lotgevallen van Ferdinand Huyck | Jacob van Lennep | Historical Fiction | Dutch | 4/11
Geen woord zal ervan over mijn lippen komen, zei ik. Maar me dunkt dergelijke tonelen en een dergelijk vooruitzicht moeten voor meneer vrouw Blaak alles behalve aangenaam zijn. Dat is waar, haar naam Helding. Maar ze heeft het anders kostelijk bij haar oom. Het is hartje wat lusche, mondje wat begeer je. De oude heer heeft haar lief als de appel van zijn ogen en zij verdient het, want zij zijn engel. Oh, als ik haar zo aanzien. Hier hield hij ineens op, schudde het hoofd, zag voor zich en een paar tranen rolde de oude man langs de wangen. Wat schorter aan, vroeg ik, enigszins verbaasd over deze verandering in Zmans gemoetsgesteldheid en niet wetende waar ik zulke plotselingen opgekomen door geestigheid aan dat toe te schrijven. Oh, haar naam hij met een zucht. Als ik haar aanzien, dan herinner ik mij altijd mijn klaartje. Dat was ook zulke een lief vroomkind en had ook zulke een paar grote vriendelijk ogen, even als zij. Oh ja, zolang zij bij mij was, ging het mij nog goed en leefde ik niet in een lende en eenzaamheid zoals Tans en schoonwijd niet breed hadden, we waren tevreden. Alles was altijd netjes en knap om mij heen. Klaartje verdiende ook wat voor de huishouding en als zij dan te huis was van de winkel en over mij zat om een muts of hoed op te maken en luisterde naar mijn versen. Kijk, dan was ik zo gelukkig dat ik het met geen burgemeester zouden gereld hebben. Maar nu is dat alles voorbij. Ik leef alleen en verlaten en niemand bekommert zich over de arme helding. Het is waar. Ik heb de naam van een vrolijke snaak te zijn en dat ben ik ook in gezelschap, omdat ik van aard gezellig ben en die troefige gedachte dan uit het hoofd stel. Maar als ik alleen ben, oh, dan heb ik soms bange ogenblikken. Gij hebt dus het ongeluk gehad, uw dochter, zo jong te verliezen, vond ik deelnemend. Te verliezen, juist meneer, antwoordde hij, somber voor zich zienden. Zolk een verlies is zeker onherstellbaar, zei ik. Maar de herinnering aan de goede houdaanigelen der afgestorvenen zal bij u toch niet lauter pijnlijken, maar ook wel zachte en streelende aandoeningen verwekken. Der afgestorvenen, herhaalde hij. Gave de hemel dat zij gestorven waren, of schoonlijk mogelijk is. Ik weet het niet.  Nee, meneer, ze is me niet door de dood ontvallen. Ze heeft me verlaten. Mij, haar vader, die haar zo lief had. Ze is de weide wereld ingegaan. En wat de weide wereld anders voor een jong meisje als zij was, dan de verdervenis. Dag, ik moest daarover niet spreken. Het is alles wel licht mijn schuld. Ik had haar beter graden moeten slaan. Vergeef me, meneer. Het past mij niet, u over mijn eigen leed te onderhouden. En waarom niet, voeg ik, een inig medelijden met de man gevoelende. Het geeft altijd troost, zijn pijnlijke gedachten te kunnen uitstorten bij iemand die het wel met ons meent. Nee, meneer, zei hij, met meerdere waardigheid, dan ik gedacht had dat hij kon aannemen. Er zijn rampen van dienaart dat haar mededeling geen troost kan aanbieden. Er is slechts één ding dat mij opweuring zou kunnen geven. En dit zou het bericht zijn dat zij van de slechte weg die zij behandeld, waren te gekkeerd. Och, dat het verloeren schaap, berouw, hebbend wederbij mij kwamen. Ik zou haar immers weer aan mijn hart drukken en alles zou vergeten en vergeven zijn. Ze zou mijn armoetje delen en misschien beleefden wij nog geluk gedagen. Maar, zo ik vragen mag, heb jij zelf geen pogingen gedaan om haar op te sporen en van het doelpad af te brengen? Ach, meneer, antwoordde hij, de schouders ophalende. Tot zulke naastporingen is geld nodig en dat heb ik niet. Ik ben al meer dan eens bij de onderschout over de zaak geweest, maar die wil er niet zijn doen en zegt dat hij wel dagwerk zou kunnen krijgen van al de meisjes op de zoeken die de pre-14 op zijn. Nu, zei ik, zo de onderschout u niet wil voorthelpen, waarom zei hij dan niet op mijn vader gegaan. Dat de edegestrengen hier hoofd officier? Ho, dat durft ik zo niet. Dat waren het de onbescheiden geweest. Onbescheiden, herhaalde ik, onbescheiden om mijn vader in zijn amtsbetrekking te spreken. Zog jij daarvoor vreesd, dan wil ik uw boodschap wel doen. Wel, ik zou uw edelen de moeite niet hebben durven vergen, maar oh ja, doe dat, meneer Huik. Ik zal er uw levenslang verdankbaar zijn. En de tranen glints de de man in de ogen, terwijl hij mijn handen drukte.  Och, vervolgde hij, wat heb ik een gelukkige ingeving gehad van uw edelen dat gedicht te zenden, anders waar ik nooit met uw edelen in kennis gekomen. Ik was eerst al huiverig of uw edelen het niet te gebrekker zoud vinden, want ik had het nog niet in mijn vriendenkrans voorgelezen en het was dus nog onbeschaafd. Is dat anders uw gewoonte, vroeg ik, enigszins verwonderd? Want ik was niet op de hoogte van de manier die onder onze zogenaamde dichters herste. Wel zeker, meneer. We hebben een vereniging om de 14 dagen, waar de braafste dichtgeesten der stad leden van zijn. Daar lezen wij onze verse voor en ieder maakt zijn aanmerkingen. En dan worden de zwakke regels naar het gevoel dat der meerderheid verbeterd. Oh, het is een zeer vermakelijk gezelschap. Mijn enig leedwees is dat ik de vrienden niet tot mij net kan ontvangen. Want helaas, dat gedogen mijn omstandigheden niet. Anders, we mogen een gast inleiden en ik zou mij het tot eer rekenen. Maar het waren altijd onbescheiden zoiets te durven hopen. Wel, waarom dat, zei ik lachende, en in de veronderstelling dat daarvan wel nooit iets komen zou. Ik zou zeer gaanen die krans is bijwonen. Maar het wordt mijn tijd, meneer Helding, en ik zal u verlaten. Nu, ik beloof u, ik zal uw zaak ter harte nemen. Helding hernieuwde zijn betuigingen van dankbaarheid en van vreugde over de eer van mijn bezoek. En, na de twee ducaten behendig in mijn keltje te hebben laten vallen, wilde ik mij verwijderen. Maar, ondanks mijn tegenzegden, begeerde hij volstrekt mij uitgeleider te doen en mij op de trap voortegaan. Waarvan hij door dagelijkse gewoonte best in staat was mij de afgesleten treden aan te wijzen. Halverwege gekomen waar een klein zijportaal die naar de duur in een voorkamer geleiden hield hij stil en luisterde. Het is of men het daar binnen niet eens is, zei hij, op de gesloten duurwijzenden. Inderdaad, zei ik, mij dankt er vallen hoge woorden, en ik stond insgelijk stil, want de stemmen kwamen wij bekend voor. Het is, zo waar ik leven, de heer Lodewijk Blaak, zei de Helding. Misschien zocht hij mij en heeft hij zich in de verdieping vergist. Stil, zei ik, met drift, twel ik aandachtig luisterde. Ik hoorde een vrouwenstem, welk ik verre was van hier te verwachten, met kracht de navolgende woorden zeggen.  