Reis om de Wereld in 80 Dagen | Jules Verne | Action & Adventure Fiction | Talkingbook | 4/5
De laatste Indianen verdwenen toen in het zuiden... ...in de richting van de Republican Rivier. Volk bleef met armen over elkaar onbeweeglijk staan. Hij had een gewichtig besluit te nemen. Aouda, die naast hem stond, keek hem aan, maar spakt geen woord. Hij greep deze blik. Nu zijn ongelukkige bediende gevangen was, moest hij danst niet alles wagen... ...om hem aan de handen de Indianen te ontrukken? Ik zal hem levend of dood terugvinden, zei hij tot Aouda. O, meneer Volk riep de jonge vrouw uit... ...de handen van haar reisgezel grijpende en die met tranen bedekkende. Levend vroeg de Volk erbij, zowel geen minuut verloren laten gaan. Door dit besluit over de volk zich geheel op. Hij sprak hier zijn ondergang uit. Als hij één dag te laat kwam, miste hij de mailboud ter New York. Zijn wedderschap had hij dan onherroepelijk verloren. Bij beide gedachten, het is mijn plicht, had hij niet geazeld. De kapitein, die in het Fort Keurney commandeerde, was tegenwoordig. Zijn soldaten, een honderd trommandschappen, hadden zich allen voorbereid... ...op het geval dat de Siochs een aanval op het station mochten wagen. Als er volk tot de kapitein, drie reisigers worden er gemist. Dood, vroeg de kapitein. Dood of gevangen, antwoorde Volk. Wij verkeren in dit opzicht in het onzekere en die onzekerheid moet ophouden. Is het u voornemende Siochs te vervolgen? Dat is een ernstige zaak, meneer, zei de kapitein. Deze Indianen kunnen vluchten tot aangene zijde van Arkansas. Ik mag het Fort dat mij toevertrout is, niet verlaten. Meneer Hernam Volk, het geldt hier het leven van drie mensen. Zeer zeker, maar mag ik het leven van vijftig wagen om drie te redden? Ik weet niet of hij het kut, maar hij moet. Meneer antwoorde de kapitein, niemand behoeft mij te leren wat mijn plicht is. Goed zei Volk, ik zal alleen gaan. Gij meneer Riep Vicks, die ook naar daarbij was gekomen, gaat hij alleen die Indianen vervolgen? Wilt jij dan dat ik die ongelukkige laat omkomen en wie wij allen ons leven te danken hebben? Ik zal gaan. Nu dan? Nee, jij zal het niet alleen gaan, riep de kapitein, die ondanks ik zelf was getroffen. Nee, je hebt een te edelhard. Dertig vrijwilligers, riep hij, zicht tot zijn soldaten wendende. De gehele compagnie had voor. De kapitein had slechts de kiezen uit zijn dapperen.  Dertig soldaten werden er uit gekozen met een ouder sezant aan het hoofd. Ik dank u, kapitein, zei Volk. Voor oorloofd ging mij u te ver gezellen, vroeg Vicks aan de gentleman. Toen ze was geen wild meneer, antwoorde Volk, maar zo ging mij een dienst wilt bewijzen, blijft dat mij mevrouw Aouda voor het geval dat mij een ongeluk mocht overkomen. De inspecteur werd doodspleek, de scheiden van de man die hij stap voor stap met zoveel volharding gevolgd had, hem in de woestijn te laten gaan. Vicks sloeg de gentleman op lettend gade, en hoe het ook zei, ondanks zijn voorgevoel, en ten spijt van de strijd die hij in zijn binnenste voerde, sloeg hij zijn ogen nedig voor dienst komen en open blik. Ik zal blijven, zei hij. Enige ogen blikken later had Volk Aouda's hand gedrukt en haar zijn kostbare reissak toe vertrouwd en vertrok hij met de sezant en zijn weinige manschappen. Maar voor hij vertrok had hij tot als soldaten gezegd, vrienden, duizend polt voor u, zowel je de gevangenen redden. Het was 12 uur smiddags. Aouda had zich in een wachtkamer begeven en daar in de eenzaamheid dacht zij aan Philius Volk aan zijn grote en invoudige edelmoedigheid en aan dins kalm benmoed. Volk had zijn voortuin opgeoverd en nu zette hij zijn leven op het spel en dat alles zonder enige aarsending uitplicht besef en zonder erover te spreken. Philius Volk was in haar ogen en held. De inspecteur Vicks dacht niet even