Schetsen uit Amerika | Charles Dickens | Travel & Geography | Book | Dutch | 2/14
Deel 3 van Schetsen uit Amerika door Charles Dickens. Deze LibriVox-opname is vrij van auteursrechten. Opname door Marcel Konders, hoofdstuk 2B, de Heenreis deel 2. Dankzij ener hoffelijke uitnodiging was ik nu zeer op mijn gemak in de dameskajuit gevestigd, waar zich behalve onszelfen maar vier andere passagiers bevonden. Voor eerst de hierboven vermelden kleine schotse dame, wie bestemming New York was, waar zij zich voor een jaar of drie neergezet had. Ten tweede en ten derde een fatsoenlijk jongman uit Yorkshire, die met een Amerikaans huis in betrekking stond. In dezelfde stad woonden en er zijn mooie jongevrouw heenbracht, waar hij nog maar 14 dagen geleden meegetrout was. Een jongevrouw, zo bevallig en schoon dat ik me niet herinner ooit schooner en bevalliger onder de Engelse meisjes uit de provincie te hebben aangetroffen. Ten vierde en ten vijfde of ten laatste nog een paar ook onlangs getrouwd, althans de oordelen naar de bijuitstek, lieve wijze waarop ze met elkaar omgingen. Een paar waarvan ik alleen dit weet, dat het een geheimzinnig paar was, dat alle waarschijnlijkst op de loop was gegaan. Dat ook deze jongevrouw zich door persoonlijke aantrekkelijkheid onderscheiden en dat meneer meer geweren bij zich had dan Robinson Crusoe. Dat hij een jachtbuis aan had en twee grote honden aan boord had. Nog valt me in dat hij als geneesmiddel tegen zeeziekte heet gebraden varkensvlees en gebotteld eel probeerde. En deze geneesmiddelen dag in, dag uit, gewoonlijk in bed met verwonderlijke, volharding gebruikten. Laat mij er ter wille van hen die nieuwsgierig naar de uitslag mochten zijn. Bijvoegen dat deze geneesmiddelen volstrekt niet aan de verwachting beantwoorden. Daar het weer bij voortduring en bijna voorbeeldenloos slecht bleef, sukkelden we min of meer zwak en akelig, gewoonlijk, zo wat een uur voor de eten deze kayuit binnen en gingen dan op sofas liggen om een beetje op ons verhaal te komen. In welke tussentijd de kapitein bij ons placht binnen te komen om ons te zeggen hoe de wind was en dat hij de zedelijke zekerheid had dat de wind morgen wel uit een andere hoek zou waaien. Op zee zal het weer altijd morgen wel beter zijn. Dat het schip zoveel en zoveel knopen per uur liep.  En wat is meer zij? Waarnemingen waren er in het geheel niet mee te delen, want er was geen zon te zien, maar een beschrijving van één dag mogen voor al de overige gelden. Dus volgen ze. Als nu de kapitein weg is, maken we ons gereed om te lezen, als het daartoe licht genoeg is. En zo niet, dan gaan we beurtelings wat dutten en praten. Om één uur gaat er een bel en komt de Hofmeesteres beneden met een dampende schootel, gebakken aardappelen en een andere schootel, gebraden appelen, met schalen, krabbetjes, koudeham en pekelvlees of misschien met een rookende schootel, ongewoon hete lapjes. Op al die lekkernijen vallen we aan. Eten er zoveel mogelijk van, we hebben nu ergetrek en houden er onzolang mogelijk mee bezig. Als het vuur wil branden, soms wil het, dan zijn we vrij, wel in onze schik. Zo niet, dan maken we elkaar de opmerking, dat het erg koud is. Vrijven in onze handen, bedekken ons medjassen en mantels en gaan weer liggen, om te dutten en te praten en op de zo even aangeduide voorwaarden te lezen totdat het etenstijd is. Om vijf uur luid er nog een bel en alweer verschijnt de Hofmeesteres met nog een schaal, ditmaal gekookte aardappelen en een overvloed van allerlei hete vleessoorten om niet te vergeten het gebraden varkensvlees voor geneeskundig gebruik en weer gaan we aan tafel zitten in iets wat plezieriger stemming dan de eerste keer. Verlengen hetmaal met een min of meer beschimmeld dessert van appelen, druiven en zinnersappelen. Drinken oude wijn en brandewijn met water. De flesen en glazen staan nog op tafel maar de zinnersappelen enzovoorts rollen naar verkiezing en naar de gang van het schip. Daar komt de dokter op een bijzondere uitnodiging beneden om een avondje bij ons door te brengen en onmiddellijk na zijn komst spelen we een partijwist en daar het die avond ruweertje is en de kaarten niet op het tafel kleed willen blijven liggen zo steekt ieder de slagen die hij maakt in zijn zak. Met voorbeeldige deftigheid blijven we doorwisten met uitzondering van een korte tijd die we ons gunnen om thee te drinken en wat geroosterd brood te nuttigen. Tot elf uur of daarom trendt daar komt onze kapitein weer beneden met een zuidwester op die onder zijn kin is vastgemaakt en een piekker aan.  