Eline Vere | Louis Couperus | Literary Fiction | Audio Book | Dutch | 1/10
ik kreeg dat ik haar zag, mankeerde haar niets en toen vond ik haar al zo bleekjes en fijn Jean trok zacht haar hand terug en gevoelde iets als een ergenis over die vraag naar de conversatie en tafel zij antwoorde kort weg maar Elinne liet niet af als was ze bewust nu in liefheid te moeten inhalen wat zij eerst had verzuimd en ze kon zo iets gevoelvol medeleidens in haar stem leggen dat Jean er onwilligeurig door werd bewogen Jean begon te klagen hoe zij niet geloofde dat Dr. Reijer zorgvuldig genoeg haar meisje had onderzocht en Elinne die zich op het zilveren blad dat Gerard de knechte voorhield haar mokkersuikerde hoorde vol belangstelling naar de moedelijke klacht Emilie en Betsy waren in het aangrenzen poedwaar gegaan waar de eerste modeplaten wilde zien Arme meid wat heb je in moeite en nauwelijks drie maanden pas in Holland je bent immers in september gekomen vroeg Elinne het doorzichtig Chinese kopje op de peluche babby tafel zettend maar eens klaps richten zij zich op en op haar beurt Elinnes fijne koele vingers vattende zijde zij in een verlangenaar tederheid zeggen ze Elinne je weet ik heb het hart op de tong ik ben altijd nogal oprecht geweest mag ik iets vragen natuurlijk antwoorden Elinne een weinig verbaasd nu dan waarom zijn we niet met elkaar zoals we vroeger waren toen je ouders nog leefden het is nu vier jaar geleden dat ik trouwde en haar indien ging en nu we terug zijn gekomen die is het alsof alles tussen ons veranderd is ik heb geen kennissen en bijna geen familie hier in de dag en ik zou graag naar mijn vroegere kennissen blijven behouden maar Jean oh, ik weet het je vindt me misschien dwaas dat ik zo spreek maar ik voel me soms zo gedrukt door al die Souza ik zou zo graag naar eens aan een goede vriendin mijn hart willen uitstorten wat ik natuurlijk niet aan mijn man doe maar waarom niet aan je man ach, hij heeft al genoeg zorg van zijn eigen zaken hij is ziek niet waar en hij wordt ongeduldig maar Jean, ik weet niet wat er tussen ons veranderd zou zijn misschien verbeelde ik het mij ook vroeger waren we meer samen nu leef je in geheel andere kringen je gaat veel uit en ik we zijn zo langzamerhand aan elkaar vervreemd maar als me elkaar in 4 jaar niet gezien heeft we hebben toch correspondentie gehouden wat zeggen we in 3, 4 brieven in een jaar spreek het niet vanzelf dat mijn enigszins andere ideeën krijgt als mijn oude wordt en in andere omstandigheden komt vroeger was ik ook in zorgen eerst over mijn lieve papa later over tantiveren die ik in haar ziekte heb opgepast voel je je gelukkig hier kan je met Betsy overweg oh zeker, uitstekend anders zou ik immers niet bij haar inwonen Eline vond het uit haar aangeboren ter huidendheid niet nodig hierop meer te antwoorden zie je, je hebt je om niets te bekomen ging Jean voort alles gaat en gebeurt zoals je zelf wilt je leeft vrij en onafhankelijk voor je genoegen bij mij is alles zo geheel anders mij is dat nu een reden om ons vervreemd van elkaar te noemen ten eerste vind ik vervreemd een onaangenaam woord ten tweede is het al duitje het zachter uit niet waar toch niet, ik verzeker je Jean kan een keer van dienst zijn in het een of ander je zal me altijd bereid vinden, geloof je dat zeker en ik dank je voor je belofte maar Eline, nu is het als een vraag op de lippen hoe ben je? verhaal mij meer van je laat mij je beter leren kennen zoals je nu bent maar het gemaakt vriendelijk lachje om die fijne lippen in die dromerige amandelvormige ogen deed haar zwijgen en zij gevoelde plotseling berouw over haar openhartigheid tegenover dit kokette meisje dat haar veren waren hier in en uit ploiden zij gevoelde als een onvoldaanheid