Alleen op de wereld | Hector Malot | Action & Adventure Fiction | Audiobook full unabridged | 15/16
41. hoofdstuk van Alleen op de wereld. Deze LibriVox opname is vrij van auteursrechten. Opname door Marcel Koenders. Alleen op de wereld door Hector Malo, vertaald door Gerard Keller. 41. hoofdstuk. Eerst lang, nadat ik weder in mijn gevangenis had, begon ik de reden te begrijpen waarom men mij niet in vrijheid had gesteld. De rechter wilde wachten tot de andere personen, welke in de kerk gedrongen waren, in hechtenis, waren genomen, om te zien of ik hun medeplichtige was. Men was hem op het spoor, had het openbaar ministerie gezegd. Ik zou dus de smart en de schande hebben om weldra weder op de bank der beschuldigde naast hen te zitten. Wanneer zou dat gebeuren? Wanneer zou ik overgebracht worden naar de gevangenis van het graafschap? Waar was die? Was die nog akeliger dan de gevangenis waar ik nu opgesloten was? Die vragen hielden mij zo bezig dat de tijdspoediger voorbij ging dan de vorige dag. Ik was niet meer ten prooi aan het ongeduld waarvan men de koorts krijgt. Ik wist dat ik moest wachten en nu eens heen en weer lopende, dan weder op mijn bankzittende wachte ik. Even voor de nachtviel hoorde ik op de horenblazen en ik herkende ter stond het spel van Mathia. De goede jongen wilde mij doen weten dat hij aan mij dacht en waakte. Het geluid kwam van gintse zijde van de muur die over mijn venster was. Mathia moest dus aan de andere zijde van de muur zijn, in de straat. En wij waren slechts door een korte afstand gescheiden. Enige Ellen ter nauwre nood. Ongelukkig konden mijn ogen niet door de stenen heen dringen. Maar zo het oog niet door de muren heen dringt, het geluid gaat er overheen. De tonen van Mathias horen gingen gepaard met het gedruis van voetstappen. En uit het gegons dat ik daar hoorde, begreep ik dat Mathia en Bob een voorstelling gaven. Waarom hadden zij die plaats uitgekozen? Was het omdat zij daar op ene goede ontvangst konden rekenen? Of wilden zij mij iets mededelen? Op eens hoorde ik een heldere stem, niet van Mathia, in het Frans roepen. Morgen bij het aanbreken van de dag. Ter stond daarop, begon hij weder met kracht op zijn horen te blazen.  Men behoefde niet veel doorzicht te hebben om te begrijpen dat Mathia niet tot het Engelse publiek die woorden morgen bij het aanbreken van de dag richtte. Zij waren voor mij bestemd. Maar wat zij betekende was volstrekt zo gemakkelijk niet te raden. En wederom stelde ik mij een tal van vragen voor waarop ik onmogelijk een bevredigend antwoord kon vinden. Een enkele zaak was duidelijk en klaar. De andere morgen bij het aanbreken van de dag moest ik wakker zijn en opletten. Tot zolang behoefde ik maar geduld te hebben als mij dit mogelijk was. Zodra het geheel donker geworden was, ging ik in mijn hangmat liggen en trachten ik in te slapen. Ik hoorde achterin volgens, op de omliggende toren klokken, de uren slaan. Toen overveel mij de slaap en droeg me op zijn vleugelen mede. Toen ik wakker werd, was het nog stik donkernacht. De sterren schitterden aan de donkere hemel. Zeker was de morgen nog ver. Toch ging ik op mijn bank zitten en ik bleef daar zitten uit vrees dat ik de aandacht zou wekken van de sipier. Zo deze misschien een o ronde mocht doen. Weldra sloeg het drie uren op de nabijgelegen torenklok. Ik was dus te vroeg opgestaan maar ik durfde niet meer gaan slapen. En ik geloof