H.B.S. tijd van Joop ter Heul | Cissy van Marxveldt | General | Book | Dutch | 3/5
Ik geloof dat hij hier twee getrouwde zussers heeft en drie broers en dan nog een vader en een moedig. Precies weet ik het niet, maar ik weet wel dat als ik me ooit verloof, dan moet het met een vondeling zijn, zonder een krummel familie. Elf maart. Er is alweer heel wat gebeurd. Vommorgen voeg ik de club hoe ik aan geld moest komen. Pop zei, vraag een voorschot op je zakgeld. En Pien riet me aan bij pa te biechten en te zeggen dat ik te veel taartjes gegeten had. Maar pa vind taartjes en koep zak. Ik geloof dat je het zo schrijft. Het is onze laatste bevlieging. Wel erg koud, maar zalig en vreselijk duur 60 cent uit een boze. Toen zei ik dit, ik weet wat beters. Heb je niets op te verkopen? Oude boeken of schoenen of bloezes? Daar krijg je geloof ik een schep geld voor. Speciaal voor schoenen. Moeder geeft laatst onze keetje wat rommel gegeven en dat heeft ze toen ergens verkocht. En voor het geld kon ze een bondje kopen no te benen. Nou, dat leek me erg prachtig. Er lagen massas boeken op zolder te verschimmelen en oude bloezes had Julie bij het hoopje. Pop zei dat ze wel mee wilde. Een kit bood zich ook aan. Konnie zou met Rue gaan wandelen. Pien had tekenles, Lutje, Tingelingaling en Nora moest met haar moeder uit. Dat heb je er nu weer van als je enig kind bent. Maar dan moet ik vanavond zien uit te breken, zei ik. En dat is vervelendig. Zal ik je telefoneren dat ik jaarig ben en of je vanavond bij me mag komen? Vroeg Pop. Ja, dat gelooft Pa direct. Zeg dan dat je aan je vrouw Weiers gaat, zei Kit. Nee, dat doe ik niet weer. Maar ik zal er wel wat op vinden. Misschien gaan Pa maar wel uit en Julie neemt toch geen notitie van me. Wel, in elk geval vanmiddag even wat je doet, zei Pop. Dan haal ik Kit en dan wachten we jou bij het tremmhuisje. Het noodlot was maar gunstig want ik merkte al direct aan de koffietafel dat Pa en Ma naar de opragingen, naar Aida. O, dat is prachtig, zei ik. Ja, dat moet u vooral gaan zien. Hoe weet jij dat, zei Pa, en denk ik me heel verwond het aan.  Hij dacht natuurlijk dat ik al eens stiekem naar Aida gespiepeld was en ik kleurde zo verschrikkelijk alsof ik het werkelijk gedaan had. Ja, die joop, zei Kees, daar mogen we een beetje op letten. Die wordt toch zo wijs? En van, ik was al blij dat dat terrein tenminste veilig was en toen Juli aan ma vroeg of ze avonds haar zijde Japonnetje maar niet zou aantrekken, want Elsa, joch zuster, was zo vreselijk precies had ik met een aardappel kunnen voetballen. In de vreugde meins harten boten ik Juli mijn ivoren achterspeld aan die ik eens van Omhenry gekregen heb. Omhenry koopt altijd zulke vreselijk onpraktische cadeaus, daarom heb ik ook maar liever dat hij geld geeft. Maar Juli zei, dankjewel, ik heb niet graag dat je zo verbaasend vriendelijk bent, joh. Toen je vrouw Wijers om vijf uur weg was, ben ik meteen naar de zolder getogen en heb ik de boekenkist gerommeld. Het viel me erg tegen, want de meeste boeken hingen uit elkaar. Ik vond alleen een goed natuurkunde boek. Een atlas, waar alleen Overijssel en Noord-Brabant maar uit misten. Het tweede deel van een franse roman in prachtband, dat L'hommeureux, heette, en twee ingebronden exemplaren van het leven der dieren. Ik schat het bij elkaar op vier gulden vijftig. Vijftig cent voor het tweede deel van L'hommeureux en voor het andere een grulde per stuk. Zo'n opkoper wist misschien niet eens dat er zo iets als Overijssel of Noord-Brabant bestond. Maar voor de zekeriteit doeg ik toch naar Jullies-Plouze-afdeling. De dingen die ze niet meer draagt hangen over een roe achter