Nog eens, meneer, ik verzoek u dit vertrek te verlaten, of gezeld met dwingen om hulp te roepen. Is het wel mogelijk, riep ik, en ter stond door een onwelijkeurige gemoedbeweging voortgestuwd en zonder over de gevolgen na te denken, stoot ik de deur open en trat binnen. Ik had me niet bedrogen. Midden in het vertrek stond Amelia, met vlammende ogen en in een houding in ervoor stinnwaardig en wees met uitgestrekte arm de deur aan Lodewijk blaak, die volstrekt niet geneegescheen aan de wenk te voldoen. Mijn binnenkomst veroorzaakte geen geringen uitwerking. Amelia herkende mij ter stond, zij kleurde even, en haar arm laatende vallen, deed zij een srede zijwaarts naar mij toe, als wilde zij zich onder mijn bescherming stellen. Wie is daar, vroeg Lodewijk, die met de rug naar ons toestond en zich eens klaps omkeerde. Hij herkende mij, voorschoot van kleur, maar herstelde zich dadelijk en zag Bertelings Amelia en mij aan met een schampere glimlach. Aha, zei hij, zie daar een welkommer gast. Nu zie ik inderdaad dat ik het veld zal moeten ruimen. Ik gevoelde de noodzakelijkheid een poging aan te wenden om zijn kwaarde vermoedens weg te nemen. Meneer, zei ik, ga je bedriegt u. Ik verklaar u als man van eer, ik was onbewust dat deze juffer hier woonde en van een bezoek bij de heer Helding terugkomende vond ik mij genoopt binnen te treden omdat ik mij verbeelde dat hier iemand onbehoorlijk behandeld werd. Meneer, zei de Lodewijk, zo ik het ben, wie ga een onbehoorlijke handelwijze toeschrijft, dan zult hij mij rekenstgap van die uitdrukking geven. Ik zei er alleen dat ik mij zulks verbeelde, hernam ik, ongezind mijn noodeloze twist op de hals te halen. Meneer, juffrouw, alleen, kan hier beslissen of mijn vermoeder ongegrond was. Oh, ma, ma, zelf zal je wel gelijk geven, hernam Lodewijk, met bitterheid. Want dat gij, die met haar en de stadsheid gekomen, niet zou weten waar ze zich op hield, dat zult hij mij toch niet wijsmaken. Wees voorzichtig, zei de ik, gevoelende dat ik warm werd. Ik ben niet gewoon dat iemand aan de waarheid mij naar gezicht ontwijfeldt. Oms hemels wil, meneer Lodewijk, meneer Huik, bezit uw zielen toch in luidzaamheid, Repelding, angstig tussen ons intredende. Verstaat alkandren, en laat geen dwazen drift u bij der zieldoem blaken.  Gij hebt mij geavonteerd, zei de Lodewijk, de hand aan zijn degenslaande, en gij zult er maar rekenstgap van geven. Wanneer gij wilt, hernam ik in drift, maar we zullen eerst beide dit huis verlaten en aan m'n juffrouw het bijwonen van zulke ergale cotonele besparen. Tot u dienst, zei de Lodewijk, zich de hoed in de ogen drukkende, en helding, die hem bij de arm hield, ter zijdeschrijvende. Een ogenblik, riep Amelia, zich snel bij de deur plaatsende. Meneer, vervolgens zei dat Lodewijk. Ik heb u zo even verzocht mij te verlaten. Tans Begierik, zo gij prijsteelt op de naam van een fatsoenlijk man, dat gij mij nog een ogenblik aan hoort. Deze heer heeft de waarheid gesproken. Hij wist niet, hij kon niet weten dat ik maar hier in huis bevond. Hoe gij mij weet uit te forszen, is een raadsel dat ik niet verlangt te onderzoeken. Ik weet niet welke gedachte gij omtrend mij koestert en wil die ook niet kennen, maar dit verklare ik u, dat alle beledigende uitlegging welke gij aan mijn korte kennis met de heer Huik zou willen geven, op verkeerde gronden berust. Dacht ik het niet, zei de Lodewijk, maar mazel is te beleefd om meneer tegen te spreken. U edelen ziet het, meefig, zei ik. Deze heer wil geen reden verstaan en heeft vast besloten om uit al wat hij ziet of hoort, valse gevolgtrekkingen te maken. Waarlijk, meneer Lodewijk, zei de helding, u edel is in dwaling. Het was al degelijk aan mij dat de heer Huik een bezoek kwam geven en zijn edelen zou deze duurstilletjes zijn voorbij gelopen in die ik zijn edel die op het gerucht opmerksam had gemaakt. Meneer, zei de amelie, zich tot de dichter wendende. Gezijd een man van jaren. Ik bid er u om. Verenig u met mij om deze heren te verzoeken mij te verlaten en te vergeten dat ze mij ooit gekend hebben. Kom helding, gehoord het, zei de Lodewijk, spottenen. Neem mij dan bij de arm en gooi mij de deur uit. Het is genoeg meneer, zei ik. Geef het verstaan dat me je vrouw alleen wensen zijn en gij zult haar verlangen hierbiedigen zowel als ik. En zo gij daarna niet vrijwillig voldoet, zal ik zo vrij zijn te doen wat gij aan mene helding voorstelt.  Onder het uitspreken deze woorden nam ik hem bij de arm en er waren ongetwijfeld een toneel van geweld opgevolgd toen de deurweer open ging en Heinz de huisheren en eigen persoon binnen had. Mij dunkt, zei de hei, dat mij het hier niet eens is en dat hier meer leven gemaakt wordt dan betaamd in een fatsoenlijk huis. Ik wist niet, maar maar zeil dat u edelen ontving zulke drukke visites. Had ik kunnen raden dat dit was uw habituurde, ik had u niet verhuurd deze appartementen want ik ben niet gewoon. Maar wat zie ik? Meneer Plaak, gehoorzaam met Dinaag, hoe vaart u hier vader? Mijn goede vriend Helding ook al hier. Meneer Huik, welkom in het Vaderland. Maar mag ik weten wat dit alles heeft te beduiden? Oh, niets ter wereld, zei de Lodewijk. Ik kwam aan de juffer een bezoek geven en meneer begrijpt dit kwalijk te moeten nemen. M. Heinz, zei de Amelie met waardigheid, ik heb deze kamer van u gehuurd en dit geeft mij recht om te voorderen dat ik er mijn vrijheid op mogel genieten. Uw vrijheid, zegt ze me, zei de Heinz, die haar verkeerd begreep. Niemand kan u verbieden te ontvangen, visites. Maar dit huis heeft al het gejuiseerd met een honette naam en ik logeer gene dames die, die meen ik, herend bij ze ontvangen. U edelen verstaat mij? Nee meneer, ik versta u niet, antwoord Amelie, terwijl zij kleurden van schaamte en verontwaardiging. En jij verstaat mij nog minder. Ik begeer juist vrij te zijn om niemand te ontvangen. En als heerdes huizes zult gaan mij verplichten, zorg te dragen dat niemand mijn kamer komen oplopen, alsof het een herberg waren. Ik wil alleen zijn en zul mij dit niet vergunnd wordt, zal ik daar een ander verblijf moet uitzien. Mij dunkt, zei ik, Heinz aanziende, dat me juffer niets onwilligs voordat. In tegendeel, zei de hij, zij spreekt als een boek. Ik was in erreur. Alon, mijn heren, geheurt gehoord de intentie van me juffer. Komt vriend Helding, opgemarcheerd. Ik heb de eer nederig mijn compliment te maken aan het geëerd gezelschap, zei de Helding, terwijl hij rondboog met de blauwe muts in de hand en vertrok. Gerust gesteld door de tegenwoordigheid van Heinz, in wiens bijzijn ik begreep, dat Amelia geen belediging tevreden had, maakte ik insgelijks een buiging en verliet de kamer.  