Andersens Sproken en vertellingen | Hans Christian Andersen | Myths, Legends & Fairy Tales | 5/9
Zo zou ik niet hebben kunnen rondreizen. Op mij heeft diegene neergezien die het gehele schreef. Ieder woord vloeide regelrecht uit de pen op mij. Ik ben de gelukkigste. Daarop werd het papier in een pakje samengebonden en in een ton geworpen die in het wachthuis stond. Na vol bracht de arbeid is het goed rusten, zei het papier. Het is zeer verstandigd en omtrend datgene wat er in iemand woont tot nadenken komt. Nu weet ik eerst zo recht wat er op mij staat en zichzelf te kennen dat is eerst een ware vooruitgang. Wat zal er nu wel met mij gebeuren? Voorwaard zal het in alle gevallen gaan. Het gaat altijd voorwaard dat heb ik ondervanden. Nu werd op zekerdag al het papier op de haart gelegd. Het zou verbrand worden want het mocht niet aan de kruidenier verkocht en voor het inpakken van boter en suiker gebruikt worden zo zei de me. En al de kinderen in het huis stonden eromheen want zij mochten graag papier zien branden. Dat vlampe prachtig in de hoogte en later kon men in de as de vele rote vonken zien die heen en weer gingen. De ene na de andere ging uit. Dat noemde men de kinder uit de school zien komen en de laatste vonk was de schoolmeester. Dikkel zachte zij dat deze heen gegaan was maar dan kwam er op hetzelfde ogenblik en daar ging de schoolmeester. Zijden ze. Nu, die weten het wel. Zij hadden maar moeten weten wie daar ging. Wij zullen het te weten komen maar zij wisten het niet. Al het oude papier, het gehele pakje werd op het vuur gelegd en dit omvlamte al spoedig. Zijden het en flickerde in helderen vlammen op. Nu, dat was juist niet zeer aangenaam maar toen het gehele helderen vlammen stond sloeg het deze zo in de hoogte en de kleine blauwe bloemen had kunnen verheffen en fonkelde zoals het witte linde nooit had kunnen fonkelen. Alle geschrevene letters werden voor een ogenblik rood en alle woorden en gedachten gingen in vlammen op. Nu zeg ik regelrecht naar de zon op spak het in de vlam en het was als of thuis in de stemmen dit eenpaarig zijde.  En de vlammen sloegen door de schoolzeen en er bovenuit en fijnere dan de vlammen zweefden daar kleine wezens even groot in getal als ze bloemen aan het slas gezeten hadden. Zij waren nog lichter dan de vlam die ze had toen ontstaan. En toen deze uit ging en er van het papier slechts de zwarte as over was dan ze zijn nog eenmaal boven deze heen en waar zij ze aanraakte daar liepen de rode fonke. De kinderen kwamen uit de school en de schoolmeester was de laatste. Dat was een pret en de kinderen zongen bij de dode as snap snap snor basselor uit is het lied. Maar de kleine onzichtbare wezen zijden allemaal het lied is nooit uit dat is het mooiste van alles ik weet het en daarom ben ik de gelukkigste. Maar dat konden de kinderen niet horen of verstaan en dat behoefde zij ook niet want kinderen mogen niet alles weten. Einde van het vlas Kinderpraat uit andersens sproken en vertellingen. Dit is een LibriVox opname alle LibriVox opnamen behoerend tot het publieke domein. Voor meer informatie of om je aan te melden als vrijwilliger ga naar LibriVox.org Opname door Bart De Leeuw. Andersens sproken en vertellingen door Hans Christian Andersen naar verteld door Simon Jacob Andriesen. Kinderpraat Er was in het huis van een zeker rijk koopman een kinderpartij. Hij heeft de kinderen van rijke en aanzienende gelieden. De koopman was een geleerd man hij had eenmaal het studentenexamen afgelegd. Daartoe spoorden zijn braven vader hem aan die van den beginne af slechts vee handelaar maar altijd eerlijk en vleitig geweest was. De handel had geld opgebracht en dit geld had de koopman weten te vermeerderen. Verstandig was hij en een hart had hij ook. Maar over zijn hart werd minder gesproken dan over al zijn geld. de defters gelieden in en uit, zoals mensen van adelijk bloed, gelijk het heet, als van verstand, maar ook lieder die beide bezaten en ook geen van beide. Dit mal was daar een kinderpartij en kinderen zeggen alles wat hun mij voor de mond komt. Onder andere was daar een verwonderlijk schoon klein meisje, maar dit meisje was ontzettend trots. Dat hadden de dienstboden haar geleerd en niet haar ouders, want daarvoor waren dit veel te verstandige gelieden. Haar vader was kamergeer en dat is iets heel defters, dat wist zij wel.  