een groot gordijn. Het waren er negen en nog hele goeie waren erbij. Ik zocht de beste uit. Een schotse, een rood zijden, een lila overheemd en een wit flannelen. Dat alles pakte ik bij elkaar in een ritmand die er ook stond. Kliep mij werkelijk allemaal mee. Om half acht taksten pa en ma weg. En vijf minuten later kwam Joch om Jullie te halen. Ik zorg altijd wel dat ik dan uit de buurt blijf. Op het allerlaatste ogenblik schook met de binnen dat Kit gezegd had dat schoenen zo goed betaald worden. Ik hommelde nog Hau in onze schoenenafdeling, maar ik vond alleen een paar oude tennisschoenen van Jullie en mijn overschoenen. Die draag ik toch nooit, zelfs niet bij een zondvloed, omdat ik ze altijd onderweg verlies.  En dus pakte ik die ook maar mee. Met de ritmand rende ik om acht uur weg. Pop en Kit stonden al bij ons tremhuisje en ze vonden ook dat ik voor vier boeken, een atlas, vier bloezes en twee paars schoenen, zeker wel tien gulden vragen kon. Zelfs als het maar negen gulden wordt, dan vijf ik Jullie elk nog op een koep zak, zei ik. Dat kan er best af. Drie maal zestig is één gulden tachtig. Dan blijft er nog acht gulden twintig over en daar kan ik morgen de hele club nog voortracteren. Kit rekende het gauw uit. Dat kan best, zei ze. Dan haal je nog net vier gulden over en daar kun je prachtige bloemen voor krijgen. We werden erg vrolijk bij het vooruitzicht en Pop kocht een zakje toffie die vreselijk kleefde, maar toch wel lekker was. Ik begon een beetje te mottern en een riempje van de ritmand knaptte zodat we het geval onder onze arm moesten nemen. Kit wist het adres dat nogal abscuur was, maar Pop zei dat je voor zoiets niet in een eerste klaszaak kon gaan. Dat was nogal logisch. Het was gelukkig geen kelderwoning, want daar ben ik griezelig van geworden. Maar het rook er toch erg meuf en het was ook vreselijk nauw. Je kon er haast met zijn drieën niet in. Een oude man met een bed op, zonder klep, zond achter de toombank. Er hingen overal aan haken, gekleurde jurken en vervormvijde bonten en soldatenjassen en sabels en een oud geweer. Ik zette de ritmand op de toombank. U koopt van alles niet waar, zei ik, bloezes en boeken en schoenen. Zeker, jongen hiervrouw. Laat me al dat moois, maar eens zien wat u hebt. Held een erg piepende stem en nog net een tand in zijn mond die los zat en heen en weerschommelde als hij sprak. Het was niet erg plezierig om er maar naar te kijken. Kit had de ritmand al open en ik pakte uit. Kijk twins, vier prachtige bloezes en een paar nieuwe overschoenen. En die tennischoenen zijn ook nog heel goed. En een mooie atlas en dan nog vier prachtige boeken. De man hield Julie zijde bloez tegen het licht. Toen zag ik ook dat er overal kleine gaatjes in zaten. Maar Kit zei heel vier, die bloez heeft 35 gulden gekost.  Hij nam maar echt er geen notitie van en sprijde het lila over hem tot tafel uit en bekeek vol aandacht de overschoenen. Toon boog hij zich zover over de toombank dat ik achteruit schoof en tegen de muur aanbondste. Kom, zegt hij maar, Rissies. Wat moet hij er voor hebben? Tien gulden, zei ik, vier. De man begon zo hard te lachen dat ik werkelijk dacht dat hij te weinig vond. En ik wil net zeggen, maar met de overschoenen mee, 12 gulden. Wat ik verschrikkelijk pinte van mezelf vond. Toen hij alles bij elkaar pakte hij weer in de mand gooide. Ik geef ik 2 kwartjes verteler om wat je. We stonden verstand, Kit, Pop en ik. Maar dat is ongehoord, zei Pop. Twee kwartjes. Stel je voor. Kom je op, laat er maar weg gaan. Ik kreeg weer zijn ontreddert gevoel in me en Kit nam de riedmand onder de arm. We waren al bij de deur toen de man riep. Ik wil