De grond natmakende overal waar hij maar staat nu schijt men met kaart spelen uit en weerwoordende flessen en glazen op tafel gezet en na een uur gezellige koud over het schip en de passagiers over koetjes en kalfjes zet de kapitein die nooit naar bed gaat en nooit uit zijn humeur is de kraag van zijn jas weer op want hij moet weer naar boven schud iedereen de hand en gaat lachend naar boven hoe ongunstig het weer ook zij ja zo vrolijk als ging hij naar een verjaarpartij wat dagelijkse nieuwtjes betreft oh daar is geen gebrek aan van deze passagier vertelt men dat hij gisteren in de salon veertien pont verloren heeft met ventingen en van die passagier vertelt men dat hij dagelijks zijn fleschampagne leegdrinkt en hoe hij dat doet want het is maar een kantoorbediende dat weet niemand de eerste machinist heeft duidelijk gezegd dat er nooit zulke tijden waren hij bedoelt er het weer mee en vier goeie handen zijn ziek en hebben het op moeten geven om nog langer te werken verschijden hutten staan vol water en al de kajuiten zijn lek de kok die beschadigde whisky wat al te druk in het geniep heeft toegesproken is dronken gevonden en heeft nu kennis gemaakt met de brandspuit totdat hij weer nuchter was al de hofmeesters zijn herhaaldelijk als het etenstijd was van de trappen gevallen en lopen er nu bij met pleisters op verschillende plaatsen van hun lichaam de bakker is ziek de banketbakker insgelijks een nieuweling die vreselijk ongesteld is is gerequireerd geworden om de plaats te vervullen van laatst genoemde beambte en is met een hoop lege vaten in een klein huisje op het dek gebarricadeerd geworden met order onpastijkkorst uit te rollen waar tegen hij aanvoert hij heeft, moet men weten erg veel last van de gal dat het zijn dood is om er naar te kijken en dan zou men al te met durven vragen of er nieuws was aan boord nieuws een dozinmorden aan wal zouden minder belang inboezemen dan deze kinderachtige voorvalletjes op zee onze tijd tussen onze avondjes en dagelijke ongevalletjes verdelende liepen we naar Wemeenden de vijftiende avond onder een labberkoelte en bij Lichtemaan de haven van Halifax binnen we waren inderdaad de vuurtoren al voorbij en hadden de loodsen aan het werk gesteld daar stied het schip op eens op een modderbank natuurlijk was alles opdekter stond in rep en roer in een oogemlik stroomden allen naar de kanten van het schip toe en gedurende een paar minuten verkeerden we in zo'n staat van verwarring als de grootste minnaar van wanoorden maar zou kunnen begeren daar echter de passagiers en kanonnen en watervaten en andere zware dingen naar achteren gestuurd werden om het schip van voren lichter te maken raakte het gauw weer vlot en na een tijdlang naar een onplezierige streep van voorwerpen gedreven te zijn waarvan de nabijheid ons al heel gauw in ons ongeluk was aangekondigd geworden door een luidgeschreeuw van branding aan de boeg en na dat het dieploot hoe langer hoe minder diepte van water aanwees lieten we eindelijk het anker vallen in een allervreemde hoek die erzeer uit een lands uitzag en die niemand aan boord kon herkennen hoewel er overal land om ons heen was en zelf zo dicht in onze nabijheid dat we de op en neergaande takken der bomen duidelijk konden zien waarlijk een vreemd schouwspel al die tronisch te zien waar de verbazing zo onbewimpeld opgetekend stond toen men daar in dat stille uur van minder nacht en bij de doodse stilte die in het leven geen geroepen te zijn door het even plotselingen als onverwachte stilstaan van diezelfde machines die zoveel dagen onophoudelijk in onze oren geklonken hadden beginnende met de officieren weer verbazing als het waren door