Ik ben een kamerkind, zeiden zij. Zij had even goed een kelderkind kunnen zijn, want daar kan niemand zelf iets aan doen. Verder vertelden zij dat zij geboren was en zeiden dat men, als men niet geboren was, ook niets kon worden. Het baden niets, of men al wilde lezen en vleidig zijn. Als men niet geboren was, dan komen ook niets worden. En die geden weer nabaan op Sun eindigen, zeiden zij, van die kan volgens trek niets komen, maar moet de handen in de zijde zetten en ze ver van zich houden, die Suns. En dit zegden ze, zetten zij haar handen in de zijde en maakten haar ellenbogen spits om te tonen hoe men dat moest doen. En haar armjes waren heel poeselig. Het was een allerstoepigst meisje, maar het dochtertje van de koopman werd over deze taal heel boos. Haar vader heette Petersen en van deze naam wist zij dat hij op Sun eindigde. En daarom zeiden zij zo trots als zij maar kon. Mijn vader kan voor honderd talers pomboons kopen en deze midden onder de kinder werpen. Kan jouw vader dat? Ja, maar mijn vader, zei het dochtertje van een schrijver, kan jouw vader en jouw vader en al jullie vaders in de krant zetten. Alle mensen zijn bang voor hem, zegt moeder, want mijn vader is het die in de krant regeert. En het dochtertje zag er daarbij trots uit, alsof het een wezenlijke prinses geweest was, die hij wel trots moest uitzien. Mijn buiten voor de deur, die slechts op hun keer stond, bevond zich een arme jongen en keek door de reed. Hij was zo gering dat hij niet eens in de kamer mocht komen. Hij had het braadspit voor de keukenmijd omgedraaid en deze had hem nu vergunnd achter de deur te staan en naar de kurig uitgedoste kinderen te kijken die zo een plezierige dag hadden en dat was al veel voor hem. Welke geluk een van hen te zijn dacht hij? En daarbij hoorde hij wat er gesproken werd en dat was wel geschikt om hem erg mismoedig te maken. Geen enkele penning hadden zijn ouders de huis die zij konden overleggen om daarvoor een krant te lezen, laat staan dan een reed te schrijven. En wat nog het allerergste was, de naam van zijn vader en ook de zijne eindigden op zun.  Van hem konden ze ook niets komen. Dat was treurig. Maar geboren was hij toch, dat kon onmogelijk anders zijn. Dat was nu op deze avond. Sedert verliepende vele jaren en ondertussen worden kinderen volwassen mensen. In de stad stond een prachtig huis. Het was opgevuld met lauter mooie voorwerpen en schatten. Alle mensen wilden het zien. Zelfs mensen die buiten de stad wonen kwamen naar de stad toe om het te zien. Wie van de kinderen waarvan wij verteld hebben, zou het huis nu wel het zijne noemen? Ja, dat te weten is natuurlijk heel gemakkelijk. Nee, nee, het is toch niet zo heel gemakkelijk. Het huis behoorde aan de kleine armenjongen die op de bewuste avond achter de deur gestaan had. Van hem kwam toch iets, of schoon zijn naam op zun eindigden. Het was toch wel zun. En die drie andere kinderen? De kinderen van het aardelijke bloed, van het geld en van de hoogmoed? Ja, het ene heeft het andere niets te verwijten. Het zijn gelijke kinderen, van hem kwam alles goed. De natuur had hem rijkelijk bedild. Wat zij in de tijd gedacht en gesproken hadden, was niets anders dan kinderpraat. Het einde van kinderpraat. De stopnaald. Uit anders zijn sproken aan vertellingen. Dit is een LibriVox-opname. Alle LibriVox-opname behoren tot het publieke domein. Voor meer informatie of om je aan te melden als vrijwilliger, ga naar LibriVox.org. Opname door Julie van Walgem. Anders zijn sproken aan