schappelijk met u maken. Geef nu een gulden voor het hele zaakje. We zeiden maar niets meer en stonden weer buiten in de modregen op straat. Hoe vind je zo iets brutals, zei Kit. Laten we nog maar een toffie nemen, zei Pop. Waar moeten we nu naartoe? Jammerde ik, ik weet geen andere adressen. Er moeten hier in de buurt meer zijn. Laten we maar eens rondkijken, stelde Kit voor. En werkelijk ontdekten we nog een winkel voor tweedehandsgoederen. Daar werden we geholpen door een meisje met rode ogen en kort haag die al door schreeuwde naar iemand die in een kamer achter de winkel was. Wat kan ik er vergeven, vader? En ze dreunden mijn schatten op. Een kwartje, riep de stem van de vader. Onzin, zei Kit, roep je vader dan hier. Die ligt op bed, die kan niet komen. Ze zeggen dat het te min is. Dan geef je twee kwartjes. Kom maar, zei ik, hier moeten we ook niet zijn. Ik geloof dat het meisje ons naastgoed, maar zeker weet ik het niet. We werden alle drie erg trurig en ook nat, want die motregen drong overal doorheen. Ik heb nog net een kwartje, zei Pop. Daar kunnen we 2,5 boomstand verkrijgen. En ik heb 28 cent, zei Kit, maar daar gaan nog 6 cent vanaf die ik vorige week van keetje geleend heb. Dus dat is 22.  Ik wil die man geen minuut langer dragen, zei ik, balloerig, en ik zet hem in een vensterbank. Geef het dan die oude man voor een gulden, zei Pop. Ik wou dat het hij zijn tant inslikte, zei Kit, zo'n uitzuiger. Maar misschien vinden we nog iets. Toe je hoop, je moet niet zo gauw de moed laten zakken. En zo schouden we weer door. Ik begon erg armelijk te voelen. Paama zaten nu bij Aida, en Julie was natuurlijk op haar allerliefst bij die zuster van Joch. En ik, armschap, schouden maar in een modregen om geld bij elkaar te scharren voor Julie's verjaardag verlovingsreceptie. Ik ga toch naar die oude man terug, zei ik opeens. Dan moet hij het maar hebben voor een gulden. Laat ik maar gaan, zei Kit, ik krijg er vast meer voor. Blijf jullie dan buiten staan. Toen ze terugkwam, zwijden ze de ritmand aan een punt, en vol trots vertonen ze een gulden en twee kwartjes. Ik ga in de handel later, zei ze. Ik ben er erg geschikt voor. Hij zal het plezier krijgen van zijn tweede deel, die afzettig. Ik wou eerst nog voor die 1,50 gaan taartjes eten, maar Pop zei dat dan al de moeite vernietse was. En nu zit ik om half 12 nog te schrijven. Er is nog niemand van mijn rijke familie thuis, en ik heb het geld van de man met de ene tand in mijn kast in een hoekje gestopt, want anders geef ik het morgen toch uit. Ik ben nat. 14 maart. Een brief van net gekregen, nogal putterig, die aakelige jaap ook, zal me eens benieuwen hoe ze met Pasen is. Nog drie weken. Ik zit nu niet zo in mijn rat voor het rapport als vroeger. Ik kan nog al best ongelukkig zijn met de grote repetities, maar je vrouw Wijers heeft vrij wat in mijn hoofd gestand. Als er nu maar niet iets gebeurt, waardoor ik plotseling leeg van hersens wordt, iets verrukkelijks of iets ontzettend. De bloemen voor jullie heb ik vandaag besteld. Niet in de Ivyshop natuurlijk, want daar vragen ze je voor twee rozen 1,50. Dat wist Pop Secure. Ik ben in een zeer bescheiden winkel gegaan en ik heb maar wat in het wilde weg besteld, en ze vooral op hun hart gedrukt, dat het maar één gilde vijftig mocht kosten.  