20.000 Mijlen onder Zee | Jules Verne | Action & Adventure Fiction, Fantastic Fiction | Dutch | 5/8
Hoofdstuk 26 van 20.000 meilen onder zee. Deze LibriVox opname is vrij van auteursrechten. Opname door Bart De Leeuw. 20.000 meilen onder zee door Silverne hoofdstuk 26 met nieuw voorstel van Kapitein Nemo. De 28e januari toen de Nautilus om 12 uur weer aan het oppervlak verscheen, bevonden wij ons op 9 graden 4 minuten noorderbreedte en hadden 8 kilometer westwaarts land in het gezicht. Eerst zag ik een opeenstapeling van omstreeks 7.000 meter hoge bergen met zeer grillige vormen. Toen de zonshoogte genoben was, ging ik naar de salon en zag dat wij, naar het Geen om de Keert werd aangetekend, ons dicht bij Ceylon bevonden, dat was een paro aan de onderste punt van het Indische schierijlandhang. Ik ging in de bibliotheek om er een werk over dit eiland te halen, dat als een van de vruchtbaarsten der wereld beschouwd wordt. Ik vond een boek, Ceylon en de Singales, getiteld. Toen ik in de salon terugkwam, keek ik eerst de lichaam van Ceylon na, waar aan de ouden zoveel verschillende namen gegeven hebben. Het ligt tussen 5 graden 55 minuten en 9 graden 49 minuten noorderbreedte en 79 graden 42 minuten en 82 graden 5 minuten oostenlengte van Greenwich. Het is 275 kilometer lang, 150 breed en 900 in omtrek. De oppervlakte beslaat 24.448 kilometer, het is dus iets kleiner dan eilands. Op dat ogenblik verschende kapitein met zijn eerste steurman. Hij wierp een blik op de kaart en keerde zich vervolgens tot mei. Het eilands Ceylon, zei hij, is een land dat behoeft is door de parovisserij. Zou het geen lust hebben meneer om een van die visserijen te bezoeken. Zonder twijfelkapitein. Goed, dat is gemakkelijk. Toch, zo wij al die visserijen gaan bekijken, dan zullen we toch de vissers zelf in iets zien. De jaarlijkse vangst is nog niet begonnen. Het doet er even wel niet toe, ik zal bevelgeven om naar de Golf van Manaar te gaan, waar wij vermodelijk van nacht zullen aankomen. De kapiteinspak enige woorden tot zijn steurman, die daarop aanstonsweg ging. Weldraad doakte Nautilus weer onder water en de manormeter wees aan dat zij op 10 meter diepte voer. Ik zocht toen op de kaart de Golf van Manaar. Ik vond haar op de 9e parallel aan de Noordwestkust van Ceylon.  Zij wordt door Indië en Ceylon ingesloten en aan de noordzijde begrenst door de eilandjes Manaar en Rameceram en de dag tussen liggen de rotspunten, die onder de naam van Adamsburg bekend zijn. Om deze golf te bereiken moest, ben de gehele westkust van Ceylon langs. Men vist paar rotsmeneerde professor, zei de kapitein, in de Golf van Bengale, in de Indische Zee, in de Chinese en Japanse zeeën, langs de kust van Zuid-Amerika, in de Golf van Palma en in die van California, maar bij Ceylon levert deze visserij de meeste voordelen op. We komen er zeker wat vroeg, want de vissers komen niet voortmaakt aan de Golf van Manaar B1, waar zij zich dan gedurende 30 dagen met hun 300 schuiten bezighouden om de schat in de zeeën naar boven te halen. Elke schuip bevat 10 roeiers en evenveel vissers. Deze worden in twee groepen verdeeld, die ombeurten tot op een diepte van 12 meter duiken, terwijl zij een zware steen aan hun benen hebben hangen en door middel van een touw aan de schuip verbonden blijven. De halve is altijd nog die oude manier in zwang, vroeg ik. Altijd nog, antwoordde kapitein Nemo, hoewel deze visserijen aan het vernuftigste volk de aarde behoren, aan de Engelsen, wien zij door de vrede van Amiens in 1802 werden afgestaan. Ik geloof dat de schuiphenders zoals Gijsse gebruikt bij zo'n kind visserij grote dienst zouden kunnen bewijzen. Ja, want die arbe parovissers kunnen niet lang onder water blijven. De Erosman Perseval spreekt in zijn reis door Ceylon van een kaffer die vijf minuten onder water bleef. Doch dit schijt mij niet zeer geloofwaardig. Ik weet wel dat enige duikers het 57 seconden uithouden en zeer bekwamen zelfs 87, maar dit zijn uitzonderingen. En als die ongelukkige weer in de schuip komen, dan loopt hun het water met bloedvermengd uit neus en oren. Ik geloof dat 30 seconden de gemiddelde tijd is dat zij onder water kunnen blijven en zij zich haasten om alle paraoesters die zij kunnen lostrekken in een netje te steken. Maar over het ogen meen worden die vissers niet oud. hun gezicht wordt zwak, ze krijgen zweren aan de ogen en wonnen over het gehele lichaam. Soms zelfs worden zij onder water door een beroer te getroffen. Ja, zeg ik, het is een treurig ambacht en dat stert dient om mijn modigrille te voldoen.  Maar, zeg me eens kapitein, hoeveel parao's kan het schuip per dag wel opvissen? 40 tot 50.000? Mijn zegt zelfs, toen in 1814 de Engelse regering voor eigen rekening niet vissen, de duikers in 20 dagen 76 miljoen oesters naar boven brachten. Die vissers worden toch behoorlijk betaald. Zeer slecht, meneer de professor. De Panama verdienen zij maar in de rings daaldig per week. Meestal krijgen zij 2,5 cent voor een oester die parao's bevat en hoeveel zij er niet, waar niets in zit. Welke schantalige beloding voor mensen die hun meesters rijk maken, het is een gruwel. Dus zult geen met uw makkers, zei kapitein Nemo, de oesterbak van mannar bezoeken en indien zich daar toevallig een voorbijige vissen ophoudt, zult geen aan het weken zien. Goed kapitein. Zeg eens, meneer Arruna, zijt geen niet bang voor haaien. Haaien, vroeg ik. De vraag van de kapiteinsgemerg heel overbodig. Wel nu, hernam kapitein Nemo. Ik moet eerlijk bekennen, kapitein, dat ik mij aan die soort vissen nog niet zo voorkomen gewend heb. Wij zijn er aan gewoon, antwoorden de kapitein en met er tijd zotgij het ook zijn. Overigens zijt geen gewapend en misschien zullen wij dan onderweg waarop het haaien jacht maken. Het is een belangwekkende jacht, dus tot morgen vroeg meneer. De kapitein zei dit op losse toon en verliet de sallon. Als men u uitnodigde om in de Zwitserse bergen op berenjacht te gaan, zou het gezegden, goed, morgen zullen wij op de berenjacht maken. Als iemand u een uitnodiging zond om in de noord-afrikaanse vlakte op leeuwenjacht te maken, zou het geantwoorden, zo, het schijnt dat wij op leeuwen of tijgers gaan jagen. Maar wanneer men u op die wijze verzocht om de haaien in hun natuurlijk element na te jagen, zout u er misschien nog wel eens over willen nadenken voordat jij die uitnodiging aanaamt. Wat mij aangaat, ik streek met de hand over het voorhoofd waarop enige zweetropos kleefden. Ik wil eens nadenken, zei ik tot mezelf, en mijn tijd ervoor nemen. Om otters in de onderzees wouden te jagen, zoals we bij het eiland Krespo gedaan hebben, dat gaat nog. Waarom onderzee te wandelen als men bijna zeker is er haaien te ontmoeten, dat is iets anders.  