Brahmische schriften
De Brahmische schriften zijn een familie van abugida-schriften. Ze stammen af van het Brahmischrift uit het oude India en worden gebruikt door talen van verschillende taalfamilies: Indo-Europees, Dravidisch, Tibeto-Birmaans, Mongools, Austroaziatisch, Austronesisch en Tai.

Geschiedenis 

Brahmische schriften stammen af van het Brahmischrift. Brahmi wordt aangetroffen sinds de 3e eeuw voor Christus tijdens het bewind van keizer Asoka, die het schrift gebruikte voor keizerlijke edicten, maar er zijn enkele beweringen van eerdere epigrafie die op aardewerk in Zuid-India en Sri Lanka zijn gevonden. De meest betrouwbare hiervan waren korte Brahmi-inscripties uit de 4e eeuw voor Christus en gepubliceerd door Coningham et al. (1996). Noord-Brahmi leidde tot het Guptaschrift tijdens de Gupta-periode, dat vervolgens in de middeleeuwse periode veranderde in een aantal cursieve lettervormen. Bekende voorbeelden van dergelijke middeleeuwse schriften, ontwikkeld rond de 7e of 8e eeuw, zijn Nagari, Siddham en Sharada. 

Het Siddhaṃ-schrift was vooral belangrijk in het boeddhisme, omdat er veel soetra's in werden geschreven. De kunst van Siddham-kalligrafie overleeft vandaag in Japan. Aangenomen wordt dat de syllabische aard en woordenboekvolgorde van het moderne kanasysteem van het Japanse schrift afstamt van de Indische schriften, hoogstwaarschijnlijk door de verspreiding van het boeddhisme. 

Zuidelijk-Brahmi ontwikkelde tot het Oudkannadaschrift en de Pallava- en Vatteluttuschriften, die op hun beurt ontwikkelden tot de schriften van Zuid-India en Zuidoost-Azië. 

Het huidige Teluguschrift is afgeleid van het Telugu-Kannadaschrift, ook bekend als "Oudkanadaschrift".

Kenmerken 
Enkele kenmerken, die in de meeste maar niet in alle schriften aanwezig zijn, zijn: 

 Elke medeklinker heeft een inherente klinker die meestal een korte 'a' is (in Bengaals, Assamees en Oriya is het een korte 'ô' vanwege klankverschuivingen). Andere klinkers worden geschreven door iets aan de letter toe te voegen. Een diakritisch teken, in het Sanskriet bekend als virama / halant, kan worden gebruikt om de afwezigheid van een inherente klinker aan te geven. 
 Elke klinker heeft twee vormen, een onafhankelijke vorm wanneer deze niet aan een medeklinker is gehecht, en een afhankelijke vorm wanneer deze aan een medeklinker is gehecht. Afhankelijk van het schrift kunnen de afhankelijke vormen links van, rechts van, boven, onder of zowel aan de linker- en rechterkant van de basismedeklinker worden geplaatst. 
 Medeklinkers (maximaal 4 in Devanagari) kunnen gecombineerd worden in ligaturen. Speciale tekens worden toegevoegd om de combinatie van 'r' met een andere medeklinker aan te geven. 
 Nasalisatie en aspiratie van de afhankelijke klinker van een medeklinker worden ook aangegeven door afzonderlijke tekens. 
 De alfabetische volgorde is: klinkers, velaire medeklinkers, palatale medeklinkers, retroflex-medeklinkers, dentale medeklinkers, bilabiale medeklinkers, approximanten, sibilanten en andere medeklinkers. Elke medeklinkergroep heeft vier plosieven (met alle vier de mogelijke waarden van stem en aspiratie) en een nasale medeklinker.

