Freddy Maertens
Freddy Maertens (Lombardsijde, 13 februari 1952) is een Belgisch voormalig wielrenner die beroepsrenner was van 1973 tot 1987. Hij won veel van zijn wedstrijden in de sprint en kon dankzij zijn kracht goed op het grote verzet rijden. In drie deelnames aan de Ronde van Frankrijk won hij vijftien etappes en droeg hij negen dagen de gele trui. Driemaal won hij de groene trui voor het puntenklassement. Maertens heeft het record in handen voor meeste overwinningen in één Ronde van Frankrijk (met Eddy Merckx) en één Ronde van Spanje.

Carrière 
Zijn profcarrière begon Maertens bij Flandria, waar hij acht jaar voor zou rijden. Die ploeg was in de jaren 70 een van de sterkste ploegen uit het peloton. Samen met de renners Marc Demeyer en Michel Pollentier behoorde Maertens tot de Drie Musketiers van Flandria, die grote successen behaalden.

Maertens werd tweemaal wereldkampioen op de weg (1976 en 1981) en eindigde tweede in 1973. In Barcelona haalde hij toen zijn landgenoot Eddy Merckx bij in de slotfase, waarna beiden in de sprint geklopt werden door de Italiaan Felice Gimondi. Het voorval zorgde voor een vete tussen Merckx en Maertens, wat negatieve gevolgen had voor de populariteit van Maertens.

Tot zijn palmares behoren overwinningen in Parijs-Tours (1975), de Zürich Metzgete (1976), de Amstel Gold Race (1976), Rund um den Henninger-Turm (1976), Gent-Wevelgem (1975 en 1976) en de Omloop Het Volk (1977 en 1978). In 1976 en 1977 won hij het eindklassement van de Super Prestige Pernod. In 1977 werd hij in een winnende positie in de Ronde van Vlaanderen uit de koers genomen omwille van een ongeoorloofde fietswissel op de Koppenberg.

In de Ronde van Spanje van 1977 leidde hij van start tot finish en won hij naast het eind- en puntenklassement ook nog eens 13 van de 19 etappes. In de Ronde van Italië dat jaar zou hij ook nog zeven ritten op zijn naam schrijven, alvorens hij met een ingewikkelde breuk tussen pols en hand na een val op het circuit van Mugello moest opgeven. Die val en het daaropvolgende moeizame herstel van de polsblessure was het begin van het einde voor Maertens. Zijn ploegmaat Pollentier kwam uit de schaduw van Freddy Maertens en nam de rol van kopman over. In 1978 won hij nog wel 2 etappes en de groene trui in de Ronde van Frankrijk, maar dat leek in die jaren een troostprijs voor een renner van zijn kaliber. Halverwege 1979 trok hij zich na een inzinking terug voor de rest van het seizoen. In 1979 en 1980 won Maertens alleen nog maar enkele criteriums en zijn carrière leek op 28-jarige leeftijd al vroegtijdig te eindigen. Ondertussen had hij door verkeerde investeringen ook een groot deel van zijn persoonlijk kapitaal verloren. Hij moest zijn huis verkopen en werd achtervolgd door de belastingsadministratie.

Hij kende echter een heropleving in de zomer van het jaar 1981, waarin hij opnieuw op topniveau presteerde. Zijn oud-ploegleider Lomme Driessens haalde hem bij de Boule d'Or-ploeg, waarvoor hij een sterke Ronde van Frankrijk reed, met 5 etappezeges en de groene trui. In het najaar werd hij in Praag ook voor de tweede keer wereldkampioen.

In de daaropvolgende seizoenen wist Maertens geen aansprekende koersen meer te winnen. Na nog een jaar Boule d'Or ging Maertens rijden voor diverse kleinere ploegjes en privésponsoren, alvorens in 1987 definitief met wielrennen te stoppen.

Na zijn carrière werkte hij een tiental jaren als vertegenwoordiger. Van 2000 tot en met 2007 werkte hij als arbeider in het Nationaal Wielermuseum in Roeselare. Hij werd er een van de vaste gezichten. Sinds februari 2008 werkt hij als gastheer en pr-medewerker voor het Centrum Ronde van Vlaanderen in Oudenaarde.

In 2010 werd hij door lezers van de Krant van West-Vlaanderen uitgeroepen tot de beste West-Vlaamse wielrenner aller tijden. Hij eindigde boven de bekende renners Briek Schotte en Johan Museeuw.

