Tom Sawyer, De Lotgevallen van | Mark Twain | Action & Adventure Fiction, Children's Fiction | 2/5
Hofdstuk 8 van de Lotgevallen van Tom Sawyer. Deze LibriVox-opname is vrij van houtteursrechten. Opname door Bart De Leel. De Lotgevallen van Tom Sawyer door Mark II. Hofdstuk 8. Tom sloopt voort door straten in stegen, totdat hij uit het vaarwater der terugkeerende schooljeugd was en gaf zich toen aan zijn somberige moedstemming over. Hij stak een paar malen met een schuitje een smal strokje der rivier over, omdat er onder de jeugd een overlevering bestond dat het overstekken van water voor vervolging bewaard. Een half uur later was hij achter het huis van de wedewerd Douglas dat op Cardiff Hill stond verdwenen en het schoolgebouw was nauwelijks meer in de verlei achter hem te onderkennen. Hij krat een dicht woud binnen, kroopd door struiken en ongebaande wegen voort totdat hij het midden bereikt had waar hij zich op een mosachtig plekje onder een breed gedakte eik nederzetten. Er was geen zuchje in de lucht. De drukke middaghitten scheen zelfs de zingende vogels tot rust gebracht te hebben. De natuur lag in een staat van bewusteloosheid welke door geen geluid werd verbroken dan bij weilen door het verwijderd gehamer van de boomspecht en dit scheen de allesdoordringende stilte nog stiller en de eenzaamheid nog eenzamer te maken. De ziel van Tom was erg bedroefd en zijn gevoelens waren in voorkomen overeenstemming met het hem omringend toneel. Met de ellenbogen op de knieën gesteund en de handen onder de kin bleef hij in gepijns verzonken zitten. De aarde scheen hem op zijn best een tranendal en hij bedijde bijna Jimmy Hodges die daaruit was verlost. Het moest zo vreedzaamwezen dacht hij om voor eeuwig in droomen verzonken onder de aarde te liggen terwijl de wind door de bomen ruist en het gras en de bloemen kusten en er niets meer was om zich over te quellen en te bedroeven. In dienis 30 goed getuigschrift van de zondagschool kon meekrijgen zou hij volgarne willen optrekken en met dit leven niets meer te maken hebben. En wat nu dit meisje betreft? Wat had hij gedaan? Niets. Hij had het goed met haar voor gehad en was als een hond behandeld, ja, als een hond. Eén zou het haar berouwen, welicht wanneer het te laat was. Oh, in dienis leerden tijden het mocht sterven. Doch het veerkrachtig gemoeten der jeugd blijft niet lang in een kunstmatig opgeschroefde staat van droevheid en moedeloosheid.  Weldraa werd Tom onmerkbaar tot de bemoeyingen van dit leven teruggevoerd. Als hij de wereld is ter rugtoekeerde en geheimzinnig verdween. Als hij eens heen ging, ver, ver weg, in onbekende landen over de zee, en nooit terugkwam. Hoe zou hij zich dan wel gevoelen? Het denkbeeld van Clown te worden kwam hem ook weer voor de geest, toch alleen om hem met afschroeten vervullen. Want was het zich moeten bezighouden met grappen en kluchten en met gouden sterkjes bezuin de trikoos niet een belediging voor een geest die onhoog gestegen was naar het onbestemde verheverrijk van het onbegrijpelijke? Nee, hij zou soldaat worden en na jaren en jaren van krijgvoeren het strijde moe met roembeladen wederkeren. Nee, nog beter, hij zou zich bij de indianen en buffeljagers voegen en het oorlespad betreden in de bergen, in de onmetelijke ongebaande vlakte van het Verre Westen. En later terugkeren als een groot opperhoofd, dooid met schitterende vederen en afzichtelijk met verf besmeerd. En hij zou op een zomerse sabbat morgen met een hoge borst de zondagschool binnen treden en daar een krijgsgescheel aanheffen dat zijn makkers het bloed in de aardere deed stonden en hen doen verterende van jaloezie. Ook dat niet. Er was iets nog grootste dan dit. Hij zou zeer over worden. Ja, dat was het. Nu lag de toekomst duidelijk voor hem schitterend van ontenkbare pracht. Zijn naam zou de aarde vervullen en de volkeren doen beven. Hoe roemrijk zou hij de woedende zee en ploegen met zijn snelvarend zwart gekleurte rofschip, de geest van de storm, welks schrik aanjagende vlag grimmig van de voorplecht zou wapperen. En wanneer hij het toppunt van Roemad bereikt, zou hij opeens in het oude stadje terugkomen en de kerk binnenstappen met een doorstorm en onweergebruimde huid in een zacht fluvelen wanbuis en wijdebroek met hoge kaplazen, donkerode scherp en met zware pistolen gevulde gooidel en een in misdaad geroesde hartspanger aan de zijde. En zijn hoofd zou bedekt zijn met een diep in de ogen gedrukte hoed, met een wuivende vederbosch getooid en in de hand zou hij dragen zijn ontplooide baneer die met een schedel en gekruisde doodsbeneren beschilderd zou zijn en met nameloze verrukking zouden zijn oren het gefluis te vernemen. Zijn plan stond vast, zijn loopbaan was aangewezen. Hij zou van huis weglopen en zo spoedig mogelijk zijn nieuw beroep ter hand nemen.  Hij zou mooiern vertrekken en daarom ogenblikkelijk met het maken van de nodige toeverijtselen aanvangen en zijn bezittingen bijeenverzamelen. Ter dien einde liep hij naar een verrotte houtmijd welke in de nabijheid stond en begon die met zijn mes aan de ene zijde te ondergraven. Spoedig stoot hij op een stuk hout dat hoolklok, legde zijn hand erop en sprak met nadruk het volgende toverformulier uit. Wat nog niet hier is komen, wat hier is blijven. Toen schrijpte hij de aarde weg en er kwam een steen voor de dag. Deze werd weg genomen en daar vertonen zich een keurig schatkamertje, welks bodem en zijwanden vanop een gehoopte steentjes gemaakt waren en waarin een knikker lag. Verbaasd sta de tom de knikker aan. Hij krabbe het hoofd en zij, wel is het mogelijk. Toen duwde hij de knikker gemiddeld weg en bleef in gedachten verzonken staan. Wat was er gebeurd? De zaak was deze. Tom bemerkte dat hij zich in iets, het geen hij en zijn makkers steeds als een onfeilbare zekerheid hadden beschouwd, bedrogen had. Hij geloofde dat wanneer een knikker met de nodige bezweringen werd begraven en dan een dag of 14 rustig in de schoot te aarde gelaten en daarna met de toverwoorde die hij juist had uitgesproken, weer opgegraven werd met al de knikkers die men ooit verloren had, daar in die tussentijd bijeen gekomen zou vinden, hoe wijt ze ook over de wereld verspreid mochten zijn. Tom's vertrouwen in dit bijgeloof was tot op zijn fondamenten geschokt. Hij had menigbaar gehoord dat deze proef gelukt, maar nooit dat ze mislukt was. Het kwam niet in hem op dat hij het verschijt in de malen tevoren beproefd had, maar dat hij de plaats waar hij de knikkers had verborgen nooit had kunnen vinden. Hij dacht zich half surf over de zaak en kwam eindelijk tot het besluit dat er een hex tussen beide was gekomen die de betovering verbroken had. Toch wilde hij zich op dit punt overtuigen en zocht totdat hij een klein zanderig plekje met een terechtervormig indruksel gevonden had. Hij legde zich naast dat plekje op de grond met de de mond vlak bij het indruksel en riep. Kevertje, kevertje, zeg me wat ik weten moet. Kevertje, kevertje, zeg me wat ik weten moet.  Het zand begon te werken en voor een ogenblik kwam er een zwart kevertje voor de dag dat echt er spoerig, doodelijk verschrikt, weghouden. Hij zegt niets, dus was het een tovernaar die het gedaan heeft. Ik dacht het wel. Tom wist wel hoe weinig het baten tegen hexen te strijden en gaf het plan ontmoedigd op. Toch, daar schoot hij hem in de gedachten dat hij de knikker die hij juist had weggeworpen toch wel gaande terug zou hebben en ging hem dus geduldig zoeken. Helaas, hij kon hem niet meer vinden. Toen keerde hij naar zijn schatkamer terug en zette zich behoedzaam neer in dezelfde houding als toen hij de knikker had weggedoeld. Daarop nam hij een andere knikker uit de zak, slingende die eveneens weg en riep, Broedig, ga uw broeder halen. Hij zag waar de knikker zou stil houden en ging derwerks om hem na te kijken, doch het speeltuig was niet ver genoeg of te ver gerot, dus wende hij een tweede poging aan. Deze laatste werd met een goede uitslag bekroond, want de beide knikkers lagen omtrend in duim van elkaar af. Juist op dat ogenblik verhief zich, door het goede gewelf des wouts, het geschol van een tinnetrompet. In een ogenblik had Tom buis en broek uitgetrokken, van zijn pretels een gooidel gemaakt, enige takken achter de meid bijeen vergaard, een roepeil, een boog, een houten zwaart en een trompet voor de dag gehaald. Het was, met deze zaken beladen, blootbeens en in een vladderend hemd weggeuild. Onder een grote ollenboom hield hij stil, beantwoorden het trompetgeschal en begon op centenen lopende, omzichtig in alle richtingen rond te kijken. Toen riep hij zacht tot een denkbeeldige makker, hout grappenmaker, hout u schuil tot ik blaas. Daar vers geen Joe Harper, even luchtig gekleed en zwaar gewapend als Tom. Deze riep hout, wie komt hier in de wouden van Sherwood zonder vrijgeleiden? Givangies Bourne heeft niemand vrijgeleiden nodig. Wie zei hij dat hij dus durft spreken, vond het om aan, want de knapen waren bezig in plaats uit een boek op te zeggen. Wie zei hij dat hij dus durft spreken? Ik? Wel. Ik ben Robin Hood, zoals uw schaafvuiten geraamte spoedig zal bemerken. Dan zei hij waarlijk de beruchte Bandit. Zeer aangenaam zal het mij zijn, met u over de vrije doortocht door deze wouden te twisten.  