Fulco de Minstreel | Cornelis Johannes Kieviet | Action & Adventure Fiction | Talking Book | 2/3
Een beter plan, vroeg heer Otto nu schierig? Ja, Edelheeg, eigenlijk heb ik wel twee plannen. Het is nu maar de vraag, welke daarvan de meeste kans van slagen aanbiedt. Laat horen, Vulkoo. Ik vrees dat ze beide wel mislukken zullen, maar in elk geval kunnen we dan toch het beste uitkiezen. Dat zal de tijd leren, heer. Geloofd u dat het de Marskramer onmogelijk zou zijn voor een nacht Herberg op Kreinstijn te vinden? Dus je zou als Marskramer naar het doordrecht willen gaan, riep de heer van Heukolom uit, terwijl hij Vulkoo met bewondering aanzig. Ja, heer, het Marskramer is althoos op elk kasteel nog welkom geweest, althans als zijn Mars goed voorzien was. Indien ik mij bij de dina's van Heer Aloot wat aangenaan weet te maken, zullen ze mij, denk me, geen nacht verblijf wijgeren, en in die nacht zou ik dan mijn slag moeten slaan. Het is een uitnemend plan, Vulkoo, maar hoogst gevaarlijk, riep heer Otto opgedogen uit. Ik bewonder je scherpsinnigheid. Je hebt gelijk, zo zou het kunnen gelukken. En het tweede, Vulkoo, voegde Edelvrouwen bedaard, terwijl ze de jong man met welgevallen aanzag. Mijn tweede plan is moeilijker, vrouwen, en vereist meer voorbereiding. Misschien is het u niet onbekend dat men mij te IJsselstein wel eens de minststreeuw noemt. Dat weet ik. Wel nu, ook als minststreeuw, zou men mij de toegang tot het kasteel niet wijgeren, en waarschijnlijk even min, een nacht verblijf. Dat is waar, heenamde Edelvrouwen. Maar heb jij het wel ver genoeg in de kunst van spelen en zingen gebracht, om als minstreeuw te kunnen optreden? Ik zou mij eerst nog enige tijd moeten oefenen voor ik het zou kunnen wagen. Ook kan ik dat niet alleen doen. Ik zou enige muzikanten nodig hebben met veel talent, op wie ik tevens geheel vertrouwen kon. Toch, die zullen voor veel geld en goede woorden wel te vinden zijn, daarom twijfel ik niet. Wat dumt-ie van dit plan? Ik vind het zeer goed, zeiden de Edelvrouw pijnzend, hoewel het even gevaarlijk is als het eerste. Ik weet waarlijk niet welke het beste is. Mij denkt het eerste, riep heer Otto uit. Ik ging als Max Kramig. Het is wel het invoudigste, zeiden Vulkow, en daarom aan te bevelen, meende de Edelman. Het zou dit voor hebben, dat het spoedegubbers wist is, hernamde burgtvrouwen.  Wel nu, zeiden Vulkow, dan zal ik het wagen. Morgen ga ik naar Utrecht om mij alles aan te schaffen wat ik nodig heb. En eer we een week verder zijn, is heer Gijspercht hier, of, nu, of, of ik deel zijn gevangerschap. Laten we hopen dat het zover niet komen zal, spakt de Edelvrouw. Oh, Vulkow, wat zou het gelukkig zijn als Gij uw heer kon verlossen? Sanderendaars nam Vulkow afscheid en sloeg de paard de weg naar Utrecht in. Hij was geheel vervuld van zijn plan, en de braver jongeling dacht meer aan het ongelukkige lot van zijn heer dan aan het gevaar waar hij zichzelf ging blootstellen. Tegen de middag bereikte hij de bistrobstad en, voortvaarend en onvermoeid als hij was, begon hij dadelijk de nodige inkopen te doen om in zijn nieuwe rol te kunnen optreden. Twee dagen later verliet hij Utrecht als Marskramer. Niemand zou tans in hem gemakkelijk Vulkow herkend hebben. Hij had zijn klederen verwisseld tegen anderen die in enigszins uit Heemse snid hadden. De kap, die anders zijn hoofd bedekte, had hij vervangen door een muts, die zijn lange zwarte haren vrijheid gaf hem langs de schouders te zwieren. En daar hij zich gedurende de laatste dagen niet geschoren had, begon een baard en kneevel zijn geluid met een zwart dons te bedekken. Hij liep, zeker door de zwarte van zijn Mars, sterk veroverg en