over het nutloze gesprek dat er uitgevloeid was waarom had zij zich door die opwelling laten medeslepen, zij pasten in toch niet bij elkaar nu, herhaalde Eline en toch vreesde zij in haar terughoudendheid voor die vraag die komen zou later, later, als we weer ergens alleen zijn, stotterde Jean en zij stond op, ontevreden over zichzelf geërget op het punt in tranen uit te barsten na dat omaangename dinee na die vruchteloze wisseling van gedachten Betsy en Emily traden juist uit het boudoir Jean meende dat de tijd was van heen gaan de drie heren kwamen wel drabinnen en Henk helpt Jean haar lange wintermantel aantrekken zichzelf tot vriendelijkheid dwingend nam zij afscheid en haalde Betsy hoe lief ze haar intieme invitatie had gevonden en opnieuw overviel haar een rilling van ontevredenheid toen Eline haar op beide wangen kusten wat is die Jean toch gloeiend vervelend zei de Betsy nadat de verenlijns weg waren ze heeft bijna geen mond open gedaan waarover heb je toch zo even met haar gehad Eline kijk wel hoe voetdora en over haar man niets bijzonders Arme meid sprak Emily medeleidend kom Jorges haal mijn sortie eens Mina bracht echter de sorties daar dames binnen terwijl de wouden zijn ulstiging aantrekken en Henk zich in zijn dikke handen vreef aangenaam gestemd dat hij vanavond thuis zou kunnen blijven na een lekker diner het rijtuig stond reeds een half uur in de dooi in de sneeuw te wachten met dirkte kutsier en herman de palfrenier onder hun grote bonte pillarien als verzonken op de bok Frans dwing me nooit meer een invitatie bij de Van Raats aan te nemen sprak Jean smekend terwijl zij rillend aan haar mans arm door de modderplasten en de slippen van haar tewijde mantel die telkens open woei met haar kleine verkleumde hand welkaar pogende te houden Heus ik voel me niet meer thuis bij hen bij Betsy en Eline hij haalde even ongeduldig de schouders op en bleef zwijgen en zij stapte met hun natte schoenen door de vantarens die zich vervelend regelmatig herhaalde langs de weg en die haar doffe glans afspiegelde in de plassen bevrig en flauw 10 de derde acte van Le Tribus de Zamora was juist begonnen toen Betsy, Emily, Eline en George hun lodge binnenkwamen deze komst gaf een afleiding in een plotslinge lichte beweging in de stilte van het luisterend en schouwend publiek er ruiste een gekreuk van zijden en satijn men zag naar en op en om in het publiek fluisterde men hier en daar en vroeg men wie zij waren Emily en Eline zetten zich voorneden Betsy en George achter haar en Eline zag een weile, half glimlachend in het ron terwijl zij haar waaier en haar paar omhoere binokkelen neerlegden toen begon zij langzaam haar resortie van wit peluche met roze satijn gevoerd los te strikken en deed hij als iets rosigs en sneeuwigs van haar schouders glijden waarop de wouden ze over de leuning duitschikten en zij genoot in de triumvaren bevalligheid toen zij als zonderaar op acht te geven zag hoe men haar betuurde en bewonderde het is vanavond vol we treffen het goed, fluisterde Emily ik vind niet zo vervelend als een lege zaal oh, ik ook, zei de Betsy kijk, daar zitten de eekhoofjes Anges en Leonie met haar gemama gisteren waren zij ook bij de verstraatens de volgende week geven ze een soiree daassant en zij groeten de meisjes terug naavond sinkt de nieuwe bariton die uit Brussel komt Theo Fabrice sprak de wouden tot Eline u weet dat er sinds de debuts twee zijn afgewezen en hij is eindelijk de derde wat waren de debuts vreselijk lang deze winter merkten Eline achterloos en zich wajende op met een voortenor hebben het nog al dadelijk getoffen maar ook hier, Fabrice rendt heel goed zij naar ik heb horen zeggen kijk, daar komt hij het kooor van Bensa iets odaliske hij