Ik weet wel dat in sommige streken, bijvoorbeeld op de Adaman eilanden, de negers niet aarzelen om met een dook in de ene en een netje in de andere hand een haaien aan te vallen, maar ik weet ook dat vele van hen die deze vreselijke dieren aanvallen niet leven terugkeren. Bovendien ben ik geen neger, en dan was ik erin, dan geloof ik, dat een aarzeling van mijn zijde wel verschoonbaar zou zijn. En ik ging aan de dromen van haaien, die ik mij voorstelde met grote kaken, met een ruim aantal rijentanden gewapend, waarmee zij een mens wel in tweeën kunnen buiten. Ik voelde er eens wat pijn in de lenden. En dan kon ik de overschilligheid niet verduwen waarmee de kapitein mij die ellendige uitnodiging gedaan had. Zou mij niet gezegd hebben dat het niets anders was dan om de vos in zijn bossen te gaan opjagen? Goed dacht ik. Koen zal nooit met mij mee willen gaan en dat zal er mij van verschonen om de kapitein te vergezellen. Wat net lent aangaat, ik bekend dat ik mij niet zo geheel van zijn voorzichtigheid verzekerd hield. Een gevaar, hoe groot ook, had voor zijn strijdlustig karakter altijd enige aantrekkingskracht. Ik begon weer in het boek van Sur te lezen, maar ik dobladerde het slecht werktuigelijk. Tussen de regels in zag ik de vreselijke, geopende kaken. Op dat ogenblik kwam een Koenraad en de Amerikaan binnen met een kam en zelfs vrolijk gelaten. Zij wisten ook niet wat hun wachten. Jongens, meneer, zijn net lent, uw kapitein Nemo, de duifel Halahem, heeft ons een zeer aardige uitnodiging gedaan. Oh, zo, zei ik. Geen weters, als meneer Diet Kwalek neemt, antwoordde Koenraad, de kapitein van de Nautilus heeft ons uitgenodigd om morgen, in meneers gezelschap, de prachtige parelvisserij van Ceylon te bezoeken. Hij heeft dit zo beleefd mogelijk gedaan. Heeft hij u niets meer gezegd? Niets meneer, antwoordde de Amerikaan, dan alleen dit, dat hij u ook over die wandeling gesproken had. Juist, zei ik. En heeft hij u geen enkele bijzonderheid meegedeeld? Over... Niets meneer. Gij gaat toch mee, niet waar? Ik, zonder twijfel. Ik zie dat jij daar veel lust in hebt net. Oh, veel, zeer veel. Het is misschien gevaarlijk, voegde ik er op betekenis van het toon bij. Gevaarlijk, vroeg net lent. En dat, er was, vroeg net lent.  En dat, een wandelingentje naar een oesterbank. De kapitein had dus zeker onnodig gevonden om bij mijn makkers het denkbeeld aan haaien op te wekken. Ik keek er in verwarring aan, alsof zij reeds één van hun ledermaarten misten. Moest ik hen waarschuwen? Ja, zeker. Maar ik wist niet goed hoe ik dit zou aanleggen. Meneer Zekuraat zal ons zeker wel enige bijzonderheden van de parelvisserij willen medelen? Over de visserij zelf. Of over de oogelukken die, over de visserij, antwoordde net lent, het is goed het terrein te kennen voor men er zich op waart. Wel nu, gaat dan zitten vrienden en ik zal u alles medelen wat het boek van Seur er mij zelf van geleerd heeft. Net en Koen naar mijn plaats op een rustbank waarna de eerste mij vroeg, meneer, wat is een parel? De parel, antwoordde ik, is voor de dichter een traander zee, voor de oostelingen een hard geworden daaudropel, voor de vrouwen een kostbaarheid van langwerpige vorm met glasachtig uiterlijk en van een parel moerachtige stof welke zij aan hun vingers haus of oren dragen. Voor ons gekundige is er een verbinding van phosphorziure en colziure kalk met een weinig gelatinen en eindelijk voor de natuuronderzoekers een eenvoudige ziekelijke afscheiding van het orgaan dat bij zekere schelpdieren het parel moer doet geboren worden. Vamilie der weekdieren, klasse der koplozen, orde der schaaldieren, mompel de koenraad. Juist geleerde koen. Al de schaaldieren die het parel moer, namelijk die blauwe of blauwachtige violetten of witte stof welke het binnenste der schelpakleid afscheiden zijn geschikt op parels voor te brengen. De mossels ook, vroeg de Amerikaan. Ja, de mossels uit zekere streken van Schotland, Weels, Ierland, Saxon, Bohemen en Frankrijk. Goed, dan zal ik er voet aan op letten, antwoorden de Amerikaan. Maar, hernam ik, het weekdieren dat bij voorkue de parel afscheid is de pareloester, de kostbare Pintadine. De parel is niet anders dan een samentrekking van parel moer, dat in boelvormige gedaan ze aaneemt. Ze hecht zich aan de schelp vast of zit verborgen in de plooien van het dierlijk lichaam. Op de schelp zit de parel altijd vast, toch in het vlees is zij los. De kern is reeds in klein hard lichaam. Het zij een onvruchtbaar eitje of een zandkorrel waarom zich jarenlang parel moerartige stof afscheid. Vindt me meer dan één parel in dezelfde oester, vroeg Koenraad.  Ja, mijn jongen, er zijn er die een schat inhouden. M'n vermeld zelfs een oester, door ik twijfel eraan, die niet minder dan 150 haën bevatten. 