Paddeltje, de scheepsjongen van Michiel de Ruijter | Johan Been | Children's Fiction | Dutch | 1/6
Hoogstuk 1 van Paddeltje. Dit is een liepenvoxtopname, alle liepenvoxtopnamen behoort tot de publieke domein. Voor meer informatie of om je aan te melden als vrijwilligig, ga naar liepenvoxt.org. Opname door Anna Simon. Paddeltje, de scheepsjonger van Michiel de Ruitig, van Johan Been. Hoogstuk 1, hoe Paddeltje door de duimkerkerkapers heen kwam. Hij heette eigenlijk Klaas, een naam die aan boord van een schip gemakkelijk genoeg was. Eigenlijk te gemakkelijk, want er waren nog twee matrozen die zo heeten. Toen hij aan boord is gekomen om zijn eerste zee-reis te ondernemen, had het scheepsvolk onder twaalf jaar geventje dat er zo dik uitzag als of zijn moedig hem in zeeland express voor de menseneters had vet gemest, hartelijk moeten lachen. Die is te dik voor een duvelstoejaagig, hadden de matrozen gespot, en voor de grap hadden ze hem maar dadelijk aan het werk gezet, nieuwsgierig hoe dat tonnetje rond over het dek naar voren en naar achteren en langs het wand naar boven zou rollen. Maar Klaas, welk een jong boekje hij nog mocht zijn, was een braani van geweld. Hij ging er vandoor als de wind, en kortig was het te zien hoe hij met zijn korte, dikke pootjes werkte, en met zijn armjes als spelinkussers, waarin toch al twee flinke handen met grijpvingers zaten, wist rond de schalen. Het is of die jongen aan het paddelen is, schreeuwde een matroos die bij de Engelse gevaren had, het uit van de lach. Dat was nu wel niet juist gezegd, want Klaas pagaide niet, maar werkte met allebij zijn handen en benen op heel regelmatig gewijze aan beide zijden van zijn korpus. Maar een matroos had voor dat geschauw van die beweegelijke vleesklompjes geen beter woord weten te bedenken, en allen hadden het overgenomen. Voortaan moest Klaas hierheen en daarheen paddelen, en omdat je aan boord dadelijk een bijnaam krijgt, hadden ze hem het paddeltje genoemd. Hij had maar gelachen, gewerkt en aangepakt, meer dan men hem opdrog of aan hem beval, en ten zote hadden ze allen schik in hem gekregen, van de schipper af tot de jongens in de leeuwkuil toe, zoals het vooronder noemden, en waar ook paddeltje zijn verblijfplaats had. Nu was zijn eerste zeereis haast achter de rug. Paddeltjes gedachten waren al in het vaderland. Wat zou je opsnijden tegen de jongens? Hey, een ervaren zeeman.  Wat zou vader van hem staan kijken, dat hij zo bruin geworden was? En ja, al was hij al zo'n zeerop, hij wist wel dat moedig allebei der handen om hem heen zou slaan, en zeggen, oh kind, heb ik je daar weer terug. En zijn jongere zusje Leentje zou met grote ogen van bewondering hem aanzien, en over zijn broer Jan zou hij nu helemaal de baas kunnen spelen. He, wat was dat gelukkig, zo'n thuisreis? Maar je mocht geen hering roepen voor die in het net was. Nog één lelijk ding bleef erover, eerhijden duinen van het vaderland zou zien opbollen uit de zee. En dat lelijke ding was een mogelijke ontmoeting met de duinkerkers Capers. Die maakte het kanaal en het nauw van Calais onveilig, loerden op de Nederlandse schepen, en als ze geen oorlogsschip voor zich hadden, pakten ze bar dadelijk aan, en dan was het een gevecht op leven en dood, omdat er geen genaden verleent werd. Blevende duinkerkers de baas, dan spijkerden ze soms de overlevene Nederlandse zeelui met het oor op het dek van het eigen vaartraag vast, en lieten dat na het beroof te hebben zinken. Dat zouden ze nu paddeltje wel niet doen, want de jongens beneden de vijftien jaar werden niet dood gemaakt. Maar dan werd hij meegenomen naar duinkerkens, en wie weet wat ze daar met hem deden. Misschien wel hem als slaaf verkopen of ergens heel veel weg sturen, want dit stond bij paddeltje vast. Tegen zijn eigen vaderland zou hij nooit willen vechten, dan liet hij zich liever door de Capers dood