alle passagiers heen liep en neerdaalde tot op de machinisten en stokers in kluis die één voor één van beneden opkwamen dagen en bij de trap de machinekamer in een rookere groepje bij elkaar hokten en daar fluisterend met elkaar stonden te praten nadat we een stuk of wat vuurpijlen opgelaten en zijn schoten gedaan hadden in de hoop van enige assistentie van land te zullen krijgen waar echter taal nog teken opvolgde werd er besloten om een boot aan wal te sturen het was aardig om aan te zien hoe gedienster sommige passagiers waren om vrijwillig aan wal te gaan met dezezelfde boot natuurlijk ten algemene nutte in de verste verte niet omdat ze dachten dat het met het schip niet rechtpluis was of de mogelijkheid voor uitzagen dat het op zij zou kunnen vallen als het begon te hebben niet minder vermakelijk was het om op te merken hoofdreselijk onpopulair de armeloods in één ogenblik werd hij was van Liverpool meegegaan en gedurende de gehele reis was hij niet weinig in tel geweest als iemand die de kunst verstond om anecdotus aan de man te brengen en uien te tappen en kijk dezelfde personen die het luidst zijn aardigheden gelachen hadden balden nu de vuist in zijn gezicht verwensten hem tot in de afrond en scholden hem uit voor al wat maar lelijk is het duurde niet lang of de boot voorweg met een lamptaren en verschillende blauwe lichten aan boord en in minder dan een uur keerden ze terug terwijl de commanderende officier een nogal groot jongboompje meebracht dat hij met wortel en tak uit de grond getrokken had ter geruststelling van zekere van trouwe gepassageers die zich maar niet anders verbeelden of ze waren bij de neus genomen en zouden stellig schipreuk leiden en die op geen andere voorwaarden wilden geloven dat hij aan wel geweest was en niet maar voor de leus een beetje rond had geroeid in de mist express om hen om de tuin te leiden en hun dood te beramen van den beginne af had onze kapitein ingezien dat we op een plaats moesten zijn die de oostelijke passage genoemd werd en zo was het ook wel eens waar was het de laatste plaats ter wereld waar we iets hadden uit te voeren of de geringste reden hadden om te wezen maar een plotsling opgekomen mist of een kleine vergissing van de loods waren er de oorzaak van wij waren omringt van zandbanken en klippen en ondiepten van allerlei aard maar toch naar het scheen gelukkig terechtgekomen op de enige veilige plek die daar in de buurt te vinden was en door dit verslag en door de verzekering dat de tijd van app voorbij was meer op ons gemak gekomen gingen we om 3 uur's morgens weer naar beneden de volgende dag stond ik met tegen half negen aan te kleden daar maakte de herrie boven dat ik gauw naar het dek vloog toen ik het snachts verlaten had was het donker mister en nat en overal zagen we witachtige heuvels om ons heen nu geleden we langs een effen om en legden 11 meilen per uur af vrolijk wapperde onze vlag onscheepsvolk was zo mooi mogelijk aangedirkt onze officieren weer in uniform de zon scheen als op een schitterende april dag in engeland als met lichte moestjes van sneeuw bedekt strakte zich het land aan weerzijden uit het volk stond aan de deur telegraven werkten vlaggen opgehezen werven kwamen voor de dag schepen kaien die van mensen krieelden geluid dat niet ver af kon zijn hurra's maar men jongens die dus tenen gelooiingen afliepen naar het havenhoofd en dat alles helder en vrolijker en frisser voor onze aan zo'n schouwspel sinds zo lang ongewone ogen dan woorden het zouden kunnen afschilderen wij kwamen aan een landingsplaats die als met aangapende tronies geplavijd scheen gingen er aan de kant liggen en werden naar het vieren en spannen van enige kabeltouwen vastgemaakt nauwelijks was de trap uitgestoken om ons de gemoet te komen of we vlogen er naartoe voordat ze nog op het schip lag en zie daar sprongen we weer op de vaste veilige grond ik veronderstel dat men dit Halifax ook zelfs dan als een Elysium zou aangezien hebben al was het een plaats geweest die zich door haar naaresombaarheid onderscheiden had maar ik nam een allerplezierigste indruk mee zowel van de stad als van