Reis om de Wereld in 80 Dagen | Jules Verne | Action & Adventure Fiction | Sound Book | Dutch | 3/5
Vicks bromde wel in zichzelfen, maar de onversagende Aouda, die haar ogen onafgewend op haar reisgezel hieldgevestigd, wie in schoolbloedigheid zij niet genoeg kon bewonderen, toonde zich zijnerwaardig en totseerde de storm aan zijn zijde. Wat Velliers Vork betreft, men zou kunnen gemeent hebben, dat ook die hoos tot zijn programma behoorde. Tot dus verre had de Tankadera steeds noordwaarskoers gehouden, maar tegen de avond, wie op de wind, gelijk de vrezen was, zich trikwacht van het compas om en begon uit het Noord-Oosten te blazen. De schoener, wint zijden toen door de golven gepurkt werden, slingende geweldig. De zee sloeg met zoveel kracht, dat men wel bevreesd boest worden, wanneer men niet weet hoe stevig alle delen van een schip onderling verbonden zijn. Toen de nacht was gevallen, stak de storm nog heviger op. Toen hij zag dat het stik donker werd en met de duisternis de storm nog heviger werd, gevoelde John Bunsby zich alles behalve op zijn gemak. Hij vroeg zich af of het geen zaak zou wezen een schuilplaats te zoeken en raadpleegde zijn bemanning. Na dit gedaan te hebben, kwam hij weer bij Vork en zei, zou meneer niet van oordeel zijn dat wij wel zouden doen wanneer wij een haven op zochten? Dat geloof ik ook, zei Velliers Vork. Oh, her nam de schipper, en welke? Ik ken er slecht één antwoord vorkom. En die is Shanghai. Het duurde enige ogenblikken eerde schipper de betekenis van het woord begreep en al de hard nekkigheid en vast houdendheid waarvan dat antwoord getuigde. Toen riep hij uit. Ja, meneer heeft gelijk Shanghai. En de tankaderen zetten onveriekbaar haar koers naar het noorden voort. Het was een inderdaad vreselijke nacht. Een wonder was het dat het scheepje niet verging. Twee malen werd het om ver geworpen en alles zou van bood zijn verdwenen en die de verschansingen zich niet goed hadden gehouden. Aouda was geradbraakt, maar geen klacht kwam over haar lippen. Meer malen moest de heer Vork te hulp schieten om haar te beschermen tegen de heftigheid der golfslagen. De dagpak aan. Nog loeide de storm met ongekende kracht, maar de wind liep naar het Zuidwestenon. Dit was een gunstige keer en de tankaderen doorkliefde weer de onstaumige zee weer baren in botsen kwamen met die welke door de veranderde wind werden opgestoeld. Daardoor ontstonden schokken die een minder stevig vaartaar zeker hadden verbrijzeld.  Nu en dan zag men door de gescheurde nevelen de kust, maar nergens was een schip in het gezicht. Alleen de tankaderen kon zee houden. Des middags openbaarden zich enige verschijnselen dat het weer zou bedaren. En deze werden bij z'n ondergang sterkig. De korte duur van de storm was een gevolg van zijn heftigheid. De passagiers die zeer veel geleden hadden konden nu enige rust nemen en wat eten. De nacht was vrij kalm. De schipper deed een gezeilen bijzetten en de snelheid van het schip nam aanzienlijk toe. De andere morgen, de elfde, nam John Bunsby de kust op en verkruiden dat men geen honderd meilen meer van Shanghai was verwijderd. Honderd meilen. En men moet die binnen één dag afleggen, want diezelfde avond moest vroeg de Shanghai zijn, zodat hij de mailboot naar Yokohama wilde halen. Zonder die storm, die hem verschijd in de uren had doen verliezen, zou hij geen 30 meilen van de haven zijn verwijderd. De bris werd minder, maar gelukkig werd ook de zee kalmer. De schoener zette alle zeilen bij en de zee schuimde onder de kiel. De smiddags was de tanka derreg in 45 meilen van Shanghai. Nog zes uren waren haar gegeven om de haven te bereiken voor het vertrek der mailboot naar Yokohama. En boord was de vrees groot, men wilde er komen tot elke prijs. Allen, filjes vork ongetwijfeld uitgezonderd, voelde hun hartkloppen van ongeduld. De kleine schoenen moest gemiddeld negen meilen in het uur afleggen en de wind ging al meer en meer liggen. Het was een onregelmate gebriis, grille gewintvlagen die van de kust kwamen. Ze gingen voorbij en daar stond daarop werd de zee weer effen. Nochtans, het lichte vaartuig, met zijn hoge dunne zeilen, ving die vlagen zo goed op dat John Bunsby, dankzij de medewerking van de stroom, ten zes uren geen tien meilen meer verwijderd was van de rivier Shanghai, want de stad zelf verlicht op een afstand van minstens twaalf meilen boven de monding. Ten zeven uren was men nog drie meilen van Shanghai. Een geduchte vloek ontsnapte aan de lippen van de schippen. De premie van tweehonderd pond ging hem ontsnappen. Hij zag vork aan. Vork was doodbedaard. Nochtans stond zijn gantse voortuin tans op het spel. Op dat ogenbliktoch zag men een lange zwarte schoorsteen waaruit een rookwoog zich ontwikkelde boven de waterspiegel.  