150 haën? Zijn ik haën, vroeg ik driftig. Ik wil zeggen 150 parels, haën zou bespotterlijk zijn. Zeker, zei Koenraad, maar kan men hier ons ook vertellen hoe men die parels uit de schelp haalt. M'n doet dit op verschillende wijze en dikwijl strekken de vissers ze met tangen uit de schelp als de parels eraan vastzitten. Gewoonlijk echter worden de oesters uitgespreid op matten van Spaans riet die men op het strand heeft uitgelegd. Zo sterven zij in de lucht en na een tiental dagen zijn zij in vrij ver gevorderd de staat van onbinding gekomen. Dan werkt mensen in grote bakken met zeewater waarin mensen opend en wasst. Dan begint het dubbele werk de schilders. Eerst splijten zij de platte parelboer uit de schelp welke in kisten van 125 tot 150 kilo verzonden worden. Dan nemen zij het diertje uit de oester, koken dat en ziften het om er zelfs de kleinste parels uit te halen. Verschilte prijzen er parels ook volgens de grote, vroeg Koenraad. Niet alleen volgens de grote, antwoordde ik, maar ook volgens de vorm, volgens het water, dat is te zeggen de kleur, en naar de schitterende en veelkleurige glans die ze zo schoon voor het oog maakt. De schoonste parels worden maagdelijk genoemd. Zij ontstaan op zichzelf in de weefsof van het weegdier. Zij zijn wit, soms onderscheidend, maar soms ook wel doorscheidend in een gewonek rond of langwerpig van vorm. In het eerste geval worden er armbanden, in het tweede geval oorbellen van gemaakt, en daar zijn de kostbaas te zijn, worden zij bij het stuk verkocht. De andere parels zitten aan de schelp vast, en omdat ze onregelmatiger zijn, worden deze bij het gewicht verkocht. Tot de minste soort behoren eindelijk de kleine pareltjes die onder de naam van zaad bekend zijn. Zij worden bij de maat verkocht en gewoonlijk voor portuurwerk gebruikt. Maar het moet een langdraadig en moeilijk werk zijn, zei de Amerikaan, om de parels volgens grote uit te zoeken. Nee, mijn vriend, dit geschiet om middel van 11 verschillende 7 die met afwisselend aantal gaartjes doorboord zijn. De parels die in de 7 met 20 tot 25 in de gaartjes blijven liggen, zijn de beste.  Tot de tweede soort behoren die welke niet gaan door 7 waarin 100 tot 800 gaartjes geboord zijn. Het zaad eindelijk wordt verkregen door 7 met 900 of 1000 gaartjes. Dat is vernuftig, zei Coenraad. En ik zie dus dat het uitzoeken der parels werk tuigelijk geschiet. Zal men hier ons ook kunnen zeggen wat die parel Oesterbanken gewoonlijk opbrengen? Voor z'n boek van Seur antwoorden ik, worden de visserijen van Ceylon jaarlijks voor een som van anderhalf miljoen haren verpacht. Gulden, hernam Coenraad. Oh ja, gulden. anderhalf miljoen gulden, hernam ik. Maar ik geloof niet dat die visserijen tans zoveel meer opbrengen als vroeger. Het is hetzelfde geval met de Amerikaanse visserijen die onder de regering van Karo de Vijfde twee miljoen gulden opbrachten en tans legt twee derde van die som opleveren. Om kort te gaan, men kan de opbrengst van alle parel visserijen bij Oekander op omstreks 4,5 miljoen gulden schatten. Maar, vroeg Coenraad, wordt er nergens melding gemaakt van beroemde parels die voor zeer hoge prijs verhandeld werden? Ja, wel mijn vriend. Men zegt dat Cesar aan Servilia een paroaanbod die een weide had van 60.000 gulden. Ik heb zelfs eens horen vertellen, zei de Amerikaan, dat in de oudheid een dame paros dronk opgelost in Azzijn. Cleopatra, zei Coenraad. Dat smaakte vast niet lekker, voegde net Lent erbij. Afschuwelijk, vriend net, antwoorde Coenraad, maar een klein glaasje Azzijn dat 750.000 gulden kost, is nog al aardig. Het spijt mij dat ik die dame niet tot vrouw heb, sprak de Amerikaan, terwijl hij zijn arm op weinig dubbels in de gewijze heen en weer bewoog. Net Lent, de man van Cleopatra, riep Coenraad uit. Maar ik had moeten trouwen, Coen, zijn net ernstig, en het is mijn schuld niet dat het niet is gebeurd. Ik had al een half snoer van paros uitgekocht, maar ze is daarop toch met een ander getrouwd. Wel nu, dat half snoer had mij niet meer dan twee dollars gekost. En toch, meneer de professor zou mij misschien niet willen geloven, die paros waren zo groot dat ze door geen safe met 20 gaten zouden zijn heen gegaan. Dat waren nagemaakte paros, megoeden net zeeklachende, eenvoudige glazenbolletjes van binnen met een Oosterse oplossing zo goed als niets. Het is niets anders dan de zilveren schubben der blij in water bewaard en in ammoniak opgelost. Het heeft niet de minste waarde.  Daarom heeft Kaartje misschien een ander getrouwd, anders worden net Lent zeer wescherig. Maar, om op onze kostbare paros terug te komen, ik geloof niet dat Edekvorster ooit zulke kostbare bezeten heeft als kapitein Nemo. Deze, ook Koenraad, terwijl hij op het prachtig klein ood in de glazen kast was. Ja, en ik geloof niet dat ik mij bedrieg als ik die paro op een miljoen gronden schat. En zonder twijfel heeft de kapitein er alleen de moeite voor gedaan om ze op te rapen. Wie zegt ons, riep net Lent uit, dat wij erborgen op onze wandeling ook niet zoking zullen vinden? Kom, zijn Koenraad. Waarom niet? Waardoor zouden ons zokerschatten aan boord van de nouten dus dienen? Aan boord nergens toe, zijn net, maar elders. Oh, elders, zei Koenraad hoofdschuddend. Lent heeft gelijk, zei ik, en zo wij in Europa of Amerika ooit een paro van 1 of 2 miljoen mee brachten, dan zal dit tenminste groot gewicht en meer waarschijnlijkheid aan het verhaal ons een lot gevallen geven. Dat geloof ik ook, zij de Amerikaan. Maar, vroeg Koenraad, die altijd meer van dingen wilde weten, is die parovisserij gevaarlijk? Nee, antwoorde ik, vooral wanneer men zekere voorzorgsmaatregelen neemt. Wat waard ben daarbij, schertste net Lent, alleen om enige monden voor water te slikken. Zoals jij zegt net, maar, vroegde ik erbij, terwijl ik trachten om op dezelfde verodige toon te spreken als Kapitein Nemo. Zeg eens, dappere net. Ben je bang voor haaien? Ik, riep de Amerikaan en hartponier van professie. Het is mijn ambacht om die uit te lachen. Het is de vraag niet, hernam ik, om ze met een haak te vangen, zo op het dek te heizen, de staart met een bijel af te hakken, ze de buik open te stijden, het hart en de ingewande er uit te halen en die een zee te smijten. Wat is het dan? Juist. Wat juist? In het water? In het water? Kom, kom, zijn netlens met een flinke hartpon. Geen weet meneer dat die beesten al heel wonderlijk gevormd zijn. Ze moeten zich eerst op hun rug keren voordat ze u kunnen ophappen. En in die tijd netlens sprak van dat ophappen op een manier die mij een rilling over het lijfjoeg. Wel nu, Koen, wat deed jij van de haaien? Ik zei Koenraad zal openhartig spreken. Goed, dacht ik.  Als meneer het waard, dan zie ik niet in waarom zijn trouwe knecht het ook niet zou doen. Het einde van halfstuk 26. Halfstuk 27 van 20.000 meilen onder zee. Deze LibriVox opname is vrij van uteursrechten. Opname door Bart De Leeuw. 