Johan van Beverwijck
Johan van Beverwijck of Johannes Beverovicius (Dordrecht, 17 november 1594 – aldaar, 19 januari 1647) was een Nederlands arts en schrijver. Hij was een belezen, geleerd en verstandig man. Van Beverwijck interesseerde zich voor nieuwe ontwikkelingen en droeg met eigen experimenten bij aan de medische wetenschap.

Levensloop
Op de Dordtse Latijnse School onderwees Vossius hem in de retorica.
Johan van Beverwijck studeerde in Leiden, Parijs, Montpellier en Padua, waar hij promoveerde. Rond 1618 vestigde hij zich in zijn thuisstad Dordrecht. Zijn Schat der gesontheyt (1636) en Schat der ongesontheyt (1642) golden destijds naast de Bijbel en de werken van Jacob Cats als de meest gelezen boeken. Zijn ervaringen die hij opdeed met operaties publiceerde hij in Steen-stuck (1638). Van Beverwijck verdedigde als eerste arts in de Nederlanden de nieuwe ideeën van de Engelse geneesheer William Harvey over de bloedsomloop. Hij drukte tevens zijn stempel op de Nederlandse taal door woorden als alvleesklier, endeldarm, sleutelbeen of slokdarm te bedenken.

Bibliografie
 1635: Lof der chirurgie
 1636: Schat der gesontheyt
 1638: Steen-stuck 
 1639: Van de wtnementheyt des vrouwelicken geslachts
 1640: 't Begin van Hollant in Dordrecht
 1642: Inleydinge tot de Hollantsche genees-middelen
 1642: Schat der ongesontheyt
 1645: Heel-konste ofte derde deel van de genees-konste
 1651: Alle de wercken, zo in de medicyne als chirurgie

Nederlands medicus
Nederlands schrijver
17e-eeuws schrijver
Persoon in de Nederlanden in de 17e eeuw