Het was de Amerikaanse stoomboot die op het bepaalde uur vertrok. Verdoemd, riep John Bunsby, die een wanhopende ruk aan het roer deed. Geef het nood zijn, sprak Veljes Vork zeer kalm. Een klein bronzend kanon stak uit de verschansing van de tanka deren. Het strekte om signalen te geven bij mister Weer. Het kanon werd geladen tot de mond, maar op het ogenblik dat de schippende lond bij het zuntgat bracht, zei Vork, hij is de noodvlag. De vlag werd halversteng gehesen. Dit was het teken dat men in nood verkeerde en men mocht hopen dat de Amerikaanse mailboot, als zij dit zag, een weinig van haar koest zou afwijken om het vaartuig te naderen. Vuur, beval Vork. En het schot van het kleine kanon treundde over de watervlakte. Het einde van deel 7 van De Reis op de Wereld in 80 Dagen van Zilverne. Deel 8 van De Reis op de Wereld in 80 Dagen. Deze LibriVox opname behoort tot het publieke domein. Opname door Bart De Leeuw. De Reis om de Wereld in 80 Dagen door Zilverne vertelt door Gerard Kellig. 22e hoofdstuk, waarin Paspartout bemerkt dat zelfs bij de tegenvoeters het goed is, enige geld bij zich te hebben. De karnetik, welke Hongkong de 7e november, avonds ten half 7 uur verlaten had, stoomde met alle kracht naar Japan. Ze bracht een grote lading en veel passagiers over. Maar twee hutten aan de achtersteven bleven onbezet. Het waren die welke forfiliërs Vork opengehouden waren. De andere mogen ontmoeten de reizigers, niet zonder enige verbazing, op de voorstevende man met half geopende ogen, wachtelende gang en met verwarde haren die uit zijn hut tweede klasse te voorschijn kwam en als slingerend op een de verschancingen plaatsnam. Deze passagier was Paspartout in eigen persoon. Ze hier wat er was gebeurd. Eén geogen blikken nadat Vicks vertrokken was, hadden twee kenechts Paspartout, welke in een diepe slaap was gedompeld, opgenomen en hem op de bank ten rokers gelegd. Maar drie uur later werd hij, die zelfs tot in zijn droom door een idee vicks vervolgd werd, wakker en streed hij tegen de betwelmende werking van het verdovende slaapmiddel. De gedachte van zijn plicht niet gedaan te hebben schudde hem uit zijn gevoelloosheid.  Hij stond van de bank op en verliet als struikelend en stotend, vallende en weeropstaande, maar altijd en onder wederstaanbaar voortgedoeld door een soort van instinct, de herberg en riep als in een droom, de karnetik, de karnetik. De mailboot lag onder stoom en gereed om te vertrekken. Paspartout behoefde slechts enige stappen te doen. Hij spoede zich over de Losse brug, sprong op het dek en viel roerloos op de voorsteven, juist toen de karnetik op het punt was, te vertrekken. Enige matrosen die gewend waren aan zo'n soort van voorvallen, hielpende knekt in hun hut der tweede klasse en Paspartout werd diet voor de andere morgenwakker op 150 mijnen afstands van de Chinese kust. Zie daar dus hoe het kwam dat Paspartout zich die morgen op de karnetik bevond en met volle teugen de frisse zeewind kwam in ademen. Deze koele wind ontnuchterde hem weer. Hij verzamelde zijn gedachte, toch niet dan met zeer veel moeite. Maar eindelijk toch via hem het gantste toeneel van de vorige avond weer in en Tevens de mededelenen van Vicks in de Herberg. Het waarschijnlijk is, dacht hij, dat ik verschrikkelijk dronken ben gemaakt. Wat zal men hier voorke wel van zeggen. Maar in elk geval, ik ben de boot niet misgelopen en dat is toch het voortnaamste. Daarom dacht hij aan Vicks. Ik hoop maar dat we van deze bevrijd zullen zijn en dat hij na hetgeen hij mij heeft voorgesteld, niet op de karnetik zal durven komen. Een inspecteur van politie, een detective die mijn meester altijd op de hielen zit en hem van de diefstal aan de bank beschuldigt. Kom, kom, meneer Focus en Dief zoals ik een moordenaar ben. Moest pas maar toe het voorgevallende aan zijn meester vertellen? Zou het goed zijn deze bekend te maken met de rol welke Vicks in deze zaak speelde? Was het niet beter te wachten tot ze in Londen waren om hem dan mede te deden dat de agent van politie uit de hoofdstad hem de gehele wereld gevolgd had en daarover dan met hem iets hartelijk te lachen? Ja, ongetwijfeld. In elk geval was dit een zaak die hij met zichzelf kan overleggen. Voor het ogenblik moest hij zich haasten om naar Vork te gaan en zich over zijn onbehoorlijk gedrag te veronschuldigen. Pas per doel stond dus op. De zee was onstuimig en de meerboot slingende geweldig.  Maar de trouwe knecht, hoe goed en hoe kwaard het ook op zijn nog onvaste beden ging kwam toch op het achterdeck. Daar zag geen niemand die op Vork of op Aouda geleg. Och, dacht hij, mevrouw Aouda is nog niet op en mijn meester zal de een of andere wisst speler gevonden hebben en voor zijn een gewoonte. Zo pijnzende daalde Pas Patou in de kajuit af. Vork was er niet. Pas Patou schoot dus toch maar één ding over en wel om aan de hoofdmeester te vragen welke hut meneer Vork betrokken had. De hoofdmeester antwoorde hem dat hij geen passagier van deze naam kende. Wel zeker zei Pas Patou, een groot, kalm en weinig spraakzaam gentleman vergezeld van een jonge dame. Er is geen enkele jonge vrouw aan boord, antwoordde de hoofdmeester, maar om u te overtuigen hebt geheer de lijst er passagiers. Geen kunt die raad plegen. Pas Patou las de lijst door. De naam van zijn meester was er niet op te vinden. Eén staps ging hem en licht op. Zeg eens, vroeg hij, bin ik wel op de karnetik. Ja, antwoordde de hoofdmeester. Die naar Yokohama gaat. Juist? Een ogenblik had Pas Patou gevreest op het verkeerde schip te zijn. Maar, zo hij op de karnetik was, dan was het zeker dat zijn meester er niet op was. Hij zonk op een stoel neer. Hij was als door de bliksem getroffen. Plotsling