Ongeluksvogel | George Lodewijk Kepper | Action & Adventure Fiction, General Fiction | Dutch | 3/6
Hoogstuk 10 van een ongeluksevogel door George. Deze liep je volksopname behoort het publieke domein, voorgelezen door Anna Simon. Hoogstuk 10. Van Duin begint zijn gast Edward gevaarlijk voor de samenleving te vinden. De volgende morgen was men vroeg aan de ontbijtafel en daar het wederig dit toeliet werd er voorgesteld wat te gaan rijden. Hoe vuurig Edward ook winste dat de paarden op hol mochten gaan, of dat de kast in sloot mocht vallen, niets van Dienaard gebeurde. Het scheen dat hij het leven zijn Luise niet mocht redden. Aangenaan werd ook deze dag ten einde gebracht, en vooral toen Luise wat minder stijf was geworden, vond het Edward veel gemakkelijker zich met haar voort te bewegen. Het ging met hen zo als het gaat met elk paar dat ook aan haar trapsgewijzen leert kennen en op prijstellen. Hij vermeed zorgvuldig de minste verklaring. Zij was goed en hartelijk voor hem, maar wat zij meer wilde zijn zou ik alleen voor hem begrijpelijk zijn geweest. Zo brachten zij negen dagen door. De jonge luip begonnen zonder zich om de woede van de vergrammen en velgebeten commissaris te bekreunen, het stilswijgend eens te worden. Jozef liet hen samen de zaak opklaren. Hij zag dat zijn tussenkomst geheel overbodig was. Evenwel, wat oude heraangaat, met deze was hij meer verlegen. In een losgesprek over zijn zuster had hij de gevoelens van de braver man Ritz in zoveren leren kennen, dat hij voor het ergste vreesde. Deze had namelijk voor zijn dochter Ritz een rijk jong mens bestemd, die veel op een springhaas geleg, maar het hoofd van je vrouw Luise nog lang niet op hol had gebracht. Of zijn dochter met die keuze gelukkig zou zijn, daar dacht hij niet aan. Dat zou wel komen, meende hij. Hij had zijn vrouw nooit lief gehad en hij was er toch ook gekomen. Trouwens, hij geloofde dat het niet anders zou kunnen dan dat Luise smoorlijk verliefd moest worden op de man die hij voor haar koos. Al was het maar het kinderlijke gehoorzaamheid. Met bekommering zag dus Jozef het ogenblikte gemoet dat er een verklaring zou komen, het geen voegof laat zou moeten gebeuren. De indruk die hij van het gesprek met zijn vader behield was van die aard dat hij voor geen geld ter wereld zijn vriend iets hierover zou hebben willen zeggen.  Elke dag lasten hier van Duin zijn couranten na en de berichten werden forturend ongunstigig. De bewegingen in Brussel waren gevolgd door die een leuven, mond, luik, antwerpen en andere Belgische stelen. De prins van Oranje had zich naar Brussel begeven, toch met levensgevaar die stad moeten verlaten. Het oproer kreeg zo'n dreigend aanzien dat het troepen zelfs Brussel moest uitrukken. Zo stonden de zaken toen Edeward en Jozef bewelontvingen zich onmiddellijk bij hun korps te vervoegen. Daar er die avond, dat grote ontstichting van laatst genoemde, die ijstelijk verlangend scheen om glorie rijke daden te verrichten, maar tot grote vreugde van Edeward, geen gelegenheid tot vertrekkende was, werd er volgende morgen voor een vertrek bepaald. Vertrekken? Juist nu hij zich zozeer begon thuis te gevoelen. Vertrekken! Hij had alle inwoners van Brussel wel willen verminken. Jozef vond nu het ogenblik rijk zijn zuster wat te onderzoeken om daarnaar zijn verder gedrag te regenen. Want mocht zij niet zo vel op zijn vriend gefermeerd zijn, dan zou het de grootste dwaasheid zijn geweest, de huiselijke vrede, te gaan verstoren. Hij nam dus zijn zuster mede in de orangerie en begon als zonder erg met haar te redeneren. Een droog leven, vind je niet? Heel veel afwisseling heb ik de mensen niet, merkte Louise vrij juist aan. Wat jammer dat wij nu zo half over kopje moeten verlaten, niet dat ik wil pretenderen, dat wij zo'k overheerlijk gezelschap zijn. Dit laatste sprak hij langzaam en kouend uit, maar drie personen brengen licht meer vreugde aan dan één. Ja, het spijt me geducht, dat je weer weg moet. Het valt me bijzonder tegen. Nu, ik kom zo goud terug als maar enigszins mogelijk is, trooste Jozef, terwijl hij haar strak in het aangezicht zag. Dat vind ik recht goed van je, maar... Bij dat maar bleef het. Doch het was meer dan voldoende voor hem, om te begrijpen dat als er wegens hun vertrek en de gevaren bij aan zij konden zijn blootgesteld één getraanen weer vergoten, er licht één traan bij was, die niet over hem geplankt werd. Om nog meer zekerheid te hebben besloot hij haar, even als er vergeende minst de bedoeling in verborgen lag, meer op de man af te vragen.  Wel zou zij hem niet in haar geheimen, zoals ze had, wijden, doch hij was genoegzaam overtuigd dat er in de wijze van antwoorden voor hem eventueel was op te merken als uit haar reedsgewisselde volzinnen. Je hebt dus niet veel afwisseling over het algemeen. Bah, ik vermeel me soms doodelijk. Zie je er nooit z'n sterveling? Was dat maar zo? De enige die we hier bijna dagelijk zien en die de deur plat loopt, is de jonger van Béhm. Zo heette de levensgezel die de zorgvolle vader voor haar had uitgepikt. Je kent hem niet, maar zo'n verfinnende jongen heb ik nog nooit gezien. Dus je hebt dan liever nog Edeward, een vrolijke jongen, zei hij op hoogst achterloze toon. Het gezichtje van mijn juffrouw van Duin werd met een klein, zeer klein bloosje overtogen. Na eenig aarzelen sprak zij, het is ontegenzichtelijk, een zeer aardig mens, maar ik ken hem nog te weinig. Zeker, veelde Jozef aan. De tijd van acht dagen is ook veel te kort om iemand tot het binnenste van zijn hart te kennen. Luise zag haar broeder van terzijde aan. Ze bespeurde niets dan luchtige onbezorgdheid op zijn gelaat. Ze had haar geheim niet verraten. Hoe gaar er men in het algemeen op mogen spreken van hem wie mijn genegen is? Zo wensen zij in dit geval toch het gesprek van het onderarm af te leiden. Zou het geniet nog een dag kunnen blijven? Ik heb je in geen zes maanden gezien, en sinds je van de kostscholwaart gekomen, zei het gealt in huis geweest. Je kunt niet begrijpen hoe vreemd het mij was toen je weg waart. Het was met de eerste dag zo ledig. Het zal je nu denkelijk niet minder ledig zijn, merkte Jozef aan. Hoe dat, zei de Luise, weer kleurende, daar zij, en terecht, in deze vraag, weder en verborgenen bedoeling zag. Ben ik je dan minder waard geworden? Zo spraken ze enige tijd door, en toen ze binnen waren gekomen, was Jozef volmaak op de hoogte. Held perfect begrepen dat, als Edeward veel tegenkanting in de verwezenlijking van zijn plannen mocht ondervinden, het verzet meer van de zijde, de zorgende vaders, dan van die der tederen dochter zou komen. Toen ze de Kamer binnen traden, zat Edeward gezellig en vertrouwelijk met de oude her te schaken. Ziet gegaarne iemand schaken, vroeg Edeward zo onnozel mogelijk.  