20.000 meilen onder zee door Silferne, halfstuk 27, een parroel van 5 miljoen. De nacht viel. Ik ging naar bed toch slipvrij slecht. De haaien speelde een belangrijke rol in mijn droom. De volgende morgen werd ik om 4 uur door de hoofdmeester gewekt. Ik stond spoedig op, kleden mij en ging naar het salon. De kapitein wachtte me reeds. Zij het geklaar om te vertrekken meneer Arona, vroeg hij? Ik ben gereed. Volg mij dan. En mijn makkers, zij zijn reeds gewaarschuwd en wachten ons. Moeten we onze skipphandels niet aantrekken? Nog niet. Ik heb de nautolus niet te dicht bij de kust laten komen en we zijn nog niet op de hoogte van de Oesterbank van Manaag. Ik heb de sloep laten gereed maken en deze zal ons op die juiste plek brengen en daardoor een vrij lange wandeling uitsparen. Onze duikertoestellen liggen in de boot en we trekken die eerst aan als onze onderzeester toch een aanvang neemt. De kapitein geleidde mij naar de grote trap en kwam met mij op het plat waar net Lent en Koenraad vol verrukking over het pleziertochtje de reedswachten. Vrijsmatrozen verbijden met de riemen in de hand onze komst. Het was nog duister. Wolken bedekte het luchtruim en lieten slecht enkele sterren zien. Ik keek naar het land maar ik zag alleen een donkere lijn die van het Zuid naar het Noordwesten drie vierden van de gezichtseinderen begrensten. Gedurende de nacht had de nautolus de westkust van Ceylon gevolgd en bevond zich dans in het westelijk gedeelte van de Bij van Manaag. Daar strekte onder het donkere water de Oesterbank uit dat onuitputterlijk paroveld meer dan 20 kilometer lang. De kapitein, mijn beide makkers en ik gingen achter in de boot zitten. Een stuurman zat aan het roer en de matrozen hielden de riemen gereed. De boot werd afgestoten en we waren in het ruime sop. De boot richtte zich naar het zuiden. De roejes haasten zich niet en ik merkte op dat de riemen die met kracht en diep geslagen werden slechts om de 10 seconden in slag deden zoals gewoonlijk bij de oorlogsmarine geschiet.  Terwijl de boot voortschoot vielden de waterdrobbers als waren ze kokentlood van de telkens omhoog gehouden riemen op het donkere watervlak. Een kleine bris die ons uit het zuiden tegemoet woei deed de boot een weinig slingeren en enige golven spatten tegen de voorsteven van ons rankenvaartuig uit een. Wij zwegen allen. Waraan dacht kapiteen Nemo. Misschien aan het land dat hij naderde en dat hij misschien te naarbij kwam. Heel anders dachten zeker de Amerikanen over die het waarschijnlijk nog te ver afwas. Konrad zat er eigenlijk alleen uit nieuwsgierigheid. Tegen half 5 werden door de eerste licht tralen aan de horizon de lijnender kust beter zichtbaar. In het oosten was die kust vlak. Naar het zuiden toe meer bergachtig. We waren er nog 1 kilometer af zodat zij voor ons oog nog te veel met de nevels op zee in eensmold. De zee was geheel verlaten. Geen enkele boot. Geen enkele duik. Deze verenigingsplaats van de paar-ofissers was geheel eenzaam omdat wij zoals de kapitein mijn reeds voorspeeld had een maand te voegkwamen. Om 6 uur werd het eensklappend dag met de snelheid die aan deze keerkingstreken eigen is waar men geen morgen of uiteindelijk was. De zonnestralen drongen door het wolken goudijn dat in het oosten zichtbaar was en het schitterend hemelichaam verief zich snel in het tuchtruim. Ik zag duidelijk het land met hier en daar enkele bomen. De sloep naderde het eilandsman naar dat voor ons slag uitgestrekt. Kapitein Neemel was opgestaan en overzag de zee. Op een teken lieten de matrosen het anker vallen doch behoefde de kettingstert weinig te vieren op deze plek lag één van de hoogste punten naar Oesterbank. De sloep zwijde onmiddellijk voor het anker om door toedoen ter ebbe die haar zeewaarts wilde stoelen. We zijn er, meneer Arona, zij toen de kapitein. Ik zie deze enken bij. Hier zullen over een maand de talrijke visserspoten der Pachters beengkomen en de duikers de bodem stoudmoedig onderzoeken. Deze bij is voor dit soort van vissen allergunstigst. Ze is tegen het en de zee is er nooit in sterke duiding wat voor de duikers zeer gelukkig is. We zullen nu onze scaphinders aan doen en onze wandeling beginnen. Ik antwoorde niet en die verdachte golven bekijkende begon ik met behulp van de matrozen mijn zwaarpak aan te trekken. De kapitein en mijn beide makkers kleden zich ook.  Geen van de mannen van de nautelers zou ons op die tocht vergezellen. Weldraan waren koud zoek opgesloten en draagbanden bevestigd onze luchttoestellen op de rug. Van de toestellen van Roemkorf was geen sprake. Voordat ik ben hoofd in de kopere helpestak vroeg ik de reden van dit laatste gemis. Die toestellen zouden nutteloos zijn antwoorden de kapitein. We dalen op geen grote diepte af en de zonnestralen zullen een gevaarlijk bewoner die streken aantrekken. Terwijl de kapitein dit zijde wende ik bij de netlent en Koenraad, maar zij hadden hun hoofdreeds in de helm gestoken en konden dus niet horen of antwoorden. Ik richtte nog een laatste vraag tot de kapitein. En onze wapens vroeg ik onze geweren. Geweren waardoor zouden die dienen. Vallen de bergbewoners de beerniet aan met de dolk in de hand stonden wij op een stevig limit. Stek het in uw gooidel en laat ons in zee gaan. Ik keek daarmee makkers. Ze waren even als wij gewapend, maar bovendien dril de netlent een vreselijke harpoon die hij voor ons vertrek in de boot had gelegd. Toen liet ik mee even als de kapitein de helm op schroeven en bracht onmiddellijk het luchttoestel in werking. Een ogenblik daarna lieten de matrozen op een met fijn zand bedekt boden. De kapitein wenkte ons met de hand. Wij volgden hem en langs een zacht gloei in de helding voortstappend verdwenen wij weldra onder de golven. Nu verlieten mij plots ding alle bedouwende gedachten. Ik werd verwonderlijk kam. De gemakkelijkheid meiner bewegingen de minste voorwerpen waren zichtbaar. Na 10 minuten gans waren wij op 5 meter diepte en nu bleven wij op dezelfde hoogte. Even als de watersnippen in een moeras vlood de troepen kleine vissen voor ons uit die tot de 1 finnige behoorden omdat ze geen andere finn hadden dan aan de start. Het langzamerhand hoger klimmen der zon verlichte het water hoe langer zo meer. Op het fijne zand van de bodem volgden we weg als het waren met ronde geplavijd die met weekdieren en zoofvieten als met een tapijt bedekt waren. Ik herkende daaronder verschijnen in bij reedsbekende soorten en onder andere ook een afschuwelijk dier namelijk een grote krap door Darwin reeds beschreven en waar aan de natuur het instinct en de nodige kracht heeft gegeven om zich met kokersnoten te voeten.  