Naar het Middelpunt der Aarde | Jules Verne | Action & Adventure Fiction | Book | Dutch | 3/5
Het einde van hoofdstuk 30. Hoogtstuk 31 van naar het middelpunt der aarde. Deze lieprievoksopname is vrij van autosrechten. Opdame door Bart de Leeuw. Naar het middelpunt der aarde door Zulferne, hoofdstuk 31, door een zeebad versterkt, vloed-app en magnetische helling, schepstimmerhout, het vlot. Toen ik de volgende mooie geontwaakte was ik geheel genezend. Ik meende dat een bad zeer huiszaam voor mij zou zijn en dompelde mij daarom enige minuten lang in het water deze middellandse zee. Die naam verdiende zij zeker, meer dan enige ander. Ik kwam met goede eetlust aan het ontbijt. Hans bestond zeer goed de kunst om onze kleine spijskaart gereed te maken. Hij had water en vuurte zijn beschikking zodat hij enige afwisseling kon brengen in onze gewone kost. Bij het nagerrechts schonk hij nog enige kopjes koffie in en nooit proefde ik met meer smaak die heerlijke drank. Nu zijn mijn oom is het de tijd van de vloed en wij moeten de gelegenheid niet verzuimen om dit verschijn zo waar te nemen. Hoe de vloed riep ik, zonder twijfel. Doet de invloed van maan en zon zich dan zelfs hier gevoelen? Waarom niet? Zijn de lichamen niet in hun geheel aan de algemene aantrekking onderworpen. De halve kan deze watermassa zich niet aan de algemene wet ontrekken. Ook zult gezien dat zij zich in weerwill van de luchtdrukking op haar oppervlakte evengoed verheft als de Atlantische Oceaan zelf. Op dit ogenblik betraden wij het zand van de oever en de golven kwamen langzamerhand verder het strand op. Dat is toch het begin van de vloed, riep ik uit. Ja, Aksel, en aan de strepen van het schuim kunt gezien dat de zee omtrend tien voet stijgt. Het is vreemd. Nee, het is natuurlijk. Kij moet zeggen wat gewild, dit alles schijnt mij buitengewoon toe en nauwelijks kan ik mijn ogen geloven. Wie zal ooit binnen de schors de aarde in echte oceaan met zijn app en zijn vloed zijn winden en stormen verwacht hebben? Waarom niet? Is er een natuurkundige reden tegen? Ik zie er geen zodra ik het stelsel daarinwendige warmte moet opgeven. Tot nu toe wordt de theorie van TV dus bevestigd. Zeker, en dan is er ook niets te zeggen tegen het bestaan van zeeën of landen binnen de aardbol. Zonder trijfel, maar onbewans.  Waarom zouden deze wateren geen onbekende vissorten kunnen herbergen? In alle gevallen hebben wij er tot nu toe geen aangetroffen. Wel nu, we kunnen hengels maken en zien of de hoek hier beneden even gelukkig zou zijn als in de ondermaanse zeeën. We kunnen het beproeven, Aksel, want we moeten al de geheimen deze lievel gewesten uitforsten. Maar waar zijn wij om? Want ik heb u deze vraag nog niet gedaan waarop uw werktuig u het antwoord moet geven. In een waterpassenrichting 350 huurigaans van IJsland. Zover? Ik ben zeker dat ik bij geen 500 vadum bedrieg. En wijs de compas nog altijd Zuid-Oost? Ja, met een westelijke afwerking van 19 graden en 42 minuten, juist als op aarde. Maar met zijn helling heeft iets bijzonders plaats dat ik met uitenste zorg heb waargedomen. En dat is? Dat het neld in plaats van naar de poten hellen, die op het noordelijk half rond doet, in tegendeel reist. Daaruit moeten wij dus opmaken dat het punt van magnetische aantrekking dicht tussen de oppervlakte van de aardbol en de plaats waar wij ons stans bevinden? Juist. En het is waarschijnlijk dat, als wij onder de polstreek in kwamen, waar James Ross de magnetische pol ontdekt heeft, wij zien zouden dat de naald loodrecht gaat staan. De halve ligt dat geheimzinnige middelpunt van aantrekking niet zeer diep. En dat is inderdaad een feit dat de wetenschap niet vermoed heeft. De wetenschap, maar jongen, is samengest altijd dwaligen, maar uit zulke die het goed is te begaan, want zij voeren langzamerhand tot de waarheid. En op welke diepte zijn wij? Op het diepte van 35 uur gaan's. Dan is, zei ik, de kaartnaziende. Het schotse hoogland boven ons, en daar waar heft het grempje in geberchten, zijn met sneeuwbedekte kruin tot een aanzienlijke hoogte. Ja, antwoordde de professor Lachende, de vracht is wel wat zwaar, maar het gewelf is stevig. De grote bouwmeester van het helal heeft het van goede bouwstoffen gemaakt, en nooit zou de mensen zulke draagkrachten hebben kunnen geven. Wat zijn de bogender bruggen en de spitbogender hoofdkerken vergeleken met dit schip van een straal van 3 uur gaan's, waaronder een oceaan en stormen zich op uw gemak kunnen ontwikkelen? Oh, ik vrees niet dat de hemel zal instorten.  