Dog bleef in het portaal staan, daar ik blaak niet wilde ontlopen. Vaarwel, vieren schoonen, zei de deze, die nu wel inzacht dat hij voor het ogenblik alle hoop moest opgeven. Hij doet mijn recht leed, dat ik hem misschien nog gedwongen heb te vijnsen dat hij met die heer niets uitstaande had. Nu, ik begrijp dat hij de oudste brieven heeft en zal u heden niet meer lastig vallen. Meneer Huik, ga je het nog niet heen? Ik heb u twee woorden te zeggen. Ik wachten u, zei ik, langzaam voor hem uit de trappen afdalende. Ebion, wat zal dat zijn? Riepeins, ons achterna volgende. De heren zullen immer zodwaas niet zijn op straat te maken, ruzie, in die zij nog kwesties samen hebben, mag ik dan verzoeken dat zij komen in mijn zijkamer en daar bedaard met al kan er spreken over deze affaire. Onder het uiten deze woorden was hij ons reeds voorbij geschoten en, terwijl hij de voordeur met de ene hand dicht sloot, openen hij met de anderen die van de zijkamer. Er zat dus niets anders op dan aan zijn verzoek te voldoen. Ik ging dadelijk binnen en bleef tegen de rug van ons toeleunen, in afwachting van het geen vol gezouden. Lodewijk trapt bij enigszins schoor voetende en mondpelen na en hield zich als waar hij verdiept in de beschouwing van enige portretten die aan de wand hingen. Toen trapt hij eens binnen, sloot voorzichtig de deur achter zich toe, schoof stoelen aan en zette zich in een armstoel met al de deftigheid van een Turkse pasche. En ik kon niet nalaten van bij mijzelf het te lachen om de vergelijking welk ik maakte tussen de gehoorzame ambtenaar die de bevelen van de hoofdschout staande en zonder tegenspraak aanhoorde en de deftige huishier die des hoofdschout zoon in het verhorging nemen. Mijne heren, zei hij, zodra wij alle drie gezeten waren. Ik weet bij eigen experientie waartoe jeugdige passie kan vervoeren ons allen. Ik heb daar examples van gezien bij menigten. De heren weten dat ik al wat traversen en recontrecept heb gehad. Met verlof, zei de lodewijk, de benen overal kandakruisende en op zijn horloge ziende, kunt gij het niet wat kort maken, want ik moet de zes uren bij Laplace zijn om een paar harddravers te proberen en het is nu al kwartier.  Het is verre van mij u edelt willen ophouden Hernan Heins. Alleen mag ik zo vrij zijn van u te vragen wat het motiv is van de kwestie. Ik ben niet gewoon, zei de lodewijk, bij een zaak van eer anderen lieden in te halen dan cavaliers van mijn stand. Wat mij betreft zei ik, ik wil garners senior Heins tot scheidsman nemen. Zijn stand of het onze doet hier niets toe. Hij heeft recht te onderzoeken wat er in zijn huizen is voorgevallen. En oprecht gesproken, ik acht het voor alle partijen verkieselijker dat over deze zaak buiten af geen gewacht gemaakt worden. Ik ben dus bereid alles zoals het zich heeft toegedragen te verhalen. En als al de heer Blaak zelf bespuren dat er eigenlijk geen reden tot geschild bestaat. Zorg jij mij liever verschoning wilt vragen dan met mij een wandeling buiten de poort te doen. Dan zeker is alles spoede gevonden zei de lodewijk mij spotachtig aanzienden. Ziet daar wat wij nader zien zullen zei ik. Laat mij als uw belieft eerst uitspreken. Ik begin met te bekennen dat uw edelen oordelen na de omstandigheden voor zover als zij bekend zijn misschien aanleiding hebt kunnen vinden om te denken dat de hier voor geen weerstand aan u voorstellen zou bieden. Maar vergun mij uw edelen te zeggen dat toen zij u met nadelijk verzocht haar te verlaten en uw edelen in wereld daarvan haar met uw bijzijn lastig bleef vallen uw gedrag niet langer terechtvaardigen was. Voor de duivel rieploden wijkdriftig. Neemt gij het op die toon vervolgde hij lachende. Ik heb er wel honderd gekend die eerst zo koppig waren als stieren en haar de hand zo makk als lammetjes dus draak de geeltjesliep klinken. Wel mogelijk haar nam ik op een coole toon. Maar dat zou niet licht het geval worden met de juffer hierboven. Uw edelen hebt haar door uw gedrag beledigd en ik door op het gerucht toe te snellen en haar partij te nemen heb niets anders gedaan dan het geen elk andig en uw edelen zelf in mijn plaats verricht zou het hebben. Wel niets was natuurlijker zei de lodewijk. Gij wilde het garen u lief voor u alleen houden. Ik herhaal nogmaals en op het plechtigst vervolgd ik dat mijn kennis aan haar slechts toevallig en zeer gering is en dat ik verder niets met haar uitstaande heb.  Wat ons betreft meneer we hebben al kan er een paar woorden te gevoegd waardoor de warmte van het gesprek aanleiding heeft gegeven. Gold het ons alleen ik zou niet aar zullen uw voldoening te schenken. Maar bedenk dat wij in dit geval om een arm hartig punt van eer de reputatie van een fatsoenlijk meisje in de waarschaal stennen en dit betaand nog u nog mij. Braaf gesproken zei de heins een fatsoenlijk meisje is het haar papa woont deventig van Bevren heet hij ze zijn nicht van een notaris bouwveld en had moeten logeren bij hem. Maar de man hij is heel ziek en had daarom hier in kamer voor haar gecommandeerd. Het is zeker wat verhevens de nicht van een notaris zei de lodewijk zijn das ophalende en gezicht zettende alsof hij zelf de neefware van de grote mogul. Dat is hetzelfde meneer zei de heins. Ik ben maar een portret schuldig. Maar voordat iemand affronteren die juffig ik zelf zou de opnemen haar deventie. Ik heb ook de klingleren maniëren in Frankrijk en geesancieerd kogels met luiden van goede noblesse. Wat u betreft mijn heren ik laat u niet van hier gaan maar zal zenden een boodschap aan uw ouders zogen hij niet beloofd aan mij de zaak te termineren in goede vrede. Ga zet een onbeschaamde vlegel zei de lodewijk driftig opstaande. Nee meneer ik ben een portrateur zei de heins maar ik heb genoeg experientie om te weten hoe te handelen met liden die volunteer zijn als uw edelen. Ik wou wel inzien dat iemand mij hier hield zei de lodewijk de hand aan zijn degeslaande. Wat u betreft meneer Huik ik zie wel dat alle praatjes niet helpen. Ik zal u hedenavond nog een briefje schrijven en nu een plaatsaanwijzen waar wij de zaak kunnen vereffenen. En nu heer portret kladder ruinbaan en maak de deur open of ik rijg u aan mijn degen. Bah zei de heins bedaard opreizend ik ben niet de waard uit het Hagen-Doornse bos. Wat bedoelt ga je daarmee de voeglodewijk terugdijnsende terwijl zijn gelaat zo wit werd als papier. Ik bedoel daarmee dat de geschiede dingen die mijn baan niet te zijn bekend en die het resultaat zouden kunnen hebben dat zekere liden boncré malcré op de binnenplaats van het stadhuis onder de blauwe hemel zouden kunnen horen of voorlezen zeer on aangename dingen.  