De dier klimt op de oever in de bomen, laat de noten vallen op dat ze daardoor zouden basten Onder de helderig oven liep de krap met een onvergelijkelijke snelheid terwijl klein de zeeschildpouden zich slechts langzaam tussen de rotstenen voor het bewogen. Tegen 7 uur kwamen wij op de Oesterbank waarop miljoenen parel schelpen te vinden waren. Deze kostbare weekdieren zaten aan de rotsgrond vast met het bruin weefsel dat hun beletten zich van de plaats te bewegen. In dit opzicht zijn deze dieren minder zelfs dan de mossels wie de natuur alle beweegkracht ontnomen heeft. De kapitein wees mee met de hand die verbazende opeinstapeling van schelpen en in begreep dat deze mijn waarlijk onuitputtelijk was want de scheppingskracht en natuur is groter dan de verdelgingswoede van de mens. Netlend getrouw aan het instinkt om te vernietigen haasten zich de grootste schelpen los te rukken en die in een netje te doen dat hij aan de gordel had gehangen maar wij konden heel blijven staan. Wij moesten de kapitein volgen die langs aan hem alleen bekende paden voortstapte. De grond reest weer vrijstijk en soms kon ik mijn arm boven het water uitsteken. Daarna daalde de bodem nogbaals. Soms gingen wij om punten gerotzen heen in weerholende spleten grote skaalduren op hun hoge poten stonden even als kanon op hun afvuiten en ons met starende ogen aankeken. Een soort inkvissen die hun voelarmen zo lang als hij konden uitrekte. Op dit ogen blik opende zich voor ons een uitgestrekte grot uitgehoord in een schilderachtige rot die met al de planten zochten de onderzeze flora geen begroei te zijn. Eerst meende ik dat die grot geheel donker was. De zondestralen schenen er langzamerhand in te verdwijnen en het licht dat er in door scheen betekende zeer weinig. De kapitein volgde hem. Weldraag gewende mijn ogen zich aan die betrekkelijke duisterd is. Ik onderscheide de zoldeling gevormde gewelven die door natuurlijke kolommen gedragen werden. Ze stonden op voeten van graniet even als kolommen volgens de etrurische bouwoorden. Waarom bracht deze onbegrijpelijke kids ons in die onderzeze grot? Ik zou het weldraa zien. Nadat wij een vrij steile helling waren afgegaan kwamen wij onder in een ronde put. Het nemo stil en wees ons met de hand en voorwerp dat ik nog niet had opgemerkt. Het was een oosten van buitengewone groten. Een reuzachtige schelp.  Een wijwaterbak die een zee van wijwater kon bevatten. Een schaal van meer dan 2 meter breed en de halve veel groter dan die welke de salon van de nautulus verseerde. Ik naderde dit bewonderenswaardig weegdier. Met zijn weefsel zat het op een graniet van mijn god. Ik schatte het gewicht van die oester op 300 kilo. Zo'n dier heeft 15 kilo vlees en men zou de maag van een gargantua of dier gelijk reus moeten hebben om er een paar door zijn van op te eten. De kapitein kende zeker het bestaan van dit schelpdier. Het was de eerste maal niet dat hij het zag en ik geloof dat hij ons heen gelijden om ons die bijzonderheid lang bij zich van de tegenwoordige toestand van de oester te ver gewissen. De oester was geopend. De kapitein ging erheen en zette er zijn dook tussen om de schelpen te beletten zich te sluiten. Daarop lichte hij met de hand het vliesachtig bekleed zo op dat het dier omhulde. Daar zag ik tussen de plooien van het vlees een vrije vol maakte zuiverheid en schone glans maakte die parel tot een zeldzame kostbaarheid van onschatbare waarde. Door die oschierigheid geprikkeld stak ik de hand uit om haar te grijpen te betasten te wegen maar de kapitein hield me tegen schudde met het hoofd ter teken van afkeuring en trokde dook snel tussen de schelpen uit die zich onmiddellijk besloten. Toen oester te laten gaf hij de gelegenheid om te groeien. Elk jaar werd zich groter door de afscheiding van het dier dat er telkens nieuwe lagen om heen legde. De kapitein kende alleen de grot waar deze bewoners waardige vruchten en natuur ruipte. Hij kwekte die om zo te zeggen aan om haar eens in zijn kostbare verzameling op te nemen. Misschien had hij op voorbeeld van Chinese en Indiërs die parel doen voortbrengen met parel moeilagen overtogen was. In alle gevallen als ik deze parel of hij gelijk met de mij bekende dan moest ik haar waarde op minstens 5 miljoen gulden stellen. Het was een prachtig gezeldzaamheid toch geen voorwerp van wilde want welke vrouwelijk oren had haar ooit kunnen dragen. Ons bezoek aan dit kostbaar voorwerp was geëindigt. De kapitein verlieet de grot en wij beklommen de oesterbank weer te midden dat door het werk de duikers nog niet trouble werd gemaakt.  We liepen elk afzonderlijk als ware slenteraars daar ieder staan bleef of vooruit ging naarmate hij het in zijn hoofd kreeg. Want mij aanging ik koest er geen vrees meer voor de gevaren die mijn verbeelding zo bespotterlijk overdreven had. De bodem nader de merkbaar het vlak de zee en weldraas stonden wij in zoek ondiep water dat ben wij toe en zijn helm tegen de mijne aandrukkende groeten hij mijn vriendelijk met zijn ogen. Deze hoogte was echter maar enkele vademen breed en weldraar waren wij weer geheel in ons element verdwenen. Ik geloof wel dat ik het nu zo noemen mag. Tien minuten daarna hield de kapitein plotseling stil. Ik dacht dat hij staan bleef om terug de keren toch dit was niet het geval en met de keren hij wees naar een punt in het water en de keek opletend toe. Op 5 meter afstand verschenen schaduw die tot op de grond daalde. De verontrustende gedachte aan de haien schoot mij weer te binnen toch ik bedroog mij. Dit maal althans hadden wij met het c-monster nog niet te doen. Het was een man een hindel te verdienen. Ik zag de kiel van zijn boot enige voeten boven zijn hoofd. Herhaalde-lijk