voerst zelf het trat binnen aan de hand Xaima zijn palijs binnenvoerend Eline lette echter weinig op daar zijn nog de zaal rondzacht nu en dan een kennis toelachten en haar ogen niet weer naar het toneel richten dan toen Bensaid en zijn slaafind onder hun troon hemel gezeten waren en het palet begon daarin schiep zij behagen en zij volgden de danseuzes die algleidend op de tippen daarthenen zich rijden onder de moorse arcades en zich groepeerden achter de opgeheven sluiers en wajers van zilveren franje omgroten door haar corsages van glansig zatein en schitterend van het klaategoud op de tulle haar er wijd uitgeproeide rokkjes een lief palet zei de Emilie gapend achter hun wajer en vleiden zich makkelijker in haar voetuil en weinig onder de indruk van het genoten diner. Eline knikte en terwijl zij achter zich het gevluissel van Betsy en George hoorde bleef zij de kunstige evoluties volgen de eerste danseuze die onder de op en neer gezwaaide sluiers en wajers tussen de andere doorzweefde steeds op de punten van hun zateinen naar omlaag gekomde voeten, de armen omhoog in hun kapsel en flickerend ergred van diamanten. Uit de aard haar dromerig idealistische natuur hield Eline dol veel van de opera niet alleen om er zich in haar loome eleganst te laten bewonderen, niet alleen om de muziek en om een er beroemde chanteuse de voordracht van een of andere aria af te horen, maar ook om de gespannen zeer romantisch gekleurde muziek is, de enigszins ruw geschilderde melodramatische peripetieën vol haat en liefde en vraag waarvan het konventionela haar niet hinderde en waarin zij zelfs geen waarheid zocht. Zij behoefde geen ogenblik te vergeten dat zij acteurs en actrices geen ridders en edelvrouwen voor zich zag dat zij zich in een volle verlichte schouwburg bevond, zienden naar geschilderde coulissen en horend naar de toonemassas van een zichtbaar orkest en niet met held en heldin medelevde in de telkijl de poesie van de een of andere medievistische periode, zij genoot des niet te min, zodie acteurs niet te slecht zongen, niet beurgelijk acteerden en er gesanjeerd in hun kostuums uitzagen. Betsy, in tegendeel ging alleen naar de opa om te zien en zich te laten zien. Zij zou Elines genoot, zo zij hiervan geweten had, kinderachtig hebben gevonden en er de schouders over hebben opgehaald, maar Eline genoot in stilte omdat zij dus denken, dat zij eigenlijk geen ander genoegen in de schouwburg smaakte dan als zij, kennen ze te zien en door deze gezien te worden. Zij betreurde het nu bij zichzelf zo laat gekomen te zijn. Ze zag de tribü de Zamora voor de eerste maal en ze wist niet de inhoud ter twee voorafgaande actes. Emily was onder de indruk van haar vispastij en haar getruffeerde polar de stil geworden en zat als zij aandachtig te zien.  Het ballet was geëindigd, Bencaï en hij zong naar het recitatief Je m'ai force en van de tablaire de romance Oh Xeime, décne maan tendre mon am et tattois sans retour de stem van de nieuwe bariton was vol en zwaar meer die van een bas chantante en hij voileerde haar in zijn lied als met een sluier van melancholie maar in zijn wilderig moors costume leek hij groot en zwaar gebouwd nog aan zijn houding, nog aan zijn mimiek vermocht haar enige zweem van verliefde onderdanigheid te schenken en hij zacht de chanteuse légère in haar zilverlaken en haar met paarden door vloogte blonden haren meer aan met iets dreigends en geweldigs dan met de demoot van smekende hartstocht. Eline voelde dit gemis in zijn actie, maar toch behaagde haar het contrast die uitdrukking van gebiedende trots in zijn houding met die andere van demoedigheid in zijn stem. Zij volgde de zang toon voor toon en terwijl de actrice bij een plotseling fortissimo van Bensa iets kopen