Ga je zult mij die woorden nader ophelderen zei de lodewijk heins bij de arm neemende en terzijdentrekkenen als vrezenen dat ik iets van het antwoord verstaan zouden. Direct zei de heins en tegelijk de deur openende ging hij het portaal in waar lodewijk hem volgde als een hond die slaag heeft bekomen. Heins fluisterde hem iets in het oor en na een kort en driftig gesprek keerde de onstuimige jongeling terug en zijde met een heese stem en zonder mij aan te zien we zullen de zaak maar blauw laten meneer Huik ik ben wat driftig geweest en senior heins heeft mij alles opgehalderd. Ik verlang niets liever antwoord ik met een stijverbuiging. Lodewijk moffelde even aan zijn hoed het ging voor een goed moest doorgaan en vertrok door welke toversprook heb jij hem zo mak gemaakt voel ik aan heins zodra deze terugkeerde. Zie daar wat ik zou vertellen aan uw edelen waren geen ander zijde deze die senior blaak heeft onlangs met enige compagnons Movet Gagnan Comlui de boel opgeschept in een nachthuis en de waard gegeven een koep dp waar de man van heeft moeten houden een maand lang het bed die zaken is geepaceerd omdat het ware jongen liden van de fatsoenlijkste stand en dat een van hen is geweest royaal genoeg om te geven een goede somgelds maar deze senior blaak die eigenlijk was het meest coupable heeft niets van zich toen horen en dacht dat niemand hem had verklapt.  nu heb ik hem gegeven te kennen dat ik die affaire wist haar klein en schoont hij niet vroeg ik dat hij daardoor uw betrekking het op de justitie zal leren kennen geen nood hij zal niet al soupçoneerde hij iets daarvan spreek je durven ik heb hem gezegd dat zo hij u molesteerde het muistje zou hebben een staartje ik ben nu dankbaar voor de genomen moeite maar toch ongarne zou ik zien dat hij mij voor een loveback hield hoor meneer Huik doe wat hij wilt op een andere plaats dat kan ik niet verhinderen maar te mij in huizen zal zo ik helpen kan uw vaders zoon niet betrokken worden in enige querelles voelt u Edelen wat behoeft dat tumult het was niet uit vrees voor die heer Blaak waarom de willen van de juffig dat ik gerucht voor mij de wilde bah zei de heins terwijl hij lachende de vinger omhoog gief ik heb te veel exprientie om uit te laten foppen uw Edelen zal mij geen loer draaien zoals uw Edelen gedaan heeft de heer Blaak ik weet ook wel dat uw Edelen op een betere voet staat met die mamzel dan uw Edelen wel weten wil wat zei ik onthutst jij weet dat uw Edelen met haar van naardig arriveerd zijn of ik het weet maar wees niet bang ik weet wat ik moet zeggen of zwijgen ik zal het niet over vertellen aan papa mij kan zich licht voorstellen welk een onaangenaam gevoel ik ondervond op de gedachte dat ik van de bescheidenheid dienstmans afging maar tevens begon ik vrees te voeden of heins ook van mijn bekendheid met Amelia's vaderwust waren nu ja zei ik op een onverschillige toon ik heb met haar in de naarders huid gezeten wat zou dat just maar uw Edelen heeft niet gepasseerd de nacht te naden even min als zij ik hield mijn ogen strak op hem gevestigd maar ik kon niet doorgronden of hij mij wilde toonen dat hij het geheim wist dan wel of hij het in tegendeel zocht uit te voorsen ik begreep in alle gevallen zeer voorzichtig en op mijn hoeden te moeten zijn en zeiden zo bedaard als in mijn vermogen was gij die alles weet gij weet toch niet dat de nadelen van die juffer kan trekken min het mensen niet antwoordde hij waar het anders ik zou haar niet logeren in mijn huis mijn bedricht niet heins ik padineerde maar toch Franschman in die met een andere ware geweest als uw Edelen die met haar had gemaakt de reis ik zou toch nemen de moeite van mij te informeren hoe gij beide u zo al improvist bewond te naden zonder dat iemand weet hoe en vanwaar gij daar zijt gearriveerd ik herleefde want nu bleek mij dat hij niets bepaald wist wel nu zeid ik daar wij geef van beide verdachte personen zijn nog meer vrouw van Beveren nog ik zo raad ik u maar u daarover niet verder te bekomen er zijn zaken van meer belang die u onderzoek kunnen bezighouden met deze woorden rees ik op nam mijn afscheid en verliet het huis niet weinig ontevreden over het noodplot dat mij scheept te vervolgen en tegen willen dank van het ene avontuur in het andere te halen en een rol te doen spelen in allerlei zaken waarmee ik niet voor langde iets te doen te hebben einde van 14e hoofdstuk deze opname bevindt zich in het publieke domein hoofdstuk 15 van Verdinand-Huik dit is een liepenvoxtopname alle liepenvoxtopname behoren tot het publieke domein voor meer informatie of om je aan te melden als vrijwilligig ga naar liepenvoxt.org opname door Anna Simon de lotgevallen van Verdinand-Huik door Jacob van Lennep 15e hoofdstuk vermeldende hoe Verdinand en Susanne uit logeren gingen en wat er op hij zicht gebeurde indien mijn waarde lezers het bovenstaande nauwkeurig hebben gelezen en onthouden zullen zij zonder veel moeite kunnen uitrekenen dat de dag volgende op die waarop mijn opmoeting ten huizen van Heint's plaats had een zaterdag was en wel die waarop tante van Bempten mijn zuster en mij zou komen afhalen om ons naar haar buiten goed te begeven niet veel later dan negen uren hield haar koets voor onze deur stil terwijl Susanne en ik reed z'n geruimpoos in de zijkamer hadden staan draaien onze zakuurwerken met de staande klok vergeleken over de juiste tijd gekippeld en het oneens waren geweest of de muntklok voor of achteruit gezet was en voor de tiende maal aan onze moedig haar tiende maal herhaalde vraag of wij niets hadden vergeten van het geen weer buiten nodig hadden beantwoord en gegaapt en opgestaan en weer gaan zitten en alle dergelijke belangrijke handelingen meer bedreven die men niet doet dan alleen wanneer mijn wacht en zich verveelt na afscheid genomen te hebben van mijn moedig die ons tot op stoep toe vergezelde hielp ik Susanne in het rijtuig van waar mijn tante haar reed ze welkom toeriep ik hoorde mijn zuster een kreet van verbazing uit stapte na haar portier binnen en vond mij nes aan nes met met je vrouw Henriette Blaak intussen gaven Govert en Acht de kleine pakjes aan die wij mede moesten nemen er was vrijwel drukte en bereidering en iedereen spakt er gelijk wel, jijtje lief hoe vaar je wel tante wat is dat een lieve verrassing zei de Susanne hoe gaat je vrouw Blaak ook mede riep mijn moeder van de stoep af terwijl zij minzaam goede dag knikten wel, Zuster dat is een recht aangenaam gezelschap dat ge aan Santje bezorgt niet waar, Zuster riep tante Willem ja, ik wist wel dat Santje niet aardig kon zonder een kornijtje en ik denk altijd hoe meer zielen hoe meer vreugd goede dag mevrouw Huik riep Henriette is het niet een recht liever attentie van mijn vrouw van Bempten dat zij mij wel mee wil hebben dus klaar, Joris zei de de knecht het portier sluitende vaart wel adieu klonk het over en weer en het langzaam voortrollen der koets maakte een einde aan de afscheid schoeten nauwelijks waren we onderweg of er ontstond een oog een blikkelijke stilte en de verschillende contenances die wij hielden zouden zeker niet onbelangig geweest zijn in de ogen van een derde die met onze innerlijke gevoelens waren bekend geweest we zagen ook al naar Beurtelings aan tante van Bempten met een blik van zegenpraal over het welgelukken van haar verrassingsplan Susanne met een paar ogen