Ze zeiden dat ze het gegaarne in sie mocht. Dezelfde nooit meedoen, vervolgde hij, terwijl hij haar aanzag, wodof zij deze nacht nog mede moest. Luise verwaardigde zich niet hierop antwoord te geven, of liefig zij durfde geen woord spreken, om niet te verraden hetgeen in haar omging. Hoe menigmaal nestelt zich niet een gevoel bij de mens, zoals Luise dit plotseling bij zich ontdekte, zonder dat men in het begin er iets van bespeurt. Men is er menigmaal al lang mede bezield, voordat men het nog vermoed, en dan is maar een kleinigheid nodig, om de ogen te openen. Ze hadden vorige keer al een alles behalve ongunstige indruk van Edeward behouden, die toen zo zondeling met haar in kennis was gekomen. Menigmaal hadden zichzelf in de eenzaamheid rekenstap gegeven van die gevoelens, maar altijd hadden ze zich toegeschreven aan belangstelling, weegst de nauwe vriendschap tussen hem en haar erboedig. Van de hartklopping die ze bij het wederzien waren nam, en van het gevoel dat haar toen bezielde, doog dat zij zo goed had weten te verbloemen, hadden zich ook geen rekenstap kunnen geven. Het gezels op van Edeward was haar aangenaam geworden, zonder dat zij zelf wist waarom. Ze durfde niet naar de reden gissen, waarom zij een nadering haar hart sneller deed kloppen, haar bloed sneller door de aderen voortjoeg. Wel hadden zich tegen dit alles weten te verzetten, maar hierdoor was ze juist in de stijfheid vervallen, welke Edeward zozeer van zijn stuk had gebracht. Natuurlijk moesten haar langzamerhand de ogen geopend worden, en ze begon te begrijpen wat eigenlijk dat gevoel was, het welk zij tot dus verre niet had kunnen beseffen. Ze leerden zichzelf bekennen. Ja, ze beminden. De glujende stroom die alles doet tintelen, die twee geesten tot één maakt, die, als er waren het, een onzichtbare geleiddraad van de één mens tot de andere vormt, was ook door haar gevoeld. Hun ogenblik was voldoende geweest om haar een juiste blik op haar toestand te doen werpen. Zolang zij nog niet aan het afzijnaat moeten denken, was zij er niet toegekomen zich af te vragen wat haar bezielde. Ze was tevreden, en dit was haar genoeg. Toen zij echter van het naderen de vertrek hoorde gewagen, toen moest zij gaan denken aan het verlies van datgene wat haar gegeven was.  Toen eerst begreep zij dat zij zonder hem misschien minder gelukkig kon zijn. Edeward zag in dat hij voor zijn vertrek een verklaring behoefde, en Joseph, hoewel voor het ergste vreesende, vond het beter dat men ronduit voor de zaak zou uitkomen dan op zulke wijze zijn verder wortel te laten schieten. Hij kon ons zijn vriend dus niet ontraden. Toen het schaakspel geëindigd was en Edeward dit met zijn gewone behendigheid verloren had, maakte hij zich gereed de gebruikelijke avontwandeling te doen. De oude heer bleef zijn pijp roken en Joseph hield zich, alsof hij later wel zou volgen. Wel was het jaargetijden reeds ver gevoorderd, het was september, maar de afstand van het huis tot de orangerie was niet groot genoeg om hen daarvan af te schrikken. Het was tamelijk duister geworden, doch Joseph verloor hij niet uit het oog. Wat zij spraken, altijd hetzelfde. Wat Edeward zeide toen hij haar zijn liefde bezoer, alle wel sprekendheid wordt dan aangewend en toch is het altijd hetzelfde. Hoe het zij, het resultaat was, dat onze Edeward, ten einde aan zijn taal meer klem bij te zetten, haar handen tussen de zijnen nam en uitriep, ja, met mij zou het gegluggig zijn. Joseph had achter een struik bedaard aangezien hoe zijn vriend dit wel opknapte. Hij was zo met hart en ziel bij de scene dat hij niet bespeurde hoe zijn waardevaardig, die op zijn vrije gebloemde veel te pantoffels de orangerie was ingewandeld, de wel sprekendheid van Edeward bewonderde. Ook ontgien het zwaarders aandacht niet dat de dochter de uniform de dragonders mooi vond. Nauwelijks had Edeward zich op de knieën laten vallen of het vaderlijk geduld was ten einde. Met één sprong was hij bij het jonge paard en voordat Louise er nog de mond had kunnen openen om een angstkreet te slaken, riep hij reeds Wat is dat? Mijn kind verleidde. Hij greep Edeward in de klederen en schudde hij hem hevig. Ongelukkige was al wat hij nog kon vertellen. Jozef was inmiddels genaderd en tracht de man op alle mogelijke manier aan het bedaren te brengen, maar, o, nameloze ellende, hij werd als medeplichtige beschouwd. Even als Cezar bij zekere gelegenheid zeer doevig uit riep ook gij mijn zoon Brutus. Zo had de heer van Duin ook wel uitgeroepen, ook gij mijn zoon Jozef. Toch, hij was zijn gehele oude geschiedenis glad weder vergeten.  Van Duin, als verpletterd, liet zich machteloos op een groen geschilderde tuinstoel vallen. Hij verborgen het hoofd in de handen en snik de overluid. Jozef kwam naar hem toe om hem te troosten. Toch de verontwaardigde man duwde hem van zich weg. Opeens vereest die man. Als een vieren populier stond hij daar met gebalde vuisten met tornige blikken naderder zijn dochter, en deze de ogen neergesloeg. Dreigend strekte hij de hand uit naar de bewerker van het onheil. Toen hij echter zijn kind genaderd was en zij daar zitterend voor hem stond, loste zich zijn woede op. Zijn hart werd weak en de ogen liepen vol tranen. Toch zijn bedaardheid keerde terug. Hij nam de bril af en veegte de glazen met de puntum van zijn zijde voelaar schoon. Daarop spak hij met een grote majestijd. Vertrek, meneer! Eduard wilde iets in het midden brengen. Vertrek! Haalde de heer van Duin op een toon zo koud als een sralen februari nacht. Eduard zag zijn vriend van der zijde aan, maar dienst ogen beduidde hem dat het lang niet kwaad zou zijn als hij zich verwijderde. Hij liet de hand van Louise die hij nog altijd in bewaring had gehad, los en koos de wijste weg, namelijk de weg naar huis. Maar beste vader, spakt Jozef, steeds op een eerbiedige afstand blijvende. Waarom zeid hij zo woedend? Louise kan. Zwijg, ontaarde zoon, viel de vader hem in de reden. Louise naderde hem en wilde zijn hand nemen. Toch hij weerde haar ruw af. Gehuit mijn ogen! Geheel versluigen keerde de man naar zijn kamer terug en sloot zich vol weemood op. Als naar gewoonte was het gevolg van deze scène een vervaardelijke lachbui van Jozef, waarmee de echter Edeward in het minst niet instemde. Laat je gerust in de oorlog doodschieten, zei hij. Dat zinbeerste gewone ontknoping van al zulke vereidelde liefde plannen. Het komt goed dat we morgen al op reis gaan. Edeward had echter vol strakt geen genoegen te dood te gaan opzoeken. Wat de heer Van Duyn betreft, half tot radeloosheid gebracht, wist hij in het eerst niet wat hij zou doen. Hij liep in koortsachtige spanning de Kamer op en nedig en gevoelde dat leed dat welk brave ouders van verdorvene kinderen moeten opslikken.  