slaan. Op de heenreis was hij gelukkig goed doorgekomen, maar hoe zou dat nu het geval zijn? En wat het gekst was, er was nu zo weinig volk aan boord, zeventien manmaar en bovendien niet veel geschut. En als om dat beetje mannen en kanonnen in een heel bespotterlijk daglicht te stellen, zag het schipper uit of het in de familie van een oorlogspodem was. Wie het zag varen dacht, nu met die signeur zou ik liever op goede voet staan. Maar als men binnen boord een kijkje had mogen nemen, zou men zacht voor zich heen gelachen en gemompeld hebben, veel wind en weinig saaks. Dat zei paddeltje ook tegen Langemeowis, die al een paar jaar met dezelfde schipper de kopverdij gevaren had, voor de heren Lampsons te vlissingen.  Eerst keeg paddeltje voor die opmerking een lelijke haal om de oren, en toen haar heel wat spectakel daarover maakte, omdat hij, die door de maats wat verwend was, er niet weinig praat op na begon te houden, werd hij even bij het nekvel gepakt, een poosje door elkaar geschut, en toen vertelde Langemeowis doodleuk, dat je aan boord van schipper eruit er, liever het puntje van je tong moest afbijten, dan zulke praatjes verkopen. Paddeltje daar tegenin, en met een drukte, alsof hij Meowis levend verscheuren kon. Maar toen paddeltje zag, dat het bij de stevige matroos menend ging worden, sloeg hij een toontje lager aan, en deed nu eerst waarmee hij het moet beginnen, namelijk aan Langemeowis vragen, waarom er eens geen gekheidje mocht gemaakt worden over de schuit. Omdat Michiel de Ruitig er schipper op is, rakkig, gaf Langemeowis ten antwoord. Die haalte er overal doorheen, en al moest hij met een roebootje door de duimkerker Kapers heen, dan zou ik gerust met hem mee durven gaan. Paddeltje niet hoor, die hield net zo veel van de schipper als Langemeowis, maar durf te denken, en hij wilde ook wel met hem in een roebootje zitten, al was het een hele dag lang als... Ja, ja paddeltje, als het op de ree van vlissingen was, en ergoed wat eten meegenomen werd in het bootje. Paddeltje begon te glimmen toen hij van eten hoorde praten, want daarin ging hij voor de kloekste zeerop niet opzij. Langemeowis plaagde er mee, en omdat hij daardoor helemaal zijn goede buitenkreeg, vertelde hij paddeltje waarom niet één van de metrozen van schipper Michiel Adiaanzen ervan wilde horen, dat men zelfs maar in het minst de schipper kleineerde. Hij helpt je, par je overal doorheen paddeltje, zoals de oude van ons is, nee, zo vind je er geen tweeden op de zee. We waren op een keer uit Irland gekomen, laten eens kijken, dat zal van de nazomer een jaar of twee geleden zijn in het jaar 1643 of zo. We hadden door tegenwind een Engelse haven aan het kanaal binnen moeten lopen, en daar kwamen onze lieve duimkerker kapertjes eens neuzen, of ze een hollandse kaas koper op de kop konden tikken. We waren met een goed aantal Nederlandse schepen, maar geen van de schippers durfden van wal steken, want binnenkort krieelde het letterlijk van duimkerkers. Net een zwerm wespen.  Maar onze oude krabten zich eens achter het oor en zei, jongens, het najaar is op handen, en dan wou ik liefst eens thuis bij moeder de vrouw zijn. In november slachten ze het varken en dat vetprijzen maak ik graag mee. En je luid? Nou schipper, zeiden we, als ze het bij ons niet doen, doen ze bij de buren, en we houden ook van beuling en een plak vers gekookte lever op ons brood. Ja, paddeltje, we smakten met onze lippen, net als jij nou doet. En toen zei de schipper, vooruit, daar gaat-ie. En we gingen er vandoor, dat al de andere schippers de kerstepitter over schudden. Maar ernaal van ons, zij toen, dat we de vaten met oude bedorven eerste botig eens voor de dag moesten halen. Steekte je knuister maar in zin, maat, zei hij. We dachten al, dat is een raar geval. Maar wat doe je als je matroos bent, op zit in een pootje schreven. Nu dan, we moesten een