Why analogue recordings have their limits too
Er is veel te doen over MQA-releases die een bepaalde band hebben met de hoge samarbeleiding. Dit zou moeten we doen met de groepen van analoge recorderen. Zoals ik in mijn video gesteld heb, waarom MQA 192 kHz stoppen met 20 kHz. Dus laten we eens kijken naar de groepen van analoge tape recorderen voor een betere verantwoording. Allemaal alle analoge recorderen gemaakt sinds de Second World War zijn gemaakt op tape recorderen. Ze werken met magnetisering een magnetische pattern op een plastic tape gevoerd met ferrooxide, in essenz een verkeerd vorm van iron rust. Zodat ik niet te veel ingewikkeld heb, zou ik willen uitleggen die artifacten die typisch van analoge tape recorderen zijn. Laten we beginnen met de recordering. De tape is eerst bepaald over een heel simpel ervaring, in essenz een elektromagnet met een heel hoge frequency signal, en dit schijkt op de magnetische vorm die al op de tape in een gewone manier zou zijn, dus de tape is opgemaakt. Dan past het op de recordering. Dit is ook een elektromagnet, maar veel meer delekkert. Deze vorm creëert een magnetische vorm van analoge op de elektrische signal die het audio signal maakt. Dit verantwoordende magnetische vorm creëert een verantwoordende magnetische vorm in de ionoxide op de tape. Onfortijdens, de magnetische vorm radiëerd door de hoofd is weider op de hoge frequencies. Dus de track op de tape zal we weider op de hoge frequencies zijn. Later hebben de tapepaden in de vorm van een vorm om deze effect te ververen, maar deze vormen waren niet opgemaakt op alle tape recorderen, want ze waren alleen opgemaakt voor een stereo recordering, waardoor bijvoorbeeld een tijdcode voor gebruik van video was niet mogelijk. De vormen hadden een ander vorm, ze kouden schrijven waarom de tracken zonder compromis op de channelseparatie te veel. Genere verantwoordende tape recorderen gebruiken 2 mm tracks op een 6.3 mm tape. Op deze machine kunnen de twee tracken in ieder geval een separate mono programma. De tape recorderen met stereo heads gebruiken een track width van 2.4 mm, voornamelijk op de verantwoordende vorm tussen de tracken en dus de channelseparatie. Sinds de channelseparatie minder belangrijk is voor een stereo materiaal, werkt dit goed. Als een extra bonus de track width biedt van 1.6 dB extra signal-to-noise.  De vormen schrijven zelfs wider tracks, 2.7 mm, voornamelijk een andere dB aan de signal-to-noise, waardoor de speciaal voornamelijk aan de channelseparatie te veel verantwoordt. Er is een ander probleem met tape heads, het Headbump. Ik heb al gemerkt dat laag frequenties een brede magnetische field hebben. Dit is niet alleen perpendicular aan de tape, maar ook in de richting waar de tape gaat. Dat kan een nachtige ressonatie in de laag in plaats van de tape speed. In general is het de headdesign gemaakt zodat de ressonatie tussen 40 en 50 Hz gebeurt op de prefererde tape speed. Sinds we hier professioneel tape recorderen op de tape speed preferen, zal het vaak 38 cm per seconde zijn, 15 inch per seconde in de queen's measure. De tape speed kan bekozen, hoog en laag met een factor of 2. Dit zal ook de headbump veranderen op of op met een factor of 2. Er waren artiesten die laag recorderen op 76 cm per seconde, 30 IPS. Dat zou ook de bandwit met een factor of 2 veranderen. Dat betekent dat een bandwit van 30 tot 22.000 Hz wordt 60 tot 44.000 Hz. Ofts de playbackhead en de elektronische limiteren de hoge eind. Maar het belangrijkste is dat de headbump van 45 Hz tot 90 Hz gaat. De headbump kon de ressonatie van 5 dB op de poorten van performe machineen en nog 2 dB op de eerste grade machineen. Sinds het zijn ressonatie, is de face-responsie poort ook. Dat is waarom analoge tape recorderen van nature kunnen nooit zo solideen als digitale recorderen. Dit maakt het ook interessant om te zien wat de MQA kan zorgen. Er is een andere reden waarom digitale recorderen zullen duur zijn en betere controle in de hoge. De playbackhead van een analoge tape recorderen is bijna hetzelfde als een recorderhead. Alleen de headgap is kleiner, sinds het moet niet uitvoeren met een magnetische voordeur, maar het moet niet uitvoeren. Gezien de manier waarom de magnetische regentie werkt, de uitvoering van de headbump dubbelst elke octave op. Sinds we willen een uitvoering die een bepaalde uitvoering heeft voor elke frequency, een inverse filter is gegeven. Hier hebben tape recorderen begrijpen wat compromis te maken tussen de laagere frequency en de signal-to-noise ratio.  