Ik heb meteen betaald en ze hebben me plechtig beloofd om iets vrij te sturen. Julie staat morgen in het kanarie Geel naast Smith. Ze heeft me gisteren speciaal geroepen om de pracht te bewonderen en om haar plezier te doen, zei ik, het is erg bijzonder. Ja, vind je niet, zei Julie, ongemene? Hopen ongemener dan Lottes Niel de Ver, dreund ik maar mee. Het is Ver de Niederjoop. Je hebt eens een Franse thema gemaakt, zei ik, en daar zaten 35 fouten in. Wat heeft dat er nu mee te maken, volgst jullie? Niet. Wordt Joch ook zo kleurig? Thaum, leuk staan, een fluele kuidbroek en dan zo'n korte geel jasje met kant. Begin je alweer, zei Julie. Hij zal goed bij je ten komen, poespast ik door, en Julie was weer direct ene nul actie. Schitterend zeg, hij maakt me een beetje mat, heel bijzonder. Heeft Jochem al gezien? Nee, het was een verrassing voor hem. Zou man eens morgen kunnen voorbereiden? Het is nogal erg, zie je? Je moet niet aan het proberen om grappig te wezen, Joop. Heus, daar is niets aarders meer aan op de deur. Ben je nog gelukkig? Vroeg ik. Toen kneep Julie haar ogen dicht, gooide haar hoofd achterover, schudde het, en zei, ah. Ik wou dat die dag van morgen voorbij was. Wat zal ik een schep handen hebben te geven? En allemaal voor Julie's plezier. Sondag, 15 maart. Het is 8 uur. Ik zit boven op onze slaapkamer. Ik heb net een eenzaam maal veroorberd en ik denk wel niet dat er nog een mens naar mij zal komen kijken. Spijt me alleen zo ontzettend dat wanneer ik me nog eens ooit verloof, er niemand zal zijn om door mij naar boven gestuurd te worden. Maar laat ik geregeld vertellen. De gondel aakelig, want het groot van morgen, Julie deed daon. Ik dacht dat je zo gelukkig was, zei ik. Dat ben ik ook, maar ik had zo graag een straan de receptie dag gehad. Wel ja, natuurlijk alleen voor jou plezier moet het weer straan zijn. Hé, wat ben je gripig? Toen schoot het me te binnen, dat ze ook jarig was. Nu, many happy returns, zei ik vanuit mijn bed. Je krijgt een bloemenhulde van me, maar die wordt straks bezorgd. Ik zeg het je maar alvast, want anders let je er misschien niet op.  Dank je wel, dus erg vriendelijk van je, zei Julie. Oh nee, helemaal niet, zei ik, maar maa stond erop. En nu doe je vandaag niet zo idiot tegen Jochor, veel Julie opeens uit. Idiot? Ik doe heel gewoon tegen hem, gemoedelijk. Je doet net of je hem voor de mall houdt. Die qua jongensachtige allures van jou? Wat zul je hebben middelijk zijn wanneer je niet gelukkig bent? Daar vlas ik al op. De receptie zou zijn van twee tot vier, en we dronken vroeg koffie. Er kwamen hopen bloemen, en Julie raakte bij elk bloemstuk meer naar hun meurg. Mijn hulde was er om 12 uur nog niet, en ik vond het niet erg, want maa zou vroeg genoeg zien, dat het geen Ivy Shop product was. Om één uur ging Julie naar bovenom zich te kleden. Ze deed dat in Maas Kamer, dat was natuurlijk voor haar zenuwen. Mina stond mij bij, en ik dwaalde om half twee al door de benedenappartementen in mijn witte zijdje met zwanendons. Om kwart voor twee kwam Joch, tegelijk met een groot boeket van de Jopopino Lookigo Club, waar ik niets van afwist, en wat me erg trof. Joch torste een vreemd zordige bloementeil met veel groene spritten. Ik zei direct, wacht, laat ik dat ding even van je aannemen. Nee dankje, zei Joch, het hindert me niets. Nou dan niet, zei ik. Joch ging op het pintje van een stoel zitten en ik sfeer voor om hem heen. Julie zal wel bibberen als ze weet dat jij beneden zit, kon dicht ik aan. Zo, denk je, zei Joch. Vast, ze was down vanmorgen, omdat het giet. Ja, het is geen prettig weer, maar ze is verschrikkelijk gelukkig. Joch bloosde. Zo, hmm, dat doet me genoegen, joh. Ja, dat dacht ik wel. Toen kwamen Pa en Kees beneden en ik zette de club in water. En toen kwam Julie in het kanariegeel en met een kleur als een biet. Ik wou nog zeggen, ik dacht dat die kleur je mat maakte. Maar Julie rolde meteen in Jochs armen en met haar neus in de bloementeil met de spritten. Ik stond tussen de partiëres het toneel aan te kijken en ik knipoogte tegen Kees, maar Pa vind knipoog op en zei, heb je niets te doen, joh.  