zo en hij kon zijn gejaagdheid niet bedwingen. Hij liep kort zich op het baron Hedenweer. Enige ogen blikken later en hij was zichzelf weer beestig. Toen Volk vertrokken was, begreep hij de dwaarsheid die hij begaan had door deze te laten vertrekken. Hoe, die man die hij de gehele wereld doorgevoerd was, had hij van zich laten scheiden. Zij natuur kreeg weer de overhand. Hij beschuldigde zichzelf, hij behandelde zichzelf als of hij de directeur van politie in de hoofdstad waren, een agent bestraffende op het redaat betrapt van onhandigheid. Ik ben zeer onhandig geweest, dacht hij. De ander heeft hem gezegd wie ik was, hij is heen gegaan en zal niet weerder keren. Waar hem nu weer te vinden. Maar hoe heb ik mij zo kunnen laten verblinden? Ik, Vicks, die in mijn zak het beveld tot zijn inhecht in de sneming heb.  Ik ben bepaald niets meer dan een stommerik. Zo pijnste de inspecteur van politie, terwijl de uren maar al te langzaam naar zijn zin voorbij gingen. Hij wist niet wat hij doen zou. Soms had hij lust om alles aan oude uit te zeggen, maar hij begreep hoe hij door de jonge vrouw ontvangen zou worden. Wat zou hij doen? Hij dacht er zelfs aan, de grote vlakte te doorkruisen, alleen om volkmaar te volgen. Het schen hem niet om mogelijk deze terug te vinden. De voetstappen en soldaten waren nog in de sneeuw zichtbaar. Maar weldra zouden zij onder een nieuwe sneeuwlaag geheel bedolven zijn. Toen werd Vicks geheel moedeloos. Hij had een verschrikkelijke lust om zijn eenmaal gekozen partij op te geven. Juist op dat ogenblik werd hem de gelegenheid aangeboden om het station Keurney te verlaten en zijn reis zo rijk in moeilijkheden te vervolgen. Tegen twee uur toch in de dagbiddag, toen de sneeuw in grote vlocken viel, hoorde men een schel gevluid dat uit het Oosten kwam. Een grote schaduw, voorafgegaard door vellicht, naderde langzaam, aanmerkelijk grotenschijdend door de mist die haar tevens een fantastisch voorkomen gaf. Men verwachte nog dan geen trein uit het Oosten. De hulp die door middel van de telegraaf gevraagd was, kon nog zo spoedig niet opdagen en de trein van Omaha naar San Francisco passeerde eerst de andere morgen. Men vanaam echter spoedig, wat het was. De locomotief die daar langzaam kwam aanstomen en zo schel vlood, was die welke de trein hier had gebracht en nadat zij was losgehaakt, haar weg met bliksem snelheid had vervolgd. De bewusteloze machinist en de stoker met zich voerenden. Ze had enige meiden op de reels gelopen. Toen was het vuur verminderd door gebrek aan brandstof, haar stoom had opgehouden en een uur later, al langzamer en langzamer gaande, stond zij eindelijk stil op tien meiden afstand van het station Kearney. Nog de machinist, nog de stoker, waren bij de strijd omgekomen. Na een lange bezwijming waren zij weer ontwaakt. De machinist stond juist stil. Toen zij zagen dat zij slechts met de locomotief, zonder andere wagens in de woestijn waren, begreep de machinist wat er gebeurd moest zijn. Hoe men de locomotief had losgehaakt, kon hij niet gissen, maar hij twijfelde er niet aan of de trein die was achtergebleven, kon niet verder.  De machinist aanzoelde geen ogenblik ten aanzien van het geen hem te doen stond. Het voorzichtigst waren geweest de reis voort te zetten en zich naar Oma had te begeven. Daarin tegen was het gevaardig terug te keren naar de trein, die misschien nog door de Indianen werd geplunderd. Toch besloot hij er toe. Enige schepen steenkool deden het vuur weer herleven. De stoom ontwikkelde zich weer en tegen twee uren in de naamiddag keerde de locomotief naar het station van Kearney terug. Zij was het weer vluiten men in de mist had gehoord. De reisjes waren aangenaam verrast toen zij haar zagen terugkomen voor het station stillhouden en aan de trein zich vasthechten. Men zou nu de reis kunnen