Pas op! Ze trokken hun houtenswaarden, wierpen hun andere wapenen op de grond en begonnen een ernstig en bedaard twee gevecht. Kom ze, Tom, als jij goed slaatstijd geraakt, zet het dan met kracht door. En ze zetten het met kracht door, totdat zij heigde en zweten van inspallen. Eindelijk zei Tom, val, val, waarom val je niet? Ik doe het niet, waarom val je zelf niet? Jij bent er het ergst aan toe. Wel, dat behoort zo niet, ik kan niet vallen, dat staat niet in het boek. Het boek zegt, toen viel hij Gidegie Bourne van achteraan en sloeg hem neer. Nu moet jij u omkeren en mij u in de rug laten treffen. Tegen dit gezag viel niet te twisten en jokeren zich om, ontving de slag en viel. Nu, zei hij, toen hij wil opstand, nu moet jij mij u laten doodmaken, dat is eerlijk. Wel, dat kan ik niet doen, dat staat niet in het boek. Zo, dat is gemeen. Oer is Joe, je mocht tuk de monnik of muck de zo van de molen daar zijn en mij met een knupper afrossen, of ik zal de serf van Notcom zijn en jij Robben Hoed, dan zul je mij doodmaken. Dit werd goed gekeurd en deze tafrede uit het boek werden vertaald. Toen werd Tom weer Robben Hoed en de verraderlijke non liet hem doodbloeden door zijn wond te verwaarlozen. Joe, die een gehele bende rovers voorstelde, trok hem onder het aanheffen van klaagliederen voort, legde hem zijn boog in de zwakke hand en Tom zei, waar deze pijn zal vallen, begraaf daar de arme Robben Hoed onder de groene boom. Toen werd de pijn afgeschoten en Robben Hoed viel op de rug en zou gestorven zijn, in die hij niet op een brandnedel terechtgekomen en voor een lijk wat al te vlug opgesprongen was. Daarop kleden de klaarpen zich weer aan, boogen hun zondelingenwapen rustig weer op en gingen naar huis. Voorspijdt dat ze geen wezenlijke rovers waren, terwijl ze zich verbaasd afvraagden in welk opzicht toch de moderne beschaving het verlies van de rovers vergoedigd. Het eindresultaat was dat zij verklaagden liever een jaar lang bandieten in de Wouden van Sherwood dan voor altijd president van de Verenigde Staten te willen zijn. Einde van hoofdstuk 8. Hoedstuk 9 van de Lotgevallen van Tom Sawyer. Deze LibriVox-opname is vrij van uteursrechten.  Opname door Bart De Leel. De Lotgevallen van Tom Sawyer door Mark Twain. Hoedstuk 9. Tom en Zit werden die avond als gewonek om half tien naar bed gezonden. Ze zijn hun avond gebed op en Zit was spoedig in een zoete slaap verzonken. Tom lag met kortzachtig ongeduld het midden dachtelijk uur af te wachten. Toen hij dacht dat de dag wel haast aan de hemel moest zijn, hoorde hij het 10 uur slaan. Dat was wanhopig. Hij was zo zenuwachtig dat waren hij niet bang geweest Zit wakker te maken, hij grote lust gehad zou hebben met de voeten te gaan stampen. Toch hij bleef rustig liggen en staarde in de duisternis. Eerst was het akkelijk stil. Toen schenet dat de angstige stilte door nauwmerkbare geluiden afgebroken werd. De klok begon door haar getikt zijn aandacht te trekken. Het oude kabinet ging geheimzinnig aan het kraken. Ook de trappen lieten een flauge krikrak horen. Blijkbaar werd er een geest eron. Aan Tante Polis Kamer werd in geregeld half onderdrukt gestorgen vernomen. En nu begon het eentonige piep van de krikkel die geen menselijk vernuft kan doen verstommen. Bij dit alles kwam nog het spookachtige getikt van een houtwarm in het beschot bij het hoofdeinde van Thomas Bett dat hem deed sidderen. Immers, het betekende dat iemands dagen waren geteld. En dan nog werd door de adem van de nachtkoelte het geluid voortgedragen van een verwijderde hond die uit de verte door een nog droeviger gijang beantwoord werd. Tom stierde thuis een doden. Eindelijk schenend als ook de tijd niet meer was en de eeuwigheid een aanvang had genomen. Ondanks zichzelf begon hij in te slaaneren. De klok sloeg elf uren maar hij hoorde het niet. Opeens vermengden zich onder zijn verwagde dromen een doodzomber katten gekrol dat door het open schuiven van des buurmans raam verstort werd. Een geschil van voort tuivelse kat en het rinkelen van een lege fles die tegen de muur van Tantes houtschuur geslingerd werd maakte hem klaarwakker en in een ogenwenk was hij gekleed en uit het raam en kroop op handen en voeten langs de dak. Voorzichtig bijhouden hij nog een paar malen, sprong toen op het dak van de schuur en vandaar op de grond. Daar stond Huckleberry Finn met zijn doden kat. De jongens maakten zich weg en verdwenen in de duisternis.  Een half uur later doorwaarden zij het lange gras van het kerkhof. De dood uit de wetsengodzakken lach op een heuvel omtrend anderhalve mijnen van het stadje verwijderd. Hij was omrastigd door een vervallen houtenhek dat op sommige plaatsen binnenwaarts, op andere buitenwaarts leunde, maar nergens rechtop stond. Onkruid en gras groeide er in milde overvloed. Al de grafplaatsen waren verzakt, geen enkele zerk was er tussen. Ronde, wormstekige naanboorden wachtelden over die graven, alsof zij naar een steun zochten die ze nergens vonden. Eens had erop gestaan ter gedachtenis van die of die, maar die woorden waren tans bij de meeste, zelfs op klaar lichte dag, onleesbaar. De wind ruiste zachtjes door de boomtoppen en Tom meende in dat geluid de geesten der afgestorvenen tooren, die zich beklaagden dat zij in hun rust gestoord werden. De jongen spraken weinig en alleen op vluisterende toon, want de tijd, de plaats en de aangrijpende plechtigheid en stilte joegen hen vrees aan. Ze vonden het vers gedolven graf dat zij zochten onder drie grote ollenbomen die op een paar voetafstands van die plek een klein bosje vormden. Daar bleven zij hun na hun scheen ontzettend lange tijd wachten. Het zuchten van de nachtaar was het enige geluid wat de dodelijke stilte verbrak. Duizenden akelige gedachten hoopten zich in Tomsbrein op een waar hij ten laatste lucht moest geven. Hucky, zei hij angstig, denk je dat de doden mensen het prettig vinden dat we hier zijn? Huckleberry vluisterde, ik wou dat ik het wist, het is akelijk stil vind je niet? Ja, er volgde een lange pauze gedurende welke zij dit onderwerp in hun binnenste bepijnsten. Eindelijk zei Tom, nou hoorbaar, denk je Huck dat Hoss Williams ons hoort praten? Natuurlijk, tenminste zich geest. Na een pauze zei Tom weer, ik wou dat ik gezegd had, meneer Williams, maar ik bedoel er geen kwaad, iedereen noemt hem Hoss. Een mens kan anders niet te beleefd zijn als hij over doden mensen spreekt Tom. Dit antwoord was niet opwekkend en het gesprek begon weer te kwijnen. Op een schep Tom zijn kameraad bij de armen zei, st! Wat is er Tom? En de twee klemden zich met klopende harten aan elkaar vast. Daar is het weer, hoor je het niet? Wat? Daar, hoor je het nu? O, helemaal Tom, daar komen zij, wat zullen we doen? Dat weet ik niet.  