Julie begon net te zeggen, oh Joch, begrijp eens, Ma en ik zijn zo ontsteld toen een gebeld werd. Ik dacht dat het mijn hulp er zou zijn, maar het was de eerste verzieten. Ma kwam nog net op tijd binnen. Er werd een lawine van bezoekers en Julie en Joch lachten maar en drukte handjes en zeiden, dank u wel, oh, dank u zeer. Dat was dan voor de gelukwensen. En ik lachte tegen iedereen maar zo'n beetje onnozel, want ik begon het raar te vinden dat mijn bloemenwinkel niet uit hun slof schoot. Om drie uur zelden de hele club binnen, erg verregend, want ze hadden natuurlijk geen geld meer voor een rijtuig. Dat wacht een beetje glorie in al dat stijven gedoe. Joch werd kaki, toen hij de halve derde klas zag. En toen droom misschien voor het eerst het vreselijke feit tot hem door dat hij morgen weer voor onze geduchte aangezichten moet verschijnen als smidt met dt. Julie bloost ook toen de club verscheen, maar ze bedankte toch erg lief voor de bloemen en Joch ook. We zonden er ons meteen wat af en Kit zei, helemaal Joop, wat zie je hier opgeprikkt uit? Je lijkt van een bruit. Dank je feestelijk, zei ik. Zeg, jongens, mijn boeketten zijn nog niet en ik heb hem wel betaald. Ja, dat is ook erg dom, zei Noor. Zag je hoe smidt zijn snorglom van de briantine, voeg Konnie. Hij is wel erg dol op Julie, geloof ik. Wat heeft dat er nu mee te maken, zei Pob. Konnie denkt altijd aan Rue, zei Pien. Dat is zo lastig, ze praat over niets anders. Als jij iemand had, die van je hield. Ik zou je danken, zei Pien, en schoordde de band van haar mantel strakker. Toen kwam Kees naar ons toe. Hij had al door vanuit een hoekje naar ons liggen loeren. Hij boog erg deftig en gaf iedereen de hand, pop het laatst. Die hield hij precies elf tennen vast, en daarna werd hij erg luidruchtig. Op dat ogenblik zingelde de deur open en binnen wandelde de polmenfamilie, met H. de Wilde. Lotte heek het eerst naar ons, en ik keek naar Kees, maar die verblikte niet, en bleef hardnekkig naast pop staan. Julie gooide haar ene kanarie gele arm erg ver vooruit, dat Lotte vooral maar alles zag.  En toen zoenen ze elkaar, en H. de Wilde en Smidt drukten elkaar de hand, alsof de een naar de Noordpol moest en de ander naar Zuid-Afrika. Ik ben nog lang niet klaar. Het is toch wel een voordeel dat je eens rustig aan jezelf met overgelaten, al is het dan ook voor straf. Pop's vader en moeder kwamen ook, en Pop's vader begoeten ons. Dag, Lies. Dag, Lies. Dames. Zo, Pop, hoe ben jij hier gekomen? Achteraan een auto hangend, zei Pop. Ik zal een rijtag voor jullie bestellen. Het stort gewoon. Ik kan hier wel even telefoneren, zeker. En toen hij later telefoneerde, wist hij de naam, de straat, en het huisnummer niet. Een heerlijke pipa is dat. Toen de club weg was, stort ik erg in, en jullie begon werkelijk mad te worden. Maar toen leek ze net een verflendste zonnebloem. Om vier uur was ze wat iedereen verdwenen, behalve Jochs familie, die door de kamer zwermde. Hij heeft een lange, maagere zustig, met een gouden bril, die mij, geloof ik, erg naar vond. Tenminste, zo keek ze. Zijn ouders zijn nogal onschuldig. En van, toen iedereen weg was, zei Julie, ik zou nog van een eindje met je willen omlopen, Joch. Ik heb hoofdpijn gekregen van de drukte. Maar ga dan even rusten, schat, zei Joch. Ik stond erbij met de hand op mijn rug. Het is droog, zei ik, punmoedigend, want ik had niet geen puff om bij die rust keur te moeten blijven. Trek je overschoenen aan, Julie, zei Ma, want het is erg vochtig op straat. Ja, Ma, zei Julie, en ze