Naar het Middelpunt der Aarde | Jules Verne | Action & Adventure Fiction | Dutch | 2/5
moest het nu 11 uur zijn wat de diepte betreft die we bereikt hadden 14 maanden lengte van het touw van 200 voet gaf 2800 voet op dit ogenblik deed de stem van Hans zich horen die haltrip ik hield op juist toen mijn voet bijna het hoofd van mijn oom aanraakte we zijn er, zei deze waar vraagde ik terwijl ik mijn naast hem liet afgeleiden op de bodem van de loodrechte schoorsteek is er dan geen andere uitgang jawel ik zoet als een nauwe gang die schuimsrecht loopt morgen zullen we deze onderzoeken nu zullen we eerst eten en dan gaan slapen het was nog niet geheeldonkig we openden de zak met levensmiddelen aarten en legden ons zo goed als het ging op een bed van stenen en lava blokken neer en toen ik op de rug liggende de ogen opende bemerkte ik een schitterend punt aan het einde van de 3000 voet lange buis die in een rugachtige verkeerker veranderd was het was een stech die volstrekt niet flonkerder en die na mijn berekening beta van de kleine bier moest wezen vervolgens viel ik in een geruste slaap het einde van hoofdstuk 17 hoofdstuk 18 van naar het middelpunt der aarde deze LibriVox opname is vrij van auteursrechten opname door Bart De Leel naar het middelpunt der aarde door Jules Verne hoofdstuk 18 kalpte begin der onderaardse reis schakkeringen der lava desmorgens de acht uur deed een lichtstrouw ons ontwaken de duizenden vlakken der lava wanden fingen hem op zijn voorbijgang op en verstrooiden hem als een regen van vonken dit schenster was sterk genoeg om de omringende voorwerpen duidelijk te kunnen onderscheiden wel nu Aksel wat zegt jij ervan zijn mijn omen zich de handen vrijvinden heb jij ooit een rustiger dag doorgebracht in ons huis in de koningstraat hier wordt men niet gestoord door het gerater van karren door het geschreeuwder kooplieden door het getierder schippers het is hier zeker heel rustig op de bodem van deze put maar die kalmte zelf heeft iets ontzettend kom aan riep mijn oom als je nu reeds bang bent wat zal het dan later zijn we zijn nog geen duimdup in de schoteraarde doorgedrongen wat wil je daarmee zeggen ik wil zeggen dat we nog pas de bodem van het eiland hebben bereikt die lange loodrechte buis die uitloopt in de kraten van de sneffels eindigd ten naast erbij gelijk met de spiegel de zee zijt je daarvan verzekerd ongetwijfeld, raadpleeg de barometer dan zult je het zien inderdaad was het kwik dat gedurende deze nederdaling langzamerhand in het werkduik gestegen was op 29 duim blijven staan ze ziet het hernam de professor we hebben nog slechts 1 damkringstrukking en ik verlang er vuurig naar dat de luchtdichtmeter deze barometer moet vervangen dit werkduik zou ons dan ook nutteloos worden zodra de zwaarte daar lucht haar drukking op de waterspiegel zou te boven gaan maar, zei ik, staat het niet te vrezen dat die gestaardig toenemen de drukking hoogst lastig zal worden nee, we zullen langzaam dalen en onze longen zullen er aan gewennen om een meer samengeperkste damkringlucht in te ademen de luchtreizigers krijgen eindelijk gebrek aan lucht als zij in de bovenste lage komen wij in tegendeel zullen misschien te veel hebben, maar dat heb ik liever we moeten geen ogenblik verliezen waar is het pak dat ons in het binnenste van de berg is voorgegaan ik herinner er mij nu dat we het de vorige avond de vergeefs gezocht hadden mijn oom ondervoeg Hans die na applettend met zijn jagers ogen rondgezien te hebben antwoorden die roepen daar boven ons inderdaad was het pak blijven hangen aan een uitstekende rotspunt omtrend 100 voet boven ons hoofd de vleuge eislanden begon dadelijk als een kat te klouteren en in enige minuten was het pak bij ons nu zijn mijn oom zullen we ontbijten maar laten we het doen als liden die wel licht een lange tocht moeten doen het beschuit en het gedroogde vlees werd er doorgespoeld met een mondvol water en je never toen het ontbijt afgelopen was haalde mijn oom een aantekend boekje voor de waarnemingen bestemd uit de zak en dan mag er in volgens zijn verschillende werktuigen en schreef de volgende gegevens op maandag 1 juli tijdmeter 8 uur 17 minuten desmorgens