zelfs als ik het had beproefd dat het toch niet gelukt zou zijn. Ik was te koortsachtig, te angstig. Mijn enige bezigheid was nu de uren te tellen die de klokken aangaven. Maar wat duurde die 15 minuten lang tussen het ene kwartier en het andere. Soms zo lang zelfs dat ik meende te zijn ingedommeld en een kwartier te hebben overgeslagen. Ofwel dat de klok van streek was. Tegen de muur geleund had ik de ogen onafgebroken op het venster gericht. Het scheen mij eindelijk toe dat de ster die ik in het oog had haar glans verloor en dat de lucht witter werd. Het was de nadering van de dag. In de verte begonnen de hanen te kraaien. Ik stond op en op de toonensloop ik naar het venster om het te openen. Dit was een moeilijke taak, want ik wilde voorkomen dat men het knarsen of piepen zou horen. Maar door het zeer zacht en vooral zeer langzaam te doen, slaagde ik er toch in.  Hoor gelukkig dat mijn nestel zich bevond in een voormalige zaal die tot gevangenis was ingericht en dat men het op de ijzeren traalien had laten aankomen om de gevangenen te bewaren. Want als ik mijn venster niet had kunnen openen zou ik nooit Mathia hebben kunnen beantwoorden. Maar het raam open te maken was nog niet alles. De ijzeren staven bleven en ook de dikke muren en de deur met het ijzeren beslag. Het was dus in het waasheid aan de vrijheid te denken. En toch hoopten ik. De sterren verbleekten al meer en meer en de koude morgen lucht deed mij bibberen. Toch verliet ik het raam niet. Ik bleef daar staan en luisterde en keek zonder te weten wat ik doen moest of wanaar ik luisterde. Een groot witdoek scheen naar de lucht te worden opgetrokken. En op de grond werden meer en meer de voorwerpen in duidelijke trekken kenbaar. Het was tans het aanbreken van de dag waarvan Mathia gesproken had. Ik luisterde met ingehoude adem maar ik hoorde niets dan het kloppen van mijn eigen hart. Toen meende ik een licht krabbelen tegen de muur te vernemen. Maar daar ik geen voetstappen gehoord had, dacht ik dat ik mij vergissen moest. Ik luisterde nogmaals aandachtig en het krabbelen duurde voort. Eens klaps zag ik een hoofd boven de muur uitkomen en ter stond daarop bleek mij dat het Mathia niet kon zijn. Hoewel het nog slecht schemerde, herkende ik Bob. Hij zag mij tegen mij neutralisch gedrukt. Pst! riep hij op gedempte toon. En met de hand maakte hij een gebaar dat scheen te betekenen dat ik mij niet van het venster moest verwijderen. Zonder hem nog te begrijpen gehoorzaamde ik. In zijn andere hand had hij een lange koker die mij toeschin van glas te zijn. Hij bracht die aan de mond. Nu begreep ik dat het een blaas bijpas. Ik hoorde iets zuizen en op hetzelfde oog omlik schoot een wit balletje door de lucht en viel voor mij een voeten neer. Onmiddelijk verdween het hoofd van Bob achter de muur en ik hoorde niets meer. Ik wierp mij op het balletje. Het was een dicht in één gevrommeld stuk fijn papier om een hageltje. Het kwam me voor dat er letters op waren geschreven. Maar het was nog niet helder genoeg om ze te kunnen lezen.  