vertellingen. Na verteld door Simon Jacob-Andressen. De stopnaald. Er was eens een stopnaald die zich zo fijn waante dat zij zich in beelden een naaienaald te zijn. Pas maar goed op dat je mij vasthoudt. Zij de stopnaald tegen de vingers die haar voor de dag haalde. Laat mij niet vallen, als ik op de grond rol dan vind je mij stelig niet meer terug zo fijn ben ik. Dat zal wel schrikken, zeiden de vingers en pakte haar om het lijfbeet. Ziet je? Ik kom met gevolg, zeiden stopnaald, en trok een lange draad achter zich mee, maar er lag een knoop in deze draad. De vingers richten de stopnaald vlak op de pantoffel der keukenmijd. Daarvan was het boven leren door met de gescheurd en dat moest weer aan elkaar vastgenaind worden. Dat is gemeenwerk, zeiden stopnaald. Ik kom er nooit van mijn leven doorheen, ik breek, ik breek. En waarlijk, zij brak.  Heb ik het niet gezegd, riep de stopnaald uit, ik ben te fijn. Nu dicht, ze volsterk niet meer, zeiden de vingers, maar ze moesten haar toch vasthouden. De keukenmijd liet lak op de naaldroppelen en stak daarmee haar doekje van voren vast. Zie zo, nu ben ik een doek speld, zeiden stopnaald. Ik wist wel dat ik in ere zou komen, is mijn wat, dan wordt mijn wat. En daarbij lachten ze in zichzelf, want mijn kanneden stopnaald nooit aanzien als zij lacht. Daar zat zij nu zo trots, als of zij in een statiekoets reed en keek naar alle kanten. Mag ik u ook vragen of je van goud bent, vroeg het de speld die haar buurvrouw was? Je ziet er prachtig uit en hebt een eigenaardig hoofd, doch, het is maar klein. Je moet je best doen om het te laten groeien, want niet iedereen wordt met lak bedroppeld. En nu richten de stopnaald zich zo trots op, dat zij van een doekje afveel en vlak in de goodsteenteland kwam, die in de keukenmijd juist doorspoelde. Nu ga mij op reis, zei de stopnaald, als ik er maar niet bij verloren ga. En zij ging werkelijk verloren. Ik ben te fijn voor deze wereld, zeiden ze toen ze in de good lag. Maar ik weet wie ik ben, en dat is altijd een klein genoegen. De stopnaald beheelt haar trotsen houding en verloor haar goede luim niet. Er zwommen allerlei voorwerpen over haar heen, spaanders en stroogjes van oude kanten. Kijk eens hoe zij zeilen, zei de stopnaald. Zij weten niet wat er onder hen ligt, ik lig hier, ik zit hier vast. Kijk, daar gaat een spaandere, die denkt er niets anders in de wereld dan aan zichzelf. Daar drijft een stootje, oh wat raar, tenkeert het zich naar alle kanten. Denk toch niet alleen aan jezelf, want dan zou je je licht al aan het steen kunnen stoten. Daar zwemt een stukje krant, wat daarin staat, is al lang vergeten en toch sprijt het zich uit. Ik zit geduldig en stil, ik weet wat ik ben en dat blijf ik ook. Op zekere dag lag er iets dicht naast haar. Dat glinserde zo prachtig, en nu dacht de stopnaald dat het een diamant was, maar het was een glas scherf.  En omdat deze glinserde, sprang de stopnaald haar aan en gaf zich voor een doekspeld uit. Je zei het zeker een diamant? Ja, ik ben zo iets van Dinaart. En zo dacht de ene van de andere dat het iets heel kostbaar was. En zij spraken er over hoe hoog moedig de wereld toch was. Ik ben bij je vrouw en de koker geweest, zei de stopnaald. En deze je vrouw was keukenmijd, en iedere hand had zij vijf vingers, maar iets dat zoveel verbeelding had als deze vingers heb ik nog nooit van m'n leven gezien. En zij waren er toch maar om mij uit de koker te nemen en er weer in te doen. Waren zij dan zo deftig, vroeg de glas scherf. Deftig, zei de stopnaald. Nee, maar hoog moedig. Er waren vijf broeders, alle geborene vingers. Zij stonden tot naast elkaar, of schoonzij van verschillende lengte waren. De eerste, duimelot, was kort en dik. Deze had maar één gevrucht in de rug en kon maar één buiging maken. Maar hij zeide dat als zij iemand afgehakt werd, deze niet meer voor de krijsdienst deugde. Lekke poot, de tweede vinger, kwam ze wel een zoet als een