orgaans geen te cidderen van angst vroeg Eline zichzelf af Waarom zou ze toch zo bang zijn? Wat is er gebeurd? Hij ziet er niet kwaad uit. En zij zag, terwijl men naar de romance in de handen klapt, de zaal rond toen haar blik bij toeval op een groep heren viel die in de entrée der stalles zich op de trapjes geposteerd hadden. Zij bespeurde hoe zij juist naar hun loge tuurden en denkelijk over hen praten zodat zij met haar gracieuze zomijd het hoofd weder een weinige wilde afwenden maar tegelijkertijd merkte zij één onder hen op die hoed en stok in de hand haar met iets hoffelijk zijn familiaars toelachten. Zij keek hem even aan met grote ogen Goedte in haar verbazing niet dadelijk terug maar wende zich eens klaps om legde hun hand op Betsy's knie en fluisterde haar zuster toe. Zie eens Betsy, zie eens wie daar staat. Waar, wie dan? Daar, in de stallen Vincent, zie je niet? Vincent? Zij heeft niet eens verbaasd. Oh ja, Vincent. Zij knikte beide Vincent toe die haar schetsende wijze met zijn binokkelen begon te fixeren waarop Eline zich coquette achter haar waaien verborgen. Wie, wie is dat? Wie is Vincent vroeger Emilie en Georges? Vincent veren een eigen neef antwoorden Betsy.  Oh, een dwaze jongen, meestal weet niemand waar hij uit hangt, dan zie je hem in geen maanden en dan appariseert hij weer. Ik wist volstrek niet dat hij in de naag was. Hij was gek met die waaien. Hij hoefde me niet te fixeren, zei de Eline en hield zich met een bevallige ronding van de arm de waaien voor het gelaten. Sedert, wanneer heeft u uw neef gezien? Mevrouw? Vols Georges. Oh, zeker niet in 1,5 jaar. Ik geloof dat hij toen we hem met laatst spraken naar Londen zou gaan waar hij iets gevonden had als reporter bij een courant geloof ik of iets dergelijks. Een verbeeldje, ze zeggen dat hij in tijd lang in het vreemde legioen in Algiers is geweest maar dat geloof ik nooit. Hij heeft van alles gedaan en bezit nooit een zoe. Ja, nu herinner ik me hem. Ik heb hem vroeger wel eens gezien, zei de Emilie, gapend. Een raar individu. Ja, dat wel, maar hij weet dat hij zich hier in de naag waar hij familie heeft een beetje moet inhouden en dat doet hij. We tolereren hem dus. Ach ja, merkte Emilie philosophisch op. Je hebt meestal zo'n funslit in de familie. Eline shockeerde zich lachend om haar studenticoze uitdrukking en plooi je er eindelijk als ze struisveren van haar waaier in. Elf. De derde acte verliep zonder dat zij veel begreep van de scene met Manoel maar uit het grote duo van Hermose en Xaima ving zij een draad op. De herkenning van moeder en dochternaat gebisseerde de Boux en van de Liberie. En het scherm viel onder een davend applaus dat er beide actrices 3-mal voor het voet ligt waar een paar boeketten en een koop bijen haar overhanderd werden ter rugriep. Ach toe meneer de Wouden, waar komt toch de intrig eigenlijk op aan? Je ne voit pas encore clair vroeg ik Eline nu terwijl ze zich een weinig tot Georges wende. Betsy sloeg echter voor een ogenblik in de foyer te gaan en ze stond op en verliette hun alloge. In de foyer op de Ottomanen gezeten verhaalde Georges het verloop van de handeling der opera terwijl Eline met meer aandacht dan zij wilde laten blijken luisterde.  