Hartknoopmieren
Hartknoopmieren (Cardiocondyla) zijn een geslacht van mieren uit de onderfamilie knoopmieren (Myrmicinae). De wetenschappelijke naam van het geslacht is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1869 door Carlo Emery.

Hartknoopmieren zijn zwerfmieren. Sommige soorten, waaronder Cardiocondyla emeryi, C. mauritanica, C. minutior en C. obscurior (tweekleurige hartknoopmier) zijn invasieve soorten die door menselijke activiteit wijd verspreid zijn doorheen de tropische gebieden, soms tot in gematigde gebieden. Ze behoren vaak tot de eerste ongewervelde diersoorten die verstoorde gebieden zoals nieuw gevormde vulkanische eilanden of geherstructureerde voormalige bauxietmijnen koloniseren. Kolonies kunnen makkelijk meegevoerd worden met kleine hoeveelheden grond of plantmateriaal. Ze vallen weinig op omdat ze veel minder destructief zijn dan andere invasieve soorten zoals de hazewindmier (Anoplolepis gracilipes). Ze leven in kleine kolonies met een paar dozijn tot een honderdtal werksters, die vooral solitair foerageren. Alle werksters zijn steriel. De nesten zijn meestal ondergronds en bestaan uit verschillende kleine kamers die tot 1½ meter diep kunnen zijn. Ze zijn moeilijk te lokaliseren omdat de verborgen ingangen slechts gaatjes met een diameter van een millimeter hebben. C. obscurior maakt nesten in opgerolde bladeren van citrusbomen.

Hartknoopmieren worden gekenmerkt door een vorm van polymorfisme bij de mannelijke dieren. Er zijn niet-agressieve gevleugelde mannetjes die uit het moederlijke nest emigreren, en ongevleugelde zogenaamde ergatoïde (op werksters lijkende) agressieve mannetjes die hun hele leven in het eigen nest blijven en die andere ergatoïde mannetjes aanvallen en doden om het monopolie te verkrijgen op het paren met de maagdelijke koninginnen die in de kolonie worden geproduceerd. Ergatoïde mannetjes tolereren echter wel parende gevleugelde mannetjes in hun nest.

Bij C. obscurior is waargenomen dat het polymorfisme doorwerkt tot in het sperma. Bij de meeste mannetjes van de sociale vliesvleugeligen degenereren de testes als de volwassenheid bereikt is, waardoor ze weinig sperma hebben. Ook bij de vliegende 'stiekeme' mannetjes van C. obscurior is dit het geval. De ergatoïden blijven echter grote aantallen spermacellen produceren en de onderzoekers vermoeden dat dit een aanpassing is aan de intense strijd om het bevruchten van de koninginnen.

Soorten
Cardiocondyla atalanta Forel, 1915
Cardiocondyla batesii Forel, 1894
Cardiocondyla bicoronata Seifert, 2003
Cardiocondyla brachyceps Seifert, 2003
Cardiocondyla breviscapa Seifert, 2003
Cardiocondyla britteni Crawley, 1920
Cardiocondyla bulgarica Forel, 1892
Cardiocondyla carbonaria Forel, 1907
Cardiocondyla cristata (Santschi, 1912)
Cardiocondyla elegans Emery, 1869
Cardiocondyla emeryi Forel, 1881
Cardiocondyla fajumensis Forel, 1913
Cardiocondyla gallagheri Collingwood & Agosti, 1996
Cardiocondyla gallilaeica Seifert, 2003
Cardiocondyla gibbosa Kuznetsov-Ugamsky, 1927
Cardiocondyla goa Seifert, 2003
Cardiocondyla humilis (Smith, 1858)
Cardiocondyla insutura Zhou, 2001
Cardiocondyla israelica Seifert, 2003
Cardiocondyla jacquemini Bernard, 1953
Cardiocondyla kagutsuchi Terayama, 1999
Cardiocondyla koshewnikovi Ruzsky, 1902
Cardiocondyla kushanica Pisarski, 1967
Cardiocondyla littoralis Seifert, 2003
Cardiocondyla longiceps Seifert, 2003
Cardiocondyla longinoda Rigato, 2002
Cardiocondyla luciae Rigato, 2002
Cardiocondyla mauritanica Forel, 1890
Cardiocondyla melana Seifert, 2003
Cardiocondyla minutior Forel, 1899
Cardiocondyla monardi Santschi, 1930
Cardiocondyla nana Seifert, 2003
Cardiocondyla neferka Bolton, 1982
Cardiocondyla nigra Forel, 1905
Cardiocondyla nigrocerea Karavaiev, 1935
Cardiocondyla nivalis Mann, 1919
Cardiocondyla nuda (Mayr, 1866)
Cardiocondyla obscurior Wheeler, 1929 (Tweekleurige hartknoopmier)
Cardiocondyla opaca Seifert, 2003
Cardiocondyla opistopsis Seifert, 2003
Cardiocondyla papuana (Reiskind, 1965)
Cardiocondyla paradoxa Emery, 1897
Cardiocondyla paranuda Seifert, 2003
Cardiocondyla parvinoda Forel, 1902
Cardiocondyla persiana Seifert, 2003
Cardiocondyla pirata Seifert & Frohschammer, 2013
Cardiocondyla rugulosa Seifert, 2003
Cardiocondyla sahlbergi Forel, 1913
Cardiocondyla sekhemka Bolton, 1982
Cardiocondyla semirubra Seifert, 2003
Cardiocondyla shagrinata Seifert, 2003
Cardiocondyla shuckardi Forel, 1891
Cardiocondyla sima Wheeler, 1935
Cardiocondyla stambuloffii Forel, 1892
Cardiocondyla strigifrons Viehmeyer, 1922
Cardiocondyla tenuifrons Seifert, 2003
Cardiocondyla thoracica (Smith, 1859)
Cardiocondyla tibetana Seifert, 2003
Cardiocondyla tiwarii Ghosh, Sheela & Kundu, 2005
Cardiocondyla tjibodana Karavaiev, 1935
Cardiocondyla ulianini Emery, 1889
Cardiocondyla unicalis Seifert, 2003
Cardiocondyla venustula Wheeler, 1908
Cardiocondyla weserka Bolton, 1982
Cardiocondyla wheeleri Viehmeyer, 1914
Cardiocondyla wroughtonii (Forel, 1890)
Cardiocondyla yemeni Collingwood & Agosti, 1996
Cardiocondyla yoruba Rigato, 2002
Cardiocondyla zoserka Bolton, 1982