steunde met de hand op een dikke knuppel, waarin een lange, vlijmscherpe dolk verborgen was. Zo trok hij van stad tot stad en van kasteel tot kasteel en tracht er overal zijn koopwaren aan de man te brengen. Dat deed hij met voortdracht, omdat hij vreesde dat anders zijn onervarenheid hem op kreienstein verraden zou. Eerst viel zijn koopmanschap hem ook werkelijk wel wat vreemd, maar alspoedig begon hij er de slag van te krijgen. En toen in de verte de torens van doordrecht voor hem oprezen, konden hij zijn woord doen als de beste koopman. Toch klopte hij met hart onstuimig in de borst toen hij de poort doorging, maar het was niet van angst. Nee, alleen de gedachte dat hij zich met zijn ongelukkige heer in dezelfde plaats bevond en de hoop dat het hem zou mogen gelukken, dienst kerken te onsluiten, joeg hij met bloed onstuimig door de aderen. Het was tegen de avond toen hij voor kreienstein kwam.  De wachter stond aan de poort. Goedenavond, zei de vulko vriendelijk, de kramig wordt zeker geen toegang gewijgerd. Je kunt binnen gaan, zei de wachter, doch als uw mars niet bijzonder goed voorzien is, raad ik je aan, uw geluk liever elders te beproeven. Zo, waarom, vol vulko? Omdat heer Alaut en de edelvrouwen er niet van houden, dat men hun prullen aanbiedt, hernam de wachter, die zou de eerste niet zijn, die met stokslagen de poort werd uitgejaagd. Heek waren erbij wachtig, zei de vulko. Mijn mars mag gezien wezen. Vulko ging de poort door, en kwam op het binnenplein. Dadelijk werd hij door enige dinnaren omringt, die met nieuwsgierige blikken de inhoud van zijn mars opnamen. Sommigen wilde hem zelfs de behulp samen handbieden om hem van zijn vracht te ontdoen. Ho, vrienden, wacht even, riep hij, toen hij dat bemerkte. Ieder op zijn beurt, hoor. Eerst de beurt heer en de beurt vrouwen, en dan kom ik bij je lui. Zoekt je geld maar vast op, want als je ziet wat ik bij hem heb, koop je me gehele mars leeg. Wie wil mij even aandienen? Dat zal ik wel doen, Kramer, zeiden een schildknaap die ook was komen toelopen. Heb je ook mooie dolken bij je? Met goud ingelegd, zowel als met zilver, jonker, antwoordde vulko. Ga je zot zijn nergens schooner vinden. Mooi, straks zullen we zien of je de waarheid spreekt. Volg mij maar, dan zal ik je naar de zaal brengen. Heer Aloud en dienstge Malinne had het plaats genomen aan een tafel in de hoek van het vertrek. Kom nader, Mars Kramer. Sprak heer Aloud op bevelende toon. Laat zien wat je hebt. Is het de moeite waard? Met een diepe buiging voldeed vulko aan dat bevel. Hij plaatste zijn mars op de grond en begon de inhoud zo verleidelijk mogelijk uit te stallen. De edelman legde hij schoon en zwaart riemen voor, smaakvol met rood en geel koper versiert, blinkende messen en dolken, met ivoren heften en met goud of zilver gemonteerd. Alles van het beste soort edeleer en geen penning duurder dan op de jaarmarkt. Fijn en ledig zal uw edelheid op geen enkele plaats ter wereld vinden. En die dolken, hoe duur zijn die? Voegde schildknaap, die ook nader erbij gekomen was. Bepaal eerst uw keus maar, jonker. Over de prijs zullen we het wel eens worden.  