Zij wist nu waarom Xaima huiverde voor Ben Said en ze had gerenen de looting van de jongvrouwen in de eerste de verkoop van Xaima als slavin in de tweede acte gezien. Eens klaps merkten zij Vincent op die de trappen van de foyer af en naar in toe kwam invoudig en vrijmoedig als had hij zijn nigt nog pas de dag te voren gezien. Zo Vincent ben je weer uit lucht komen vallen, riep Eline. Dag Eline, dag Betsy geschameert je weer eens te zien vrouwen van Berg en Wouden zoek me goed herinner. Hij drukte haar beide de hand op de hoge veer. Ik bewonder u geheugen, ik was u vergeten antwoordde Emilie. Meneer de Wouden van Berg, meneer Vera presenteerde Betsy. Zeer aangenaam en hoe gaat het, goed? Tot nog toe, een weinig verbaasd lachte Eline, je komt zeker om morgen weer te vertrekken naar Petersburg of Constantinople niet. Hij zag haar glimlachend aan met zijn fletsenblauwe ogen, als van verkleurd porcelijn achter hun lornjet. Zij gelaten had schoonen regelmatig met de fijne rechten neus de kleine mond waarom vaak iets spotzieks of minachtens speelde over donstdoor dunne blonden snortje maar een ongezond geel bleke tint en een vermoeide uitdrukking vaagde de grootste bevalligheid ervan weg. Zeer slank en fijn gebouwd was hij in een donker half gekleed kostuum en opvallend waren zijn smallen voeten en zijn slanker hand met dunne witte vingers, een hand als van een artiest waarvan de fijnheid Eline steeds aan die hij zette zich bij hen neder en vertelde op Elines vragen met een mattenstem hoe hij juist in de nage was gekomen voor bezigheden. Het laatste was hij geweest te Malaga in een wijnzaak, voor die tijd in een assurantiemaatschepijte Brussel daarvoor in een rijk ogenblik als compagnon in een tapijtenfabriekte Smerna, die vailliet was gegaan. Niets flotte, nu verveelde hem dat gereis in getrek, hij had genoeg blijk van energie gegeven maar het noodlot was hem tegen aan te brengen. Belicht zou hij echt bij een kina onderneming op Java een betrekking kunnen krijgen, maar hij moest eerst juist de inlichtingen inwinnen. Morgen in de ochtend hoopt hij bij Van Raad te komen, die hij spreken moest. Betsy vroeg daarop of hij dank kwam koffiedrinken daarvan raadsmorgens nooit thuis was, wel smiddags. Hij nam dit graan aan en praten vervolgens over de opera.  Fabrice, oh dat is de bariton niet waar, ja vindt u? Nee, ik vind dat hij op het toneel nogal een goed figuur maakt, meen de Emili. Kom frullen, dat meent u niet. Emili bleef bij haar opinie en Eline lachte op een verschil van mening. Het belletje waarschuwde echter dat de vierde acten begon en Vincent nam afscheid of Schoon George hem beleef zijn plaats in de loge wilde afstaan. Oh dank u zeer verplicht, ik wil u niet van uw plaats beroven, ik sta in de stallis heel goed, dus dan tot morgen niet waar. Adieu Betsy, Eline oh plezier frullen, zeer aangenaam geweest meneer de woude. Hij boog, drukte George de hand en verwijderde zich langzaam, nichtjes met zijn dunne rottingswaaiend. Het is een vreemde jongen, zei de Eline en schudde het hoofd. Ik ben altijd bang dat hij ons nog eens compromiteren zal, fluisterde Betsy Emili in het oor. Maar zoals ik zei, tot nog toe heeft hij zich nogal vootsoenlijk gedragen. En daarbij, ik ben lief tegen hem om hem te vriend te houden. Ik kan niet zeggen dat hij een charme van me is, sprak Emili en ze stonden op om zich naar hun plaats te begeven. Kom Emili, dat zeg je nu maar omdat hij fabriek niet mooi vindt, plaagde George. Emili haalde de schouders op en ze ging het door de couloir. Oh, er is dus geen vijfde acten, ik dacht dat er vijf actes waren, zei de Eline, bijna teleurgesteld tot de woude, die haar het slotte opera verhaalde, snel, met een enkel woord. Twaalf. In de vierde acten, in de doormaanlichtbeschene tuinen van Ben Said, hoorde Eline vol belangstelling naar Manoel's cavatine, zijn duet met Xaima en hun beide trio met Hermoza, maar haar aandacht steeg toen de morse voorst in de poort van z'n paleis verscheen, de krijgslieden beval Manoel weg te voeren en Xaima naar zijn tevergeefs meekende klacht in plotseling woedende hartstocht voortsleepte. Het einde de opera, Ben Said vermoord door de moeder die haar dochter redden wil, geef haar meer aan dan zij zo hebben willen bekennen. 