overstocht van Panama naar Hawaii. Ik werd ineens wakker toen er een gigantische olietanker op baaf kwam varen. Mijn hart sloeg werkelijk over. En ik werd bijna overvaren. Probleem was dat ik niet kon vluchten, want mijn boot had geen motor. En bovendien was het windstil.  En mijn afgedankte surfblank, die ik als reddingsflot had meegenomen, dacht ik op dat moment niet aan. Uiteindelijk had ik mazzel en hoewel ik werd opgezogen, schoten tanken rakelingslangs bijheen. Ik denk dat de kapitein mij niet gezien had. Die tocht zal me nog lang heugen, want voorwege de hevige tegenwind en omdat mijn mast gebroken was, duurde de reis maanden langer dan ik gepland had. Zelfs zo lang dat ik op de duur geen eten en drinken meer had. Toen raakte ik wel in paniek. Wat doe je dan? En dan word je inventief. Ik heb me toen maanden in leven kunnen houden met een mengsel van urine en zeewater en met uitgeknepen vissenkoppen. Dorado's. Een soort tonijnen hebben mijn leven gered. En toen ik bijna van de hongeren omkwam, doken ze met zijn vijftiger rond mijn bootje op. En met mijn speer kon ik er zo een paar vangen en heb ik Hawaii kunnen bereiken. Sindsdien was hij er van overtuigd dat er meer was tussen hemelen en aarde. En dat hij ook door zijn inventiviteit in leven heeft kunnen blijven. Nou, voor mij, na die dezastreuse vakantie besleefde ik ook het roermoed om. Dus tijd dat die deur uitgetrapt wordt en dat het tijd wordt dat ik wat commercent ga ontwikkelen. Dus wat heb ik sindsdien gedaan? Dat is tijdens dat ik ook mijn bedrijf Weblish woonde. Ik heb diverse bushcraft-trainingen gedaan. Ik weet niet of mensen die term kennen, bushcraft. Dat je met de middelen die die natuur biedt dat jij daarmee kunt overleven. Ik heb een acht maanden lange survival-trainingen gedaan. Dat is hartstikke leuk. En nu volg ik een wilderness-opleiding. En vanaf september ga ik weer naar school, want dan wil ik praktijkopleider bushcraft worden. Dus daar komt wat verandering in. Ja, ik heb van alles geleerd, vuur maken, onderdak zorgen dat je overal onderdak kunt maken, waterfilteren, noem maar op, verzamelen, jagen, voedselverzamelen in het wild, wat er beschikbaar is. Ik kan nu een stuk beter navigeren dan vroeger. Laura, hij weet hoe dat nu nog is. Dat vroeger was tien keer erger. En ik ben overal wel op het ergste voorbereid. Het belangrijkste wat ik mee wil geven is de skill van de mindset. Ik weet niet of jullie daar iets in herkennen. Je kunt wel leuke tips of leuke tricks leren.  Maar als je gedachten niet mee werkt of niet positief zijn ingesteld, ga je het nooit redden. Mindset, en vooral een positieve mindset, dat is echt werkelijk de allerbelangrijkste skill die je kunt leren. Hoe leg ik hier nu dat lijntje naar je bedrijf? Je hoort me allemaal verhalen vertellen. In survival maken we gebruik van de zogenaamde stopmethoden. Sit down, think, observe en plan. Dat geldt voor je bedrijf idem. Wat ik verheel vaak meemake is dat mensen als een kip zonder kop nog één minuut dingen gaan doen en daardoor verkeerde beslissingen nemen. Ook in je bedrijf heeft het dus nut om eerst even jezelf te hergroeperen. Even rustig te zitten, even te maten denken. Wat gebeurt er hier precies? Herkennen mensen dat? Dat ze gewoon in paniek soms gaan handelen. Of paniek, gewoon. Of je laat je overrompelen door een klant. Dus dat je tot de beslissing gedwonnen wordt. En in deze opzet deze gedachte kun je ook gewoon heel goed in je eigen bedrijf toepassen. Nou, heel belangrijk is dat je positief geïnspireerd blijft. En dat mensen die een positieve mindset hebben, die overleven het veel vaker in survival situaties maar ook zakelijk. Want ben je een pessimist? Ja, dan zie je dat het vaak een self-fulfilling prophecy wordt. Dat gaat er ook vaak niet goed komen. Maar optimisme moet wel realistisch zijn. Je moet niet echt een blaaskaak worden. Het moet wel ergens op slaan. Ik zal er wat sneller doorheen gaan. Rustig blijven. Dus niet wat ik al zei in paniek gaan handelen. Snel dingen onder dag doen. Luie mensen gaan het in survival situaties niet redden. Omdat je ook die positieve werkhouding zorgt ervoor dat je in beweging blijft constant jezelf blijft voeden. Dus ook in je werk loopt de kantje sterie vanaf. Maar ik geloof niet dat hier mensen zitten die dat doen. Ik bedoel, dit zijn vooral denk ik zelfstandige ondernemers. Heb ik het verkeerd? Ik zie er wel wat mensen van agencies inderdaad ook tussen zitten. En probeer voor regelmatig activiteiten op de kanten. Ook in je bedrijf heeft het nut om doelen te stellen. Net zoals in survival situaties. Waarbij je met korte, midden en lange termijndoelen werkt. In de survival situatie kan een korte termijndoel zijn. Hoe overleef ik die komende 5 minuten. Een heel dreigende situatie en een lange termijndoel kan al zijn. 