Milieuklasse beton
De milieuklasse van beton is een aanduiding van de duurzaamheid en weerstand van beton tegen externe invloeden. Een betonconstructie die in aanraking komt met zeewater, moet van een betere kwaliteit zijn dan een tegen het weer beschermde betonnen wand. Deze betonkwaliteit kan gewijzigd worden door te voorwaarden te stellen aan de water/cementfactor, grootte van de granulaten en de minimale betondekking van de wapening. 

Bij de milieuklassen uit de Europese norm gebeurt de onderverdeling door de letter 'X' gevolgd door:
het cijfer '0' voor geen aantasting,
de letter 'C'  voor aantasting door carbonatatie,
de letter 'D' (deicing) voor aantasting door chloriden (zouten) anders dan zeewater (onder andere strooizout),
de letter 'S' (seawater) voor aantasting door zeewater,
de letter 'F' (frost) voor aantasting door vorst,
de letter 'A' voor chemische aantasting. 
de letter 'M' voor mechanische aantasting. 

Ten slotte wordt nog een klasse (cijfer 1-3 à 4) toegevoegd. Voor elke milieuklasse geldt een andere samenstelling van het beton. Daarbij is de milieuklasse bepalend hoe de wapening aangebracht wordt qua dekking (diepte waarop de wapening in de beton wordt geplaatst). Tevens worden per milieuklasse eisen gesteld aan de maximaal optredende scheurwijdte van het beton. De optredende scheurwijdte wordt in de tabel hieronder (tussen haakjes, in mm) vermeld en geldt voor plaat- en wandvormige constructies zonder voorspanstaal. Voor constructies met voorspanstaal of voor balk- en kolomvorminge constructies worden strengere eisen gesteld.

Hieronder de oude opdeling.

Beton
Bouwmateriaal