Onderwijl de edelman en zijn schildknaap de verschillende voorwerpen bezichtigden, begon vulko voor de beurtvrouw alles uit te pakken wat van haar gading kon wezen. Fijn lijnwaad, edele vrouw, voeg hij, terwijl een stuk linnen onderhouden zo helder wit van kleur als vers gevallen sneeuw. Of prachtige zijde, fijnig en schoonig is er nog niet gezien, dat verzeker ik u. Zie eens, welk een heerlijk beeldwerk daar met goudraad op aangebracht is. Het is waarlijk schoonkramig, zeiden de edelvrouwen begierig. Wat is de prijs van dit stuk? En wat kost deze dolk, voeg de schildknaap, terwijl hij op het voorwerp zijn haar keus wees. Ik zou het u dadelijk zeggen, jonker. Deze zijde, edele vrouwen, het is een duurstuk waarin schoonheid en deugd vindt het zijn schelijke niet. Het moet eigenlijk 3 pont kosten, maar 3 pont, riep de edelvrouw uit. Dat is een hoge prijs, kramig. Ja, edelvrouw, het is waar. De prijs is hoog, maar zie ook eens hoe heerlijk fijn het is. Doch, ik mag het uiterste ook niet vragen. Voor 2 pont en 10 ons wordt het uw eigen dom. En dan verzeker ik u dat er in geheel Holland geen edelvrouw gevonden zal worden wie er stof deze kan even naren. En deze zwaart riem, vroeg hier Aalout, niet overvragen hoor. Een schone riem heer, zei de vulko, toch kan ik hem u voor weinig geld geven. Slechts 18 denarien. Valt u dat niet mede? Dat is niet duur, riep Aalout vergenocht uit. Mijn vorige riem is op ver en na zo mooi niet en kost bij de helft meer. De kop is gesloten hoor. En deze doelkramig, vroeg de schildknaap meer. Het is de mooiste uit de gehele verzameling jonker, zei de vulko. Hij kost 17 schellingen. Dat is te veelkramig, zei de de jonker verdrietig. Zoveel kan ik niet besteden. Deze is goedkoper, zei de vulko, terwijl hij er één van de tafel op nam. Dat wil ik graag geloven, hernoemde jonker, maar hij is ook lang zo mooi niet. Kunt hij hem geven voor 12 schellingen? O, onmogelijk jonker, ik heb er zelf meer voor betaald. Maar, ik wil het goed met u maken. Laten we uit verschil delen. Een klein windje, een zoetwindje, zal ik daar maar denken. Aangenomen, riep de jonker, terwijl hij zich verwijderde om het geld te halen.  Heeft u geen mooie slingers nodig, edele heer, of een prachtige jachthoeren? Zie eens hier, deze is van elpenbeen en een gehele jacht is er op gebeeld hout. Mooie gespen of naalden om je mantel vast te steken, ik heb ze met parelen, zowel als met edelgesteenten, de kust en de keur. Filco legde zijn gehele verzameling voor de edelman op de tafel. Zijn ze niet mooi, vroeg hij, met een trots gebaar naar zijn koopwaarwijzenden? Je hebt een goede voorraad, Kramer, dat moet ik zeggen. Wat kost deze je wede spelt? Een pont, machtig heer, geen penning minder. Ik zal dit stuk zijden toch maar van u nemen, koopman, besloot de edelvrouw, na een lange wijverling. Hoewel ik het zeer duur vindt. Ik geef niet meer dan tien ons, sprak heer Aloud kort af. Nu heer, geluk er mede. Eigenlijk kan het niet, maar het ene moet het andere dan maar weer goed maken. Nog lang blevende edelman en zijn gemalinnen met veelkoop bezig, en verschillende dure stukken gingen in hunne handen over. Het was al geheeld donker toen hij zijn mars weer op de rug nam en met een diepe buiging de beurtszaal verliet. Nu begaf hij zit na het vertrek, maar de kooplustige bedien al met verlangen naar hem uitkeken. Kom binnen, kom binnen, riep aan hem toe, zodra hij in de deur verscheen. Met een vriendelijke avondgoed voldeed hij aan die uitnodiging en vluchtkeken hij in het rond om te zien wie hunnig wel de gevangenbewaarde zou zijn. Alspoedig hiel zijn oog op een dikke man die met een pijnlijk en knorren gezicht in de hoek van de kamer zat. Blijkbaar had hij hevige kiespijn, want zijn gelaat was onnatuurlijk opgezet en had een doek om het hoofd gebonden. Met een enkele oogopslag bemerkte veelko dat hij aan zijn gordelriem een aantal sleutels had hangen. Hem moet ik hebben, dacht veelko, terwijl hij de tafel naderde. Hij maakte eventueel geen aanstalten om te gaan zitten of zich van zijn mars te omdoen. Het spijt me wel goede vrienden, zei hij, maar het is nu waarlijk te laat om mijn mars nog uit te pakken. O, kom, viel met hem van verschillende kanten in de reden. Het is nog voel genoeg. We hebben de gehele avond nog voor ons.  