Hij meende een zo schitterende partij voor Louise in het oog te hebben, maar al mochten de jongen luid tegen hem samensweren. Het was zover nog niet. Hij was er ook nog. Dover zat hij nedig, toen aan de Kamerdeurg geklopt werd. Aan de Kamerdeurg vond het diep bedroefdevaardig. Hij hoorde het niet, of al licht deed hij alsof hij het niet hoorde. De mens is zo boos. Een hevig en aanhoudend gebond dat een exercitieën en manoeuvres met stormrammen konden denken, deed hem uitroepen, wie is daar? Ik was een bevredigend antwoord. Hij hernieuwde de vraag door brommen te roepen, wie? Ik ben het, Rip Jozef, want deze was het, erg overredend uit, alsof hij niet begrijpen kon hoe het mogelijk was dat ik geen voldoende aanwijzing kon zijn had zich in het hoofd gezet dat Jozef in de samenzwering tegen de handzamer enige dochter betrokken was. Zoveel snoedheid was in zijn oog meer dan voldoende geweest om te maken dat zijn liefde voor Jozef op dit ogenblik uitwandelen was. Ik ben voor niemand te spreken, goudde hij. Jozef vond dit bescheid zo alleraardigst dat hij opnieuw, langzaam, toch aanhoudend op de deur begon te trommelen, daarbij telkens woorden voegende van de volgende gehalte. Ah, eventjes maar, moeten we dan zo scheiden? Verbeeld u, het gaat mij voor de laatste mal ziet. Maar niets mocht paten en Jozef scheen het hopeloos kloppen niet aan lokkelijk te vinden en de versierselen aan de deur niet voor merkwaarde genoeg te houden om hij nog langer aan te staan. Want na nog eens voor het laatst een verradelijke bond op de deur gegeven te hebben verlieed hij die en ging naar beneden. Het was nu elf uur in de avond. Als daar gewoonte gingen de jongen luid te rusten. De schets door Jozef van de gemoetsbeweging als dierbaan vaders geleverd was niet in staat Luise een genoegelijke nachtrust te verschaffen. Duisterde toekomst tegemoetziende hadden de beide gelieven dankzij de erg grote beleefzet van de heer Van Duyn, die door zijn buiten sporen gegranschap vervoerd, er niet aan had gedacht dat hij zich heel alleen liet. Elk kan naar de plechtigste beloften gedaan. Zelfs Jozef had geen zucht meer tot lachen om te bespeuren dat het met beiden ernstige gemeent was dan hij oorspronkelijk had gedacht. En niet zeer opgeruimd ging het dritaal naar hun kamers.  Juist als Luise naar boven gegaan, toen Van Duyn zijn huisjapon zorgvuldig dit knopte het nachtslot van zijn kamer opende en de gang doorliep, terwijl de beide gordelkwasten van zijn ruimgewaad eendrachtelijk hem achterna huppelden. In gedachten verzonken hield hij stil voor het slaapvertrek van zijn dochter. Van Duyn er beleefd aan te dikken, opende hij de deur, weerp ze hard dicht en kwam een verpletterende wijze op haar aan, de rechterhand dreigend opgeheven, met kleine, effectmatig berekenende stappen en een gezicht, het welk scheen te moeten beduiden, dat hij de schimm van haar afgestorvene moeder opriep om zich tussen hem en de schuldige dochter te plaatsen. Die opmars was zeer karakterstik, dit valt niet te ontkennen, toch miste iets van zijn indrukwekkende stilstond en niet verder scheen te kunnen. Hij moest zijn pose verlaten om te zien wat hem bellette op zijn trillende dochter toe te lopen. Met onstichting zag hij dat zijn beide kwasten, die na hem wensde binnen te komen, door zijn overeil dichtwerpen van de deur in hun voordem verhindert en tussen de deur en het kozijn gekneeld waren. Toen hij die deur geopende de beide ornamenten uit overdrukking geret had, was zijn dochter enige mate van haar schrik bekomen, de deuten in niets toe te geven. Met ijskoude pedaardheid wees hij haar een stoel, hoewel ze reed zat. Nu viel hij ook neder en zag zijn dochter lang en mistroost geaan. Daarop voelde hij dat zijn ogen vochtig werden en beet zich met het tanden op de onderlip, als wilde hij zijn snikken onderdrukken. Jozef zou denkelijk naar dit mengelmoes van droevige gebaren zich vergeten hebben, maar Louise, die niet zo ongevoelig was, werd door uitelijke teken van droefheid getroffen. Ze schudde weer moedig het hoofd, nadat de bedroefde man nam zijn hoofd tussen haar handen en drukt een kus op zijn voorhoofd, terwijl zij hem zacht en teder aanzag. Waar hij zo doorgegaan, dan zou hij weer licht met haar hebben kunnen doen wat hij wilde. Toch hij verloog grams toerig op, duwde haar van zich en spak. Weg, ontaard kind, hier is uw plaats niet. Ik heb een ogenblik aan mijn gevoel toegegeven, maar ik wil niet voor mijn kinderen wenen, naar de hand met mijn tranen de spotdrijven. Maar beste, de spotdrijven, zeg ik. Verachtend krulde hij het bovenlip op.  Ik heb lang genoeg met zachtheid gepoogd het vertrouwen mij naar kinderen te winnen. Maar na het gebeurden heb ik het vruchtelozen van mijn pogingen ingezien. Ik zal anders gaan handelen. Ik verbied u, verstaat hij, enige briefwisseling met die ondankbare die de wetten der gast vrijheid met voet en treed te onderhouden. Gij mocht hem niet weder zien en zult uw kamer niet verlaten voordat beide vertrokken zijn. Heb je maar verstaan? Hoor me toch aanvaardig! Geen woord meer, begrepen? Ik zal uw minnaar voor altijd mijn huis verbieden. En op dat ik verzekerd zei dat gij niet weder zulke geheime minnaarijen aanknopt, zult gij nog deze maand in de echt treden. Na deze beslissende woorden zag hij haar voor de laatste maal forsend aan, liep naar de deur, na, door het binnenkomen geleerd, zijn beide kwasten te hebben opgenomen, ging de deur uit en wierp de deur zo hard dicht dat de sleutel uit het slotsprong en tegen de grond sloeg. De armo Louise wist waardig niet meer wat te beginnen. Zou hij dat menen? Van Duin vast overtuigd de schrik en het hart zijn dochter gebracht te hebben keerde naar zijn slaapkamer terug. De volgende morgen zonder de beide jongen lieden voegen op en kleden zich haastig aan. Hoewel Louise geducht veel indruk van het gesprek met haar vader had behouden had zij het toch na enige overweging raadzaam gevonden haar kamer te verlaten. Ze had tegenzet en het ombijt gereed gemaakt voor de vertrekkenden die haar een hart steden voor het verhandelijk geweld moest bewaren. De heer van Duin was in te se zo slim geweest geen palijzen op de kinderlijke gehoorzaamheid zijn haar dochter te bouwen. Houdt een flauw voorgevoel dat Louise zou trachten een onderhoud met haar lieveling te zoeken. Er was nog op en nog lang voor dat Jozef en Edeward beneden waren was hij ook in de huiskamer. Ik veld het zeer hartelijk, mijn dochter, dat jij uw broedig niet nuchterend de deur laat uitgaan. Ik wens de evenwel dat jij weder naar uw kamer ging. Jozef zal straks wel bij u komen om alschij te nemen. Louise schee niet genegen aan die wens te voldoen. Verstaat ga maar niet, volgde heer van Duin terwijl hij norst naar haar zag. Louise gaf geen antwoord, dat wel niet beleefd, maar toch het best was wat zij doen kon.  