parometer 292 millimeter thermometer 6 graden windrichting oost zuidoost deze laatste waarneming had betrekking op de donkere gallerij en werd door het compas aangegeven nu eerst Akso riep de professor met geestlicht uit nu eerst gaan we wezenlijk in de schooter aarde doordringen dit is het juiste ogenblik van het begin onze reis toen hij dit gezicht had dan mijn oom met de ene hand de aan zijn haals hangende toestel boemkorf met de andere bracht hij de elektrische stroom in verbinding met de slang der lantharen en een vrijhelder licht verdreefde duisterings tegen gallerij Hans troeg de tweede toestel die ook in werking werd gebracht deze vernuftige toepassing der elektriciteit stelde ons in staat om lang voor te gaan terwijl wij een kunstmatige dag schiepen zelfs in het midden de meest ontvlambare gassen voorwaard sprak mijn oom ieder nam zijn pak weer op Hans belasten zich bovendien met de zorg om het pak met de touwen en de kleren voor zich uit te rollen en zo traden wij de gallerij binnen waarbij ik de achterhoede uitmaakte op het punt zijn er mij in die donkere gang te begeven hief ik nog eens het hoofd op en bemerkte voor de laatste maal door het gezichtsveld de verbazende buis de hemel van ijslad dat ik nooit zou weerzien tijdens de laatste uitbasting van 1229 had de lava zich een weg door die tunnel gebaan zij overdekte hem inwendig met een dikke en glimmende kost het elektrisch licht werd door teruggekaatst met honderdvoudige dichtheid de weg leverde geen andere moeilijkheid op dan deze dat men zorgen moest om niet te schielijk af te glijden van een heling die een hoek van omstreeks 45 graden maakte gelukkig vervingen enige holten en hoogten de plaats van traden en behoefden wij slechts de dalen terwijl wij onze bagage met lange touwen voortrokken maar wat ons tot tredediende werd aan de andere wanden dropsteen door op sommige plaatsen porreuse lava vertoonde kleine ronde belletjes onderscheinende kwartkristallen versierd met heldere waterdoppels en als lichtstromen aan het gewelf hangende schenen toen wij er voorbij gingen aangestoken te worden men zou gezicht hebben dat de geesten van de afgrond hun palijs verlichten om de aardse gasten te ontvangen dat is prachtig riep ik omwelkeurig uit welk een toneel oom bewondert hij ook die schakkeringen de lava niet die met onmerkbare overgangen van bruin rood tot licht geel gaan en die kristallen die zich als lichte debollen voordoen zo ziet hij het eindelijk ook aksel antwoorden mijn oom zo vind je dat heerlijk men jongen geest ook nog wel wat anders zien hoop ik vooruitmaag hij had met meer grond kunnen zeggen glijdt wat aan zonder enige inspanning van de gloriën afzakken dat was het facilis descentus averni van figilius het compas dat ik gedurig raadpleegde wees onveranderlijk een zuidoosterlijke richting aan deze lava stroom weekt de rechter nog ter linkerzijde af hij had de onbuikzaamheid de rechte lijn toch nam de warmt niet merkbaar toe het geen de theorie van devi bevestigde en meer dan eens raadpleegde ik met verwondering de termometer twee uur na ons vertrek wij zijn nog slechts 10 graden dat is een vermedering van 4 graden dit gaf mij recht om te denken dat wij meer in een water passen dan in een lood rechter richting daalden niets was overigens gemakkelijker dan de bereik de diepte met juistheid te weten de professor maat nauwkeurig de hoeken van de afwerking en de helling van de weg maar hij hield de uitkomst zijn er waarnemingen voor zich omstreeks 8 uur de avonds gaf hij zijn om stil te houden Hans ging ter stond zitten de lampen werden aan een uitstekende punt van de lava opgehangen we waren in een soort van hol waarin geen gebrek aan lucht was in tegendeel van tijd tot tijd kwam er een windje tot ons door welke oorzaak werd dit teweeg gebracht aan welke beweging van de damkring moest zijn ontstaan worden toegeschreven dit vraagstuk trachten ik op dit ogenblik niet eens op te lossen honger en vermoeidheid maakte het mij onmogelijk om te ridden hierin een nederdaling van 7 uur kan niet voorberacht worden zonder grootverlies van kracht ik was uitgeput tot mijn vreugde hoorde ik daarom het woord halt Hans legde enige voorraad op