dook hij en kwam hij weer boven. Een steen in de vorm van een suikerbrood die hij tussen zijn voeten geklemd hield was met een touw aan zijn boot bevestigd en diende hem om spoediger op de bodem te komen. Dit was zijn enig werkdag. Toen hij 5 meter diep op de bodem was afgedaald weerpij zich op de knie en vulde hij weer naar boven ledigde de zak trok de steen aan zich toe en begon zijn werk opnieuw dat telkens slechts 30 seconden duurde. De duiker zag ons niet. De schaduw der Rotts verborgen ons voor zijn oog en bovendien hoe zou de armen hindel ooit gedroomd hebben dat mensen zoals hij daar onder het water in zijn naarbijheid stonden als zijn bewegingen bespieden en geen enkele bijzonderheid van zijn visserij onopgemerkt lieten. De schouwspel daalde en steeg hij. Hij bracht telkens niet meer dan een dozijn Oesters naar boven want hij moest ze met geweld loscheuren van de rotsbedding waarop ze met hun sterk weefsel vastzaten. En hoeveelen van die Oesters waarvoor hij zijn leven waagde waren er nog zonder paars. Ik beschouwde hem met bijzondere aandacht.  Hij werkte geregeld voort en gedurende een half uur scheed hem geen enkel gevaar te bedreigen. Ik raakte een verwekkende visserij toen ik de hindel op het ogen blik dat hij weer op de bodem neerknielde eens klapshevig zag schrikken opstaan en een sprong doen om weer naar boven te komen. Ik begreep zijn ontsteltenis. Een reuzachtige schadel vertonen zich boven de ogenlijke gedanker. Het was een grote haai die met vuurig oog en geopende kaken dwars op hem aankwam. Ik was tom van ontzetting en niet in staat mij te bewegen. Het verslindende dier snelde op de hindel toe. Deze spal op zee en vermiet daardoor wel de beet van het dier maar geen zin zijn slag met de staart want hij kreeg een klap tegen de borst en viel op de grond neer. Dit toneel duurde nauwelijks enige seconden. De haai kwam terug en zich op de rug wentelend maakte hij zich gereed om zijn slachtoffer in tweeën te buiten toen ik de kapitein die naast mij zat plotseling voelde opstaan. Met het ook in de hand trad hij recht op het boosdek toe en hij maakte zich gereed om het te bestrijden. Op het ogenblik dat hij de ongelukkige visser wilde aanvatten zag hij zijn nieuwe vijand en zich weer op de buik wentelend zwam hij eilings naar deze toe. Nog zie ik de houding van kapitein Nemo. Een weinig ineen gebogen wachten hij met bewonderens weilige koelbloedigheid het vreselijke dier af. En toen het zich op hem wilde werpen sprong de kapitein verbazend vlug op zee. Vermeten schok en stak het beest zijn dook in de buik. Dit was slechts een begin want nu vingen ontzettende strijd aan. De hij beroelde om zou te zeggen. Het bloed stroomde uit zijn mond. Het zeewater werd rood gekleurd zodat ik door het onderscheidende der vloeistof bijna niets meer zag. Eindelijk bemerkte ik in een helder ogenblik de staatboelige kapitein weer die zich aan eender vinnen van het dier had vastgeklampd, de buik van het monstern met de toek steken als doorploegde en hem toch de bestissende stoot niet in het hardkorgen geven. De hij bracht het water door zijn woedende stuiptrekkingen in hevige beweging zodat ik verschijde malen op het punt stond mijn evenwicht te verliezen. Ik had de kapitein te hulp willen stellen nog van afgrijzen als aan de grond genageld stond ik bewegingloos.  Ik keek met verwilderd oog. Ik zag de strijd van vorm veranderen. De kapitein werd door het grote gewicht tot op hem drukte tegen de grond geworpen. Toen openen zich de kaken van het dier op huivering wekkende wijzen en het zal met de kapitein gedaan geweest zijn als Nedlend niet zo snel als de gedachte de hij met de punt van zijn vreselijke harpoon had getroffen. Het water werd geheel door bloed gekleurd en door de hij met onbeschrijvelijke woede in beweging gebracht. Nedlend had zijn doel niet gemist. Het waren de laatste stuiptrekkingen van het monster dat in het hardgetroffen zulke vreselijke bewegingen maakte dat Koenraad er door tegen geworpen. Nedlend richtte ondertussen de kapitein op die gelukkig zonder enige woont opstond richt naar de hindoetoeging het touwdorsneet waarmee deze aan de steen gebonden was hem in zijn armen nam en hem met een krachtige stoot naar de oppervlakte duwden. Wij volgden hem alle drie en enige ogenblikken daarna kwamen wij wonderbaarlijk gered bij de boot van de visser. De tweede zorg van de kapitein was om de ongelukkige weer in het leven te roepen. Ik wist niet of hij daarin slagen zou. Ik hoopte het wel want de arme duivel had niet lang onderwater gelegen. Maar de slag met de staart van het monster kon hem gedood hebben. Gelukkig zag ik de drinkeling door het krachtige vrijven van de kapitein en Koenraad langzamerhand het bewust zenher krijgen. Hij opende de ogen weer. Hoe groot moeten zijn verbazing en zijn schik niet geweest zijn grote, kopere hoofden om zich heen gebukt zag. En bovenal wat moest hij wel denken toen kapitein Nemo een zakje met paaroos tevoorschijn halend hem dit in de hand drukte. Deze schitterende almoes van de waterman werd door de arme syngalees bevend aangenomen. Zijn verwilderde ogen duiden bovendien genoegzaam aan dat hij niet wist aan welke bovenmenselijke wezens hij het leven en vertuin tegelijk te danken had. Op een teken van de kapitein gingen wij weer tijdens de Oesterbanken en de reeds afgelegde weg nogmaals volgende kwamen wij na een half uur gaans bij het Anker waar aan de sloep van de nautulus vast lag. Toen wij aan boord ontdeden wij ons met behulp de matrozen van de zware koperen helmen. Het eerste woord van de kapitein was voor de Amerikaan. Ik dank u, net lent, zei hij.  