Ik wil het, voegde haar erbij. Vreesende opnieuw zijn toren op de wekken, waar Louise zaak niets beter waren tegen deel veel slimmer zou worden, onderwerp ze zich na enige overdenking en verlieed zonder een woord te spreken het vertrek. Een ogenblik daarna kwamen de beide jongen lieden naar beneden. Ze traden de ene deur binnen en de heer van Duin ging de andere deur uit. Zonder veel pour parlais meer punten ze zich op het ontbijt, voornamelijk Jozef, naar de eetlust van Edeward door deze noodlottige ontknoping van een tocht waarvan hij zich zoveel had voorgesteld, derelijk benaderd was. Van Duin schen zich bedacht te hebben, tenminste, hij kwam terug. Goedemorgen, riep hij, half luchtig, half nog onder indruk van het toneel van de vorige avond. Goedemorgen papa, riep Jozef, terwijl Edeward iets beroemde dat ook Goedemorgen moest beduiden. Ook een kop thee, voeg Jozef. Dank je. Die bestelte. Jozef sprak eindelijk van Duin. Uw zuster wordt door lichte ongesteldheid verhinderd door honneurs waar te nemen. Wilt hij echte afscheid van haar nemen, doe dit dan, daar er voegsaamheid u dit toelaat. Jozef zag eens naar zijn vriend, maar daar deze, de ogen niet op sloeg, snelde hij naar boven. En wat u aangaat, zei hij, zich op Edeward wendende, zonder meer te spreken over het gebeurde, zeg ik u, dat het mij aangenaam zal zijn, niet wegenens uw persoon, maar voor de rust mij naar dochter, dat hij uw bezoeken hier zo min mogelijk aflegt. Ik zal u niet meer met mijn tegenwoordigheid last gevallen, en verzoek u wel verschoning voor de verveling en omaangenaamheid die ik zonder het te willen u veroorzaakt hebt. Zeer dank ik u voor de beleefdheid mij bewezen, en in die het lot mij in staat stelt u alles te vergelden wat jij mij gedaan hebt, zal ik nimmig in gebreken blijven. Van Duin had zich voorgesteld, Edeward zeer bedrukt te zien na zijn en niet zeer heuze woorden. Hij begreep volstrekt niet hoe iemand die de dochter lief had, zo cool en onverschillig voor de vader kon zijn. Zwijgend werd het terugkomst van Jozef afgewacht. Het behoeft niet gezegd te worden dat deze een klein epistotje voor de gebannen Edeward bij zich had, en dus het romantisch employ van postenjong Damour vervulde. Einde van Hoogstuk 10 Hoogstuk 11 van een ongeluksvogel door George.  Deze liepen volksopname behoeld tot de publieke domein, voorgelezen door Anna Simon. Hoogstuk 11. Twee lieve jongens. In één der minst bezocht dwarsstraten van antwerpen stond, of liever, staat nog een huis, het welke van buiten zo uitzag dat wij de lezig in die haar voor had gestaan het niet kwalijk zouden hebben genomen als hij de neuze voor had opgetrokken. Wanneer men zich er vlak voor bevond en het lang beschouden, kom en ontwaren dat de bewoners ervan wij ligt zich voorstelden ook in een huis te wonen. De deur scheen door het gebruik tenminste men kon op verschillende plaatsen de hand erdoorsteken terwijl de planken waaruit die fraille deur was samengesteld zelfs aan praktische geschiktheid voor brandhout deden twijfelen. Er waren twee kleine vensters aanwezig aan weersijden van de deur met roeden waarin eens glasruiten waren geweest, zoals enige scherven die verrassend hoekgepunten lieten zien deden vermoeden. Achter deze gezellige ramen waren zware houten luiken aangebracht, welke het merendeel de bewoners van de straat zich niet kon herinneren ooit geopend hebben gezien. De bovenetage want het hoek mocht geen twee verdiepingen verhugen had drie vensters waarop dezelfde beschrijving zonder een haar verschil toe te passen was. De voegen van de stenen waren uitgevallen. Daarom boven had de gehele voorgevel een neiging om het straat neer te ploffen doordien hij een hoek van dertien graden met de vertical maakte. Zodat de voegen erom een voorstelling van de toren te piezen scheen te moeten geven. Toch menige voorbijgang met schuwe blik, de handen op het hoofd als of daarmee de gehele gevel zo deze onverhoop mochten okan naar zakken zou zijn af te weeren geweest in verliegende haast deed voorbij lopen ten einde niet in de courant als onder de puinhoop bedolven vermeld te worden. Het allerkodigste hierbij was dat zelfs zij die met het scherpstige heugen waren begaafd, zich niet konden herinneren ooit z'avonds licht in dat huis te hebben zien branden het welk toch door de reeten die overal de blinden, sierden onmiddellijk zou zijn verraden geworden. Zo vermond was de deur dat de nieuwsgierige ogenschijnlijk onagediend het huis had kunnen binnenkruipen. Hadden iemand dit in tussen geprobeerd dan zou hij ontwaard hebben dat achter de vermondende deur drie stevige ijzeren roeden waren aangebracht die voor de losse planken een aanmerkelijke steun opleverden.  En zeer voor de teleurstelling gestegen zijn van hem die de verborgenheden van dit somber schijnbaar onbewoond huis zou willen onthullen wanneer hij aan het einde van het duisteren gang een zware ijzeren deur had mogen aanschouwen of liever, betasten een deur die het enige mineurs die ze wilde openen handen vol werk zou geven. Een slot was hij niet aan te zien, zodat die deur zeker op vererend verzoek moest opengaan al daar aan tenminste niet een min bekende beweging bij het openen moest gegeven worden. In zijn onderzoekingen voorgoed verhinderd zou de onbescheiden nieuwsgierigen tegen willen dank wel genoodzaakt zijn geweest zijn achtbare rug de ijzeren deur toe te draaien langzaam en vol sombere meditatie in de gang uit te wandelen het huis nog eens met bevremding aan te zien om dan op straat aan zijn gedachten de vrije loop te laten. Tot dus verre als niemand zo bedilziek nieuwsgierig of onderzoekend geweest om zich met het huis te bemoeien en algemeen ging het voor onbewoond door. Twee mannen van mantels voorzien liepen zo snel als de snerpende kouder dit noodzakelijk maakte door de straten van antwerpen. Geen woord werd door hen geuit. Dit was niet zo zeer omdat ze niet te spreken hadden, maar buiten andere redenen waarom zij liever konden wensen hun gesprek niet in de open lucht te houden, waardeed zo hard dat elke lette geeft door het loeien van de wind onverstaanbaar zou zijn geweest. Daarbij sneeelde het zo dat de daken der huizen het nevelachtig wit aanzicht hadden dat onder een sneeuw jacht zich vertoont, terwijl de mantels daarbij de wandelaars literaden in welke kleur de stof zich mocht verheugen die tot de vervaardiging deze kledingstuk op gebezicht had. Tussen beide probeerden zijn wel de sneeuw van hun mantels af te schudden, maar het scheen dat de sneeuwvlocken erop geschuldigd waren, en elk flokske dat ze er vermochten af te schudden werd dadelijk door een aantal anderen vervangen. Klapper tanden liepen er door, terwijl dankzij de kragen die zij hoog hadden opgeslagen van hun gelaadstrek een evenweinig te zien was als van de haarkleur van een oud geland herg die goed heeft gevonden een pruik op zijn knikker te zetten. Verder gaven zij door een dofgebroom hun weinige ingenomenheid met het aanlokkelijke weder te kennen en het was voor zeker geen gewoon avondwandelingetje dat hij nu de straat opvoerde.  