Ik moest dus wachten tot de dag zou zijn doorgebroken. Met even groter behoedzaamheid als ik het raam had geopend sloot ik het nu weer en kroop dadelijk in mijn hangmat. Het balletje in mijn hand geklemd houdende. Langzaam, zeer langzaam voor mijn ongeduld werd de hemel lichter. En eindelijk viel er een rosachtige gloed op mijn muur. Ik wikkelde nu het papier los en las. Morgen wordt geen naar de gevangenis van het graafschap overgebracht. Ga je reist met de spoortrein in een wagen tweede klasse ondergeleide van een politieagent. Ga aan de kant van het portierzitten waar jij instijgt. Als jij 45 minuten gespoord hebt, telt ze goed, zal de trein een weinig langzamer beginnen te lopen bij de nadering van een zijtak. Doek dan het portier open en spring moedig uit de wagen. Spring vooruit met de handen uitgestrekt en zo dat gij op uw voeten te land komt. Zo draag jij op de grondzijd, klim dan tegen de linkerspoordijk op. Wij zullen daar met een rijtuig en een goed paard zijn om u op te nemen. Vrees niets. Twee dagen later zijn wij in Frankrijk. Houd moed en hoop. Spring vooral, flink vooruit en zorg dat gij op uw benen te staan komt. Geret. Ik zou dus niet voor het gerechtshof verschijnen. Ik zou niet zien wat daar gebeurde. O, die goeie Mathia, die goede bop. Want deze was het, dit weet ik zeker, die zo belangeloos Mathia ter zijde stond. Wij zullen daar zijn met een goed paard. Mathia alleen had nooit zulke plan kunnen maken. Ik las het briefje nog eens over. 45 minuten naar uw vertrek. De linkerspoordijk. Op mijn benen terecht komen. Zeker zou ik flink springen. Moest het mij het leven kosten. Het was beter te sterven dan veroordeeld te worden als dief. Wat was dat heerlijk verzonnen? Over twee dagen zouden wij in Frankrijk zijn. Ondanks mijn neblijdschap was er toch één ding dat mij leed deed. Wat zou er van kapie worden? Maar die gedachte liet ik spoelig varen. Het was niet mogelijk dat Mathia kapie in de steek zou laten. Als hij een middel gevonden had om mij te doen ontsnappen zou hij er ook wel één gevonden hebben voor kapie. Ik las het briefje nog twee of drie mal over. Daarna koude ik het fijn en slikte het door. Tans kon ik gerust slapen.  Daar legde ik mij zo geheel op toe dat ik eerst ontwaakte toen de Sipir mij riep voor het ontbijt. De tijd ging de andere dag vrij spoedig om. In de naamiddag kwam een politieagent die ik niet kende in mijn cel en gelaste mij hem te volgen. Ik zag met genoegen dat het een man was van vijftig jaar ongeveer en die er niet heel vlug uitzag. De zaken konden dus gebeuren, zoals Mathia had geschreven. En toen de treinopgang was, nam ik plaats bij het portier aan de kant waar ik ingestegen was. Ik reed achteruit. De politieagent zat tegenover mij. Wij waren de enige in een coupé. Spreekt hij Engels, volg hij. Een beetje. Verstaat hij het. Zowat als men niet te gauw spreekt. Wel nu, mijn jongen. Dan wil ik u een goede raad geven. Wees niet kopper tegenover de rechters. Beken. Dan zal iedereen evenwel willend voor je woorden. Niets ontstemt de mensen meer dan dat ontkennen. Tegen alle bewijzen in. Tegenover hem, die voor een schuld uitkomen, is men altijd wel willend gezind. Ik zelf bijvoorbeeld wil u met plezier een rijkstalig geven, als je me zegt hoe de zaak zich toegedragen heeft. Gezult in zin, wat jij met dat geld in enige vangen is doen kunt, tot veraan genaming van uw lot. Ik was op het punt om te antwoorden, dat ik niets te bekennen had. Maar ik begreep nog bij tijds, dat het beter was, mij de wel willendheid te verwerven, zoals hij het noemde. Van de politieagent. En ik antwoordde dus niet. Gij kunt erover nadenken, ging hij voort. En wanneer jij in de gevangenis in ziet, dat ik u een goede raad gegeven heb, kunt jij mij doen roepen. Want zie je, men moet zijn schuld niet