Denk je dat ze ons zullen zien? O, Tom, ze zien in de donker als katten, ik wou dat ik nooit gekomen was. O, wees niet bang, ik geloof niet dat ze ons zullen plagen, wij doen geen kwaad. Als we ons doodstil houden, zullen ze misschien niet op ons letten. Ik zal mijn best doen, Tom, maar o, hebel, ik beef als een rit. Luister. De jongens hielden hun hoofden bij elkaar en haalde ter noue nood adem. Een bedekt geluid van stemmen werd aan het andere eind van het kerkhof vernomen. Kijk, kijk daar! Vluisterde Tom, wat is dat? Het is duifersvuur, Tom, het is vreselijk. Door de duisten dus heen, werden nu enige figuren zichtbaar, die in ouderwetselantaren heen en weer bewogen, welke de grond met onttellbare lichtspranken bezijde. Zitterend vluisterde Huckleberry. Het zijn de duifers, dat is zeker. Drie! O, God, Tom, het is met ons gedaan, kun je binnen? Ik zal het proberen, wees maar niet bang, ze zullen ons geen kwaad doen. Ik ga plat op de grond en ik geslapen, ik, ik. Wat is er, Huck? Het zijn duifers in mensen gedaan. Eén van hen, tenminste, heeft de stem van Muff Potter. Het is toch niet waar. Wedder van wel? Blijf zo stil als een muis liggen, beweeg je niet. Hij ziet niet scherp genoeg om ons te ontdekken, zeker dronken, zoals gewoonlijk, dat gemeene ouder vloekbeest. Goed, ik zal me niet bewegen. Nu houden ze stil, ze kunnen het niet vinden. Daar komen ze weer, nu zijn ze warm, nu weer koud. Alweer warm, ze branden zich. En nu gaan ze er recht op af. Zeg eens, Huck, ik herken nog een stem, het is Injun Joe. Ja, ja, dat is zo, die filterige kleurling. Ik houd ervoor dat de duifers bang voor hem zijn. Het gefluisde hield op, de drie mannen hadden het graf bereikt en stonden op een paar voet afstands van de schuipplaats der jongens. Hier is het, zei de derde stem, en de persoon aan wie deze toe behoorde hield de laltaren op en die dit gelaad van de jonge dokter Robin zal zien. Potter en Injun Joe toegen een burri waarop een touw en een paar schoppen lagen. Ze legden hun last dier en begonnen het graf open te maken.  De dokter plaatste de laltaren aan het boveneind van de kou en zette zich met de rug tegen één der ollenbomen. Hij was zo dicht bij de jongens dat hij hen had kunnen aanraken. Maak haastbanden, zei hij met gedempte stem. De maand kan elke ogenblik opkomen. De gravers bromde ten antwoord iets tussen de tanden en ging hem met delven voort. Een tijdlang werd er geen ander geluid gehoord dan het eentonige kraster spaden die hij vracht zand en aarde opwirpen. Eindelijk stoot er één der schoppen met een doffe holle klank op de doodkist en een minuut daarna hadden de mannen haar uit de kou gehesen en op de grond gezet. Zij lichte er met een spade het deksel af, namen het lijk eruit en weerpen dat met ruwe hand op de grond. Juist kwam de maand tussen de wolken te voorschijn en weerpaar schijnsel op het lood kleurig gelaten. De draagpa werd gereed gemaakt. Het lijk erop gelegd, met een deken overdekt en met het touw vastgebonden. Potter haalde een groot snoemes voor de dag en steent er het bijhangend eindtouw af, zegende. Zie zo, het vervloekte werk is gedaan, meneer de Willer en nu dadelijk vijf donders of het lijk blijft hier. Dat zeg ik ook, zei Incent Joe. Wat betekent dit, zei de dokter. Je hebt gedwongen dat ik jullie vooruit zou betalen. Ik heb je betaald. Ja, en je hebt meer gedaan dan dat, zei Incent Joe. En ging vlak voor de dokterstaat die opgereden was. Vijf jaar geleden heb je op een avond dat je vaders keuken weggejaagd. Toen ik om een stuk brood kwam vragen en zei je dat ik nergens verdeugde en ik s'woer dat ik het je betaald zou zetten al was het over honderd jaar. En toen liet je vader me als een bedelag in de gevangenis stoppen. Denk je dat ik dat vergeten ben? Het Bloeter Injuns stroomt me niet voor niets door de aarderen. Nu heb ik je en nu zullen we eens afrekenen. Hoor je? Hij ballende vuist en hield die dreigend de dokter voor het gezicht. Maar deze pakte opeens de booswicht bij de kraag en wirp hem op de grond. Potter hield zijn mes op en zei je zult mijn camera niet slaan.  In een ogenblik was hij met de dokter handgemeen en de twee mannen vochten met kracht en geweld terwijl ze het gras vertrapten en de grond met hun hielen open scheurde. Incent Joe sprong op met vlammende ogen, geef potters mes en kroop als een kat loerende op haar poei om de strijdenden heen. Opeens rukte de dokter zich los, vatten één der zware planken van Williams gaf en velde er potter mee ter aarde. Toen nam de kleurlings een kans waar en dreef de jonge man het mes door aan het heft in de bost. Deze wachtelde, viel op potter neer en overstromde die met zijn bloed. De gelijkertijd ontrokken wolkenvloers dit vreesdoctoneel aan het gezicht en de jongens eindde in de duisternis weg. Toen de maan weer voor de dag kwam, stond Incent Joe over de twee gestalte heen gebogen en aanschouden die aandachtig. De dokter bompelde enige ons samenhangende woorden, gaf een paar snikken en bleef toen roerloos liggen. Die schuld is Godverreffend, riep de kleurling uit. Vervolgens plunderde hij het lijk en stak het doodlotte gemes in potters open rechterhand en zette zich toen op de ledige doodskist neer. Drie, vier, vijf bedoeltigingen voorbij en potter begon zich te bewegen en te krönen. Hij klemde het mes dat hij in de hand had vast, hief het in de hoogte, keken er naar en liet het vol huiver in vallen. Toen richtte hij zich op, weerp het lijk van zich af, staarde het met verglaasde ogen aan en keek verwacht in het rond. Zijn ogen ontmoeten die van Joe. God, wat is dit Joe, zei hij. Het is een gemene geschiedenis, zei Joe, met een kalm gelaten. Waarom heb je het gedaan? Ik, ik heb het niet gedaan. Kijk eens om je heen. Dat laat zich niet logenen. Potter beefde en werd doodsplek. Ik dacht dat ik nuchterig geworden was. Ik had vannacht niet moeten drinken, maar ik voel het nog in mijn hoofd. Ik vroeg erger dan toen wij hier heeg gingen. Ik ben helemaal in de wacht. Ik kan me er nauwelijks iets van herinneren. Zeg eens eerder Joe, oude jongen. Heb ik het gedaan? Het was mijn bedoeling niet. Zeg eens hoe ik het gedaan heb Joe. Oh, het is ontzettend zo jonger, beste man. Wel, jullie vroegt samen en hij sloeg je met een plank en je viel plat op de grond.  En toen stond je wachelend op en geef het best. Als je een slag wou geven, stak je hem door het lijf. En daar heb je dit tot nu toe zo dood als pieren gelegen. Oh, ik wist niet wat ik deed. Ik wil op deze ogenblik sterven als ik het wist. Het is alles de schuld van die je never en de opgewondenheid geloof ik. Ik heb nog nooit in mijn leven een wapen gebruikt, Joe. Gevochten heb ik wel, maar nooit met wapen. Dat zal iedereen moeten zeggen. Joe, vertel het aan niemand. Beloof je me dat je het nooit vertellen zal, Joe? Ik ben altijd voor je in de breast gesproken, dat weet je. Zou je het nooit zeggen, Joe? En de armbaman viel voor je de verstokte woorden daarop de knieën en vrong smekend te handen. Nee, je hebt altijd als een eerlijk man met mij gehandeld, Miff Potter. En ik zal je metgelijk hem in betalen. Me duens. Mooier kan ik het niet zeggen. Oh, Joe, je bent een engel. Ik zal er je voor zegenen, zo lang ik leef. En Potter begon te schrijven. Kom schrijver uit, zij Joe. Het is nu geen tijd om te janken. Ga jij deze kant uit, dan zal ik de andere weg gaan. Volg nu en laat geen sporen van je achter. Potter liep weg op het draf die Weldra in een hollende pas overging. De kleur links stond hem na te kijken en moppelde. Als hij maar zo duizelig van de val is zo donker van de brandenwijn is als hij eruit ziet, zal hij niet aan het best denken totdat hij te ver weg en te bar is om naar een plaats als deze alleen terug te keren. Dat kuiker. Een paar minuten later was de baan de enige die het in de deken gewikkelde lijk, de dekseloze doodkist en het opengraf aanschouden en eerst er weer een vol maakte stilte op het kerkhof. Einde van hoofdstuk 9 hoofdstuk 10 van de Notgevallen van Tom Sawyer. Deze LibriVox opname is vrij van auteursrechten. Opname door Bart De Leeuw. De Lotgevallen van Tom Sawyer door Mark II, hoofdstuk 10. De beide knapen eilden sprakeloos van ontzetting de weg op naar de stad. Van tijd tot tijd zagen zij angstig om als vreesden zij achter volg te worden.  