ging met haar wang langs Joch zijn wang. Ik keek nog, of ik ook briljantine overblijfselen zag, maar dat ging best. Net op de oogomlik werd er gebeld en kwam Mina binnen met mijn boeket. Ik schok er zelf een beetje van, want het was erg havenloos. Ik had gezegd, maar flink wat groen om het op te maken. Wat was haast allemaal groen met een paar rozen er tussen door, net een bosradijs. Van wie zou dat zijn? Zei Julie, en ze keek zo'n beetje viesig. Wat een kaal iets. Is er geen kaartje bij, vroeg Ma? Nee, zei Julie, en snordde tussen het groen. Ma, schud haar hoofd. Ik begrijp niet, hoe sommige mensen begon ze. En toen zei ik het maar Gauw. Het is van mij.  Van jou, zei Ma? Ik had het kunnen verwachten, zei Julie. Zo'n paskwil is net iets voor jou. Ik begrijp het niet, zei Ma. De Ivey Shop staat toch bekend als uiterst gedistinkeerd. Maar het is niet uit de Ivey Shop, zei ik. Het is zo maar ergens uit een winkel. Julie trok haar lippen in. En van, ik ga mijn overschoenen halen. Het was voor mij wel hagelijk, want jochs familie die bij ons eten bleef, Julie zegt altijd, dineren. Ook als het ettersoep is met opgebakken aardappelen, sta je er ook naar mij. En daarom nam ik het boeket dat zo zielig op een tafeltje lag, maar op, en deed alsof ik het in een vaas wilde zetten. Ik wou net zelf om water gaan bij het fonteintje, want voor al die zieligheid durfde ik toch Mina niet bellen, toen Julie weer binnenkwam. En ze was hevig ontsteld. Nee, Ma, zo iets. Nu moet ik toch eens begrijpen, maar mijn overschoenen zijn ook weg. Alleen die van Joost staat maar in de kast. Ik weet, in de mijne zat zijn rood linkje binnen in. En hoe zijn ze weg? Ik krijg een koude rilling langs me rug. Heb je wel goed gezien, zei Ma? Ja, zeker. Ik heb alles over hoop gehaald. Ja, stel je voor, Joch, vanmiddag, dat wou ik je net vertellen toen de visite kwam. Ben ik even op zolder gaan kijken voor een paar gewone bloezes, want ik wil nu ook wat in het huishouden gaan doen. Julie bloosde en keek scheef. Jochs moeder gluurde, en Joch previlde iets wat op schat leek. De rilling ging van mijn rug tot in mijn hielen. En nu mis ik er vijf, zeg. Ik slik de gewone weg in, nee, het waren haar vier. Maar dat is toch krass, zei Jochs zuster, met een gouden bril. We moeten de meisjes wel verdenken, zei Ma, en nu die overschoenen ook nog. Het is verschrikkelijk. Het is allernaast, zei Julie. Ik ga het aangeven bij de politie. Ik voelde me zo langzaam aan een ijsklomp worden. We hebben toch nooit gemerkt dat Laura of Mina uneerlijk waren, zei Pa. Hij had de fronds tussen zijn wenkbrouwen. Die meisjes zijn nooit eerlijk, zei Jochs zuster met een gouden bril. Toen moest ik het wel zeggen.  Ik hoest eerst heel hard, zwaaien een paar maand met de boeket die ik nog altijd in mijn handen had, echt, om mijn moed in te zwaaien. En toen flapte ik het er maar uit. Ik heb het gedaan. Wat? Niemand snapte het vreselijke feit eerst. En die dingen zijn de meeste mensen toch niet pintig. Lang voor mij, want ik moest het herhalen voor de hele stoet. En met veel moed begon ik weer. Ik heb die bloezes weggenomen. Het waren er maar vier en de overschoenen ook. Maar dat is een vergissing. Ik dacht dat te mijn waren. Heb jij die weggenomen? Zei Pa. Hij begreep het nog niet. Dat zag ik aan zijn gezicht. Ja, en ook nog boeken. Het levende dieren. En een natuurkunde boek. Ik keek naar Joch, die op zijn snorbeet. En een atlas. En het tweede deel van Lommeureux. Dat was een prachtband. En een paar oude tenneschoenen. En wat heb je daarmee gedaan? Vroeg Pa. Ik wacht even met antwoorden. Niet met opzet natuurlijk. Want in die ademloze stilte. Ja, werkelijk. Dat