een blok lava en ieder ad met smaak één ding echte vond ruste mij onze watervoorraad was tot de helft vermindert mijn oom rekende op de onderaartse bronnen om hem weer aan te vullen maar tot nu toe ontbraken zij geheel ik kon niet nalaten zijn aandacht op dit punt te vestigen verwondert u dat gemis van bronnen, zei hij zonder twijfel het veront rust mij zelfs we hebben nog maar voor 5 dagen water wees gerust aksel ik sta u borig dat wij water zullen vinden zelfs meer dan ons liefes wanneer als we buiten deze lava kost zijn de andere bronnen uit deze wanden zullen vloeien maar misschien strikt deze bedding zich tot in de aanmerkelijke diepte uit me dunkt dat wij nog niet veel afstand in een loodrechte richting hebben afgelegd wat brengt u op die gedachte wel, als wij diep onder de aartschok sparen moest het veel heter zijn volgens uw stel zo antans antwoorden mijn oom hoe staat het termometer nauwelijks 15 grad het geeft een vermeerdering van nog geen 9 grad zei dat ons vertrek betraagt wel nu? besluit dan zelf? zie hier mijn besluit volgens de nauwkurigste waarnemingen bedraagt de vermeerdering de warmte in het binnenste van de aartbol 1 grad op de 100 voet maar plaatselijke omstandigheden kunnen dit cijf verwijzigen zo heeft Mente Jakutsk in Siberië opgemerkt dat de vermeerdering van 1 grad plaats heeft bij iedere 36 voet het geen zekerlijk afhakt van het geleidend vermogen de steenrotsen in de nabijheid van een uitgebrande vulkaan en door het knijs heen opgemerkt heeft dat de verhoging van de warmtegraad slechts op de 125 voet 1 grad bedroeg we zullen dus deze laatste wonerstelling als de gunstigste eens aannemen en dan berekenen bereken maar mijn jongen niet eens gemakkelijker zal ik de cijfers in mijn aantekeningen boekje schreef 9 mal 125 voet geeft 11 125 voet typte dat komt juist uit wel nu volgens mijn weinemingen zijn we 10.000 voet onder de spiegel de zee is het mogelijk ja of de cijfers zeggen cijfers meer de berekeningen des professors waren dawkeurig we waren reeds 6000 voet beneden de grootste diepte de mens nog bereikt heeft zoals de mijnen van Kietbaal in Tirol en die van Woetenberg in de Bohemen de warmte die op deze plaats 888 had moeten bedragen steeg nauwelijks tot 15 dit gaf stof tot denken het einde van hoofdstuk 18 hoofdstuk 19 van naar het middelpunt der aarde deze lieprivox oplamen is vrij van auteursrechten oplamen door Bart Tellil naar het middelpunt der aarde door Zielverde hoofdstuk 19 de Kruisweg, vermoeienis van Aksel knippen of dalen naar boven, naar groeiben dreig het watergebrek de volgende dag deze dag de 30ste juli te zes uur, hervatten wij onze nederdaling we volgden steeds de lave gallerij en echt natuurlijk Helen Vlak evenzacht gloeiend als die Helen de Vlakken die in sommige oude huizen nog tot trap dienen zo bleef het tot 17 minuten over 12 het ogenblik waarop wij Hans die was blijven staan kom maar, kliep mijn oom we zijn aan het einde de schoorstetens gekomen ik zag grond, we waren in het middelpunt van een Kruisweg waarop twee donkere en smalle wegen uitkliepen welke moesten we inslaan dat was een punt van bezwaar toch wilde mijn oom de schijn niet hebben voor de gids en mij als of hij aanzelde hij wees de oostelijke tunnel aan en weldraar waren we met ons drie aan een aanzeling voor die dubbele weg zou ook nooit een einde gekomen zijn want geen enkel kenteken kon de keuze op de een of de andere toevallen maar we moesten het geheel aan het toevall overlaten de helik deze deelgallerij was bijna onmerkbaar en haar indeden zeer ongelijk soms vertonen zich voor ons uit een rij van bogen gelijk de zijbeuken enigotische hoofdkerk de kustenaars van de middeleeuwen hadden daar komen van die keukelijke bouwtand kunnen bestuderen die uit de kuisboog is ontstaan en mij verder moesten we het hoofdbukken onder de gedrukte bogen van de Romeinse bouwstijl en dikke pilaren in het passieve gesteen te dringende bogen onder het gewicht ter gewelven hier en daar maakte deze bouworde plaas voor een lage onderbouw die op het werk ter bevers geleek en moesten we door enge gangen voortcarpen de warmte bleef er eigenlijk uit de stuur dacht ik eraan hoe heet het wel zou zijn