Gijlide wel, hernam veelko, maar ik niet, ik ben vreemd hier in de stad, weet je, en ik moet nog een onderkomen zien te vinden. Het spijt me werkelijk, want ik heb veel moois bij me en ik wil graag wat verdienen, maar het kan waarlijk niet. Of... kan ik hierovernachten? Dan ben ik gaar met wat je dienst. Mag dat, Koenraad? Voegen verschillende stemmen aan het dikke sipier. Nee, zeker niet. Promde deze terug, terwijl hij zijn beide handen tegen zijn wangen drukte, daar hij juist weer een hevige aanval van kiespijn kreeg. Het is zich geen herberg. Nu, vrienden, riep veelko, terwijl hij opstond. Je hoort het, ik kan hier de nacht niet doorbrengen, dus is het voor mij hoogtijd om te vertrekken. Heb je zulke een hevige kiespijn, voeg hij op meewarige toon aan de sipier. Versrikkelijk, kreunde de dikke sleutel bewaardig. Is dat eigenlijk van mijn onveilbaar middel gebruik moeten maken, goede vriend, zei daar hij, probatemest. Heb je dan al goed middel tegen kiespijn? Voeg de sipier verheugd. Een goed middel, voor veelko? Nee man, een best, onveilbaar middel. In een halve dag is de pijn over, en wat nog het mooiste is, ze komt nooit weer om. Jammer, dat het heel onder in mijn mars ligt, ik kan haar moeilijk bijkomen. Nu, goede avond vrienden, tot weerzins. Veelko begaf zich langzaam naar de deur, toch hij had nog geen drie schrenen gedaan, of de sipier riep. Hey Kramer, oh wacht even, hoe duur is dat middel? Twee denarien, riep veelko. Wat, twee denarien, voeg de sipier. Twee denarien, herhaalde veelko, en ging penning minder. Maar, ik wil je een voorstel doen, geef mijn verlof, om de nacht je door te brengen. Misschien vind ik deze avond dan nog genoeg, om u dat heerlijke middel, waardoor al honderden leiders voor goed hersteld zijn, tegen schenken te geven. Mooi voorstel kan ik toch niet doen, zo helpen wij alkander. Aangenomen, riep de sipier. Stuk op maar gauw op, want ik verga van de pijn. Bravo, riep de anderen. Ga zitten, koopman, en laat zien wat je hebt. Veel meer dan je koop bezult, riep veelko. Maar kijken, kost geen geld, niet waar? Toch, laat ik eerst de arme zieken helpen. Zie daar, hier is het. Dit is het heerlijke middel van Hippocrates, een beroemd kruidkundige uit oudheid.  Vrijver de zieke plaats aan alle zijden mede in, en binnen korte tijd is de pijn geheel verdwenen. Als het nodig is, moet de invrijving één of twee mal herhaald worden. Coenraad volgt het voorschift getrouw op, en nu begon vulko zijn koopwaren op de grote tafel uit te stallen. Waar is de kok, riep hij. Hier heb ik peper, gemberg, kruidnagelen, komijn en muskaatnoten. Niet nodig, en hier heb ik hozen van de fijnste soort in allerlei kleur. Je kunt maar kiezen, alles gaat vanavond voor een koopje, want ik heb een goede dag gehad. Hij ziet eens hier, fijn en sterke haarbanden, gespen, naalden, messen, alles, sterke en goedkoop. Linnen en fluweel, dolken van tien penningen en dolken van een pond, is het geen pracht om te zien? Vulko pakte zijn gehele mars uit en liet alles van hand tot hand gaan, zodat bijna de gehele avond besteed werd aan het uit en inpakken en bezichtigen van de schone koopwaren. Het was al laat, eer alle handel afgelopen en de mars in een hoek van de kamer geplaatst was. En, hoe gaat het nu met Kiespijn Coenraad? Voeg Vulko. Het is niet erger, Kramer. Ik zou haast zeggen dat het iets beter is. Voor je naar bed gaat, zullen we de Kies nog eens goed invrijven, zei de Vulko vriendelijk. En dan moet je mijn spoeling van kruipende ganserik eens proberen. Die helpt ook uitstekend. Hoeveel kost hij? Voeg Coenraad. Vulko maakte een afwerende beweging met de hand