zuur, wees naar de zon en de maanig af de druk als zij schreven. Lange lerenboom, de derde, kijk al de andere over het hoofd heen. Ringeling, de vierde, ging met de gouden gordel om het lijf en Pinkeling deed volstrekt niets en daarom was hij tot. Praalerij was het en praalerij bleef het en daarom ging ik heen. En nu zitten we hier in Gelunsteren, zei de glas scherf. Op hetzelfde ogenblik kwam er meer water in de goot. Het stroomde over de kant heen en voerde de glas scherf met zich mee. Zie zo, nu wordt zij bevorderd, zei de stopnaald. Ik blijf zitten, ik ben te fijn, maar dat is mijn tots en die is achterzwaardig. Een tots zat zij daar en had vele verhevene gedachten. Ik zou haast denken dat ik uit een zonnestraal geboren ben zo fijn ben ik. Het komt mij toch ook voor als of de zonnestraal mij altijd onder het water zoeken. Ach, ik ben zo fijn dat mijn moeder mij niet kan vinden. Als ik mijn oude oog had ze dat afgebroken is, dan geloof ik dat ik zou kunnen schrijden.  Maar ik zou toch niet doen, want schrijden staat niet heftig. Op zegere dag lagen er een paar straatjongens op de grond en vroet in de goot waarin zij oude spijkers, benningen en dergelijke dingen vonden. Het was een smerig werk, maar ze hadden er nu eenmaal schikken. Ai, schrijfde de een die zich aan de stopnaald stak. Dat is ook een kerel. Ik ben geen kerel, ik ben een dame, zei de stopnaald, maar niemand hoorde het. Het lak was er afgegaan en zij was ook zwart geworden. Maar zwart maakt slanker en nu dacht zij dat zij fijnder dan vroeger was. Daar komt een eierschaal, zei de jongens en nu staken zij de stopnaald in de eierschaal vast. Witte muren en zelf zwart, zei de stopnaald, dat kleedgoed, nu kan men mij toch zien. Als ik maar niet cesiek word, want dan moet ik braken. Maar zij werd niet cesiek en braakte ook niet. Het is een goed medeltegen cesiek dat als men een maag van staal heeft en dan ook niet vergeet dat men iets meer is dan een mens. Nu is het vrees voor cesiek te gewaken. Hoe fijn er men is, testen meer kan men vertragen. Krak, zei de eierschaal, er ging een kruiwagen over haar heen. Heemel, wat druk dat, zei de stopnaald. Nu word ik toch cesiek, ik moet braken. Maar zij braakte niet, of schoon er een kruiwagen over haar heen ging. Zij lag zo lang als zij was op de grond en zo moest zij maar blijven liggen. Einde van de stopnaald. De oude torenklok, uit andersens sproken en vertellingen. Dit is een LibriVox-opname. Alle LibriVox-opnamen behoren tot het publieke domein. Voor meer informatie of om je aan te melden als vrijwilliger, ga naar LibriVox.org. Opname door Ernst Patinama. Andersens sproken en vertellingen. Door Hans Christian Andersen. Na verteld door Simon Jacob Andriesen. De oude torenklok. In de Ditsland-Württemberg, waar de acacia's aan de straat weer groeien, waar de appel en de perebomen zich in de herst ter aarde buigen onder de zegen van rijbevruchten, ligt het stadje Marbach. Al mogen dit ook slechts onder het getal der kleine steden behoren, toch ligt het allerbekoorlijkst aan de nekkastroom, die voorbij dorpen, ridderkastelen en wijnbergen vloeit, om zijn wateren eindelijk met die van de trotserijn te vermengen. Het was in de naherst.  Het dwingertloof hing weliswaar nog aan de wijnstok, maar de bladeren hadden zich reeds roodachtig gekleurd. Geweldige regens vielen er in deze streken. De koude herstwinden namen in kracht en scherpte toe. Het was juist geen aangename tijd voor arme lieden. De dagen werden gedurecht korter en somberder, en het was donker, zelfs buiten onder de vrije hemel. Nog donkerder was het binnen de oude kleine huizen. Eén van deze huizen keerde zijn gevel naar de straat toe en stond daar met zijn kleine, lage ramen, armoedig en geringen. Waarom was ook de familie die in het huisje woonde, maar zij was braaf en vleidig en droeg een schat van godsvrucht in het diepst van het hart. Nog een kind zal de goede god herschenken. De uren was