waarin ik beide vreugde over de ontmoeting van haar vriendin tevens een schalk zijn nieuwsgierigheid las om te zien hoe wij ons zouden houden Henriette die mij eerst vrij stijfjes gegoet had met een enigszins verlegen blik wat mij betreft ik was zo uit het veld geslagen dat ik niet wist waarheen te kijken en de zotste figuur mogelijk maakte kom aan, zei de tante dit je lief nu moet ik u mijn neef Verlinand voorstellen Verlinand, mee vrouw Blaak ik heb reeds de eer van meneer te kennen zei de Henriette met een zo korte hoofdbuiging en op een zo droge toon dat ik geheel en al van mijn stuk geraakte en kleurde tot achter de oren toe hoe, kent ge mijn neef al? vroeg tante met verbazing en hoe is dat mogelijk? hij komt pas uit verre landen terug zien er dat Henriette op haar buurt een kleur kreeg en dat Susanne op haar zakdoek peed om niet te lachen wat ik enigszins moet maar je vrouw zeide ik is de eerste stadsgenoot geweest die ik op de vaderlandse grond ontmoet heb en uw edelen zal bekennen dat ik het niet gelukkig het treffen kon hoe varen let je en keet je vroeg Henriette zich naar Susanne wende als wilde zij mij de gelegenheid afsnijden onverdig over onze ontmoeting op Gildenhof uit te wijden wel, zeer wel zei de Susanne ons beurtelings met een verwondende blik aanzienende zij zijn recht en haar schrik met het mooiste dat verenend haar gebracht heeft men ziet dat zij mij met geweld in het discours wilde slepen wat mij betreft ik ben maar half tevreden over hem ik had gehoopt het zijn toch te hem wat zou er verbeterd hebben maar oh hij is te huis gekomen zoals ze gegaan is behalve dat hij deze reis geen bruik op had wel nu wat wil het gedaan volgt Tante met haar gewone levendigheid en het gezicht van Susanne voor goede munt opnemende had hij liever gewild dat hij terug bij haar gekomen als een vervreemde knap die zijn eigen taal verleerd was en waar het medeleider of verachting op zijn land genoten en familie neerzacht we hebben zeerde de revocatie van het edict al genoeg franse poeljassen in het land gekregen en het is wel zaak dat wij tenminste de vaderlandse gewoon te blijven voorstaan recht zo, Tante zei de Susanne hoe is u de laatste preek van talaar bevallen zantje, zantje zei de Tante de vinger dreigend opheffende is dat geoorloofd al dus met uw tante te gek scheren omdat ik nu van de preektrant van talaar houden waar onze predicanten van een voorbeeld daar mochten nemen ik geloof dat ik mijn vaderland daarom even lief heb al ga ik nu in dan eens naar de Waalekerk waar zo'n onstichtelijk gedrang niet is als in onze kerken nee maar in tegendeel een zeer stichtelijk gesprek bij het uitgaan over alles behalve de preek laatst vroeg mij een diaken die ik niet noem eens al juist op het ogenblik dat ik bij het uitgaan mijn gift in het zakje deed of ik veel engagement had voor het bal van mijn vrouw stoppelaar zo ja herdam tante maar daar mij zulke vragen niet gedaan worden heb ik geen stof tot ergenis en blijf ik even goed Hollands gezinnt al hoor ik nu en dan een Franse predicatie zijn dat de fontanjes die uw edelen uit Parijs heb laten komen tante volg mijn onverbetelijke zuster die evenals een echte vissig nooit kon nalaten de angelroede uit te werpen waar zij er gelegenheid toezag dat is hetzelfde onbeschamende meid zei de tante glimlachende ik laat mijn fontanjes uit Parijs komen omdat zij hier niet goed gemaakt worden en ik zou er u haast naartoe sturen om school te gaan en wat eerbiediger te leren worden jegens mensen van meer jaren het is de Moriaan geschuurd zei ik of uw edelen haar al de les leest zo komt hij ook uit de hoek zei de Susanne nee dan is het geen gelijke partij meer want of ik je al te hulp roep die weet ik te voeren dat mij altijd afvalt die overtuiging bewijst niet veel voor de deugdzaamheid van uw zaak zei de herriette zeer nedere gaan gemerkt zei de Susanne en on tegen zeggelijk waar voegte ik erbij want mevrouw Blaak kan zeker nooit een zaak voorstaan dan die billig en rechtvaardig is dus jammer jetje dat we in een rijtuig zitten zei de Susanne anders zou het zij zeker opstaan en negen om voor zulk een vrij compliment te bedanken oh ik weet bij ondervinding dat meneer zeer mooie complimenten kan maken antwoord de herriette de toon van de terughouding hernemende die mij zo zeer griepte waarlijk zei de Susanne nu dan heeft hij niet tegenstaan de uur korte kennismaking al meer goede hoedanigheden in mijn broer ontdekt dan ik want ik had er maar nog niet op betrapt maar dat geeft hoop op de toekomst maar vertel me toch zei de tante die half naar het laatste gedeelte van het onderhoud geluisterd had een half gesnuffeld in een paar nieuwe Engelse boeken die zijn mede naar buiten nam waar en hoe heb je al kan er meer gezien en laat het gehackerteer toch eens varen ik voldeed met weinige woorden aan haar verzoek maar in wereld van tantes vermaning en hoe kort mijn verhaal ook waren het haalde mij etelijke zetten en sportlenijen van Susanne op de hals die nu eens beweerde dat ik een mannetje van zout waren en voor een klein regenbuitje vreesde dan wedig dat ik de regensleggels een voorwens had aangegrepen om te zien welke juffer in de koepel zat dan dat ik al zeer vrij postige manier had opgedaan om mij zo in te dringen op een plaats waar ik niets te maken had enzovoort wat Henriette betrof deze is geen telei er onder dit gesprek en antwoordde seks met ja en nee op de vragen welke de diergelegenheid tot haar gericht werden zodat tante haar houding begon op te merken en haar voeg of haar iets deerde of het houdt tochten of ze ook van plaats wilde ruilen enzovoort Susanne die wel bemerkte dat het hem daar niet zat toch de reden van Henriette's handelingen volstrekt niet verklaren kon werd vanzelf stil en zag mijn zijdelings met enige ongerustheid aan ik was zelf ook lang niet op mijn gemak maar al mijn vermogensinspannende tacht ik het zoveren te brengen dat ik het andere wending aan het onderhoud gaf en begon het een en ander over mijn reizen te vertellen Susanne die mijn oogmerk raden hield mij deze keer trouw voort tante begon belang te stellen in het genink mededeelde haar verbeelding raakte met haar tong aan het wetrennen en Henriette zelfen zo'n altijd min of meer schoort voetende mengde zich nu in het gesprek glimlacht er zelfs bij wijlen toch voerviel telkens wanneer ik haar bepaaldelijk toesprak weder en haar afgepaste koelbeleefde houding zo duurde het totdat wij aankwamen tussen Rameland en het hek van hijzicht binnenreden komt kinderen zei de tante zodra het rijter gaat stilgehouden voor de prachtige stoep waarvan elke treinen met kostelijke bloem gewassen prijkte nu moet ga je zien te vermaken tot de etenstijd want ik zie daar al deze engenen met wie ik het ene hand te behandelen heb en ik vrees dat bij de tijd ze ontbreken om voor de eten met je op de drill te gaan we