Nadat hij zo enige tijd hadden gelopen kwamen zij bevenden van de kou de stemming, een zeer aanzienlijk huis in één der hoofdstraat te gelegen. Ommiddelijk werd de deur geopend en toch schelen ze zich in het minst niet te verwonderen over die snelle bediening. Ze maakten hun een mantels los. Nu hadden ze hun gelaad kenbaar gemaakt of de diner goede eer biedig en ze gingen de gang door. Voelkomen met de inrichting van het huis bekend, sloegen zij linksom. Gingen vier trappies op en klopten aan een grote deur. Daar hun geklopt niet met een antwoord vereerd werd en helpenden zij naar het scheen niet erg ingenomen met de warmtegraad die in de gang heerste, de deur en talen een groot, goed gemobileerd vertrek binnen. Al waren haardvuur aangenaam licht en warm te verspreiden. Als waren het de spotdreef met de winneke koude daar buiten en het temperatuur in de kamer had weten te brengen in staat om de pomade in iemand's haren dat olie te doen versmelten. Ze weepen hun een mantels op een stoel. Stamten enige keren op de grond gingen toen voor de kagel staan. Toch spaken nog geen woord. Ze moesten eerst wat bekomen. Zee zo, zak, zei de degene die met zijn hoofd iets boven dat van de ander uitstak. Ik begin wat menselijker in mijn gevoel te worden. Hij staat ook weer. Gelukkig dat ze hier op ons gerekend hebben. Is dat nog geen tijd? Zijde degene die zak werd genoemd, terwijl hij een horologie uit de zak haalde. Zeven uur, bronde hij. Wat, zeven uur? Het was reed zeven uur toen wij van huis gingen. Hij behoefde niet snugger te zijn om toen hij zijn horologie naar zijn oren had getransporteerd en het niet hoorde tikken te begrijpen dat het bij licht was blijven stilstaan. Heb jij uw horologie bij u? Nee. Daar mag geduldig wachten. Zij die zo geduldig zaten te wachten waren de beiden de bevals, aan wie Edeward een overzoenlijke haat had. Het geluk diende hem in zeker opzicht, daar deze heren denkelijk tot de partij der Belgen behoorden en dus een goed pistolschot niet, zoals in tijd van vrede, met de galg betaald zou worden. De prins van Oranje had vruchteloos gepoogd de gemoederend tot rust te brengen. Zelfs had hij zijn leven in Brussel gewaagd.  Toch onverricht haar zaken moest hij de stad verlaten na gezien te hebben dat zijn doel ook niet bereikt was geworden door zijn proclamatie. Waarvan hij zich zoveel had gesteld, maar die nog de goedkeuring van Noord-Nederland, nog die van de opstandelingen had mogen verwerven. Vervolgens moest hij op last van de koning ook het antwerp in de vertrekken, al waar gedurende zijn verblijf in België zijn hoofdzetel gevestigd was geweest. Hij liet daar een gedeelte van zijn troepen achter, die na talloze schermutselingen met de opstandelingen genootsact waren de stad uit te rukken. Het was toen half oktober, nauw 1 week voor de dag waarop het vertrek de prins bepaald was, dat wij de beide de bevals zo wachtende aantreffen. Nadat zij zo enige tijd onder een geheel onbeduidend gesprek hadden gestaan en daarna gezeten, werd een deur in het behangstel geopend en een bejaard man nadat de beide heren bron zwaar gij zei er vroeg bij, zei hij in het Frans maar er zal deze avond wat verhandeld worden. Gij weet het nieuws? Wat dan, vroeg shak, in het Frans, eindelijk zal de prins van Oranje vertrekken. Het werd ook tijd, mopelde de oudste. Lang genoeg hebben we hier stil gezeten, het wordt tijd, de handen in ze uit de mouw te steken, minne shak. Ik heb een brief uit rustel gekregen van de wijig. De zaken staan goed, sprak hij, die de heer dat huizen moest zijn. Inmiddels kwamen er drie heren binnen en een ogenblik later nog twee, maar het gezelschap was het gezelschap geheel compleet, want na de gebruikelijke begoedingen en plichtplegingen gingen allen om de ronde tafel zitten. Welke stilzwijgend plaatsnemen genoegzaam bewees dat ze wel eens meer in die zaal bij Alcander geweest waren. De heerdershuisers zonder juist de rol van president in deze vergadering te vervullen nam het woord. Mijne heren, he, danavond heb ik u verzocht nog eens te vergaderen daar ik een ernstige woord moet hebben. Slaan wij het oog op Brussel en de tyrannie is daar voor goed de kop ingedrukt. Ons bewind bekreunt zich daar niet meer om die gehaten hollanders. Maar hoe ver zijn wij hier gevoorderd? Onze stad, nog onder dwingelandij. Ons volk, mede verdrukt en aan de willekeur van de onbeschaaste militaire prijs gegeven. Maar waartoe de lenden op te sommen. Wij allen voelen ze.  Laat ons ook het moedig voorbeeld van Brussel opnieuw volgen en de hollanders voor goed verdrijven. Er is niets toen nodig om het gepuipel in beweging te brengen en dan zullen wij eens zien hoeveel hollanders er morgen in Antwerpen zijn. Ja, mag je vergeet dat we hier niet in dezelfde omstandigheden als in Brussel verkeeren, daar was toch even zeer als hier een gehele legerafdeling uit de stad te verdrijven, bracht hij die eerst het woord had opgevat er tegenin. Gij vergeet geheel en al de citadel. Als Chasseid in zijn hoofd krijgt schiet hij de gehele stad plat. En wat wil ons die citadel maken? sprak hij die het laatst binnen was gekomen met de gezicht alsof hij alleen de gehele citadel kon wegdragen. De beide de bevals schudden bedenkelijk het hoofd. Bedenk toch dat de stad geheel aan de citadel is overgeleverd, spakzak. Kom, meende bolieu, zo heette de eigenaar van het huis. Wat zij kunnen doen zullen we in het midden laten, maar zou durven niet. Spoodig was de gehele vergadering min of meer overtuigd dat Chasseid niet zou durven, iets tegen de stad ondernemen. Ik stijl u voor, vervolgde de spreker, om, zodra de prins vertrokken zal zijn, de troepen te overvallen. Elk van ons neemt een bende onder zijn leiding. Het zal niet kwaad zijn, niet jong en kessels van onze plon aan te verwittigen, omdat zij ons kunnen pijspringen. Lang kunnen we het met de nodige barricades tegen de troepen uithouden, dochp dan duur kon het wel eens tegelopen, en dan ik houd in die gevallen niet van een slechte uitslag. De beval had hierin volkomen gelijk. Revolutie is goed voor de leiders, zolang alles goed gaat. Misselijk de poging, dan is het minder aangenaam in hun plaats te zijn. Lang werd er nog in die geest beraadslaagd over de middelen, om het opzet niet te doen vaden, en men ging uit één. Volgen wij erbij de bevals, die weder in hun mantels gewikkeld, het huis verlieten en zich naar hun woning begraven. Zij behoorden tot de aanzienlijkste bevolking, hun vader was gestorven en hun moeder had de een in het geheel niet, de ander slecht zeer kort gekend. Evenals bij alle revolutie en volksbewegingen, het verblinde volk meestal wordt opgeruid door liden die hun persoonlijke belangen in het oog hebben en anderen gebruiken om hun doel te bereiken.  Zo hadden ook de beide de bevals zich bij de revolutie aangesloten en zichzelfs zeer op de voorgrond gesteld. Ook zij hadden hun redenen niet toe. Er zijn weinig grote zielen die alleen uit vaderlands liefde, uit zuiver gevoel voor hun verdrukte landgenoten, zich aan het hoofd ene omwenteling stellen. En zelfs bij hen die nooit de redenen lieten door gonden, welke hen voorlopig hadden aangespoord, is het zo zwart gallig niet aan het bestaan daarvan te denken. Spoorig hadden zij de afstand naar hun woning afgelegd en zaten aan de haard. Jack, zei de Alfred, hebt hij hem nog niet kunnen verhaalden? Het is alsof hij een voorgevoel heeft van onze plannen, de oude. Als hij mijn raad had willen volgen waar hij al lang uit de weg geruimd, is het veel te verpaardig. Voorzichtigheid moet nooit uit het oog worden verloren. Ik weet iets dat veel beter is. Als wij hem maar uit het huis konden krijgen, is hij eenmaal in het gedrang, dan is het toeval ontsoms gunstig. Bij licht komt dan mijn gewerlo toeval in de richting van zijn lichaam en dan ziet mijn kogel hem voor een andere aan. Dan maakt de zaak zo'n verschrikkelijke klaar niet. Een ongeluk gebeurt licht. Bij de glimlachten, maar iemand die hen zo had zien glimlachen zou het Edelard hebben vergeven dat hij hen duivelachtig vond. We kunnen zeer goed een andere gelegenheid vinden om hem van woonplaats te doen verwisselen, zei de Jack, terwijl hij zijn toch al zo lelijk gezicht dat er nog lelijker grijns vertrok. We zetten van kommoedig wat al lange visite moeten maken en hem met licht uitblazen. Het geval wordt immers aan de baldadigheid en plunderzucht van de soldaten toegeschreven. Dank je vriendelijk, we wagen wat veel. Zolang het geen onluk is laat ik mij met niets in. Zoals nu de zaken staan kunnen we al onze bloedverwanten zonder het minst de bezwaarde grote reis laten aanvaarden. Maar haar komen andere tijden en als wij dan op ons gemak de penningskers verteerden zou wel licht de een of andere neef die niet precies al zijn adem had uitgeblazen verrassend voor de dag komen en ik dank je wel. Of een bediende is ongezien getuig af van de grap en komt ons na haar hand lastig vallen. Nog eens, ik dank je vriendelijk.  