dek en het wand, en vooral de reddings, goed insmeren. En we kregen er schrik in, want we begrepen wat er gebeuren moest. Daar zwermde al zo'n kabel op ons aan. We hadden onze schoenen uitgetrokken. Als het ons niet bevolen was, hadden we het uit onze eigen gedaan, want je kon op dek niet anders dan op je kouzen vooruitkomen. En kun je nu begrijpen wat er toen gebeurd is, paddeltje? Paddeltje grijnsde. De duinkerkers enterde en gleden toen zeker uit. Precies mijn jongen, of ze glijbaantje speelden. En wij voor de dag, dat begrijp je, en wetikte ze met de enterbeil op de neus, dat ze nog gauwer terug swongen dan ze aan boord gewipt waren. Paddeltje schudde van de lach. Oh jongen, de nauwe van ons, een andere keer, waren we ook onder de duinkerkers verzuild. Wij met nog een paar andere schuiten die op de thuisreis waren. Het was nacht, en daarvan probeerden de Nederlandse schepen partij te trekken door de vuren te blussen, terwijl ze alle zeilen bijzetten, om door het gevaarlijke goedje te komen. Maar die celder mensen, kapers, hebben kattenogen en begonnen dadelijk de vluchtende schepen te vervolgen. Maar de nauwe van ons bleef kalm onder klein zeil voortgaan. En pakten ze hem niet? Kun je begrijpen? De duinkerkers bleven zelfs op een eerbiedige afstand.  En weet je wel waarom? Omdat wij al de vuren moesten ontsteken, zodat ze ons overal zien konden. Nou paddeltje, snap je het? Nee, dat deed paddeltje niet. Hoe gek, om in zo geval de vuurpannen te doen branden. Die andere schepen hadden ze immers juist uitgedoofd. Lange meewis schudde lachend het hoofd. Ach jongen, het was weer een van die slimme uitvensels, waarmee Schipper Adriaansen, als hij niet sterk is, toch overal weet uit te komen. Je moet begrijpen dat toen we zoveel vuuren waren en dood kalm doorzeilden, de capers ons voor een duchtig oorlogsschip hielden, dat graag met die schaafuiten aan de dans wou. En van zo'n bodem moesten ze niets hebben. Ze hebben ons rustig laten passeren. Maar van die andere schuiten met uitgedoofde vuuren en volle zijnen, hebben ze er een paar achterhaald en genomen ook. Sapper lood, wat vond paddeltje dat aardig. Op die manier wilde hij ook wel eens kennis maken met de duimkerker capers. En hij zou zijn zin krijgen. Nog op dezelfde dag riep de uitkijk dat er twee zijnen in het zicht waren. Omdat men in zo'n gevaarlijke streek was, gaf dat een hele opschudding aan boord. Dadelijk was de schipper zelf aandeck, een forsman van middelmatig gegoten met een gebruind gelaat en dikke opstaande knevels. Hij was een goede dertigig, hoewel hij er met dat doorweer en wind gebond de gezicht veel ouder uitzag. Op het eerste gezicht leek hij niet tot de vriendelijksten te behoren. Hij zag dadelijk dat het een baas was die gehoorzaam moest worden. Nu vooral, nu het misschien spannend ging. Maar in de manier waarop hij zich tot de manschap richtte was iets gezelligs, alsof je het wel velen kon door hem gecommandeerd te worden. Precies als dat onder de jongens toegaat die het velen kunnen van een cameraat die alles durft, overal haantje de voorste wil zijn, maar die nooit over kleintjes heen zal zitten omdat hij daarvoor terredelijk is. Nu hartje eens moeten zien hoe al die bevaren zeelui, paddeltje en kluis, hem aankeken, net of ze zeggen wilden. Schipig, zorg er alsjeblieft voor dat ze onze oren niet te pakken krijgen, want die moeten nog langerdienst doen dan vandaag, en als er een spijker doorheen is gegaan, heb je er niets meer aan.  