was het. Klok het nog eens zo hard, toen ik het zei. Ik heb ze verkocht. Verkocht, rupe Julie. Ja, aan de man van tweede handschoederen. In faam, zei Julie. Daar heb je zeker taartjes voor gegeten. En voor gesnoept, hè? Nee, zei ik. Daar heb ik deze boekket voor gekocht. En ik gief de bosradijs omhoog. Bah, wat laag, zei Julie. Ook kind, ga weg. Ik kan je niet meer zien. Ga naar je kamer, jo. Zei Pa. Daar kun je dan verder blijven. We spreken er nog wel over. Het was een erg schamelen uitocht die ik maakte. Nu kan ik natuurlijk in geen maanden meer vier doen tegenover Smidt. En bij de deur hoorde ik nog dat Mazo iets previlde van een misdadige aanleg. Stel je voor, zou ik dat heus hebben? Wat griezelig. Dan is het misschien toch wel waar dat ik een vondeling ben geweest. Natuurlijk kan ik het ook wel niet goed hebben verstaan. Daar komt iemand de trap op. En het is Kees, omdat hij overal de treden, maar acht keer doet. Kees is alweer weg. Hij heeft erg moeten lachen om de man met de ene tand. Kees is wel gevoelig voor zulke dingen. Vooral toen ik zei dat Pop er ook bij was.  En hij zei dat hij pa wel eens onder handen zou nemen. Stel je voor. En dat ik misschien wel een reuze opslag van zak geld krijg. Weet je wat? Ik ga naar bed. En als Pa er nog komt, dan slaap ik. Misschien droom ik wel van de opslag. En dat zal heel vrolijk zijn. 17 maart. Gisteravond na de eten heb ik Pa's speech gehad. Veel nogal mee. Toen Pa zei, hoe heb je toch kunnen doen, Jo, zei ik. Omdat ik helemaal geen geld had, Pa. Maar dan had je het mij toch kunnen vragen. Ja, maar dan zou je mij gevraagd hebben waar al mijn geld blijft. Dat zou ik toch wel eens willen weten. Ik had me al voorbereid. Voor schoenveters, noem ik op. En voor peppermunt, als ik maagpijn heb. En voor een nieuw inschuifpotloot. En voor postzeegels. Voor postzeegels, zei Pa. Waarvoor heb je postzeegels nodig? Voor mijn brief en aan net. Eens in de maand. Dat is net vijf cent. Daar zat ik. Nu ja, zei ik. Maar het is toch weer een uitgaaf. Ja, enorm, zei Pa. En hoeveel taartjes eet je wel? Dat weet ik niet precies. Zo. Maar je had toch elke maand wat kunnen wegleggen voor je zisters verjaardag. Dat zou ik flink van je gevonden hebben. Dit is een qua jongenstreek. Ja, Pa, zei ik. Vond je dat nu ook wel? Het was giezelig, zei ik. En het was een erg nare, oude man. Nee, ik had er geen grijmplezier in. Ik geloof dat je me niet wilt begrijpen, joh. Maar denk eraan. Je had dergelijke praktijken niet meer uit, hoor. Pa was weer een en een half fonds. Ik zou een volgende keer niet zoveel consideratie gebruiken. Zou ik een misdadige aanleg hebben, vroeg ik. Ik dacht, ik moet er toch wat mijnen van hebben. Maar Pa lacht de notenbenen en zei, ga nu maar in je werk. Hoe zou je rapport zijn? Ik denk wel dat u ervan schrikken zult, zei ik. Maar nu van de vrijheid. Goed zou, zei Pa. En daarmee was het afgelopen. Julie doet nog steeds vertoord. Ze heeft nu natuurlijk een ring aan. Maar ik doe net of ik die niet zie. Ze heeft er gisteravond precies 20 minuten opzitten turen. Maar ik heb al die tijd verschrikkelijk gegaapt. Dus het genot was niet onvermengd.  