Als het niet zo gaat als ik je voorsla, dan pas ik. Geloof me, je krijgt de oude kraaier nimmer toe en lieg hem in het strijd gewoel te wagen. Wees niet benoud, ik zal er wel iets op vinden maar met mijn buks zal hij kennis maken. Daar sta ik je voor in. Het is ook te veel, een half miljoen. Elk bezitter van een half miljoen moest door een ondernemende liefhebber zoek gemaakt worden. Het is te veel voor één mens en goed schiksgeven doen ze niet. Dan maar hebben wat er bij staat. Goedkeurend herdachten beide die schone conclusie. Ik verheug me reed op morgenavond, zei de Jacques, zegt de handenvrijvende. Wat zullen ze een lelijke pijp te bak raken? We laten het dom gepeupel doen wat we willen. Het is een klok, wij winnen ze op, dan loopt ze door totdat men ze weer tot stilstaan brengt. Dat vee, schimpt de halfred, vol minachting. We hebben goed gedaan, eerst de kat uit de boom te kijken. Bij die gevalletjes is het gelukken alles. Het mislukken heeft aan het laatdelige gevolgen voor de halfspieren. Toch, nu zei een Brussel, de castanjes uit het vuur hebben gehaald, is het niet onaardig hier de boel wat aan te blazen. Ze wiepen zich lachend in hun stoelen. Een sigaar? Een dankje. Oh ja, geef maar op. Ze zaten enig ogenblikken te denken. Het vuur in de haard verspreidde een somber licht in de kamer die slecht door een lamp flauw verlicht werd. Aan de wand hing het portret van hun vader die zeker niet liefdevol op hen kon nederzien. De beide broeders durend spakeloos voor zich. Maar als men hen zo had zien zitten door het roodachtig schijnsel van het vuur verlicht en het gelaat, toch al niet aanminnig, spotachtig en onder al spellend samengetrokken, dan zou de eerste opwelling geweest zijn. Wacht u voor die mensen. Einde van Hoogstuk 11. Hoogstuk 12 van een ongelukse vogel door George. Deze diep u Vox opname behoort tot het publieke domein. Voorgelezen door Anna Simon. Hoogstuk 12 Welke troost van de wal van zijn lieve vrouw en van zijn beste vriend ontving in zijn geschokte omstandigheden. Volgen wij niet het voorbeeld van Edeward, die zijn pleegouders geheel scheen te vergeten, maar treden wij na een lang afzijn de kamer van Van de Wal binnen.  In een leuningstoel zat hij extra lui en geducht doof geestig. Wat de man schorte, wist hij zelf denkelijk het best. Hij had juist gedigineerd, zat voor de tafel en woelde in enige papieren. Hoe warm hij ook zat, hij was niet op zijn gemak, en meer malen schudde hij bedenkelijk het hoofd, want zijn zaken gingen verdurend achteruit. Het jaar spoed het ten einde en ieder weet dat de koopman dan zijn balans opmaakt. En hoeveel in deze arbeid van Van de Wal was dit waarlijk het geval niet. Hij voorzacht het eerste. Zijn schuldeisers kwelden hem op allerlei wijzen en hij zou weldra zijn betalingen moeten staken. Daarom was de heer Van de Wal niet zo erg op zijn gemak. Eens had hij zich reeds uit de verlegenheid gered, maar hij herinneren zich het bezoek van Dunk. Maar toen reeds gevoelde hij Barauw, want hij had het erfdeel van een ander aangerand, wel met de hoop bezorgen. Toch, het omgekeerde was gebeurd. Zou hij nogmaals zoek een misstap begaan voor de tweedemaal misbruik van vertrouwen plegen? We licht zou hij gered zijn, maar als het geluk hem eens niet te beurd viel, daar zat hij aarzelend tussen goed en kwaad, aarzelend tussen ellende en schande. Of schande. En toch, waar hij geheel alleen geweest, hij zou de ellende erbij verkozen zodra hij om zijn kind dacht. Voor zijn kind zou hij een slechte daad kunnen begaan. Wat moest hij doen? Meer malen dan mij de papieren die hem eens gered hadden, toch welk hij uit vrees niet te lang durfde beschouwen, in de hand. Zij konden hem redden. Zij konden hem ook verderven. Nog lang bleef hij zitten, zonder een uitweg te kunnen vinden. Hij stond dus op, stoot de secretaire en kwam mistroostig beneden. Mijn vrouw zat in de voorkamer. Henriette was bij haar en wordt duurder. He, wat zie je weer vrolijk uit? Heb je een bokkerpruik op? Was dat deelnemende vraag. Lappen met rust, ik ben niet wel. Fratsen, niet wel. Als je maar om hoofdpijn denkt, zet je aan een gezicht als een oorworm. Ik had wel dagwerk als ik met alle kleinigheden zo te koop liep. Van de wal vervolgde zijn somberig gedachten.  Pa, heeft u al een brief van Edeward gehad? Hoe zacht de stem van zijn kind hem aandeed na de onhartelijke bromtoon van zijn vrouw, voelde hij toch zijn bloed sneller stromen op het horen van die naam. Hij kleurde. Waarom kleurde de heer van de wal? O, die ondankbare vlegel, viel me vrouw in. Die heeft ons niet meer nodig. Dat is wel een lief cadeau in ons huis geweest. Schrijven. Ja, hij heeft wel wat anders te doen. Als zijn geld op is, dan krijgen we weer een mooie lange brief van hem. Goede weldoener, zeker. Of liever ouders. Ze spakt die woorden zo haterlijk uit dat zelfs Henriette een onaangenaam gevoel niet kon onerdrukken. Wat ben ik blij, dat die vagebond het huis uit is. Het bereemt ook mij, sinds u niet geen brief van hem gehad te hebben. Maar veroordel hem niet al te gauw. Ondankbaarheid is nooit zijn onducht geweest. Zo langer wat de hanen viel, zeker. Dat wil ik wel geloven, merkten me vrouw van de wal aan. Je lijkt wel mal met je liefde voor die ondeugende jongen. Toon breedt er nog aan dat je hem in de zaak stopt en onze dochter in een klooster plakt. U houdt ook niet van Edeward, durft Henriette aanmerken. En zij ook al, dat praat me ook al mee. Geluk geeft hij mijn lieve kind nog niet verdorven. Ik heb voor haar opgepast. Wat heeft die arme jongen gedaan om altijd zo op hem te witten, zei de van de wal. Die arme jongen, ja, dat is het woord. Maar die schooiig. Het is jammer dat genoeg niet op de zotte invalsheid gekomen hem aan Henriette uit te huwen, die arme jongen. Het zou een fijne partij zijn. Ze gehele leven heeft hij hier het genadebrood gegeten. En wat is ons loon? Groove ondankbaarheid. Meneer laat niets van zich horen en speelt misschien de grote heer van ons geld. Weet je wat, vervolgde ze. Als hij het nog is waagd, de drempelte over schrijden, dan verzeker ik je, en ga het vervelen. De heer van de wal had van deze woordenvloed niets verstaan. Hij was geheel in zichzelf vergekeerd. Het moet, mompelde hij, naar enig aarzelen. Henriette, ga even de camera uit. Ik moet met u en mama spreken. Zonder morgen gaf het meisje aan dit verlangen goer.  