Lijst met brahmische schriften

Historisch 

Het Brahmischrift had zich al opgesplitst in regionale varianten ten tijde van de vroegst overgebleven epigrafie rond de 3e eeuw voor Christus. Cursieve varianten van het Brahmischrift begonnen vanaf de 5e eeuw na Christus verder te diversifiëren en bleven gedurende de middeleeuwen nieuwe schriften voortbrengen. De belangrijkste verdeling in de oudheid was tussen het noorden en het zuiden van Brahmi. In de noordelijke groep was het Guptaschrift zeer invloedrijk en in de zuidelijke groep stuurden de Vatteluttu- en Oud-Kannada/Pallava- schriften met de verspreiding van het boeddhisme Brahmische schriften door heel Zuidoost-Azië.

Noord-Brahmisch 
 Tochaars schrift ("Hellend Brahmi"), 7e eeuw 
 Kalinga-schrift 
 Guptaschrift, 4e eeuw 
 Sharada, 8e eeuw 
 Landa, 10e eeuw 
 Gurmukhi, 14e eeuw 
 Khojki, 16e eeuw 
 Khudabadi, 1550s 
 Mahajani 
 Multani 
 Takri 
 Dogri
 Sirmauri
 Siddham, eind 6e eeuw 
 Nagari, 7e eeuw 
 Devanagari, 10e eeuw 
 Modi, 12e eeuw 
 Gujarati, 16e eeuw 
 Nandinagari, 8e eeuw 
 Kaithi, 16e eeuw 
 Sylheti Nagari, 16e eeuw
 Nepalees schrift 
 Bhujimol, 6e eeuw 
 Ranjana, 12e eeuw 
 Sojombo-schrift, 17e eeuw 
 Prachalit
 Gaudischrift
 Bengaals-Assamees schrift, 12e eeuw 
 Anga Lipi 
 Assamees schrift, 13e eeuw 
 Bengaals schrift 
 Tirhuta/Maithili, 14e eeuw 
 Odia, 14e eeuw 
 Tibetaans schrift, 7e eeuw 
 Meetei Mayek
 Lepchaschrift 
 Limbuschrift 
 Khema
 Marchen
 Marchung
 Pungs-chen
 Pungs-chung
 Drusha
 Phagspa-schrift, 13e eeuw 
 Zanabazar-kwadraatschrift 
 Bhaiksuki

Zuid-Brahmisch 
 Tamil-Brahmi 
 Pallavaschrift 
 Tamil-schrift 
 Grantha-schrift 
 Malayalam-schrift 
 Tigalari-schrift 
 Dhives Akuru 
 Saurashtra-schrift 
 Khmerschrift 
 Khom Thai-schrift
 Proto-Tai-schrift?
 Sukhothaischrift
 Thais schrift
 Fakkhamschrift
 Thai Noi-schrift
 Laotiaans schrift
 Tai Viet-schrift
 Dai Don-schrift
 Lai Tay-schrift
 Lai Pao-schrift
 Chamschrift 
 Kawischrift 
 Balinees schrift 
 Batak-schrift 
 Javaans schrift 
 Soendanees schrift 
 Lontaraschrift 
 Makasar-schrift 
 Rencong 
 Redjang 
 ? Baybayin 
 Buhid-schrift 
 Hanunó'o-schrift 
 Tagbanwa-schrift 
 Birmees schrift
 Mon alfabet
 Birmees alfabet
 Chakmaschrift
 S'gaw Karen-alfabet
 Shanschrift
 Tanchangyaschrift
 Lik-Tai-schriften
 Ahomschrift
 Khamtischrift
 Tai Le-schrift
 Tai Tham-schrift
 Nieuw Tai Lue-schrift
 Pyuschrift
 Vatteluttu 
 Kolezhuthu 
 Malayanma 
 Sinhalaschrift 
 Bhattiproluschrift 
 Kadamba, 5e eeuw 
 Telugu-Kannada alfabet, 7e eeuw 
 Kannada alfabet, 14e eeuw 
 Goykanadi 
 Telugu-schrift, 14e eeuw 

Abugida
Indisch schrift
Schriftsysteem