haar inwoners een indruk die mij tot op deze stond is bijgebleven het was dan ook niet zonder leed wezen dat ik thuis kwam zonder een gelegenheid te hebben gevonden om er nog eens aan te gaan en nog eens de handen te schudden van hen wie er vriend ik die dag geworden was toevallig was het de opening van de wetgevende raad en algemene vergadering waarvan het ceremonieel zo van A tot Z gelijk op de plechtigheden die bij de opening een of nieuwe parlement zitting plaatsvinden en zo's tiptelijk werd in acht genomen natuurlijk op verkleinde schaal dat het precies was als of men Westminster door het verkeerde ent van een verre kijkere bekeek als vertegenwoordiger van haar majestijd sprak de gouverneur dat uit wat men de troon reden mag noemen en wat hij te zeggen had dat zij hij mannelijk en fix het militaire muziekkorps dat buiten het gebouw stond speelde het God Save the Queen met veel vuur voordat zijn excelentie daar nauwvernood gedaan had het volk riep Hurra die binnen waren vreven in hun handen die buiten waren schudden hun hoofden de regeringspartij zei dat er nooit hoe de redenvoering werd gehouden de oppositie verklaarde dat er nooit zo'n slechte redenvoering gehouden was de president en leden van het huis stopten op om veel te wouwelen en weinig uit te voeren kortom alles liep daar van stapel en belovde precies als het bij zulke gelegenheden bij ons thuis gebeurt de stad is gebouwd aan de kant van een heuvel waarvan het hoogste punt beheerst wordt door een sterk voort dat nog niet geheel en al af is verschillende straten die vrij breed zijn en er ook vrij goed uitzien lopen van die top af tot aan de waterkant en worden door dwarsstraten door sneelen die parallel met de rivier lopen de huizen zijn grotendeels uit hout opgetrokken de markt is overvloedig voorzien en de levensmiddelen zijn buiten gewoon verkoop daar het weer toen ongewoon zacht voor het seizoen was werd er niet geart maar er waren tal van die voertuigen in tuinen en plaatsen waarvan sommigen zo prachtig opgetuigd waren dat mensen zo als ze daar heilden en zelden had kunnen gebruiken in een melodrama in de Schalburg het was een dag uit hondenden de lucht fris en gezond het gehele gezicht dat de stad opleverde plezierig druk en bedrijvig we lagen daar 7 uur om de brieven af te geven en mee te nemen na dat eindelijk al onze bagage en al onze passagiers weer bij 1 waren een stuk of 3 uitgezochte geesten in kluis die de Oesters en Champagne wat al te familieaar aangesproken hadden en derhalve als lijken gevonden werden op hun rug in onbezochte straten na dat nu zeg ik alles en allen bij 1 waren werden de machines weer in beweging gebracht en stoomden we naar Bolstern daar we alweer onstuimig weer troffen en de fundibai was het die gehele nacht en de gehele volgende dag weer het oude doen tuimelen en rollen dat het een aard had de daarop volgende naamiddag dat is te zeggen op zaterdag de 22e januari kwam ons een Amerikaanse loodsboot opzij en spoeder daarna werd de stoompakket van Liverpool die 18 dagen onderweg was geweest na Bolstern getelegrafeerd met welke belangstelling ik mijn ogen inspande zodra de eerste stukken Amerikaanse grond als Molshopen uit de Groene Zee oprezen en ze volgden zo als een langzame hand en schier onmerkbaar al groter en groter worden de één doorlopende kustlijn vormden zie daar iets dat zich niet laat beschrijven een allerscherpste wind woei ons vlak in het gezicht aan wal hoor het dat het kraakte en vinnig was de kou niettemin de lucht was zo helder en klaar en daarbij zo droog dat de temperatuur niet alleen draagelijk maar zelfs lievelijk was hoe ik op dek bleef altijd maar in de ronde kijkende dat we aan de dok kwamen en hoe ik al had ik zoveel ogen als aardjes gehad die allen wagenwijd opengezet en ze allen gebruikt zou hebben om nieuwe voorwerpen op te nemen dat zijn al temaal van die komendeenspraatjes waarmee ik dit hoofdstuk niet noodloos wil verlengen ook wil ik er maar evenals in het voorbij gaan gewag van maken dat ik me namelijk op zijn vreemdelings derelijk vergiste toen ik veronderstelde dat een troep allerbedrijvigste personen