In elke boomstronk die zich op de weg vergief meenden zij een vijand te zien en dat deed hun de adem inhouden. En telkens wanneer zij in eenzame naar bij de stad gelege hut voorbij renden, scheen het geblafd en opgeschikte kettinghonden hun voeten vleugelen aan te binden. Als we het bij tot de oude loeierij kunnen brengen voordat we het afleggen, vluisterde Tom en hijgde bij ieder woord de adem. Ik kan het niet langer uithouden. Hun cobertie antwoorden met een zware zucht en de knapen vestigde hun ogen op het doel wit hun hoop en spannen alle krachten in om dat te bereiken. Ze naderden het hoe langer hoe meer. Stormde eindelijk, hals overhoofd de openstaande deur binnen en viel het dankbaar en uitgeput in de donkere schuimplaats neer. Langzamerhand beduinde het kloppen van hun gracht en Tom vluisterde Hun cobertie, wat denk jij dat erop staat? Als Dr. Robinson sterft, doopt het op hangen uit. Denk je dat wezenlijk? Wel, ik weet het zeker, Tom. Tom dacht een oogblik naar en zei, wie zal het vertellen? Wij? Wat verzeer je nou? Verbeeld je dat er eens iets gebeurde waardoor Injun Joe niet opgehangen werd? Dat zou hier ons op een goede dag vermoorden. Dat dacht ik juist te bedenken. Als iemand het zeggen moet, laat me even potteren tam doen, indien hij er al tans niet te gek of te droken toe is. Tom antwoordde niet zijn ging voortbedenken. Eindelijk zijn hij zachtjes. Huck. Maar verpotten weet het niet. Hoe kan hij het vertellen? Waarom weet hij het niet? Omdat hij juist die plank op zijn kop heeft gekregen toen Injun Joe het deed. Denk je dat hij iets kan gezien hebben? Denk jij dat hij iets weet? Pijmen zolen, dat is waar ook Tom. En bovendien, wie weet of die plank hem niet gedoot heeft? Nee, dat geloof ik niet Tom. Hij was dronken, dat kon ik wel zien. Dronken, net als altijd. Wel, als pop zat is, kun je wel een kerk op zijn hoofd laten invallen zonder dat het hem deert. Dat zei hij zelf. Zo is het natuurlijk precies met mev potter. Als de man doodnuchteren geweest was zou de plank hem wel gemold hebben. Maar nu niet. Na een ogenblik pijnzend zei de Tom. Huckie, weet je zeker dat je je mond kunt houden? Tom, we moeten de mond houden.  Die duivel van een Injun zou wel geen benen zien ons als katten te verdrinken als we van de moord repten en hij niet gehangen werd. Oors hier, Tom, laat ons elkaar met een eet beloven dat we geen woord zullen spreken. Dat is goed huck, dat zal het beste zijn. Zullen we onze handen opsteken en sweren dat we, oh nee, dat is niet voldoende voor zoiets als dit. Dat is goed voor wisselwashes, vooral onder jongens die de boelverklappen zodra ze neidig worden. Maar bij zo groot ding als dit behoort schrift en bloed. Tom juigde dit denkbeeld van Ganser harde toe. Er was iets geheimzinnigs en ijzing wekkends in. Het nachtelijke uur, de tuistelis, de omgeving. Alles was er mede in overeenstemming. Hij raapte een witte tegel op, haalde een stukje roodkrijt uit zijn zak en krabbelde bij het licht van de maandeschijn met moeite de volgende woorden op de tegel. Huck Finn en Tom Sawyer zweren dat zij zullen zwijgen over deze zaak en verklaren dat zij liever op de plaats zelf zullen tootvallen dan ooit de waarheid te verklappen. Ruckelberry was verbaasd over de gemakkelijkheid waarmee Tom schreef en over de prachtige woorden. Hij nam dadelijk een speld uit zijn lomp en wilde zich in de vinger prikken toen Tom zijn. Hou op, doe dat niet. Die speelt dus van koper en mocht dus kopergroen aan zijn. Wat is kopergroen? Dat is vergif. En als je dat inslikt, begrijp je? Daarop nam Tom het garen uit een van zijn naalden en de jongens prikten zich in de duim en drukte er een droppel bloed uit. Na langperste gelukte Tom de voorletters van zijn naam de tegel te betekenen en gebruikte erbij zijn pink als pen. Toen wee zijn Ruckelberry hoe hij een H en een F moest maken en hiermee waren de formaliteiten der eetsaflegging voltooid. Ze begroeven de tegel vlakbij de muur met de nodige griezelige plechtigheden en onder het spreken van toverformulieren en beschouden van nu aan hun geheim als heilig en onschendbaar. Onderwijl was, zonder dat we gemerkt hadden, hun gedaamte door een opening aan de andere zijde van het vervallige bouw naar binnen geslopen. Tom, vluisterde Ruckelberry, mogen we het nu nooit verklappen? Nee, natuurlijk niet. Wat er ook gebeuren, we mogen er geen woord van spreken, want als we dat deden zouden we dood op de grond vallen.  Begrijp je? Ja, dat begrijp ik. Ze bleven nog enige minuten staan streeks tien stappen van de plek waar ze stonden, een hond zijn lang zonberge janken aanhief. De knapen klemden zich doodelijk ontsteld aan hoekanden vast. Wie van ons beide zou erom koud zijn, bracht Ruckelberry naar arm snakkend uit. Ik weet het niet. Kijk maar eens door deze schuur in de muur. Nee, doe jij het zelf, Tom? Ik? Ik kan het niet doen, Ruc. Oh, alsjeblieft Tom, dan vind het weer. Oh, hemotje, wat ben ik blij, vluisterde Tom. Ik ken z'n stem, het is harmison's hond. Oh, dat is gelukkig. Zal ik eens wat zeggen, Tom? Ik was zo bang dat het een verdwaalde hond zou zijn. De hond begon weer te huilen en weer ontsomt de jongens de moed. Oh, we, het is harmison's hond niet, vluisterde Ruckelberry. Kijk nog eens, Tom. Bevende van Schrik bracht Tom zijn oog nogmaals voor de opening. Noudig verstaan maar, vluisterde hij. Oh, Huc, het is een verdwaalde hond. Gauw, Tom, gauw. Wie van ons bedoelt hij? Huc. Ik denk ons allebei. Oh, Tom, het is met ons gedaan. Waar ik naartoe zou gaan is niet twijfelachtig. Ik ben altijd zo slecht geweest. Ik ook. Dat komt van het uit school blijven en van het ongehoorzaam zijn. Als ik gewild had, zou ik wel even goed hebben kunnen zijn als zit, maar nee, dat zou ik toch niet. Natuurlijk niet. Breng ik het er nu deze keer goed af, dan zal ik mijn best doen om vertaan op de Zonderschoon op te passen. En Tom begon aanstander te maken tot schrijm. Jij is slecht. En Huckelberry begon ook te schrijm. Bewaar me, Tomsoyer. Als jij niet een brave jongen bent geweest in vergelijking van mij. Oh hemeltje, hemeltje, hemeltje. Ik wanneer ik de helft van jouw kansen had. Tom viel hem in de reden en fluisterde. Kijk eens, Huc. Kijk eens. Hij staat met zijn rug naar ons toe. Huckelberry keek verheugd door de opening. Zappeloot, het is waar. Heeft hij altijd zo gestaan? Ja, maar ik ben zo gek geweest het niet te zien. Nu, wie zou hij tallens op het oog hebben? Het gehuil hield op. Tom splitste de oren. Wat is dat? Fluisterde hij? Een geluid als als het knorren van een varken. Nee, toch niet.  En ligt iemand een snorke Tom? Ja, dat is het. Waar komt dit vandaan, Huc? Ik geloof van kindse kant. Zo klinkt het tenminste. Pop slaapt hier wel eens met de varkens, maar zijn snorke is een heel ander geblaas. Bovendien geloof ik dat hij niet meer in de stad durft komen. De lust tot het zoeken van avonturen ontwaakte weer in het hart der knapen. Huckey, durf jij aan langs lopen als ik vooruit ga? Ik heb er niet veel lust in, Tom. Voor onderstel eens dat het Ancient Joe was. Tom stond een ogenblik in tweestand. Door de verzoeking werd te sterk en de jongens besloten het te doen met die de verstanden dat zij hun biezen zouden pakken als het snorken ophilt. Zo slopen zij op de tenen, achter ookander naar het andere einde van het gebouw. Toen zij zo wat een pas of 5 van de snorker af waren, trapte Tom op een stok en brak die met een harde krak. De man steund, keerde zich om en zijn gelaten werd in de maand schijnzichtbaar. Het was Muff Potter. De knapen waren als we steend blijven staan, toen de man zich bewoog. Maar hun vrees was nu geweken. Ze slopen naar buiten langs de vermolmde schutting en hielden daar stil om elkaar goede dag te zeggen. Daar klonk weer het somberge huil door de nachtlucht. De knapen keken om en zagen de vreemde hond staan, vlakbij de plek waar Potter lag hielten zijn helemaal waartsgekeerde kop naar de tronkaart gericht. O, Jamie, nee, het geld hem riep de knapen in één adem uit. Hoe rist Tom? Ze zeggen dat de dag of 14 geleden een hond huilende tegenmiddellacht langs John Mildershuis gelopen heeft en dat toen een wipper wil op zijn dakjes gaan zingen. En toch is daar niemand gestoven. Dat weet ik wel, maar is Greysmiller niet de zaterdag in de keuken op het vuur gevallen en heeft zij zich niet schrikkelijk gebrand? Ja, maar zij is niet dood en wat steker is, zij wordt beter. Kan wel wezen, toch wacht maar, zij is zo zeker omkoud als Muff Potter. Dat zeggen de negenzaltans en die weten al die soort van dingen. Daarop namen zij pijnzend afscheid van O'Kander. Toen Tom het raam van zijn slaapkamer insprong had de dag zijn vent voor de nacht plaatsgemaakt.  