werd het hem helden voor de geest. Hij herinnerde zich dat het uur van vertrek der karnetik vervroegd was, dat hij zijn meester had moeten waarschuwen en dat hij dit niet had gedaan. Het was dus zijn schuld, zodat volk en oude uit niet bij tijd aan de mailboot waren gekomen. Zijn schuld, ja. Maar meer nog die van de verrader, welke, om hem van zijn meester te scheiden en deze te Hongkong te kunnen houden, hem had dronken gemaakt. Nu begreep hij het gedrag van de inspecteur. Volk was tals geruineerd, had zijn wedderschap verloren en zat op dit ogenblik misschien in de gevangenis. Bij deze gedachte trok Paspatu zich de haren uit het hoofd. Zo fixe hem ooit onder de ogen kwam, wat zou hij een afrekening met hem houden. Eindelijk herstelde Paspatu zich weer en ging zijn toestand eens naar. Die was verre van beneden zwaardig. Hij bevond zich op weg naar Japan.  Hij was wel zeker daar aan te komen, maar hoe weer te vertrekken. Hij had geen cent op zak. Gelukkig werden zijn overtocht een vertering aan boord vooruit betaald. Hij had dus nog vijf of zes dagen tijd om te denken wat hij doen moest. Wat hij ad en dronk gedurende deze tocht laat zich niet beschrijven. Hij ad voor zijn meester, voor Aouda en voor zichzelfen. Hij ad als of Japan waar hij nu heen ging een verlaten land was, verstoken van alle levensmiddelen. De dechtiende, met de vloed, liep de karnetik de haven van Yokohama binnen. Dit punt is een zeer belangrijke aanlegplaats in de stille Zuidzee, welke alle schepen aandoen die in dienst zijn van het brieven- en reizigersvervoer tussen Noord-Amerika, China, Japan en Nederlands-Indië. Yokohama ligt aan dezelfde golf als Jeddo, niet ververwijderd van deze stad, welke de tweede hoofdstad is van het Japanse rijk, de residencie van de Taikoon, de burgelijke Kijzer, de mededinkster van Miyako, de grote stad welke de verblijfplaats is van de Mikado, de geestelijke Kijzer, de afstammering de Goden. De karnetik wierp haar anker voor de kade van Yokohama in de nabijheid van de Havendam en de Antripos, tenmiddel van een aantal schepen van alle natiën. Pas Patou begrapt zich zonder enige geest drift aan wal en betrat het zo zondelingenland der zonen van de zon. Hij had niets beters te doen dan het toevall tot zijn gids te nemen en met deze de straten der stad te doorkruisen. Volksbediende bevond zich eerst in een geheel Europese stad, tenmiddel van huizen met lage gevels en veranders, waaronder zich bevallige voorhuizen vertonen en die met haar straten, pleinen, dokken dit Antripos, de ruimte besloeg tussen het voorgebergte en de rivier. Daar, zowel als de Hongkong en de Kalkutta, weemelt een alle natiën doororkander. Amerikanen, Engelsen, Chinesen, Hollanders, meestal het kooplieden die alles wilde verkopen en alles wilde kopen en de midden van die menigte gevoelde zich de Fransman zo vreemd alsof hij zich in het land der hotten tot een bevond. Paspartout had nog wel een redmiddel, namelijk zich te wenden tot de Franse of Engelse consulerenagenten de Yokohaba, maar hij zag het tegenop zijn geschiedenis te verhalen die zo nauw verwand was aan die van zijn meester en voor hij daartoe overging, wilde hij alle andere redmiddelen beproefd hebben.  Daarom, na het Europese gedeelte van de stad doorkruis te hebben, hij zei zich in het Japanse gedeelte voor zichzelf vastbesloten om, indien het nodig was, naar Jeddo door te wanderen. Deze wijk door de inboelingen van Yokohama bewoond heet Benten, na de naam Enigotin der Zee, welke op de omliggende eilanden wordt aangebeden. Daar zijn prachtige lanen van dennen en cederbomen, heilige pochten van zondelingenbouwstijl, bruggen verborgen onder bambus en riet. Tempels beveiligd door sombere, honderd-jarige ceders, waar voorheen priesters van Boeda woonden en beleiders van de godsdienst van Confucius. Eindeloze straten, waar men een ontelbaar hoeveelheid aantreft van kinderen met rode wangen, wezens die men menen zou, dat uit een Japans kamerschut waarde gesneden en die speelden te midden van honden met korte poten en gele katten zonder staart, welke zich traag tussen de spelers bewogen en zich garne lieten liefkozen. In de straten heerste een woelige drukte, een bestendig verkeer. Bonsen die een optocht voortschreden op hun intonige tamborijnen slaanden. Jacuninus, ambtenaar in der Duane of Politie, met puntig verlakte hoeden, die in hun gooidel twee sabers drogen. Soldaten van de Taikun gekleed in blauw katoen met witte strepen en gewapend met percussiegeweren. Wapenknechten van de Mikado, die in hun zijdenbuis als in een zak gesloten waren, met rinkragen en malienkolles en een aantal andere militairen van elke rang, want in Japan is de soldatenstand even geacht als hij veracht is in China. Voert bedelmonneken, pelgrins in lange gewaden, eenvoudige burgers met gevlochten pikswachthaar, groot hoofd, lange borst, magere benen en klein van gestalte, wie je kleur afwisselt tussen kope rood en badwit, maar die nooit de kleur hebben der Chinezen en van de Japanners geheel en al verschillen. Eindelijk, tussen de rijtuigen, de palankeins, de paarden, de draagers, de kruiwagens met zeilen, de noerimons met verlakte wanden, de molige kango's, de draagstoelen van Bambu, zag men enkele vrouwen zich bewegen met haar kleine schoentjes van lijnwaad, sandalen van stro, of klompjes van gesneden hout. Ze waren niet schoon, haar ogen smal, haar borst gedrukt, haar tanden volgens gebruik zwart gemaakt, maar ze droegen zeer bevallig het Nationaal Gevaat, de Kirimon, een soort van kamer-Japon, waarover zich een zijden scherp kruist, waarvan de brede gordel van achter hem eindigt in een reuzeachtere strik, die de moderne Europese dames schijnen ontleent te hebben aan haar Japanse zusters. Paspartout wandelde enige uren door deze bonte menigte.  