zagen dat ze gelijk had want het voorhuis stond vol lieden die met de hoed in de hand en onder beleefde buigingen de eigen rest van hijzicht opwachten daar was de timmerman van de dorp met wie zij in onderhandeling moest gereden over de aanbouw van enige nieuwe hokken voor de pauwen en vazanten de medslaag die een stenen wal voor de nieuwe acht hoeken gevijver maken zou de schilder die een nieuwe verf zou geven aan het zomerhuisje zonder nog de gewagen van enige leveranciers uit Utrecht en Weesp die zij besteld had en te woord moest staan zij trat dan ook ter stond in een zijvertrek zonder zich de tijtengunnen van zich van hoed en mantel te ontdoen en wenkte één daar eenwezige personen toe haar te volgen wat de jonge dames en mij betrof wij begraven ons naar de kamers welke wij betrekken moesten en waar de dienstbod ons goed brachten en maakten ons toilet in behoorlijke oorden ik althans besteden daar aan meer tijd en zorg dan ooit te voeren mijn geval was geweest het zij dat ik verlangde wat knap voor de ogen van mevrouw blaak te verschijnen en een beter verguur te maken dan toen ik in mijn nat en versleten gewaad op guldenhof waarop de aagde het zij dat de on aangename gewaarwoording die haar koelheid bij mij verwekt had mijn balletten de nodig spoed te maken zoveel is zeker dat toen ik geheel gekleed en in oorden voor de dag kwam en het huis uit trattel de balsem en de buitenlucht te genieten ik mijn zustig reedskant en klaar vond en druk bezig om een ruiker te maken te deksel zei de Suzanne dat toilet heeft lang geduurd geziet er uit of hij uit een doosje kwam en dat alles te eeren van jetje blaak dan vrees ik dat geëver geef zijn moeite doet want maar zeg me toch ver in hand zonder gekscheren is er iets tussen u bij de voorgevallen want ze wilde u nauwelijks de woord staan en kijk bij weilen zo suur gelijk ik haar nog nooit op zin doen dit zegende hadden de ogen mijn zustig anders zo spotachtig en vrolijk een uitdrukking van belangstelling die mij wel bewees hoe lief zij mij indelijk had en hoe het haar hinderen zouden inder ik door haar vriendin niet naar verdiensten behandeld werd hoe in zandje antwoord ik ik kan u tans niet alles zeggen maar zo gaan mijn verplichten wild doe nou nu best en maak dat ik alwaar het maar een paar minuten haar alleen spreken en het twijfel niet of alles zal wel in het effen komen ik zelf gevoel insgelijks behoefte om op een goede voet met haar te blijven maar ver in hand zeiden zij grote ogen opzettende nu gezet me dat wel nader ophelden mij denkt dat jij in dat uurtje op guldenhof doorgebracht uw tijd niet verloren haapt en ze kijk weer even een schalks als gewoondelijk op hetzelfde ogenblik werd ons gesprek afgewoken door de verschijning van herriette aan voordeur waar ze staan bleef als in barato zij zou naderen of terugkeren na mijn zuster riepaar toe of zij niet mede eens rond zou wandelen en met langzames gereden kwam zij de stoep af kom zeiden susanne haar onder de arm neemende we zullen ruim de tijd hebben de plaats rond te gaan eer tand heeft afgedaan laat ons dit laantje in gaan ik heb u heel veel te vertellen en ver in hand mag meelopen met zij niet luisteren we draaiden een zeilaan in en de twee jonge dames begonnen met alkander te vluisteren terwijl ik er naast liep al bij mijzelf pijnzenden wanneer de gelegenheid waar ik naar verlangde zich zou opdoen Eens klaps stond susanna stil wat bergde gewoon loszinnige meid zeiden ze daar heb ik mijn zak toch op het toilet laten liggen wacht bedalig terug en zonder meer keren zij zich om en liep vlug als een hinde wederhuiswaarts ontstoeroepende dat wij maar langzaam zouden opwandelen dat zij ons wel zouden inharen maar zandje wil ik niet met u gaan rip Henriette haar achterna en was reeds van zins haar te volgen Blijf maar Ferdinand zal u niet opeten zei dus susanna van verre en Henriette zienen dat er niet anders op zat bleef stil staan en takt met de punt van haar zonnenscherm figuren in het zand ik stond een boos als versteent en in de list van mijn goede zuster mij de gelegenheid verschafde naar welk ik een oog omlijk te voren rijk halzend uitzag was het mij alsof ik nooit in staat zouden zijn daar een goed gebruik van te maken ik was als met potheid en stomheid geslagen en ik voelde dat ik beefde eindelijk zamelde ik al mijn moed bijeen en met een flauwe stem stamel ik de navolgende woorden uit meneer vrouw ik weet niet of ik mij bedrig maar ik geloof dat ik onwillekeurig uw ontevredenheid opgewekt ze zag me enigszins verrast aan door haar vorige houding weder hernemende antwoorden ze op mijn onverschillige toon ik weet niet wanneer welk recht ik zou hebben om ontevreden op u te zijn het ijs was gebroken en ik moest voortgaan wilde ik niet als een botmel worden aangemaakt ik geloof zei ik dat mij vooral plaak verheven is boven het geen mijn grilligheid noemt heb ik mij slechts ingebeeld dat uw edele heden nu ik bij u bekend ben in het gezelschap van mijn betrekkingen mij kortom mij minder vriendelijk behandeld dan toen ik mij op Galdonof bevond uw edelen kan het oogmerk niet hebben om mij te beledigen zeiden zij mijn ernstig aanziende God weet dat het aan laatste mij naar gedachten zouden zijn en ik verwerp alle dergelijke uitleggingen mij naar woorden maar ik bedrieg me niet er is iets voorgevallen men heeft mij bij u in een kwaad dag ligt toen voorkomen meneer ik weet niet maar het schijnt of ik een verhoor moet ondergaan zeiden zij kennelijk ontevreden ik begon te begrijpen dat zij toch niet voor de reden van de verandering in haar gedrag de mijwaart zou uitkomen en besloot er dus zelf op de zinspelen terwijl ik nu eens aan de gang zijn en mijn eer op het spel zieende met meerdere moed en warmte al dus voortvoer hoe kunt jij mij dus kwellen en een ongunst gewending geven aan al wat ik zeg laatste leden woensdag op Galdonof hadden wij op zulke aangename wijze kennis gemaakt en waren op zulke gullen vrolijke voet van gemindzaamheid gekomen die mij zoveel zoets en genoegelijk voor de toekomst beloofden en Tanz wilde hij mij nauwelijks met een woord verwaardigen wat zeg ik reed toen hoe Edelen mijn eer gisteren de muiden voorbij reed was uw goed zo kort meneer riep zij verrast uit terwijl ik in haar ogen haar verontwaardiging las en haar verbazing dat ik van die ontmoet ik gewacht durfde maken of is het wel icht die ontmoeting zelf vervocht ik welke bij u tot verkeerde oordeelvelingen omtrend mij heeft aanleiding gegeven uw Edelen zwijgt inderdaad ik weet niet wat ik antwoorden zal zeiden zij na enige aarsaling ik ben u zee de meeste resten niet het is mij natuurlijk onverschillig met wie uw Edelen omgaat het hoge woord was eruit en ik zegende mijn besluit om een verklaring uit te locken veroorloof mij de overtuiging te behouden zei ik dat die ontmoeting alleen u niet tegen mij zouden hebben ingenomen