bekennen aan de eerste de beste. Men moet zijn man weten te kiezen, die dan met belangstelling u helpen zal, waar hij kan. En jij ziet wel, dat ik geneigd ben, u van dienst te zijn. Ik knikte toestemmend. Vraag, maar aan Dalvin, die naam zult jij wel onthouden, niet waar? Ja, meneer. Ik stond tegen het portier geleund, waarvan het glas was neergelaten. Ik vroeg hem voor lof, om het land te zien, dat wij door reizen. En daar hij zich, mijn genegenheid wilde verwerven, zei de hij, dat ik kon kijken, zoveel ik wilde.  Wat had hij ook te vrezen? De trein was in volle vaart. De lucht, die door het open raampje binnen drong, was ijskoud. En hij verwijderde zich van het portier om midden in de coupé plaats te nemen. Ik voor mij voelde geen tocht. Ongemerkt stak ik mijn arm naar buiten en draaide met mijn rechterhand de knop om, maar hield het portier tegen. De tijd ging voorbij. De locomotief vloot en verminderde ter stond in snelheid. Eens klaps duwde ik het portier open en prong, zover ik kon. Ik werd in de geppel geworpen. Gelukkig hield ik de handen voor mij uit en grep ik in het gras van de spoordijk. Toch was de schok zo hevig dat ik naar beneden stortte en in zijn viel. Toen ik tot mijzelf kwam, meende ik nog in de spoortrein te zitten, want ik voelde dat ik snel voortbewoog en ik hoorde het rollen van wielen. Ik lag op een bos tro, zonderling. Mijn gezicht was nat en op mijn wangen en mijn voorhoofd voelde ik in zachte straling en een warme adem. Ik opende de ogen. Een hond, een lelijke, gele hond, lag voor mij en likte mij. Mijn ogen ontmoeten die van Mathia, die naast mij op zijn knier lag. Gij zeid gered, zeiden hij, terwijl hij de hond opzij duwde en mij omhelste. Waar zijn wij? In een rijtuig. Bob ment. Hoe gaat het ermee? Vroeg Bob zich omkerende. Ik weet niet. Ik geloof goed. Beweeg hoe armen en benen eens, rebob. Ik lag op het stro uitgestrekt en deed wat hij zeide. Het is in orde, zei de Mathia, er is niets gebroken. Maar wat is er dan gebeurd? Gij zeid uit de trein gesprongen, zoals wij u gereden hadden. Maar de schok was zo erg dat gij gevallen zeid en in de greppel terechtgekomen. Toen wij u niet zagen verschijnen, is Bob langs de spoordijk afgezakt, terwijl ik het paard vast hield en hij heeft u naar boven gedragen. Wij dachten dat gedood waard. Wat waren wij bang? Wat waren wij bedroefd? Maar nu zeid gered. En de politieagent. Hij reist verder met de trein die niet stil stond. Nu wist ik het voornaamste. Ik wierp een blik om mij heen en bespeurde nu een gele hond die mij vriendelijk aanzag met ogen welke op die van Capie geleken.  Maar het was Capie niet, want Capie was wit. En Capie vroeg ik, waar is die? Voordat Mathia mij geantwoord had, was de gele hond op mij gesprongen en likte mij, terwijl hij een zacht gejank deed horen. Maar dat is Capie, we hebben hem laten werven. Ik beantwoorde de liefkozingen van Capie en drukte hem in mijn armen. Waarom heb jij hem laten werven, vroeg ik. Dat is een hele geschiedenis, ik zal ze u vertellen. Maar Bob wilde niet dat Mathia dit verhaal tans deed. Neem de teugels, zeiden hij tot Mathia en houdt ze stevig vast. Dan zal ik de wagen zo in orde brengen dat men hem niet aan de barrieren herkent. Het was een wagen met een witte huif overspannen die op hoepels ruste. Hij legde de hoepels erin, voude de huif in vieren en bedekte mij daarmee. Toen moest Mathia de teugels loslaten en zich ook onder