Nu en dan blijf in de staan voor de merkwaardige en rijke winkels, waarin het Japanse goud in allerlei vormen verwijkt tentoonlag gespreid. Voor de restauratie met vlaggen en banieren, waarvan voor hem echter de toegang versperkt was. Voor de theehuis in waar volle koppen geschonken worden van die geurige warme drank als mede sake een drank van rijst gestokt. En eindelijk voor net ingericht de tabagies waar men een zeer fijne soort van tabak rokt, maar geen opium waarvan het gebruik in Japan scher onbekend is. Voortgaande kwam Paspartout aan onmetelijke rijstvelden. Daar bloedden met bloesums die hun laatste kleuren en geuren verspreiden, schitterende kamedias, niet aan struiken, maar aan bomen. Om heind door bambous zag hij de kerstsen, pruimen en appelbomen die de Japaners meer voor hun bloemen dan voor hun vruchten telen, en die door vogel verschikkers van allerlei vormen en gerasmakende molentjes beschermd werden tegen mussen, duiven, kraaien en andere roovdieren. Elke ceder strikt er tot nest van grote aarenden. Elke truer willig verborgen onder haar lommer een rijger die melanchoed is op zijn ene poot stond te meimeren. Overal zag hij raven, eenden, spervers, wildigansen en een groot aantal kraanvogels die door de Japaners met eerbied worden behandeld en voor hen het zinnebeeld zijn van een lang en gelukkig leven. Zo ronddolende ontdekte Paspartout enige violtjes tussen het groen. Daar zal ik mijn soepé mee moeten doen, dacht hij, maar toen hij er aan rook, bemerkt hij dat ze geen geur hadden. Het loopt me niet mee, prevoelde Paspartout. Gelukkig had hij uit voorzorg, alvorens hij de karnetik verliet, zich zo te goed gedaan aan het ontbijt dat hij een middagmaal had kunnen missen. Maar na een gransen dag geslenterd te hebben begon zijn maag hem toch te kwellen. Wel was het hem niet ontgaan dat hij voor de winkels van de inlandse vleeshous, schapen, geiten en varkens zag en daar hij wist dat het doden van runderen als heilig schennis beschouwd werd omdat deze dieren uitsluitend voor de landbouw worden gebesigd, had hij hieruit afgeleid dat vlees het zeldzaamheid was in Japan. Hij vergisten zich hierin niet, maar bij gebrek aan rundvlees zou hij zich zeer graane eens voor gast hebben aan varkens of hertenvlees, patrijzen of kwartels of vis. Hetgeen met de obringste rijstvelden bijna uitsluitend het voedselde Japanners uitmaakt.  Maar hij moest zich in zijn lot schikken en de zorg voor het onderhoud van zijn lichaam tot de andere dag uitstellen. Het werd avond, pasbaar toe keerde naar de inlandse stad terug en dwaalde te midden van veelkleurige lantaarens. Hij bleef staan bij de straatkunstenaars die ongelooflijke toeren verrichten en astrologen in de open lucht die het volk om hun kijkers verzamelde. Daarop keerde hij naar de kader terug en zag op de zee duizenden lichtjes van vissers welke door het toortslicht de vissen lokten. Eindelijk werden de straten ledig en hij ontmoetenslacht de nachtwachter Yakunnines die in hun prachtige klederen en te midden van hun gevolg het voorkomen hadden van ambassadeurs. Zo dik was pasbaar toe zo'n schitterende stoet ontmoeten mummelde hij lachen bij zichzelf al weer een Japans gezandschap dat daar Europa vertrekt. 23e hoofdstuk, waarin de neus van pasbaar toe aanmerkelijk groter wordt. De andere boygen was pasbaar toe afgemat en uitgehongerd zodat hij bij zichzelf verdacht dat hij hoe eerder hoe beter moest eten. Het mocht kosten wat het wilde. Hij kon altijd zijn toevlucht toch tot zijn horloge nemen maar hij hoorde liever dood dan dat hij dit zou verkopen. Het kwam er nu meer dan ooit op aan om van de krachtige maar niet lieflijke stem gebruik te maken waarmee de natuur hem begiftigd had. Gelukkig herinnerde hij zich nog enige Franse en Engelse liedjes en besloot hij mede de proef eens te nemen. De Japans dacht hij houden zeker veel van muziek daar ze alles doen op het gebied van simbalen, tamtams, trommen en een Europese vigtuo's zal hun dus zeer welkom zijn. Maar misschien was het voor een concept nog te vroeg in de morgen en zouden de liefhebbers, onverwachts in hun slaap gestoord ongetwijfeld aan de zanger niets geven waarop het beeld van de Mikado was afgedrukt. Paspartout besloot dus nog enige uren te wachten maar al voortwandelende bedacht hij zich dat hij toch voor een zwervende zanger te goed gekleed was en op eenmaal kwam het plan in hem op om zijn de kleding te verwisselen tegen een gewaad dat beter met zijn toestand overeen kwam. Deze verandering moest hem natuurlijk nog enig voordeel opleveren waarmee hij dan ter stond zijn honger kon stillen. Toen hij dit besluit genomen had behoefde hij het nog slecht ten uitvoer te brengen.  