als de lava door de steffos uitgebraakt door deze nu zo stille weg stroomden ik stelde mij voor hoe de stroomen vuur braken op de hoekende gallerij en hoe de buitensporig heet dampen op deze nauwe plek zich ophaupten als de oude vulkaan dacht ik maar niet een nieuwe grill krijgt deze overdenkingen deelde ik aan professor Liederbrock niet mee hij zou ze toch niet begrepen hebben anders dan om vooruit te gaan hij liep, geleed tijmelde zelfs met een overtuiging die men in alle gevallen moest bewonderen ter seizoes avonds, naar een niet zeer vermoeiende wandeling waren we twee uurgaans in een zuidelijke richting verder, maar nauwelijks een kwart bij de diepe gekomen mijn oom gaf het zijn om te rusten we ate zonder veel te praten en gingen slapen zonder veel na te denken voor de nacht waren zeer eenvoudig al het bedden goed bestond uit een reisdeken waarin wij ons rolden we hadden geen koude nog een lastig bezoek te duchten de reizigers die zich diep in de woestijnen van Afrika of in de woude de nieuwe wereldwagen zijn verplicht om ieder op zijn beurt alkander gedurende de slaap te bewaken, maar hier heerste een ongestoorde eenzaamheid en voorkomen veiligheid wilden nog verscheurende dieren geen enkele van die kwaaddoende soorten behoeften wij te vrezen de volgende morgen werden wij fris en opgeruimd wakker en gingen weer op weg over een lava baan gelijk de vorige dag het was onmogelijk om de aarde te gronden waar zij doorheen diep te onderkennen in plaats dat de tunnel naar de ingewanden der aarde leiden had hij veel eer een neiging om geheel water past te worden ik ben je zelfs op te merken dat hij weer naar de oppervlakte der aardesteeg deze neiging werd desmorgens mijn tien uur zo in het oog lopend en ben gevolg zo vermoeiend dat ik verplicht was mijn tred te matigen wat schilder aan Aksel zei de professor ongeduldig wat er aan schild dat ik niet verder kan antwoorden ik hoe, na een wandeling van drie jaar over zo'n gemakkelijke weg ik ontken niet dat hij gemakkelijk is maar hij is hoogst vermoeiend ook wat en we hebben hoeveel slechte daden te klimmen met uw welnemen te klimmen zijn mijn oom zijn schouders ophalende ongetwijfeld zeer dat een half uur is de helling veranderd en als we zo voortgaan komen we zeker op ijsland terug de professor schudde zijn hoofd als iemand die niet overtaagd wilde worden ik tracht het gesprek weer aan te knopen maar hij antwoordde mij niet en gaf het teken tot het vertrek ik zag wel dat zijn stilswijger niets anders was dan ingehoude kwadheid ik had in tussen mijn pak met nieuwe moed weer opgenomen en volgende snelhands die door mijn oom werd voortgegaan ik wilde ongaaner achterblijven mijn grootste zorg was mijn makkers niet uit het oog te verliezen ik zidderte bij de gedachte van in de diepte van deze doelhoofd te verdwaarden al werd de steigende weg oproeilijkig zo trooste ik mij daarmee dat hij mij dichter bracht bij de oppervlakte der aarde en bij mijn lieve groeiben dat was een aangenaam voor uitzicht dat iedere tred bevestigd werd tot 12 uur veranderde het voorkomen van de wandende gallerij ik bemerkte het aan de verzwacking van het door de murenwirkatste elektrisch licht op de bekleding met laven volgde onvermengde rots bestaande uit hellende en ik was loodrecht hangende lagen we waren in het overgangstijdperk de silurische vorming het is duidelijk rip ik het bezinsel van het water heeft in het tweede tijdperk de aarde deze schiever deze kalksteen en deze zandsteen gevormd we keren de rug toe en het massiever gaat niet we gelijk op hamburgers die overhand over naar Lubik gaan ik had mijn waarnemming wel voor mij mogen houden maar mijn drift als geoloog won het van de voorzichtigheid en om Liederbrokken hoorde mijn uitroepen wat schild u toch, zei hij zie eens antwoorden ik hem de afwisening van zand en kalksteen en de eerste kentekenen de lijge onderwijzenden wel nu we zijn in het tijdperk gekomen waarin de eerste planten en dieren verschenen denk je dat? zie, onderzoek neem zelfwaar ik dwoong de professor om met zijn lamp langs de wandende galerij te gaan ik rekenen op de een of andere uitroep van hem maar in plaats daarvan spak hij geen woord en vervolgde