Tranzo Symposium | Vertel ik het wel of niet? | Jessica en Mathijs
Welkom Jessica en Matthijs. Jullie gaan vanuit een stukje ervaringstijdskundigheid, eigen ervaring aan ons vertellen met elkaar het gesprek aan. Ik heb een zeer minimale rol hierin en ik wil jullie graag het woord geven. We hebben daarlijk ook nog eventjes tijd voor een vraag, een suggestie, net zoals we de net hadden. Gaan jullie gaan? Ja, dank je wel. Vertel ik het wel of vertel ik het niet? Dat is eigenlijk het onwerp vandaag. Ja, ik heb het dus wel verteld al heel vaak, maar voor drie weken geleden vind ik een dag uit door werkstress. Dat was gereoteerd aan een aantal statiërs die heel druk aan mijn bureau kwamen en ik raakte daar over prikkelijk van. En dan is het dus ook weer de vraag, wanneer ga je dat vertellen? Ga je even tijdens de lunch op de avond staan en zeg ik van, dit is er aan de hand. Daarom zie je eigenlijk dus dat je open bent, op je LinkedIn profiel staat gewoon, maar dat je ook weer zo'n nieuwe keuze dan moet maken van, ja, ga ik het aan deze statiërs vertellen, hoe ga ik het vertellen op welk moment, wat vertel ik daarin wel, wat vertel ik daarin niet. Ik heb het wel altijd met mijn managers besproken, maar nu zijn zij ook weer afhankelijk van mij. Dus ja, dat is ook dat weer een nieuwe keuze en moet je daar ook weer keuzes in maken eigenlijk, iedere keer weer opnieuw. Ja, interessant, wat je zegt, want dan begrijp ik, want het onderwerp is het na het vertel ik het wel of niet, maar wat ik ben dan afvraagd minstens als wij erover spreken, want ik ben ook altijd wel open over mijn psychische kwetsbaarheid of meestal, want het is eigenlijk niet altijd wel of niet, het is niet zo zwart wit volgens mij, altijd van of je bent altijd open of niet, het is altijd dan weer maatwerk volgens mij en ik hoor je dan ook zeggen dat het ook weer, dat herken ik ook wel per misschien situatie op werk, ook dat je denkt, hey, ga ik het nu vertellen of wel aan iedereen? Precies, precies.  En het is natuurlijk ook weer, ja, kijk, ga je het dan hebben over welke aanpassingen je nodig hebt of ga je het hebben over een diagnose of ga je het hebben over wat je dus eigenlijk nodig hebt van je collega's. Dat zijn allemaal andere dingen eigenlijk en op al die aspecten heb je dus, ja, vertel ik het wel, vertel ik het niet. En wat heeft een ander nodig eigenlijk? Wat moet die weten om goed met elkaar samenwerken? Want aan de andere kant, dus natuurlijk elke collega heeft iets over een manier van werken en zegt van zo wil ik het, zo wil ik met je samenwerken dit doen we wel, dit doen we niet. Ja, terecht broei, wat je zegt dat film ook op het filmpje van het UWV inderdaad, de dame die we beeld zeggen, dat zij wat zelfvertrouwen misten. Mooi dat jij dat ook dan zegt, geldt het eigenlijk niet voor elke werknemer. Dat is niet per se gekoppeld aan een psychische kwetsbaarheid. Eigenlijk zou de vraag misschien meer onderling van werkgevers naar werknemers mogen zijn of binnen teams misschien open, die wij erover denken van überhaupt, van zie je mij als mens en wat heb jij nodig los van of je van iemand weet dat iemand een psychische kwetsbaarheid heeft? Hoe zie jij dat met mij eens? Ja, ik denk dat ook en dat is eigenlijk natuurlijk gewoon waar ik steeds meer achter kom, is dat eigenlijk gewoon het gesprek gaat over wat heeft gewoon iedere werk een nemer nodig om goed te functioneren en dat mag en dan is dat bij mij, kun je daar heel goed een label op lakken van oh ja, dat is die psychische kwetsbaarheid. Maar aan de andere kant, iedereen heeft bijvoorbeeld bepaalde stress waar die goed mee om kan gaan, andere stress waar die niet goed mee om kan gaan en dan is het een beetje of een beetje vreemd dat we dat dan alleen maar gaan vragen als we een label te hebben. 