Hij kleden zich behoedzaam uit en vied in slaap, zich geluk wensen dat niemand iets van zijn uitstapje bemerkt had. Maar hij wist niet dat de zacht snorkende zit al een uur wakker had gelegen. Toen Tom ontwaakte was zit al verdwenen. De zon zag er uit alsof zij redelijk lang geschenen had en ook de atmosfeer gaf de indruk dat het al laat was. Verschrikt sprong hij het bed uit. Hij groepen. Hij die anders altijd uit zijn bed getrokken werd. Dat was een slecht voorteken. Binnen 5 minuten was hij gekleed en stapte hij met een loom en slaapre gevoel de trap af. De familie zat nog rondom de tafel maar had het ontbijt gebruikt. Er was geen bestraffende stem toch er waren ogen die zich afwenden en er was iets stils en plechtigs dat de schuldigen een rilling door de leden jog. Hij ging zitten en tracht de vrolijk te kijken toch dat was echter zwaar werk want zijn glimlach werd niet beantwoord zodat hij eindelijk diep verslagen de ogen op de grondsloeg. Na het ontbijt nam Tante hem onder vier ogen en de hoop dat hij slaag zou krijgen maakte Tom bij kans vrolijk. Toch niets van dat alles. Zijn tante begon te schrijden en vroeg hem hoe het mogelijk was dat hij er bij haar geinschepte haar oud hard te breken en eindigde met hem te zeggen dat hij maar voort moest gaan met zichzelf oogelijkig te maken en haar ingrijze haren met kommer te graven te doen dalen want dat zei het met hem opgaf. Dat was erger dan 1000 zweepslagen en Tom voelde iets in zijn hart dat zwaarder te dragen was dan lichamelijk leiden. Hij schrijde, smeekte om vergiffenis, en werd toen weggezonden met het gevoel dat hij snert tenhalve vergeven en tenhalve vertrouwd werd. Hij vaniet de kamer in een staat te ellendig zelfs om vraag tegen zittenkoesteren zodat de laatste zich onnodig achter de tuindeur ging verschuiden. Neerslachtig en zwaarmoedig drentelde hij naar school en ondergingde hem en Joe Harper wegen zijn schoolversuim van de vorige dag toepedeelde klappen en hij stond op zijn wiens hart onder veel zwaarder leed gebukt gaat en die aan zulke beuzelingen afgestorven is.  Vervolgens zette hij zich op zijn plaatsdeer met de ellenbogen op zijn lessenaar en de handen onder de kin en turen op de blinden muur met die mattenblik welke van een leiden getaard dat zij topunt bereikt heeft. Daar stoot plotseling zijn ellenboog tegen een hartvoorwerp. Langzaam en droevig verandert hij van houding en neemt het voorwerp op. Het was in een papier gewikkeld. Dit papier werd ontrold en een lang gerekte zucht ontsnapt in zijn borst. Zijn kopere schelknop staat voor hem. Dit laatste venertje brak des chemo's rug. Einde van halfstuk 10 Halfstuk 11 van de lotgevallen van Tom Sawyer. Deze LibriVox opname is vrij van uteursrechten. Opname door Bart De Leel. En door Mark Twain, halfstuk 11. Voordat de klok dieborgen negen had geslagen verspreiden het aakelige nieuws zich plotseling door de gehele stad. Zelfs zonder de toenig onbekende telegraaf vloog het verhaal met meer dan telegraafvisiespoed van mond tot mond, van groep tot groep van de huis tot huis. Natuurlijk gaf de schoolmeester vakantie. De Sint-Petersburgers zouden niet geweten hebben hoe ze het met hem hadden en was, zo luidde het gerucht, een bebloed mes vlakbij de verboden man gevonden en dat mes was door iemand herkend als aan Muff Potter toe te behoren. En, werd er verder verteld, een man die laat in de nacht op weg was geweest had om twee uur na midden nacht potten zich aan een beek zien staan wassen en toen opeens wegslapen. Altimaal verdachten omstandigheden vooral het wassen dat volstrekt niet dat Potters gewoon te behoorden. Men wist ook dat de ganze stad was doorzocht om deze moordenaar op te sporen. Het publiek heeft in de regel spoedig te bewijzen bij de hand en het vond is klaar maar dat hij nergens te vinden was. Men had op alle wegen en in allerlei richtingen mannen te paard gezien en de scherf hield zich verzekerd dat hij voor de nacht gevat zou zijn. De gehele stad liep uit naar het Kerkhof. Tom vergaat ook voor het ogenblik zijn hartzeer en vroegte zich stoot, niet omdat hij niet duizend maar liever overal elders zou zijn heen gegaan maar omdat een huivering wekkende onwierstaanbare betovering hem voortreef. Bij de akelige plaats gekomen drong hij met zijn klein lichaam door de menigte heen en aanschouden het afgrijsselijk toneel.  Het was hem alsof er een eeuw was voorbij gegaan zodat hij daar geweest was. Opeens werd hij in de arm geknepen. Hij keerde zich om en zijn ogen ontmoeten die van Huckaberg. Daarop keken de knapen dadelijk de andere kant uit en hun hart klopte bij de gedachte dat iemand diep lich van verstandhouding wordt bemerkt hebben. Doch iedereen was aan het praten en verdiept in het vreselijke schouwspel dat zich voor het oog vertonne. Die arme man. Het is een goede les voor lijkendieve. Muff Potter zal er voor hangen als ze hem krijgen. Dit was zo ongeveer de loop van het gesprek op het Kerkhof en die domineer maakte de opmerking dat er niet veel was en dat des herenhand hier kennelijk werd gezien. Plotseling begon Tom van het hoofd tot de voeten te beven want zijn oog viel op het verstokte gelaat van Ancient Joe. Op dit ogenblik ontstond er een kleine opschudding onder de menigte en verschijnde de mensen riepen daar is hij. Daar is hij. Hij komt zelf. Wie? Wie? Haalde tweede stemmen. Muff Potter. Hij wordt tegengehouden. Kijk, hij keert terug. Laat hem niet weglopen. Een paar mannen die in de bomen geklommen waren boven Tom's hoofd riepen dat hij volstrekt geen pogingen deed om weg te lopen en dat hij er achter toch dicht en verschrikt uitzag. Kuivels onbeschaamd zijn een de omstanders. Zeker wou hij eens rustig in kijkje van zijn werk komen nemen en verwachtig geen gezelschap. De scharen maakten u plaats voor de scherf die met veel praalvertoon Muff Potter bij de arm leidende in haar midden ging staan. De arme man zag er verwilderd uit en zijn ogen verrieden de doodsangst waarin hij verkeerde. Toen hij tegenover de verslagende stond was het alsof hij door een beroeg te getroffen werd. Hij verborgs zijn gelaten in zijn handen en barste in tranen uit. Ik heb het niet gedaan, vrienden snikte hij op mijn woord van eer. Ik heb het niet gedaan. Wie beschuldigt u? donderde een stem. Dit schot scheen doel te treffen. Potter hief het gelaten op hoog en zag met roeren de helpeloosheid in het rond. Toen hij Injun Joe zag, riep hij uit Oh Injun Joe, jij beloofde het, dat jij het nooit. Is dat uw mes? En het bebloed werktaag werd hem door de scherf voorgehouden.  Potter zou op de grond gevallen zijn in die men hem niet aangegepen had. Toen sprak hij iets in mijn binnenste zij mee en kwam hij terug om het te halen. Sitterend hield hij op en wuifte met de machteloze hand als wilde hij te kennen geven dat hij zich overwonnen achter. En zij, zeg het mij zo, zeg het mij, het helpt toch niet meer. Huckleberry en Tom waren sprakeloos van ontzetting. Toen zij de verstokte moordenaar kwam zijn verklaring worden afleggen. Zij verwachten elk ogenblik dat God een bliksemstrouw uit de heldere hemel op hem zou doen neerschieten dat hij straf zich voortdurend liet wachten. En toen Incigno uitgesproken had en nog levend en gezond voorhand stond, verdwenen uit hun hart de aandrouw om hun eet te breken en het leven van de armen bedroge gevangenen te redden, want deze ellendeling die er zo goed afkwam had zich ongetwijfeld aan de duivel verkocht en het zou gevaarlijk wezen zich met het eigendom van een macht als deze in te laten. Waarom zij het geniet weggebleven? Want behoeft het geen hier terug te komen, vroeg een daar amstanders? Ik, ik kon niet anders, kerm de potter. Ik zou zo gaar in een weg gelopen zijn maar ik werd naar deze plaats als gedreven en er begon weer te snikken. Een paar minuten later bij het gerechtelijk onderzoek herhaalde Incigno met dezelfde kanten als de eerste keer zijn verklaring onder Ede en de omstandigheid dat hij nu weer niet door de bliksem schicht getroffen werd versterkte de knapen in hun geloof dat Joe zich aan de duivel had verkocht. Hij werd als in hun ogen het vreselijkste en belangwekkendst te wezen dat ze ooit hadden aanschoud en hij boeide hen in zulke mate dat ze hun ogen niet van hem konden afhouden. Bij zichzelf besloten zij om zodra de gelegenheid zich voor deed hem de snacht te bespieden in de hoop dan iets van zijn vreselijke meester te zien te krijgen. Incigno helpt het lijk van de vermoorde optillen en ten vervoer het leggen en onder de sidderende menigde werd het gemompen gehoord dat de wond een weinig bloedde. De jongens dachten dat deze gelukkige omstandigheid het vermoede in de juiste richting zou wenden, maar ze werden teleurgesteld want iemand maakte de opmerking dat Miff Potter op drie treden afstands van het lijk gestaan had toen het gebeurde.  