de huif verbergen. Heerdoor kreeg de wagen een geheel ander voorkomen. Zij had geen huif meer en in plaats van drie personen zat er maar één man in. Als men ons nazette zou de beschrijving die men van ons rijtuig gaf geheel anders wezen dan ze voor een half uur zou zijn geweest. En dit zou dus onze vervolgers op een dwaalspoor brengen. Waar gaan wij heen? vroeg ik aan Mathia, toen hij naast mij lag. Naar Liddelhemten, dat is een kleine zeehaven waar Bob een broer heeft die schipper is op een bootje dat op Frankrijk vaart. En te Isinghi, in Normandie, boter en ijeren haalt. Als wij gered worden, en wij zullen gered worden, zullen wij het aan Bob te danken hebben. Die heeft alles gedaan. Wat had ik voor u kunnen doen? Ik armen domme knap. Bob is op het denkbeeld gekomen om u uit de trein te doen springen en mijn briefje door een blaaspijp u toe te werpen. En hij is het die zijn camera's bewogen heeft om hem dit paard te lenen. Hij is het ook die onze schip zal bezorgen om naar Frankrijk over te steken. Want, gebegrijpt wel dat zoveel op een stoomboot plaatsnamen gij weer in hechtenis zou worden genomen. Nu ziet ge hoe goed het is vrienden te hebben. En wie is op de goede gedachte gekomen om Kapie mede te nemen? Ik. Maar Bob heeft hem geel doen verven, om hem niet kenbaar te maken.  Toen wij hem aan de agent Jerry hadden ontstolen, die slimme Jerry zoals de rechter hem noemde, die nu toch... Volstrek niet slim is geweest, want hij heeft zich de hond afhandig laten maken zonder er iets van te bemerken. Trouwens, toen Kapie mij geroken had, heeft hij het eigenlijk alleen gedaan. En bovendien ken Bob al de kunstjes van de honden dieven. En nu voet. Die is genezen, of tenminste zo goed als genezen. Ik heb geen tijd gehad om eraan te denken. Op de wegen in Engeland zijn tollen, die bovendien strekken om toezicht te houden op hen die er doorrijden. Als wij bij zulke tol kwamen, waarschuwde Bob ons, dat wij niet moesten spreken of ons verroeren. Hij betaalde en de tolgaarder zag slechts één man. Bob zeide de een of andere aardigheid, men lachte en het rijtuig reed door. Hij had, als een clown, een grote lent gekregen, om zijn gezicht een ander voorkomen te geven. En nu gelijk hij precies een boer, en zelfs zij, die hem kenden, zouden nooit gedacht hebben, dat die boer Bob was. Wij reden zeer snel, want het was een flink paard, en Bob een goed koetsier. Nu en dan moesten wij echter halt houden, om het dier te laten uitblazen en het wat te eten te geven. Maar daarvoor legten wij niet bij een herberg aan. Bob hiel stil in het midden van een bos, maakte dan de teugels los en hing het paard een zak met haver om de kop, die hij uit de wagen haalde. Het was een donkere nacht, en wij liepen niet veel gevaar om ontdek te worden. Ik kon niet nalaten om mij tot Bob te wenden, en in enige gevoelige woorden hem mijn dank te betuigen. Maar hij liet mij geen tijd om alles te zeggen wat ik op het hart had. Gij hebt mij een dienst gedaan, zeiden hij, terwijl hij mij een hartelijke handruk gaf. En nu doe ik u een dienst, elk op zijn beurt. Bovendien gezijt een broer voor Mathia, en voor zo'n goede jongen als hij wil men wel wat doen. Ik vroeg hem of wij nog ver van Lillhemden waren. Hij antwoordde me dat wij nog ruim een paar uren hadden te rijden, en dat wij ons haasten moesten, omdat de boot van zijn broer elke zaterdag naar Isinghi vertrok.  