Het is een wederdienst kapitein, antwoorde deze. Ik was nog bij u in schuld. Glimm lag speelde om de bleke lippen des kapiteins. En dit was alles. Naar de nautulus bevolg hij kort af. De sloep vloog over de baren. Enige minuten later ontmoeten wij het lichaam van de dode haai. Aan de zwarte kleur van de uiteinde darvinnen herkende ik er een van de vreselijkste soort uit de Indische archipel. En die was ruim 8 meter lang. De bek besloeg een derde deel van het lichaam. Het best was nog jong, zoals men kon, die in de vorm van gelijk benen gedriehoeken in de povenkaak zaten. Koenraad bekeek het best met een wetenschappelijke belangstelling. En ik ben er zeker van dat hij het reed bij een bijzondere klasse in deelde. Terwijl ik dat levenloze lichaam beschouwde, verscheden plotseling een doceen van die fraadzuchtige dieren om onze sloep. Maar zonder zich om ons te bekommeren, wirpen ze zich op het kregen en betwisten er ook kander de brokker van. Om half negen verdacht ik de bijzonderheden van onze tocht naar de Oesterbank van Manaag. Twee opmerkingen kwamen mij als vanzelf voor de geest. Ik dacht voor eerst aan de onvergelijke stoudmoedigheid van kapitein Nemo. En ten andere aan zijn opoffering voor een menselijk wezen. Eén de schepsels wie geslacht hij door altijd op zee te blijven vermet. Hoe het ook zei, die fraadzuchtige man mij met enigszins bewogen stem, die singalees benedenprofessor is een bewoner van het land de verdrukten. Ik behoor en zal tot mijn laatste ademtocht tot dat land behooren. Het einde van half stuk 27 half stuk 28 van 20.000 meilen onder zee. Deze LibriVox opname is vrij van auteursrechten. Opname door Bart De Leel. 20.000 meilen de rode zee. In de loop van 29 januari verdween het eilands cylon aan de gezichtseinder en de nautilus gleed met een vaart van 20 km door die doelhoof van kanalen die de mallediven van de Lackerdiven scheiden. Hij liep onmiddellijk langs het eiland Quitan dat door Corale gevormd door Vascodagama in 1499 ontdekt werd en 69 graden en 50 graden 72 minuten Oosterlengte ligt. We hadden toen 16.220 km afgelegd zeer dat wij de Japanse zee verlaten hadden. De volgende dag 30 januari kwam de nautilus weer boven doch we hadden geen land in het gezicht.  De richting was noordnoordwest en we naderden de zee van Osman tussen Arabie en voor Indië waarin de persische golf haar monding heeft. Wij voeren zonder ingang. Wij brachten ons kapitein toch heen. Ik zou niet hebben kunnen zeggen. Netlent was daarover zeer ontevreden toen hij er bij die dag daar vroeg. Wij gingen daarheen waar de luimer van de kapitein ons voeren wilde net, zei ik. Die luimer kunnen ons niet verbrengen antwoorden de Amerikaan. De persische golf heeft geen uitgang en als we zullen dan terugkeren net en als de nautilus daarna de rode zee bezoekt bestaat de straat van Bob Elman Depp toch nog altijd om ons door te laten. Ik zal u wel niet proeven te zeggen meneer antwoorden netlent dat de rode zee evengoed is afgesloten als de persische golf omdat het kedaal van Suez nog niet is doorgegraven en al waren dat het geval dan zou dit geheimzinnige verduik zich toch niet in dat door sluizen afgesloten waterwagen. De rode zee is dus ook de weg niet langs welke wij Europa zullen bereiken. Ik heb ook niet gezegd dat wij naar Europa gaan. Wat veronderstelt geen dan? Ik veronderstel dat de nautilus na de merkwaardige zee tussen Arabië en de Egypte bezochten hebben naar door Indie-ozeaan terug zou keren. Het zij door het kedaal van Mozambique het zij langs de Bascarénen om zicht van daar naar de Kaap de Goede Hoop te richten. En als we daar zijn vroeg netlent met bijzondere nadruk. Wel nu? Dan zullen wij de Atlantische Oceaan bezoeken die we nog niet kennen. Maar zicht eens vriend net verveelt u dan die onderzeesreis? Heb jij dan reeds over genoeg van het steeds afwisselende schouwspel de onderzeesre wonderen? Wat mij aangraat ik zal met grote spijt een reis zien eindigen waardoor zo weinig mensen in de gelegenheid zijn geweest. Maar wit geweld meneer Arona vroeg de Amerikaan dat wij nu haast drie maanden op die nautilus gevangen zitten. Nee net, dat weet ik niet. Ik wil het niet weten en ik tel niet eens de dagen of de uren. En wat zal het einde zijn? Dat zullen we met de tijd zien. Bovendien kunnen we er niets aan doen en wij verpraten daarover onder het onze tijd. Als je mij kwam zeggen net er bestaat kans om te ontsnappen dan zou ik er eens een beetje over praten.  Maar zover is het nog niet en om ronduit te spreken geloof ik ook niet dat de kapitein zich ooit in de Europese korte gesprek zal mijn gewaar worden dat ik dweepte met de nautilus en als het ware met de kapitein vareen zelfwicht was. Wat net lent aanging hij eindigde het gesprek met alles tot zichzelf te zeggen dat is alles goed en wel maar volgens mijn mening bestaat er geen genoegen met dwang. Genurrende vier dagen dus tot 3 februari doorkniefde de nautilus de zee van Oman was met aarzelde welke weg te kiezen maar het kwam nimmer boven de kreeftskeek ging uit. Toen wij die zeven lieten hadden wij een ogenblik maskaten de belangrijkste stad van Oman in het gezicht. Ik bewonderde het vreemde uiterlijk dierplaats te midden van haar omringende zwarte rotsen met tegen de witte forten en huizen zo helder afsteken. Ik zag maar het was slechts voorbij gegaan want de nautilus schoot weldra weer onder de golven voorwaarts. Toen volgden wij op een afstand van 6 kilometer de bochtige kusten van Marra en van Hadramout in het zuiden van Arabië met haar bergen waarop zich hier en daar enige bouwvallen vertonen. De vijfde februari kwamen wij de gol van Adenbinnen die er uitziet als een trechter die men in de haals ene fles heeft gestoken. Die fles is de rode zee en de haals is pap-alman-dep waardoor het water uit de Indische zee in de rode zee getapt wordt. De volgende dag dreef de nautilus in het gezicht van Aden dat op een klein schiereiland ligt. Een soort van ontoegankelijk Gibraltar waar de Engelse forten hebben gebouwd dat ze het in 1839 bezet hadden. Ik zag de Achthoeken Gemina Redsterstadt die volgens de geschietschrijver Eedrisie vroeger de rijkste en meest handeldrijvende kust was. Ik meende wel dat kapitein Nemo nu zou terugkeren, doch, ik bedroog bij en tot mijn grote verbazing deed hij dit niet. De 7. Februari kwamen we in de straat van pap-alman-dep dat in het arabisch betekent tranenpoort. Zij is 20 kilometer breed en 52 lang. De nautilus niet met volle vaart in minder dan een uur erdoor, toch om de aardering van aden te versterken. Er kwamen voortdurend teveel stoomboten de Engelse of Franse meeldiensten door deze nieuwe zeestraat dan dat de nautilus er zich kon vertonen. Daarom bleef zij weiselijk onder water.  