Daarna deed van de wal de deur op slot. Ik begin meer en meer de noodzakelijkheid van een ernstig gesprek in te zien. Ik heb anders niet veel trek in je afgezaagde jaramillades. Geloof me, het zal er belang in boezemen. Helaas, te veel belang. Zijn gezicht stond zo bedrukt dat mevrouw van de wal begon te begrijpen dat hij haar iets gewichters had mede te delen. Gij schimpt zo op Edeward. Weet gewel dat ditzelfde huwelijk, waarvoor gij zoveel achter de schouders ophalt, welicht een noodzakelijkheid kan worden. Wat zeg je daar? Die landloper met... Laat me uitspreken. Meer malen heb ik u gewaarschuwd dat onze verteringen te groot waren. Te meer daar ik in korte tijd verschillende zware slagen heb gehad. Uw antwoord was altijd toernig. Ik moet u nu verklaren dat als er geen middel tot redding is te vinden, ik op het einde van deze maand mijn betalingen zal moeten staken. Bewaar van de wal kon zich zoiets niet voorstellen. Ze meenden dat haar man slechts poogte haar bank te maken, ten einde in iets zijn zin te krijgen. Nu, hang maar op met die comedie, het is al mooi. Gave de hemel dat het een comedie waren. Die woorden verrieden zilk een radeloze wanhoop dat zij voor het ergste beducht begon te worden. Dans verviel ze tot een ander uiterste. Geruineerd, zegt ge, riep ze in tranen lospastende, en dan mijn kind. Ze had één deugd, ze dacht het eerst aan haar kind. Ha, je bedaard, zei de van de wal, toen haar zo heftig zag wenen. Er is wel licht nog een middel ter redding. Er is iemand die ons helpen kan. Wie dan, noem hem mij toch. Dat is Edeward. Edeward, herhaalde mevrouw van de wal met de hoogste verbazing. Die slag was te zwaar. Maar hoe dan toch, verklaar u, riep ze ongeduldig. Ik heb als volgt een erfenis van hem onder mijn berusting. Nog nooit heb ik er iemand over gesproken. Mevrouw van de wal zag hem met een ongekende verbazing aan. Eens heb ik mij van een gedeelte van zijn erfdeel bediend om mij uit de verlegenheid te helpen. En schoon ik mij toen heilig voorgenomen had het aan te zuiveren, heb ik dit niet kunnen doen. En daarom boven ben ik nog voortdurend achteruit gegaan. En weet-ie, Edeward, van het bestaan die gesom.  Ik heb het beter gevonden hem, zolang hij niet meer door jaren was, er niet over te spreken. Het kapitaal is van dienaart dat hij ervan zou kunnen leven. De vrees dat zijn lust om een degelijk lid der maatschappij te worden mocht vervlouwen, heeft mij beter toen oordelen hem maar niet over te spreken. Rezet anders zo openhartig, waarom heb je mij dit nooit verteld? Van de wal bewaarde het stilswijgen. Wat zeft je dan nog, riep ze uit, terwijl haar gelaad ophelderde, dan is immer alles in orde, wat niet weet, dieert niet. Van de wal zag haar met verachting aan. Schaam u, sprak hij, goed dat ons kind verwijderd is, het zou over haar moeder blozen. Bevrouw van de wal kon ik nalaten de ogen neder te slaan. Begrijpt jij nu waarom het beter is, Edeward niet begrijpt jij nu dat hij het is die ons wel ligt kan redden. Laat ons liever zien wat er gedaan kan worden, zeiden hij, op bedaarde toon. In elk geval moet ik Edeward met de gesteldheid zijn er zaken bekend maken. Bestond er maar enige genegenheid tussen de jonge liden, dan zou het veel minder stuitend voor beide gevoel zijn, zodat zij na haar hand onze plannen mochten doorgonnen, dan winnen hier zij, zoals nu het geval zou zijn, door ons tot ook anders moeten worden gebracht. Hoe komt het in je hersens op? sprak zij. Huwen, al wilde Edeward nog zo gaarne, dan zou hij in alle geval een vier of vijf jaren moeten wachten, en tegen die tijd is het hoogst onzeker dat wij het kapitaal zouden behoeven. Dat is ook niet nodig. Als echter de band zo nauw werd, zou ik er niets in vinden door onze aanstaande zoon geholpen te worden. In elk geval, meende van de wal, is het zaak de jongeling wat meer uw liefderrijk te behandelen. Ik ben overtuigd van zijn goed hart, en als ik hem de zaken bekend maak, sta ik er u voor in, dat hij zich geen ogenblik bedenken zal, het ons met hart en zielten gebruiken te geven. Edeward is onbaat zuchtiger dan geweldengd. De goede vrouw kon zich het denkbeeld niet eigenmaken op goede voet met Edeward te moeten leven. Ze beet zich de lippenstuk van kwaardigheid.  Zo, dat geeft maar zwilgpartijen voor mijn geld, gehele nachten door, want ik heb het nog niet vergeten en gegooid al mijn geld het fenster uit. Nu de boel op is, nu zijn me morgen misschien met mijn arm onnozo kind op straat zetten, nu heb ik het gedaan, nu heb ik te veel toilet gemaakt. Toilet? Een paar onnozole kleedjes? En in elk geval had ik daar het recht toe, want het was mijn eigen geld, begrijp je. Ik maakte een goede sier van mijn eigen geld. Hmm, bromden ze, als ik niet oppaste, was ik er al lang onder. Zeker, vervolgden ze haar lieve serie denkbeelden. Meneer geeft zwarees en dinees, en ik? Ik kan in mijn bovenrok lopen. Zeker, waarom niet? Lieve, viel haar echt genoot, haar op de moedige toon in de reden. Ik verzeker u dat, houd op, gilden ze, ik geloof er niets van. En dan, vervolgden ze, mijn arm kind, mijn lieve herjetten, je schiet je zeker dood, dat is het laatste smaak, en laat mij met dat weer met mijn lot over. Bedaard toch, zo kan ik niet met je spreken. Smeekte van de wal, terwijl haar haar naderde. Weg, tiran, schilden ze, terwijl ze hem heftig op zijde duwden en in tranen uitbarsten. Op deze wijze vond van de wal troost bij haar vrouw. Eén redmiddel bleef hem wel licht over. Zou zijn vriend raalten, hem uit deze nood niet kunnen redden. Deze had red zo dik was verklaard zijn vrienden zijn. Hij schelde bij raalte aan, en vond deze in de school zijn familie. De vrienden vroegen voor de koffietafel, en voorzacht het gezin van een geurig mokke aftreksel. Zou toch gewoonte altijd zo lang koffie te drinken, totdat het water, boven de filtreer kan ingegoten, er weer uit kwam met dezelfde kleur als dat in de waterketel. Zo was halveg, daar de kleur aan bruinachtig lila grensde. De drie dochters waren in bevallige wanoorden rond op de tafel geschaard. De oudste mijmerde over een 12-tal heren die zij dacht dat wij eenzinnig en alkandig respectievelijk aan een lange degen zou deregen, waarna zij de coca-terie zover zou drijven om de 12e overwinnaag te reduceren. Haar gezicht straalde van verrukking bij dat originele denkbeeld.  