En dat naar hij meende de vloed zeer vroeg inviel. Het was vrijdag nacht. Ik namen onze plaats weder in op het stro onder de opgevouwe huif, en het paard dat uitgerust had rende in gestrekte drafvoort. Ben je bang? Ja, nee. Ik ben bang dat men mij wedervatten zal. Als men vlucht, is dit dan geen bewijs dat men schuld heeft. Dat vooral hindert me. Wat zou ik tot mijn verdediging kunnen aanvoeren? Daar hebben we ook wel aan gedacht, maar Bob was van oordeel dat wij alles moesten wagen om te voorkomen dat gij voor het gerecht moest verschijnen. Het is zo treurig daar geweest te zijn, zelfs al wordt men vrijgesproken. Ik zelf heb niets durven zeggen, omdat ik zo vast besloten had, u naar Frankrijk mede te nemen en dit voornemen, mijn misschien een slechte raad zou hebben gegeven. Gij hebt wel gedaan, wat er ook gebeuren mogen. Ik zal u altijd dankbaar zijn. Er zal niets gebeuren, wees daar gerust op. Als de treinstil staat zal u er gegend zijn rapport hebben gemaakt. Maar voor men de maatregelen genomen heeft om u op de sporen zal er een hele tijd zijn verstreken en wij hebben in vliegende draf gereden. Bovendien kan men onmogelijk weten dat wij naar Liddelhemden zijn gereden om daar ons in te schepen. Het was zeker dat zo men ons niet op het spoor was er heel veel kans bestond dat wij ons zouden kunnen inschepen zonder dat wij ontdekt waren. Maar ik was zo zeker niet als Mathia dat de politieagent bij zijn aankomst aan het station zo veel tijd zou hebben verloren laten gaan om ons na te zetten. Dat was het gevaar en dit kon zeer groot zijn. Ons paard dat flink gemend werd door Bob legde in tussen in vliegende rit de eenzame weg af. Van tijd tot tijd slechts reden wij enige rijtuigen voorbij maar geen één haalde ons in. In de dorpen die wij doorreden, eerst de diepe rust en slechts zeer enkele vensters waren verlicht. Alleen ga voor de honden nu en dan door aan te slaan blijk dat ze onze snelle rit hoorden en zij vervolgden ons nog lang met hun geblaf.  Als naar een steile helling Bob zijn paarten oogelijk inhield om het te laten uitblazen klommen wij even uit de wagen en legden wij het oor op de grond om te luisteren maar zelfs Mathia die fijne hoorde dan wij vrenam geen erlijverdacht geluid. Wij reisden in de duisternis in de stilte van de nacht. Het was ook niet meer om ons te verbergen dat wij onder de huif lagen maar om ons te beschermen tegen de koude want er woei een snerpende wind. Als wij met onze tong over de lippen streken proefden wij zout een bewijs dat wij de zee naderden. Weldra zagen wij een licht dat met regelmatige tussendpozen verdween om dan wederhelder tevoorschijn te komen. Het was de baak dus moesten wij naar bij de kust zijn. Bob hield zijn paard in en liet het stappen nadat hij een zijweg was ingeslagen. Hier deed hij ons uit de wagen klimmen en zijde dat wij op het paard moesten passen. Hij zelf ging zien of zijn broeder nog niet vertrokken was en wij zonden gevaar ons op zijn boot konden inschepen. Ik moet bekennen dat de tijd die Bob wegbleef mij lang, ontsagelijk lang viel. Wij spraken niet, wij hoorden op korte afstand de golven breken op de kust met ene intonigheid die onze ontroering nog verhoogde. Natia beefde even erg als ik. Het is van de kou, zei de hij op fluisterende toon. Was dat waar? Zeker was het dat als een koe of een schaap in de wijde waar langs onze weg liep een steen aanraakte of langs de herfschoof wij nog meer ontroerden en erger