daar. De moeder lag in ween en smarten. Daar dron het vrolijke, feestelijke klokgeluiden van de kerktoren tot haar oren door. Het was een plechtige uren, en de toonender klok vervulde de binnende met geloof. Het diepst haar hart en steeg in haar gedachten tot god op. En terzelfde uren werd haar een zoonje geboren. Zij was van oneindige pleidschap vervuld, en de klok boven in de toren luidde als het ware haar vreugde over stad en land uit. Twee helderen kinderogen staarde naar aan, en het haar van de kleine straalde als van goud. Het kind werd op de aarde met klokgeluiden op de sombere novemberdag ontvangen. Moeder en vader kusten het, en in hun bibles greven zij, op 10 november 1759 schonk god ons een zoon. Later werd er nog bijgevoegd dat deze bij de doop de namen Johan Christof Friedrich gekregen had. En wat werd er nu van het arme knapje uit het Geringen Marbach? Ja, destijds wist niemand dat nog. Zelfs de oude torenklok niet, hoe hoog zij ook hing, en hoe schoon zij het eerst over hem geklonken had, over hem die eenmaal het schone lied van de klok zou zingen. Wel nu, de knap groeide op, en de wereld groeide met hem op. Zijn ouders verhuisten later weliswaar naar een andere stad, maar goede vrienden lieten zij in het kleine Marbach achter, en daarom begave de moeder en haar zoon zich op zekere dag op weg, en reden naar Marbach om er een bezoek af te leggen.  De knap was nog maar zes jaar een oud, doch hij wist reeds veel uit de bijbel, en vooral uit de psalmen. Hij had reeds menige avond, als hij daar op zijn kleine stoeltje zat, naar zijn vader geluisterd, wanneer deze overluid uit Gallards fabelen, of uit klopstoks verheefend gedicht de messias voorlas. Hij en zijn twee jaren oudersusje had hun heete tranen gestort over hem, die voor ons allen de dood aan het kruis gestorven is. Bij dit eerste bezoek te Marbach was het stadje niet veel veranderd. Het was immers ook niet lang geleden dat zij het verlaten hadden. De huizen stonden daar, even als vroeger, met hun spitze gevels voor uitspringen de muren, de ene verdieping boven de andere uitstekend en hun lage ramen. Alleen op het kerkhof waren er nieuwe graven bij gekomen, en daar, in het gras, dicht bij de muur, stond nu de oude klok. Zij was van haar hoogte neergestort, had een barst gekregen en kon niet meer luiden. Er was er ook een nieuwe klok in haar plaats gekomen. Moeder en zoon hadden het kerkhof betreden. Zij bleven voor de oude klok staan en de moeder vertelde aan haar zoon hoe juist deze klok evenlang een zeer nuttige klok geweest was, hoe zij voor de doop, voor de bruiloft en voor de begrafenis geluid had. Zij had van feesten en vreugde en van de verschrikkingen des vuurs gesproken. Ja, gehele mensenlevens had de klok uitgezongen. En ooit vergaat de knap wat zijn moeder hem vertelde. Het klonk en zong en weer klonk in zijn borst, zodat hij er als man moest uitzingen. Ook dat vertelde ze, moeder hem, dat de oude torenklok haar troost en vreugde in haar noden na toegezongen en dat zij gezongen in geklonken had toen hij, het zoonje, haar gegeven werd. En bijna met eerbied beschouwde de knap de grote oude klok. Hij boog zich over daarheen en kuste haar, hoe oud, gebarsten en verworpen zij daar ook tussen gras en brandnetels stond. In aandenkend bleef de oude klok bij de knap die een armoede opgroeide, lang en mager met roodachtig haar en gezicht vol zomersbroeten. Ja, zo zag hij eruit, maar daarbij gingen een paar ogen zo helder in diep als diepste water. En hoe ging het wel met hem? Goed ging het met hem, benijdens waardegoed.  