en dat u heer Neef wie ik te naarde ontmoeten en die zelf wel ligt te mij in opzichte door de schijn misleid werd uw Edelen gedachte heeft ingeboezemd die het mijn plicht is u te ontnemen Henriette werd bleek en een traan glinste er in haar oog ik zag dat ik juist geraden had ik ben eerst een paar dagen bij de mijnen terug vervolgd ik en er ligt mij veel aangelegen dat mijn goede naam ongekringd blijven vooral stel ik er prijs op dat uw Edelen mij niet verkeerd beoordelen zouden uw Edelen wijgeren aan mijn woorden geloofd slaan wanneer ik u als man van eer verklaar dat ik de juffig met wie ik mij toen bevond geheel bij toeval heb ontmoet dat zij mij niet is en dat er tussen haar en mij geen andere betrekking bestaan heeft dan die de gestrengste zeerdelijkheid zouden kunnen veroorloven waren dit anders zou ik dan schaamteloos genoeg zijn geweest om het gesprek te beginnen had ik niet veel eer gezwegen en gebloosd meneer haar nam zij na enige oog een blik is wijgens een rustig hoegenaamd geen verplichting op u mijn reken schap van uw daden te geven het is waar mijn hef mij verteld ik heb gedacht om het even wat ik bekend ik heb u niet beleefd behandeld en dat was verkeerd van mij ik verzoek verschoning daarvoor ins hemelsnaam riep ik verheugd uit spreek toch niet van verschoning vragen de schijn was tegen mij en ik ben het die uw vergiffenis moet afsmeken voor de onbescheidenheid waaraan ik mij heb schulden gemaakt wel aan zeiden zij met een bekoorlijke glimlach dan zullen wij ons maar over en weer kiet rekenen en over dat lastige geval niet meer denken gegeef mij het leven weder riep ik en tevens de lieve hand aanvattende waarmee ze zich stilsgewijzen de ogen had afgedroogd drukte ik er een eerbiedige kus op ijzo riep Suzanne die huppelende en in de handen klappende kwam aangelopen uit welk land heb jij die manieren meegebracht wel zandje zeiden herriette roodwoordende ik dacht het geen nooit terug zou komen hoort gebroertje zeiden Suzanne ga er schijnt de talent nog niet te bezinnen om iemand de tijd kort te doen vallen wie zegt dat mij je vrouw mij vergunnen wil zo ik ze te beproeven zeiden ik lachende Suzanne kijk mij zeidelijks aan en trok uit de opgeruimdheid van mijn gelaat de juiste gevolgtrekking dat ik naar wens geslaagd was terwijl zij hiervan nog nadat de zekerheid bekwam toen zij op onze verdere wandeling bespeurde dat herriette een zeer minzame toonjegens me aannam als wilde zij haar coolheid van die morgen weder goed maken wat mij betroth ik was door deze aangename omkeer zo verrast en gevoelde mij zo innerlijk gelukkig dat ik er stil van werd en mij zelfs kwalijk verdedigde tegen de plaggerijen van Suzanne die mij beschuldigde een dreilord te zijn en een zeer slecht gezelschap voor jonge dames ik begon op het laatst zelf te geloven dat zij gelijk had en dat ik een mal figure maakte ik bedroog me echter en met een weinig meer ondervindingen en liefdezaken zouden ik geweten hebben dat een wel opgevoed en wel denkend jong meisje zich meer gestreeld gevoeld wanneer iemand die haar zijn hoofd maakt zich aan haar tegenwoordigheid bedeest en ingetogen betoond dan wanneer hij zijn gewone luchtachtige vrolijkheid bewaart in het laatste geval toch kan zij wanen dat hij sticht aan zichzelf bedenkt in het eerste dat haar tegenwoordigheid hem in ontzacht houdt en het kan niet missen of deze gedachte moet streelend zijn voor haar eigen liefde toch haar was nog een reden welke mij stil maakte en zelfs in het bijzijn van de bevallige herriette stof gaf tot overdenkingen die haar niet betroffen al pratende en wandelende waren wij tot aan het achterste gedeelte de hoofdsteden geraakt waar vocht een smal en net opgehaard laantje dat rondliep om een vrij aanzienlijk stuk wijdand waarvan het door een doornenhaag was afgescheiden terwijl aan de andere zijde een elzenschering en gripel de uiterste grenzen aftekenden die het buiten goed scheiden van de onbebouwde heide tussen de niet overal even dicht te takken die elzen kreeg mij nu en dan de toren van naden en de omgelegen bos in het oog en het gezicht van het een en ander bracht gelijk zich begrijpen laat herinneringen bij mij teweeg nog te vers en te krachtig om die zo op eens te kunnen verbannen aan het einde van dit laantje bevond zich een bergje gelijk met een kleine onevenheid van de grond noemde door het aanbrengen van plachen opgehoogd en daarop een grote groen geschilderde zitbank die in de vorm in een herhalve maan rondliep en gelegenheid gaf om onder het lommer van een fraaie treures uit te rusten en de niet onbevallig landgezichten beschouwen immers wanneer mij naar de buitenzijde zag wijde het ogen over de uitgestrekte heide met paarse bloemen over dekt en waarboven die dunnewaasum golfde die zich altijd bij het zonneschijn kortbij was een gedeelte van de barregrond afgezand en terwijl het bovenste gedeelte van het daardoor ontstaan een heuvel op het tijdstip toen wij daar ter plaatse kwamen met een kudde lammeren bedekt was die aan het landschap enige levendigheid bijzetten stuute de hete zonnestraal op de benedenkant en deden het witte zand schitteren met een verblindende glans wanneer men de vermoeide ogen van daar afwende kom men die binnenwaarts laten uitrusten op het hoge dennebos dat aan de voet van het bergje begon en waar onderscheidende gewijzen doorheen kronkelden of op de nog donkerder beukend die verder hun zware en wildere getakken sprijden over een vrijpreet water het welk aan de ene zijde van het wijnland liep heerlijk was de terugspiegeling van het loof in het helderen nat maar van de kalme oppervlakte niet verbroken werd dan door de kringen welke nu en dan daarin gevormd werden door de koning onze binnenwateren de verrate gesnoek of door enige schone lakerveldse koeien die met een statige tred het wijnland verlieten om koelte en schaduw in de frisse plas te zoeken maar eens daarin gekomen zo stil en onbeweegelijk bleven al of zijn bekwame schilders stonden af te wachten die hen met zijn kunstpenseel op het doek zouden vereeuwen maar wat geen penseel zouden hebben kunnen teruggeven was de verrassende uitwerking der zonnestralen die hier en daar zich een weg banen tussen de brede takken door de oppervlakte des waters heen op de zandige bodem afstuitende al de kleuren van de regenboog in ontelbare mengelingen tevoorschijn riepen terwijl wij op ons gemakt neergezeten ons in deze beschouwing verlustigden en het verkrikkende genot van de vrije natuur gepaard met de aangename gewaarwoording van uitterrusten naar een vrije verhittende wandeling ons alle drie in een stille en weldade gestemming gebracht had hoorden wij opeens en in de nabijheid roepen en praten en herkennen Weldra de stem van tante van Bempten die zich beurtelingsuitzetten om hop hop te roepen en dan weder een minst schellentoon aansloeg en een onderhoudsgeen