beefden. Eindelijk hoorden wij voetstappen aan de zijde van de weg die Bob was gevolgd. Hij moest het wezen, mijn lot zou worden beslist. Bob was niet alleen. Toen hij naderbij kwam, zagen wij dat er iemand met hem was. Een man met een geodide overjas en een volle muts. Dat is mijn broer, zei de Bob. Hij wil u wel aan boord nemen. Hij zal u verder geleiden en wij moeten scheiden. Want men behoeft niet te weten dat ik hier geweest ben. Ik wilde Bob bedanken maar hij viel mij in de reden en terwijl hij mij een hand gaf, zeiden hij laten we daarover niet praten. Men moet al kan er helpen. Wij zullen elkaar nog wel eens weer zien.  Het doet me plezier dat ik Matthia van dienst heb kunnen zijn. Wij volgten de broer van Bob en weldra waren wij in de eenzame straten van het stadje. Na enige omwegen hadden wij de kade bereikt en de zeewind woei ons in het gelaat. Zonder een woord te spreken wees ons Bobse broer naar een vaartuig dat gereed lag om te vertrekken. Wij begrepen dat dit het zijn was en in weiniger minuten waren wij aan boord. Toen zond hij ons naar een kleine kayuit. Ik vertrek pas over een paar uur zeiden hij, blijf daar en maak geen gedruis. Toen hij de deur van de kayuit op slot had gedaan sloopt Matthia onhoorbaar naar mij toe en drukte mij in zijn armen. Tans beefde hij niet meer. Einde van hoofdstuk 41 42e hoofdstuk van alleen op de wereld. Deze LibriVox opname is vrij van auteursrechten opname door Marcel Koenders. Alleen op de wereld door Hector Malone vertaald door Gerard Keller 42e hoofdstuk. Dus waan? Toen Bobse broer heen gegaan was bleef het scheepje nog enige tijd rustig liggen en wij hoorden slechts het loeien van de wind. Door het tuig en het lekken van de golven tegen de kiel. Maar langzamerhand kwam er meer beweging. Wij onderscheiden voetstappen op het dek. Men liet trossen vallen, spillen knarsten. Kettingen werden op en afgewonden. Men wentelde de kaapstander. Er werd een zelge hesen. Het roer kraakte en eens klaps weerp het schip zich op de linkerzijde. Het schommelen begon. Wij waren in zee. Ik was geret. Eerst langzamen zacht werd het slingeren als sneller en sterker. Het schip daalde en rees en weldraasloegende golven nu eens tegen de ene dan tegen de andere zijde. Arme Mathia, zei de ik, terwijl ik zijn handgreep. Dat doet er niets toe, zei de hij. Gij zei het geret. Bovendien ik wist wel dat het zo zijn zou toen wij in het rijtuig zaten. Zag ik hoe de wind de bomen deed heen en weergaan en ik zei bij mijzelf dat wij op zee ook zo dansen zouden. Op dat ogenblik werd de deur van de kajuit geopend. Als gij op het dek wil komen zeiden de broer van Bob kunt gij het doen. Er is geen gevaar meer. Wanneer voelt men het minst van de zeeziekte? Vroeg Mathia. Als men ligt.  Dank u, dan blijf ik liggen en hij strekte zich in zijn volle lengte op de grond uit. De jongen zal u geven wat gij nodig hebt. Zeiden de kapitein. Dank u als hij maar niet te lang wegblijft. Zal het mij aangenaam zijn. antwoorden Mathia. Nu al. Het is al lang geleden begonnen. Ik wilde bij hem blijven. Maar hij zond mij naar het dek. En er haalde nog het is niemand al. Gij zeid gered. Het komt er niets op aan ik heb mij nooit voorgesteld dat het prettig zou zijn zeeziek te wezen. Op het dek gekomen kon ik mij slechtstaande houden door mij aan de touwen vast te grijpen. Zover mijn oog kon doordringen in de duisternis van de nacht. Zag ik niets dan een witte