Als de filter op 40 Hz is gegeven, 20 Hz wordt 6 dB gelaten, maar de signal-to-noise wordt 6 dB beter dan 20 Hz. Zoals je in deze graf kunt zien. Doe realiseer dat een signal-to-noise over de 60 dB is, is op tape recorderen gemakkelijk, als je clean recorderen wil. Pop en rock kunnen meer moduleren, sinds in contrast met digitale recorderen, analoge recorderen hebben een heel plezende manier van gestorting, wanneer hard wordt gestorten. Maar pop en rock hebben geen dynamische range nodig. En zelfs, als het was, 70 dB zou de limit zijn. Dus op 20 Hz als een filterfrequentie op de verkeer van 6 dB signal-to-noise was een slechte keuze, wanneer geen speaker is dan, en alleen een verkeerd nummer van speakers vandaag, zou kunnen reproduceren onder 40 Hz. Zodra half de waveling van de signal-to-noise op de tape de gapwit van de playbackhead reacht, zal de uitgang rapid dropen. Het zou klikker zijn dat, optimaal, de gap van de playbackhead is gekomen, zodat de 20 kHz bandwidth geïnteresseerd door de DIN-institut, zoals een verkeer van de high-fi, kan makkelijk op de hoogste tapespeed op de machine worden geplaatst. De betere studio machines, die ik over het tijd heb gemeten, hebben vaak slecht over 20 kHz. Dit betekent dat als je een tape digitiseert op een hoge samplingrate, zie je nog een rapid droping van de uitgang over 20 kHz tot 22 kHz. Tape recorderen zijn geweldig, impressief en emergisch, omdat de kwaliteiten die zijn en misschien nog steeds moeilijk te ontdekken op digitale media op 44.1 of 48 kHz. Niet voor het verliezen van de frequency range, omdat een tape recorder niet een betere job doet, maar voor de redenen die ik in mijn video heb gehad, de truth over Nyquist en waarom 1,92 kHz dat betekent. In short, we kunnen niet een signal met 20 kHz als nodig voor 44.1 kHz sampling zonder een bepaalde tijdstek te maken, dat is meest behoorlijk in de midden range, wat een analoge tape recorder doet een goede job in. Tape recorderen kunnen geen ultra-deep bloos produceren en hebben een limitere signal-to-noise ratio. Er kan ook een heap van andere problemen zijn, zoals modulatie-noos. Dat is het noos dat verschilt met het signal. Wel een flutter, en alle soorten mismensen doorstanders.  Zoals met alle analoge verharming en transmisie-quipement, de signal is schilderd om binnen de midden te vergelijden. In algekijken zijn de hoge frequencies voorsprongen voor het midden om met dezelfde tuin te attenduëren als te spelen uit het signal. Dit verliezen ook de noos dat het midden adt en is dus soms een passief noosreduction. Voor taperecorders is deze principle ook gebruikt. Onfortunetelijk zijn er beide consumer en pro-standards en voor iedere is er een Europese en een U.S. versie. In Europa hebben we de IEC zet de normen voor professioneel deel van de Europese Broadcasting Union, de EBU. Ik vermoedde welk verantwoordiging voor de consumerstandards in de Staten, maar de professioneelstandards waren gezegd door de Nordamerijke Broadcasters, de NAB. Een tape met de IEC equalisatie zal niet gelukkig zijn als het op een machine geplaatst met NAB EQ's. En vice versa. Als het op een tape geplaatst met de gelukkige EQ, maar met de wronge tapehead, zeggen we dat een tape met 2 mm tracks op een machine met 2.7 mm pols een volde frequentiekurve in de lucht zal produceren. Dan zijn er tapes met zoveel tapespeed, types van spullen, zoveel tapespeed of niet, en zo. De tapespeed is nog steeds een mooie Grandad-story. Als je de reel van de tape loopt met het op het deel van de toekomst, om op het juiste spul te worden, maak je een record, spul de tape terug op het reel van de toekomst en stuur het, de kansen zijn dat na een paar jaar je een feint-echo in de muziek wil horen. Inderdaad een pre-echo. Dit was door de transfer van magnetisch lood van een laag naar de volgende. Het was een reale probleem, totdat iemand uitvond dat als je de tape terug spulde na het record stond, maar stond het op het reil spul, dus met de gelukkige, de printdoor zou na het origineel zijn en dus moeilijker hier, en dan werd het meer natuurlijker dan een pre-echo. We hebben ook pre-echo's met digitale? Ja, maar ze zijn niet behoorlijk als seperate echo's. Ik hoop dat je het interessant vindt. Laten we me ook wel weten, zodat ik op wat kunnen anticiperen om in mijn volgende page een speciale video te discussiëren. Voor ik bedoel dat je gevoelig gevolgen is, en ik wil echt wat extra geven. 