Sapperlood, wat duurde dat aankijken kort, wat was ieder gauw op zijn post gejaagd, zoveel zelf, met een paar gezellige woorden. Zelfs het hartje van paddeltje klopte nu niet meer angstig, zoals het daar straks heel eventjes gedaan had, toen hij vernomen had, dat men nu werkelijk met de gevreesde duinkerkers te maken zou krijgen. Oh, oh, hoe zouden ouwen het er nu weer doorhanen? Want dat zou hij, niet één van de jongens die daar aan twijfelde. En toch, daar scheen nu in het geheel geen aardigheid te zullen gebeuren. Men ontdekte dat men slechts met één kaper te doen had, die een schip had buitgemaakt, een prijs noemde men dat in die tijd. De prijs werd door de kaper, een klokschip, dat 120 koppen aan boord had, en een twintig trouw konon mevoerde, opgebracht. Men had dus van hem niet te vrezen dat hij aanvallend zou optreden. Wil je geloven dat paddeltje daar half spijt van had? Nu zou hij tegen de jongens aan wal niet op kunnen beluffen dat ze zo'n zeldere mensen duinkijker naar de kelder hadden gejaagd, wat met schipen eruitig immers altijd gebeurde. Dat gevoel had zich ook meester gemaakt van de gehele bemanning. En toch, wel mochten zij, die slechts met hun 17 waren, van geluk spreken, dat die sterk bemanne en wel gewapende kaper hen niet aanviel. Wonderlijk, Michiel de Ruitig scheen in die teleurstelling van zijn volk te delen. Hij stond maar te kijken naar de beide schepen, die hij, omdat zijn bodem een goed zeiler was, zien er ogen inhaalde. Toch, lang kon dat zo niet duren. Iedereen wacht het bevel om zeil te minderen en af te wenden. Maar dat bevel kwam niet. In tegendeel, meer zeil, heette het. Mijn gehoorzaamde, maar kon toch niet nalaten enige verwondering te laten blijken. De Ruitig zag dat en een glimlach vloog over zijn gelaat, dat er nu ineens heel gezellig uitzag. Jongens, wie bijuit? Wat zouden jullie ervan denken als we die zeeshuimer zijn prijs eens afkaapten? Men kon zijn oren niet geloven. Hoe? Zij met hun 17'en zouden een schip aanvallen, waarop men het reed van hier zag kieulen van manschappen. Maar Michiel de Ruitig reekende op de indruk die zijn schip in de verte moest maken. Meer zeil, MEER zeil, heette het maar. De masten krakten onder het gewicht en het stoof letterlijk door het water.  De paar kanonnetjes moesten geladen worden en afgevuurd, en in dat snelvuren had de Ruitig zijn wedergade niet en heeft hij nooit gehad. Later even min toen hij de wereldbehoemde admiraal was. Het leek wel of hij drie maanden zoveel kanonen aan boord had als wel het geval was. Het werd in jacht op de kaper dat de matrozen er gloeiende hoofden van kregen en een praat of ze met hun drie honden er waren in plaats van met hun zeventienen. Het ging van hoezee en nog eens hoezee dat het dreundde en paddeltje zag rood van het schreeuwen. Al dat lawaai is geen de schipper plezier te doen wiens helderen ogen straalden. En daar daar barsten een gejuich uit alsof allen doel waren geworden. Het ongelooflijke ging gebeuren. De kaper liet zijn prijs los en denkende met een welbewaapend oorlogsschip te doen te hebben ging hij er werkelijk vandoor. Paddeltje stond te dansen op zijn vleesige pootjes dat zijn dikke konen ervan trilden. De ruit er zag het en moest er om lachen. Goeie, genade paddeltje riep lange meoes uit die vlakbij hem stond. Nu is de prijs van ons. De nauwe neemt hem op sleepthou en dan verkopen de heren van het kantoor hem in een vaderlandse haven. En wat er van komt, jongetje? Nou, wat dan, meoes? Daar krijgt het volk een goede portie van en die wordt onder ons 17e verdeeld. Altijd naar rang en dienst tijd, hoor. En mag ik dan ook meededen? Wissendrie, je komt thuis met een bom duiten dat je moeder je wijn en het goud kan beslaan. Paddeltje buitelde een paar keer over zijn hoofd en ging toen over het dek liggen rollen van plezier, net zolang tot hem een matroos uit gekheid een schop gaf, waarna paddeltje weer op zijn dikke pootjes terecht kwam. Maar de ruit er had het veel te druk om verder op de dolle streken van zijn scheepsjongen te letten, hoe goed hij hem ook mocht zetten. Jongens, zeiden hij, luistert eens goed. Als de kaper blijft vluchten, is de kostelijke prijs voor ons en daar zullen ze thuis geen zuurgezicht omzetten, denk ik. Maar als de kaper ons bij de prijs ziet, zal hij wel weer barouw krijgen en erom willen vechten.  