Eindelijk waren wij desmiddags in de rode zee. De rode zee de beroemde golf de hoogte jaarlijks anderhalve meter verminderen zou. Zonderling een golf dus die wanneer zij als in meer geheel door het land ingesloten was misschien voorkomen zou uitdrogen. Zij verschilt in dit opzicht geheel van de naburige kaspische en rode zee in wie er pijs leert zoveel door verdamping verlaagd als de massa water bedraagt die er door de rivieren de lengte van 2600 km en is gemiddeld 240 km breed. In de tijd van de petolomeen en de romantische keizes was zij de grote slagade van de wereldhandel en de doelgraving der landengte van Suez heeft haar de belangrijkheid van vroeger eeuwen geheel teruggegeven. Ik wilde niet eens prachten te begrijpen waarom de kapitein besloten ons in deze golf te brengen maar zonder voorbehoud keurde ik het goed dat dit nou dus er binnenvoer. We voordelden met geringen snelheid en dreven dan eens aan de oppervlakte dan weer onder water als we enig schip moesten vermijden zodat ik gelegenheid had de oppervlakte en de bodem van deze merkwaarde gezee beide te beschouwen. De 8. februari kregen wij bij het aanbreken van de dag mecca in het gezicht. De stad ligt tans in puin de muren zouden bij een enkel kanonskot instorten en worden er nou een nood door enige dadelbomen het was eerder een belangrijke stad met 6 openbare marktpleinen 27 boskeen en de muren die door 14 vorten beschermd werden hadden een omtrek van 3 kilometer. Daarop naderde de Nautulus de Afrikaanse kust waar de diepe daar zoveel groter is daar konden wij in het cristal helder water door de ruiten van de salon die prachtige struiken van schitterende koralen en de uitgestrekte rotswanden beschouwen op een heerlijk schoon tapijt van zeeweer en andere zeeplanten was uitgespreid. Welke een onbeschrijflijk schaalspel en welke verscheidenheid van vormen en kleuren langs die klippen en vulkanische eilandjes die de Libese kust omzomen. Toch die flora verscheen in al haar schoonheid langs de Oostkust waar de Nautulus wel daarheen ging. Het was op de kust van Theema want toezagen wij die verscheidenheid van planten niet alleen onder het vlakte zee maar hij zestingende zichzelfs tot op 10 voet hoogte ook daar bovenin ookandig.  De laatste waren de grilligen van vorm nog minder kleurig dan de eerste omdat de voedingkracht van het water de frisheid der kleuren waarschijnlijk meer bevorderde. Hoeveel aangename uren bracht ik voor de ramen van de salon door. Hoeveel nieuwe voorwerpen uit de onderzees dieren en plantenwereld bewonderde ik niet in de schijn van ons elektrisch licht. Paddenstoelvormige spollensen leigreize dripprozen onder andere de talisantius astig de bloeiende zeeastig chryscoralen als fluiten slechts wachtende op de adem van pan. Schopen die men elders niet aantreft uitlopende in korte spiralen en vastzittende in holligheden van sterkoralen en eindelijk bij duizenden de gewone spons die ik nog niet had opgemerkt. De spons is geen plantaardig voorwerp zoals nog door sommige spleweerdwoord maar een dier dat echter op de allerlaagste trap van dierlijk leven en nog beneden de choralen staat. Dat het een dier is leidt geen twijfel. Zelfs moet men zich losmaken van de mening der ouden die de sponsen beschouden als plantdieren. Voorwerpen tussen de planten en de dieren wereldstaande. Ik moet echter aanmerken dat de natuuronderzoekers het niet eens zijn over de plaats die aan de sponsen moet worden toegekend. Sommigen die onder Milnie Edwards willen zich heel afzonderlijk geplaatst hebben. De sponsachtige lichamen tellen omtrendt 300 soorten. Ze worden in zeer veel zee in aangetroffen zoals ook in enkele stromen en heten dan riviersponsen. Maar het meest twint mensen in de Middellandse zee in de Griekse Argypel luisteren Syrische kust en in de Rode Zee. Daar vindt men ook die fijne zachte sponsen die wel is met anderhalf honderd franc betaald worden. De gelachtige Syrische de harde Barbarijse en andere. Maar daar ik geen hoop kon voeden om deze plantieren in de nabijheid van één der Levansteden van welke ons de landenkte van Suez Schijde in ooggeschouw te kunnen nemen vergenoegde ik mij er in de Rode Zee kennis mee te maken. Ik riep dus Koenraad bij mij terwijl de nautilus der diepte van 8 tot 9 meter zachtjes langs de vrije rotsen der oostelijke kust geleed. Daar groeiden allerlei sponsen gestringelde gebladerte polvormige gevingerde. Zij beantwoorden juist aan de bijnamen korfjes bekers spinrocken elandhoorns leerweepoten pauwstraarten neptunes handschoenen die de vissers dichterlijker van uitdrukking dan de mannen de wetenschap eraan gegeven hebben.  Uit haar vezelachtig weefsel dat met een half vloeibarige leihachtige zelfstandigheid betekt is schoten onophoudelijk kleine waterstralen door een samentrekkende kracht uitgespoten nadat dit water eerst leven had gewekt in iedere holligheid. Deze zelfstandigheid verdween naar de dood van de poliep en gaf vergezeld van het afgeven van Aboliak een afschuwelijke stank. Er bleef dat niets over dan de hoornachtige vezelstof waaruit de gewone rotsachtige sponsen bestaan die na gelang van zachtheid en andere dergelijke eigenschappen tot verschillend huiselijk gebruikdienen. Deze poliep-aardige plantdieren zaten aan rotsen aan schulpen van weektieren en zelfs aan de waterplanten. Zij vulden zelfs de kleinste spleten. Sommige sprijden zich uit, andere richten zich overreind of hingen als koraalvormige uitwassen nederwaarts. Ik vertelde aan Koeraad dat die sponsen op tweeële wijzen gevist worden met een dreg of met de hand. Deze laatste handelswijze waarvoor duikers nodig zijn want als men het weef zal weten sparen zijn de sponsener testen meer omwaard. De andere plantdieren die naast die sponsachtige leeften bestonden voornamelijk in zeer vrije soorten van zeequallen. Onder de weekdieren merkte ik onderscheide soorten van kalmars of blakvissen op die volgens Dorbing Yi uit de rode zee bepaald eigen zijn gelijk ook onder de kruipende dieren de schildpallen die de bijnaam virgala hebben en tot de soorten behoren die in gezochten voedsamen en smakelijke spijzen opleveren. 