Gilberto Simoni
Gilberto Simoni (Palù di Giovo, 25 augustus 1971) is een Italiaans voormalig wielrenner. Zijn bijnaam was Gibo.

Simoni was een ronderenner, al moest hij het vooral hebben van de bergetappes. In de tijdritten verloor hij vaak veel tijd op de concurrenten. Twee keer won Simoni de Ronde van Italië, daarnaast behaalde hij in alle grote rondes etappezeges. Na de Ronde van Italië 2010 beëindigde hij zijn profcarrière.

Carrière 
Zijn beste UCI-positie behaalde Simoni in 2001, toen hij vijfde werd. Hij boekte dat jaar acht overwinningen.

In 2001 en 2003 won Simoni de Ronde van Italië. In de Ronde van Frankrijk wist hij zijn beloftes echter nooit in te lossen. Dit heeft vooral te maken met zijn voorkeur voor steile beklimmingen, die in Frankrijk schaarser zijn. Zijn beste prestatie in de Tour behaalde hij in 2003, toen hij de koninginnenrit won naar Loudenvielle.

In de Ronde van Italië 2004 werd Simoni, op dat moment nog rijdend voor Saeco, uitgespeeld als kopman. Het was echter zijn 22-jarige ploegmaat Damiano Cunego die de ronde won. De relatie tussen de twee renners was al snel erg slecht. In de 18e etappe ging het mis, toen Cunego zijn ploegmaat én kopman Simoni terughaalde en uiteindelijk zelf won. Simoni noemde Cunego in een interview met de Gazzetta dello Sport een idioot en ook daarna konden de twee, die later voor verschillende ploegen reden, het niet goed met elkaar vinden.

In 2007 wilde Simoni nog een keer top zijn in "zijn" Giro d'Italia. Hij had lange tijd zicht op een podiumplaats, maar werd in de afsluitende tijdrit door Eddy Mazzoleni alsnog naar de vierde plaats in het eindklassement verwezen. Toch zei Simoni niet ontevreden te zijn over zijn prestaties, waaronder wederom een zege op de Monte Zoncolan.

Simoni legde zich vanaf het seizoen 2006 ook weer toe op het mountainbiken en was ook daarin succesvol. In 2006 werd hij derde in de Ronde van Italië en raakte in een heftig conclaaf met winnaar Ivan Basso

In 2010 maakte 'Gibo' bekend dat hij nog een keer de Ronde van Italië wilde rijden, maar het duurde lang voordat hij een contract tekende, wat hij uiteindelijk deed bij de Lampre-Farnese Vini. Dit was een tijdelijk contract alleen voor de Giro. Dit betekende dat hij weer in een ploeg reed met Cunego, alleen was deze keer Cunego als absolute leider aangewezen door de ploegleiding. Simoni kwam niet verder dan een 69e plaats in de eindrangschikking en een 2e plaats in een van de laatste bergetappes.

Belangrijkste overwinningen 

1989
 Eindklassement Giro della Lunigiana, Junioren
1991
 Eindklassement Giro del Friuli Venezia Giulia
1992
 Eindklassement Ronde van de Aostavallei
1993
 Eindklassement Baby Giro
 Italiaans kampioenschap voor amateurs op de weg
1997
 1e etappe Ronde van Trentino
1999
 4e etappe Ronde van Zwitserland
2000
 14e etappe Ronde van Italië
 Ronde van Emilia
 16e etappe Ronde van Spanje
2001
 4e etappe Ronde van Romandië
 20e etappe Ronde van Italië
  Eindklassement Ronde van Italië
 20e etappe Ronde van Spanje
 Wiener Radfest
 Japan Cup
2002
 11e etappe Ronde van Italië
2003
 Koers in Dun-le-Palestel
 2e etappe Ronde van Trentino
 Eindklassement Ronde van Trentino
 Ronde van de Apennijnen
 12e, 14e en 19e etappe Ronde van Italië
  Eindklassement Ronde van Italië
  Puntenklassement Ronde van Italië
 GP SBS-Miasino-Mottarone
 14e etappe Ronde van Frankrijk
2004
 3e etappe Ronde van Italië
 GP SBS-Miasino-Mottarone
 Ronde van Veneto
 Ronde van Lazio
2005
 5e etappe Parijs-Nice
 Ronde van de Apennijnen
 Memorial Marco Pantani
 Staromestské Kriterium (Praag)
 Ronde van Emilia
2006
 Carate Brianza
2007
 17e etappe Ronde van Italië
2009
 3e etappe Ronde van Mexico

Resultaten in voornaamste wedstrijden 
(*) tussen haakjes aantal individuele etappe-overwinningen
|
|}

Externe links 

 
  Officiële website

Italiaans wielrenner
Winnaar van de Ronde van Italië