Het vreselijk geheim en zijn knagend geweten vervolgde Tom van de morgen tot de avond en verstoorde zelf zijn nachtrust. Tom beidt zijn zid. Tom je woelt tegenwoordig de ganse nacht door en je praat zo in je slaap dat je m'n uren wakker houdt. Tom verbleekte en sloeg de ogen neer. Dat is een kwaad teken, zei Tom de poli ernstig. Je hebt toch niets op je geweten Tom? Niet dat ik weet, antwoordde de knap. Door zijn hand bevde zo dat hij zijn koffie op het tafelblad stortte. En je praat zulke onzin zijn zid gisteren een aardriepje, het is bloed, het is bloed, dat is het. Dan heb je wel twintig keer gezegd en je zei ook, plaag me niet zo, ik zal het vertellen. Vertellen. Wat zal je me toch vertellen, vroeg Tante? De gehele kamer draaide voor Tom's ogen in het rond en de hebel weet wat er gebeurt zou zijn indien de onrust niet uit Tantes gelaten verdwenen en zij zonder hetzelfde te weten hij neefte hulp was gekomen. O, dat komt van die vreselijke moord. Ik droom er ook elke nacht van. Soms wel, dat ik hetzelfde gedaan heb. Ook Marie verzekerde dat het haar evenins ging en zit scheen bevredigd. Tom echter snoop zo spoedig weer aan zijn kom en van die dag af klaarde hij over kiespijn en deed nachts de doek om zijn gezicht. Weinig vermoedde hij echter dat zit hem urenlang lach te bespieden de doek werd trok op zijn elleboog geleund ging liggen luisteren en het verband weer hander op zijn plaatschoof. Langs zijn behand begon Tom's angst te verminderen en werd de kiespijn afgedankt en de initiatie het wekelijker op aanlegde om iets uit Tom's onszame hangend gemompel op te maken hield hij het toch zo vuldig voor zich. Er is geen in Tom's oog geen einde te komen aan het spelletje zijn er schoolmakkers om lijkschouwing van dode katten te houden en dus doen de aanhoudend zijn kwelling te verlevenigen. Zit meekte dit, dat bij deze instructies Tom nooit weer lijkschouwing wilde wezen of scherder vroeger bij elke nieuwe uitvinding altijd haintje de volgster was. Het viel hem ook op dat Tom nooit getuigen wilde zijn. Ja, zelfs in het ooglopende afkeer van vermerkelijkheden als deze verkregen had en zo zoveel mogelijk vermet. Zit verwonderden zich daarover maar zijn niets.  Gelukkig gingen deze lijkschouwingen eindelijk uit de mode en hielden dus op Tom's geweten te peinigen. Gedurende dit komen voor de tijdpekszijnslevens ging Tom om de andere of om de twee dagen. Zo dik was als hij wist dat niemand hem bespiede voer het kleine getraili de vensten van de gevangenis staan en stakt daardoor dan de moordenaar al de verquikkingen en lekkernijen toe waarvan hij zich kon meestermaken. De gevangenis van Sint-Petersburg was een klein, stenen gebouw dat in een moeras vlak buiten het stadje lag en waarvoor geen schildwachten worden. Zij was zelde bezet en Tom kon er dus veilig heen gaan om Muff Potter de overhanden te schenken waarmee hij zijn geweten weer enigszins tot rust zocht te brengen. De bewoners van het stadje zouden zeker anders het gebruik gevolgd hebben om Injun Joe, peteerd en met vieren beplakt in een kooi rond te rijden. De gewone straf van lijkendieven. Maar hij was zulke berucht en gevreest persoon dat niemand de leiding van deze neeming op zich durf te nemen. Injun Joe, van zijn kant, had wel opgepast bij beide zijn getuigenissen alleen van het gevecht te spreken en de voorafgegarde diefstal te verzwijgen. Vandaar dat de zaak vooralsnog niet bij het Hof aan hangig werd gemaakt. Einde van hoofdstuk 11 Hofstuk 12 van de Lotgevallen van Tom Sawyer. Deze LibriVox-opname is vrij van auteursrechten. Opname door Bart De Leel. Tom Sawyer door Mark Twain. Hofstuk 12. Eender oorzaken waardoor Tom's geheime kwalligend meer op de achtergrond geraakten, was te vinden in een nieuwe en gewichtige zaak die zijn gemoet vervulde. Becky Thetscher kwam niet meer op school. Hij had een dag of wat met zijn trots strijd gevoerd en getracht te doen alsof hij niet bestond, maar het was hem niet gelukt. Van liever leden begon hij weer langs zijn vaders huis te slenteren voelen. Als hij in stierf. Die gedachte was genoeg om hem kankzinnig te maken. Hij had geen liefhebberij meer in oorlog spelen zelfs niet in het zeeroverspel. De bekoorlijkheid van het leven was verdwenen en niets dan ellende was overgebleven. Hij borg zijn hoepel en zijn koofstok want al de pret van hoepelen was voorbij. Zijn somberheid wekt het al dus onrust en zijn begon allerlei zochten van geneesmiddelen op hem toe te passen.  Juffer Pony behoorde tot die lieden welke verzot zijn op huisbiddeltjes en dwepe met alle pas uitgevonden metodes tot verbetering en onderhoud de gezondheid. De lust om van al die dingen de proef te nemen was haar als ingroost. Zodra hij er op dit gebied iets nieuws op het tapijt kwam, rusten zij niet eerlijk aan haar huis was toegepast. Niet op haarzelf, want ze was nooit ziek, maar op ieder ander die zij onderhanden kon krijgen. Ze had ingetekend op alle mogelijke tijdschriften over de gezondheidsleer en op alle dwazenvertoogschriften over de gedeeskunde. En de hoogdraven, de artikelen waarmee deze waren opgevuld, werden door haar met gejuich ontvangen. Al de onzin die er werd uitgekramt over ventilatie en de voorschriften die gegeven werden over het opstaan en naar bed gaan, het gebruik van spijs en drank, het nemen van lichaamsbeweging, de stemming waarin men moet verkeeren, over de soort van kleding die men dragen moet, was evangelietaal voor haar. En ze bemerkte nooit dat haar gezondheidsjournalen van de lopende maand gewoonlijk tegenspraken wat zij in de vorige met veel ophef verkondigd hadden. Zij was het eenvoudigste en oprechtste schepsel dat er leefde en werd daardoor gemakkelijk om de tuin geleid. Zij verzamelde al de kwakselverachtige tijdschriften en geneestbiddelen om zich heen en geeft het dan in de overtuiging dat zij een engel in mensen gedaan te was die de balsum van Gilead aan haar leidende naast hem kwam brengen. Op dat tijdstip waarvan we spreken begon de koudwaterkeur aan de oorde te komen en Tomstroefgeestigheid kwam haar tot de toepasse van de keur verbazend in de hand. Voor dag en dag werd hij uit zijn bed gehaald en in de houtschuur gesleept en met een stortvloed van koudwater oversteld. Dat water werd met een harde handdoek gedroogd en vervolgens werd de jongen in natte lakens gewikkeld en onder de dekens gestopt tot tot hij zo ging zweten dat zijn ziel zoals hij zei door zijn porien kwam kijken. Niet tegenstaande al die geneestmiddelen werd de knap hoe langer hoe neerslachtiger bleker en slapper. Toen kwamen de hete baden, zild baden, stortbaden en douches. De knap was en bleef droefgeestig. Daarop werd aan de waterkuren een diet toegevoegd van dunne haverkortpap en werd er spaanische vliegen toegepast. Tante Podi toch berekende de inhoudsruimte van haar neef naar die van een kruik en wilde hem op totdat hij vol was.  Langzamerhand geraakte Tom door al dat wasse en plassen in de staat van verdoofing en onverschilligheid. Dit verschijnt zo vervulderde oude dame met schrik en dan moest een einde aangemaakt worden het kosten wat het wilde. Dan leest zij in de courant van een nieuw zenormiddel. Dadelijk werd er een fles besteld, beproefd en goed bevonden. De waterkuur werd opgegeven en alles van het zenormiddel verwacht. De telepontje vol werd de knap ingegeven maar van het resultaat in angstige spalling werd tegemoet gezien. Reed bij de eerste proef en keerde de kalmte in haar ziel terug. Immers de onverschilligheid was op eens verdwenen. Als ze hem op een groei in de plaat gezet kon niet schilder, woest en luidruchtig zijn. Wat was hij van de reden? Tom voelde dat het tijd werd weer wakker te worden. Het leven, het welke tals leiden, mocht in zijn treurige toestad iets romantisch hebben Het was te saai en tegelijk te volakelige afwisseling om lang zo te kunnen blijven. Daarom zon hij op allerlei middelen om er een eind aan te maken en besloot verzod hij het op voor te wenden. Hij vroeg er zo dik was om dat de tante begon te vervelen en ze eindigde met hem te zeggen dat hij maar leren moest zelf in te nemen en haar niet meer meer lastig vallen. Waren het zit geweest, zij zouden die verbereid in het geneesmiddel niet mis trouwt hebben, maar op Tom moest heimelijk een oogje gehouden worden. Tot haar geruststellig echter bemerkte zij dat de inhoud wezenlijk verminderde, toch het kwam niet in haar op te vermoeden de drank, niet op zijn eigen lichaam beproefde, maar op de vloer de huiskamer en het vocht in de spleet onder het kapit uitgood. Op zekere dag was hij daar juist mee bezig, toen Tantes gele kat, kopjes gevende en spinnende naar het teleportje kwam kijken, blijkbaar vol lust om ervan te snoepen. Dat is verboden waar voor jouw poesje, zij Tom tot de kat, toch de poes maakte in gebaar als als zij er anders over dacht. Dan raak er een niet aan. De poes hield echt er vol. Nu als je het al volstrekt wilt hebben, zal ik het je wel geven, want mij helpt het geen zeer, toch als het je niet goed bekomt kan ik het niet helpen.  