zijn weg had hij mij al dan niet begrepen wilde hij tegenvolgen van zijn eigen diefde als oom en geleerde niet erkennen dat hij zich bedrogen had in de keus van de oostelijke tunnel of stond hij erop om die weg tot het einde toe te onderzoeken het was duidelijk dat wij de weg van de lava hadden verlaten en dat dit pad niet naar de haart van de sneffels kon leiden toch voeg ik mij af of ik niet te veel gewicht hechte aan deze verandering van grond bedroeg ik mij niet gingen wij wezenlijk door steenlagen die zich boven het massieve graniet bevinden als ik gelijk heb dacht ik moet ik enige overblijfselen van voorwereldlijke planten vinden en dan zal hij de waarheid niet langer kunnen ontkennen ik wil zoeken ik was nog geen honderd schreden verder of onbetwistbare bewijzen vertonen zich aan mijn oog dat moest ook zo wezen want in het silurische tijdvak bevatten de zeeën meer dan 1500 planten en dieren zorgden mijn aan de harde lava grond gewende voeten betrade eensklans één uit overblijfselen van planten en schelpen bestaande stof op de wanden zag mijn duidelijk indrukken van zeeweer en wolfsklaal professor Liederbrock kon zich er niet in vergissen maar hij sloot denk ik zijn ogen en ging met vaste tred voort dit mocht wel heten de stijf hoofdigheid tot het uiterste te drijven ik kon het niet langer uithouden ik raapte een ongeschond schelp op die toe behoord had aan een dier dat bijna geleek op de tegenwoordige pissebed en toen bij mijn oom en zij zie eens wel nu, antwoorden hij bedaard dat is de schelp van een dier van de uitgestorven orde de tribolieten, anders niet maar besluit jij daaruit niet? had jij zelf eruit besluit? ja zeker we hebben de granitlaag en de werk de lava verlaten het is mogelijk dat ik mij vergist maar ik zal niet zeker zijn van mijn dwaling voordat ik het einde deze galerij bereikt heb jij hebt gelijk dat jij zo handelt om en ik zou het zeer goedkeuren zoveel geen hoe langer hoe dreigender gevaar tevrezen hadden en dat is gebrek aan water wel nu dan zullen we ons op randzoen stellen, Aksel het einde van half stuk 19 half stuk 20 van naar het middelpunt der aarde deze LibriVox opname is vrij van auteursrechten opname door Bart De Leel naar het middelpunt der aarde door half stuk 20 grondgesteldheid, teleurgestelde hoop steenkolen oorsprongde steenkolen vergeef ze tocht we moesten ons inderdaad op randzoen stellen onze voorraad kon nog maar 3 dagen duren dat zag ik da's avonds toen we gingen eten en droevig voor uitzicht we hadden weinig hoop enige waterbron te ontmoeten in deze gronden van het overgangstijdperk de gereden daardoor vertonen de galerij voor ons uit haar eindeloze kruisbogen we liepen zonder bij de erwoord te spreken de stilzwijgendheid van Hans stakk ons aan de weg klopt niet meer tenminste niet merkbaar soms schen hij zelfs te dalen maar deze niet zeer in het ooglopende neiging kon de professor niet gerust stellen want de aarde ter lage veranderde niet en het overgangstijdperk werd telkens duidelijker het elektrische licht deed de schiever de kooksteen en de oude rode zandstenen der wanden prachtig fonkeren men zou gemeent hebben zich in een geopende loopgaaf dat zijn naam aan deze soort van gronden gaf prachtige mamablokken bekleden de muren sommige waren agaatkleurig grijs met witte, grilligzicht slingerende aderen andere incarnaatkleurig of geel met rode vlekken verder zag men stalen van die donkerkleurige marmersoorten de geefende geverven van de kooksteen uitkwamen de meeste deze mamablokken vertonen indrukselst van voorwereldlijke dieren maar zei dat de vorige avond had de schepping een grote schreden voorwaarts gemaakt in plaats van de onverkomen trilobieten bemerkte ik overblijfselst en er voor maakte orde onderhand ganoieden en die sogopterisch, waarin het oog van de kennert der voorwereldlijke organische schepping de eerste vormen van het kruipende dier heeft weten te herkennen de divonische zeeën werden bewoonte door een groot aantal dieren van die soort die zei bij duizenden achterlieten op de rotsen ter nieuwe vorming het werd stellers zeker dat wij de ladder van het dierlijk leven op wie hoogste sport de mens staat weer opklommen maar prof.