De tweede stond dadelijk op toen van de wal binnenkwam om haar stoel aan te bieden, terwijl de derde vol voorbeeldeloze ijvig een broodje met zalm naar haar teder ingewandjes zond. De heer van het huis eindelijk zat op een grote stoel, de handen volkande gevouwen, zijn lieve vrouw aan te staren met het grootste blijk van huiselijk genoegen, dat een gelukkig huis vaardig met mogelijkheid kant en toon sprijden. Goedemorgen, sprak Aalte. Goedemorgen! Vandenwel gaf hem een hand, goede nogmaals mevrouw en ging zitten. Een kop koffie? Een blik op een naast hem staand kopje deed hem de tegenwoordigheid van geest hebben te bedanken. Wat houden ze in dat Brusselhuis? jammerde mevrouw. Klaag de Raalte deelnemend. Ja, zegt Van de Waal, zijn het reurige luim met moeite onderdrukkende, alles snel te wapen, dus een geduchte sympathie die de oproeping des Konings verwekt heeft. Daar hebt geë van bichelen, met grijze haren is hij nog als vrijwilliger meegegaan. Ze kunnen lang wachten, eer ik mij met die zaken inlaat, zei de Raalte. Het gehele gezin, wie op een blik van dankbaarheid op de vader, die aan allen zo lief had, dat hij van de schijding niets weten wilde. Zo iets, sprak Van de Waal, moet men aan jongen Liede overlaten. Allen, zelfs Raalte, zagen hem met stille bewondering aan. In die woorden lag een geheel beginsel verborgen. Heb je geen brief van Edeward gekregen? Helaas, nee. Als die ongelukkige maar niet overkomen is, zei de oudste dochter, die met moeite van haar illusion afstapte. Na enige woorden, die nog af van de Waal zijn vrienden kennen, had hij deze een ogenblikwens te spreken. Ik moet u een teurige openbaring doen, begon van de Waal, toen ze alleen waren. De ogen van Raalte werd een anderhalfmaal zo groot als anders. Door de noodlotters te slagen, die mij getroffen hebben, als anders sinds, zijn mijn zaken geducht achteruit gegaan, zodat ik in de grootste geldelijke crisis mij bevindt. Het thema is geen Raalte van de Waal. Wat zegt ge, riep hij uit. Niets had hij van zoiets vermoed. Het is maar alterwaag, vervolgde van de Waal. En ik kom hier steunende op onze oude vriendschap, u verzoeken mij het noordige geld voor te schieten. Ik weet genoegzaam dat uw omstandigheden, u dit veroorloven en geredt. Wat smart mij dit, wat beklaagelijk u diep.  Gij zult me toch redden, niet Waal, riep van de Waal op smeekende toon, niet de gezicht van zijn vriend te moeten uitleggen. Mijn vriend, sprak Raalte, ik zal u zoveel ik kan met Raad bijstaan. Met Raad, riep van de Waal, met Raad. Ja, gij begrijpt, mijn veel omwattende zaken laten mij niet toe, zoveel geld los te hebben als gij zou behoeven. Het spijt mij, ik heb, maar gij kunt toch al moest u dan enige opoffering doen. Ik verzeker u, als het mij mogelijk was, dan zou ik niet in gebreken blijven u te helpen. Kunt gij dan volhouden dat het u onmogelijk is, maar uit deze dringende verlegenheid te redden, voeg van de Waal, terwijl hij Raalte door dringend aanzig. Het grift mij zeer, maar dit was zo troost en hulp die van de Waal van zijn vriend kreeg. Na enige woorden van Raalte, die ten doel hadden, zijn moedeloze en kwamen beide de kamerweer er binnen. Wat ziet gij beleek van de Waal? zeiden de bezorgde huisvrouw in de hoop iets te zullen horen. Het is niets dan een lichte ongesteldheid, antwoorden van de Waal. Hij nam spoedig afscheid, om met zijn smart alleen te zijn. Nou was hij weg of mevrouw Raalte verlieed haar zetel, kwam op haar man toe, stilde hem over de kin en vroeg op vleemende toon. Leverd, wat had hij je het vertellen? Dat gaat je niet aan, mijn kind. Het waren zaken. Kom, vertel het me maar. Gewet dat ik kan zwijgen. Nee, laat me met rust. Geef het voor uw vrouw geen geheimen, vervolgd ons op Honing-zoete toon. Ze hield zolang aan, totdat haar egen haar op de hoogtaat gebracht, altijd door het segel der grootste geheimhouding. Twee dagen later was door geheel Amsterdam het gerucht verspreid, dat de heer van de Waal binnen weinig geduigend failliet zou zijn. Zoals reeds aangemaakt is, dit was de troost die van de Waal van zijn vriend ontving. Moedeloos kwam hij thuis. Hij liep dit huiskamer binnen en vond zijn vrouw nog altijd grams, toerig en verdrietig aan de tafel zitten, terwijl Henriette weder binnen was gekomen. Hij naderde zijn vrouw. Zij was niet meer tot zachtheid geneegd, zijn woorden hadden indruk. Wat zij behandelden, blijkt uit het volgende.  Edeward ontving een week voordat hij met Jozef op ons genoegend ging logeren, een brief van zijn tante, die de volgende inhoud had. Lieve, goede Edeward, langzijd gij van ons afgeweest. Gij mocht wel geen ouders meer hebben, toch staat u een ouderlijk huis open. Hoe meer gij van ons verwijderd zijn, hoe meer wij uw gemis gevoelen. Lieve jongen, kom, zo gauw gij kunt ons eens opzoeken. Gij kunt dan van uw vermoeiende diensten wat uitrusten, die u steeds zo innig heeft lief gehad, en een moedig die u garen een plaats in haar hart nevend haar kind wil geven. Ik heb uw lief gekregen, gezet maar dierbaar geworden. Kom dus spoedig op de plaats, maar gij moet zijn. Aan mijn hart behoort gij. Naast onze lieve Henriette zei het gij de enige persoon in de wereld aan wie wij ons hechten en toch schijnt gij ons geheel te vergeten. We verwachten uw spoedig. Tot weerzins, uw lief kind. Uw hartelijk en inig liefhebbende tante. Mijn kans opgrijpen welke levendige verbazing deze brief bij Eduard moest opwekken. De taal was zo, dat het hem ongelooflijk voorkam dat die brief van zijn tante kon komen. Zijn verbazing was even groot als die van onze lezers zou zijn geweest als zij niet tijden genoeg van de beweegronden waren ingelicht. Hij besloot in elk geval aan het verzoek gehoord te geven. Zijn reis naar Haarlem had hij het toe zeer geschikt geweest. Maar hoe gaat het? Twee schone ogen behoorend aan een meisje dat mijn lief heeft toen iemand alle beloften zelfs plicht vergeten. En hoe zeer hij ook de noodzakelijkheid inzag zijn pleegarders op te zoeken had er niet toe kunnen komen. De wil was sterk, toch het vlees was zwak. Einde van Hoostek 12 Hoostek 13 van een ongeluksvogel deze liepen volksopname behoorten de publieke domein. Voorgelezen door Anna Simon. De brei maaltijd van Joseph en Edeward en de extraordinaire gevolgen daarvan. Edeward en Joseph hadden een koelafscheid genomen van een vergrammde gastheer en spoedig hadden zij het huis uit het gezicht verloren. Dat zij niet eerder beveel hadden gekregen om terug te komen was een gevolg van de omstandigheid dat men niet juist had kunnen opgeven waar hun SK er rond zijn zou, daar de troepen zoals bekend is Brussel hadden verlaten.  Toen Echterprins Friederik met zijn troepen op Mechelen was teruggetokken en zijn hoofdkartier de antwerpen had gevestigd was het mogelijk geweest hun de plaats op te geven waar zij hun makkers konden opzoeken. Van banen hadden we een ogenblik en beraad gestaan hun een gelegenheid aan te wijzen om met een transport of militair geleiden mede te gaan daar de omtrek hoogst onveilig was door allerlei kleine bende opstandelingen. Maar bij nader inzien op hun tegenwoordigheid van geest bouwende en zelf nogal doortastend van aard had hij ze aan een lot overgelaten. Zij wandelden dus naar Haarlem om vandaar de diligence te bestijgen en de weg terug te gaan die zij voor 14 dagen hadden gevolgd. Zolang zij in Holland reisten leverde het toch niets bijzonders op. Ze hadden bevel ontvangen zich naar Halle, een dorp in de omtrek van antwerpen te begeven om de taag hun SK dron zou zijn. 