Poesje stemde stilswijgend toe en Tom spaukte haar de bek open en goot er een hoeveelheid van de drank in. De kat sprong een paal in de lucht, heeft toen een jammerlijk geschil aan, danste de kamer rond sloeg tegen de meubels, en hij kon er ongeveer en gooide alles het onderste boven. Vervolgens ging zij op de achterpoten staan, draaide met de kop en mijouwde van angst. Daarna liep ze weer als in razende het huis door en bracht overal verwarring en vernieling met zich. Juist toen Dante Potti de kamer binnenkwam, was zij bezig een paar kostbare planten te vernielen en met een hels geschil door het open raam te springen, in de haast nog de rest van de bloepotten met zich slepende. De oude dames stond versteend van schrik over haar bril te staren, terwijl Tom op de grond lacht de gillen van het lachen. Wat in Seymels naam schildte kat Tom? Ik zou het niet kunnen zeggen, ging ik te de knap. Wel, ik heb er nog nooit zowit gezien, hoe komt zij zo? Ik weet het wezenlijk niet, Dante Potti, kan het doen altijd zoals ze schik hebben. Toen ze dat. Tom vrees aan Joch. Ja, Dante, zei hij iets minder bouwt, dat geloof ik tenminste. Geloof je dat? Ja. De oude dame bugte zich en Tom verbijden met angst de afloop. Toch heb ik gegeven haar bedoeling te laat. Daar lag het verklappen de telerbordje achter de franjes van het petgordijn. Dante Potti nam het op en hield het hem voor de neus. Tom dijnsde terug en sloeg de ogen neer. Hij heeft een beetje gewone handvatsel, zijn oor en knippen die gaan stil zo dat men zijn hoofd hoorde kraken. Nu jongen heer, waarom moest dat stommer die zo mishandeld worden? Ik deed het uit medelijnen met haar omdat zij geen tante heeft. Geen tante deug niet? Wat heeft dat ermee te maken? O, heel veel. Omdat als zij erin had, deze haar gebrand zou hebben en haar de ingewande haar zei een mens geweest. Dante Potti voelde plotseling een knagende gewetensvroeging. Het geen vreed was voor de kat kon ook vreed voor een jongen wezen. Haar hart werd verteederd. Ze kreeg spijt en haar ogen begon er vochtig te worden. En haar hand op Tom's hoofd legende zei zijn vriendelijk.  Ik deed het om best wil Tom en jongen, het heeft u in best goed gedaan. Tom keek haar aan en zij, terwijl hij een knip opgemaakte. Ik weet dat u het voor mij om best wil gedaan hebt en ik deed even eens met de poes. Het heeft haar ook goed gedaan, want ik heb haar nooit zo net je syndansen. O, maak dat je wegkomt voordat ik weer boos word, riep dat eruit. En doe nu eindelijk je beste eens om een brave jongen te worden. Medicijne boefje voorlopig niet meer te nemen. Tom ging die middag vroeg naar school te spelen. Hij verklaarde zich voor ziek en zag er ook niet heel goed uit. Schijnbaar keek hij naar alles behalve naar hetgeen waarop hij wezenlijk zijn oog gericht hield namelijk naar de weg. Daar kwam Jeff Zetsche aan en Tom's gelaad klaarde wat op. Hij begon een gesprek met hem en zocht op allerlei manieren iets om Trent Beckie te weten te komen door de lozen jongens geen niets van te merken. Zodra hij ontdekte dat het draagste van het jeugdje niet de rechte persoon was sloeg hij zijn vertriet dichter. Eindelijk kwamen geen japonnetjes meer voorbij en hij verveel in een hopeloze neerslachtigheid. Hij trad het leke schoolgebouw binnen en gaf zich aan zijn vertriet over. Maar opeens ontdekte hij weer een jeugdje en zijn hart klopt te hoorbaar. Geen minuut later was hij de school uit en als een clown aan het kunst te maken. Hij wilde, lachte, zat de jongens achter daar, spon met levensgewaar over het hek, ging op zijn kop staan en verrichte al de heldendaten die hij maar kon uitdenken tezelder tijd voortdurend hemelijk blikken werpend op Beckie's stature om te zien of zij het wel merkte. Toch, ze schedden niet op te letten en kiek steeds een andere kant uit. Was het mogelijk dat zij niet zag dat hij daar was. Toen ging hij zich gymnastische maar onmiddellijk naar bijheid uitvoeren. Lief met vele wij tussen de jongens door, geep er een pet van het hoofd, slingende die over de dak van de school en danste en sprong totdat hij vlak voor Beckie stond en bijna tegen haar aantliep. En zij? Zij keerde zich om en Tom hoorde haar zeggen BAH. Sommige mensen verbeelden zich dat ze ijzerlijk grappig zijn. Ze doen altijd kunst om gezien te worden.  Tom werd gloeiend rood en ze verslagen af. Einde van hoofdstuk 12 Hofstuk 13 van de Lotgevallen van Tom Soyer. Deze lieblievoksopname is vrij van auteursrechten. Opname door Bart De Leel. De Lotgevallen van Tom Soyer door Mark Twain Hofstuk 13 De belediging van Beckie stature bracht bij Tom Soyer een besluit tot rijpheid. De knap was aan de uiterste grens van wanhoop. Hij was, zo sprak hij bij zichzelf een verlaten jongen, zonder vrienden. Niemand hield van hem. Wanneer de mensen de enige tijd ontdekten waar toen ze hem gebracht hadden zouden zij misschien spijtgevoelen over hun koelheid. Hij had getracht te doen wat goed was en had het pad der deugd willen bewandelen, doch zelfs daarin had men hem gedwaarspond. Aangezien men toch niets wensen dan van hem af te zijn zou de mensheid haar zin hebben en zij mochten er de gevolgen van toerekenen. Waarom zou ze dat niet? Wat recht had hij de verlatenen om zich daarover te beklagen? Ja, zij had er maar toe gedwoord. Hij zou een misdadig leven gaan leiden maar had hem geen andere keus gelaten. Inmiddels was hij onder deze alleen spraken eind buiten de stad gekomen en hoorde in de verte het geklingel der bel die de kinderen naar school riep. Hij snikte bij de gedachte dat hij nooit nooit meer dat oude zelfde geluid zou horen. Het was zeer hard, maar hij kon niet anders. De koude wereld had hem er toegebracht en hij moest zich in zijn lot schikken. Toen begon hij bitter te schrijven. Juist op dat ogenblik kwam hij zijn boezemvriend Joe Harper tegen ook met behuide ogen en blijkbaar met plannen gewichtig en somber als designen. Kennelijk waren deze beide zielen van één en dezelfde gedachte vervuld. Tom maakte terwijl hij zijn ogen met zijn mouw afweegde, om de veel stikken zijn besluit bekend om ten einde de slechte behandeling en het gebrek aan sympathie te huis te ontvluchten naar buiten in de weide wereld gaan rondswerven en nooit terug te komen en eindigde met de wens dat Joe Harper hem niet vergeten zou. Maar daar kwam het uit dat Joe juist dat zo de verzoek aan Tom had willen gaan doen om deelgenootmaken van een dergelijk voornemen. Zijn moeder had hem geslagen omdat hij Rome zou gestoept hebben die hij nooit geproefd had en waarvan hij niets afwist.  Het was duidelijk dat zij haar zoon moeder was en van hem ontslagen verlangde te zijn. Als dat zo was, had hij niets anders te doen dan voor die wild te bukken. Hij hoopte dat zij gelukkig zou wezen zonder hem en dat het haar nooit berouwen zou haar arme jongen uitgedreven te hebben in een ongevoelige wereld om daarin te leiden en te sterven. Terwijl de beide knapen droevig voortwandelden, slootten ze samen een nieuw verbond om ulkander als broeders bij te staan en nimmer meer te scheiden totdat de doodherden van hun verdriet zou verlossen. Toen begonnen zij plannen te maken. Joe was er voorom kluizenaar te worden in een afgelegen grot van water en brood te leven om een gemak en verdriet te sterven. Toch na Tom aangehoord te hebben kwam hij tot de overtuiging dat er aan een misdadig leven grote voordelen verbonden waren en dus stemde hij erin toe zeerover te worden. 