Eerst na lang zoeken ontdekte Paspartout een inlandse uitdrager tot wie hij zijn verzoek richtte. Zijn Europese jas beveelde uitdrager wel en spoedig was hij vermond in een oude Japanse rok en gedekt met een soort van verschoten tulband. Maar hij kreeg ook nog een gegeldstukken welke in zijn zakken rammelde. Zie zo dacht hij. Ik zal maar maar verbeelden dat het vaste avond is. Het eerste wat de veel Japans te Paspartout nu ging doen was een onenzienlijk theehuis binnen treden. Hij ontbeta, met het overschotje van een vogel, maar al te reist zoveel hij verlangde als een man voor wie het middagmaal nog een onuitgemaakte zaak was. Dan stacht hij, toen hij zijn honger een weinig gestield had, is het maar zaak om mijn hoofd bij elkaar te houden. Ik heb nu geen gelegenheid meer om deze monnexpij tegen een nog meer Japanse kleed te verwisselen en ik moet dus zorgen hoe eerroe beter uit het land ter zon te komen en van ik slechts een onaangename herinnering meen. Paspartout ging nu de mailboot naar Amerika eens naar. Hij bestood zich daar als kok of was kederigd aan te bieden niets tot loonvraagende als overtocht en kost. Zo hij maar eens te sinds Francisco was, dan zou hij ook wel verder komen. Het belangrijkste was voor het ogenblikmaar om de 4700 meilen van de Stille Zuidzee over te steken, welke Japan van de Nieuwe Wereld scheiden. Paspartout was er de man niet daar om haar gras over te laten groeien. Hij begaf zich dus ter stond naar de haven van Yokohama. Maar hoe meer hij het ook naderde, des te onuitvoerbaarder scheed hem zijn eenmaal opgevat voornemen. Waarom zou men aan boord van een Amerikaanse mailboot een kok of kederigd nodig hebben en hoe zou hij in zo'n kleding vertrouwen kunnen inboezemen? Op wie zou hij zich beroepen? Toen hij zo diept de pijnzin, viel zijn oog op een groot aanplankbollet waarmee een soort clown door de straat in diep. Dit bollet bevatte in het Engels afstvoord het Japanese acrobatisch gezelschap van William Battlecar laat de voorstellingen voor hun vertrek naar de Vrederde Staten van Longnoses Longnoses onder rechtstreekshoede van de god Tingu. Zeer vermakelijk. De Vrederde Staten van Amerika zie daar juist wat ik hebben moet. Hij voortde de man met zijn bollet en kwam wel draaiweer in die Japanse stad.  Een kwartier later hield hij stil voor een grote loods versierd met vele aanplankbolletten waarvan de randen wel perspectief maar met schitterende kleuren en aantal kunstendmakers voorstelden. Dit was het spel van Battlecar een soort van Amerikaanse Barnum directeur van een gezelschap kunstendmakers, googelaars, clowns, acrobaten, kortansers, atleten welke volgens het affiche hun laatste voorstellingen in het Rijk ter Zongraven voor zijn naar de Vrederde Staten vertrokken. Paspartout trat onder een gaanderij voor de hut en vroeg om de heer Battlecar te spreken. Battlecar verscheen in eigen persoon. Wat gij vroeg hij aan Paspartout die hij eerst voor een inboorling aanzag? Heb gij ook een bediende nodig, vroeg Paspartout? Een bediende Rib de Barnum zijn dicht de grijze baard strijkende. Ik heb er twee die mij trouw en eerlijk dienen en die geen loon krijgen op voorwaarde dat ik hun de kost geef. Zie, hier zijn ze, voegde hij erbij op zijn twee krachtige armenwijzenden met aderen zo dik als de snaren van een kontrabas. Dus kan ik u niet van dienst zijn? In niets. Sacker, lood, ik zou toch graag ne met u vertrekken. Oh, zo, zei de Battlecar, gij zei de Japaner zoals ik een aap ben. Waarom heb je u dan zo gekleed? Men kleed zich zoals men kan. Dat is waar. Gij zei het in Fransman? Ja, een Parijsenaar uit Parijs. Wel, dan kunt u ook zeker wel grappen maken. Oh, antwoorden Paspartout, wie het een weinig hinderte dat zijn nationaliteit zo beschimpt werd. Oh, wij Fransen kunnen wel grappen maken, maar toch niet beter dan de Amerikanen. Juist, zo ik u niet als knicht kan nemen, kan ik je toch wel voor clown gebruiken. Jij begrijpt, vriend lief, in Frankrijk vertoont men vreemde paljassen en in vreemde landen heeft men gijne Franse paljassen. Dat is zo. Zijds je bovendien nogal sterk? Ja, vooral als ik gegeten heb. En kunt gij zingen? Zeker antwoorden Paspartout, die vroeger wel eens met straatmuzikanten had meegezongen. Maar kunt gij zingen met het hoofd naar beneden, met een draaiende tol op uw linker voedsel en een saabel in evenwicht op uw rechter? Gemakkelijk, die Paspartout, die zich de eerste oefeningen uit zijn jeugd nog herinnerde. Daar komt alles op aan, antwoorden Bethokar en de overeenkomst werd op staande voet gesloten. Ik had Paspartout dan toch een betrekking gevonden.  