vervolgen die op zo droevige wijze was geschorst. Toen zij de locomotief zag komen, verliet ook ouda het station en vroeg aan de connecteur, gaat hij vertrekken? Daar stond mevrouw. Mijn gevangenen, onze arm en reisgezellen, ga je kunnen niet wachten? Ik kan de dienst niet doen stilstaan, antwoorden de connecteur. We zijn reeds drie uren tenachtig. En wanneer komt de andere trein van San Francisco? Morgenavond, mevrouw. Morgenavond, maar dat is te laat. Men moet wachten. Onmogelijk, antwoorden de connecteur. Als jij mee wilt, moet jij instappen. Ik ga niet mee, antwoorden de jonge vrouw. Vix had dit gesprek gehoord. Het enige ogenblikken tevoren, toen elk middel om verder te reizen hem ontbrak, was hij vastbesloten kun je niet te verlaten. Maar Tans, nu de trein daar gereed stond om te vertrekken, nu hij slechts zijn plaatsbehoeven in bezit te nemen, werd hij door een onwederstaanbare kracht aan deze plek gebonden. Het perron brandde hem onder de voeten en toch kon hij niet besluiten om het te verlaten. Zijn invendige strijd begon weer. Hij stikte bijna in zijn woede over het mislukken van zijn tocht. Hij zou de strijd tot het einde toevoegd zetten. Intussen hadden de reizigers een enige gekwetsten, waaronder Conan op Proctor, wins toestand ernstig was, plaatsgenomen in de wagons. Men wachten dat de trein zich in beweging zou zetten. De machinist raf het zijn. De locomotief bewoog langzaam haar zuigers en verdween wel draa, haar rookwoken vermengende met de sneeuwvlokken. De avond viel. Het kleine detachement was nog niet teruggekeerd.  Waar zou het dan zijn? Hadden de Indianen achterhaald? Had men gevochten? Of waren de soldaten door de mist het spoor bijste geraakt? De kapitein van het vocht Kearney was zeer ongerust of schoon hij niets van zijn onrust niet blijken. De nacht prak aan. Het sneeuwde niet zo sterk, maar de koude nam toe. De stoudmoedigste blik huiverde voor deze stikdonkere onmetelijkheid. Een doodse stilte heerste op de vlakte. Nog het opvliegen van een vogel, nog het gedruis van een wildtier, verbrak deze eindeloze kalmte. De gantse nacht Smyrv Aouda vervuld met de somberste voorgevoerders angstvol langs de grenzen der Woestijn. Haar verbeelding voerde haar verre weg en ze zag duizenden gevaren. Wat zij gedurende die lange uren leed, is niet te beschrijven. Vixen zat nog altijd onbeweegelijk op dezelfde plaats, maar ook hij sleept niet. Eens was een man hem genaderd en had hem zelfs aangesproken, maar Vix had hem weggezonden nadat hij op dienstvragen slechts het hoofd had geschut. Zo ging de nacht voorbij. Toen de dagenraad aanbrak, reest de valen schijf der zon boven een mistige horizon. Vork en zijn detachment hadden zich in zuidelijke richting verwijderd. Het zuiden was en bleef een Woestijn. Het werd 7 uur in de morgen. De kapitein was zeer bezorgd en wist niet wat te doen. Moest hij in tweede detachment senden om het eerste te helpen te komen. Mocht hij nog meer mensenlevens opofferen, waar zo weinig kans bestond om de andere die zich er stond opgeoverd hadden te redden? Zijn aazening duurde echt er niet lang. Herriep één zei de lieutenant Spijsig en gaf deze bevel een verkenning te doen in zuidelijke richting, toen een gewierschoten van die zijde werden vernomen. Was het een signaal? De soldaten stelden allen uit het voort en op een halve mijl afstands zagen zij een kleine troep die in goede orde terugkeerde. Vork stapte vooruit en naast hem Paspartout en de twee andere reizigers die men uit de handen der Sijox geret had. Men had een gevecht geleverd op tien mijl en afstands van Keurny. Weinige ogenblikken voor de komst van het detachment hadden Paspartout en zijn medegevangenen reeds tegen hun wachters geworsteld en de Fransman had er reeds twee met vuistslagen gedood toen Vork en zijn soldaten hem ter hulp snelden. 