die met levensgevaar tegen het bord opklauterden zodra wij de kijk naderden nieuwsbodend waren van die mannen die aan die neivere klasse van mensen bij ons thuis beantwoorden terwijl ze ondanks de lerenbriefentassen die sommigen hunnen om de hals droegen en ondanks de brede vellen in allerhanden uitgevers waren die de schepen in eigen persoon bezochten als een zekerheer met een wolle boefante om me mededeelden omdat zij ervan hielden hetzelfde ondervinden als er op die manier een beetje leven in de browberei kwam laat me eenvoudig bij deze gelegenheid nog dit vertellen dat één deze indringers met een prompte hoffelijkheid waarvoor ik hem bij deze mijn innerste dankbetuig voor uitliep om kamers in het logement te bestellen en dat toen ik hem volgde wat ik gauw deed ik merkte dat ik de lange passages doorrolde met een onvilkeurige nabootsing van de tret des heren in een nieuw zeemelodrama een dineen als het u blieft zei ik tot de kelder wanneer zei de kelder zo gauw mogelijk zei ik rechtuit na me een ogenblik te hebben bedacht zei ik op goed geluk, nee niet rechtuit riep de kelder op zo'n toon van verbazing dat ik ervan ontstelde ik keek hem vraagend aan en herhaalde nee, ik wou het liever in mijn eentje gebruiken op deze kamer ik hou er nog al van om alleen te dineren hierop dacht ik werkelijk dat de kelder buiten Westen zou geraken iets wat naar ik geloof stellig zou gebeurd zijn was hier geen ander tussen beide getreden die hem in het oor verluisterde dadelijk wel, dat spreekt vanzelf een ander mij medeleilend aankijkende rechtuit nu merkte ik dat rechtuit en dadelijk woorden van 1 en dezelfde betekenis waren ik veranderde dan ook mijn voorafgaande antwoord en 10 minuten later zat ik te dineren en het was een kapitaal diner ja, dat mag gezegd worden het logement een zeer voortreffelijk logement tussen twee aakjes heet de treement house het heeft meer gallerijen kolonades piazza's en passages dan ik mij herinneren kan en de lezer zou geloven en is een beetje kleiner dan Bedford Square einde van deel 3 deel 4 van schetsen uit Amerika door Charles Dickens deze LibriVox-opname is vrij van auteursrechten opname door Marcel Koenders hoofdstuk 3A Boston deel 1 in al de openbare inrichtingen van Amerika eerst de uiterste hoffelijkheid de meeste onze departementen zijn in dit opzicht voor een werkelijke verbetering vatbaar maar het tolkantoor vooral zou wel doen als het voorbeeld nam aan de verenigde staten en zich wat minder hatelijk maakte Jegens de Vreendelingen de slaafse hoofdsucht de Franse ambtenaren is voorachtelijk genoeg maar onder de onze eerst een Norse vlegelachtige onbeleefdheid even stuutend voor al de personen die in hun handen vallen als onterend voor de natie die er zulke ongelikte beren op na hout om de Vreendelingen aan haar poorten af te groeien toen ik in Amerika aankwam maakte dit contrast onwillekeurig de sterkste indruk op me en trof het me zo beleefd zo vriendelijk zo innemend als de verschillende ambtenaren van het tolkantoor zich van hun plicht kweten aangezien we tentgevolgen van één of ander op onthoud aan de landingsplaats niet voor de donker te Boston aan land gingen ontving ik mijn eerste indrukken van de stad toen ik de eerste morgen na onze aankomst die op een zondag viel naar het tolkantoor keurde ik durf niet zeggen hoeveel schriftelijke van banken en stoelen ik wel ontving om de godsdienst oefening bij te wonen voordat we nog maar half ons eerste diner in Amerika ophannen maar als het mij vergunt mocht zijn dien aan gaande eenmatige gissing te maken zonder het nu daarom op een haar uit te rekenen dan zou ik zeggen dat er ons ten minste zoveel zitplaatsen werden aangeboden dat een stuk of 40 volwassen huisgezinnen het er voorlopig mee konden stellen het aantal geloos beleidemissen en religiën die het genoegen van ons bij zijn verzochten was naar evenredigheid vrij groot daar we wegens gebrek aan behoorlijke kleren die dag niet naar de kerk konden gaan waren we wel genootzaakt voor al die vriendelijke aanbiedingen zonder onderscheid te bedanken en moest ik tegen wil en dank het genoegen derven om Dr.