Hij was gehuurd om alles te doen in dit beroemde Japanse gezelschap. Het was weinig vererend, maar binnen acht dagen zou hij op weg naar San Francisco zijn. De voorstelling welke Bethokar met groot marktgescheel had aangekondigd, zou ten drie uren beginnen en spoedig hoorde men de geduchte instrumenten van het Japans orkest. De trommen en tamtams maakten een oorverdovend geraas voor de deur. Men kan licht denken dat Paspartout zijn rol nog niet bestudeerd had, maar hij behoefde voor eerst sterk zijn krachtige schouders tot steun te geven om de menselijke piramide te helpen vormen uitgevoerd door de longdoses onder de god Tingu. Deze prachtige toer zou alle andere kunsten overtreffen. Voor drie uur was de gehele tentreets bezet. Europianen en inboolingen, Chinezen en Japaners, mannen, vrouwen en kinderen haasten zich om haar plaats te bekomen op de kleine bankjes of in de loges welke recht tegenover het torneel waren aangebracht. De muzikanten waren daar binnengekomen en het orkest ten volle compleet begon met zijn vreselijke instrumenten zoals gongs, tamtams, kleppers, fluiten, tamboreinen en grote trommen te werken. Deze voorstelling was als alle acrobatische vertoningen. Men moet toch bekennen dat de Japaners de eerste equilibristen der wereld zijn. Eén, voorzien van zijn wajer en kleine stukjes papier, voerde zeer bevallig zijn toer met de kapellen en bloemen uit. Een ander wierpvlug met de guringe rook van zijn pijp een aantal blauwachtige woorden in de lucht welke dan een compliment aan de toeschouwers vormden. Chine googelde met aangestokend kaarsen die hij achterinvolgens uitblies wanneer zij voorbij zijn lippen kwamen en die hij, de ene aan de andere, weer aanstak zonder een ogenblik op te houden met jong leren. Deze weer maakte met draaiende tollen de onmogelijkste bewegingen. Onder zijn hand schenen die bromende toestellen in hun eindeloze omventelingen bezield te worden met hun eigen leven. Zij stonden op pijpen, op het scherp van een sabel, op ijzerdraad, op wezenlijke haartjes welke van de ene zijde van het tourneel naar de andere gespannen waren. Zij liepen om een grote cristallervaas. Zij bestegen een ladder van bambus. Verspreiden zich in alle hoeken en maakte een wel luidende muziek van zeer vreemd soortige aard door haar verschillende tonen te vermengen. De jong lers jong leerden daarmee en zij draaide zelfs in de lucht. Zij weerpen ze als volans met houten raketten en toch draaide zij maar door.  Zij staken ze in hun zakken en als zij ze eruit haalden, draaide zij nog tot op het ogenblik dat een veer losprong en haar in vuurwerk deed verdwijnen. Het is onnodig de kunsten de acrobaten en atleten hier te beschrijven. De toeren met de ladder, de stok, de bal, de tonnen werden er alle met een grote juistheid uitgevoerd. Maar het mooiste van de voorstelling was de vertoning der long noses, verbazend geoefende balanceurs welke in Europa nog niet bekend waren. De long noses vormde een gezelschap dat onder de rechtstreekse bescherming stond van de god Tingu. Ze waren gekleed als helden uit de midden eeuwen en aan hun schouders waren prachtige vleugels bevestigd. Maar wat nog het meeste aandacht trok was de langen neus waarmee hun aangezicht versierd was en waarmee de zij grotendeels hun toeren verrichten. Deze neusen bestonden uit niet meer of minder dan bamboes welke lengte tussen de vijf, zes, a, tien voeten bedroeg. Van de een was zij recht, van de ander gebogen, van genen weer glad, van hun vierde hobbelig. Op dit uitstekende lichaamsdeel nu dat zeer stevig bevestigd was werden alle toeren van evenwicht verricht. Een dozein van deze vogelingen van Tingu legde zich op hun rug en hun makkers kwamen zich vermaken op hun neusen die zo recht als een kaart stonden en voerden als springende en voltigerende van de een op de ander de onmogelijkste toeren uit. Tess Lotte zou men de menselijke piramide nog geven waarbij een vijftigtal longnozes de car van Jaggernaud zouden voorstellen. Maar in plaats dat zij voor deze piramide hun schouders tot steun gaven moesten de artiesten van Bethokar hun neusen ervoor afstaan. Eén van hen nu, welke juist het onderste gedeelte van de wagen moest uitmaken had het gezelschap verlaten en daarmee nog behoefte had aan een krachtig, behendig man was pas par toe voor hem in plaats genomen. De armenknecht gevoelden zich zeer ongelukkig toen hij, droevige herinneringen aan het verleden, zijn prachtig, middeneelsgewaad aantok versierd met veel kleurige vlerken toen er een neus van zes voet op zijn aangezicht werd vastgezet. Maar deze neus was zijn broodwinning en hij onderwerp zich dus aan zijn lot. Pas par toe trat op en aan plaats tussen zijn collega's om de onderste laag van Jaggernaud's wagen te helpen vormen. Alleen werpen zich op de grond met de neus naar omhoog.  Een tweede rijbalanseurs plaatste zich daar bovenop dan volgde een derde en eindelijk een vierde en op deze neusen die elkaar slechts aan de punt raakten vormde zich de menselijke piramide die tot aan de balken rijkte. Het applaudiseren werd al sterker en sterker en de muziek maakte een oorverdovend geraas toen de piramide eensklaps wankelde en allen het evenwicht verloren. Eén der onderste steunpunten der laag verdween onderuit en de gehele piramide stochte als een kaartenhuis daar beneden. Het was pas par toe die zijn post verlaten had. Om zonder behulp van zijn vleugels over de omheiding kwam in de rechtergallerij en werp zich voor de voeten van één der toeschouwers met de uithoop, oh mijn meester, mijn meester. Gij hier? Ja, ik. Wel nu, laten we dan spoedig naar de mailboot gaan. Valk, Aruda, welke hem vergezelde en pas par toe haasten zich door de smallen gangen en kwamen buiten de tent. Maar daar ontmoeten zij bet elkaar die woedend was en schade vergoeding eisten. Villiers Valk stilde zijn toren door hem enige banknoten toe te werpen. En ten half zeven scheepten zich Aruda en Valk op de Amerikaanse mailboot, gevolgd door pas par toe die nog gevleugeld was en zijn neus van zes voet droeg daar hij hem nog niet had kunnen afleggen. 