Palmares 
  Wereldkampioenschap op de weg: 1976 en 1981
  Belgisch kampioenschap op de weg: 1976
  Puntenklassement Ronde van Frankrijk: 1976, 1978 en 1981
  Eindklassement Ronde van Spanje: 1977

In 1975 kreeg hij bij zijn overwinning in Parijs-Brussel de "Gele wimpel" uitgereikt, de onderscheiding voor het hoogste uurgemiddelde behaald in een internationale klassieker. Hij verbeterde hiermee de prestatie van de Nederlander Peter Post uit 1964.

Overwinningen 

1973
 5b etappe Vierdaagse van Duinkerke
 Eindklassement Vierdaagse van Duinkerke
 Brussel-Meulebeke
 Scheldeprijs Vlaanderen
1974
 Kampioenschap van Vlaanderen
 Nokere Koerse
 3b etappe Vierdaagse van Duinkerke
 1e etappe Ronde van Luxemburg
 2e etappe Ronde van Luxemburg
 Eindklassement Ronde van Luxemburg
 proloog Ruta del Sol
 1e etappe Ruta de Sol
 2e etappe Ruta del Sol
 4e etappe Ruta del Sol
 5e etappe Ruta del Sol
 6e etappe Ruta del Sol
 Eindklassement Ruta del Sol
 2e etappe Ronde van België
 3e etappe Ronde van België
 4e etappe Ronde van België
 Brussel-Meulebeke
 Omloop van Midden-Vlaanderen
 GP Jef Scherens
1975
 Parijs-Tours
 Gent-Wevelgem
 Parijs-Brussel
 1e etappe Dauphiné Libéré
 2a etappe Dauphiné Libéré
 2b etappe Dauphiné Libéré
 3e etappe Dauphiné Libéré
 4e etappe Dauphiné Libéré
 7b etappe Dauphiné Libéré
 3b etappe Vierdaagse van Duinkerke
 Eindklassement Vierdaagse van Duinkerke
 1a etappe Ruta del Sol
 1b etappe Ruta del Sol
 5e etappe Ruta del Sol
 6e etappe Ruta del Sol
 7e etappe Ruta del Sol
 Eindklassement Ruta del Sol
 2e etappe Parijs-Nice
 1a etappe Ronde van België
 1b etappe Ronde van België
 2e etappe Ronde van België
 Eindklassement Ronde van België
 GP de la Banque
 GP Jef Scherens
1976
  Wereldkampioen op de weg, Elite.
 Gent-Wevelgem
 Amstel Gold Race
 Brabantse Pijl
 Kampioenschap van Zürich
  Belgisch kampioen op de weg, Elite.
 Kampioenschap van Vlaanderen
 Azencriterium
 Heusden-Vlaanderen
 5a etappe Ronde van Nederland
 5b etappe Ronde van Nederland
 proloog Ronde van Zwitserland
 1e etappe Ronde van Zwitserland
 2b etappe Vierdaagse van Duinkerke
 Eindklassement Vierdaagse van Duinkerke
 proloog Ronde van Frankrijk
 1e etappe Ronde van Frankrijk
 3e etappe Ronde van Frankrijk
 7e etappe Ronde van Frankrijk
 18a etappe Ronde van Frankrijk
 18b etappe Ronde van Frankrijk
 21e etappe Ronde van Frankrijk
 22a etappe Ronde van Frankrijk
  Puntenklassement Ronde van Frankrijk
 proloog Parijs-Nice
 2e etappe Parijs-Nice
 3e etappe Parijs-Nice
 4e etappe Parijs-Nice
 6a etappe Parijs-Nice
 6b etappe Parijs-Nice
 1a etappe Ronde van België
 GP des Nations
 Trofeo Baracchi
 Zesdaagse van Dortmund (met Patrick Sercu)
 2e etappe Ronde van Corsica
 3e etappe Ronde van Corsica
 Super Prestige-Pernod
 Rund um den Henninger Turm
1977
 Omloop Het Volk
 Trofeo Laiguelia
  Belgisch kampioen op de baan, Derny, Elite.
 Ronde van Midden-Zeeland
 proloog Parijs-Nice
 1a etappe Parijs-Nice
 1b etappe Parijs-Nice
 2e etappe Parijs-Nice
 7b etappe Parijs-Nice
 Eindklassement Parijs-Nice
 1e etappe Catalaanse Week
 4e etappe Catalaanse Week
 5a etappe Catalaanse Week
 5b etape Catalaanse Week
 Eindklassement Catalaanse Week
 1e etappe Ronde van Zwitserland
 1e etappe Ronde van Spanje
 2e etappe Ronde van Spanje
 5e etappe Ronde van Spanje
 6e etappe Ronde van Spanje
 7e etappe Ronde van Spanje
 8e etappe Ronde van Spanje
 9e etappe Ronde van Spanje
 11a etappe Ronde van Spanje
 11b etappe Ronde van Spanje
 13e etappe Ronde van Spanje
 16e etappe Ronde van Spanje
 19e etappe Ronde van Spanje
  Eindklassement Ronde van Spanje
  Puntenklassement Ronde van Spanje
 proloog Ronde van Italië
 1e etappe Ronde van Italië
 4e etappe Ronde van Italië
 6a etappe Ronde van Italië
 6b etappe Ronde van Italië
 7e etappe Ronde van Italië
 8e etappe Ronde van Italië
 proloog Ronde van Catalonië
 1e etappe Ronde van Catalonië
 3b etappe Ronde van Catalonië
 4 etappe Ronde van Catalonië
 7a etappe Ronde van Catalonië
 Eindklassement Ronde van Catalonië
 1e etappe Ronde van Sardinie
 Eindklassement Ronde van Sardinië
 3e etappe Ronde van Nederland
 Super Prestige-Pernod
 Zesdaagse van Antwerpen (met Patrick Sercu)
1978
 Omloop Het Volk
 E3 Prijs-Vlaanderen
 Heusden-Vlaanderen
 Classic de L'Indre
 7a etappe Dauphiné Libéré
 5e etappe Ronde van Zwitserland
 2a etappe Vierdaagse van Duinkerke
 2b etappe Vierdaagse van Duinkerke
 5a etappe Vierdaagse van Duinkerke
 Eindklassement Vierdaagse van Duinkerke
 5e etappe Ronde van Frankrijk
 7e etappe Ronde van Frankrijk
  Puntenklassement Ronde van Frankrijk
 Ronde van de Haut-Var
 Selva-Manacor
 Zesdaagse van Antwerpen (met Danny Clark)
1981
  Wereldkampioen op de weg, Elite.
 1e etappe Ronde van Frankrijk
 3e etappe Ronde van Frankrijk
 12e etappe Ronde van Frankrijk
 13e etappe Ronde van Frankrijk
 22e etappe Ronde van Frankrijk
  Puntenklassement Ronde van Frankrijk
 4e etappe Ruta del Sol