schuimende vlakte waarover ons scheepje zich bewoog. Zicht telkens opzij de werpende als of het in de golven zou duiken. Maar het dook niet onder. Integendeel. Het lichte zich weder verkrachtig op. Danste op de golven en schoot voorwaarts. Door de westenwind gedreven. Ik keek om naar de kust. Reeds waren de lichten van de haven niet meer dan punten in de nevelachtige hemel. En toen ik ze flauwe zag worden en verdwijnen was het of een gevoel van verlichting zich van mij meester maakte bij mijn afscheid van Engeland. Als de wind zo aanhoudt zeiden de kapitein zullen wij vanavond niet laat niet aankomen. De eclipse is een flinke boot. Een gantse dag op zee en zelfs meer dan een dag. Armer Mathia. En het deed hem plezier zezig te zijn. Maar de dag ging toch om. En ik bracht mijn tijd door met van de kajuit naar het dek en van het dek naar de kajuit te gaan. Eens dat ik met de kapitein stond te praten zeiden hij terwijl hij met de hand wees haar vleur. In het zuidwesten zag ik toen een hoge witte kolom die op een donkere achtergrond zich afdekende. Ik liep zo snel ik konden trappen af om aan Mathia die goede tijding te brengen. Wij waren in het gezicht van Frankrijk. Maar het is nog een gehele afstand die haar vleur van Insigne schijt. En mijn moed het gehele schiereiland kotentin omzeilen vormen in de vieren en de oude komt.  Daar het vrijlaat was toen de eclipse Insigne aandeed gaf de kapitein onze lof om aan boord te blijven slapen en eerst de andere morgen schijnen wij van hem na hem hartelijk bedankt te hebben. Als jij naar Engeland mocht willen terugkeren zeiden hij, terwijl hij ons een stevig handdruk gaf zorg dan maar op een dinsdag hier te zijn. Elke dinsdag gaat de eclipse naar Engeland. Er is tot uw beschikking. Dat was een recht vriendelijk aanbod maar dat wij volstrekt geen lust hadden om aan te nemen. Want beiden Matthia zowel als ik hadden een bepaalde reden om niet meer naar Engeland te gaan. Toen wij in Frankrijk aan wal stapten bezaten wij niets anders dan onze kleren instrumenten. Want Matthia had gezorgd dat hij mijn haarp had meegenomen die ik in de tent van Bob achtergelaten had in de nacht dat ik naar de Herberg de Eikenboom ging. Wat onze reissakken betrof die waren met al wat zij bevatten in de wagen van de familie Driscoll gebleven. Dit bracht ons wel in enige ongelegenheid want wij konden onschwervend leven niet hervatten zonder hemt en zonder kousen en vooral zonder kaart. Gelukkig had Matthia zes gulden opgespaard en wij hadden bovendien ons aandeel in de ontvangst welke Bob en zijn makkers hadden gemaakt op de avond dat wij met hen speelden en dit bedroeg 14 guldenruim. Wij hadden dus een voortuin van bijna 20 gulden en voor ons was dit heel veel. Matthia had dit geld willen geven in mindering van de kosten die mij naar vlucht had veroorzaakt maar Bob had geantwoord dat vriendschapsdiensten niet werden betaald en hij wilde niets aannemen. Ons eerste werk dat wij de eclipse verlaten hadden was een oude soldaten ranzel en een paar hemden te kopen. Voorts twee paar kousen een stuk zeep een kam garen, knopen, naalden en vooral iets wat ons nog onmisbaar was die dingen. Hoe nuttig ze voor ons ook waren ene kaart van Frankrijk. Waar moesten wij dan ook heen nu wij eenmaal in Frankrijk waren. Welke weg moesten wij inslaan welke richting volgen dat was de vraag die wij overwogen terwijl wij van Inziknie de weg naar Bayeu aflegden. 