24e hoofdstuk werd in de overtocht van de stelle Zuidzee eindelijk ten einde wordt gebracht. Wat er in het gezicht van Shanghai gebeurd was, begrijpt men. De signalen door de tankarderen gegeven werden door de mailboot naar Yokohama bemerkt. Toen de kapitein de noodvlaggehezen zag, had hij naar de schoener koers gezet. Enige ogenblikken later betaalde Villiers Valk de overeen gekomen prijs en gaf nog aan John Bunsby 550 ponts. Daarop waren de gentlemen, Aruda en Vicks, aan boord van de stoomboot gegaan welke der stond hij weg naar Yokohama vervolgde. Dezelfde boygen, 14 november, op het door het reglement vastrestellde uur, kwam zij te Yokohama aan. Vicks ging zijn zaken regelen. Valk begaf zich aan boord van de karnetik en daarvan al mij, tot groot genoegen van Aruda en misschien ook tot zijn eigen genoegen, maar hij liet er niets van blijken dat de Fransman Paspartout de vorige avond reeds te Yokohama was aangekomen. Villiers Valk, die nog deze avond naar San Francisco vertrekken moest, ging ter stond Paspartout op zoeken.  Hij had zich reeds tot de Engelse en Franse consoles gewend, maar alles zonder gevolg. En na nog enige tijd de vergeefste straten door kruis te hebben, vanhoopte hij eraan Paspartout terug te vinden. Toen hebben toevall, of liever, zeker voor gevoel, de tent van Bethokar deed binnen treden. Hij had zeker zijn bediende niet-onderdienst zonderlingenvermomming herkend, maar deze, in zijn liggende houding, had zijn meester in de gallerij opgemerkt. Hij kon een beweging niet weerhouden. Daardoor werd het evenwicht verbroken en men weet wat er volgde. Zie daar wat Paspartout uit de mond zelf, van bevrouw Aouda Van Nam, die hem de overtocht van Hongkong naar Yokohama vertelde in gezelschap van een zekere heer Vicks, op de schoener de Tangadere. Op de naam van Vicks vertrok Paspartout zijn gelaad niet. Hij begreep dat het ogenblik nog niet gekomen was om aan zijn meester te vertellen het geen tussen hem en Vicks had plaatsgehad. Ook toen Paspartout zijn avontuur in verhaalde, beschulderde en veronschulderde hij zich slecht over het gebruik van opium in een tabaji te Yokohama. Volk hoorde alles aan zonder hem in de reden te vallen. Daarop gaf hij zijn bediende het nodige geld om zich aan boord enige betere kledren aan te schaffen. En een uur later, toen de bediende zijn neus had afgedegd en zijn vleugels had geknipt, gelijkheid niets meer op één daarvoor gelingen van de God Tingu. De mailboot, welke de gemeenschap onderhoudt tussen Yokohama en San Francisco, behoort aan de Pacific Mail Steam Company en heet de General Grenth. Het was een grote stoomboot, metende 2500 ton, goed ingericht en zeer snel lopend. Een ontzachelijke zuiger rees en daalde onophouderlijk boven het dek. Aan één der uiteinden was de stang van een zuiger, aan de andere die van een hefboom die de loodrechte beweging in een excentrische veranderde en op de as der raderen werkte. De General Grenth was getuigd als driemast schoenig met een aanzindig seinvermogen, waardoor de stoom krachtig werd ondersteund. Zij legde 12 meilen in het uur af. De mailboot had dus niet meer nodig dan 21 dagen om de Stille Zuidzee over te steken. Villiers Vork kon al zo rekenen op de 2e december de San Francisco te zijn, de 10e de New York en de 20e de London. Hij won zo doen de nog enige uren op de uiterste dag die de 21e december zou aanbreken.  Er waren een aantal passagiers aan boord. Engelsen, Amerikanen, er waren landverhuizing van coulisse naar Amerika en enige officieren in dienst van het Indische leger die van hun verlof gebruik maakten om een reis om de wereld te doen. Gedurende deze overtocht had er niets merkwaarders plaats. De mailboot, voortgestuurd door hij grote raderen en bijgestaan door haar zijdenvermogen, schobbelde wijder. De Stille Zuidzee rechtvaardigd tamelijk wel haar naam. Vork was ook zeer kalm en, zoals gewonelijk, weinig spraakzaam. De jonge vrouw voelde zich al meer en meer aan hem gehecht nog door andere banden dan die de erkendelijkheid. Deze kalme natuur, altijd zichzelf een meester, boeide haar meer dan zijzelf wel wist en het was schier buiten haar weten dat zich een gevoel van haar meester maakte waarvan de onderdringbare vork in tussen niet de minste invloed onderfond. Bovendien stelde Aouda in de plannen van de gentleman veel belang en ze was zeer bezorgd dat er enig voorvalbocht plaatsschrijpen waardoor de reis van de gentleman kon vertraagd worden. Dikwos sprak ze er met paspartout over, die zeer goed begreep wat er in het hart van de dame omging. De goede knerk had voor de Brit een onbegrenzende eerbied. Hij kon niet genoeg spreken over zijn meesters edelmoedigheid, eerlijkheid en genegenheid. Altijd stelde hij Aouda gerust omtrend te de goede uitslag der reis. Bij herhaling verzekerende dat het moeilijkste reeds voorbij was, daar men de minder bereisde landen van China en Japan achter de rug had en nu weer op meer bekend grondgebied kwam. En dat eindelijk een trein van San Francisco naar New York en een transatlantische boot van New York naar Londen zonder twijfel voldoende zouden zijn om deze onmogelijke reis om de wereld binnen de overeen gekomen tijd te volbrengen. Negen dagen na het verlaten van Yokohama had Vilius Volk precies de helft der aarde omgereist. Werkelijk was de General Grant de 23e november de 180e meridian gepasseerd, waarin op het Zuidelijk halfrond de Londense tegenvoeters wonen. Van de 80 dagen die tot volks beschikking waren gesteld, had hij er 52 gebruikt. Er bleven hem dus nog maar 28 over. Maar men moet in aanmerking nemen dat, zodat deze gentleman de helft van zijn wekerheids had afgelegd, dat is de helft der meridianen. Hij in werkelijkheid meer dan 2 derde van de gehele reis had voorbracht.  