en zijde. De ene dienst is de andere waard, goede vriend. Laten we daarover niet meer spreken. En, zicht op de sipier overbuigende, fluisterde hij hem in het oorlog. Ik slaap je niet voor niets. In een herberg zou ik ook moeten betalen, niet waar? Straks, als we alleen zijn, heb ik nog een mooie gordelriem voor je. Ik heb graag overal, waar ik kom, goede vrienden. Doch, laat er niets van merken, voor ik vertrokken ben. Coenraad knikte. De marskamer beviel hem wel, en als spoedig daarna stond hij op, om zich te rusten te begeven. In Niegij Wild kunt geweld op mijn kamer slapen, zei hij tegen Vulko. Als ik u daar niet tot overlast ben, heel graarne, antwoordde Vulko opstaande. Hij nam zijn mars op de rug, en na alle een goede nacht toegewenst te hebben, volgde hij de dikke sipier naar dienst vertrek.  Hier haalde Vulko een gordelriem uit zijn mars en gaf hem die. Hartelijke dank, graamer, riep Coenraad verheugd. Wees er verzekerd van, dat gevoortaan mijn vriend in mij zult vinden, en als geweerd het doorrecht komt, kunt je hierover nachten, hoor. Dat neem ik graag aan, zei de Vulko. Hoe is het nu met kiespijn? Het wordt al veel beter, maar toch moesten we het nog maar eens insmeren. Heb ik het niet gezegd? Geen betermiddel, dan dat van de beroemde Hippocrates. Gebruik nu deze spoeling van Ganserik nog, en je zult slapen als een roos. Dat verzeker ik u. Een half uur later lag een Coenraad en Vulko ieder op een rustbed, toch geen van beide sleep. Coenraad kon niet in slaap komen, omdat de pijn weer heviger geworden was, zodra hij in het warme bed kwam, en Vulko was wakker, omdat hij niet slapen wilde. Onafgebroken, luisterde hij naar de ademhaling van Coenraad, met het vaste plan om zich, zodra deze sleep, van de sleutelsmeester te maken, en zich naar de onderaardse holen te spoeden, in een waarvan, heer Gijsbrecht zijn ongelukkig lot voortslepte. Toch zijn geduld werd op een zware proef gesteld, want het ene uur na het andere ging voorbij, en nog althoos sleep Coenraad niet. Onophoudelijk hoorde Vulko hem krönen van de pijn, maar hij verloor zijn geduld niet. Roerloos lag hij op zijn legersteden, en door een rustige en diepe ademhaling, tracht hij Coenraad in de waant te brengen dat hij sleep. Eindelijk werd zijn kamergenoot rustiger, en korte tijd daarna scheen het Vulko toe dat hij sleep. Ja, zijn ademhaling werd meer en meer hoorbaar, en ging eindelijk over in een luidge snork. Vulko wacht er nog wel een half uur, en bemerkt tot zijn grote vreugde dat Coenraad rustig bleef doorslapen. Nu of nooit, mobbelde hij zacht. De sleutels heeft hij bij zich op bed genomen, als ik goed gezien heb. Het zal niet gemakkelijk gaan om ze in handen te krijgen. Toch, de niet waard, wind ook niet. Voorzichtig richt hij zich op. Gelukkig, het ledekant kraakte niet. Nu wacht hij weer enige tijd, en hield zijn ogen onafgebroken op de plaatsgericht waar Coenraad lag. Het was donker in het vertrek, zodat hij hem niet zien kon. Doch, aan zijn rustige ademhaling bemerkte hij dat hij sleep.  Zo langzaam mogelijk liet Vulko zich nu van het bed afgeleiden, dat hem gelukte zonder enig gedruis gemaakt hebben. Weeg hield hij zich een ogenblik stil om te luisteren. Coenraad sleep rustig door. Hij begon zelfs hard op de dromen, waarvan Vulko niet weinig schrikte. Onhoorbaar plaatste hij nu zijn ene been vooruit. Coenraad snorkte door. Nu zijn andere. Daar stoot hij zacht tegen de mars aan die hij tegen de tafel geplaatst had. Veel gedruis maakt het niet, maar toch genoeg om onmiddellijk aan het luidige snork van Coenraad in einde te maken. Vulko voelde dat hij doodsbleek werd. O, god, zou het mislukken? Mompelde hij onhoorbaar. Doodstil