Joch doet luiddruchtig op school. Hij meent het niet natuurlijk, maar hij weet niets beters. En in een ouder karaf staat mijn bos radijs, die werkelijk aardig is opgebloed. Julie kerk er met geen blik na om. 18 maart. Kees kwam vanmiddag voor je vrouw Weijers er was bij me binnen met een zakje bonbons. En hij zei, wat voor je te snoepen, juist? Ik was zeer verbluffd. Wat moet ik voor je doen? Voeg ik. Niets, zei Kees. Je bent toch ook een kattenkop? Er is zeker wat met pop gaande. Nee, hij ging op de tafel zitten. Dan niet, zei ik. En zocht een rumboon uit. Schoof toen Kees het zakje toe. Kees nam maar geen notitie van. Die vloot met de handen in zijn zakken. Die kit Franken zag haar zondag ook wel leuk uit, zeg. Oh, is het nu kitty? Of werkt je de club af? Maar is het toch geen één zo knap als pop? En wat is die oude heer van haar? Een aardige baas. Ja, dat kan een leuke schoonpapa worden. Ik had een roze suikerert op. Het waren geen marron glaciers, waarschijnlijk jullie altijd meeschermd. Ze hebben telefoon he, bij pop thuis. Ja, wil je haar opbellen? Nee, dat moet jij doen. Zo, zei. En knapte een noga achter iets midden door. Ja, bel jij haar nu op om vanavond te wandelen? Spreek ergens af en dan ga ik. Wat een onzin. Joost, ik doe het later voor jou, met liefde. Maar het zal voor mij nooit nodig zijn. Dat knap ik zelf al op. Als pop me zo lakkoniek aankijkt, Joop, dan kan ik geen woord zeggen. Ze heeft van die type ogen, hè? Nooit opgelet, zei ik. En als ik nu in zijn hele avond met haar kan praten, dan geloof ik wel dat ze, dat ze, gewonig, even anders tegen me worden zal. Dat snap jij nog niet, natuurlijk. Nee, zo'n schaap ben ik. Doe je het, Joost? Ik houd niet van omkoperij. Toen hoorden we het belletje van je vrouw Wijers. Is de huiskamer veilig? Vroeg ik. Je bent een fidèle keel, zei Kees, en sloeg me op mijn hoog. Ik heb pop natuurlijk get telefoneerd en ze was erg verrückt dat ik uit mocht. We hebben afgesproken bij het trembhaasje en Kees heeft de hele middag in zijn kamer zitten fluiten.  Toen ik je vrouw Wijers uitliet, bracht Joch net Julie thuis. Het was voor het eerst dat ik hem na de zondagszijnen weer met Julie zag. En ik dacht, als ik nu verlegen tegen hem doe, dan ben ik vooral dit verloren. Dus deed ik heel vier. Zo, jongen lui, zei ik, kerelachtig. Julie strakt haar armen naar Joch uit om van haar mantel verlost te worden en ik bleef ernaar staan kijken. Mooi weer, he, zei ik. Ja, zei Joch. Hebben jullie samen gewandeld? Joch hing met zijn gezicht over Julie's nekhaaren en zweeg. Dat vond ik geen manier van doen en ik zei dus met verheffing van stem. Ik vroeg of jullie gewandeld hebben samen. Dat zie je, zei Julie. Is ma thuis? Nee, er is niemand thuis, behalve Kees en ik. Nou, Joch, laten we dan maar naar boven gaan, naar mijn kamer. Ik klom gedecideerd achter en aan en ik had veel puff om aan Joch zijn broekspijpen te trekken, maar dat durfde ik toch niet goed. Ik snapt er meteen Julie's kamer mee binnen, maar Julie draaide zich vertoond naar mij om. Wat kom jij hier doen? Het is beneden zo ongezellig. Maar je hebt hier niets te maken, joh, ga naar Kees' kamer. Kees kan me ook niet gebruiken, want het is hier warm. Ik ging op de divan liggen zodat Joch en Julie elk in een oud-Hollandse stoel moesten gaan zitten. Joch deed het, maar Julie bleef staan. Als jij hier wilt blijven, mij goed, want dan ga ik weer naar beneden. Kom, Joch. Oh, het hindert toch immers niet, dat Joch hier is, zei Joch. En het waren werkelijk de eerste verstandige woorden die ik hem ooit heb horen spreken. Ik was er dan ook zo doorgetroffen, dat ik uit mezelf zei, oh, ik ga al weg. Julie deed aan tafel vreselijk vertoond. Ik geloof dat ze nu al de eerste ruzie met Joch beet heeft, omdat hij het gewaagd heeft, dat tegen me te zeggen. Daar hoorde Kees thuis komen. Ik heb gebruld, zo pas. Kees kwam met zo'n lang uitgerekt gezicht bij me binnen, alsof het met een strijk-eizer plat gestreken was. Prettige wandel, zei ik natuurlijk, en hoe was het met pop hard diepe ogen? Doe niet zoap normaal, bron de Kees. Was ze er niet? Ja, tuurlijk wel. En heb je degelijk met haar gepraat? Nee. 