Draadloos opladen
Draadloos opladen is een proces waarbij elektrische energie via een magnetisch veld wordt getransporteerd tussen twee objecten, waardoor geen bekabeling benodigd is voor de energieoverdracht. Dit proces is mogelijk door inductie (inductieve koppeling) en wordt hoofdzakelijk gebruikt om batterijen op te laden.

Werking 
Draadloos opladen berust op de inductiewet van Faraday en de wet van Ampère (twee van de vier wetten van Maxwell): een stroom door een spoel  wekt een magnetisch veld op, dat op zijn beurt een spanning induceert in een tweede spoel. Als deze tweede spoel onderdeel is van een gesloten elektrisch circuit (in dit geval bijvoorbeeld aangesloten op een batterij), dan gaat er in de tweede spoel een stroom lopen (er is feitelijk sprake van een transformator).

Sinds augustus 2009 is Qi (spreek uit: chi) de standaard voor energieoverdracht van lage vermogens (tot 5 watt) over een afstand tot 4 cm.

Voor- en nadelen 
Voordelen
 Geen draad nodig tussen oplader en op te laden apparaat
 Minder slijtage (doordat er geen draad meer hoeft te worden aangesloten aan het op te laden apparaat)
 Bij gebruik in een vochtige omgeving geen corrosie van de contacten

Nadeel
 Minder efficiënt (Door grote energieverliezen in de energieoverdracht)
 Verminderde mobiliteit
Duurder (Er is een lader met de primaire spoel nodig en een secundaire spoel in het op te laden apparaat)

Een overeenkomst, die zowel draadloos als met draad opladen hebben, is dat het te opladen apparaat niet (te ver) verwijderd kan zijn van de oplader.

Voorbeelden 
Een bekend voorbeeld van draadloos opladen is de elektrische tandenborstel, die in de jaren 90 van de twintigste eeuw zijn intrede deed. Daarnaast gebruiken General Motors en Toyota draadloos opladen voor een aantal elektrische auto's en is een aantal smartphone- en smartwatchmodellen voorzien van deze technologie.

Zie ook  
Batterijlader
Oplaadbare batterij

Energietransport