En als hij dicht bij ons komt en dan vanzelf bespuren kan hoe zwak we staan, nu, dan vrees ik voor je luid oren en voor de mijne het meest. Daarom blijven we hem nog een poosje achter nazetten. En let nu goed op. Zus, en zo moet je doen, met dit en dat zeil, dat je het op een deken van mij ineens in elkaar kan doen vallen. Dat zal op een afstand de indruk geven alsof we onze doeken kapot gezeld hebben. En, dat spreekt, hè. Als je zeil kapot schuurt, moet je wel wat minderen. De kaper zal het daar aan toeschrijven dat we hem niet langer nazetten en niet terugkeren naar een schip dat er zo verlangend naar scheen om hem te pakken. Met gejuich werd dit prachtige krijgsplan goed gekeurd. Lange meeuw is, pakte van dollegheid de scheepsjonge bij het oor. Wat heb ik je gezegd, paddeltje? Wat heb ik je gezegd? Paddeltje wilde weer aan zijn danspartij beginnen, maar het werd hem beduit dat oppassen nu de boodschap was. Het moest alles op commanden van een oude gaan, die erbij stond, als een vloot voogd die een zeegevecht commandeert. Een wenk, daar vielen de aangewezen zeilen neer, een oogomelijk van spanning, en daar hoorde men van de kapig een juichkeet opgaan. Want, oh, die honderd en twintig mannen waren zo blij dat dat brutale Nederlandse schip een vervolging opgaf. Toch, voor alle zekerheid, bleef de kaper er vandoor gaan, als speet het hem nog zo van die kostbare prijs. En de onzen, ze stonden kom van het lachen, en paddeltje, zo dik als hij was, vertoonde ongevraagd, ongewijgerd, een hele reeks gymnastische toeren. Toen werd het roer omgegooid en zog men de prijs op. Wat keek paddeltje dat schip aan? Darin had hij nu ook aandeel. En aan de wal zou hij het voor al de jongens uitschreeuwen dat hij, paddeltje, een prijs van de duimkerkers had afgenomen, en als ze het niet geloven wilden, zou hij rammen met de goudstukken. Van de winter, een extra vet varken in de kuip hoog, en moedig een nieuw jak met lange panden, en als bruin het trekken kon, een bloedcorale ketting met gouderslot. En vaardig, die visserman was, een paar grote zeelaarzen. Oh, oh, de ouwe zou nu ook de ouwe van hem zijn, en groots zou hij daarop blijven, zijn leven lang.  En toch had hij die avond nog een tegenvallig. Met die prijs viel het gevaarlijk door een zee te varen die zo vol duimkerker kapers was. Hoe zouden zij, bij een aanval, twee schepen met hun zeventienen kunnen verdedigen? Daarom was de ruitig heel blij dat niet lang na het bemachtigen van de prijs een zeerse oorlogspodem in het zicht kwam. De ruitig prijde hem, en toen kwam het tot een hele onderhandeling. De kapitein van het oorlogsschip wilde met een plezier de prijs naar het vaderland hebben brengen, als hij met zijn volk dan ook de helft van de opbrengst kreeg. Wat heel billig was, en door de ruitig ook geredelijk werd toegestaan. Dat is een schantaal, zei Paddetje, tegen lange meewis. Wat, voeg onverwacht een stem achter hem. Paddetje keerde zich om, de ouder stond daar. De scheepjongen stond eerst betuurd te kijken. Toen vloog een schelmse glimlach hem over het gelaat. Wel schipig, nu krijgt mijn moeder maar één pandt aan de jak, en vader moet het maar met één laar zien te doen. Waarom, Mallejongen? Omdat het lelijke oorlogsschip met de andere helft schootgaat, schipig? Michiel de Ruitig glimlachte. Wees gerust, Maatje. We hebben zoveel schik door je beleefd, dat heel de manschap het wel goed zal vinden dat jij je volle aandeel krijgt. Schipig, rie Paddetje uit. En hoe zijn beentjes die dag ook gedribbelt hadden, hij begon van nieuws te dansen en te springen dat al de matrozen er pret in hadden. En op die wijze nu is Paddetje met Michiel de Ruitig door de zo gevreeste duimkijkerkapers ongedeerd heengekomen. Einde van hoogstuk 1. Hoogstuk 2 van Paddetje. Deze liepenvoxtopname behoort tot