Wij vinden hem in de hoogste gunst aan een militaire school opgenomen, zelfs in de afteling waar de zonen der deftige lieden zaten. En dat was immers een eer, heten immers een geluk, sloppkaasend roeg hij, een stijvedas en een gepoederde pruik. En kundigheden bracht men hem aan en wel onder het commando van Mars, Halt, Front. De oude torenklok had men ondertussen bijna vergeten. Dat zij nog eenmaal naar de smeltoven zou moeten gaan was vooruit te zien. En wat zou er dan wel van hervorden? Ja, dat kon men onmogelijk voorspellen. En even onmogelijk was er dan ook te zeggen wat van de klok zou klinken die in de borst van de kanaap van Marbach weer klonk. Maar een klinkend metaal was zij en klinken deed zij, zodat dit geluid zich in de weide wereld moest verspreiden. En hoe enger het achter de schoolmuren werd en hoe bedwelmender het Mars, Halt, Front klonk, des te luider klonk het in de borst van de jongeling. En hij zong het uit in de kring van zijn schoolmakkers. In deze tonen klonken over de grenzen van het land. Maar daarvoor had men hem geen vrijplaats aan de militaire school en ook geen klederen en voedsel gegeven. Hij had immersiereeds het nummer gekregen voor het pennetje dat hij zijn zou in het grote uurwerk waarin wij allen behoren. Hoe weinig begrijpen wij onszelf. Hoe zouden dan de anderen, zelfs de besten, ons altijd kunnen begrijpen? Maar juist door de vrijving wordt het edelgesteente geschapen. De vrijving had hier plaats. Zou de wereld het edelgesteente eenmaal erkennen? In de hoofdstad van de Landseer werd een groot feest gegeven. Duizenden lampen en lichten straalden daar. Vuurpijlens tegenherten hemelop. Die glans leeft nog in de herinnering der mensen en wel door hem de kwekeling der militaire school, die in der tijd in tranen en in smarten onbemerkt de pogingwaagde een vreemde grond te bereiken. Hij moest ze verlaten, vaderland, moeder, al zijn dierbaren of in de stroom der algemeenheid ondergaan. De oude torenklok had het goed. Zij stond tegen de muur der kerkte Marbach, goed bewaard, bijna vergeten. De wind bruiste over haar heen en had reeds kunnen vertellen van hem, bij wie eens geboorte de klok geluid had.  Vertellen hoe koud hij zelf over hem heengewijd had in het bos van het neburen geland, toen hij, van vermoeienis uitgeput, nergenszegen was met zijn gehele rijkdom. De hoop zijn er toekomst. Slechts geschreven bladen van Fiesco. De wind had van zijn enkele beschermers kunnen vertellen, alle kunstenaars die bij het voorlezen deze rubladen even wel weggeslopen en zich met het keegelspel vermaakten. De wind had kunnen vertellen van de bleke vluchteling, die weken maandenlang in de ellendige herberg doorbracht, bij ruwe vreugde heerste, terwijl hij van ideale zongen. Het waren moeilijke dagen. Zelf moet het hart leiden en de beproevingen doorstaan, waarvan het wil zingen. Donkere dagen, koude nachten, trokken er ook over de oude klok heen. Zij had daar geen hinder van, maar de klok in des mensenborst, zij gevoeld haar treurige tijd. Hoe ging het met de jongman? Hoe ging het met de oude klok? De klok werd ver weggebracht, verder darmen haar van haar vroegere hoogtoren af, ooit had kunnen horen. En de jongman? Ja, de klok in zijn borst klonk verder dan zijn voet ooit zal wanderen, zijn oog ooit zal zien. Zij luiden en luidt nog al door over de oceaan, over de gantse aarde heen. Maar bepalen wij ons voorlopig door de torenklok. Ook zij verliet Marbach. Zij werd voor oudkoper verkocht en voor de smeltoven in Bijrem bestemd. Maar hoe en wanneer gebeurde dat? In Bijrens koningstad, vele jaren nadat zij van de toren neergestort was, hette het dat zij gesmolten was, om gebruik te worden bij de vervatiging van een gedenkteken voor één de verhevens te gestalten van de Duitse volk en de Duitse land. En zie hoe dit nu toe ging. Zonderling en heerlijk gaat het toch in de wereld toe. In Denemarken, op één van die groene eilanden waar de beuken wonen, ruizen en de vele hunnebidden ons aanstaren, was zijn arme knap geboren. Op klompen was hij de deur uitgegaan. Aan zijn vader, die op de marine werven werkte, had hij het middagmaal in een oude, verschoten omslagdoek gebracht. Dit arme kind was echter de trots van zijn land geworden. Hij wist uit marmer voorwerpen te houden, waarover de gehele wereld verbaasd stond. 