Oh, wat zijn uw plannen? Denk je niet aan om naar de oppervlakte van de aardbond terug te keren? Truurkeren? Nu nog mooier? Onze reis voortzetten? Ja, daar tot nu toe alles zo goed gaat. Maar ik zie niet in hoe wij door deze vloeibare massa heet moeten komen. Ik ben niet van plan om er mij met het hoofd daar beneden in te storten, maar als de oceaaner eigenlijk gezegd slechts meren zijn, daar het land hem omringt, dan is het zeker dat deze binnenzee ingesloten is door het vaste graniet. Dat is niet twijfelachtig. Wel, nu, op de tegenoverliggende oever, ben ik zeker nieuwe uitwegen te zullen vinden. Hoe lang veronderstelt je dan dat deze oceaan is? 30 of 40 uur gaan's? Zo antwoorden ik, maar dacht toch dat die schatting wel onaukeurig zou zijn. We hebben dus geen tijd te verliezen en morgen reeds steken wij een zee. Onwellenkeurig zorgde mijn ogen het schip dat ons moest overbrengen. We zullen ons dus inschepen, zei ik. Goed. En met welk schip zullen wij de over toch doen? Niet met een schip, mijn jongen, maar met een goed en steven flot. Een flot, riep ik, een flot is even onmogelijk te vervaardig als een schip. Ik zie niet, krijg zie het niet, Axel, maar als jij luistert, zou je kunnen horen. Horen, ja, enige hemerslagen die u zouden zeggen dat Hans reeds aan het werk is. Vervaardigd hij een flot? Ja. Heeft hij dan reeds bomen onder zijn bijdoen vallen? Oh, de bomen waren reeds geveld. Kom mee, gezulte bij het werk zien. Na een wandeling van een kwartieruurs zag ik Hans werken aan de andere zijde van het voorgebergte dat de kleine natuurlijke haven vormde. Nog enige stappen en ik was bij hem. Tot mijn grote verbazing vallen voldoit vlot op het zand. Het bestond het balken van een bijzondere houtzocht en een groot aantal zware planken. Komhouten en allerlei spanten bedekten letterlijk de bodem en lag daar genoeg om een gehele vloot te timmeren. Oh, riep ik, wat is dat voor hout? Het is peindboomhout, dennehout, beurkenhout. Al de zorgden van de Noordse kegeldragers die versteend zijn door de werking van het zeewater. Is het mogelijk? Dat noemt mensen daar brandoer of versteend hout. Maar als fossielhout moet het zo hard zijn als steen en kan het dan drijven.  Soms niet, dat hout wordt wel eens echte koolblende. Weer ander hout zoals dit heeft nog sterk in het begin van versteening ondergaan. Zie maar, voegde mijn oma erbij terwijl hij in stuk van dat kostbare strandgoed in zeewirp. Het houtzong eerst kwam toen weer boven en dreef op de golven. Zij het geovertuigd zijn mijn oom? Vooral daarvan dat het onmogelijk is. De avond van de volgende dag was dankzij de bekwaamheid van de gids het vloot voltooid. Het was tien voet lang en vijf breed. De balken van Surta brandoer met stevige touwen aan okanden verbonden boden een vaste oppervlakte aan en toen het water was gelaten dreef dit nieuwe vaartij gerustig op de golven der Liedenbroksee. Het einde van hoofdstuk 31. Hoofdstuk 32 van naar het middelpunt ter aarde. Deze LibriVox opname is vrij van auto'srechten. Opname door Bart de Leel. Naar het middelpunt ter aarde door Jules Verne hoofdstuk 32 zijde klaar, vertrek van Groebenhaven, het Scheepsjournaal voorwerendelijke vis blindheid van die vis axelsdroom, axel ontwaakt. De 13e augustus werden wij zeer vroegwakkelijk. We moesten een nieuwszoord van stel en weinig vermoeiend middel van vervoer inwijden. Een