bleef hij staan. Zou Coenraad wakker zijn? Hij luisterde. Nee, het scheen dat hij sleep. Altans, zijn ademhaling was diep en zwaar. Maar snorken en dromen deed hij niet meer. Vulko wacht wel een kwartier lang. Toen ging hij zacht met één been weer het schreden verder. Even later verplaatste hij zijn andere been. Toen bleef hij weer enige meer te staan. Alles bleef stil. Hij hoorde niets dan de ademhaling van Coenraad. Zacht strekte hij zijn arm uit om te onderzoeken of hij dienst bed al genaderd was. Ja, nog één schreden en hij had zijn doel bereikt. Voorzichtig sloopt hij verder. Hij boog zich een weinig voorover zodat hij Coenraad's adem in zijn gelaat voelde. Waar zouden de sleutels zijn? Onder zijn hoofdkussen? Waarschijnlijk wel. Hij strekte zonder het minste geruis opnieuw zijn arm uit. Zijn hart klopte hem onstuimig in de borst. Zou het gelukken? Hij voelde de sleutels niet. Ja, toch. Daar lag iets kouds. Dat moesten ze zijn. Ha, daar! Doch, plotseling slaakt hij een kreeg van schrik, want onverwacht richtte Coenraad zich op en greep hem met beide handen om zijn hals. Ha, mannetje, dat dacht je niet, he? riep hij uit, terwijl hij zich van zijn bed liet geleiden. Met kracht rukte Velko zich los. Hij had zich geheel van de schrik hersteld en begreep dat kanten alleen hem nog kon redden. Keel, ben je razend geworden? riep hij uit, terwijl hij zich Coenraad van het lijf hield. Wat scheelt hij toch om een goed vriend zo onzacht om zijn hals te pakken? Wat denk je wel van me? Niet veel goed, vriendje, lacht de Coenraad.  Ha, dacht je nu waarlijk dat je Coenraad een slim waard? Maar beste man, riep Velko, die zit nog al tos dom hield. Wat denk je dan toch van me? Geloof je soms dat ik een dief ben? Dat weet ik niet, zei de Coenraad saarend, maar veel goed had je niet in de zin. Wat moest je anders uit mijn bed doen? Wel, nu nog mooier, riep Velko lachend. Begrijp je dat dan niet? Ho, Coenraad, Coenraad. Nu dacht ik toch dat je verstandiger waard. Hoe bedoel je dat? Voeg Coenraad, die inderdaad begon te geloven dat hij zich vergist had. Zulk een behandeling heb ik niet aan je verdiend, Coenraad. Her nam Velko verwijtende toon. Het was niets dan belangstelling van me dat ik naar je bed ging. Ik wilde alleen even luisteren of je pijn over was, of niet. Met het plan om je kies, zodat nodig was, nog eens goed in te vrijven. Ik meen dat ik je hoorde krönen. Zo, zei de Coenraad, wanthrouwend. Maar wat moest je dan met je hand aan mijn hoofd kussen doen? Dat is mijn geheim, Coenraad, zei de Velko, op enigszins geheim zinnige toon. Alleen wil ik je zeggen dat ik je de kiespijn afnam. Maar hoe ik dat deed? Nee, dat zeg ik niet. Dat mag ik ook niet zeggen. Geloof je me nu? Het is mogelijk, zei de Coenraad, schouder ophalend. Blijkbaar was zijn wanthrouwen nog niet geheel geweken. Weet je wat we doep moesten? Vroeg Velko lachend. Nu, wat dan? Wel, we moesten gaan slapen. Weet je wel, dat je me geducht aan het schrikken gemaakt hebt? Jij mij zeker niet? Prompte Coenraad. Nu, ga dan maar weer in bed. Toch nu haal je niet weer zulke kunsten uit, versta je? Dat is afgesproken, zei de Velko. De beide mannen stapten weer in bed. Misschien gaat hij weer slapen, dacht Velko, bedroefd over het mislukken van zijn poging. Toch, die nacht, viel Coenraad niet weer in slaap. Hoewel de woorden van Velko hem enigszins hadden gerust gesteld, vertrouwde hij zijn kamergenoot toch niet weer geheel. Slapen althans durfde hij niet, en onophouden het luisterde hij of hij beweging in het andere bed hoorde. Zo ging de nacht langzaam voorbij. Coenraad begroerte de dag met vreugde. Velko daantegen zag de eerste zonnestraal met een bezwaard hart. 