voortezetten met iemand die haar vergezelde wij stonden op of het gewoon slechts langzaam want ik geloof dat geen van ons tevreden was van in zijn mijmeringen gestoort te worden wij beantwoorden het hop hop met al de kracht ontsalongen en we gaven ons in dussen naar het Dennebos waaruit het geluidsgeen voortekomen en waar wij Weldra tante gewaar werden in gesprek met een klukke landman wie ik daar stond herkenden voor de man die ik in de soester Herberg ontmoet had en onder de naam van Baas Hogeveld heb ten toneerde gevoerd Zo, eindelijk gevonden zei de tante terwijl zij ons narede gij laat mij ook mooi lopen kunt geen nog verder gaan? Wel tante lief zei de Suzanne wie had ooit kunnen denken dat uw edelen ons zoud komen opzoeken er stonden zoveel mensen op je heen dat ik mij overtuigd hield al bleven wij een uur weg u nog bezig te vinden nee dat hebben we spoediger afgehandeld zei de tante en dan de meeste dierpersonjes zijn gane weg geschiet daar is Baas Hogeveld die had ook al lang afgedaan gehaald indien hij zo stijf niet op zijn stuk stond om mij zijn koeien eens zo duur aan te willen smeren als het vorige jaar mevrouw dold er altijd mee zei de Hogeveld grenikende en het hoofdschuddende eens zo duur nou kijk in dat gegevoel 1200 schulden in de tien te 20 schulden meer per stuk dan het laatste jaar dat is waar maar in dat gegevoel wilde Gerys zeggen het binnen er ook biezjes naar die van verleden zummer vier in een beetje maagje maar deur ze mocht je eens eens voelen in dat geval zo'n muddertjes klinkt laren butter en ik wet je hets in je heil land zo niet staan wil ik er een setje in nee dat geloof ik ook niet zei de Susanne dat kan tante niet tegenspreken hoe heb ik het met uw standje zei de tante wat weet jij van koeien af ik weet alleen dat de man letterlijk gelijk heeft zei de Susanne want in hun hele land staan geen koeien ze staan alle in het water nou kijk in dat gegevoel wil ik er een setje zei de Baas Hogeveld richt in zijn schrik met deze aardigheid daar hebt je ver tante toch even het beetje uit of jouw Baas Hogeveld zei de tante maar dat is hetzelfde ik betaal toch niet meer dan verleden jaar gewet ik ben een vaste klant van u en het vee is anders van het jaar niet duur dat is het net niet antwoorden de landman of shown het er dan ook naar is ook ja kijk als je ander slag van biezen hebben wel die kwijt je de kust in de keur en ver weinig geld ook maar in dat geval wil ik eerder zeggen het is maar omdat je het soort bent gesteld van niet als we lagerveld ze te willen hebben en dan had je rest moeten zien hoe weinig je van te gijs zijn het is niet dus of je ze voor een vaste marktprijs kunt kopen maar je maat ze zo bij een ocasie treffen en wil je wel leuven dat ik er heel veel naar al van het maten rijden omdat ik hoor dat er een boerwende die hier een paar op vak had ja vraat maar meneer die zal het ook wel weten dat het zo gemakkelijk niet is in dat geval wat ik ervan weet zei ik mijn hoed in het aangezicht weinigde op de termijn niet herkennen zou is dat jij ze voor 80 gulden het stuk gekocht hebt van Pier de Groot en dat dus een aardig sommetje aan verdient wel hardjes kakker is zei de rogeveld grote ogen opzettende nou in dat geval wil ik eerder zeggen maar hij zei er niet toch pleet mij verbaasd staan aangrapen hoe kunt jij dat weten neef voeg tante insgelijkst niet weinig verwonderd ja tante ik ben zo wat half een tofenaar zei ik lachende maar laat het mij ontkennen als hij durft en niet verlangende mij aan een herkenning bloot te stellen welke tot het weder ophalen van vroegere toneelen aanleiding geven kon draaide ik mij om en haalde voor Henriette die waarschijnlijk weinig belangstellende in dit gesprek een eind vooruit gelopen was en begierig opzacht naar enige hoge wasse kamperfouli de tak naar beneden die zij niet bereiken kon we waren langzamerhand een uithoek der plaats genaderd waar een open hek op een buitenweg bracht deze plek was bijzonder wild en met de menigde heesten gewassen begroeid maar wat er de meeste roem aangaf waren twee eikenbomen van ongemene groten die aan weerskanten in een vervallende schaapskoist ronden de ene door storm of onweder van zijn kruin beroofd scheen door zijn dikte te vergoeden wat hij aan hoogte verloren had en zijn zware armen waren met het dicht te loof bedekt de andere doeg minder bladeren en had een holt in het tronk maar verhief zich nog altijd statig naar boven tante van Bumpton had niet oneigenaardig deze met de naam van Vilemon en genen met die van Bauke is gedoopt op deze plek hield tante stil en voegd wij ons bij haar nu zoals gezegd is Paas Rogveld zeiden zij 15 gulde meer dan in het volledig jaar wil ik voor het stuk wel geven maar ook niet meer dus waarin did je wat te krap antwoordde hij maar in dat geval wil ik er een setje als het zo mat dan mat het maar wat ik erop verdienen zou zoals die jonge heer daar zet dat hij het ook al niet over maar het is net gek of ik je ken vervoegde hij mij aanziende en zich de kop krabbende dat is mijn neef zeiden tante misschien had hij hem hier wel ontmoet voor een jaar of wat dat kan wel gebeuren zeiden Rogveld terwijl hij nogmaals de blik op mij sloeg en de uitdrukking van zijn gelaad bewees wat hij niet voorkomen met deze verklaring tevreden was maar zeg je eens mevrouw vervoegde hij alsof hem eens klaapt iets te binnen schoot mag je wel zo vrij zijn in dat geval om je iets te vragen wat is er van u dienst volgt tante ik zou wel het eens vragen in dat geval wil ik zet je of het zaar van Rusland binnen het land is wel nee was het antwoord hoe komt gedaan nou kijk hoe kunnen ze de mensen dan zo voppen en hij gaf een verhaal van het voorgevallen te zoest het welke ik achterlaat daarop niemand vermaken zouden dit tweemaal te horen toch waarin onze dames ongemeen veel behagen schepten mijn heeft u een kol gestoofd zeiden tante maar het schijnt met een goed oogmerk te zijn geschiet ja dat mag wel zo zeiden hij in dat geval maar is het waar dat zij het huisje waar het zaar Peter te zijn dan in bewoontheid niet meer verhuren maar laten het leeg staan wel natuurlijk zeiden tante nou kijk hoe kan een mens zo tegen zijn eilje in zelfers wezen riep hij in zijn verbazing uit geen geld te trekken van een huisje nee als het zomers wezen met de weuning die ik hier op schraven land heb staan die ik van mijn vrouw's mortje geurven heb weet je of eigenlijk mijn vrouw dan wil ik ergens zitten dan verkofft ik het gauw in dat geval en gezout gelijk hebben zeiden tante maar die mensen te zijn dan hebben ook gelijk daar zijn meer verdienen met het huisje te laten zien dan een huur van te trekken wel kijk ze kocht het dienen doen en de daren niet laten zeiden ook geveld maar ik wou toch wel eens weten in dat geval wat er aan zo'n huisje meer te zien is als aan de naren maar apropos zeiden tante wie is die ms.