de publieke domein, opname door Anna Simon. Paddetje, de scheepsjongen van Michiel de Ruitig, van Johan Been, Hoogstuk 2. Geen vrolijke poodschap. Dat was met de helft van zijn dorp die Paddetje. Hij zwijde met zijn zeemandspas langs de weg dat het dorpstraatje haast te nauw voor hem leek. Een hele rist jongens had hij aan zich hangen, met open mond en oren luisterend als de scheepsjongen van Michiel de Ruitig het over zijn talloze avonturen had. Paddetje raakte zelf van eens in de war en het juiste aantal van de mannen die op het duinkerkerkaperschip geweest waren werd beide dag grotig.  Maar zo nou moest je het mij niet nemen met een jongen van de zee die alle stormen en orkanen der wereld om zijn hoofd dit voelen waaien en zich dwars door de duinkerkers heen heeft geslagen. Als je het niet geloven wou moest je maar naar Paddetje zijn ouders gaan. Daar was het rijk oostenje tegenwoordig. En de meester op school die van zijn levensdagen wat dik was Paddetje met de plak geranseld en hem bij de oren getrokken had was tot heel andere gedachten over zijn voegere leerling gekomen en had het voor al de jongens en meisjes beleden dat hij het altijd wel van Paddetje voorspeeld had. Daar was een leerling die zich meende te herinneren hoe de voorspelling van de meester hierin had bestaan dat Paddetje voor galg en rad zou opgroeien als hij niet beter zijn best deed. Maar met de meest mogelijke minachting liet men die praatjesmaker links liggen. Verbeeld je toch? Hij had ook gezegd dat Paddetje niet elke dag hetzelfde vertelde en dat er nu al bij de 300 koppens op het Kaperschip waren gekomen. En nu was opeens de wereld te benauwd geworden voor Paddetje. Er was ook iets ontzettend in zijn leven gebeurd. Veel ergere dan schipreuk, slavernij of zelfs het vast spijkeren op een zinkend schip. Was hij op een goede dag naar vlissingen gekuid. Het weiden en het regenen echt novemberweer. Maar Paddetje kon er tegen. Hij had zijn schansloper aan en zijn zuidwest erop en de dikke pootjes in een paar lompen zeemanslaar ze gestoken. Dacht je dat iemand die een prijs afgenomen had van de Duynkerker Kapers voor wind en regen op zij ging. Hij liet het waaien en klettern en de mensen die hij tegenkwam zagen niets anders van hem dan zijn stompje neus en zijn twee brutale kijkers. Hij prankde tegen de storm in of hij een haringbuis was die met volle lading naar het vaderland zeilde. Zo ging het ook de wachtstoflissingen tot hij de klopper deed vallen op de deur van het huis waarin schip er eruit er woonde. Want die had Larameo eens erop uitgestuurd om paddeltje de boodschap over te brengen dat de jongen eens bij hem aan moest komen lopen. Dag schipper, dag vrouw had paddeltje gezegd en het vertrek waarin het echt paar gezeten was had hij vervuld met een frisse geur van wind en regen.  De schipper had geglimmd en zijn vrouw ook en paddeltje moest zijn schansloper uittrekken en zijn zuidwesten afzetten maar zijn laarzin hield hij aan dat spreekt vanzelf al had hij zijn natuurlijk een hele tijd achter elkaar op de vloermat staan afvegen. Dat is nu paddeltje zei de ruiter tegen zijn vrouw en die hadden mijn poosje aangekeken en toen gezegd ik wet dat hij wel graag een paar sneden brood met ham erop wil hebben. Nu, daar kon paddeltje geen nee opzeggen en met zijn ogen had hij de bewegingen van de vrouw gevolgd die van een groot brood een paar dikke stukken afsneed en ze zo royaal met ham belegde dat zelfs paddeltje daar niets op aan te merken had. Onder het eten hadden de schipper en zijn vrouw allerlei aardige woorden tot hem gesproken en dat was paddeltje wel bevallen want als andere praten kon hij zijn tijd gebruiken om de boel naar binnen te werken en dat is maar goed ook dat hij zo'n stevige dam gelegd had want toen was de schipper met dat akelige gekomen dat paddeltje haast van zijn stoel had doen vallen van de schrik. 