1,5 uur ten zuide van Sint Petersburg, waar de Mississippi zeer smal was, lag een klein bosrijk eiland met een ondiepe land in plaats en dit werd een zeer geschikt toevluchtsoord geacht. Toevluchtsoord over tegenover een dicht en eenzaam woord. Daarom werd Jacksons Island gekozen. Wie het bigpunten zijn overrijen zou zijn, was een zaak die hun niet ingedachte kwam. Toen zochten zij Huckleberry Finn op en hij voegde zich dadelijk bij hen daar alle baantjes die vergebond hetzelfde waren. Voor het ogenblik scheiden de vrienden en spraken af dat ze elkaar op een weinig bezochte plek aan de oever der rivier zouden ontmoeten en wel te middennacht der knapende lieveningsuur. Daar lag een klein houtflot dat ze hoopte te bewachtigen. Zij zouden alle drie vishaken en hengels meebrengen en zoveel tearkost als er sterks op de meest geheimzinnige wijze konden buitmaken zoals dat er rovers pasten. En nog voordat de zon ter Kimme daalde hadden zij zich reeds een kleine vreugde bereid door uit te strooien dat de stad eerlang van iets horen zou. Alle die deze vage mededeling ontvingen werden verzocht te zwijgen en te wachten. Zeg jongens, zei Tom, ik wou dat de jongens ons nu eens konden zien. Tegen middennacht kwam Tom ter bestemder plaatse met een gekookte ham en enkele andere levensmiddelen van minderen omvang. Hij hield stil bij een dicht begroeid kreupelbosje op een kleine hoogte van waar men de plaats daar bijeenkomst kon overzien.  De lucht was met sterren bezuid stil. De machtige rivier lag kalm tussen haar oevers als een oceaan. Daar heeft hij gestoom. Tom luisterde een ogenblik bij de stilte werd door geen geluid verstoord. Toen begon hij zacht te fluiten en dit geluid werd onder het kreupelbosje beantwoord. Tom vloot nog eens en het signaal werd weer op dezelfde wijze herhaald. Toen riep een gedempte stem Wie nadert daar? Tom Soyer, de zwarte Zee, noemt uw enamen. Huck Finn met de rode hand en Joe Harper de schrik van de oceaan. Tom had deze titels uit zijn lievelingsboeken geleverd. In orde, geef het contrastsignal. Twee schorrenstemmen vluisterden gelijk tijdig het volgende schrikkelijke woord in de stik donkere nacht. Bluts. Toen wierp Tom zijn ham over de schrikkel en klommerden haar zelf af terwijl hij onder het afdalen zich nu en dan het vel opereed en zijn kleren scheurde. Er was wel een geschikt en gemakkelijk pad langs de oever om van de hoogte af te dalen maar dat miste het voordeel van moeite en gevaar door een zeerover zo gewaardeerd. De schrik van de oceaan had in zij de spek meegebracht en was onder het dragen van die last bijna bezweken. Finn had een koekenpang gestolen gezorgd. Het was maar jammer dat hij de enige der drie rovers was die de kunst van roken en pruimen verstond. De zwarte roven der Spaanse zee maakte de opmerking dat het gevaarlijk was zonder vuur op tochten te gaan. Dat was een verstandige opmerking. Lucifers waren in die tijd nog onbekend maar op enige elle afstands zagen zij op een groot vlot een vuurspeulen. Dadelijk slopen ze daarheen en namen een koeltje weg. Van die kleine dieverij werd in verbaasend avontuur gemaakt. Telkensreepen zij stond er stil met de wijsvinger op de lippen. Grepen uit dekbildige doog gevesten en gaven de fluisterende schrik wekkende bevelen om de vijand als hij hen mocht overvallen de dolk tot aan het gevest in het lijf te steken om dat lijken niet naar vertellen. Zij wisten wel dat de bemanning van het vlot in het stadje aan het houtstapelen was of in de herblijk zat. Doch die wetenschap ontstoeg hen niet van de verplichting het geval op séroverswijs te behandelen. Daarop staken zij met hun vlot van wal. Tom nam de bevelhebbers plaats in het posteerde zich bij de achterriemen en Joe op de voorsteven.  Tom stond midden in het vaartag met gevronste wingbrauwen en over elkaar geslagen armen en gaf zijn bevelen met een ondertrukte barse stem. Laveren en het schip onder de wind brengen. Ja, ja, kapitein. Vooruit. Vooruit. Het gaat vooruit, kapitein. Zet het iets naar voren. Het is geschiet, kapitein. Daar de knapen steeds in dezelfde richting midden in de stroom de rivier afzakten was het niet twijfelachtig of deze bevelen werden maar voor de leus gegeven en had ik geen bijzonder doel. Welke zeilen voert het in top? De boeglijnseilen de topsseilen en de fokken, kapitein. Hij is de voormaarsseilen maak bovenaan de stengen stuk of 6 lijnen los. Pas op, nu. Ja, ja, kapitein. De topsseilen reven. Toe dan, jongen. Ja, ja, kapitein. Het roer tegen de wind. Naar de bakboord. Houd je je goedballen? Voorwaarts. Het gaat voorwaarts, kapitein. Het vlot dreven weinig naar de kant af. De knapen roeiden weer naar het midden en legden toen de riemen neer. Het water was laag en de stroom dus niet sterk. Gedurende de eerste drie kwarteen werd het nauwelijks in woord gesproken. Toen gedeed het vlot langs de opeilige afstand liggen de stad welke richting door enkele vlikkerende lichten werd aangewezen. Daar lag zij in diepeslaap verzonken, ver van de onmetelijke watervlakte waarin duizenden sterren zich spiegelden onbewust van de vreselijke gebeurtenis die juist plaatsschrijpt. De zwarte rover stond nog met over elkaar geslagen armen op het dek en laatste blik werpen op het toneel van geluk en leiden vervuld van de begeerden dat ze hem zien mocht terwijl hij daar buiten op de onstuimige wateren met een onverschokken geboed gevaar en doodtrotseerde en met een koele glimlach op de lippen zijn lot tegemoet ging. Hij verbeelde zich zonder veel moeite dat Jackson's Island oneindig ver van Sint-Petersburg verwijderd was en daarom weerp hij bij de gedachte aan die afstand een laatste blik op de stad met een gebroken, maar toch bevredigd hart. De andere zeerovers stonden ook laatste blikken te werpen en allen keken zo lang er bijna uit de koers van het eiland treven. Toch ze bemerkte het gevaar bij tijds en beijverde zich om het af te wenden. Tegen twee uur in de morgen landen het vlot een paar honderd ellen boven de aanlegplaats van het eiland en de knapen waarden door het water om hun lading te ontschepen.  Tot de kleine uitrusting van het vlot worden ook een oud zeil. Dit werd over een uithoek in de struiken gespannen om als tent de beschutting van de profijant te dienen. Toch zelf hebben ze besloten bij gunstig weer in de open lucht te slapen zoals dat banditen betaapt. Daarop legden zij in vuurtje aan tegen de kant van een hoge houtmijd diep in het zonbare wout en begonnen wat spek in de koekenband te bakken terwijl zij hier bij de helft verorberden van de voorraad brood die ze hadden meegebracht. Het was een ontzagelijk genot om daar hun feestmel te houden als wilde in een maartelijk wout op een onbewoond eiland ver van de verblijfplaatsen der mensen. Al etende lichten zij dan ook de geloften af om nooit weer tot de beschafde streken terug te keren. De stijgende vlammen verlichten hun aangesicht en wirpen een rode gloed op het glinsteren groen enden zich sierlijk om de boomstammensliggeren te ranken. Toen de laatste knappe stukjes spek verdwenen waren en het laatste bokje brood was verslonden strikte de knapen wel behaagelijk hun leden op het postapijdaard. Ze hadden wel een kudderplekje kunnen vinden doch ze wilde zich het romantisch genot van een knetteren kampvuur niet onzeggen. Is het niet heerlijk voor Joe? Ja, het is verrukkelijk antwoorden Tom. Wat zouden de jongens nu al zeggen als ze onzagen? Zeggen? Wel, ze zouden goud geven om hier te zitten. Wat zeg jij, Hucky? Ik zeg, antwoorden Huckleberry dat het mij bevalt. Ik heb lang het nooit beter te hebben. Gewoonlijk krijg ik niet genoeg te eten en hier kunnen ze me niet komen schoppen en mishandelen. Het is ook juist een levendje voor mij, zei Tom. Je hoeft sporgers niet voor hulp te staan, je niet te wassen, niet naar school te gaan en allerlei onzin te doen. Zie je nu wel Joe dat een zeerover als hij aan wal is, niets te doen heeft, terwijl een kluisenaar moet bidden en nooit gekheid kan maken omdat hij altijd alleen zit. Ja, je hebt gelijk, zei Joe. Ik verwacht er niet veel goed van, dat weet je, maar nu ik het geprobeerd heb, vind ik het veel plezieriger om zeerover te zijn. Je ziet ook, zei Tom, de mensen geven tegenwoordig niet zoveel meer om kluisenaars als in de oude tijd maar voor zeerovers hebben ze altijd ontzag. 