Resultaten in voornaamste wedstrijden 
(*) tussen haakjes aantal individuele etappe-overwinningen
|
|}

Trivia 
 Niet alleen met Merckx boterde het niet goed, ook met Roger De Vlaeminck waren er serieuze wrijvingen. In de Ronde van Vlaanderen van 1976 had Maertens met Marc Demeyer als enige een knecht in een kopgroep van vijf. Numeriek overwicht dus, maar Maertens en De Vlaeminck rivaliseerden dusdanig, dat ze zich liever lieten zakken uit de kopgroep dan dat de ander zou winnen.
 Maertens had via zijn ploegleider-mentor Lomme Driessens regelmatig champagne in zijn bidon, die hem hielp om de snelle eindfase van de wedstrijden af te werken.
 Maertens was via zijn echtgenote Carine een goede vriend van de in 1971 verongelukte renner Jean-Pierre Monseré en diens echtgenote Annie.
 Vanwege zijn bijzonder uitziende mond en manier van spreken kreeg hij de bijnaam Lippe.

Zie ook 
 Lijst van winnaars slotrit Ronde van Frankrijk op de Champs-Élysées

Bibliografie 
 Manu Adriaens, Freddy Maertens. Niet van horen zeggen, Standaard Uitgeverij, Antwerpen, 1988, 208 p.
 Patrick Cornillie. Freddy Maertens. Album van een wielerfenomeen, Eeklo, de Eecloonaar, 2003, 248 p. (2de druk 2004)
 Patrick Cornillie. Freddy Maertens. L’album d’une carrière phénoménale, Eeklo, de Eecloonaar, 2003, 248 p. (Vertaling Etienne Tonnoir)

Externe link 

Belgisch wielrenner
Belgisch olympisch deelnemer
Winnaar van de Ronde van Spanje