Welke gedwongen omwegen toch moet men maken om van Londen naar Aden, van Aden naar Bombay, van Calcutta naar Singapore en van Singapore naar Yokohama te komen. Als hij de vijftigste parallel gevolgd had, dat is die welke over Londen loopt, zou de afstand slechts ongeveer 12.000 meilen geweest zijn. Maar nu was Philius Vok genootzaakt geweest, dankzij de middelen van vervoer, om 26.000 meilen af te leggen, waarvan hij ongeveer 17.500 op 23. november achter de rug had. Maar nu had men met geen omwegen meer te maken en was viks erg gelukkig niet meer om de ene hindepaal naar de andere in de weg te leggen. Bas Bartoul was op 23. november zeer in zijn schik. Ben herinnerd zich dat hij eigenzinnig genoeg was geweest om zijn horloge niet te verzetten en beweerd had dat alle klokken in de landen welke hij door reist had verkeerd liepen. Op die dag nu ging zijn horloge, als gewoon hij het nog voor, nog achteruit gezet had, voorkomen gelijk met de klokken aan boord. Dat Bas Bartoul zeker veerde begrijp men zeer goed, maar hij zou wel eens willen weten wat viks, als hij er was, zou gezegd hebben. Die schurk, welke mij een menigde dingen vertelden over de meridianen, de zon en de maan, spakt Bas Bartoul bij zichzelf er. Haha, zo men naar die luing hoorde, wat zou men mooie horloges kunnen maken. Ik was er wel zeker van, dat de een of andere dag de zon zich naar mijn horloge zou regelen. Maar Bas Bartoul wist niet dat zo de wijzerplaat van zijn uurwerk ingericht waren geweest op Italiaanse wijze, namelijk in 24 uur een verdeeld, hij volstrekt geen reden zou hebben om zichzelf geluk te wensen. Want als de wijzers van zijn horlogen op 4 uur smorgens stonden, zou men op deze 9 uur avonds hebben. Dat is te zeggen, het 21e uur na midden nacht, dus het juiste verschil dat er tussen Londen en de 180e meridian bestaat. Maar al had Vixem dit zeer duidelijk kunnen uitleggen, dan waren Bas Bartoul toch niet in staat geweest om het te begrijpen, of tenminste om het te willen begrijpen. En in elk geval, zo wat ontdenkbaar was, de inspecteur plots ding te voorschijn waren gekomen, Zal Bas Bartoul, die natuurlijk nog enige Vrog tegen hem koesterde, een heel ander voorwerp met zijn behandeld hebben.  Waar was Vix op dat ogenblik? Vix was aan boord van de General Grens. Toen namelijk de inspecteur de Yokohama was aangekomen en Vrog verlaten had, die hij in de loop van de dag weer hoopte terug te vinden, had hij zich ter stond naar de Engelse consul begeven. Daar had hij eindelijk het mandaat gevonden, het welke hem er eens van Bombay afvolgde. En dus al veertig dagen oud was. Dit bevel tot de inhertelisneeming was te Hongkong met de karnetik afgezonden, waarop men meende dat hij zich bevond. Men kan dus denken hoe groot de teleurstelling van de inspecteur was. Het bevel had nu geen waarde meer, Vrog had het Engelse grondgebied verlaten en was dan zijn acte van uitlevering nodig om hem te kunnen arresteren. Goed dacht Vix, toen hij weer tot Kampte was gekomen. Mijn mandaat kan hier niet meer dienen, maar dan toch wel weer in Engeland. Deze schelm schijnt alle planten hebben om weer in Engeland terug te keren nadat hij de politie van het spoor heeft geleid. Wel nu, ik zal hem daarheen volgen. Wat het geld betreft, de hebo geeft dat er nog wat mag overschieten. Maar hij heeft reeds voor reiskosten, premium, processen, boeten, olifanten en allerlei andere onkosten meer dan vijfduizend pond uitgegeven. Maar wat doet het er toe? De bank is rijk. Dit overlegd hebben de begaf hij zich op de generokrent. Hij was reed zijn bord toen Vrog en Aouda daar aan kwamen. Tot zijn grote verwondering herkende hij pas partout in zijn heldenkostum. Hij verborgs zich ter stond in zijn hut om alle mogelijke verklaringen te ontlopen die zijn plannen soms mochten schaden. En dankzij het aantal passagiers welke zich aan bord bevonden, rekende hij erop van zijn vijand ontslagend te zijn toen hij hem op die morgen op het voordek juist onder de ogen kwam. Pas partout greep hem bij de keel, zonder enige opheldering tot groot genoegen van enige Amerikanen die ter stond voor hem een wedderschap aangingen. Hij gaf de ongelukkige een geduchtpakslaag het welke de voertreffelijkheid van het Franse boven het Engelse boxen ten volle bewees. Toen Pas partout dit gedaan had, gevoelde hij zich veel calmer en rustiger. Fix richtte zich op, in niet zeer bedijdenswaardige toestand, keek zijn tegenpartij eens aan en vroeg op calmertoon is het klaar? Ja, voor het ogenblik. Dan heb ik je wat te zeggen. 