grote mast gemaakt van twee gewangde stammen een raar uit een derde gevormd een zuidel van onze dekens genomen maakte al de targaasje van het flot uit. Aan touwen ontpak het niet. Het geheel was stevig. De zes uur gaf de professor het zijn om aan boog te gaan. De levensmiddelen, de bagage, de werktuigen, de wapens en een aanzienlijke hoeveelheid soetwater waren reeds aanwezig. Hans had een roer gemaakt dat hij in staat stelde zijn drijvende toestel te besturen. Hij greep de roerpen, hij maakte touw los dat ons aan de oeverbond het zijdwerk bij de wind gehaald en we staken snel van lands. Op het ogenblik dat wij de kleine haven verlieten wilde mijn oom die veel prijstelden en de gebenaming haar een naam geven. De mijne bijvoorbeeld. Op m'n eer zei ik ik wil u een andere voorsteller. Welke? De naam van Grooiben. Grooibenhaven. Dat zal zeer goed staan op de kaart. Het zij zou, Grooibenhaven dan. En zo werd de herinnering aan mijn liefmeisje verbonden met onze hachelijke onderneming. Er woeien noordoostenwind. We voordden zeer snel achteren. De zeer dicht de luchtlagen hadden een aanzindelijke drijfkracht en werkte op het zeil als een sterke luchttrekker.  Na verloop van een uur was mijn oom in staat onze snelheid te berekenen. Als we zo blijven voortgaan, zullen we minstens 30 uur per dag afleggen en weldra de tegenovergestelde over bereiken. Ik antwoorde niet en dan plaats voor op het vlot. Reeds neigde de noordkust en de oever schijde zich verre van een, als om ons vertrek gemakkelijk te maken. Een onmetelijke zee strekte zich voor mij uit. De grouwe schaduw van grote wolken die op dit doodse water scheen te drukken vlog snel over zijn oppervlakte. De zilveren stralen van het elektrisch licht, hier en daar door een doppot die teruggekaatst, deed de licht in de punten op de zijde van het vaartaar ontstaan. Weldra was het land geheel uit het gezicht. Elk kenbaar punt verdween de zorg van het vlot, zou men hebben kunnen denken dat het onbeweeglijk lag. Tegen de middag zagen wij verbazend grote wierplanten aan de oppervlakte der golf verdrijven. Ik kende de groeikracht deze gewassen die meer dan 12.000 foot diep op de zeebodem kruipen, zich vermedigvuldige onder een drukking van bijna 400 damkringen en dikwals zulke uitgestrekte banken vormen dat zij de vaarten der schepen belemmeren. Maar nooit geloof ik waren er reuzachtige wierplanten dan die van de Liedenbrok C. Ons vlot dreef lang C-gras van 3 en 4.000 foot lang. Onmetelijke slangen die zich verre buiten het bereik van het gezicht voortslingerden. Ik vermaakte mij met die eindeloze linten na te staren, steeds menende hun einde te bereiken en urenlang werd mijn geduld op de proef gesteld, terwijl mijn verbazing toenam. Welke natuurkracht was in staat om zulke planten voor te brengen en dat moet het voorkomende aarde in de eerste eeuwen van haar bestaan geweest zijn toen onder de invloed van warmte en vochtigheid alleen het plantenrijk zich op haar oppervlakte ontwikkelde. Het werd avond en zoals ik heet de vorige avond opgemerkt had verminderde de lichtgevende toestand ter lucht niet. Het was in stand vaste verschijnsel op welk stuur men staat kon maken. Na het avondeten strekte ik mij uit aan de voet van de mast en sliep Weldra in onder vatsige hand die onbeweegelijk aan het roer stond die het vlot mij voortrijven dat overigens met de wind van achteren niet eens behoefte bestuur te worden.  Sinds het ons vertrek van Krojpenhaven had professor Liederbrock mee opgedragen om het scheepssoenaal te houden om de geringste waarnemingen aan te tekenen om de belangrijke verschijnselen de richting van de wind, de verkregen snelheid de afgelegde weg met één woord al de voorvallen van deze vreemde zee tocht te beschrijven. Ik zal mij dus ver genoegen met hier die dagelijkse aantekeningen in te lassen die om zo te zeggen door de gebeurtenissen in de pen werden gegeven om een aukeurig verslag van onze overtocht te leveren. 